text: Ik had al het een en ander over deze komedie noir gehoord, maar ik had niet verwacht dat het de grappigste film aller tijden zou worden. Ik wilde alleen maar zien hoeveel klassieke sterren er in de film zouden voorkomen. De rol van detective Rigby Reardon (Steve Martin), die een gevaarlijke fobie heeft voor schoonmaaksters, is in handen van Juliet Forrest (Rachel Ward), die gelooft dat de dood van haar vader, een kaaswetenschapper, geen ongeluk was. Zo begint zijn onderzoek, met het vinden van een lijst van 'De Vrienden en Vijanden van Carlotta', en hij is nu op zoek naar deze Carlotta. Tijdens zijn zoektocht komt hij allerlei laag-bij-de-grondse figuren tegen en een paar mensen die aan de goede kant staan, allemaal beroemde acteurs in een van hun beroemdste rollen in 30's en 40's films. Natuurlijk valt hij tijdens zijn onderzoek langzaam voor Juliet en uiteindelijk ontdekt hij dat de schurk Field Marshall VonKluck (Carl Reiner) is, die het kaasrecept voor zichzelf wilde hebben. Om eerlijk te zijn is het verhaal niet het belangrijkste aan deze film, het zijn alle klassieke filmclips die bij de grote verzameling klassieke sterren zijn geplaatst. In de film spelen sterren als Ingrid Bergman (Notorious), Humphrey Bogart (The Big Sleep, In a Lonely Place en Dark Passage), James Cagney (White Heat), Joan Crawford (Humoresque), Bette Davis (Deception), Kirk Douglas (I Walk Alone), Ava Gardner (The Killers en The Bribe), Cary Grant (Suspicion), Veronica Lake (The Glass Key), Fred MacMurray (Double Indemnity), Ray Milland (The Lost Weekend), Burt Lancaster (The Killers), Charles Laughton (The Bribe), Vincent Price (The Bribe), Barbara Stanwyck (Sorry, Wrong Number) en Lana Turner (Johnny Eager en The Postman Always Rings Twice). Er zijn een paar grappige dialogen en korte momenten van slapstick, maar zelfs als je de films niet hebt gezien, is dit nog steeds iets voor filmfanaten. Heel goed!

text_en: I had heard quite a bit about this comedy film noir, I wasn't expecting it to be the funniest film ever, I was just looking to seeing how many classic stars would be sliced into the film. Basically private eye detective Rigby Reardon (Steve Martin), who has a dangerous phobia of cleaning women, is hired by Juliet Forrest (Rachel Ward) who believes the death of her cheese scientist father, with a secret recipe, was no accident. So begins his investigation, finding a list of "The Friends and Enemies of Carlotta", and he is now trying to find this Carlotta. In his search he encounters assorted low-lifes, and a few people on the good side, all of which are famous actors in some of their most famous roles of 30's and 40's films. Of course during his investigation he is slowly falling for Juliet, and in the end he finds out the villain is Field Marshall VonKluck (Carl Reiner), who wanted the cheese recipe for himself. To be honest, the story isn't the most important thing about this film, it is all the classic film clips placed in with the great array of classic stars. Stars placed in the film include Ingrid Bergman (Notorious), Humphrey Bogart (The Big Sleep, In a Lonely Place and Dark Passage), James Cagney (White Heat), Joan Crawford (Humoresque), Bette Davis (Deception), Kirk Douglas (I Walk Alone), Ava Gardner (The Killers and The Bribe), Cary Grant (Suspicion), Veronica Lake (The Glass Key), Fred MacMurray (Double Indemnity), Ray Milland (The Lost Weekend), Burt Lancaster (The Killers), Charles Laughton (The Bribe), Vincent Price (The Bribe), Barbara Stanwyck (Sorry, Wrong Number) and Lana Turner (Johnny Eager and The Postman Always Rings Twice). There is some funny dialogue and tiny moments of slapstick, even if you haven't seen the films placed in, this spoof is still one for the film buffs. Very good!


text: Privé-detective Rigby Reardon (een schitterende rol van Steve Martin) wordt door de verleidelijke Juliet Forrest (door Rachel Ward schitterend tot zwoele perfectie geperfectioneerd) in de arm genomen om de moord op haar vader, een wetenschapper, te onderzoeken. Natuurlijk komt Reardon al snel tot zijn nek in allerlei moeilijkheden te zitten als hij probeert te achterhalen wat er werkelijk met Julies vader is gebeurd. Directeur Carl Reiner vertelt het verrukkelijke verhaal van de koude grond in een gestaag tempo, geeft een nauwkeurige weergave van het tijdperk van de 40's (de sets en de kostuums verdienen een speciale vermelding) en toont een oprechte genegenheid voor vintage 40's noir. Het is echt een genoegen om Martin te zien interacteren met sterren uit het verleden als Humphrey Bogart, James Cagney (in een bijzonder hilarische scène waarin Martin zich verkleedt als Cagney's moeder, zodat hij in de gevangenis met Cagney kan praten!), Ingrid Bergman, Veronica Lake, Ava Gardner, Charles Laughton, Ray Milland, Alan Ladd, Cary Grant, Barbara Stanwyck, Joan Crawford en zelfs Vincent Price; de montage is naadloos en de grappen zijn vrolijk en geestig. Martin speelt zijn rol met groot aplomb; hij krijgt veel steun van Ward, Reni Santoni als fanatieke politiecommandant Carlos Rodriguez en Reiner als de snode nazi-schurk Field Marshall Von Kluck. Het hardgekookte verhaal kabbelt voort met een heleboel scherpe oneliners en de film kan bogen op een goed gevoel voor het belachelijke ('Ik vind het prachtig hoe Ward met haar tanden steeds weer kogels uit Martins huid verwijdert!'). Michael Chapmans schitterende, stemmingvolle zwart-witfilm is een perfecte weergave van die kenmerkende rokerige film noir-stijl. Ook Miklos Rozsa's meeslepende, melodramatische score doet het goed. Een heel grappige en leuke, unieke komedie.

text_en: Rugged private detective Rigby Reardon (a splendidly deadpan performance by Steve Martin) is hired by the enticing Juliet Forrest (marvelously essayed to sultry perfection by Rachel Ward) to investigate the murder of her scientist father. Of course, Reardon soon finds himself neck deep in all kinds of trouble as he tries to find out what really happened to Julie's dad. Director Carl Reiner tells the delightfully off the wall story at a constant fast pace, delivers a meticulous recreation of the 40's era (special kudos are in order for the sets and costumes), and shows a genuine affection for vintage 40's noir. It's a real treat to watch Martin interact with such past stars as Humphrey Bogart, James Cagney (in an especially hilarious scene in which Martin dresses up in drag as Cagney's mother so he can talk to Cagney in jail!), Ingrid Bergman, Veronica Lake, Ava Gardner, Charles Laughton, Ray Milland, Alan Ladd, Cary Grant, Barbara Stanwyck, Joan Crawford, and even Vincent Price; the editing is seamless and the jokes are bright and witty. Martin plays his role with great aplomb; he receives fine support from Ward, Reni Santoni as zealous police chief Carlos Rodriguez, and Reiner as nefarious Nazi villain Field Marshall Von Kluck. Martin's hard-boiled narration crackles with a lot of choice sharp one-liners and the movie boasts a nice sense of the ridiculous (I love the way Ward keeps removing bullets from Martin's hide with her teeth!). Michael Chapman's gorgeous, moody black and white cinematography perfectly captures that distinctive smoky film noir style. Miklos Rozsa's sweeping, melodramatic score likewise does the trick. A very funny and enjoyable one-of-a-kind comedy hoot.


text: De grappige samenwerking tussen Carl Reiner en Steve Martin na The Jerk(1979) bracht een grappige stroom privé-detectivefilms uit de jaren veertig op gang, maar in plaats van dat het gewoon een simpele spoof was, gingen de filmmakers nog verder, door oude filmbeelden van grote acteurs als Bette Davis, Barbara Stanwyck, Alan Ladd en Humphrey Bogart voor Steve Martin te gebruiken om op te spelen. Het resultaat is een grappig mysterie, ik vind het mooi zoals het in zwart-wit was, het past goed bij de oude beelden. Het begint met rechercheur Rigby Reardon (de altijd grappige Steve Martin), die door Juliet Forrest (de beeldschone en getalenteerde Rachel Ward) wordt ingehuurd om de mysterieuze dood van haar vader op te lossen. Reardon gaat op onderzoek uit, maar zal hij er echt induiken? Een klassieker om jarenlang van te genieten, Steve Martin en de oude filmmuziek gaan goed samen, het lijkt bijna echt. Steve Martin is grappig, zelfs als hij niet probeert grappig te zijn, is hij nog grappiger. Dat is Rachel Ward ook, ze is leuk om naar te kijken, zelfs als ze Martin So We'll speelt. Als je in de stemming bent voor een klassieker met Steve Martin, ga dan naar een nachtclub en huur _Dode mensen dragen geen ruit_.

text_en: The funny teaming of Carl Reiner and Steve Martin after The Jerk(1979), brought you a funny send up of private eye films of the 1940's, but instead of it being just a simple spoof, the filmmakers went further, on having old film footage of great actors like Bette Davis, Barbara Stanwyck, Alan Ladd, and Humphrey Bogart for Steve Martin to play off of. The results is a funny mystery, I like the way it was in black and white, it blends in well with the old footage. It begins with detective Rigby Reardon(The always funny Steve Martin), is hired by Juliet Forrest(The gorgeous and talented Rachel Ward) to solve the mysterious death of her father, Reardon starts to investigate, but will he get into deep? A classic comedy for years to enjoy, Steve Martin and the old film footage blends in well together, it almost looks real. Steve Martin is funny, even when moments he's not trying to hard to be funny, he's even funnier. So is Rachel Ward, she's enjoyable to watch, even when she plays off Martin So We'll. If you are in the mood for a comedy classic with Steve Martin, then go out and rent Dead Men Don't Wear Plaid.


text: Als je erover nadenkt, is dit een heel goedkope manier om een film te produceren. Stel je eens voor wat het zou hebben gekost om echte acteurs in te huren voor al die scènes die uit de oude politiefilms zijn gelicht. Deze film heeft maar een kleine bezetting, en een van de rollen wordt gespeeld door schrijver/regisseur Carl Reiner <0xE2><0x80><0x93> nog meer geld bespaard! De geweldig getalenteerde Reni Santoni, die een Zuid-Amerikaanse politieman tot hilarische proporties weet uit te beelden, is een van Reiners favorieten. Santoni speelde een personage dat is gebaseerd op de jonge Carl Reiner in het semiautobiografische 'Enter Laughing' van vijftien jaar geleden.<br />Er is hier veel knap geschreven, en de droge komedie van Steve Martin zit goed in elkaar. Aangezien dit satire is, geen drama, is de plot praktisch afwezig.' Een van de grootste tekortkomingen. Net als de beperkte acteertalenten van Rachel Ward, die alleen maar sexy hoeft te doen.

text_en:
When you think of it, this is a very inexpensive way to produce a movie. Imagine what it would have cost to hire **real** actors for all those scenes lifted from the old detective pictures. This movie actually has a quite small cast, with one of the parts played by writer/director Carl Reiner--more money saved! The marvelously talented Reni Santoni, who portrays a South American policeman to hilarious effect, is a Reiner favorite. Santoni actually played a character based on the young Carl Reiner in the semi-autobiographical "Enter Laughing" fifteen years earlier.

There is much clever writing here and Steve Martin's deadpan style of comedy is right on the money. As this is satire, not drama, the virtual absence of plot isn't a major flaw. Likewise the limited acting skills of Rachel Ward who only has to do sexy.


text:
Er zijn twee belangrijke ingrediënten voor het produceren van een goede spoof. De film moet niet alleen een bepaald werk of genre bespotten, maar hij moet ook dienen als een eerbetoon. Als 'Dead Men Don't Wear Plaid' was gemaakt door filmmakers die geen belangstelling hadden voor film noir, zou het zeker niet zo'n leuke komedie zijn geweest. In plaats daarvan omarmen regisseur Carl Reiner en hoofdrolspeler Steve Martin de clichés en conventies van de filmstijl. Ze maken er natuurlijk hun eigen grapjes bij, maar putten vooral humor uit de uitgestreken reacties van de personages op belachelijke scenario's. Beschuldigingen dat de film alleen maar een "gimmickkomedie" is, zijn goed gefundeerd maar misplaatst: de manier waarop Rigby Reardon omgaat met de filmwereld.' De klassieke, hardgekookte personages <0xE2><0x80><0x93> inclusief Humphrey Bogart, Ray Milland en James Cagney <0xE2><0x80><0x93> zijn via archiefbeelden een inspirerende kans om verhalen te vertellen, en het vermogen van de schrijvers om deze onsamenhangende episodes te laten samensmelten tot een samenhangend en onderhoudend verhaal verdient een compliment. Waarom deze hilarische film niet in de rij staat met klassiekers als 'Young Frankenstein (1974)', is me een raadsel.
Privédetective Reardon (Martin) opent de film zoals de meeste van zijn voorgangers dat deden. Terwijl hij in zijn kantoor zit en overweegt om een paar dagen dicht te gaan, wordt hij onverwacht gestoord door een mooie vrouw bij de deur. De intelligente en intelligente Juliet Forrest (Rachel Ward) wil iets zeggen, maar als ze de krantenkop over de dood van haar vader ziet, valt ze plotseling flauw in Rigby's armen. Maar dan, als hij de adembenemende schoonheid van zijn (onbewuste) vrouwelijke bezoekster ziet, 'bevestigt Rigby haar bestaan' door haar te kussen en haar borsten te strelen. Als Juliet wakker wordt en versuft vraagt wat hij aan het doen is, geeft de rechercheur het logische antwoord, met een uitgestreken gezicht dat alleen Steve Martin had kunnen geven. Rachel Ward heeft iets van Lauren Bacall over zich, ze is stilletjes verleidelijk zonder dat openlijk te zijn. In een verwijzing naar Bacalls beroemde regel uit To Have and Have Not uit 'To Have and Have Not' (1944) geeft de film Juliet soortgelijke instructies over het gebruik van de telefoon. De rest van de cast is bijna uitsluitend afkomstig uit films uit de jaren veertig.
Wat maakt 'Dead Men Don' Het unieke van _Wear Plaid_ is het gebruik van archiefbeelden uit klassieke film noir-thrillers. De meest geniaalste krachten achter de film zijn de mensen die aan de montage, de kostuums en de decors hebben gewerkt. Opvallend is dat dit de laatste bijdrage was van de legendarische kostuumontwerpster Edith Head, die ironisch genoeg gevraagd werd een aantal van haar eigen werk uit de jaren veertig te kopiëren. redacteur Bud Molin deed absoluut wonderen met de beelden die hij kreeg <0xE2><0x80><0x93> niet alleen worden we erin geluisd door te geloven dat Walter Neff (Fred MacMurray uit 'Double Indemnity (1944)' misschien wel verliefd is geworden op Steve Martin met een blonde pruik op, maar het lukt hem zelfs om Ingrid Bergman (in 'Notorious (1946)') te veranderen in een sinistere, intrigerende verleidster. Hoewel de grappen heel af en toe de grenzen van de geloofwaardigheid (de 'kogelzuigende' medische behandeling) en de goede smaak (de 'aanpassingen') overschrijden, is Carl Reiners komedie grotendeels een volwassen en liefdevolle liefdesbrief aan een filmstijl die ze 'gewoon niet meer maken zoals vroeger'.

text_en:
There are two key ingredients to producing a good spoof. Not only should the film satirise a specific work or genre, but it must serve just as well as a homage. Were 'Dead Men Don't Wear Plaid (1982)' to have been made by filmmakers with no interest in film noir, it most certainly would not have been such an enjoyable comedy. Director Carl Reiner and lead actor Steve Martin instead actively embrace the clichés and conventions of the noir style, adding their own jokes, of course, but primarily drawing humour from the characters' deadpan reactions to ridiculous scenarios. Accusations that the film is a mere "gimmick comedy" are well-founded but misguided - Rigby Reardon's interactions with cinema's classic hard-boiled characters {including Humphrey Bogart, Ray Milland and James Cagney}, via archival footage, are an inspired opportunity for storytelling creativity, and the writers' ability to meld these disjointed episodes into a coherent and entertaining narrative deserves to be applauded. Why this hilarious film isn't ranked alongside classics like 'Young Frankenstein (1974)' is beyond me.

Private detective Reardon (Martin) opens the picture like most of his predecessors did. As he sits in his office, considering closing down for a few days, he is unexpectedly interrupted by a beautiful woman at the door. The intelligent and sophisticated Juliet Forrest (Rachel Ward) begins to speak, but, upon noticing the newspaper headline of her father's death, suddenly faints into Rigby's arms. So far, we've stayed pretty true to the source material. But then, noticing the breathtaking prettiness of his (unconscious) female visitor, Rigby "confirms her existence" by kissing her and fondling her breasts. When Juliet awakens and dazedly asks Rigby what he's doing, the detective offers the logical answer, with a straight face that only Steve Martin could have delivered. Rachel Ward has a bit of Lauren Bacall about her, quietly seductive without being openly so. In a nod to Bacall's famous "put your lips together and blow" line from 'To Have and Have Not (1944),' the film features Juliet's similar instructions on how to use a telephone. The remainder of the cast is derived almost exclusively from 1940s cinema.

What makes 'Dead Men Don't Wear Plaid' unique among spoof comedies is its use of archive footage from classic film noir thrillers. The film's most deserving geniuses are those who worked on the editing, costumes and set decoration. Notably, this was the last contribution of legendary costume designer Edith Head, who, ironically, was asked to precisely replicate some of her own previous work from the 1940s. Editor Bud Molin did absolute wonders with the footage he was given - not only are we duped into believing that Walter Neff (Fred MacMurray from 'Double Indemnity (1944)') might conceivably have fallen for Steve Martin in a blonde wig, but he even somehow manages to transform Ingrid Bergman (in'Notorious (1946)') into a sinister, scheming seductress. While the jokes very occasionally skirt the borders of credulity (the "bullet sucking" medical treatment) and good taste (the "adjustments"), Carl Reiner's comedy is largely a mature and affectionate love-letter to a style of film that they "just don't make like they used to."


text:
Ik heb dit vandaag twee keer gezien en heb toen geroepen dat mijn man dit ook moest zien. Hij lachte zelfs hardop tijdens scènes waarin ik met mijn ogen rolde. HOWEVER, ik moet eraan toevoegen dat ik het ook leuk vond. Ik vond het uitgangspunt, de interactie/interactie van de film noir-figuren uit de jaren veertig, wel leuk.
Ik geef ook toe dat ik bij binnenkomst al wist dat de combinatie van Steve Martin en Carl Reiners regie een beetje dwaas zou zijn, maar wauw, het werd fantastisch gedaan. En weer had ik het naar mijn zin. Dat die prachtige Rachel Ward erin had toegestemd om hier de hoofdrol in te spelen was een pluspunt... het liet zien dat ze een geweldig gevoel voor humor had, laat staan dat ze haar ego liet varen.
O, kijk... kijk!' 'Hij is van het kaliber dat Mel Brooks zou gebruiken. Ik heb hem op dvd en misschien kijk ik hem nog wel 20 keer!'

text_en:
I watched this twice this day and then hollered for my husband to see this. He actually laughed aloud during scenes where I rolled my eyes. HOWEVER, I must add that I too had a fun time. I DID enjoy the premise meaning the interaction/interjection of the '40's film noir characters slipped into this.

I also admit that going in I knew that the combo of Steve Martin with Carl Reiner's direction it was going to be somewhat silly but wow, it was done wonderfully..AND again I had a fun time. Being that gorgeous Rachel Ward agreed to costar in this was a plus...shows she had a tremendous sense of humor let alone shedding any ego.

Oh see it...it's in the caliber of something Mel Brooks would pull-off. I DVR'd it and I may watch it another 20 times!


text:
Rigby Reardon is een privédetective in elke betekenis van het woord. Een zwart-witfiguur uit de jaren veertig en vijftig die leeft in een wereld van harde jongens en femme fatales, waar alles en iedereen iets verbergt voor iets... of iemand. Dat wil zeggen, tot de mooie Juliet Forrest opduikt met een zaak die het waard is om voor te sterven terwijl ze haar vermiste vader probeert te vinden en erachter probeert te komen wie de vrienden van Carlotta en de vijanden van Carlotta zijn. Om dat te doen roept Rigby de hulp in van de grootste detective aller tijden, Philip Marlowe, en knikt hij zijn hoed naar elke grote ster uit die tijd in deze briljante en grotendeels vergeten film van Steve Martin uit de tijd dat hij terugging naar de top en daar verdomd hard voor werkte.
Dit is de tweede grote samenwerking die hij heeft gedaan met de schrijver/regisseur Carl Reiner, en hoewel de man met de twee hersens misschien nog wel grappiger is, zijn er maar weinig films zo slim, vindingrijk en ronduit vermetel in hun poging een voorbije tijd te herscheppen door die in wezen, nou ja, te stelen! Het script is buitengewoon slim geschreven en de scène waarin hij wordt gewaarschuwd dat hij een ex-vriendin niet voor een opdracht moet gebruiken is hilarisch, met Kirk Douglas als een bijzonder gemene handlanger. Het samensmelten van oude en huidige sterren is heel effectief en net als bij Roger Rabbit die daarna kwam, is het op zich al een hele klus om te zien van wie ze zijn en in welke film ze oorspronkelijk speelden.
<0x3E> Voeg hier een geweldige score aan toe die de sfeer van het tijdperk perfect inkapselt en je hebt een geweldige grappige film die net zo tijdloos is als de klassiekers die hij afraffelt.
<0x3E> Goed spul!

text_en:
Rigby Reardon is a private dick in every sense of the word. A black and white throwback to the 1940's and 50's who lives in a world of tough guys and femme fatales, where everyone and everything is covering up for something ...Or someone. That is till the beautiful Juliet Forrest shows up with a case that may just be worth dying for as she tries to find her missing father and discover just who or what are the friends of Carlotta and the enemies of Carlotta. In order to do that Rigby enlists the help from the greatest detective of all time, Philip Marlowe, and nods his hat to every great star of the era in this brilliant and largely forgotten Steve Martin film from a time when he was heading back to the top and working damn hard to do so.

This is the second great collaboration he did with the writer/director Carl Reiner, and while the man with two brains may be more laugh out loud funny, there have been few films more clever inventive and downright audacious in their attempt to recreate a bygone era by basically, well, stealing it! The script is extremely clever and the scene when he is being warned off using a former girlfriend for an assignment is hilarious with Kirk Douglas as a particular nasty henchman. The merging of past and present stars is very effective and like Roger Rabbit which came after it's a job in itself to spot whose in it and what film that were originally in.

Add to this a great score which perfectly encapsulate the feel of the era and you have a great fun film that's as timeless as the classics it rips off.

Good stuff!


text:
Dead Men Don't Wear Plaid is een van de minder bekende films van Steve Martin. Het was de tweede van de vier die Martin met regisseur Carl Reiner maakte. Maar het heeft nooit de klassieke status van The Jerk of The Man With Two Brains bereikt. En dat is jammer. Want het is een van de meest ambitieuze en gewaagde films waarin Martin ooit heeft gespeeld.
Ik krijg de indruk dat niet elke acteur dit voor elkaar zou kunnen krijgen, maar Martin wel. En met veel succes, al zeg ik het zelf. En ik benijd hem zijn taak niet. Hij speelt een hoofdrol in een film die bestaat uit veel verschillende fragmenten uit films uit de jaren veertig en vijftig. DMDWP is een film die soepeler verloopt dan zou moeten. Dankzij Martins perfecte komische timing.
De film is ontworpen als een liefdevolle parodie op harde detectiveverhalen. En Martin speelt de rol van speurneus Rigby Reardon. Ik zal niet in detail ingaan op de plot. Waarschijnlijk omdat ik er maar beter niet te veel over kan nadenken terwijl ik naar DMDWP kijk. Het vermaak komt van Martins uitgestreken Rigby, en van de manier waarop hij de enorme verzameling clips bekijkt die Reiner heeft samengesteld.
DMDWP is zo uit een roman van Raymond Chandler gestapt. Waarin detectives keiharde, uitgebrande zielen zijn en vrouwen onberispelijk gekleed gaan en druipen van arrogantie. En dat maakt het de springplank voor een van de krankzinnigste film noirs die je ooit zult zien. In DMDWP verschijnt zo'n beetje elke acteur uit het Gouden Tijdperk van de cinema. Hoewel Lauren Bacall een opvallende afwezige is. Maar het is de manier waarop de film de beelden van meer films dan ik kan tellen in zich opneemt die wat je ziet zo bijzonder maakt. We hebben het over verschillende klassieke films, allemaal met een totaal andere plot. En Reiner combineert ze op een manier die grenst aan het geïnspireerde.
Het is allemaal typische film noir. Compleet met donkere steegjes, femme fatales en exotische locaties. Geschoten in een prachtig fris B&W. En precies in het midden zit een haargeverfde Steve Martin.
Zijn nieuwste zaak is de moord op kaasmaker (!) Dr. John Forrest. Zijn dochter Juliet Forrest (Rachel Ward) haalt Rigby erbij om wat onderzoek te doen. Meer kan ik er niet over zeggen, want het is zo'n maf onderzoek. Maar het omvat alles, van het uit kogelwonden zuigen van kogels, Rigby's op maat gemaakte Java tot het dragen van een blonde pruik en een jurk.
Wat een briljante film is dit! Ik heb geen idee wanneer Reiner en Martin dit bedacht hebben. En het is een film die eigenlijk helemaal niet zou moeten werken. Maar vreemd genoeg doet hij dat wel. De filmmakers hebben zichzelf een heel moeilijke taak gesteld. Maar op de een of andere manier halen ze van alles en nog wat bij elkaar en maken er een bijna samenhangende film van. Vergeet niet, zei ik bijna!
Oké, ik zal eerlijk tegen je zijn. DMDWP slaat niet altijd ergens op. Maar dat geldt meestal voor film-noir. Zelfs Raymond Chandler had moeite om The Big Sleep bij te houden terwijl hij hem schreef! Maar het feit dat de film ook maar enige samenhang vertoont, is te danken aan Steve Martin.
Hij is zelden beter geweest in iets anders. Martin was nog steeds in zijn krankzinnige, manische fase, dus de rol van Rigby Reardon was een aangename afleiding. Martin was een echte soldaat. Hij ging ver boven zijn plicht uit. Meestal moest hij in het luchtledige praten. Terwijl de beelden op een later tijdstip werden toegevoegd. Ik neem aan dat je kunt zien waar de werkelijkheid ophoudt en de beelden beginnen. Het is opvallend korreliger, maar Martin zorgt ervoor dat elke scène zijn doel treft.
Er zijn zo veel geweldige kletspraatjes. Vooral geïnspireerd is de manier waarop DMDWP scènes uit deze films haalt die dodelijk serieus moeten zijn en ze herbewerkt door slimme montage en Martins reacties, zodat ze in plaats daarvan komisch worden. Ik vond vooral Rigby's gesprekken met Philip Marlowe van Humphrey Bogart geweldig. En de scène waarin hij Bette Davis wurgt is zenuwslopend.
Martin krijgt een heleboel komische dialogen die hij tot in de perfectie brengt. Ik had geen idee dat hij zo'n talent had voor droge humor. En hij mag ook nog eens pronken met zijn talent voor fysieke komedie. De scène waarin hij koffie zet moet je zien om het te kunnen geloven. Ik wil het niet voor je bederven, maar het is een van de mooiste spektakelstukken die je ooit zult zien.
Afgezien van Martin is de enige andere persoon die een menselijk element bevat Rachel Ward. Ze ziet er zeker verleidelijk uit, maar af en toe is ze een beetje saai. Ze is nooit echt opwindend, zoals je van haar zou verwachten.
Maar dat doet er niet toe. Want dit is Martins show. DMDWP was ook een van de zeldzame gelegenheden dat hij de gelegenheid had om zijn aanzienlijke vaardigheden als schrijver in te zetten. Ik weet zeker dat hij een paar situaties heeft bedacht die bij zijn talenten passen. Maar of hij nu een uitgestreken gezicht moet trekken of (af en toe) manisch moet doen, Martin is altijd briljant.
Dead Men Don't Wear Plaid is inderdaad zo'n 10 minuten voor het einde uit de rails gelopen. Zodra er geen clips meer zijn om te gebruiken, verliest de film wat vaart. Maar toch is het een heel, heel goede film. Een van de beste van Steve Martin. Een strak in elkaar gezette, uitgekauwde lachfilm die geen bekendheid verdient. En Martin met donker haar zien is alleen al de toegangsprijs waard!

text_en:
Dead Men Don't Wear Plaid is one of Steve Martin's lesser known films. It was the second of four Martin made with director Carl Reiner. But its never achieved the classic status of The Jerk or The Man With Two Brains. And that's a shame. Because its one of the most ambitious and conceptually audacious films Martin has ever starred in.

I get the impression not just any actor could have pulled this off, but Martin does. Very successfully too if I do say so. And I don't envy his task. He's starring in a film made up of many different clips from films of the 1940s and 50s. DMDWP is a film more smooth than it has a right to be. Thanks to Martin's perfect comic timing.

The film is designed as an affectionate spoof of hard-boiled detective stories. And Martin is right at the centre of it as gumshoe Rigby Reardon. I won't bother going into detail about the plot. Probably because its best not to think about it too much while watching DMDWP. The amusement comes from Martin's deadpan Rigby, and how he plugs into the vast assortment of clips Reiner has put together.

DMDWP is right out of a Raymond Chandler novel. Where detectives are hard-boiled burn outs and women are impeccably dressed and dripping with attitude. And makes it the springboard for one of the wackiest film-noirs you'll ever see.

Just about every actor from the Golden Age of Cinema appears in DMDWP. Although Lauren Bacall is a conspicuous absentee. But its the way the film incorporates footage from more films than I can count that makes what you're seeing so special. We're talking about different classics, all with vastly different plots. And Reiner combines them in a way that verges on the inspired.

Its all typical film-noir. Complete with dark alleys, femme fatales and exotic locales. Shot in beautifully crisp B&W. And right in the middle of it is a hair-dyed Steve Martin.

His latest case is the murder of cheese-maker(!) Dr John Forrest. His daughter Juliet Forrest (Rachel Ward) brings Rigby in to do some investigating. I can't really say anymore, because its such a wacky investigation. But it includes everything from sucking bullets out of chest wounds, Rigby's custom-made Java to wearing a blonde wig and a dress.

What a brilliant film this is! I have no idea when Reiner and Martin dreamt this up. And its a film that shouldn't even begin to work. But oddly enough it does. The filmmakers have set themselves a real arduous task. But somehow they take these wildly different plots from all over the place and turn it into an almost cohesive film. Remember, I said almost!

OK, I'll be honest with you. DMDWP doesn't always make a lot of sense. But then film-noir usually doesn't. Even Raymond Chandler had trouble keeping up with The Big Sleep while he was writing it! But the fact that the film makes any kind of coherent sense at all is down to Steve Martin.

He has seldom been better in anything else. Martin was still in his crazed, manic man phase, so the role of Rigby Reardon was something of a pleasant diversion. Martin was a real trooper. Going far above and beyond the call of duty. Most of the time he has to talk to thin air. While the footage is incorporated at a later date. I suppose you can tell where the reality ends and the footage begins. It is noticeably grainier, but Martin makes sure every scene hits it's mark.

There are so many great little gags. Particularly inspired is the way DMDWP takes scenes from these films that are meant to be deadly serious and reworks them through clever editing and Martin's reactions so they become comedic instead. I especially loved Rigby's conversations with Humphrey Bogart's Philip Marlowe. And the scene where he throttles Bette Davis is unnerving.

Martin gets a lot of droll dialogue that he delivers to perfection. I had no idea that he had such a talent for deadpan humour. And he gets to show off his talent for physical comedy too. The scene where he makes coffee has to be seen to be believed. I don't want to spoil it for you, but it provides one of the greatest sight gags you'll ever see.

Aside from Martin, the only other person who provides a human element is Rachel Ward. She certainly looks enticing, but she is occasionally a little bland. She never quite sizzles the way you expect her to.

But that doesn't matter. Because this is Martin's show. DMDWP was also one of the rare occasions where he had the opportunity to flex his considerable skills as a writer. I'm sure he's tailored a few situations to match his talents. But whether it calls for him to be deadpan or (occasionally) manic, Martin does brilliantly.

Dead Men Don't Wear Plaid does admittedly run out of steam about 10 minutes before the end. As soon as it runs out of clips to use, the film loses some momentum. But even still, its a very, very good film indeed. One of Steve Martin's best. A tightly plotted, gag-packed laugh-a-thon that doesn't deserve obscurity. And getting to see Martin with dark hair is worth the price of admission alone!


text:
Vanaf de eerste keer dat ik deze film zag in de bioscopen waar hij voor het eerst draaide, dacht ik dat deze film op z'n minst een paar nominaties voor de censuur zou krijgen.
Maar zoals we in dit soort zaken altijd zien, worden de echt grote bijdragen aan de film jammerlijk genegeerd, met opzet over het hoofd gezien of ondergesneeuwd door de belangengroepen van de machthebbers (de geldschieters...).
Dit is een meesterwerk in beeldvoering, scenario, decorontwerp en zo veel andere technische prijzen. Net als met _Zelig..._ het is alleen n<0xC3><0xBA> dat de mensen de ware waarde ervan prijzen.
Ik vind dat er iets moet gebeuren om deze film zijn rechtmatige plaats te geven in de annalen van de creatieve toverij.

text_en:
From the first time I saw this in the first-run theaters, I thought this movie would garner at the very LEAST some editing awards.

But as we always see in these affairs, the really great contributions to cinema are woefully ignored, intentionally overlooked or baked over by the interests groups of the powers that be (payolas...).

This is a masterpiece of construction in visuals, script, set decoration and so many other technical awards. As with Zelig...it is only NOW that people are lauding its true worth.

I feel that something should be done to elevate this movie to its rightful place in the annals of creative wizardry.


text: Wie maalt er om de plot van deze geweldige komedie? Die is ongeveer net zo belangrijk als het zoeken naar het beste recept voor eiersalade in Woody Allens 'What's Up Tiger Lily'. Een verstandige plot zou zelfs afbreuk hebben gedaan aan de komedie en de schitterende montage van oude filmfragmenten. Ik heb dit onlangs twee keer op de kabel gezien (het is een van die films, zoals 'Airplane', die je, als je er eenmaal naar kijkt, niet meer uit kunt zetten). Deze keer vond ik Reni Santoni's obsessie met Rigby's pyjama hilarisch. Hoe heb ik dat de vorige keer over het hoofd kunnen zien? Een paar dagen later moet ik er nog steeds om lachen en vanavond pak ik een dvd. Martin was geweldig <0xE2><0x80><0x93> ik ben dol op zijn goocheltrucs, de koffie, het aansteken van beide uiteinden van de sigaret, het doormidden scheuren en de ene helft aan Rachel Ward aanbieden (spoof van Paul Henreid in 'Now, Voyageur') Sweinhundt! (spoof van Paul Henreid in 'Now, Voyageur') en zoveel andere geweldige momenten. Wat Terre Haute betreft <0xE2><0x80><0x93> waarom niet Terre Haute? Het had elk van de miljoenen andere steden kunnen zijn, DeKalb, Ill, waar ik woon, bijvoorbeeld.

text_en: Who cares about the plot in this wonderful comedy! It's about as important as the search for the greatest egg salad recipe in Woody Allen's "What's Up Tiger Lily." In fact, a sensible plot would have detracted from the comedy and wonderful editing of old film clips. I watched this twice recently on cable (it's one of those movies, like "Airplane," that once you start watching, you can't turn it off. This time around I found Reni Santoni's obsession with Rigby's pajamas hilarious. How did I miss it last time? I'm still laughing about it a few days later and am picking up a DVD tonight. Martin was great -- I love his sleight-of-hand tricks, the coffee, lighting both ends of the cigarette, tearing it in half and offering one half to Rachel Ward (spoof of Paul Henreid in "Now, Voyageur.") Sweinhundt! (sp) Jerk! and so many other great moments. As for Terre Haute -- why not Terre Haute? It could have been any of a million other towns, DeKalb, Ill., where I live, for example.


text:
Ik heb dit gezien toen het in de bioscopen werd vertoond en voor mij werkte het helemaal niet... In de loop der jaren heb ik hier en daar wat opgevangen op de tv en het leek grappiger dan ik me herinnerde...
Ik haalde de band uit de bibliotheek en dacht erover hem nog een keer te proberen, na een beetje aan een film noir te hebben gedaan. Ik denk dat ik hem ga bestempelen als een kleine klassieker; misschien net zo goed als de beste film van Carls oude partner, 'Young Frankenstein'. Toegegeven, je moet de frequentie van extreme dwaasheid die Martin en Reiner je vragen te accepteren, opvoeren zonder dingen te forceren. Een deel van de klucht kronkelt een beetje, zoals Bogart's 'Young Frankenstein'. 's Marlowe, maar toch heb ik het gevoel dat Bogies vreemde, verbijsterde reactie op de chaos perfect is. Misschien past hij beter in deze film dan 'Beat The Devil'.
Martin krijgt de kans om een paar van zijn beste fysieke komedies te doen. En de pet gaat af voor Rachel Ward, die er geweldig uitziet en precies de juiste toon vindt voor deze ietwat vreemde acteeropdracht. Ze kan mijn piemeltje altijd nog aanpassen.

text_en:
I saw this when it came out in the theaters and it didn't work for me at all.... Over the years I would catch a bit on T.V. here and there and it would seem funnier than I remembered...

I took the tape out of the library and thought I would give it another try, having been on a bit of a film noir jag. I think I am going to rank it as a small classic; perhaps as good as Carl's old partner's best film "Young Frankenstein." Admittedly, you have to get on the frequency of extreme silliness that Martin and Reiner ask you accept without forcing things. Some of the gag's meander a bit, like Bogart's Marlowe; yet I somehow feel Bogie's odd, bemused non reaction to the mayhem is perfect. He may fit into this movie better than "Beat The Devil."

Martin get's a chance to do some of his best ever physical comedy. And hat's off to Rachel Ward, who looks great and finds just the right tone for this somewhat odd acting assignment. She can adjust my willie anytime.


text: Een grappige film uit de jaren veertig <0xE2><0x80><0x93> maar het is een geweldige grap. Rigby Reardon (1940) <0xE2><0x80><0x93> Steve Martin krijgt bezoek van zwoele cliënte Rachel Ward wier vader vermist wordt. Dan begint de pret. Deze film, opgenomen in en rond LA in de jaren veertig, combineert Martins interactie met fragmenten van personages en scènes uit de klassieke _40s noir_. Hij krijgt advies van Marlowe <0xE2><0x80><0x93> het fragment van Bogart zelf wordt vertoond en vlekkeloos in de film ingepast. Onderweg krijgt hij contact met Alan Ladd ( _This Gun For Hire)_, Barbara Stanwick en Fred Mac Murray ( _Double Indemnity_ ), Burt Lancaster ( _The Killers_ ), Cagney ( _The prison scene_ ), Cary Grant ( _Suspicion_ ), Edward Arnold, Bette Davis, Charles Laughton, enz. Deze film werkt als een magneet, want hij parodieert het noir-genre, dat op een beminnelijke en respectabele manier wordt bespot. Hij wordt nooit belachelijk gemaakt. De prachtige zwart-witfoto's en kostuumontwerpen van wijlen de grote Edith Head werken allemaal als één geheel. Het einde is om te lachen! Als regisseur Reiner, die een nazi speelt met een nep-Duits accent, je niet aan het lachen maakt, dan komt dat wel. Het is er allemaal: het sjofele kantoor, de regenachtige avonden, de auto's uit de jaren veertig en het typische noir-jargon dat deze films zo goed maakte. Ir

text_en: A one joke movie- but its a great joke.1940s gumshoe Rigby Reardon{Steve Martin} gets a visit by sultry client Rachel Ward whose father has gone missing. Then the fun begins.Set in and around 40s LA, this film combines Martin interacting with clips of characters and scenes from classic 40s noir.He gets advice from Marlowe- the actual clip of Bogart is shown and flawlessly inserted into the film. Along the way, he gets to interact with Alan Ladd{This Gun For Hire}, Barbara Stanwick and Fred Mac Murray{from Double Indemnity}, Burt Lancaster{from The Killers}, Cagney {The prison scene from White Heat} Cary Grant {from Suspicion} Edward Arnold, Bette Davis, Charles Laughton, etc. This film works like a charm because it parodies the noir that it spoofs in a lovable and respectable way. It is never held up to ridicule. The beautiful black and white photography and costume designs by the late great Edith Head all work as one.The ending is a riot! If director Reiner playing a Nazi with a bogus German accent doesn't make you laugh, hothing will. Its all there- the seedy office, the rainy nights, the 40s cars, and the typical noir jargon that made these films great. Ir will probably appeal more to film buffs than the average viewer, but thats OK. Martin has never been better- and Rachel Ward is a knockout too.Great fun!


text:
Carl Reiners pastiche uit 1982 over de film noir uit de jaren veertig van de twintigste eeuw heeft nooit de erkenning gekregen die hem toekomt als een echt slimme, vaak hilarische hommage aan een genre dat rijp is voor een satirische behandeling. De film, die door Michael Chapman in een rijke zwart-witfilm is ingekort om het te laten lijken alsof de toenmalige acteurs in contact staan met de sterren van die films. Het gevolg is dat Steve Martin er overtuigend uitziet alsof hij praat met types als Humphrey Bogart in 'The Big Sleep', James Cagney in 'White Heat', Ingrid Bergman in 'Notorious', Alan Ladd in 'This Gun for Hire', Burt Lancaster in 'The Killers', Kirk Douglas in 'I Walk Alone', Fred MacMurray in 'Double Indemnity' en verscheidene anderen. Het resultaat betekent dat er een paar misleidende wendingen in het verhaal zitten en dat er zeker variaties in de korreligheid van de film zitten (omdat 1982 nog lang niet zo geavanceerd was als de computergraphics die we tegenwoordig zien), maar na een kwart eeuw is de film nog steeds heel spannend.
De plot is eenvoudig. Rigby Reardon is een klassieke speurneus in de trant van Philip Marlowe, die door de mooie en mysterieuze Juliet Forrest wordt ingehuurd om uit te zoeken wie haar vader, een beroemde kaaswetenschapper, heeft vermoord. Het verhaal wordt ingewikkeld omdat een aantal willekeurige personages in de creatieve bewerking van de klassieke filmfragmenten Credit moet het doen met het knappe scenario dat mede geschreven is door Reiner, Martin en George Gipe. De meeste scènes, oorspronkelijk bedoeld als echt melodrama in hun oorspronkelijke context, zijn veranderd in opzwepende slapstickkomedies (waaronder Martin in travestie als Barbara Stanwycks blonde femme fatale uit 'Double Indemnity'), verdorven dubbelzinnigheden en sluwe dialoogscènes.
De climax van de film verheft een lange dramatische scène uit 'The Bribe' van 1949, waarin Ava Gardner, Charles Laughton en Vincent Price in deze film een grotere rol lijken te spelen. In wat waarschijnlijk mijn favoriete scène van zijn eerste filmoptredens is, vermaakt Martin zich uitstekend als Bogie-wannabe Reardon, dankbaar gebruik makend van de manische energie die hij in zijn vorige samenwerking met Reiner tentoonspreidde. Vlak voordat ze doorbrak met 'The Thorn Birds', verleende de oogverblindende Rachel Ward een vleugje welkom sarcasme aan de sexy, Bacall-achtige loomheid die ze tentoonspreidde in de rol van Juliet, en gaf ze blijk van een komisch talent dat sindsdien zelden meer is gebruikt. Reni Santoni heeft de enige andere belangrijke rol als de grijnzende kapitein Rodriguez, die het veel te druk heeft met Reardons pyjama. De legendarische kostuumontwerpster Edith Head heeft haar laatste werk aan deze film gewijd, wat heel toepasselijk is, aangezien ze veel van de kostuums voor de eerdere films heeft gemaakt. De dvd van 1999 bevat helaas geen extra's.

text_en:
Carl Reiner's 1982 pastiche on 1940's film noir has never received its due as a genuinely clever, often hilarious salute to a genre that is ripe for satirical treatment. Filmed in a rich black-and-white by Michael Chapman, the film unique intercuts footage from actual films of the period to make it seem like the then-current actors are interacting with the stars of those movies. Consequently, Steve Martin looks convincingly like he's talking to the likes of Humphrey Bogart in "The Big Sleep", James Cagney in "White Heat", Ingrid Bergman in "Notorious", Alan Ladd in "This Gun for Hire", Burt Lancaster in "The Killers", Kirk Douglas in "I Walk Alone", Fred MacMurray in "Double Indemnity", and several others. The result means there are some contrived plot turns and certainly variations in the graininess of the film stock (since 1982 was still well before the enhanced computer graphics we see today), but the film is still quite a kick after a quarter-century.

The basic plot is straightforward. Rigby Reardon is a classic, world-weary gumshoe in the Philip Marlowe mold, who is hired by the beautiful and mysterious Juliet Forrest to find out who killed her father, a renowned cheese scientist. The story gets complicated because a number of random characters are introduced through the creative editing of the classic film clips. Reardon meets up with some familiar faces, and just to watch their non-reaction to Reardon's antics is worthwhile in itself. Credit needs to go to the smart screenplay co-written by Reiner, Martin and George Gipe. Most of the scenes, originally intended as straight melodrama in their original context, have been turned into uproarious slapstick comedy routines (including Martin in drag as Barbara Stanwyck's blonde femme fatale from "Double Indemnity"), wicked double-entendres and shrewdly off-kilter dialogue scenes.

The film's climax lifts a long dramatic sequence from 1949's "The Bribe" in which Ava Gardner, Charles Laughton and Vincent Price actually appear to be playing more substantial roles in this movie. In what is probably my favorite of his early screen performances, Martin has a good time as Bogie wannabe Reardon, gratefully harnessing the manic energy he displayed in his previous collaboration with Reiner, "The Jerk". Just before she broke out big in "The Thorn Birds", the stunning Rachel Ward lends a hint of welcome sarcasm to the sexy, Bacall-like languor she provides as Juliet, tapping into a genuine comedy talent rarely used since. Reni Santoni has the only other role of significance as the grinning Captain Rodriguez, who gets entirely too preoccupied with Reardon's pajamas. Legendary costume designer Edith Head did her final work on this film, which is fitting since she did many of the costumes on the earlier films. The 1999 DVD unfortunately has no extras.


text: Dit is een van mijn top vijf favoriete films sinds ik hem voor het eerst zag. Steve Martin en Carl Reiner vormen een paar... twee van de allerbesten. Het is moeilijk voor te stellen wat de redacteuren moeten hebben gedacht toen ze alle scènes van deze film aan elkaar knoopten. De tekst past perfect en combineert Steve Martins Rigby Reardon-personage met scènes uit een paar van mijn favoriete films noir. Favoriete scènes zijn die waarin Rigby zichzelf uitnodigt voor een feest dat wordt gegeven door Ingrid Bergman, de scènes met Humphrey Bogart (over Bogey's das gesproken... te grappig), Rachel Wards Julia de kogel uit Rigby's arm verwijderen, en zo gaat het maar door. Dit is een must-see voor fans van Steve Martin, Carl Reiner en al die geweldige oude films.

text_en: This has been one of my top five favorite movies since the first time I saw it. Steve Martin and Carl Reiner are a pair... nothing less than genius from two of the best. It is hard to imagine what the editors must have been thinking when splicing together all of the scenes in this movie. The writing fits perfectly and melds Steve Martin's Rigby Reardon character with scenes from some of my favorite film noir. Favorite scenes include Rigby inviting himself to a party hosted by Ingrid Bergman, the scenes with Humphrey Bogart (talking about Bogey's tie... too funny), Rachel Ward's Juliet removing the bullet from Rigby's arm, and it goes on and on. This is a must see for fans of Steve Martin, Carl Reiner, and all of those wonderful old movies.


text: Dead Men Don't Wear Plaid is gebaseerd op een interessant concept. Je ziet scènes waarin Steve Martin een Private Eye speelt, afgewisseld met scènes uit klassiekers als Double Indemnity, The Big Sleep, The Killers en een heleboel andere 40's-klassiekers met mensen als Bogie, Ava Gardner, Cary Grant, Ray Milland, Burt Lancaster (die nog steeds de Zweed speelt) en een stel andere sterren. De fotografie is trouw aan het tijdperk dat ze probeert te herscheppen en Steve Martin heeft iets 40's-achtigs. Voor mij was de toilethumor in een aantal scènes het meest afstotelijk. Ze hadden nuchter kunnen blijven en een betere film kunnen maken. In plaats daarvan zijn er volkomen onvolwassen scènes die de nuchtere sfeer die het camerawerk creëert bederven. Het is nog steeds interessant om oude legenden in een geheel nieuwe film te zien. Trouwens, alle scènes komen uit de film. Er zijn'verloren' beelden of iets wat uit de oorspronkelijke films is gereconstrueerd. Interessant, alleen al om het visuele aspect.

text_en: Dead Men Don't Wear Plaid is based on an interesting concept. You have scenes involving Steve Martin as a Private Eye inter-cut with scenes from classics like Double Indemnity, The Big Sleep, The Killers and loads of other 40's classics with people like Bogie, Ava Gardner, Cary Grant, Ray Milland, Burt Lancaster (still playing the Swede) and a bunch of other stars. The photography is faithful to the era it tries to re-create and Steve Martin has a 40's look about him. For me, the off-putting thing was the toilet humour in several scenes. They could have remained sober and created a better movie, Instead there is completely immature scenes which mar the sober atmosphere that the camera-work creates. Having said that, it's still interesting to see bygone legends in a completely new movie. By the way, all the scenes are from the movies. There is "lost" footage or anything that was edited out of the original movies. Interesting just for the visual look.


text:
Als je de laatste tijd veel 'thrillers' hebt gelezen die je niet aanstonden, zoals vaak het geval is, heb je misschien niet veel zin om 'The Glass House' te proberen. Dit is je griezelige psychotische jachtthriller, vergelijkbaar met films als 'Pacific Heights' en 'Unlawful Entry'. En hoewel het spel zich (onvermijdelijk) volgens de regels afspeelt, is er iets aan de hand wat het amusanter maakt dan de recente, treurige kost (niet dat Pacific Heights niet hoogst amusant was).
Leelee Sobieski speelt Ruby Baker, een tiener die doormaakt wat tieners doormaken. Als zij en de ouders van haar broer bij een auto-ongeluk om het leven komen, trekken ze in bij ultramoderne familievrienden, Terry en Erin Glass. Je weet meteen vanaf het begin dat er iets vreselijk verdachts en buitengewoon bizars aan het echtpaar Glass is, maar in het begin weet je niet precies wat (dat is het doel van een thriller: je een paar hints geven en je door je snelle veronderstellingen naar alle verkeerde paden laten leiden, zodat je <0xE2><0x80><0x93> hopelijk <0xE2><0x80><0x93> aangenaam verrast bent als de echte dader en zijn motieven aan het licht komen). Maar Ruby Baker is een slim kind dat altijd sceptisch is over de bedoelingen van haar nieuwe surrogaatouders en probeert uit te zoeken wat er mis is. Helaas volgt deze film het boek vreselijk goed als het gaat om het hoofdpersonage dat niet geloofd wordt door andere goedbedoelende personen (maatschappelijk werkers, advocaten, leraren, enzovoort). Het boek volgt ook het verloop van de ontspoorde finale en het hij-is-niet-echt-dood-einde.
Maar er is iets waardoor dit boek beter is dan de meeste van zijn soort. Aan de ene kant weet je nooit zeker of je Ruby altijd kunt vertrouwen, omdat zelfs zij, arrogant als ze meestal is, problemen kan veroorzaken. Het is moeilijk om in het begin sympathie op te brengen voor zo'n personage. En niet alleen is Stellan Skarsg<0xC3><0xA5>rd een geschikte schurk als Terry Glass, maar zijn vrouw (gespeeld door Diane Lane) is zelf ook niet helemaal onschuldig, zoals de meeste vrouwen in de rol van de vrouw/vriendin/moeder van de engerd. Een goede mix van personages en een enge omgeving, gecombineerd met een fatsoenlijke finale, maken het de perfecte mix van spannende elementen. En een die ik zou aanbevelen.

text_en:
You might initially be reluctant to give 'The Glass House' a try if you've been turned off by many recent "thrillers" as they often have been disappointingly by the book. This is your eerie psychotic chase thriller similar to movies like 'Pacific Heights' and 'Unlawful Entry.' And, though it does play by the rules (unforutnately), there is something about it that makes it more entertaining than the recent dismal fare (not that Pacific Heights wasn't highly entertaining).

Leelee Sobieski plays Ruby Baker, a kid going through the terrible teens. When she and her brother's parents die in a car accident, they move in with ultra-modern family friends, Terry and Erin Glass. You know right from the start that there is something dreadfully suspicious and exceedingly bizarre about the Glass couple, but you can never be too sure exactly what at first (that's the purpose of a thriller, to throw you a few hints and let your quick assumptions guide you into all the wrong paths so that you're--hopefully--pleasantly surprised when the real perpetrator and his motives are revealed). But, Ruby Baker is a smart kid who's ever-present skepticism about the intentions of her new surrogate parents, and starts trying to figure out what's wrong. Unfortunately, this movie does terribly follow the book when it comes to the main character being disbelieved by other well-meaning characters (social workers, lawyers, teachers, etc.) who consequently pay with their lives for their doubts and unwillingness to really investigate, and in turn, making things worse for poor Ruby. It also follows the book when it comes to the deranged finale and the he's-not-really dead ending.

But, there is something that makes this better than most of its kind. On the one hand, you're never sure whether you can always trust Ruby because even she, too, arrogant most of the time, seems like trouble. It's hard to sympathize for a character like that at first. And, not only does Stellan Skarsgård make an appropriate villain as Terry Glass, his wife (played by Diane Lane) is not entirely an innocent creature herself as most women are often written to be in the role of the creep's wife/girlfriend/mother, etc. A good mix of characters and a creepy setting, combined with a decent finale, make it just the perfect mix of suspenseful elements. And one that I would recommend seeing.


text:
THE GLASS HOUSE** (2001) *** (uit vier)

Door Blake French.
'The Glass House' speelt zich af in een prachtig, luxueus glazen landhuis, compleet met zwembaden, dure kunstwerken, hightech beveiligingssystemen en zo'n beetje al het andere. De rijke bewoners, Terry en Erin Glass (Stellan Skarsgard en Diane Lane), worden de wettige voogden van de zestienjarige Rudy (Leelee Sobieski) en de elfjarige Rhett (Trevor Morgan), als de ouders van de kinderen om het leven komen bij een auto-ongeluk.
 Terry en Erin waren de beste vrienden van de ouders van de kinderen. Ze verwelkomen hun nieuwe gasten in een wereld van rijkdom, glamour en plezier. Maar al snel merkt Rudy vreemde trekjes op aan deze ogenschijnlijk vriendelijke mensen. Kijkt Terry stiekem toe als Rudy zich omkleedt? Is Erin verslaafd aan medicijnen op recept, of heeft ze suikerziekte? Was de dood van haar ouders een ongeluk, of een duivelse moord? Vertrouwen wordt net zo doorzichtig als het glas dat dit gezin omringt.
'The Glass House' kreeg voornamelijk negatieve recensies, en niet zonder gegronde reden. De opzet biedt een intrigerende, fantasierijke situatie, maar alles gebeurt zo snel dat de film de introductie van de personages vergeet. De eerste tijd-acteur, Daniel Sackheim, bemant een script vol gaten van Wesley Strick dat meer plotgaten creëert dan Zwitserse kaas. De film ontleent zijn materiaal aan het materiaal zelf, maar mist de concentratie om deze plotpunten uit te spelen. Terwijl Daniel Sackheim en Wesley Strick een film creëren die de tijdsfactor en intelligentie mist van een eersteklas, sensationeel ritje op het scherp van de snede, biedt 'The Glass House' goede spanning en een plot dat zich openbaart met verleidelijke, sinistere hints en toenemende spanning. Het laat ons in het ongewisse, ook al is dit duivelse sprookje allesbehalve verrassend.

Leelee Sobieski heeft de laatste tijd veel in films gespeeld, en dat is geen toeval. Ze is een zeer getalenteerde actrice, en ze heeft in 'The Glass House' heel wat misrekeningen gemaakt bij het bedenken van de plot. Trevor Morgan, gezien in 'Jurassic Park 3', steunt Sobieski's grondige, overtuigende optreden volkomen. De zeer begaafde Diane Lane en Stellan Skarsgard bedekken hun sinistere motieven met pretentieuze persoonlijkheden, maar injecteren een mysterieuze, dreigende onderstroom.
'The Glass House' biedt ook een frisse, unieke kijk op schurken. In plaats van problemen te veroorzaken, brengen deze personages zichzelf in de problemen, waardoor ze uiteindelijk gevaarlijk worden. Innovatieve, originele wendingen als deze maken deze film de moeite waard. Ze zeggen dat mensen die in een glazen huis wonen geen stenen moeten gooien, maar de schurken in 'The Glass House' doen dat wel, en het is slechts een kwestie van tijd voordat alles instort en in stukken breekt. Het is de moeite waard om te zien hoe deze gebeurtenissen zich voltrekken, vooral omdat het een door een karakter gedreven verhaal is.

text_en:
THE GLASS HOUSE / (2001) *** (out of four)

By Blake French:

	"The Glass House" takes place in a beautiful, luxurious glass mansion complete with swimming pools, expensive artwork, high-tech security systems, and just about everything else. The wealthy occupants, Terry and Erin Glass (Stellan Skarsgard and Diane Lane), become legal guardians of sixteen-year old Rudy (Leelee Sobieski) and eleven-year old Rhett (Trevor Morgan), when the kids' parents die in an automobile accident.

	Terry and Erin were the best friends of the children's parents. They welcome their new guests into a world of wealth, glamour, and fun. Soon enough, however, Rudy notices strange quirks about these seemingly friendly folks. Is Terry secretly watching Rudy change her clothes? Is Erin addicted to prescription drugs, or is she a diabetic? Was her parents' death an accident, or a diabolical act of murder? Trust becomes as transparent as the glass surrounding this family.

	"The Glass House" opened to mostly negative reviews, and not without probable cause. The setup provides an intriguing, imaginative situation, but everything happens so quickly the film forgets character introduction. First time-feature director Daniel Sackheim helms a hole-laden script by Wesley Strick that creates more plot holes than Swiss cheese. The film derives into involving material, but lacks the focus to play out these plot points.

	While Daniel Sackheim and Wesley Strick create a movie that lacks the timeliness and intelligence of a first-rate, edge-of-your-seat thrill ride, "The Glass House" does offer good suspense and a plot that reveals itself with tantalizing sinister hints and increasing tension. It keeps us guessing, even if this diabolical fairy tale is anything but surprising.

	Leelee Sobieski has been in a lot of movies lately, and that's not a coincidence. She is a very talented actress, and she carries "The Glass House" through many plot miscalculations. Trevor Morgan, seen in "Jurassic Park 3," adequately supports Sobieski's thorough, convincing performance. The very gifted Diane Lane and Stellan Skarsgard cover their sinister motives with pretentious personalities, but inject a mysterious, menacing undercurrent.

	"The Glass House" also provides a fresh, unique outlook on villains. Instead of causing trouble, these characters get themselves into trouble, which eventually makes them dangerous. Innovative, original twists like these are what make this movie worth a look. They say those who live in glass houses should not throw stones, but the villains in "The Glass House" do, and it's only a matter of time before everything shatters and breaks apart. It's quite involving watching these events come about, especially through a character driven story.


text: Een redelijk geslaagde thriller waarin Leelee Sobieski een tienermeisje speelt dat na de mysterieuze dood van haar ouders door een paar oude vrienden van de familie in huis wordt genomen. Het verhaal is vrij voorspelbaar, maar Sobieski geeft een voorstelling die genoeg vonken bevat om het publiek geboeid te houden, en het productieontwerp en de aanblik van het glazen huis waarin ze wonen zijn indrukwekkend.

text_en: A moderately effective thriller featuring a capable performance by Leelee Sobieski as a teenage girl who, along with her younger brother, is taken in by a couple of old family friends after the mysterious deaths of her parents. The story is fairly predictable as thrillers go, but Sobieski delivers a performance that has enough spark to keep the audience interested and the production design and the look of the `glass house' that they live in are impressive. GRADE: B


text: Het Glazen Huis is zo geweldig en alle slechte recensies zijn gewoon onzin omdat de film goed was. Hij was fris en hoogst origineel, wat een goede thriller nodig heeft, en het Glazen Huis was in staat om alle elementen te pakken die een goede thriller nodig heeft en het erin te stoppen. Ik vind het prachtig dat hij niet meteen overgaat in de grote climax, maar dat hij een goed verhaal oplevert en redenen waarom de personages zouden kunnen vermoeden dat er iets ergs aan de hand is. Als iemand dit niet heeft gezien, vermijd dan alle slechte dingen die je hebt gehoord en ga naar deze film zitten kijken, dan zou je ervan kunnen genieten, en hopelijk doe je dat ook, nietwaar? 'Ik laat de recensies van andere mensen en een slechte kassuccesprestatie deze film al voor je verpesten.

text_en: The Glass House is so wonderful and all the bad reviews are just totally bogus because the movie was good.It was fresh, and highly original which is what a good thriller needs and the Glass House was able to take all the elements a good thriller needs and put it into it.I love how it does not just immediately jump into conclusion or the big climax, but sets up a good story and reasons that the characters might suspect something bad going on.To anyone who has not seen this avoid all the bad things you have heard and sit down and watch this movie you might enjoy it, and you hopefully will so don't let other peoples reviews and a bad box office performance already ruin this movie for you. 9.3 stars out of 10


text:
Films die zo slecht zijn hebben de neiging de carrières van veel acteurs te verwoesten of ze in elk geval een tijdje uit de schijnwerpers te duwen. Ik denk dat als je acteur bent en een script schrijft dat zo clichématig is en zo gespeend van creativiteit, dat het afbreuk doet aan je als artiest en aan wat je kunt bijdragen aan een optreden in toekomstige producties.
Ik heb vroeger bij een kaskraker gewerkt en ik kan er niet over uit hoe vaak de kranten, de tv-schoenen en de mensen op internet doorgaan over hoe goed een film was, terwijl er ondertussen letterlijk meer dan honderd klanten fronsend binnenkomen. Dit was zo'n film.
Voorspelbaar, onintelligent, arrogant, traag en gewoon een verspilling van onze tijd en geld. 's Alles wat een thriller niet hoort te zijn. Op dat punt word je in spanning gehouden of vraag je je af wat er gaat gebeuren. Hoewel de tegenstand van het internet altijd leidt tot de honden van de branche die geen kwaad woord over de branche willen horen, zitten de mensen in de echte wereld over het algemeen op dezelfde golflengte en dit is zo'n film. Absoluut verschrikkelijk.

text_en:
Movies this bad tend to kill a lot of actors careers or at least push them out of the spotlight for a while. I think when you're an actor and sign onto scripts so cliché and void of creativity, it reflects poorly upon you as a performer and what you can bring to a performance in future productions.

I used to work at a blockbuster and can't get over how often the papers, TV shoes and people on the internet carry on about how good a movie was that meanwhile, literally over a hundred customers will come in frowning over. This was one of those movies.

Predictable, unintelligent, arrogant, slow and just a waste of our time and money. It's everything a thriller shouldn't be. At point are you held in suspense or questioning what will happen next. While the opposition of the internet always brings about the dogs of the industry that won't tolerate any ill words towards the industry, people of the real world are generally on the same page and this is one of those movies. Absolutely terrible.


text:
Een schandelijk commercieel stuk vreten, ongeïnspireerd en zielloos.
Leelee Sobieski is een zestienjarige wier rijke ouders net zijn omgekomen bij een'verkeersongeluk'. Zij en haar jongere broer worden overgedragen aan de enige beschikbare voogden: Stellan Skarsgard en zijn vrouw Diane Lane. Maar er is onheil op til. De voogden zijn de maffia een enorme som geld schuldig en zijn van plan Sobieksi en haar broer de vier miljoen dollar uit het trustfonds af te troggelen. Ze zullen de kinderen vermoorden als dat nodig is. Uiteindelijk blijkt dat ze de auto van de ouders hebben gemanipuleerd om hem onklaar te maken, zich van de ouders te ontdoen en de twee kinderen als hulpeloze weeskinderen achter te laten. Zoiets.
Leelee Sobieski, daar hou ik wel van. Haar acteertalenten mogen dan bescheiden zijn, maar ze bestaan tenminste. En haar gelaatstrekken zijn gedenkwaardig: die bolle wangen, dat kleine mondje met de chevronvormige bovenlip, en die verrassend blauwe Tataarse ogen. En Stellan Skarsgard is altijd betrouwbaar, en soms zelfs meer dan dat. De andere acteurs verdwijnen in het houtwerk.
Het is de intrige die deze poging tot een koeler de grond in boort. Er is geen enkel moment dat de kijker niet het gevoel geeft dat hij dit al eens eerder heeft gezien. (En dat is ook zo.) Het omvat elk cliché in de formule.
Ik zal één voorbeeld geven. Skarsgard voert's avonds laat een privé-telefoontje dat belastend is voor hemzelf. Sobieski is beneden in de keuken. Ze pakt de tweede telefoon en drukt op 'luisteren'. Ze maakt per ongeluk een geluidje. Skarsgard hoort het en begint achterdochtig in de richting van de keuken te sluipen, maar Sobieski weet niet dat hij het gehoord heeft. Hij komt steeds dichterbij. Hij laveert tussen de norse Skarsgard met de telefoon aan zijn oor en de nietsvermoedende Sobieski met haar grote ogen achter de keukendeur. Skarsgard komt bij de deur. Sobieski draait met een ruk haar hoofd om. Skarsgard gooit de deur open. Geen Sobieski. Ze is net op tijd weggesprongen.
Dit soort dingen gaat maar door. In de climax van de autoachtervolging ramt Skarsgard door een muur en zijn Jaguar rolt van een klif en stort in.
Ik wierp een dankbare blik naar de hemel. Het was haar gelukt het ritueel van het weer tot leven komen van het lijk te vermijden. Maar nee. Terwijl Sobieski en haar broer alleen in hun stille auto op de snelweg zitten, strompelt de schokkend bebloede Skarsgard door het gat in de muur met de bedoeling de twee kinderen te vermoorden. Weet je wat ik wil worden als ik later groot ben? Een van de zware jongens in een horrorfilm. Die gaan nooit dood. Die krijgen een pak slaag, maar ze blijven doorgaan.
Als je nog nooit een film hebt gezien <0xE2><0x80><0x93> als je nog nooit van films hebt gehoord <0xE2><0x80><0x93> zul je deze waarschijnlijk wel leuk vinden.

text_en:
An egregious piece of commercial trash, uninspired and soulless.

Leelee Sobieski is a 16-year-old whose wealthy parents were just killed in a traffic "accident." She and her younger brother are handed over to the only guardians available -- Stellan Skarsgard and his wife Diane Lane. But mischief is afoot. The guardians owe an enormous amount of money to the mob and intend to cheat Sobieksi and her brother out of the four million bucks in the trust fund. They'll kill the kids if necessary. After all, it turns out, they engineered the parents' car so as to disable it, disposing of the parents and leaving the two kids as helpless orphans. Something like that.

Leelee Sobieski, I kind of like. Her acting talents may be modest but at least they exist. And her features are memorable -- those plump cheeks, that tiny mouth whose upper lip is chevron shaped, and those startling blue Tartar eyes. And Stellan Skarsgard is always dependable, and sometimes more than that. The other performers fade into the woodwork.

It's the plot that sinks this attempt at a chiller. There isn't a single instant that doesn't make a viewer feel that, somewhere, some time, he's seen this before. (And he has.) It incorporates every cliché in the formula.

I'll give just one example. Skarsgard is making a private, incriminating phone call late at night in his Malibu mansion. Sobieski is downstairs in the kitchen. She picks up the second phone and pushes "Listen." She accidentally makes a slight noise. Skarsgard hears it and begins to creep suspiciously toward the kitchen, but Sobieski doesn't know he's heard. Closer and closer. Cross-cutting between the scowling Skarsgard with the phone to his ear and the unsuspecting wide-eyed Sobieski behind the kitchen door. Skarsgard reaches the door. Sobieski yanks her head around. Skarsgard flings the door open. No Sobieski. She's darted away just in time.

This sort of thing goes on and on. In the climactic auto chase, Skarsgard rams through a wall and his Jaguar rolls down a cliff and smashes to pieces.

I glanced gratefully heavenward -- at least they'd managed to avoid the ritual of the corpse leaping back to life. But, no. While Sobieski and her brother sit alone in their silent car on the highway, the shockingly bloodied Skarsgard staggers through the hole in the wall with the intent of killing the two children. You know what I want to be when I grow up? One of the heavies in a horror movie. They never die. They take a beating but keep on ticking.

If you've never seen a movie before -- if you've never HEARD of movies -- you'll probably find this one engaging.


text:
Het Glazen Huis is voor iedereen een geweldige thriller. De film volgt Ruby Baker en haar kleine broertje, die net wees zijn geworden na de dood van hun ouders door een tragisch auto-ongeluk. Ze gaan bij hun ouders wonen, oude vrienden.
In het begin lijkt alles geweldig... tot de broertjes en zusjes al snel ontdekken dat al die glitters geen goud is... Waar eer te behalen is, daar eer te behalen is, doen de acteurs hun uiterste best. Dianne Lane is adembenemend. De plot mag dan een beetje cliché zijn, maar om de een of andere reden blijf je er toch naar kijken. De film heeft veel oogverblindende beelden en is onderhoudend.
De decors van het luxueuze huis zijn fantastisch. Een geweldige en onderhoudende thriller.

text_en:
The Glass House is a great thriller for everyone. The film follows Ruby Baker and her little brother recently orphaned after the parents death from a tragic car accident. They go to live with there parents old friends.

At first everything seems great...until the siblings soon discover that all that glitters isn't gold... Credit is due where credit is due the cast does a superb job. Dianne Lane is stunning. The plot while a little cliché is alright, it keeps you watching for some reason. The film has plenty of eye candy and its entertaining.

The sets of the lavish house are amazing. Great and entertaining thriller. 10/10


text: Ik verwachtte een hoop toen ik de film zag. Vandaar dat hij bij lange na niet aan mijn verwachtingen voldeed. Over het algemeen ben ik het eens met de andere recensenten hier, maar ik denk dat de film zo slecht nog niet is. Hij heeft spannende scènes, het verhaal is oké, een beetje spannend, en het einde is ook oké. Het acteerwerk is een punt van kritiek, ja. Trevor Morgan was oppervlakkig als personage, wat niet zijn schuld was, maar het kwam door een naargeestig script. Een betere regisseur had veel meer kunnen bereiken, aangezien het verhaal zelf enige kwaliteit heeft. Het boosaardige stel had ook geloofwaardiger geportretteerd kunnen worden. De spanning en het niveau van de spanning hadden ook hoger kunnen zijn. Over het algemeen niet al te best en nauwelijks aangenaam.

text_en: I expected a lot when I watched the movie. Hence it did by no means live up to my expectations. I generally agree with the other ratings here, but I think the movie isn't that bad again. It has its thrilling sequences, the story is okay, a bit suspense, and the end is also okay. The acting is a point of criticism, right. Trevor Morgan was shallow as a character, which wasn't his fault but due to a bleak script. There could have been much more accomplished by a better director, as the story itself has some quality. The vicious couple could have been portrayed more credible as well. The tension and the level of suspense could have been higher too. Generally not too good and hardly agreeable.


text:
Nu ben ik geen horrorfan of zo, maar ik zie een paar thrillers per jaar en dit is verreweg de beste die ik ooit heb gezien!
Het acteerwerk is gewoon fantastisch. Tot nu toe de beste optredens van Leelee Sobieski en Stellan Skarsgard. Het is een tamelijk normaal verhaal (het is niet zo dat er buitenaardse wezens de aarde binnendringen of dat er een psychiatrische afdeling is waar het spookt of zoiets).
Maar ik heb wel een paar klachten, denk ik. Ik kon maar niet begrijpen waarom ze niet van school wegliepen of iemand belden via een veilige telefoon. Maar als ze dat deden, zou er niet veel film zijn.
Maar in een aantal scènes, ook al weet ik wat er gaat gebeuren, schrik ik elke keer! De perfecte thriller! 9/10.

text_en:
Now, I'm not a horror movie fan or anything, but I see several thrillers a year and this one is by far the best I've seen!

The acting is just terrific. Leelee Sobieski and Stellan Skarsgard's best performances to date. It is a some-what normal story (it's not like aliens are invading Earth or there's a haunted mental ward or something).

I guess I do have a couple of complaints, though. I couldn't figure out why they wouldn't run away from school or call somebody from a safe phone. But if they did that there wouldn't be much of film.

But in several scenes, even though I know what's going to happen I jump every time! The perfect thriller! 9/10


text:
Ik ben niet zo streng in deze film als de meeste anderen. LeiLee Sobieski ontpopt zich als een van de beste jonge actrices. Dat alleen al moet de moeite waard zijn om naar te kijken, zodat je, als ze haar Oscar wint, kunt zeggen dat je haar eerste grote rol hebt gezien. Stellan Skarsg<0xC3><0xA5>rd is prachtig als de enge meneer Glass, en vermenselijkt wat een kartonnen personage zou kunnen zijn. Diane Lane is overtuigend in het spelen tegen het bewijs dat ook zij echt kan acteren. Jammer dat ze niet meer karakter krijgt om mee te werken.
Mijn emotionele reactie was woede om het misbruik, niet angst of angst <0xE2><0x80><0x93> de voor de hand liggende uitkomst was al vroeg duidelijk, de paar 'twists' waren onbelangrijk en oninteressant. De spanning werd nooit opgebouwd. Het werd te intens (maar niet vreselijk), te snel, en liet de spanning toen zelfs een paar graadjes afnemen. Een goede thriller heeft maximale spanning bij de climax. Daar faalt de film.
De plot is zo glad als een aal (vol gaten). Bijna volkomen onsamenhangend, en volkomen onrealistisch. Bruce Dern, Kathy Baker en Chris Noth slaapwandelen door ondersteunende delen. Hebben zij geen betere manieren om geld te verdienen dan als instrument voor een plot te dienen?

text_en:
I am not as harsh on this movie as most. LeiLee Sobieski establishs herself as a top young actress. That alone ought to be worth the watching, just so when she wins her Oscar you can say you saw her first great role. Stellan Skarsgård is exquisite as the creepy Mr. Glass, humanizing what could be a cardboard character. Diane Lane is convincing playing against type- proof that she too can really act. too bad she isn't given more character to work with.

My emotional response was anger at the abuse, not fear or terror - the obviousness of the outcome was apparent early, the few "twists" minor and uninteresting. The suspense never built. It got intense ( but not terribly so) too fast, and then actually let the tension dissipate several notches. A good thriller has maximum tension at the climax. This movie fails there.

The plot is swiss cheese ( full of holes).Almost totally incoherent, and totally unrealistic. Bruce Dern, Kathy Baker and Chris Noth sleepwalk through supporting parts. Don't they have better ways to make money than serving as plot devices?


text: Ik heb erg van deze film genoten. Ik denk dat de mensen gelijk hebben als ze zeggen dat deze film niet helemaal is wat hij zou kunnen zijn. Het acteerwerk is geweldig, de plot is vrij goed, maar dit voelt niet als een complete film. Dat komt voor het grootste deel door het feit dat deze film eerst bijna 3 uur duurde. Daarna werd hij teruggebracht tot een klein uur en veertig minuten. Ik denk dat er veel inhoud verloren ging omdat het publiek zich zou gaan vervelen. Ik zit liever naar een langzame film te kijken die goed is dan een langzame film die goed is. Ze hadden er een miniserie op tv van moeten maken en hem op dvd moeten uitbrengen om het budget terug te krijgen. Dus uiteindelijk is het een goede film die ik graag keer op keer kijk.

text_en: I enjoyed this movie a lot. I think that people are right when they say that this movie isn't all that it could be. The acting is great, the plot is pretty good but this doesn't feel like a complete movie. Most of it comes from the fact that this movie first ran near 3 hours. Then they cut it down to a small hour and forty minutes. I think that a lot of substance was lost due to the fact that the audience would get bored. I'd rather sit through a slow movie that is good than a slow movie that is okay. They should have turned it into a mini-series on TV then release it on DVD to get the budget back. So in the end it's a good movie that I enjoy watching over and over again. 7/10


text: Ik had het geluk vanavond een voorvertoning van deze film te zien. Het was een heel coole, griezelige film. Goed geacteerd, vooral door Skarsgard, die zijn rol van Terry Glass perfect speelde. Sobieski deed het ook heel goed, want ik heb de indruk dat ze een mooie toekomst voor zich heeft. De muziek was goed geplaatst, maar vrij standaard. Het gebruik van schaduwen was ook heel interessant. Al met al was het een leuke verrassing, aangezien ik niet zo'n fan van dit genre ben.

text_en: I was lucky enough to see a preview of this film tonight. This was a very cool, eerie film. Well acted, especially by Skarsgard who played his role of Terry Glass perfectly. Sobieski did a very good job too as it seems to me that she has a bright future ahead of her. The music was well placed but was fairly standard. The use of shadows was quite interesting as well. Overall, this was quite a nice surprise considering I'm not much a fan of this genre. 7/10.


text: Het Glazen Huis werd me aanbevolen door een vriend toen ik het voor het eerst zag. Ik zag het automatisch aan voor een goedkope, milde thriller die waarschijnlijk door niet veel mensen als een goede film werd beschouwd. Aangezien het mijn vriend was, die een uitzonderlijk goede smaak in films heeft, besloot ik het te proberen. Toen ik las wie er in speelden, werd ik enthousiaster en kreeg ik hogere verwachtingen van wat voor film het zou worden. Ik HOU VAN deze film! Alles eraan was geweldig. Leelee Sobieski speelt een verbazingwekkend goede rol in deze non-stop onderhoudende hit waar ik trots op ben. Alles was smaakvol gedaan en goed, hoewel ik me ervoor schaam dat het niet zo goed ging als het had gekund. Hun huis en de manier waarop het is neergezet is gewoon prachtig terwijl het tegelijkertijd eng is, en dat alle zinnen in de film zo smaakvol waren dat ik deze film de waardering gaf die ik hem gaf. Het was een opwindende en effectieve, verbazingwekkende prestatie in mijn boek.

text_en: The Glass House was recommended to me by a friend when I first saw it. I automatically mistook it as a cheesy mild thriller that probably not many people thought was a good movie. Since it was my friend, who has extremely good taste in movies, I decided to give it a try. When I read about who was in it, my excitement went up and I got higher expectations of what kind of movie it would be. I LOVED this movie! Everything about it was great. Leelee Sobieski plays an amazingly great part in this non-stop entertaining hit that made me proud. Everything was tastefully done and well though out that I am ashamed it didn't do as well as it did. Their house and how it's positioned is just beautiful while at the same time creepy, and how all the lines in the movie were so tastefully said made me give this movie the rating that I gave it. It was thrilling and effective, astonishing accomplishment in my book...


text: Ik heb van deze film genoten. Hij heeft spanning, actie, drama en fatsoenlijk acteerwerk. Hij heeft een behoorlijk donkere toon, wat ik prettig vond. Hoewel hij dezelfde hoge adrenalinespiegel heeft als 'Joy Ride', met Leelee Sobieski in de hoofdrol, die ook in hetzelfde jaar is uitgebracht, is hij op zichzelf nog steeds behoorlijk goed. De spanning in deze film wordt langzaam opgebouwd. Ik vind ook dat deze film een beetje van de acteurs vraagt, vooral voor de rustige dramatische momenten. De cast doet het hier redelijk goed. De film is redelijk goed geschreven, hoewel niet helemaal origineel (maar er zitten een paar originele elementen in) voor mij is 'The Glass House' een 8/10.

text_en: i enjoyed this movie.it has suspense,action,drama,and decent acting.it has a pretty dark tone to it,which i liked.while it have the same high octane adrenaline rush of "Joy Ride" which also starred Leelee Sobieski and also came out the same year,it's still pretty good in its own right.there's more of a slow build up to tension in this movie.i also think this movie demands a bit mote of its actors,especially for the the quiet dramatic moments.the cast acquit themselves fairly well here.the movie is fairly well written,though not wholly original(but there are some original elements to it)for me "The Glass House" is an 8/10


text:
Deze film vond ik heel interessant. Ik vond hem de eerste keer dat ik hem zag al mooi. Ik vind het een heel goede thriller. Ruby Baker en de ouders van Rhett Baker sterven in een auto-accu en moeten bij de glasblazers gaan wonen en ze erven ook een heleboel geld. Ongeveer halverwege de film kun je gaan verwachten dat de glasblazers het geld willen hebben. Meneer Glass zit in een of andere financiële schuld of zoiets. Ik had in het begin van de film nooit verwacht dat de glasblazers slechte mensen zouden zijn maar halverwege de film wist ik dat er iets niet in orde was met de glasblazers. Als je van thrillers houdt, kan ik je deze film van harte aanbevelen. Ik ben een fan van thrillers en ik heb genoten van deze thriller, en ik weet zeker dat jij er ook van zult genieten als je de film koopt en hem zelf gaat bekijken.

Met vriendelijke groet, Eric Daniels.

text_en:
This movie I found very interesting. I liked it the first time I saw it. I think it's a very good thriller. Ruby Baker and Rhett Baker's parents die in a car accedent and have to go and live with the glass's and they also inherit a lot of money. About in the middle of the movie is when you can start to expect the glass's want the money. Mr. Glass is in some financial debt or something of that sort. I never expected the glass's to be bad people in the beginning of the movie but by the middle of the movie I knew something was not right with the glass's. If you like to watch thriller movies I would absolutely recommend this movie. I am a fan of thriller movies and I enjoyed this thriller and I am sure you will to if you go an buy the movie and check it out for yourself.

Sincerely, Eric Daniel


text: Het is een typische Hollywood-thriller met kinderen. Maar het is ook een van de leukste. Domestic Disturbance van vorig jaar had John Travolta als papa, maar dit is beter, zelfs zonder een vader die de enige is die het kind gelooft. Eigenlijk gelooft niemand het kind in deze film, behalve de oude man, maar alleen uiteindelijk. Het enige wat beter is aan Domestic Disturbance is Steve Buschemi. Leelee is geweldig in deze film, en de tragische ouders dood en een verrassend gewelddadige afloop (zoals, iedereen sterft!) maken deze formule tot een leuk vervolg op een thriller, en niet eens zo slecht.

text_en: It's a typical Hollywood thriller with kids. But it's also one of the most fun. Domestic Disturbance from last year may have had John Travolta as daddy dearest, but this is better, even without a dad who is the only person who believes the kid. In fact, no one believes the kid in this one, except for the old guy, but only in the end. The only thing better about Domestic Disturbance is Steve Buschemi. Leelee is great in this movie, and the tragic parents death and surprisingly violent ending (like, everybody dies!)make this formula following thriller fun and not too bad. B-, 7/10


text: Leelee Sobieski is onweerstaanbaar als Ruby in deze spannende film. De rest van de cast is prijzenswaardig. De kostuums zijn briljant. Een van de beste kluchten in het genre: _The Glass House_ zal de toeschouwer opsluiten in een gebroken huis.

text_en: Leelee Sobieski is compelling as Ruby in this intense suspense flick. The remaining cast is applausable. The costumes are brilliant. One of the good farces in the genre, The Glass House will lock the viewer up in a broken home. 8 out of 10.


text:
Weesjes trekken in een groot, mooi huis dat grotendeels van glas is gemaakt. Met een echtpaar dat Glass heet. Het is allemaal zo zelfreferent.
Dit is een knappe, maar afgezaagde en, eh, doorzichtige herhaling van 'ze zijn nog niet helemaal dood'-thrillers als _The Hand That Rocks The Cradle_ en _The Tie That Binds_ (de laatste onder leiding van Wesley Strick, die het idee kennelijk zo geweldig vond dat hij het script opnieuw heeft opgewarmd en het heeft ingeleverd om hier opnieuw te worden gebruikt).
Plotgaten kunnen over het hoofd worden gezien, maar je kunt maar een beperkte hoeveelheid ruimte vrijmaken voor zoveel mensen die zoveel onlogische dingen doen. Leelee Sobieski wordt eeuwenlang in haar kamer gedrogeerd en haar nieuwe school lijkt geen bezwaar te hebben tegen haar voortdurende afwezigheid. Hiervoor verspilt ze ook een miljoen gelegenheden om te ontsnappen of haar mond voorbij te praten aan de autoriteiten, maar in plaats daarvan maakt ze het zichzelf moeilijk door alleen maar te proberen die dingen te doen als die akelige Stellan Skarsgard in de buurt is. Ondertussen lijkt haar broer, die oud genoeg is om verantwoordelijk te zijn, zich niet druk te maken om haar overduidelijke verdriet en opsluiting, zolang hij maar videospelletjes kan spelen wanneer hij maar wil.
Als je echt van deze teringzooi wilt genieten, zul je je ongeloof moeten overwinnen, hem moeten onthoofden, verbranden en zijn as over vier continenten moeten verspreiden.

text_en:
Orphans move into big, fancy house made largely of glass. With a couple called Glass. It's all so self-referential.

This is a good-looking, but hackneyed and, er, transparent rehash of 'they're-not-quite-dead-yet' thrillers like The Hand That Rocks The Cradle and The Tie That Binds (the latter being directed by Wesley Strick, who obviously loved the idea so much that he reheated the script and submitted it to be used again here).

Plot holes can be overlooked, but you can only make so many allowances for so many people doing so many illogical things. Leelee Sobieski is kept drugged for eons in her room and her new school doesn't seem to mind her continued absence. Prior to this she also squanders a million opportunities to escape or blab to the authorities, but instead chooses to make things difficult for herself by only trying to do eiterh of those things when nasty Stellan Skarsgard is around. Meanwhile, her old-enough-to-be-responsible brother appears not to care about her obvious distress and confinement as long as he gets to play video games whenever he likes.

Frankly, if you're going to enjoy this hooey you'll need to take your disbelief, decapitate it, burn it, and scatter its ashes over four continents.


text: Deze thriller was beter dan ik had gedacht. Het was een echt adembenemend en aangrijpend verhaal. Gefeliciteerd met Leelee Sobieski, Trevor Morgan en de regisseur Dan Shepard voor deze topprestatie! Ik huur de film op dvd en ik zal hem natuurlijk kopen voor mijn beste dvd-collectie. Als je deze mooi vond, mis dan 'Joy Ride' met Leelee Sobieski in de hoofdrol niet, geloof me, je zult niet teleurgesteld zijn.

text_en: This thriller was better than i thought. It was a real breathtaking and gripping story. Congratulations to Leelee Sobieski, Trevor Morgan and to the director Dan Shepard for this top performance! I rent the movie on dvd and i will buy it of course for my best of dvd collection. If you liked this one don´t miss "Joy Ride" starring also Leelee Sobieski, trust me you won't be disappointed. I gave 8/10.


text: De beste manier om dit armzalige excuus voor een thriller te bekijken, is er helemaal niet naar te kijken. Maar als het niet anders kan, kijk dan naar de dvd en sla het ene hoofdstuk na het andere over. Als je in de afgelopen 74 jaar ook maar één thriller hebt gezien, weet je wat er gaat gebeuren voordat het gebeurt. Vergeet niet dat je nooit meer de verloren minuten van je leven terug zult krijgen als je toegeeft en naar het ding kijkt.

text_en: The best way to view this miserable excuse for a thriller is to bypass it altogether. But, if you must, watch the DVD and skip from chapter to chapter. If you've even seen one thriller in the past 74 years, you'll know what's going to happen waaay before it does. Remember, you will never again be able to regain the minutes of your life lost if you give in and watch the thing.


text: Deze film was zo afschuwelijk dat ik niet eens in detail wil treden over de plot. Het enige wat ik wil zeggen, is dat het een slecht gespeelde, voorspelbare 'thriller' is die helaas niet grappig probeert te zijn. De jonge acteur Trevor Morgan demonstreert met gratie aan het publiek dat je ook een acteerbaan kunt krijgen als je geen talent hebt. Ik kan u verzekeren dat u bij de laatste scène zult wijzen en lachen.

text_en: This film was so horrible, I'm not even going to go into detail about the plot. All I will say, is that it's a poorly acted, cheesy, predictable "thriller" that, unfortunately, is not trying to be comical. Young actor Trevor Morgan demonstrates to the audience with grace that you can get acting jobs even if you have no talent. I garauntee you you will be pointing and laughing by the last scene.


text: Het leek van het begin af aan niet aannemelijk. Sommige scènes waren bijna belachelijk. Als regelmatige bioscoopbezoeker kan deze film gemist worden zonder iets te missen. Het acteerwerk leidde er ook toe dat er geen mogelijk groots thema werd ontwikkeld.

text_en: It appeared to be not plausible from the beginning. Some of the scenes were almost ridiculous. As regular movie goers, this film can be missed without missing a thing. The acting also detracted from developing a potentially great theme.


text: Het is al eerder gezegd, maar ik ben tot dezelfde conclusie gekomen, dus moet het nog een keer gezegd worden: als je de trailer hebt gezien, heb je de film ook gezien. Superglanzend beeld, redelijke acteerprestaties (hoewel ik Sobieski als hoofdrolspeler nogal saai vind) en een goede, minimalistische muziekscore kunnen niet veel uitrichten als het onhandige scenario zoveel gemakken heeft (de heldin schijnt een mysterieus talent te hebben om op het juiste moment op de juiste plaats te zijn om alles te zien/horen/vinden wat ze nodig heeft om de waarheid aan elkaar te breien). Het enige hanteerbare aspect van de film is de subtiele seksuele spanning tussen Sobieski en Skarsgard, maar deze subplot wordt al snel losgelaten.

text_en: It has been said before, but I came to the same conclusion so it must be said again: if you've seen the trailer, you've seen the movie. Super-glossy image, decent acting (though I find Sobieski pretty boring as a lead) and a good, minimalist music score can't do much when the clumsy screenplay has so many conveniences (the heroine seems to have a mysterious knack for being in the right place at the right time to see/hear/find everything she needs to piece the truth together). The only well-handled aspect of the film is the subtle sexual tension between Sobieski and Skarsgard, but this sub-plot is soon dropped. (*1/2)


text: Dit is zo'n film die je over vijf jaar op een regenachtige zaterdagmiddag op WTBS zult zien en waarvan je zult denken: 'Goh, die herinner ik me niet.' Leelee was goed. Er waren in de filmwereld niet veel sterke vrouwelijke rollen voor jonge vrouwen. Ze maakte het beste van een voorspelbaar script en een slechte rug van de veronderstelde dode schurkscène. Haar broertje Rhett werd gespeeld door dezelfde jongen die Scott Anspaugh speelde in 5 afleveringen van ER. In feite hadden ze de enige twee goede rollen in de film. Het is een goede afleiding van de gebeurtenissen in de wereld en heeft zijn nut bewezen door 2 uur te doden tijdens de tropische storm Gabrielle. In de komende 5 jaar zal Leelee waarschijnlijk prijzen winnen, maar niet voor deze.

text_en:
This is one of those movies that 5 years from now you will see on WTBS in the middle of a rainy Saturday afternoon and you will think, "hum, I don't remember that one". Leelee was good. Not many strong female parts out in the movie world for young women. She made the most of a predictable script and a bad back from the presumed dead villain scene. Her little brother, Rhett, was played by the same kid that played Scott Anspaugh for 5 episodes of ER. They basically had the only two good parts in the movie. It is a good diversion from the worlds events and served its purpose to kill 2 hours during tropical storm Gabrielle.

Leelee will likely win awards in the next 5 years but not for this one.


text: Verschrikkelijk, traag, saai, zonder plot, een pijnlijke ervaring en pure tijdverspilling. Je ziet het in een goedkope bioscoop, meer dan een paar dollar, want dit is een regelrechte roofoverval. Meer dan een uur voordat er iets gebeurde wat ook maar enigszins opwindend was. Ik kan niet onder woorden brengen hoe ik van deze film walg. Ik vergelijk hem met Chinese waterfoltering; ik zou alleen willen dat er een eind aan kwam. Ik ben bang dat de volgende slecht uitgesproken zin zal komen. Ruby is heet in haar bikini. De enige vrolijke noot.

text_en: Awful, slow, boring, lacking plot, a painful experience and an utter waste of time. See it at the cheap theatre, anymore then a few bucks for this is hi-way robbery. Over an hour before anything happened that was remotely exciting. I can't express how repulsed I am by this movie. I liken it to Chinese water torture; I just wished it would end. I fear when the next poorly delivered line would come. Ruby is hot in her bikini. The only bright note.