text:
Mateo Scuro leeft, net als zijn naam, in het duister. Zowel symbolisch als in werkelijkheid. Met zijn dikke brillenglazen kijkt Mateo naar een wereld die vervormd is door vooruitgang, slechte ogen en de realiteit dat hij vergeten is. Als gepensioneerde die zijn kinderen al jaren niet meer heeft gezien, neemt Mateo afscheid van zijn vrouw op Sicilië en reist naar het vasteland van Italië om zijn vijf kinderen op te zoeken. Hij wil hen verrassen, dus vertelt hij hun niet wat hij van plan is. Maar de echte verrassingen wachten op Mateo.
Terwijl hij van de ene stad naar de andere reist, roept Mateo elk kind vol verwachting op om te zien wat voor betekenis het heeft in het Italiaanse leven. Maar het leven treft Mateo al snel recht tussen de ogen en dwingt hem helder te zien. Elk kind verbergt iets voor zijn vader, die niet goed kan zien. Hun leven is niet wat het lijkt. Ze zijn ongelukkig als ze ondergeschikte baantjes hebben of een relatie hebben. Maar hun echte geheim is de verpletterende klap voor een liefhebbende vader. De jongste zoon, Alvaro, heeft zelfmoord gepleegd en geen van de anderen kan zich ertoe brengen hun vader de waarheid te vertellen.
Tegen het eind van Tornatores filmische verklaring over het isolement van de vergetelheid, komen Mateo en zijn twee overgebleven zoons bij elkaar voor het diner. Zijn dochters, kleinkinderen en natuurlijk Alvaro zijn er niet bij. Deze hoeksteen van het Italiaanse leven, de gezinstafel, wordt nu Mateo's nachtmerrie als hij hoort dat Alvaro dood is.
Tornatore is een meester in de droomsequentie. In de traditie van Fellini en Wertmueller geeft Tornatore ons inzicht in Mateo's grootste angst om zijn gezin door een droom te verliezen. We zien een grote, zwarte ballon met neerhangende touwen op een strand neerdalen waar Mateo, zijn vrouw en kinderen jaren geleden aan het spelen waren. Terwijl de ballon naar beneden komt, zijn kinderen optilt en wegvoert, rent Mateo naar hen toe, maar hij kan hen niet bereiken. Hij ziet hen wegdrijven in de lucht. Deze voorbode van Mateo's leven komt uit als in de film...' Aan het eind ligt Mateo in een ziekenhuiskamer te herstellen van een episode die alleen kan worden geïnterpreteerd als de diepste teleurstelling van allemaal: het verlies van je gezin.
Als hij weer thuis is, kijkt de camera in de ogen van Mateo, die zijn vrouw de details van zijn reis vertelt. Maar als de camera terugzoomt, zien we dat Mateo tegen de grafsteen praat van het graf waar zijn vrouw begraven ligt. Als hij de ingebeelde vraag van zijn vrouw beantwoordt hoe het met de kinderen gaat, antwoordt Mateo: 'Stanno tutti bene' (het gaat goed met iedereen).
Tornatore maakt met meesterlijke ironie gebruik van droomsequenties en de symboliek van onscherp zijn en in het donker zitten. Deze beelden worden met de kracht van een voorhamer in de kijker gehamerd terwijl de regisseur de kijker via Mateo meeneemt op een reis vol verwachting <0xE2><0x80><0x93> vreugde, ontwaken en uiteindelijke ontgoocheling.
Mateo's dromen, zijn slechte ogen en zijn eenzaamheid zijn zijn trouwe metgezellen in de jaren die hem nog resten. Tornatore schetst een beeld voor de kijker van het leven als een misleiding uit de meest onwaarschijnlijke bronnen, de bronnen waar we het meest van houden. Voor Mateo is het donker zijn de beste medicijn die hij zich kan wensen: een wereld waarin Stanno Tutti Bene leeft.

text_en:
Mateo Scuro, like his name, is in the dark. Both symbolically and really. With his thick-lens glasses, Mateo looks out at a world that has become distorted by progress, poor eyesight and the reality of being forgotten. A pensioner who has not seen his children in years, Mateo says goodbye to his wife in Sicily and travels to the mainland of Italy to begin a journey to see his five children. He wants to surprise them and so he does not tell them of his plans. But the real surprises are waiting for Mateo.

Traveling from one city to the next, Mateo calls on each child with great anticipation to see the meaningful impact they are having on Italian life. But life quickly hits Mateo squarely between the eyes and forces him to see clearly. Each child is hiding something from their father who does not see well. Their lives are not what they appear to be. They are unhappy working in menial jobs or with their relationships. But their real secret is the crushing blow for a doting father. The youngest son, Alvaro, has committed suicide and none of the others can bring themselves to telling their father the truth.

Toward the end of Tornatore's cinematic statement about the isolation of being forgotten, Mateo and his two surviving sons meet for dinner. His daughters, grandchildren and of course, Alvaro, are not present. This staple of Italian life and joy, the family table, now becomes Mateo's nightmare when he learns of Alvaro's death.

Tornatore is a master of the dream sequence. In the tradition of Fellini and Wertmueller, Tornatore give us insight into Mateo's deepest fears of losing his family through a dream. We see a large, black balloon, with tether ropes hanging down, descend on a beach where Mateo, his wife and children are playing years before. As this balloon descends, picks up his children and carries them away, Mateo runs to them but cannot reach them. He watches them float away into the sky. This foreshadowing of Mateo's life comes to fruition when at the film's end, Mateo is in a hospital room recovering from an episode of what can only be interpreted as the most profound disappointment of all--the loss of one's family.

Upon returning home, the camera is looking into the eyes of Mateo as he recounts to his wife the details of his trip. However as the camera pans back, we see that Mateo is speaking to the headstone of the grave where his wife is buried. As he answers his wife's imagined question of how the children are, Mateo answers, "Stanno tutti bene" (Everyone's fine).

Tornatore uses dream sequences and the symbolism of being out of focus as well as in the dark with masterful irony. These images are driven home with all the force of a sledge hammer as the director takes the viewer, through Mateo, on a journey of anticipated-joys, awakenings and ultimate disillusions.

Mateo's dreams, failing eyesight and loneliness are his steadfast companions through his remaining years. Tornatore paints a picture for the viewer of life as a deception from the most unlikeliest of sources--those we love the most. For Mateo, being in the dark is the best kind of medicine he could hope for--a world where Stanno Tutti Bene.


text: Deze film mag je niet missen, het is een verbazingwekkende prestatie van een van de beste acteurs, Mr. Mastroianni heeft ons laten zien wat acteren inhoudt. Wat een prachtig verhaal... wat een prachtige film!

text_en: This film should not be missed, it's an amazing job by one of the best actors, Mr. Mastroianni has shown us what acting is all about. What a wonderful story... what a wonderful film!


text: Tegenover je ouders zeg je meestal: 'Iedereen maakt het goed'. De volwassen kinderen willen niet dat hun oudere ouders zich zorgen over hen maken en hun problemen en verdriet verbergen. Soms is het niet de beste manier om achter de waarheid te komen. De film toont ons de permanente liefde van ouders en herinnert ons eraan hoe we de relatie met ouders moeten beoordelen. Een heel ontroerende en mooie film.

text_en: Facing one's parents, the sentence mostly said from us is "everybody's fine". The grown up children don't want their older parents to worry about them, and hide their problems and sadness. Sometimes, to find the truth out may not be the best way. The movie shows us the permanent love from parents and reminds us to review the relationship with parents. Very touching and lovely movie.


text:
Ik heb deze film vele jaren geleden gezien en beschouw hem nog steeds als een van de beste films aller tijden. De reden waarom ik hier vandaag commentaar kom geven, is dat ik, terwijl ik de commentaren op een andere film die ik gisteren heb gezien bekijk, tot de ontdekking kom dat die tot de 50 beste films van de IMDB behoort. Hoewel die verhuizing goed was, kan ik me niet voorstellen dat deze film niet tot de 250 beste behoort.
Als je een vader bent van kinderen die zijn verhuisd, of als je een kind bent dat van zijn geboorteplaats is verhuisd, zul je deze film waarderen. Het gaat over Italiaanse immigranten, of over Afrikaanse immigranten in Italië (er is een scène waarin ze in kartonnen dozen slapen, die laat zien hoe menselijk die ervaring van alleen zijn in een vreemd land is). Je hoeft je land niet eens te verlaten, zoals in deze film, om te merken dat je het alleen probeert te redden en dat je probeert je ouders te laten geloven dat het goed met je gaat. Natuurlijk is er, net als bij elke goede leugen, ook hulp nodig van degene die wordt voorgelogen.
Als je hem kunt huren, of als je hoort dat deze film op je plaatselijke station wordt vertoond, kijk er dan alsjeblieft naar. Het zal een van de beste films zijn die je in je leven zult zien. Voor mij is het een 10/10.

text_en:
I saw this film many years ago, and still think of it as one of the finest movies ever. The reason I came today to comment it is that while reviewing the comments about another film I saw yesterday, I find that that that one was among the 50 best films in IMDB. While that move was good, I could not see how this one is not even among the 250 best.

If you are a father of children who moved away, or if you are a child who moved away from your birthplace, you will appreciate this movie. It applies to Italian immigrants, or to African immigrants in Italy (there is a scene showing them sleeping in cardboard boxes that shows how human is that experience of being alone in a foreign place). you do not even have to leave your country, as this movie shows, to find yourself trying to make it alone, and trying to make your parents believe that you are OK. Of course, like in every good lie, some help from the person being lied is also needed.

If you can rent it, or if you hear of this movie being shown on your local station, please see it. It will be one of the best movies you will se in your life. It is a 10/10 for me.


text:
STB is een Italiaanse film door en door <0xE2><0x80><0x93> de enige atypische eigenschap is dat hij niet stinkt. (En dat er niet de gebruikelijke hoeveelheid geschreeuw is.) Dit is een soort sentimentele autofilm/komediant met de verplichte festival-aangename surrealistische scènes, zoals mensen die stilstaan bij een station of een enorme ballon/puddingvis/wat dan ook die al Mastroianni's kinderen de lucht in tilt. Dat is het soort Felini-achtige gedoe waar filmstudenten met een te hoog IQ helemaal gek van worden, ongeacht of het iets met de rest van de film te maken heeft of niet. 'Rare dingen! Jaaa!'
Wat mij betreft is STB niet saai en dat is het enige wat telt. Bovendien heeft de experimentele aanpak (als je het zo kunt noemen) nooit iets pretentieus. Misschien hebben we dat te danken aan Mastroianni, die het heel erg nuchter speelt. Zelfs als hij wijze raad uitspuugt tegen zijn kroost, is er nooit die onrealistische verwachting van de kijker dat hij naar adem snakt van schrik, verbijstering en ontzag, iets wat in veel andere Europese films, vooral uit de jaren zestig en zeventig, heel gewoon is. Te veel regisseurs denken dat ze in hun bescheiden, niet erg succesvolle films de geheimen van het universum onthullen. Dat is hier niet het geval; in elk geval niet in hinderlijke hoeveelheden. STB is sympathiek en soms zelfs amusant.
Wat betreft de 'experimentele aanpak' Als elke andere film die Italianen (en andere continentalen) uitbrengen dezelfde soort surrealistische dwaasheid bevat, dan is het niet echt experimenteel meer, hè? Het wordt normaal, niet verrassend, zelfs muf.
Het is veel gemakkelijker om een script vol met'metaforische' onzin in elkaar te flansen dan om echt te gaan zitten en een compact, levendig script te schrijven met een begin, midden en eind. STB leunt veel zwaarder op het laatste.

text_en:
STB is an Italian movie through and through - the only atypical quality being that it doesn't stink. (And that there isn't the usual amount of shouting.) This is a sort of sentimental road movie/comedy with the obligatory festival-crowd-pleasing surreal scenes, such as people freezing up at stations or a huge balloon/jelly-fish/whatever lifting up all of Mastroianni's kids up into the air. That's the sort of Felini-like stuff which IQ-starved film students go absolutely ga-ga over, regardless of whether it relates to the rest of the movie or not. "Weird stuff! Yeaaah!"

As far as I'm concerned, STB isn't dull and that's all that matters. Besides, its experimental approach (if one can call it that) never has an air of pretentious baloney about it. Perhaps we have Mastroianni to thank for that, who plays it very down-to-Earth. Even when he spits out wise words of advice to his offspring there isn't that unrealistic expectation from the viewer to gasp with shock, bewilderment and awe, something very common in so many other European movies, especially from the 60s and 70s. Too many directors think they reveal the secrets of the universe in their modest little underachieving flicks. Not the case here; at least not in annoying amounts. STB is likable and even amusing at times.

As for the "experimental approach", if every other movie that Italians (and other Continentals) release has the same type of surreal silliness going on, then it isn't really experimental anymore, is it? It becomes normal, unsurprising, stale even.

It's far easier to cobble up a script chock-full of "metaphoric" nonsense than to actually sit down and write a compact, stirring script with a beginning, middle, and end. STB leans far more heavily toward the latter.


text: Deze film is absoluut anders in perspectief ten aanzien van het gezinsleven dan 'Cinema Paradiso'. Hij is niet zo sentimenteel, maar heel echt. De kijker kan alles zien in de ogen van de vader, gespeeld door Marcello Mastroianni. Als hij zijn kinderen ziet, ziet hij ze zoals ze ooit waren <0xE2><0x80><0x93> niet als volwassenen. Mastroianni is altijd uitstekend. Maar het is grappig om hem als vader en grootvader te zien, terwijl je er zo aan gewend bent hem als vrijgezel te zien, zoals in 'La Dolce Vita'. Ik kon de liefde voelen die hij voor zijn kinderen had en ook de pijn als de waarheid voor zijn ogen werd gebracht. We willen allemaal zoveel voor onze kinderen en het is pijnlijk om te zien dat het anders is. Een uitstekende uitspraak. Behalve de boodschap die de film overbracht, gaf hij de kijker ook een goede dosis van het italiaanse platteland, Roma en Milaan. De reisscènes waren een extraatje. Niets kan tippen aan 'Cinema Paradiso' in tederheid, maar 'Stanno tutti bene' ligt niet ver weg.

text_en: This film is definitely different in perspective on family life compared to "Cinema Paradiso". It is not as sentimental, but very real. The viewer is able to see everything in the father's eyes, played by Marcello Mastroianni. When he sees his children, he sees them how they once were -- not as adults. Mastroianni is always excellent. It is funny though to see him as a father and a grandfather when one is so used to seeing him as a bachelor, like in "La Dolce Vita". I was able to feel the love he had for his children and also the hurt when the truth was brought out in front of him. We all want so much for our children and it is painful to see it otherwise. An excellent statement. Besides the message the film brought, it also gave the viewer a good dose of the italian countryside, Roma, and Milano. The travel scenes were an added touch. Nothing can beat "Cinema Paradiso" in tenderness, but "Stanno tutti bene" is not too far off!


text: Familiale liefde en bedrog vormen de basis voor deze geestige, vertederende film. Net als Cinema Paradiso, van dezelfde regisseur, toont deze film de grenzen van nostalgie <0xE2><0x80><0x93> en de magie ervan. Een en al sentimentaliteit.

text_en: Familial love and deceptions form the basis for this witty, endearing movie. Like Cinema Paradiso, from the same director, this film shows the limits of nostalgia -- and the magic of it. Heavy sentimentality.


text: Hoe gemakkelijk is het voor wanhopige jongeren om gevaarlijke gangsters te worden in een ontbindende maatschappij die is overgoten met het bloed van de oorlog? Heel gemakkelijk. Rane toont incidenten, waarschijnlijk met een paar feiten, die plaatsvonden in het Servië van na de oorlog. Dingen die je in deze film ziet, zouden vrijwel overal kunnen gebeuren, maar deze film geeft alles een erg Joegoslavisch gevoel. Maffia in de stijl van Yugo, moord in de stijl van Yugo, dat soort dingen. Het is de schuld van de weerzinwekkende politici en hun hebzucht, niet alleen van de wanhopige jongemannen die hun verstand verliezen terwijl ze proberen iemand te zijn. De film en de casting zijn over het geheel succesvol, en hij is zo ontzettend Servisch. Maar verwacht hier geen Amerikaanse stijl in, want zoals ik al zei, het is Yugo tot op het bot.

text_en: How easy is it for desperate youngsters to become dangerous gangsters in a decaying society washed all over by the blood of war? Fairly easy indeed. Rane shows incidents, probably somewhat facts, that took place in Serbia of the war era. Things similar to what you see on this film could happen virtually everywhere, but this film gives a very Yugoslavian feeling to everything. Yugo style mafia, Yugo style murder, and all that. Revolting politicians and their greed are to blame, not only the desperate young men who lose their reasoning while trying to be someone. The film and the casting is overall successful, and it's so very Serbian. I recommend it to anyone who.. well anyone who likes a good film. But don't expect anything American style on this one, as I say it's Yugo to the bone. 9/10.


text: Dit is een van de beste films die ooit gemaakt zijn. Maar hij wordt onderschat, hoe komt het dat 'No man's land' zo'n succes was in de wereld (hij kreeg zelfs een Oscar) en deze niet? Het is een heel realistische en tragische film, met een beetje humor. Maar deze humor is niet grappig als je weet hoe het was en het nog steeds is.<br />De laatste regels van Pinki, als er geen beeld meer is, alleen nog duisternis, en hij sterft als hij zegt: 'A sve mi se nesto cini, da sam prosao bolje od vas', of in vertaling: 'Ik heb nog steeds het vreemde gevoel dat ik er beter doorheen ben gekomen dan jij.' <0xE2><0x80><0x93> een van de beste eindes ooit. Behalve misschien de Fight Club.

text_en:
This is one of the best films ever made. But it is underrated, how come "No mans land" was so successful in the world (it even got an Oscar), and this one is not? It is very realistic and tragic film, with a little dose of humor. But this humor is not funny if you know how it was and still is there.

The last lines of Pinki, when there is no more picture, only darkness left, and he dies when he said: "A sve mi se nesto cini, da sam prosao bolje od vas" or in translation: "I still have a weird feeling, that I came through better then you." - one of the best movie endings ever. Except maybe Fight club.


text: Dit is de beste gangsterfilm die ik heb gezien sinds Scarface. Hij vertelt het verhaal van twee tieners die opgroeien in de anarchie van het Oost-Europese kamp Berlijn. Het verhaal is zo gelikt dat het alleen maar bewijst dat Dragojevic (Preety Villages, Preety Flames) een van de beste Europese regisseurs is.

text_en: This is the best gangster movie I saw since Scarface. It tells the story of two teenagers growing up in the anarchy of the post Berlin wall Eastern Europe. The movie's narration is so slick that it only proves that Dragojevic(Preety Villages, Preety Flames) is one of the best European directors.


text: Een van die intense, gewelddadige stukken die je niet snel zult vergeten... vertelt het verhaal van drie jonge mensen en hoe hun leven is gevormd door hun door oorlog verscheurde omgeving... had nooit gedacht dat deze film zo rauw zou zijn... wauw... een kruising tussen 'Natural Born Killers' en 'Scarface'.

text_en: One of those in UR face, intense, violent pieces that U won't soon forget...tells the story of three youths and how their lives are shaped by their war-torn surroundings...never had any idea that this movie was going to be so RAW...whoa...a cross between "Natural Born Killers" and "Scarface"...


text: Srdan Dragojevic doet het nog een keer! Na 'We are not Angels' en 'Pretty Villages, Pretty Flames' schreef en regisseerde hij nog een meesterwerk. Dit is een van de beste gangsterfilms die ik ooit heb gezien. Wat het nog sterker maakt, is het feit dat de onderwereld van Beograd er tussen 1992 en 1997 echt zo uitzag. Iemand die niet bekend is met de situatie in Servië tijdens die jaren van sancties zou kunnen denken dat sommige dingen in de film overdreven zijn, maar dat is niet zo. Deze film maakt overal grapjes over. Van het voormalige Joegoslavië tot het huidige Servië, van Tito tot Milosevic en de hele situatie in Servië in die jaren. De acteurs zijn geweldig, vooral Dusan Pekic (Pinki) en Milan Maric (Svaba). Ik hoop dat mensen in heel Europa en Amerika de kans krijgen deze film te zien.

text_en: Srdan Dragojevic does it again! After "We are not Angels" and "Pretty Villages, Pretty Flames" he wrote and directed another masterpiece. This is one of the best gangster movies I saw. What makes it even stronger is the fact that Beograd underworld really looked like that between 1992 and 1997. Someone who isn't familiar with the situation in Serbia during those years of sanctions might think that some things in the movie are exaggerated but they are not. This movie makes fun of everything. From former Yugoslavia to todays Serbia, from Tito to Milosevic and whole situation in Serbia during those years. Actors are great, especially Dusan Pekic (Pinki) and Milan Maric (Svaba). I hope that people across Europe and USA will get a chance to see this movie.


text: In deze film zie je het soort dingen dat je ziet als je snel een fles wodka leegdrinkt en dan een burgeroorlog begint. En een heel land opblaast en zo. Een schokkende film voor de bioscoopbezoeker, een geschiedenis die je recht in het gezicht kijkt voor het sociale-wetenschapperstype, slechte herinneringen voor degenen die het hebben meegemaakt. Kinderen die opgroeien tot gangsters in de onderwereld van na de Joegoslavische oorlog. Sancties - het oprollen van misdaad en normale misdaad zijn hun weg naar socialisatie in de nieuwe en nog niet in kaart gebrachte wereld, waar misdaadprogramma's op tv hun een paar patronen zullen geven om te volgen, maar omdat ze niet zwak van hart zijn, zullen ze al snel hun eigen regels maken.<br />Het zou 10 van de 10 keer een gangsterfilm zijn, ja, maar het is niet anders.' 10 van de 10 in veel andere genres ook. Wreed satirisch vermengd met inzichtelijk onthullend in de weergave van het tijdperk. Terwijl onze hoofdpersonen de controle verliezen, presenteren ze je de onbeheersbare dynamiek van de post-Joegoslavische werkelijkheid, waarvan de meesten zich niet eens bewust waren. In de interacties speelt het hele verhaal van het voormalige Joegoslavië een rol. En de film, kenmerkend voor zijn helse, duistere stijl, stelt zelfs zijn eigen speciale remedie voor, waarvan ik zeker weet dat geen enkele VN-bemiddelingscursus die ooit zal leren.

text_en:
In this film you'll see the sort of things you see when you quick-empty a bottle of vodka and then go and start a civil war. And blow up a whole country and all that. Shocking cinema for the movie-goer, in-you-face history for the social scientist type, bad memories for those that lived through it. Kids growing up to be gangsters in the post-Yugoslav hood. Sanctions-busting crime and normal crime are their path of socialization in the new and uncharted world, where TV crime shows will give them some patterns to follow, but since they're not the faint of heart, they'll soon make their own rules.

It would be 10 out of 10 as a gangster movie, yes, but it's 10 out of 10 in many other genres as well. Cruelly satirical blends with insightfully revealing in the portrayal of the era. As our lead characters go out of control, they present you with the uncontrollable dynamics of post-Yugoslav reality, that were beyond the point of no return before most realized. There is the whole story of the former Yugoslavia in the interactions. And the film, typically for its hellishly dark style, even proposes its own very special cure that no UN-sponsored mediation training will ever teach as one to be followed, I'm sure.


text: Deze film laat een bittere smaak achter in mijn mond en mijn ziel, iets wat ik nog nooit heb meegemaakt. Dit is het verhaal van een hele generatie, kinderen die maar een paar jaar jonger zijn dan ik (1972), die zijn opgegroeid in een tijd en een plaats waar de meeste waarden verloren zijn gegaan. Dit is het verhaal van een hele natie (mijn volk) die helemaal naar de bodem is gezonken en daar is gebleven tot ze al hun hoop verloren. Dit is het verhaal van de kleine mensen achter de oorlog en de politiek, zoals ik tot nu toe nog nooit heb gezegd, omdat het U nooit is overkomen. En ten slotte is dit het verhaal van de vijftienjarige jongens die de grootste kans van hun leven hadden om misdadigers te worden... en ze namen dat risico, zonder er ooit rekening mee te houden.

text_en: This movie leaves bitter taste in my mouth and soul, like nothing else I've ever seen. This is the story of one whole generation, a kids just few years younger then me (1972), who have grown up in time and place where most of values ware lost. This is a story of one entire nation (my people) falling down to the very bottom and staying there until they lost all their hopes. This is the story about the little people behind the war and politics, as never spoken so far, since it never happened to You. And finally, this is the story about the fifteen year old boys who's biggest chance in the life was to become a criminals... and they took that chance, never regarding for it.


text:
Dit is een van de vele post-Titoïstische Joegoslavische films die te maken hebben met de tragedie van de Joegoslavische breuk tussen 1991 en 1996. In de geest van Underground, Lepo Selo Lepo Gore en meer recent Bure Baruta maken de filmmakers gebruik van een zeer duistere vorm van humor om hun ontevredenheid te uiten over de tijd en het systeem van die periode in de hoofdstad van Belgrado.
Net als bij de andere films is een grondig inzicht in de Servische mentaliteit en de achtergrond van de gebeurtenissen van 1991-1996 van cruciaal belang om veel van de thema's en beelden in de film te begrijpen. Dit is waarschijnlijk een slecht aspect van deze film, want een gebrek aan begrip bij de kijker maakt het beeld van de Serviërs nog duisterder dan het al is.
De kijker moet ook in gedachten houden dat Belgrado geen eerlijke en volledige afspiegeling is van Servië en het Servische volk, zoals het heroïsche idee dat Parijs een afspiegeling is van Frankrijk. Dit zou een van de grootste kritieken moeten zijn die gericht kunnen en moeten worden op de huidige school van Servische producenten, regisseurs en schrijvers.

text_en:
This is another of a number of post Titoist Yugoslav films that deals with tragedy of the Yugoslav Split from 1991 to 1996. In the spirit of Underground, Lepo Selo Lepo Gore, and more recently Bure Baruta; the film makers use a very dark form of humour to state their disatisfaction with the times and the system of that period in the capital of Belgrade.

Like the other films, a thorough understanding of the Serbian mentality and the background to the events of 1991-1996 is crucial in making sense of many of the themes and images seen in the film. This probably a bad facet of this film for a lack of understanding by the viewer paints the picture of the Serbs even darker than it actually is.

The viewer should also keep in mind that Belgrade is not a fair and complete reflection of Serbia and the Serbian people as would the rediculous idea that Paris is a reflection of France. This would have to be one of the biggest criticism that can be and should be aimed at the current school of Serbian producers, directors and writers.


text: De film is uitstekend, het is zuivere werkelijkheid! Bovendien geloof ik dat die lui van RTS (de Servische televisie- en radio-uitzending (gecontroleerd door Milosevic)) niet eens wisten dat ze het graf voor zichzelf aan het graven waren toen ze het geld in de film investeerden! Ik wil zeggen dat 'The Wounds' de beste film is die vorig jaar in Joegoslavië is opgenomen en dat alles erin de waarheid is, de hele waarheid en niets dan de waarheid, zo waarlijk helpe mij God Almachtig!

text_en: The movie is excellent, it's a pure reality! What's more, i think that these a******s from RTS ( Serbian TV and radio broadcast ( controled by Milosevic )) didn't even knew that they were digging the grave for themselves when they have invested the money in the movie! I want to say that "The Wounds" are the best movie recorded in Yugoslavia last year, and that everything in it is the truth, the whole truth and nothing but the truth, so help me God!


text: Aangezien ik de Servische natie en haar bevolking goed ken, kan ik de regisseur de eer geven voor een perfecte regie van een perfecte film die gebaseerd is op een zuivere werkelijkheid die elk detail laat zien, zonder enige overdrijving. Ik heb de film al een paar keer gezien en ik zou hem keer op keer kunnen bekijken zonder me ook maar een minuut te vervelen. De film zelf laat zien hoe het leven was in de ex-Yu (Belgrade) en ik moet de eer geven aan Pinki's vader, die naar mijn mening de beste acteur was naast Kure, omdat hij briljant de rol speelde van een overtollige officier, die zijn enorme teleurstelling uitte tegenover de regering omdat die hem van zijn plichten had ontheven en omdat hij nooit kon genieten van...' Ik denk dat dat een van de vele teleurstellingen was die tijdens de film werden getoond, en er zijn nog zoveel andere dingen die helaas niet in de film konden worden vertoond, afgezien van de gevechten tussen de Servische en de Kroatische strijdkrachten in de korte reeks die op tv werd vertoond. Dat was misschien een van de redenen waarom de mensen van Servië nauwelijks wisten wat er in hun land gebeurde en wat hun regering in haar schild voerde, terwijl de rijen voor de broodverkoop kilometers lang waren... zoals in de film te zien is. Opnieuw dank aan de regisseur, de cast en vooral de acteurs voor hun optreden op het hoogst mogelijke niveau.

text_en: Since I'm quite familiar with the Serbian nation and their people, I can just paid credit to the director for a perfect direction of a perfect movie that's based on a pure reality showing every detail without any exaggeration at all. I already watched the movie several times and I'd watch it over and over again without being bored even a minute. The movie itself shows how the life was in the ex-Yu (Belgrade) and I have to give credit to Pinki's father who in my opinion was the best actor alongside Kure, for brilliantly playing the role of a redundant officer, reflecting his huge disappointment towards the government for releasing him from his duties and for never being able to enjoy "his five minutes", despite committing himself 100% to the army in his entire life. I guess that was just one of so many disappointments shown during the movie and there are so many more things which unfortunately could not be shown in the movie, apart from the battles between the Serbian and croatian forces in the short sequence that was shown on TV. That was maybe one of the reasons that the people of Serbia hardly knew what was going around their country and what their government had been up to, while the queues for buying bread were miles long... as it's shown in the movie. Once again credit to the director, crew and especially the actors for performing at the highest level possible.


text: De Servische versie van Scarface. De vertaling is meestal accuraat, maar het begrijpen van de taal zorgt voor een levendiger presentatie. Naar mijn mening lijdt het enigszins aan een laag budget, maar weet het toch indruk te maken met het scenario en de gruwelijke realiteit die het laat zien. In de Servische jeugd zijn veel verhalen over Scarface verteld. Zelfs vandaag de dag zijn de spreekwoorden over oorlog niet verdwenen. Het heden is de door armoede gedreven menselijke geest die uitkijkt naar een betere toekomst. Dezelfde gemoedstoestand die dit beeld heeft beïnvloed, is nog steeds zichtbaar in onze straten. Met het verstrijken van de tijd verbetert de situatie, maar onze jeugd groeit nog steeds op in getto's en wil uit de val. Simpel gezegd is het een meesterwerk.

text_en: The Serbian version of Scarface. The translation is accurate most of the time, however understanding the language definitely makes for a more live presentation. In my opinion it suffers somewhat from a low budget yet still manages to impress with screenplay and the gruesome reality it shows. Ulike Scarface many stories such as this one unfolded amongst Serbian youth. Even today the sings of war haven't vanished. Present is the poverty driven human mind on the look out for a better tomorrow. The same state of mind that influenced this picture is still visible on our streets. As time passes by the situation improves but our youth still grow up in ghettos, wanting out of the trap. Simply put it is a masterpiece.


text: Je kunt praten over hoe serbs zijn en zo, maar wat de mensen niet begrijpen is dat serbians in bijna elke oorlog op de wereld hebben meegevochten. WO1 & WO2 en toen in 91 met de Kroaten en de Bosniërs. Ik ben dan wel een Serviër, maar mijn 2 beste vrienden zijn Kroaten. Wat de wereld me vertelt (Amerika) is dat ik kakkerlakken wil doden!! Maar dat is niet waar. Er zijn wel andere mensen daar. Kroaten willen serbs doden, en serbs die kakkerlakken willen doden, en Bosniërs verschillen niet van elkaar. De film rane laat zien hoe de jonge generatie opgroeide toen Milosevic aan de macht was. Daardoor is mijn land gaan bloeden en lijden. Drugs, geld, alchocol, wapens: het communisme heeft mijn land vergiftigd en daarna heeft Milosevic het uitgeroeid. Dat moeten de mensen beseffen, hoe deze film is gemaakt... die is gebaseerd op de waarheid. Ik begrijp het niet, het lijkt wel of iedereen tegenwoordig serbs haat, maar al die tijd zijn we er nog... daarom hebben onze mensen een gezegde: 'Samo Sloga Srbina Spasava', wat betekent: 'Alleen het geloof redt Serviërs'.

text_en: You can talk about what serbs are and everything, but what people don't understand is that serbians were in almost every single war on the world. WW1 & WW2 Then in 91 with the Croatians and Bosnians. It is true that i am a Serb, but my 2 best friends are Croatian. What the world is telling me (America) is that i want to kill croatians!! But thats not true. There is however people over there. Croatians want to kill serbs, and serbs that want to kill croatians, plus bosnians don't differ. The movie rane, shows how the young generation was growing up when Milosevic was in power. That is what made my country bleed and suffer. Drugs, money,alchocol,weapons communism poisoned my country then milosevic killed it. People have to realise that, how this movie was made...its based on truth. I don't understand, seems as though today everybody hates serbs, but through all this time we are still here...thats why our people have a saying "Samo Sloga Srbina Spasava" which translates - "Only Faith Saves Serbs"


text: Wat een film ma man? ha ha ha ha ha ha ha ha ha... waar ik op let in deze Servische films is: de broer doet alles voor de broer.<br />Kroatisch is de beste ha ha ha - wat een minnaar! Maar ook waarom ze de zanger niet neuken? Het Kurabische meisje? Dat konden ze toch? Het grappigste is als ze gedenktekens op de Grey yard schreeuwen... heb ik het niet begrepen? schreeuwden ze de Kroatische achternamen ha ha ha. Wie heeft het Kurabische vermoord? Produktie is heel goed. Engelse ondertitels ook. Acteurs passen perfect bij elkaar - geen nep - dat vind ik leuk in films.

text_en:
better than a City of god. what a movie ma man? ha ha ha ha ha ha ha ha... what i have notice in this Serbian movies is: brother will do everything for the brother.

Croatian is the best ha ha ha - what a lover guy?! Great twist on the end! But also why they did not fu the singer? the Kurabic girl? they could? The most funny thing is when they shouting memorials at the Grey yard.. i did not get the idea? did they shout the Croatian surnames ha ha ha. Who actually has kill the Kurabic? Production is very good. English subtitles also. Actors are perfect match - no fake - that what I like in the movies.


text:
Ten eerste wil ik opmerken dat er verschillende versies van de film rondgaan op dvd. In een paar recensies wordt geklaagd over slecht verlichte of donkere scènes. Iemand vertelde dat er een slechte pan & scan-versie rondgaat. En in de vroege geschiedenis van de film deed een slecht gesneden versie de ronde met de titel _Cars That Eat People_. Die is misschien zelfs wel op vhs terechtgekomen. Dus zorg ervoor dat je de dvd van _Home Vision Entertainment_ uit 2003 in huis hebt. Er zit ook de film _The Plumber_ van regisseur Peter Weir (1979) bij, plus interviews met Weir over elke film, plus trailers. Belangrijker is dat de film een smetteloze, originele breedbeeldopname is van The Cars That Ate Paris. Zolang je je televisie of monitor goed hebt afgesteld, heeft de film een opmerkelijk heldere, vaak prachtige cinematografie die eruitziet alsof hij gisteren is opgenomen.
Er lijkt ook veel misverstand te bestaan over de aard van de film. In wezen is The Cars That Ate Paris een eigenzinnige arthousedrama. Ja, het heeft elementen van (macabere) humor, horror en vele andere genres, maar die zijn geen focus. The Cars That Ate Paris is evenzeer een western als een horrorfilm, wat niet wil zeggen dat het geen elementen van het westerngenre heeft <0xE2><0x80><0x93> dat heeft het wel. Maar de toon lijkt veel meer op, bijvoorbeeld, Bagdad Café (aka Out of Rosenheim, 1987) of Delicatessen (1991) (hmmm <0xE2><0x80><0x93> zie het culinaire metafoormotief.) Als je The Cars That Ate Paris wilt zien als een horrorfilm <0xE2><0x80><0x93> en het is in wezen een surrealistische nachtmerrie <0xE2><0x80><0x93> zie het dan als iets als Maximum Overdrive (1986)/Trucks (1997) meets Horror Hotel (aka City of the Dead, 1960), maar gemaakt door David Lynch als een'realistische' soapopera.
Waar gaat de film dan letterlijk over? Het Parijs van de titel ligt niet in Frankrijk. In plaats daarvan is het een klein, landelijk dorpje op het Australische platteland. Het stadje heeft nogal wat 'vuile geheimen'. De twee belangrijkste geheimen hebben te maken met een (deels) obsessieve auto-obsessie en een experimenteel programma van de mens. Voor het grootste deel proberen ze de mensen weg te houden uit het stadje, dat maar een kleine bevolking heeft, maar hun verknipte fetisjisme vereist dat er af en toe buitenstaanders worden toegelaten, zij het op een ongebruikelijke, onvrijwillige manier. De film draait om een buitenstaander, Arthur Waldo (Terry Camilleri), die het voor elkaar krijgt betrekkelijk ongeschonden Parijs binnen te komen en die om onduidelijke redenen in het weefsel van de stad wordt opgenomen. Arthurs aankomst en integratie komen ruwweg overeen met een groeiende kloof tussen generaties, of in elk geval tussen de status-quo en een opstandige groep jongere mannen, en hij fungeert zonder het te weten als katalysator voor iets wat op een burgeroorlog lijkt.
Hoewel Peter Weir in het video-interview op de dvd naar Arthur verwijst als een onsympathieke hoofdpersoon, ben ik het daar niet mee eens. Camilleri speelt Arthur als een raadselachtig fascinerende sul, de meest betoverende 'blanke' persoonlijkheid aan deze kant van Peter Sellers' Chauncey Gardiner in Being There (1979). Voor het grootste deel van de film laat Weir Arthur als een pion heen en weer schuiven, waardoor er een metaforisch raam ontstaat waardoor hij het leven in een kleine stad (Australië) satirisch kan bezien. In dit opzicht lijkt _The Cars That Ate Paris_ een beetje op de strekking van Lars von Triers _Hondville_ (2003), alleen is _The Cars That Ate Paris_ in tegenstelling tot _Hondville_ een goede film.
Het is vooral grappig hoe Arthur allerlei baantjes krijgt toebedeeld, waarvan hij geacht wordt zich te kwalificeren door alleen maar andere kleren aan te trekken (en dan ook nog heel kleine veranderingen) en een titel. Het ene moment is hij dokter, het volgende parkeerwachter. Weir richt zich met satirische commentaren op van alles en nog wat, van nobele grootse verhalen over voorvaderen van pioniers tot de discrepantie tussen het religieuze, het privé- en het politieke leven, de mythe van de goed aangepaste nucleaire familie, de schijnvertoning van openbare ceremonies, en hij doet zelfs mee aan een soort Lord of the Flies-achtige commentaren op 'de vooruitgang'.
Maar niet alles is sociale kritiek. Weir houdt zich net zo goed bezig (en daar is hij net zo goed in) met het opsnuiven van eigenaardigheden ter wille van de eigenaardigheden zelf (hoewel zelfs dat spul we als kritiek op sociale conventies zouden kunnen opvatten als we dat zouden willen) en hij zwenkt heen en weer tussen een soort existentialistische nachtmerrie van de gemeenschap en een klein dorpsdrama in de trant van Our Town. Hij is te evenwichtig om ons af en toe midden in een spaghettiwestern te plaatsen, met het begin van een straatgevecht. Veel van het rebelse jeugdmateriaal kan worden geïnterpreteerd als een western met een allegaartje aan auto's, wat waarschijnlijk de reden is waarom die jongens kleren dragen die eruitzien alsof Weir ze heeft geleend van de set van A Fistful of Dollars (aka Per un pugno di dollari, 1964).
De muziek is al even ongelijksoortig, variërend van techno-psychedelia dat zoiets is als 'Time' van Pink Floyd tot peinzende, eigentijds klinkende thema's, of het hilarisch amateuristische optreden op het Parijse bal. Ook The Cars That Ate Paris kon hij niet waarderen, en zelfs als je van arthousefilms houdt, kun je The Cars That Ate Paris waarschijnlijk alleen maar waarderen als je een sterke voorkeur hebt voor het bizarre en macabere.

text_en:
First, let me note that there seems to be different versions of the film floating around on home video. A few reviews complain about poorly lit or dark scenes. Someone mentioned that there's a bad pan & scan version floating around. And apparently, in the early history of the film, there was a badly cut version making the rounds with the title Cars That Eat People. That may have even ended up on VHS. So make sure you get the Home Vision Entertainment DVD released in 2003. It also has director Peter Weir's film The Plumber (1979) as a bonus, plus interviews with Weir about each film, as well as trailers. More importantly, it has a pristine, original widescreen cut of The Cars That Ate Paris. As long as you have your television or monitor set up correctly, the film has remarkably crisp, frequently beautiful cinematography that looks like it could have been shot yesterday.

There also seems to be a lot of misunderstanding about the nature of the film. Basically, The Cars That Ate Paris is a quirky art-house drama. Yes, it has elements of (macabre) humor, horror and many other genres, but those are not a focus. The Cars That Ate Paris is as much a western as it is a horror film, which is not to say that it doesn't have elements of the western genre--it does. But the tone is much more similar to, say, Bagdad Café (aka Out of Rosenheim, 1987) or Delicatessen (1991) (hmmm--notice the culinary metaphor motif). If you want to think of The Cars That Ate Paris as a horror film--and it is basically a surrealist nightmare--think of it as something like Maximum Overdrive (1986)/Trucks ((1997) meets Horror Hotel (aka City of the Dead, 1960), but made by David Lynch as a "realist" soap opera.

So what is the film about more literally? Well, it's best perhaps if you know as little about it before as possible, but on the other hand, it's a bit cryptic, and Peter Weir isn't exactly forthcoming with explanatory exposition--the film remains very open to interpretation to the end--so maybe a vague description won't hurt. The Paris of the title is not in France. It's instead a small, bucolic village in rural Australia. The town has quite a few "dirty secrets". The two primary secrets have to do with an automobile (part) obsession and a program of human experimentation. For the most part, they try to keep people out of the town, which has a very small population, but their twisted fetishes necessitate the occasional admission of outsiders, though in an unusual, involuntary manner. The film is centered on the story of one particular outsider, Arthur Waldo (Terry Camilleri), who manages to enter Paris relatively unscathed and who for unspecified reasons is worked into the fabric of the town. Arthur's arrival and integration roughly corresponds to a growing cleavage between generations, or at least between the status quo and a rebellious group of younger men, and he unwittingly serves as a catalyst to what amounts to a civil war.

Although in Peter Weir's video interview included on the DVD he refers to Arthur as an unsympathetic protagonist, I beg to differ. Camilleri plays Arthur as an enigmatically captivating simpleton--the most entrancing "blank" personality this side of Peter Sellers' Chauncey Gardiner in Being There (1979). For most of the film, Weir shuttles Arthur around like a pawn, enabling a metaphorical window through which to satirically examine small town (Australian) life. In this respect, The Cars That Ate Paris somewhat resembles the basic gist of Lars von Trier's Dogville (2003), except that unlike Dogville, The Cars That Ate Paris is a good film.

It's particularly funny how Arthur is shuttled into a variety of jobs, which he is assumed qualified for by a mere change of clothing (and very minor changes at that) and title. He's a doctor one moment, a parking enforcer the next. Weir works in satirical jabs towards everything from appealing to noble grand narratives about pioneer forefathers to the discrepancy between religious, private and political life, the myth of the well-adjusted nuclear family, the charade of public ceremonies, and even partakes in a slight Lord of the Flies-styled commentary on "progress".

But not everything is social critique. Weir is just as concerned with (and just as good at) imbibing in quirkiness for its own sake (although even that stuff we could read as a critique on social conventions if we wanted to) and see-sawing between a kind of community existentialist nightmare and an Our Town-like small village drama. And just in case that's too balanced, every so often he puts us in the middle of a spaghetti western, with the beginnings of mid-street showdowns. Much of the rebellious youth material can be interpreted as a western with hodge-podge automobiles, which is probably why those youths are the ones to don clothing that looks as if Weir borrowed it from the set of A Fistful of Dollars (aka Per un pugno di dollari, 1964).

The music is similarly disparate, ranging from techno-psychedelia that's something like Pink Floyd's "Time" to pensive contemporary-sounding themes, or the hilariously amateurish performance at the Paris Ball.

This is definitely not a film for all tastes. If you wouldn't typically like art-house films, you probably won't appreciate The Cars That Ate Paris, either, and even if you do typically like art-house films, you probably won't appreciate The Cars That Ate Paris unless you have a strong taste for the bizarre and macabre.


text:
Voordat Peter Weir echt beroemd werd, maakte hij deze vreemde, maar de moeite waard om te zien film over een klein stadje in Australië, waarvan de plaatselijke economie zich concentreert op auto-ongelukken, en hoe die een buitenstaander aantrekken. 'The Cars That Ate Paris' heeft geen hoofdrolspeelster die je zou herkennen, en er zijn geen grote actiescènes, maar dat geeft de film wel een realistischer gevoel.
Ik moet zeggen dat dit geen film is voor mensen met een korte aandachtsboog. Hij zal niet zo diep in je geheugen blijven hangen als de meeste films van Peter Weir (en het is zeker niet mijn favoriete film). Maar toch, het is in elk geval iets om als historische verwijzing te gebruiken.
'Ik kan rijden!' Je zult waarschijnlijk het gevoel hebben dat jij dat ook kunt.

text_en:
Before Peter Weir got really famous, he made this strange but worth seeing flick about a small town in Australia whose local economy centers on car wrecks, and how they draw an outsider in. "The Cars That Ate Paris" doesn't star anyone whom you would recognize, and there's no big action scenes here, but that actually gives the movie a more realistic feeling.

I should identify that this is not a movie for those with short attention spans. It's not likely to stick heavily in your memory the way that most of Peter Weir's movies do (it's certainly not my favorite of his movies). But still, it's something to check out as a historical reference if nothing else.

"I can drive!" You'll probably feel like you can too.


text: De eerste film van Peter Weir, en als ik terugkijk naar het moment waarop ik hem voor het eerst zag, kan ik zeggen dat dit mijn eerste exploitatiefilm was. Ik heb er altijd een zwak voor gehad en later herkende ik elementen uit films als _2000 Maniacs_. Niet al te lang, hij lijkt nu en dan nog een beetje traag, maar dat komt waarschijnlijk omdat er in tegenstelling tot halverwege de jaren zeventig, toen dit als uniek werd beschouwd, veel meer is gezien. Toch is het de moeite waard om ernaar te kijken, en hoewel het in mijn herinnering allemaal draaide om opgedofte auto's die het uitvochten, is dit eigenlijk meer een cynische kijk op het thuisland van de regisseur. De burgemeester, die aanvankelijk een beschermende en enigszins fatsoenlijke indruk maakt, blijkt de 'fascist' te zijn voor wie deze hele onderneming wordt geleid. Parijs, Australië, natuurlijk, niet Frankrijk, hoewel je na de raadselachtige finale wel zult raden.

text_en: Peter Weir's first film and, looking back to when I originally saw this on general release, this could be described as my first exploitation movie. I always had a soft spot for it and later recognised elements from such video treats as, 2000 Maniacs. Not overlong, it still seems a little slow now at times but it's probably because unlike in the mid 70s when this was considered unique , so much else has been seen. Even so it's well worth watching and whilst in my memory this was all about dressed up cars battling it out, this is , in fact, much more a cynical view of the director's homeland. The mayor who at first seems protective and halfway decent turns out to be the 'fascist' for whom this whole enterprise is run. Paris, Australia, of course, not France although the enigmatic finale will have you guessing.


text: Deze werkelijk vreemde en excentrieke zwarte komedie is vooral de moeite waard om te bekijken om te zien hoe drastisch Peter Weirs filmstijl in de jaren zeventig van de vorige eeuw veranderde van gedurfde en buitenissige cultus naar saaie en politiek correcte rotzooi in de jaren tachtig, negentig en 2000. Hoe populair en beroemd films als 'Dead Poets Society', 'Master & Commander' en 'The Truman Show' ook zijn, ze zijn bot in vergelijking met de uniekheid en viriliteit van 'The Cars that Ate Paris'. Deze film bevat tenminste geen vermoeiende zedenpreken en hier zijn de dialogen in feite verrassend controversieel. Als je bijvoorbeeld aan volslagen vreemden uitlegt dat je per ongeluk een oude man hebt gedood door per ongeluk met je auto over hem heen te rijden, verwacht je dan dat ze antwoorden met: 'Ja, die oude voetgangers zijn een echt probleem, hè?' Welkom in Parijs; een afgelegen, afgelegen Australisch stadje waar de mensen naar de kerk gaan, van hun gezin houden en waar de economie maar op één ding gedijt: auto-ongelukken! De hele stad helpt bij het opzettelijk veroorzaken van ongelukken en gebruikt de onderdelen en accessoires als betaalmiddel om spullen in de winkels te kopen. De buitenstaanders van de ongelukken eindigen op het kerkhof, als medische proefkonijnen in het plaatselijke ziekenhuis, of als in de hoofdpersoon van Arthur Waldo's roman. Het is werkelijk briljant hoe Peter Weir erin slaagt om de vriendelijke en niet-bedreigende toon in de hele film vast te houden. Alle leden van de gemeenschap zijn in wezen gestoorde psychopaten, en toch sympatiseert je veel meer met hen omdat de 'held' (Arthur) zo'n antipathieke loser is en de jonge generatie (die uiteindelijk in opstand komt tegen de oude gewoonten van de stad) luidruchtige en griezelige freaks zijn. Zelfs de burgemeester, die in werkelijkheid het boosaardige meesterbrein is, wordt afgeschilderd als een vrolijke figuur met wie je graag een praatje zou maken. omdat het langzaam gaat en er donker uitziet, maar de basisgedachte is echt een van de beste horror-ideeën die ooit uit de Australische bioscoop zijn gekomen. En die WV Kever vol spijkers is een gedenkwaardig stukje decor!

text_en: This truly odd and eccentric black comedy is especially worth checking out in order to notice how drastically Peter Weir's filming style changed from dared and out-of-the-ordinary cult in the 1970's to dull and politically correct rubbish in the 1980's, 1990's and 2000's. No matter how popular and acclaimed films like "Dead Poets Society", "Master & Commander" and "The Truman Show" are, they're blunt compared to the uniqueness and virility of "The Cars that Ate Paris". At least this film doesn't feature tiresome morality speeches and here the dialogues are, in fact, surprisingly controversial most of the time. For example; when explaining to total strangers that you accidentally killed a old man by accidentally running your car over him, do you expect them to reply with: "Yeah, those old pedestrians are a real problem, aren't they?" Welcome to Paris; a remote little outback Australian town where the people go to church, love their families and where the economy entirely thrives on one thing: car crashes! The whole town assists in deliberately causing accidents and then use the parts and accessories as currency to buy stuff in the shops. The outsiders from the accidents either end up in the graveyard, as medical guinea pigs in the local hospital or  as in protagonist Arthur Waldo's case  as brand new residents of Paris and close friends to the mayor. It's truly close to brilliant how Peter Weir manages to sustain the friendly and nonthreatening tone throughout the whole movie. All members of the community are basically insane psychopaths, yet you symphatize with them a lot more because the "hero" (Arthur) is such an antipathetic loser and the young generation (that eventually revolts against the town's ancient habits) are boisterous and uncanny freaks. Even the mayor, who's really the evil mastermind, is portrayed like a jolly figure with whom you'd love to chat. I know that most people wish to forget their viewing of "The Cars that Ate Paris" because it moves slow and looks dark, but the basic premise really is one of the best horror ideas ever coming from Australian cinema. And that WV Beetle covered in spikes is a highly memorable piece of scenery!


text:
Een horrorklassieker uit een kamp en Weirs debuut. Het is slim, grof, brutaal, macaber en gewoon geweldig.
Kijk er niet naar als je denkt dat een laag budget hetzelfde is als 'amateuristisch', want dat is het niet. En als je niet gewend bent aan Australisch Engels, nou, probeer dan niet in paniek te raken. Het maakt niet uit als je niet elk woord begrijpt, ga er gewoon in mee!
Dit is het soort film dat je niet veel meer ziet, misschien een product van zijn tijd. Ze dachten niet veel na over marketing of doeldemoties <0xE2><0x80><0x93> deze filmmakers hadden gewoon een hoop lol, experimenteerden en kwamen met iets unieks. Het is een genre-overschrijdende, uitdagende en bizarre film, die ook een paar grote thema's aansnijdt over de Australische identiteit en paranoia.

text_en:
A camp horror classic and Weir's feature debut. It's smart, gross, cheeky, macabre and just great.

Don't watch it if you think low budget is the same as being 'amateurish' because it's not. And if you're not used to Australian English, well, try not to panic. Doesn't matter if you don't get every word - just go with it!

This is the kind of film you don't see much any more, perhaps a product of its era. They weren't thinking much about marketing or target demographics - these filmmakers were just having a lot of fun, experimenting and coming up with something unique. Genre crossing, challenging and freaky, it also taps into some big themes about Australian identity and paranoia.


text:
Arthur overleeft een auto-ongeluk, maar zijn broer had minder geluk. Als hij eindelijk bijkomt, ontdekt hij dat hij in het kleine plattelandsstadje Parris is, en de plaatselijke burgemeester probeert Arthur zover te krijgen dat hij staatsburger wordt. Vreemd genoeg gebeuren er vreemde dingen in Parijs, en als de getraumatiseerde Arthur probeert te vertrekken, beseft hij dat hij in deze hel van een stad gevangenzit. Maar wat een schok voor Arthur is, is dat hij ontdekt dat de voornaamste bron van inkomsten het bergen van onderdelen van een passerende auto is, nadat die auto een auto-ongeluk heeft gehad.

Peter Weir' Het eerste programmaonderdeel is een maffe, lowbudgetfilm die ik een hele tijd geleden heb gezien, maar ik herinner me er niet veel van, behalve dan dat het er duivels uitziet, zo'n flinterdun Volkswagentje bedekt met spijkers. Het is me een paar avonden geleden nog gelukt om hem op tv te krijgen en nu ben ik er eindelijk aan toegekomen om hem nog eens te zien. Die cultfilm vind ik nog steeds een smakelijke, donkere komedie met een bijtende satirische ondertoon. Het is geen perfecte productie en de film is hoogst onsamenhangend, maar verdomme, de nieuwigheid die erachter zit is verre van algemeen, waardoor het zo'n boeiende en energieke oefening is. 'The Cars that Ate Paris' was een stap in de goede richting en een kans om zijn evenwicht te hervinden. Hoewel het raadselachtige verhaal veel dingen in de lucht laat hangen, is het een vreemde verzameling van personages en ironische wendingen, maar het zijn Weirs creatieve stijl en sluwe humor die erdoorheen schijnen. Sommige van de satirische commentaren die in het beeld zijn verwerkt, zijn die van Australië's obsessie met auto's over te gaan op rebellie, waarbij de jongere generatie de opvattingen van de ouderen niet respecteert. Weir is in staat om op die punten de draak te steken met zo'n mooi evenwicht van zwarte humor, en de meesmuilende toon van dat alles blijft echt hangen zonder zijn uitwerking te verliezen. Zo.' Er zitten ook een paar ongelooflijk grappige citaten in de dialoog. Maar ik vond ook een paar verontrustende scènes in de manier waarop deze autofetisj (een schuldige zonde die op het punt staat uit te breken) deel is gaan uitmaken van het dagelijks leven van de stad, terwijl de hardvochtigheid die aan onverwachte automobilisten is gewijd gewoon deel uitmaakt van het geheel. Het is een honden-eten-hondenwereld in Parijs. Het werkelijke gevoel van de film ten aanzien van de aftakeling van de stad en de dreigende, ontworpen auto's, zou je kunnen zeggen, vindt zijn weg naar de Mad Max-films. Zelfs een beetje hulde aan een spaghettiwestern sluipt binnen. Er is niet veel spanning in de manier waarop het gebeurt en het sjokt hier en daar wat rond, maar als de chaos escaleert, wordt het erger.' Het geweld aan de andere kant is ook niet schuw omdat het goed in elkaar zit en er is een gedenkwaardige nasleep. De landelijke locatie en de inwoners van de stad zijn eenvoudigweg vervreemdend in hun hartelijkheid en ook met een griezelige cast die een hippe ondertoon meegeeft die de stemming behoorlijk verhoogt. Bruce Smeatons verscheidenheid aan rollen heeft in wezen iets grilligs. De ontspannen optredens zijn voldoende, ook al zijn de personages nogal lege hulzen, aangezien het grootste deel van de inspanning in het uiterlijk en de dikke sfeer is gestoken. John Meillon is geweldig als de zelfingenomen burgemeester en Terry Camilleri was solide als de timide Arthur met wie ik echt meevoelde. De manipulatieve relatie tussen de burgemeester en Arthur, die in feite zijn zoon is, is een interessant gegeven. Een andere opvallende rol was die van Bruce Spence als de heel geschifte Charlie. Het is gewoon een grappige film die niet echt saai is, want hij kabbelt voort, met veel ongemakkelijke situaties en zwarte humor.
Het is niet voor iedereen, maar mensen die geïnteresseerd zijn in Weirs werk of dat van anderen, zouden het een kans moeten geven.

text_en:
Arthur survives a car crash, but his brother was not so lucky. When he finally comes around he finds out he's in small country town called Parris and the local mayor tries to get Arthur to become a citizen. Strangely there some offbeat things going on in Paris and when the traumatised Arthur tries to leave he realises that he's trapped in this hell of a town. But what becomes a shock to Arthur is when he discovers the main source of income is that of salvaging parts of passing motorist's car after causing them to have a car accident.

Peter Weir's first feature is a kooky, low-budgeted flick that I saw quite awhile back, but I did not remember too much about it, other than the devilishly looking sliver Volkswagen covered with spikes. I actually managed to record it off TV only couple nights ago and I just finally got around to seeing it again. This cult film I still find to be one tasty dark comedy that has a biting satirical edge about it. It ain't a perfect production and the film is highly incoherent, but damn the novelty behind it is far from generic, which made it such an engrossing and energetic exercise. Weir went onto make some prime films in the 70s with "Picnic at Hanging Rock" being his most vintage of his work in the period. "The Cars that Ate Paris" was a learning step in that right direction and a chance to find his feet. While the enigmatic story leaves many things up in the air with it's odd assortment of characters and ironic turns, but it's Weir's creative style and sly humour that shines through. Some of the satirical comments worked into the picture is that of Australia's obsession with automobiles to that of rebellion with the younger generation disrespecting their elders' terms. Weir is able to poke fun at these points with such nice balance of black humour and the smirking tone of it all really does stick to you without losing its way. There's some unbelievably humorous quotes in the dialogue too. But I actually found some disturbing scenes in the way how this car fetish lifestyle (a guilty sin waiting to break out) has become part of everyday life for the town that the harshness devoted on unexpected motorists is simply part of the parcel. It's a dog eat dog world in Paris. The actual feel of the film towards it deterioration of the town and menacingly, designed cars you could say goes on to find its way into the Mad Max films. Even a little homage of a spaghetti western standoff creeps in. There's not much in a way of suspense and it lumbers about in patches, but when the mayhem escalates it's plain devastating in its terrorising short bursts. The violence on the other hand isn't shy either with being well conceived and there's one memorable aftermath. The rural location and inhabitants of the town are simply alienating in their welcoming vibe and also with an eerie score that gives out a groovy twang that works up the mood rather effectively. There's just something essentially, whimsical about Bruce Smeaton's variety of tunes. The relax performances are adequate even though the characters are pretty much vacant shells, since most of the effort went into the look and thick atmosphere. John Meillon is great as the self-righteous Mayor and Terry Camilleri was solid as the timid Arthur who I actually sympathised for. The manipulative relationship between the Mayor who basically adopts Arthur as a son is an interesting set-up. Another recognizable performance that stood out was Bruce Spence as the very loopy Charlie. Simply a fun movie that's hardly dull, because it rambles along with many awkward situations and black humour.

It's not for everyone, but people who are interested in Weir's work or that of odd premises should give it a go.


text:
Peter Weir maakte zijn regisseursdebuut met deze werkelijk bizarre en unieke, humoristisch zwartgallige multi-genre pastiche die een meeslepend nieuwe en unieke mengeling is van horror, western en sf-conventies, vermengd tot een schokkend buitenissig geheel.

Een vriendelijke, zachtaardige Amerikaanse toerist (een lieftallig beminnelijke voorstelling van Terry Camilleri) komt vast te zitten in een afgelegen, afgelegen Australische nederzetting nadat hij ternauwernood een auto-ongeluk heeft overleefd. De naïeve, goedgelovige vent ontdekt al snel dat er iets niet helemaal in de haak is in de bedrieglijk slaperige stad. Om te beginnen was dat auto-ongeluk geen ongeluk; het was opzettelijk in scène gezet door de vindingrijke en ondernemende stadsmensen die hun brood verdienen met het bergen van auto-onderdelen uit verongelukte voertuigen. Dan is er een krankzinnige wetenschapper in de stad die...' Camilleri is dol op het experimenteren met overlevenden van auto-ongelukken en hij verandert de ongelukkige mensen in stomme, door lobotomie gehersenspoelde imbecielen die hij'vee' noemt. En de plaatselijke, rondrijdende, hooligans raken steeds meer de kluts kwijt en slenteren tot in de kleine uurtjes rond in hun dodelijke, opzichtig opgemaakte auto's (een van de sportwagens loopt als een stekelvarken over zijn hele lijf!) en maken er een ware plaag van. De vriendelijke, maar incapabele burgemeester van de stad (een rol van John Mellion) biedt Camilleri de mooie baan van parkeerwachter aan in een wanhopige poging de orde te herstellen. Het eigenzinnige, fantasierijke script van Weir, Keith Gow en Piers David gebruikt het vreemde uitgangspunt als een ideale springplank voor stekelige sociale commentaren over de gevaren van reizen over land, de zeer moderne gevaren die de auto vormen voor het alledaagse leven, hoe geïsoleerde gemeenschappen die afgesneden zijn van de rest van de beschaving gemakkelijk kunnen ontaarden in barbarij en wetteloosheid, de extreme maatregelen waar verarmde mensen hun toevlucht toe nemen om in het leven te kunnen overleven, en zelfs een maffe generatiekloof die gespannen, gedisciplineerde, moreel rigide volwassenen tegenover ruige, ongeremde nihilistische jongeren plaatst. De richting waarin de film zich beweegt, is hachelijk verdeeld tussen grimmige gruwelen en duistere scherts, en de film houdt onverschrokken een ongemakkelijke toon aan die de kijker voortdurend op zijn hoede houdt en de onregelmatige gebeurtenissen een sterk verontrustend, griezelig randje geeft. John McLeans korrelige, lugubere, groezelige filmtechniek stelt de Australische wildernis in staat om een angstaanjagend, nachtmerrieachtig surrealistisch aura aan te nemen, terwijl Bruce Smeatons soms dissonante, maar vaker vreemd zwierig rock-'n-roll-achtige score een belangrijke bijdrage levert aan de allesoverheersende, zenuwslopende gekte.

text_en:
Peter Weir made his directorial debut with this truly bizarre and unique blackly humorous multi-genre pastiche that's a compellingly novel and singular blend of horror, Western and sci-fi conventions mixed together into a jarringly offbeat whole.

A pleasant, mild-mannered American tourist (a sweetly amiable performance by Terry Camilleri) finds himself trapped in a remote backwoods Australian hamlet after he narrowly survives a car crash. The naive, gullible yank soon discovers that things are not exactly quite right and okay in the deceptively sleepy burg. For starters, that car crash wasn't an accident; it was deliberately staged by the resourceful and enterprising townspeople who eke out a living by salvaging car parts from wrecked vehicles. Then there's a resident mad scientist who's fond of experimenting on car crash survivors, turning the hapless folks into mute lobotomized imbeciles called "veggies." And the local drag-racing teenage hooligans are getting increasingly out of control, carousing about in their lethal, garishly made-up cars (one sports spikes all along its body like a porcupine!) until the wee hours of the morning and making a real nuisance of themselves. The town's friendly, but ineffectual mayor (winningly played by John Mellion) offers Camilleri the plum job of parking superintendent in a desperate attempt to restore law and order.

The quirky, imaginative script by Weir, Keith Gow and Piers David ingeniously uses the oddball premise as an ideal springboard for barbed social commentary on the perils of cross country traveling, the very modern dangers the automobile poses to quiet everyday life, how isolated communities cut off from the rest of civilization can easily degenerate into barbarism and lawlessness, the extreme measures impoverished people will resort to in order to get by in life, and even a wacky generation gap conflict pitting uptight, disciplined, morally rigid adults against rowdy, uninhibited nihilist youth. Weirs' direction is precariously pitched between the grimly horrific and the darkly facetious, boldly maintaining an uneasy tone which keeps the viewer constantly off guard and gives the irregular proceedings a potently unsettling weirded-out edge. John McLean's grainy, luridly grungy cinematography allows the Australian outback to take on a scary, nightmarishly surreal aura while Bruce Smeaton's sometimes dissonant, more often strangely jaunty rock-tinged score adds substantially to the pervasively unnerving nuttiness. An authentically grotesque and intriguing one-of-a-kind curio.


text: Weirs eerste film is nauwelijks een mijlpaal in de geschiedenis van de film. De titel is misleidend, omdat hij beloftes inhoudt, of in elk geval luchthartige dwaasheid. Het zou een soort satire moeten zijn, maar je zult er niet om kunnen lachen. De hele film heeft iets vreemds. Hij gaat over een stadje waar mensen auto-ongelukken laten gebeuren om te kunnen plunderen en wat al niet meer. Om de een of andere reden trekt Weir een duidelijke grens tussen de jeugd van het stadje en de oudere inwoners; de jeugd heeft zichzelf niet meer in de hand en geniet van het geweld, terwijl de oudere inwoners kalm en beheerst zijn en het allemaal als een zakelijke aangelegenheid beschouwen. Dit onderscheid tussen generaties probeerde Weir te maken. Toch? Maar wat precies zijn bedoeling was, weet ik niet.<br />Als je een vroege Weir wilt, moet je dit negeren en in plaats daarvan naar 'Picnic at Hanging Rock' kijken: zijn beste film.

text_en:
Weir's first film is hardly a milestone in the history of cinema. The title is misleading inasmuch that it promises or at least suggests light-hearted goofiness. It's supposed to be a satire of some sort, but you won't find any laughs here. There is a weird feel to the whole film. It's about a small town of people who make car accidents happen so that they can loot and what not. For some reason Weir draws a clear line between the town's youth and the town's older folk; the youth is out of control and relishes the violence, while the older citizens are calm, collected, and regard the whole thing as merely business. This distinction between generations is what Weir was trying to get at. Right? But what exactly his point was, I'm not sure.

If you want early Weir, ignore this, and watch "Picnic At Hanging Rock" instead: his best movie.


text: In deze film is Parijs in wezen een typisch microkosmisch derdewereldland: je hebt een charismatische dictator (de burgemeester) omringd door jaknikkers, een economie die geen echte industrie als zodanig heeft en gedwongen is op alle mogelijke manieren 'buitenlandse hulp' aan te nemen, een bevolking die zo afhankelijk is van het beleid van de dictator dat ze hem koste wat het kost zal blijven steunen <0xE2><0x80><0x93> en hem niet uitdaagt als de tijden slecht worden, en het leger (de jongens met de snelle auto's) die het vuile werk opknappen maar de voordelen niet delen en geen toekomst hebben. Er is een perversie van de burgermaatschappij, wet en orde, en morele rechtvaardigheid die acceptabel is voor de 'Parisianen' maar niet acceptabel zou zijn in een 'vrije' samenleving. De hoofdpersoon komt als vluchteling naar Parijs, accepteert de situatie en is getuige van de chaos wanneer de morele kosten van de Burgemeester z'n zwendel een keerpunt bereiken en de mensen met hun gaspedaal gaan stemmen. De monsters in deze film zijn degenen die we in onze eigen samenleving voortbrengen wanneer de machthebbers doen wat ze willen (zelfs als ze geloven dat het ten goede komt aan het algemeen belang) en een onethisch beleid voeren.

text_en:
In this movie, Paris is basically a typical Third World nation in microcosm: You have a charismatic dictator (the Mayor) surrounded by yes-men and flunkies, an economy that has no real industry as such and forced to take "foreign aid" any way it can, a populace who is so dependent on the dictator's policies that it will support them whatever the moral cost--and not challenge him when times go bad, and the army (the kids with the hot rod cars) who do the dirty work but don't share the benefits and have no future. There is a perversion of civil society, law and order, and moral justice that is acceptable to the "Parisians" but wouldn't be acceptable in a "free" society.

The protagonist comes to Paris as a refugee, accepts the situation, and witnesses the chaos when the moral cost of the Mayor's racket hits a tipping point and people start voting with their gas pedals. The monsters in this movie are the ones we breed in our own societies when those in power do what they want (even if they believe it is for the greater good) and enact unethical policies.


text: Dit is mijn lievelingsfilm aller tijden. Op een afstand van dertig jaar lijkt het misschien een nogal vreemde film; misschien moest je in 1972 wel in Australië wonen om het te kunnen waarderen. Peter Weir maakte 'The Cars That Ate Paris' ongeveer in dezelfde tijd als 'Picnic at Hanging Rock' (dat veel meer succes had en veel meer lof kreeg). Een van de beste filmcritici uit die tijd merkte op dat 'Picnic' met al zijn etherische mysteries Weirs kijk op sciencefictionfilms was, terwijl 'Cars' een allegorie was van de vampierfilm. Vampierfilms horen bloederig en grof te zijn met goedkope special effects; dat geldt ook voor 'Cars'. Het past perfect bij de jaren zeventig. De Australische shock-horror-tabloidcultuur gaat over verkeersongelukken, geweld, motorbendes, rebellie, drugs en schuldige pleziertjes. De ingehouden dreiging van het geweld in de kleine stadjes is briljant, een voorloper van moderne Australische horrorfilms als 'Wolf Creek'. De pathetische impotentie van de oudere generatie is ook een klassiek thema van de jaren zeventig. De opzettelijk goedkope productiestijl is ook een kenmerk van de Australische creativiteit. Voor mij inkapselt deze film alles wat er in het Australië van de jaren zeventig is gebeurd, en ik koester het.

text_en: This is my all-time favorite movie. It might seem a pretty strange film at a distance of 30 years; perhaps you had to be living in Australia in 1972 to appreciate it. Peter Weir made 'The Cars That Ate Paris' about the same time as 'Picnic at Hanging Rock' (which was much more successful at the box office and won a lot more critical acclaim). One top film critic at the time commented that 'Picnic' with all its ethereal mystery was Weir's take on sci-fi movies, while 'Cars' was an allegory of the vampire movie. Vampire films are meant to be gory and crass with low-budget special effects; so is 'Cars'. It resonates perfectly with the 1970's Australian shock-horror tabloid culture about road accidents, violence, bikie gangs, rebellion, drugs and guilty pleasures. The understated menace of the small-town violence is brilliant, a precursor of modern Australian horror films like 'Wolf Creek'. The pathetic impotence of the older generation is also a classic 1970's theme. The intentionally low budget production style is another hallmark of Australian creativity. To me this film encapsulates and satirises everything that happened in 1970's Australia, and I cherish it.


text:
Plotsomschrijving: De mens laat auto neerstorten in vreemde stad die auto-ongelukken veroorzaakt om winst te maken.
'The Cars That Ate Paris' heeft het doodsklokgeluid van een 'cultfilm'. Dus het is een kwestie van houden van of haten van de film. Maar in tegenstelling tot de grote uitdagers van dat soort films, zoals Rocky Horror, kun je van het eerste kwartier niet zeggen in welk kamp je terecht zult komen. Het begin zou je conventioneel kunnen noemen; de film zou gemakkelijk kunnen omslaan in een eigenzinnig drama over een man die gewond raakt bij een auto-ongeluk en moet wennen aan het leven van dag tot dag in een stad vol zonderlingen. Maar naarmate de film vordert wordt het duidelijk dat er meer sinistere thema's aan ten grondslag liggen; hoe de film tot aan de climax ook zijn luchtige, hartverwarmende sfeer behoudt, dat maakt hem juist zo leuk, voor mij tenminste. In de climax verandert de toon van de film enigszins; de jongere generatie van de stad neemt haar bizarre uitvindsels van auto-onderdelen, waaronder een speldenkussen van een VW Kever, en gaat de stad te gronde richten als gevolg van de manier waarop de oudere generaties ze behandelen. In sommige scènes tijdens de laatste tien minuten vraag je je af of je nu moet lachen of huilen; de slotscène waarin de Burgemeester Arthur dwingt om een van de aanvallers te blijven rammen met de achterkant van zijn Cadillac, bijvoorbeeld. De film heeft nog andere pluspunten, voornamelijk in de vorm van het Australische culticoon Bruce Spence, bekend van _Road Warrior_, en de regie van Peter Wier. Wier is zich in Hollywood meer op het commerciële vlak gaan begeven, met als opvallendste producties _The Truman Show_ en _Master and Commander_. Als je diep genoeg graaft, kun je misschien een paar overeenkomsten vinden tussen de duistere comedy-aard van Cars en Truman, maar verder is Cars in een andere wereld dan zijn werk in Hollywood.
Over het geheel genomen lijkt dit een dwaze, eigenzinnige lowbudgetfilm, maar er zijn een paar duistere onderstromen die je belonen als je ze kunt ontcijferen. De moeite waard om naar te kijken, maar nog steeds een liefdes- of haatverhouding. Ik ben een van de minnaars.

text_en:
Plot Summary: Man crashes car in weird town that causes car crashes for profit.

"The Cars That Ate Paris" has the death knell label of 'cult' film. So it is a very much love it or hate it affair. But unlike the main contenders of that ilk such as Rocky Horror, you can't tell from the first fifteen minutes which camp you are going to fall into. The start could be called conventional; the film could easily regress into a quirky drama about a man who is injured in a car crash and has to get used to the day to day living in a town full of oddballs.

But, as the film progresses it is clear there are more sinister themes; however up to the climax the film never looses its light hearted atmosphere that makes it so enjoyable, for me anyway. In the climax the film changes tone somewhat; the younger generation of the town take to their bizarre contraptions made of salvaged car parts, included a pincushion VW Beetle, and set about destroying the town as a result of the older generations treatment of them. Some scenes during the final ten minutes may make you wonder if you should be laughing or crying; the end scene where the Mayor forces Arthur to keep ramming one of the attackers with the rear of his Cadillac for example.

The film has other plus points, mainly in the shape of Australian cult icon Bruce Spence of "Road Warrior" fame, and the direction of Peter Wier. Wier has gone on to be more commercial in Hollywood, his most notable output there being "The Truman Show" and "Master and Commander". If you dig deep enough you could maybe find some similarities between the dark comedy nature of Cars and Truman, but otherwise Cars is in a different world to his Hollywood work.

Overall this seems like a silly, quirky low budget film but there are some dark undercurrents that reward if you can decipher them. Worth a look, but still a love or hate affair. But I'm pleased to say I'm one of the lovers.


text: Een Australische, in 1970 ontstane apocalyptische pre-'Mad Max'-verrukking, waarin de gevaren van afzondering en verzet tegen buitenstaanders (zelfs in het begin de cabrioletjongens van de Amerikaanse corporaties) te midden van economische malaise in beeld worden gebracht. Peter Weirs centrale thema van de 'gesloten' of vervreemde delen van de samenleving (zie later 'Witness', 'Mosquito Coast', 'Dead Poets Society', 'The Truman Show'), de Parisiens die hun toevlucht nemen tot duistere, humoristische uitspattingen om hun vermeende ideale pioniersdorp te beschermen, wordt op de typische Weir-achtige manier weergegeven. Rare auto's (en jij dacht dat de nieuwe VW Kever anders was!), geweldige eclectische soundtrack, een onderliggend gevoel van dreiging, en een belangrijke vroege film in de totstandkoming van een herkenbare Australische filmbeweging.

text_en: A 1970's Australian angst-crash apocalyptic pre-"Mad Max" delight, highlighting the dangers of insularity and resistance to outsiders (even the U.S-style corporation cabriolet kids at the beginning) in the midst of economic low times. Starting Peter Weir's central theme of "closed" or alienated sections of society ( see later "Witness","Mosquito Coast", "Dead Poets Society", "The Truman Show"), the Parisiens resorting to darkly humourous lengths in protecting their perceived ideal pioneer township is handled in typical Weir dreamlike fashion. Weird cars (and you thought the new VW Beetle was different!), great eclectic soundtrack, an underlying sense of menace, and a key early movie in the creation of a recognisable Australian film movement.


text: Dit is een Australische zwarte komedie uit de jaren zeventig en het is ook een van de eerste films van Peter Weirs. De film is een klassieker omdat hij uit humor, actie en horror bestaat, allemaal in dezelfde film. Alleen al door de acteerprestaties van John Meillon is deze film de moeite van het bekijken waard. Een geschifte burgemeester die tot alles bereid is om mensen in de stad te houden en dat houdt ook in dat hij ze vermoordt! De film is ook de moeite van het bekijken waard vanwege de acteerprestaties van Bruce Spence en Chris Haywood, want die acteurs zijn nog steeds aan het werk! Het is niet de beste film maar het is wel een film die je van begin tot eind zal laten kijken, want je weet nooit wat er hierna gaat gebeuren! Terry Camilleri's acteerprestaties zijn heel goed voor zijn eerste acteerervaring!

text_en: This is an Aussie black comedy from the 70's and its also one of Peter Weirs first films. The film is a classic because it cambium's humor ,action & horror all in the same film. John Meillon's performance alone makes this film worth watching.A nutty mayor who is willing to do anything to keep people in the town and that includes killing them! the film is also worth watching for the performances of Bruce Spence & Chris Haywood because these actors are still working ! Its not the greatest film but it a film that will make you watch from start to finish because you never know what will happen next! Terry Camilleri's performance is very good for his first acting experience!


text: Dit is Peter Weirs eerste speelfilm en het is een fantastisch commentaar op de kleine dorpscultuur in Australië. Net als bijna alle andere films van Peter Weir is dit verplichte kost voor iedereen die geïnteresseerd is in Australische films. Het verhaal gaat als volgt: in het fictieve stadje Parijs (Australië niet Frankrijk) woont een groep haveloze figuren die vallen zetten voor automobilisten in de buurt. Vervolgens bergen ze de auto en de bezittingen van de vermoorde automobilisten op. Op een dag raakt een man die Arthur heet gewond door een val. Maar hij is de enige buitenstaander die in het stadje weet te overleven. Wat zullen ze met hem doen? De film is geweldig en goed gefilmd met een grappig en gespannen script. 's Films, die te maken hebben met technologie en de strijd met de mensheid.

text_en: This is Peter Weir's first feature film and a fantastic comment on small town culture in Australia. Like almost all of Peter Weir's films this is compulsory viewing for anyone interested in Australian film. The story goes: In the fictional township of Paris (Australia not France) live a group of ragtag characters that set up traps for drivers nearby. They then salvage the car and possessions of the killed drivers. One day a man named Arthur gets injured by a trap. But he is the only outsider to survive in the town. What will they do with him? The movie is great and well shot with a funny and tense script. Very unique and like a lot of Peter Weir's films, deal with technology and itsbattle with mankind.


text:
Tot deze week had ik deze film 15 jaar niet gezien. Destijds vroeg ik me (net als anderen) af hoe de titel was, de plot & waar het allemaal over ging. Maar nu ik hem net weer heb gezien...
<0x3E><0x3E> Ik denk dat hij een beetje gedateerd is en wat ruw aan de randen, en het gaat natuurlijk niet over een mensenetende VW(!) Of het een studie is van het eigenzinnige leven in een kleine stad <0xC3><0xA0> la 'Twin Peaks' is de vraag. Het is meer een slimme allegorie van de samenleving in het algemeen. Een samenleving die zich graag wil losmaken van haar primitieve oorsprong, maar gedwongen wordt tot een ongemakkelijk verbond met hen. Een maatschappij die zichzelf als moreel superieur beschouwt, maar die vruchtbaar land in een woestijn verandert, de oceaan van zeeleven uitput en de aarde nog onbewoonbaarder maakt (De maatschappij die zichzelf opat?). Een maatschappij die de jeugd belast met strenge regels en voorschriften, terwijl ze de jongeren dwingt ondergeschikte baantjes aan te nemen of oorlog te voeren in een ver land.
Let op de hypocrisie van de burgemeester in zijn houding ten opzichte van de Bruce Spence-figuur omdat die een ongeluk heeft veroorzaakt, terwijl hij Arthur op zijn rug klopt omdat hij een van de hufters (anti-oorlogsdemonstranten?) die zijn auto gebruikte heeft geramd om in opstand te komen tegen de repressieve maatschappij <0xE2><0x80><0x93> een maatschappij die hem of iemand anders weigert te laten gaan of 'weg te laten lopen'. De film dwingt de stadsbewoners de lijn te trekken en te geloven dat de activiteiten van de steden op de een of andere manier 'legitiem' en 'noodzakelijk' zijn.
'Parijs' is ook een samenleving die voor haar voortbestaan afhankelijk is van nieuwkomers (slachtoffers van ongelukken/immigranten), maar staat erop dat ze hun mond houden over waar ze vandaan komen en ontzegt hen alle rechten in'staatszaken'. De laatste scène van deze film kan worden gezien als een representatie van een enorme maatschappelijke opschudding (zoals die van de jaren vijftig en zestig) die de mensen (althans in theorie) bevrijdt van de banden die hen hebben vastgehouden (conformiteit) en hen uit hun saaie bestaan laat stappen om de wereld te ontdekken.
Afgezien hiervan: 'The Cars That Ate Paris' Arthur, die met veel ceremonieel tot parkeerwachter wordt benoemd, krijgt vervolgens een krachtmeting met de plaatselijke schooiers (met een spaghetti-westernachtige soundtrack op de achtergrond). John Meillon, die na een aanval op zijn voortuin in zijn tuin wordt aangevallen, houdt zich wanhopig vast aan zijn tuinaboriginal. De vreemde gezichtsuitdrukkingen van Max Gillies en de ongelooflijke lompheid van het jaarlijkse bal. Al met al een zeer inzichtelijke en doordachte provocerende film.

text_en:
Until this week I hadn't seen this film for 15 years. Back then I wondered (like others) about the title, the plot & what it was all about. Having just watched it again though...

I guess it is a little dated and rough around the edges, and of course it's not about a man-eating VW(!) Whether or not it's a study of quirky small town life a la "Twin Peaks" is debatable. It's more a clever allegory of society in general. A society keen to disassociate itself from its primitive origins but being forced into an uneasy alliance with them. One that sees itself as being morally superior but one which tuns fertile land into desert, depletes the ocean of marine life and makes the Earth more uninhabitable (The society that ate itself?) A society which burdens it's youth with strict rules and regulations, while forcing them to take menial 9 to 5 jobs, or go to war in a far away land.

Note the Mayor's hypocrisy in his attitude towards the Bruce Spence character for causing an accident, while patting Arthur on the back for ramming one of the hoons (anti-war protesters?) who was using his car to rebel against the repressive society - one that refuses to allow him or anyone else to leave or "drop out". Also the Mayor's forcing the townsfolk to tow the line and make believe that the towns' activities are somehow "legitimate" and "necessary".

"Paris" is also a society that depends on newcomers (accident victims/immigrants) for its' survival, but insists they keep quiet about where they came from and denies them any rights in "affairs of state". The final scene of this film could be seen as representative of huge social upheaval (like that of the '50's & 60's) which frees (in theory at least) the people from the bonds which have held them down (conformity) and lets them step out of their humdrum existence and the discover the world. Whew, heavy stuff!

Apart from this, "The Cars That Ate Paris" is full of wonderful comic moments for those who like their humour a little black and extra-extra dry. Arthur being ceremoniously ordained as a parking officer then having a showdown with the local hoons (with a spaghetti western-ish soundtrack in the background). John Meillon holding his garden Aboriginal forlornly after having his front garden attacked. The odd facial expressions of Max Gillies, and the incredible gauchness of the annual ball. All in all a very insightful and thought provoking film.


text:
Peter Weir is een legende op het gebied van filmen. Gedeeltelijk omdat hij films kan maken die een goede, solide plot hebben, maar die plot toch kan overstijgen om ons iets anders te geven.
Dus je wilt weten waar hij is begonnen met 'De auto's die Parijs opaten'. Ik heb het op tv gezien vanuit een heel slechte afdruk, ik hoop dat er sindsdien een betere versie is uitgebracht.
In het binnenland van Australië ligt een klein stadje waarvan de financiële crisis heeft betekend dat ze hun toevlucht hebben genomen tot het veroorzaken van auto-ongelukken, het bergen van de auto's en het verkopen van de onderdelen om wat geld te verdienen. Als een van de slachtoffers een ongeluk overleeft en ze besluiten hem te houden, krijgen we een getuige in de val van Parijs die zichzelf boven op de auto vernietigt.
Een cultfilm die is omgetoverd tot theater in ik geloof het stadje Lismore in Austrië, het is spookachtig, grillig en misschien wel een film over zijn tijd en locatie.
Maar voor Peter Weir wordt het verhaal niet verteld met personages, plot en dialoog, maar in de totale stroom van de film. Hier in zijn eerste film is de stroom vooraan, in latere films bereikt de stroom een evenwicht met de plot en komt ten slotte op de tweede plaats in zijn latere werken. Bij de auto's die (metaforisch gesproken) het eten, hoort ook een VW-kever vol spijkers. Dat is een favoriet van fans, maar persoonlijk vind ik het waardeloos.
Wat ik echt wil weten is wat Max Gillies (een komiek die veel Australiërs kennen) in deze film aan het doen is met zijn kenmerkende wenkbrauwen.
Er is één reden om deze film te gaan zien: je kunt hem haten of je vindt hem geweldig. Dat is voldoende rechtvaardiging om het risico te nemen en hem te gaan zien.

text_en:
Peter Weir is a legend of film making. Partly because he can create movies that have good solid plots yet is able to transcend those plots to give us something else.

So you want to see where he started see "The cars that ate Paris." I saw this on TV from a very bad print, I hope a better version has since been released.

In outback Australia there is a small town whose financial crisis has meant they have resorted to causing car accidents, salvaging the cars and selling the parts to make some money.

When one of the victims survives an accident and they decide to keep him we are given a witness into the fall of Paris as it destroys itself over the car.

A cult movie that has been turned into theatre in I believe the town of Lismore in Austrlia, it is haunting, quirky and perhaps a movie of its time and location.

But you see for Peter Weir the story is told not with characters, plot and dialogue, rather it is in the total flow of the movie. Here in his first movie the flow is at the forefront, in later movies it achieves a balance with the plot, finally taking second place in his later works.

The cars that do the eating (in a metaphorical manner) include a VW beetle covered in spikes. This is a favourite of fans, but personally I think it sucks.

What I really want to know is what Max Gillies (a comedian known to many Australians) is doing waggling his trademark eyebrows in this movie.

There is one reason to see this movie, it is you may hate it or you may love it. That is justification enough to take the risk and see it.


text: Mijn herinneringen aan het zien van The Cars That Ate Paris waren duister. De afgrijselijke videoband met de pan- en scanbeelden waar we allemaal mee zijn opgegroeid, leek een opeenvolging van bedompte en naargeestige nachtelijke taferelen, en dan ook nog slecht geregisseerde nachtelijke taferelen. Maar nu de film volledig is gerestaureerd op dvd, kunnen de kijkers dit meesterwerk van het macabere echt waarderen. Gevuld met zonnige, briljante opnamen van een prachtige Australische stad en aangespoord door Peter Weirs schitterende scenario, is dit een klassieker voor buitenstaanders over een bizarre vrachtcultus midden in een verder 'beschaafd' land. Te midden van een stoet van voortreffelijke optredens valt John Meillon op als de burgemeester van de stad, en als verkeersslachtoffer Arthur Waldo, terwijl Terry Camilleri (het laatst gezien in, God verhoede, Gigli) moeiteloos de geest van Dudley Moore's in the dumps, Stanley Moon, weergeeft uit de oorspronkelijke versie van _Bedazzled_. Er is ook een schitterende score van Bruce Smeaton die de romantiek van Nino Rota handig vermengt met de majestueuze zwierigheid van het beste werk van Morricone en er voor de goede orde een vleugje elektronische dissonantie aan toevoegt. Kijkers die een film verwachten over echte mensenverslindende auto's, doen er goed aan Peter Weirs eerstejaarsacteur te mijden. Alle anderen, daar staat je wat te wachten.

text_en: My memories of seeing The Cars That Ate Paris were dark ones. The horrific pan and scan video print that we all grew up with seemed to be a succession of dank and dreary night scenes, and poorly composed night scenes at that. Now that the film is fully restored on DVD, however, viewers can truly appreciate this masterpiece of the macabre. Filled with sunshine brilliant shots of a beautiful Australian town and buoyed by Peter Weir's magnificent screenplay, this is an outsider classic about a bizarre cargo cult in the middle of an otherwise 'civilized' country. Amongst a raft full of fine performances, John Meillon stands out as the town mayor, and, as accident victim Arthur Waldo, Terry Camilleri (most recently seen in, God forbid, Gigli) effortlessly channels the spirit of Dudley Moore's down in the dumps Stanley Moon from the original version of Bedazzled. There's also a magnificent score by Bruce Smeaton that deftly blends the romanticism of Nino Rota with the majestic sweep of Morricone's best work and adds a dash of electronic dissonance for good measure. Viewers anticipating a film about real man-eating cars are best advised to avoid Peter Weir's freshman feature. All others, you're in for a treat.


text:
Nadat ik van The Plumber van Peter Weir had genoten, hoopte ik dat dit net zo goed (of beter) zou zijn als die film, maar helaas kwam die in de verste verte niet in de buurt van dat.
In Parijs (Australië) stort een man die al een tijdje ziek is, een oude man die per ongeluk is aangereden, in een klein stadje in elkaar. Terwijl hij daar ligt, komen de herinneringen aan zijn broer (die bij een ongeluk om het leven is gekomen) terug. Terwijl hij in een plaatselijk ziekenhuis ligt, komt de man erachter dat de mensen in de stad de verongelukte auto's op een vreemde manier gebruiken... Kijk naar de film.
Terwijl er een paar interessante scènes zijn (de crash in de vorm van een derby, de scène waarin de psychiater bepaalde voorwerpen identificeert). De rest van de film voelt pijnlijk traag aan, met het gevoel dat het derde bedrijf een beetje gehaast wordt opgevoerd. Weir doet het heel goed met een paar van de kleine decorstukken, maar laat de rest van de film vertragen. Laatste blik op de film: goed om te zien of er verder niets te zien is, of als je Weires-films wilt zien, van film tot film.

text_en:
After enjoying The Plumber by Peter Weir,i hoped that this would be as good (or better) then that movie,sadly it came nowhere near being that. The plot:

In Paris (Australia),a man who had a while a go,accidentally run-down an old man,car breaks down in a small town.While there,the memories of his brother (who has died in a crash)come back.The man finds out,while staying in a local hospital that the towns people use the crashed cars in a strange ways... View on the film:

While there are some interesting set-pieces (the derby-style crash,the psychiatrist identifying items scene).The rest of the film feels painfully slow,with the third-act feeling a bit rushed.Weir does a very good job with some of the small set-pieces,but makes the rest of the film to slow. Final view on the film: Good to see if nothing else is on,or if you want to see Weires films,by film-to-film.