text: Martin & Lewis was de tv-film uit 2002 die de opkomst en uiteindelijke ondergang van een van de grootste showbusinessteams uit de geschiedenis van Hollywood reconstrueerde. Hoewel ik altijd het gevoel heb gehad dat Martin en Lewis waardige onderwerpen zijn voor een filmbiografie, neem ik dit voor lief. Deze film begint in de jaren veertig en toont het begin van beide legendes in de showbusiness en impliceert dat ze allebei worstelden en op het punt stonden ten onder te gaan toen ze, volgens deze film, allebei in dezelfde club werden geboekt en Lewis zich in Martins optreden mengde en het publiek dacht dat ze zo grappig samen waren dat ze een optreden werden dat nachtclubs verkocht en uiteindelijk uitmondde in een lucratieve filmcarrière. Ik weet niet zeker hoe dicht het bij de waarheid komt, maar in deze film wordt Jerry Lewis afgeschilderd als een onzekere, carrièregerichte egomaniak die oprecht dacht dat hij het brein van de operatie was en dat ze zonder hem nergens zouden zijn, en Martin is de man die Lewis zo'n beetje toestond om hem door hun succes te duwen en te porren tot Lewis' ego Dean te veel werd. Of dit nu echt is gebeurd of niet, dat kunnen alleen Dean en Jerry met zekerheid zeggen, maar het zorgde voor een immens onderhoudende tv-film die me van begin tot eind in zijn ban hield. Sean Hayes kreeg een Emmy-nominatie voor zijn bijna vlekkeloze weergave van Jerry Lewis, van een onzekere, onbekende komiek die smeekte om de goedkeuring van zijn vader tot de egomaniak die Martin en alle anderen tot het uiterste dreef door zijn onzekerheden, paranoia en beheersingsdrang. Jeremy Northams energieke draai als Dean Martin past perfect bij Hayes. Martins zangstem wordt gebruikt voor de muzikale scènes, maar de rest is Northam, die Martins ontspannen en relaxte persoonlijkheid hier prachtig tot leven brengt. Hij lijkt misschien niet echt fysiek op Martin, maar Martins persoonlijkheid, karakter en zelfs zijn sprekende stem waren hier voor mij van doorslaggevend belang en de interactie tussen Northam en Hayes is hier kinetisch... een genot om naar te kijken. Er moet ook melding worden gemaakt van Paula Cale als Deans eerste vrouw, Bettya, en van Kate Levering als Deans tweede vrouw, Jeanne. Deze tv-film was een triomf en een van de weinige keren dat ik wenste dat een film langer had kunnen duren. Deze liet me beslist meer verlangen. Ik hoop nog steeds dat hij een theatrale blik op dit legendarische team zal werpen.

text_en: MARTIN & LEWIS was the 2002 TV movie that traced the rise and eventual destruction of one of the greatest show business teams in Hollywood history. Even though I have always felt Martin and Lewis are worthy subjects of a theatrical biopic, I will take this over nothing. This movie starts in the 1940's and showcases the beginning of both of these show business legends and implies that both were struggling and about to go under when, according to this film, both were booked at the same club and Lewis inserted himself into Martin's act and the audience thought they were so funny together that they became an act that sold out nightclubs and eventually segued into a lucrative movie career. I don't know for sure how close it is to the truth, but this film depicts Jerry Lewis as an insecure, career-driven ego maniac who sincerely thought he was the brains of the act and that they would be nowhere without him and Martin is the guy who just sort of allowed Lewis to push and prod him through their success until Lewis' ego got to be too much for Dean to take. Whether or not this is what really happened, I guess only Dean and Jerry can say for sure, but it made for an immensely entertaining TV movie that had me riveted from start to finish. Sean Hayes received an Emmy nomination for his nearly flawless recreation of Jerry Lewis, from an insecure unknown comic begging for his dad's approval to the egomaniac whose insecurities, paranoia, and control issues drove Martin and everyone else to the edge. Jeremy Northam's powerhouse turn as Dean Martin matches Hayes note for note. Martin's singing voice is dubbed in for the musical sequences, but the rest is Northam, who brings Martin's easy and laid back persona beautifully to life here. He may not really resemble Martin physically, but Martin's personality, spirit and even his speaking voice were on the money for me here and the interaction between Northam and Hayes is kinetic here...a joy to watch. Mention should also be made of Paula Cale as Dean's first wife, Bettya and to Kate Levering as Dean's second wife, Jeanne. This TV movie was a triumph and one of the few times I wished a film could have been longer. This one definitely left me wanting more. I'm still hoping it will inspire a theatrical look at this legendary team.


text:
Ik werd bij deze film betrokken, ondanks het clichématige en standaard script voor een tv-film. Dit was waarschijnlijk te danken aan de uitvoeringen en de goede ontspanning van de tijd.
Sean Hayes lijkt niet op Jerry Lewis, maar deed een goede poging om zijn manische energie en routines na te bootsen. Alleen in de dramatische scènes voelde ik een gebrek aan inzicht in zijn optreden.
Jeremy Northam overtuigde bewonderenswaardig met zijn ontspannen Dean Martin, helaas had hij weinig materiaal om met het script te werken, maar hij kwam in aanraking met Dino's onwrikbare houding die jarenlang met Lewis meeging tot hij er niet meer tegen kon. Ik denk dat het probleem met de film was dat hij was gemaakt toen er nog maar één van het duo over was, dus misschien waren er Lewis-trekjes die ten koste van Martin omlaag moesten worden bijgesteld. Maar eerlijk is eerlijk, ze vertoonden wel iets van Lewis' controlefreakerij en grappenmakerij die tot de uiteindelijke breuk leidden.
Maar voor een tv-film was het nog steeds bovengemiddeld, deze 2 sterren waren enorme successen in hun tijd als partner, en elk van hen toonde zijn eigen soort showbizz-genie terwijl ze daarna ieder hun eigen weg gingen. Uiteindelijk een nogal triest verhaal.

text_en:
I was pulled into this movie, despite a clichéd and standard TV movie type script. This was probably due to the performances and good recreation of the times.

Sean Hayes does not look like Jerry Lewis but made a good stab at recreating his manic energy and routines. Only in the dramatic scenes did I feel a lack of insight in his performance.

Jeremy Northam convinced admirably with his laid back Dean Martin, unfortunately he had little material to work with script wise but got across Dino's couldn't care less attitude which rolled along for years with Lewis until he could take no more.

I think the fault with the movie was that it was made when only one of the duo has passed on, so perhaps there were Lewis traits that had to be down graded at the expense of Martin. However to be fair they did show some of Lewis's control freakery and joke stealing that led to the final breakup.

Still for a TV movie it was definitely above average, these 2 stars were huge successes in their partnership days, and each went on to show their own brand of showbiz genius as they went their separate ways afterwards. In the end a rather sad story.


text:
Grote acteur begrijp me niet verkeerd, maar hij klinkt niet echt als Dean als hij praat. Hij is best goed in lipsynchronisatie. Ik heb hem een keer in New York gezien...
Hoe dan ook, ze hadden Joe Montegna voor Dean moeten nemen, omdat hij Dino al in een film heeft gespeeld en omdat Brad Garrett die kleine rol van Jackie Gleason had moeten spelen, en ook omdat hij Jackie Gleason speelde in 'Gleason', die CBS-film. Met uitzondering van Jerry Lewis was de casting niet zo goed.
Maar de film zelf was goed. Ik vond vooral de manier waarop ze de vorige show speelden goed. De manier waarop dat alles een beetje vertraagde en 'Oh Marie' speelde, wat ook een goed nummer is.
En ik vind dat nummer ook goed...' Ook zij aan zij zongen ze aan het eind.

text_en:
Great actor don't get me wrong, but he hardly sounds like Dean when he talks. He's pretty good a lip syncing. I saw him in NYC once...

Either way they should of gotten Joe Montegna for Dean, being that he's portrayed Dino in a movie already and Brad Garrett should of done that little appearance by Jackie Gleason, also being that he played Jackie Gleason on "Gleason" that CBS movie. Casting, with the exception of Jerry Lewis, wasn't that good.

The movie itself was good though. I especially like how they portrayed last show. The way that slowed everything down a bit and had "Oh Marie" playing, which is good song too.

And I like that song "Side by side" they sung at the end as well.


text: Ik verheugde me echt op deze film, want ik heb altijd van Dean Martin en Jerry Lewis gehouden. Maar deze film was SO 1-gekanteld, het was misselijkmakend. Deze film toont alle goede kanten van Jerry Lewis en alle slechte kanten van Dean Martin. Het verbaasde me niet toen ik hoorde dat Jerry Lewis een adviseur van de film was en dat hij er heel blij mee was... het was erg bevooroordeeld. Ik moet zeggen dat ik vond dat de acteurs uitstekend werk leverden met moeilijke rollen.

text_en: I was really looking forward to this movie as I have always liked Dean Martin and Jerry Lewis. However, this movie was SO one sided it was sickening. This film shows all the good sides of Jerry Lewis and all the BAD sides of Dean Martin. I wasn't surprised to learn that Jerry Lewis was a consultant on the film and that he was quite pleased with it.....it was very biased. I will say I thought the actors did an excellent job with tough roles to play.


text: Oké, vertel me de waarheid... de mensen die deze schitterende recensies hebben geschreven, zijn complete Martin & Lewis-fanaten. Dit is een van de slechtste 'waarheid'-verhalen die ooit zijn gemaakt. Sean Hayes stinkt als Jerry Lewis. Hij ziet er niet uit als Jerry, kan zich niet bewegen als Jerry en kan zeker niet afgaan als Jerry. En Jeremy Northam als Dean Martin? Alsjeblieft... Dean was cool... Northam niet. Niet alleen ziet hij er niet uit als Dean, klinkt hij niet als Dean, beweegt hij zich niet als Dean, hij speelt hem zonder enige charme of stijl. Zijn acteerwerk is nog erger dan dat van Sean Hayes en dat is behoorlijk laag. Iedereen die deze film hoger aanslaat dan een 'ik heb de echte Martin & Lewis nooit gezien' of een echte fan is, is of een fan. maar door echte jongens, niet door deze neppers.

text_en: Okay, tell me the truth....the people who have written these glowing reviews are complete Martin & Lewis fanatics. This is one of the worst "true" stories ever made. Sean Hayes stinks as Jerry Lewis. He doesn't look like Jerry, can't move like Jerry, and sure can't mug like Jerry. And Jeremy Northam as Dean Martin? Please...Dean was cool...Northam is not. Not only doesn't he look like Dean, sound like Dean, or move like Dean, he plays him with no charm or style. His acting is worse than Sean Hayes and thats sinking pretty low. Anyone who can rate this movie above a 1 either never saw the real Martin & Lewis or is a complete fan. I like Martin & Lewis movies....but by the REAL guys, not these fakes.


text: Deze film was een uitstekende biopic over het duo martin en lewis. De film was goed voorbereid en kwam zo dicht bij de werkelijke gebeurtenissen. Er was niets in die film verzonnen. Jerry Lewis werd gespeeld door Sean Hayes. Hayes gaf een schitterende voorstelling en leek heel erg op zijn personage Jack McCormland. Maar de gelijkenis deed geen afbreuk aan zijn spel. Jeremy noordam die de rol van martin speelde was een uitstekende keus voor de rol, maar ik denk dat wat meer oefening met het nadoen van de woorden van de liedjes geen kwaad zou kunnen. Al met al heb ik een hoge dunk van deze film, omdat hij zo dicht bij de waarheid komt, in tegenstelling tot sommige andere films die de waarheid zo verdraaien. Ik geef deze film een heel hoog cijfer omdat de verhaallijn honderd procent waar was en het acteerwerk heel overtuigend was. Op een schaal van 1 tot 10 geef ik dit een 10.

text_en: this movie was an excellent bio pic about the martin and lewis duo. the movie was well planned and was so close to actual events that really happened. nothing in that movie was made up. jerry lewis was played by sean hayes. hayes delivered a wonderful performance and was very much like his character jack mcfarland from will and grace. the resemblance did not hurt his performance at all though. jeremy northam who played dean martin was an excellent choice for the role but i think a little more practice with miming the words to the songs would not hurt. all in all i highly regard this movie as it is so close to the truth unlike some movies which twist the truth so much. i rate this movie very highly because the story line was 100% true and the acting was very convincing. on a scale of 1 to 10 i rate this a 10. it was a very good movie


text: Acteurs (zo denkt men) zijn ellendig kneedbare mensen met als voornaamste talent hun vermogen om eenvoudig in hun toneelpersonages te veranderen. Kijk niet verder dan deze film, op zoek naar een prima voorbeeld daarvan. Martin en Lewis (waarschijnlijk gespeeld door Northam en Hayes), oppervlakkige mensen met weinig echt talent, die door toeval het show-equivalent van de loterij hebben getroffen, kunnen relaties, hun succes of elkaar niet aan. Uiteindelijk loopt het komedieleven van het stel uit op een tragedie.

text_en: Actors (so runs one school of thought) are miserably malleable people who's principal talent is their ability to simply morph into their stage characters. Look no further than this movie, for a prime example of such. Martin and Lewis (ably played by Northam and Hayes), shallow folk with little real talent who through happenstance fortuitously hit the show business equivalent of the lottery, cannot handle relationships, their success, or each other. In the end, the pair's life of comedy plays out as a tragedy.


text: Ik was erg opgewonden bij het zien van deze tv-film met de talenten van Jeremy Northam en Sean Hayes. Wat een afknapper! Het verhaal wordt op zo'n manier verteld dat de puntjes van de tv-film zo op elkaar aansluiten dat ik het gevoel had dat ik het al eens eerder had gezien. Jeremy Northam heeft het reuze naar zijn zin om Dean Martin te spelen. En hoewel ik nooit geloof dat hij Dean Martin is, creëert Northam wel een personage dat gedurende ongeveer 45 minuten interessant is om naar te kijken. Hayes laat helaas zien dat hij weliswaar een begaafde fysieke komiek is, maar dat hij niet de ballen heeft om een complexe dramatische karakterisering te creëren. En hoewel zijn moed om deze rol op zich te nemen moet worden erkend, zijn sommige van zijn repetities met Lewis pijnlijk om naar te kijken. Zijn behoefte om ons te bewijzen dat hij meer is dan Jack McFarland is hier zo duidelijk dat hij er geen enkele moeite mee lijkt te hebben. Terwijl ik naar de film keek, moest ik steeds denken aan de bezorgde gesprekken die in de montagekamer moesten hebben plaatsgevonden. Deze film kon ik maar beter uit de weg gaan.

text_en: I was very excited to see this TV film that employs the talents of Jeremy Northam and Sean Hayes. What a let down! The story is told in such a connect the dots TV movie sort of way that I felt like I had seen it before. Jeremy Northam has a hammy good time playing Dean Martin. And while I never believe that he IS Dean Martin, Northam does create a character that is interesting to watch for about 45 minutes. Hayes, unfortunately, shows that, while a gifted physical comedian, does not have the chops to create a complex dramatic characterization. And, although his courage to tackle this part must be acknowledged, some of his recreations of Lewis routines are painful to watch. His need to prove to us that he is more than Jack McFarland is so clear here and he doesn't look to be having an once of fun. While watching this movie, I kept thinking about the worried conversations that must have been going on in the editing room. Best to steer clear of this one.


text: Blake Edwards, de man die beslist de meest visueel inventieve en provocerende komische filmmaker van zijn tijd was, heeft er natuurlijk moeite mee om door de historisch bijzienden begrepen te worden. Deze film vormt daarop geen uitzondering, en dat is jammer: hij is nogal teder en levendig in zijn humor, kleurrijk en sierlijk in zijn opbouw en montage. Maar tegenwoordig is het de tijd van team mtv en nudgenudgewinkwink-tienerkomedies, en wee Blake. Jammer <0xE2><0x80><0x93> de woede die mensen voor regisseurs lijken te koesteren als ze tot in hun latere jaren werken, is volgens mij nogal angstaanjagend en fanatiek. Deze film is fris, grappig en eigenlijk nogal jeugdig. Ik ben in elk geval heel blij dat Blake hem gemaakt heeft. Dankzij jullie allemaal.

text_en: Blake Edwards, the man who was certainly the most visually inventive and provocative comedic filmmaker of his time, naturally has a hard time being understood by the historically myopic. This film is no exception, and it's too bad: it's rather tender and vibrant in its humor, colorful and gracefully paced in its framing and editing. However, today is the age of team MTV and nudgenudgewinkwink teencomedies, and woe to Blake. Too bad - the anger that folks seem to hold for directors as they work into their later years is rather frightening and rabid, it seems to me. This film is fresh, funny, and, actually, rather youthful. I, for one, am quite glad that Blake made it. Thanks to all of you.


text: De visuele geestigheid en de warme afronding die Blake Edwards aanbrengt in een van de mooiste komische series uit de geschiedenis van de film (en, afgezien van het paar dat in de jaren tachtig werd geproduceerd, waren ze altijd origineel en inventief <0xE2><0x80><0x93> en met elke aflevering veranderd) wordt helaas verkeerd begrepen en niet langer gewaardeerd door ons publiek. De manier waarop Edwards het hele scherm gebruikt in plaats van alleen te knippen voor snelle effecten vereist iets meer geduld en kan resulteren in een flinke winst <0xE2><0x80><0x93> kijk maar naar de scène waarin Dreyfus en zijn collega uit elkaar gaan (maar natuurlijk heb je een breedbeeldversie nodig om die te zien). Deze film maakte me aan het lachen, en lachen, en lachen, maar, zoals ik al eerder zei, als Edwards' 'The Pink Panther Strikes Again' Als deze film (waarschijnlijk de beste van de hele serie) vandaag zou worden uitgebracht, zou hij ook niet de tijd hebben gekregen. Dat is jammer, want deze film, die een tederheid toont voor deze personages en Edwards' schepping als geheel, heeft nooit de kans gekregen om echt gezien te worden zonder dat de ogen over het algemeen vermoeid raakten.

text_en: The visual wit and warm wrap-up that Blake Edwards' brings to one of the finest comedic series of film history (and, apart from the couple produced in the eighties, they were consistently original and inventive - and changed with each one) is sadly misunderstood and no longer appreciated by our audiences. The manner in which Edwards' uses the entire screen instead of just cutting for quick effects requires a little more patience, and can result in quite a payoff - witness the side-splitting scene with Dreyfus and colleague in hospital beds (but, of course, you need a widescreen version to see it). This movie made me laugh, and laugh, and laugh, but, as I said before, if Edwards' "The Pink Panther Strikes Again" (probably the best in the series) were released today, it wouldn't have gotten the time of day either. It's too bad, because this film, which displays a tenderness to these characters and Edwards' creation as a whole, was never allowed a chance to really be seen without generally jaded eyes.


text: De 'Roze Panter'-franchise heeft een aantal films voortgebracht. De laatste in de serie is 'Son of the Pink Panther'. Roberto Benigni speelt er de rol van de oorspronkelijke zoon van inspecteur Jacques Clouseau. Hij doet het uitstekend als strompelende en stuntelende man. Het is gemakkelijk om je Benigni voor te stellen als een Clouseau-achtige strompelaar. En er komen een aantal personages in voor die, hoewel ze niet in 'De Pink Panther' voorkwamen, bekend zijn geworden in andere 'Panter'-films. Maar de laatste in de rij verschilt enigszins van het origineel. De toon is niet zo luchthartig als de eerste. Er zit een hoop geweld in dat de film lijkt te bezoedelen. Hoewel er een paar goede scènes in zitten, herinnert deze film ons er allemaal aan hoe erg Peter Sellers wordt gemist.

text_en: The "Pink Panther" franchise has spawned a number of movies. The last one in the series is "Son of the Pink Panther." It stars Roberto Benigni as the original Inspector Jacques Clouseau's son. He does a good job stumbling and bumbling his way through the story. It's easy to picture Benigni as a Clouseau-type stumblebum. And a number of characters appear that, although they did not appear in "The Pink Panther," have become familiar in other "Panther" movies. But the last in the line differs somewhat from the original. Its tone isn't quite as lighthearted as the first. It has a lot of violence that seems to taint the movie. Although there are a few good scenes, this movie reminds us all how sorely Peter Sellers is missed.


text: O.K. is de enige mogelijke analyse van deze film. Hij doet wat hij van plan was te doen. Maar als je deze film hebt gezien en teleurgesteld bent, dacht je dan echt dat hij net zo grappig of leuk zou zijn als eerdere afleveringen van de Pink Panther-serie? De komedie van de film is erg lauw. Of dit de schuld is van Blake Edwards, of dat hij het zo bedoeld heeft, is onbekend. Roberto Benigni is de Zoon. O.K., hij heeft nu een prijs gewonnen op de academie, maar in 1993 was hij een volslagen onbekende. Als iemand in de film wilde dat de film een succes werd, had hij een grotere naam moeten kiezen, een David Jason, Dudley Moore of Rowan Atkinson. Benigni speelt een heel goede imitatie van Peter Sellers gedurende de hele film, maar afgezien daarvan is hij niet erg grappig of charmant. De terugkeer van leden van de cast als Herbert Lom, Graham Starke, Burt Kwouk en Liz Smith is goed. Maar over het geheel genomen lijkt de film geforceerd en is hij een beetje een miskleun. Laten we hopen dat de nieuwe Mike Myers deze serie nieuw leven inblaast.

text_en: O.K. is the only possible way of analyzing this movie. It does what it set out to do. But if you have seen this movie and were disapointed, did you really think it was going to be as funny or enjoyable as earlier entries in the Pink Panther series? The movie's comedy is very lukewarm. Whether this is the fault of Blake Edwards, or maybe he intended it to be that way is unknown. Roberto Benigni is the Son. O.K, he is now an academy award winner, but in 1993 a complete unknown. If anyone on the movie wanted it to be a success then a bigger name should have been chosen, a David Jason, Dudley Moore or Rowan Atkinson. Benigni, does quite a good impersonation of Peter Sellers throughout the movie, but this aside isn't very funny or charming. The return of cast members like Herbert Lom, Graham Starke, Burt Kwouk and Liz Smith is good. But overall the movie seems forced and is something of a hit and miss. Lets hope the upcoming Mike Myers remake breathes new life into this series.


text: Ik was meer dan bereid om een nieuwe acteur te accepteren die de franchise van de Pink Panther zou overnemen als Clouseaus onbekwame zoon, en ik vind dat hij best een fatsoenlijke Clouseau had kunnen zijn. Het probleem ligt bij het script van deze film. Veel grappen zijn gewoon overgenomen uit eerdere Panther-films, en niet erg effectief ook.

text_en: I was more than willing to accept a new actor to take over the Pink Panther franchise as Clouseau's inept son, and I feel that he would have made a decent enough Clouseau. The problem lies with the script of this movie. Many of the gags are simply re-hashed from previous Panther movies, and not very effectively at that.


text:
Mijn vraag aan Blake Edwards zou waarschijnlijk zijn: 'Waarom?' Ik denk dat hij oud werd, een beetje nostalgisch werd, de serie te veel miste en besefte dat hij door moest gaan met de panter-saga, ondanks het feit dat het nergens op slaat. We hadden het ook zonder 'Son of the Pink Panther' kunnen stellen, maar helaas moeten we leven met het feit dat het boek het daglicht heeft gezien en dankbaar zijn dat 'Son of the Pink Panther strikes again' dat niet heeft gedaan. (Ik hoop dat Blake dit niet leest <0xE2><0x80><0x93> misschien breng ik hem op een idee!)
'Ik heb het drie keer gezien en alleen omdat het deel uitmaakt van de filmserie waar ik zo van hou en omdat ik er iets goeds in wilde vinden. Het is een van de mooiste dingen van deze film: het begin en vooral de fantastische versie van het thema van de roze panter. En de film zelf? Toen ik hem voor de derde keer zag, glimlachte ik een paar keer neerbuigend, en dat was voor mij een overwinning. Roberto Benigni is duidelijk een grappiger komiek dan de idiote Ted Wass in 'De vloek van de Pink Panther', maar hij kan geen film redden die vanaf het begin tot mislukken gedoemd is. 'Dat voelde goed!' Ja hoor.
2 van de 10.

text_en:
My question to Blake Edwards would probably be "why?" I guess he grew old, felt a bit nostalgic, missed the series too much and realized he had to carry on with the panther-saga despite the fact that there's no sense in it. We could've managed without "Son of the Pink Panther" but unfortunately we have to live with the fact that it saw the daylight and be thankful "Son of the Pink Panther strikes again" didn't. (I hope Blake doesn't read this - I might give him an idea!)

I've watched it three times and only because it's part of the movie series I love and I wanted to find even something good in it. Actually there's one quite a wonderful thing in this flick: opening credits and especially the superb version of the pink panther theme. What about the actual movie? When I saw it for the third time I smiled patronizingly couple of times and that was like a victory to me. Roberto Benigni is clearly a funnier comedian than the idiotic Ted Wass in "Curse of the Pink Panther" but he can't save a film that's doomed to failure from the beginning. "That felt good!" Yeah right.

2 out of 10


text: Ik geloof dat Blake Edwards zijn monumentale komische prestatie heeft geleverd met de zeer getalenteerde Peter Sellers. Ik geloof dat zijn plezierigste rol die was in de film 'De terugkeer van de Pink Panther', waarin de voormalige hoofdinspecteur Dreyfuss uit een gesticht ontsnapt om Clusoe te vermoorden en een Doemsdag-machine te bouwen. Zelfs de laatste productie van de 'Son of the Pink Panther' komt niet in de buurt van de oorspronkelijke serie, en het acteerwerk is zeker niet te vergelijken met dat van de nieuwe Italiaanse komieken, noch met dat van de bejaarde Herbert Lohm.<br />Ik geef de 'Son of the Pink Panther' een duim omlaag voor zijn gebrek aan originaliteit en de openlijke herhaling van dezelfde scènes uit Peter Sellers' Doomsday Machine. De groeten, Steve Horvath, Chicago, IL.

text_en:
I believe that Blake Edwards' monumental comedic accomplishment were with the very talented Peter Sellers. I believe that his most enjoyable role was in the film titled "The Return of the Pink Panther" in which former Chief Inspector Dreyfuss escapes from a Mental Institution to kill Clusoe and to build a Doomsday Machine. Even the latest production of the "Son of the Pink Panther" does not come close to the original series, and certainly the acting is not up to par with new Italian comedian, nor by the aged Herbert Lohm.

I give the "Son of the Pink Panther" a thumbs down for its lack of originality and overt repetition of the same routines from Peter Seller's performances, God rest his Soul! Regards, Steve Horvath, Chicago, IL


text: Ik had niet veel hoop op deze acht en laatste aflevering van de oorspronkelijke Pink Panther-serie. Ik geloofde gewoon niet dat Roberto Benigni er goed bij zou passen. Ik ben blij te kunnen zeggen dat ik het bij het verkeerde eind had. Benigni was het beste deel van de film. Hij was briljant, buitengewoon geestig. De man is een geboren komiek, met een geweldige komische timing of in elk geval ziet het er in deze film zo uit. Daarentegen werken de slapstickscènes hier veel beter dan in de vorige films. Ik lachte veel tijdens deze film. Ik ben het helemaal niet eens met de (naar mijn mening) onverdiende (in mijn ogen) huidige score op deze site van 3,5/10.

text_en: i had very low hopes for this eight and final installment in the original Pink Panther series of films.i just didn't believe Roberto Benigni would be a good fit.i'm happy to say i was wrong.Benigni was the best part of the film.he was brilliant,exceptionally funny.the man is a natural born comedian,with great comedic timing or at least it looks that way in this movie.beyond that,though,the slapstick sequences actually work much better here than in the previous movies.i laughed out loud a lot during this film.i don't agree at all with the the undeserved(in my opinion)current rating on this site of 3.5/10.for me,Son of the Pink Panther is an 8.5 1/0


text:
Dit is de slechtste Pink Panther-film. De slapstick is gewoon verschrikkelijk, en Roberto Benigni als Clouseau jr. vult Peter Sellers gewoon niet. Maar laten we er eens goed naar kijken: als Sellers in deze film zou spelen, zou het inderdaad nog steeds niet zo grappig zijn, al zou het iets beter zijn. Maar hoewel ik het probleem in 'Son' meer aan Blake Edwards wijt, is het ook waar dat als Benigni in een Pink Panther-film met goede scènes zou spelen, de film slechts middelmatig zou zijn. Altho Clouseau is zo'n idioot, Sellers speelt hem met zo'n geweldige uitstraling, zo kunstig en vaardig, en ja, beminnelijk, het publiek lacht, paradoxaal genoeg, eerder met de stuntelende Clouseau dan met hem. En als de scènes groots zijn, is alles groots. Benigni kan er niet aan tippen, maar hij heeft niet veel van Edwards. De scènes zijn gewoon niet grappig, ze zijn dom, dwaas, stom. Kijk naar mij, ik ben een trut. Werkt niet. Bleke schaduwen van de voortreffelijke pret die al lang voorbij is.
Er wordt enige verlossing verschaft door subplots als Herbert Lom en ja, Claudia Cardinale terugkeren. Dreyfus (nog steeds) is betrokken bij het onderhavige onderzoek naar de ontvoering van prinses Yasmin van Lugash, gespeeld door Debrah Farentino. En ziedaar, we krijgen een onthulling over de afkomst van Jacques junior. De martial-artsscènes tussen de prinses en haar vrouwelijke ontvoerder Yussa (Jennifer Edwards) doen me denken aan de scène in de modderbaden van Stefanie Powers in _' 'Het Meisje van Oom' is op het forum(s) anders. Het is goed om te zien dat Cato (Burt Kwouk) er nog steeds is.
Al met al, duimen omlaag. De beste reden om het te zien is om Claudia weer te zien. Anders is er niet veel, en veel slecht.

text_en:
This is the worst Pink Panther Movie. The slapstick is just terrible, and Roberto Benigni, as Clouseau Jr., just does not fill Peter Sellers' shoes. But let's look at it thoughtfully: If Sellers were in this movie, it is true it would still not be that funny, altho it would be somewhat better. However, altho I blame the problem in "Son" more on Blake Edwards, it is also true that if Benigni were in a Pink Panther movie with good scenes, the movie would be only mediocre. Altho Clouseau is such a fool, Sellers plays him with such great presence, so artfully and skillfully, and, yes, suavely, the audience is actually, paradoxically, laughing with rather than at the bumbling Clouseau. And if the scenes are great, everything is great. Benigni does not measure up, but he does not have much from Edwards. The scenes are just not funny, they are dumb, silly, stupid. Look at me I'm a boob. Does not work. Pale shadows of the excellent fun long gone.

Some redemption is provided by subplots, as Herbert Lom and yes, Claudia Cardinale return. Dreyfus (still) is involved in the investigation at hand, of the kidnapping of Princess Yasmin of Lugash, played by Debrah Farentino. Lo and behold, we have a revelation about Jacques Jr.'s origins. The martial arts square-offs between the princess and her female captor Yussa (Jennifer Edwards) remind me of the Stefanie Powers mud spa scene in "The Girl from Uncle," altho the forum(s) are different. It is good to see Cato (Burt Kwouk) still around.

 All in all, thumbs down. The best reason to see it is just to see Claudia again. Otherwise, there is not much, and much bad.


text: Nu ben ik 15 en ik heb net een paar dagen geleden een film gekocht voor een reisje. Ik dacht 'Son of the Pink Panther', kan niet zo goed zijn. Maar ik had het mis! Helemaal fout! Helemaal fout!!!!!!!!!! Deze film is geweldig ik ben geen fan van de eerste paar films (The Pink Panther <0xE2><0x80><0x93> Shot In The Dark) die zijn niet zo slecht maar ook niet zo grappig. Maar die uit het midden van de jaren zeventig zijn fantastisch en nu dit! Het was zo grappig ik moet nog steeds denken aan die zin: 'Schiet op of ze snijden mijn tepels af!' ik moet er elke keer weer om lachen! Ja, Sellers komt er niet in voor. Ja, het vindt tien jaar na de vorige plaats en ja, er is een nieuwe eigenaar. Maar het is goed en een huur en zelfs een koop waard! Niet voor de veertigplussers en boven de twintig, maar wel voor de tieners en de twintigers.

text_en: Now i am a 15 year old and i just bought this movie a few days ago for a trip. I was think "Son of the Pink Panther," can't be all that good. But i was wrong! WAY WRONG! A BIG FAT WRONG!!!!!!!!!!!!! This film is great i am not a fan of the first few films (The Pink Panther - Shot In The Dark) they arnt bad just not as funny. But the mid 70s ones are fantastic and now this! It was so funny i am still thinking of that line, "Hurry or they cut off my nipples!' it makes my laugh every time! Yes, Sellers is not in it. Yes it takes place ten years after the last one and yes it has a new guy. But it is good and worthy of a rental and even a buy! Not for the 40 year olds and up but for the teens and into the 20s.


text:
Na het succes, of liever het gebrek aan succes, van 'De vloek van de Pink Panther', besefte Blake Edwards dat hij moest accepteren dat Peter Sellers niet meer bestond en dat hij de naam Clouseau weer in de franchise moest opnemen, ook al betekende dat dat Sellers' klassieke personage een onwettige zoon kreeg.
In de toekomst treedt Oscar-winnaar Roberto Benigni op, die voor deze rol het tegenovergestelde van een Oscar zou krijgen. Hij is gladgeschoren, deels Italiaans, Jacques Gumbrelli Clouseau junior, niet de besnorde Jacques Clouseau, waardoor dit een nieuw personage wordt en Benigni het soort humor krijgt dat voor hem werkt.
Helaas werkt de humor niet voor de hele film. De film wijkt bijna volledig af van de overdadige routine van de rest van de serie, maar er zijn slechts een paar luidruchtige scènes, met hier en daar wat gegrinnik ertussenin. Het grootste probleem met de film zou echter de plot zijn. Pink Panther-scenario's zijn wel vaker tot een knoeiboel verworden, maar nooit in deze mate. Er komen zoveel politieke intriges en schandaaltjes bij kijken dat het moeilijk te zeggen is wat iemands motivatie is, zelfs tijdens de climax.
Herbert Lom is terug voor zijn laatste optreden als hoofdinspecteur Dreyfus, nu verstandiger en ingetogener. Ook Burt Kwouk is terug om zijn terugkerende rol als Kato te vertolken, de nederige dienaar van wijlen Clouseau. De rol van professor Balls, gespeeld in de meest recente films door Harvey Korman, wordt nu gespeeld door Graham Stark, een vriend van Sellers, die in veel van de films een andere rol speelde. Deze optredens geven de film bijna het gevoel dat hij deel uitmaakt van de serie.
De score van Henry Mancini is, net als in alle films, het hoogtepunt, en Bobby McFerrins uitvoering van het themamuziekstuk is perfect. Vooral als die de achtergrond vormt voor een gevecht tussen een geanimeerde Benigni en het beroemde Pink Panther-karakter, dat rondrent in een actiezaal.
Maar waar het jammer genoeg op neerkomt, is dat de plot een puinhoop is en de film...' Het was misschien wel net zo grappig als de klassiekers van Peter Sellers, of zelfs als de eerdere versies van 'De vloek van de Pink Panther'. Als de film een buddyfilm was geweest met Benigni's personage en sergeant Clifton Sleigh, de hoofdpersoon van 'De vloek van de Pink Panther', zouden de gecombineerde talenten van de acteurs misschien genoeg zijn om een komedie te creëren die in de schaduw van Sellers zou kunnen schitteren. Helaas zou dat niet gebeuren.

text_en:
After the success, or rather lack thereof, of "Curse of the Pink Panther", Blake Edwards realized he had to accept that Peter Sellers was no more and that he still needed to bring the name Clouseau back into the franchise, even if it meant giving Sellers' classic character an illegitimate son.

Enter future Oscar winner Roberto Benigni, who would actually receive the exact opposite of an Oscar for this role. He's clean-shaven, part Italian Jacques Gumbrelli Clouseau Jr., not mustached Jacques Clouseau, making this a new character and leaving Benigni to the type of humor that works for him.

Unfortunately, the humor doesn't work for the entire movie. The movie moves almost completely away from the overdone routines of the rest of the series, but there are only a few laugh out loud scenes, with some small chuckles in between. The biggest problem with the film, though, would have to be the plot. Pink Panther plots have been mangled messes before, but never to this extent. There's so much political intrigue and scandal involved that it's hard to figure out what anyone's motivation in, even during the climax.

Herbert Lom is back for his final performance as Chief Inspector Dreyfus, now more sane and subdued. Burt Kwouk is also back reprising his reoccurring role as Kato, the late Clouseau's humble servant. Disguise master Professor Balls, played in the most recent films by Harvey Korman, is now played by Graham Stark, a friend of Sellers who appeared in different roles in many of the films. These performances almost make the movie feel like a valid part of the series.

Henry Mancini's score, as in all of the films, is the highlight, and Bobby McFerrin's performance of the theme music is perfect. Especially when it provides the background for a battle between an animated Benigni and the famous Pink Panther cartoon character, racing around a live action concert hall.

But the bottom line, sadly, is that the plot's a mess and the film isn't as funny as the Peter Sellers classics, or even the previous entry sans-Sellers, "Curse of the Pink Panther." Maybe if the movie had been a buddy movie involving Benigni's character and Sgt. Clifton Sleigh, the protagonist of "Curse", the actors' combined talents would be enough to create a comedy that could shine in Sellers' shadow. Unfortunately, that wasn't to be.


text: Deze film betekende het einde van de Pink Panther-serie. Niet alleen zouden de meeste mensen er nooit meer een willen zien, maar ook zouden de meeste mensen willen dat ze hun tijd niet aan deze film hadden verspild. Deze film bewees dat Peter Sellers de enige en ALLEEN is... inspecteur Jacques Clouseau. Het is moeilijk te geloven dat Blake Edwards deze travestie heeft laten zien. Het is meer dan een teleurstelling. Deze film zou verbrand moeten worden en iedereen die er iets mee te maken heeft gehad, zou moeten ontkennen dat hij er iets mee te maken heeft. Ik weet dat ik niet wil toegeven dat ik hem heb gezien. Hij moet eindigen in de 10 slechtste komedies aller tijden. Hoe eerder ik hem kan vergeten, hoe beter. Roberto Benigni is slechter in acteren of in komedies dan Alan Arkin. Normaal gesproken geef ik zo'n eindoordeel niet, maar deze film is HEEL GEVAARLIJK. Ik begrijp niet hoe iemand kan zeggen dat hij ervan heeft genoten. Ik bleef maar wachten tot er iets grappigs zou gebeuren, zoals in de Peter Sellers-afleveringen. Dat gebeurde nooit.

text_en: This movie spelled the end for the Pink Panther series. Not only would most never wish to see another one, most would wish that they had not wasted time on this one. It proved that Peter Sellers is and always will be the one and ONLY ... Inspector Jacques Clouseau. It's hard to believe that Blake Edwards would allow this travesty to be seen. It goes beyond disappointment. This film should be burned and all those who had anything to do with it should deny association to it. I know that I do not wish to admit to viewing it. It's got to finish in the 10 worst comedy motion pictures of all time. The sooner that I can forget it, the better. Roberto Benigni is worse than Alan Arkin at acting or comedy. I don't normally cast such a final judgement, but this movie is TERRIBLE. I can't see how anyone could say that they enjoyed any of it. I kept waiting for something funny to happen, like in the the Peter Sellers installments. It never did.


text:
Sinds Peter Sellers' dood in 1980 lijkt Blake Edwards de enige persoon op aarde te zijn die er nog niet overheen is. Sinds die tijd hebben we de smakeloze rotzooi gezien die 'Het spoor van de Pink Panther' was, de zwakke poging 'De vloek van de Pink Panther' en nu dit... Blijkbaar heeft Edwards een tv-optreden van Roberto Benigni gezien en het gevoel gehad dat hij het talent had om de Clouseau-figuur nieuw leven in te blazen, maar helaas is het resultaat een pijnlijk weinig grappige chaos. Daar heb je Herbert Lom als Dreyfuss, maar die lijkt nu vermoeid en te mild, daar heb je Claudia Cardinale die de prinses speelde in de eerste Pink Panther-film, maar hier wordt ze verondersteld Maria Gambrelli te zijn (uit A Shot in the Dark). Daar hebben we Burt Kwouk als Cato en Graham Stark als Auguste Balls, maar dat is gewoon niet genoeg. Robert Davi lijkt zijn Sanchez-act van _Licence to Kill_ weer helemaal over te doen. Roberto Benigni aapt ondanks al zijn inspanningen Sellers na in wat in wezen een zwakke imitatie is van de bekende grappen uit eerdere films, en eerlijk gezegd werkt het gewoon niet. De titelsequentie en Bobby McFerrins vertolking van het klassieke thema van Henry Mancini zijn echter wel één ster waard.

<0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>

text_en: Since Peter Sellers´ death in 1980, Blake Edwards seems to be the only person on the planet who hasn´t gotten over it yet. Since then we have seen the tasteless mess that was "Trail of the Pink Panther", the feeble attempt "Curse of the Pink Panther" and now this...apparently Edwards saw a tv-performance by Roberto Benigni, and felt that he had the talent to revive the Clouseau character, but sadly the result is a painfully unfunny chaos. There´s Herbert Lom as Dreyfuss, but he seems fatigued and too mellow by now, there´s Claudia Cardinale who played the princess in the first Pink Panther movie, but here she´s supposed to be Maria Gambrelli (from A Shot in the Dark). There´s Burt Kwouk as Cato and Graham Stark as Auguste Balls but that´s just not enough. Robert Davi seems to be doing his Sanchez routine from Licence to Kill all over again. Roberto Benigni, despite all his efforts, is left to aping Sellers in what is basically weak imitations of the well known gags from earlier films, and quite frankly, it just doesn´t work. The title sequence and Bobby McFerrin´s rendition of Henry Mancini´s classic theme is worth one star, though.


text: Ik heb de laatste Pink Panther-film met Steve Martin in de hoofdrol niet gezien, maar voor zover ik heb begrepen heeft die tenminste goede eigenschappen. Het populairste nummer is het liedje dat Beyonce ervoor heeft gecomponeerd (ik ben geen fan <0xE2><0x80><0x93> hoe heet het ook alweer?), en de meesten hadden geen idee dat er een verband bestond tussen het liedje en de film (ik heb ook gelezen dat Martins komische timing de familiefilm enigszins redt). Het kan duidelijk niet zo slecht zijn als Son of the Pink Panther... of wel? Ik bedoel, Son is echt slecht; ik heb Peter Sellers (de oorspronkelijke Inspecteur Clouseau) een paar keer in zijn graf horen rollen, maar toen ik dit zag dacht ik dat het buiten donderde. Een toen nog onbekende Roberto Benigni (ja, die maffe Italiaan die vijf jaar later Tom Hanks AND Edward Norton zou verslaan voor de Oscar voor de beste acteur en zou verklaren dat hij 'je wil ontvoeren en met je naar bed wil') speelt de rol van Clouseaus nageslacht, zoals velen vermoeden. Natuurlijk is het aan hem om de zaak op te lossen, en ik zal niet eens de moeite nemen om in details te treden. Mijn favoriete scène, uhhh... een of andere fysieke komedie met een fiets aan het begin. Kunnen we niet allemaal, als geheel, afspreken om nooit meer een film over de Pink Panther te maken of te steunen? De muzikale intro van deze smurrie had voldoende moeten zijn om duidelijk te maken dat het geniale werk van Blake Edwards en Sellers niet overtroffen mocht worden door een dampende hoop roze, hoe heet het ook alweer?

text_en: I have not seen the latest Pink Panther movie starring Steve Martin, but from what I gather, it at least has redeeming qualities. Its most popular credit is the song Beyonce provided for it (I'm not a fan - "Check on Me" is it called?), and most had no idea the song and movie were connected (I also read that Martin's comedic timing slightly saves the family film). Clearly, it can't be as bad as Son of the Pink Panther... can it? I mean Son is really bad; I've heard Peter Sellers (the original Inspector Clouseau) roll in his grave a time or two, but I thought there was thunder outside when I saw this. A then-unknown Roberto Benigni (yup, that wacky Italian who, five years later, would beat Tom Hanks AND Edward Norton for the Best Actor Oscar and declare he wants to "kidnap you and make love to you") plays what many suspect to be Clouseau's offspring. Of course, it's up to him to solve the case, which I won't even bother going into detail with. My favorite scene, uhhh... some physical comedy with a bicycle toward the beginning. Can't we all, as a whole, agree to never make or support another Pink Panther movie ever again? The Bobby McFerrin (?!?) musical intro to this gunk should have served as enough indication that the genius work of Blake Edwards and Sellers should not be outweighed by a steaming pile of pink whatsit.


text: Als iemand anders dan Roberto Benigni in deze film had gespeeld, zou ik er waarschijnlijk niet zo van genoten hebben. Voor mij is Benigni de beste fysieke filmkomiek van onze tijd. Benigni zorgde ervoor dat deze film sprankelde!

text_en: If anyone else other than Roberto Benigni were in this film, I probably would not have enjoyed it as much. Benigni, to me, is the best cinematic physical comedian of our time. Benigni was what made this film sparkle!!!


text: Roberto is weer geweldig! Roberto heeft een fantastische film gemaakt, waarin De zoon van de roze panter niet alleen humor toevoegt, maar het ook een heerlijk amusant en uniek tintje geeft dat alleen door hem kan worden geleverd. Ik beveel deze film niet alleen aan bij de fans van meneer Benigni, maar bij iedereen die op zoek is naar een lach met een roze pantermotief.

text_en: Roberto is superb once more! Roberto did a fabulous job as The Son Of The Pink Panther adding not only humor, but giving it an wonderfully amusing and unique touch deliverable only by him. I recommend this movie not only to Mr. Benigni's fans, but to all who are seeking a laugh with a pink panther twist.


text:
De film begint met het hoofd van een meisje in close-up... Ze is heel blond, en haar krullende haar vult het scherm... Ze schreeuwt... Draait naar een theaterbord dat een voorstelling aankondigt die 'Vanavond, Golden Curls' heet. De lichten van het bord worden weerspiegeld in het water... Vanuit dat water wordt het goudblonde meisje naar buiten getrokken om te landen... Ze schreeuwt niet meer... Ze is dood... Vermoord!
Die scène was meer dan het begin van een film... Het was ook het echte begin van spannende films in Engeland...
'The Lodger', gebaseerd op een roman van mevrouw Belloc Lowndes, speelde in een Jack the Ripper-achtige moordgolf in een mistig Londen... De slachtoffers waren altijd blonde meisjes, altijd vermoord op dezelfde dag van de week...
<0x3E> Terwijl het hele kapitaal in besmettelijke angst speculeert, duikt er een nieuwe huurder op in een vredig pension... Hij draagt een zwarte mantel en heeft een zwarte tas bij zich...
<0x3E> Er zijn andere details die ons wantrouwen jegens de mysterieuze huurder wekken zonder, uiteraard, afdoende bewijs. Dus is hij de seriemoordenaar of niet? Nou, je moet de film zien en een plot volgen dat een aantal van Hitchcocks latere films zou domineren en beheersen: het concept van achterdocht, het essentiële punt van spanning.

text_en:
The film begins with the head of a girl in close-up... She is very blonde, and her curling hair fills the screen... She is screaming... Cut to a theater sign, announcing a show called "Tonight, Golden Curls." The lights of the sign are reflected in water... From that water the golden-haired girl is drawn out to land... She is no longer screaming... She is dead... Assassinated!

That scene was more than the start of a film... It was also the real start of suspense films in England...

"The Lodger," based on a novel by Mrs. Belloc Lowndes, was set in a Jack the Ripper-style murder wave in a foggy London... The victims were always blonde girls, always killed on the same day of the week...

While the whole capital speculates in contagious fear, a new lodger turned up at a peaceful boarding house... He wears a black cloak and carries a black bag...

There are other details which make us mistrust the mysterious tenant without, obviously, conclusive proof So is he or isn't he the serial killer? Well, you have to see the film, and to follow a plot that was to dominate and control several of Hitchcock's later films: the concept of suspicion, the essential point for suspense


text:
Een verhaal dat losjes gebaseerd is op Jack the Ripper. In Londen loopt een moordenaar die de Wreker wordt genoemd rond en vermoordt blonde meisjes. Rond deze tijd nemen de heer en mevrouw Bunting een huurder in huis (Ivor Novello). Hij is rustig, maar heel vreemd. Hij vindt hun blonde dochter Daisy (June Tripp) aardig. Maar dan beginnen de Buntings te vermoeden dat hij de Wreker zou kunnen zijn en willen ze Daisy als zijn volgende slachtoffer...
Hitchcocks eerste thriller en een heel goede. Er worden maar weinig titelkaarten gebruikt <0xE2><0x80><0x93> hij gebruikt beelden om de film te vervoeren. Soms werkt het, maar meer dan eens was ik in de war. Het was een van zijn eerste films, maar dat is vergeeflijk. Het gaat ook een beetje te langzaam. Maar het werkt.' Het is nog steeds de moeite waard om ernaar te kijken.
Je kunt het begin van zijn latere werk zien en er zijn een paar scènes die zo goed zijn geregisseerd dat ze adembenemend zijn (de scène waarin Novello en Tripp elkaar kussen is gewoon ZO SCHITTEREND). Ook de acteerprestaties zijn eigenlijk heel goed, vooral die van Novello. Hij was een kassucces in de jaren twintig en het is niet moeilijk te begrijpen waarom. De man is niet alleen een goed acteur, hij was ook onmiskenbaar mooi. Het is niet moeilijk te begrijpen waarom hij ooit een van de mooiste mannen ter wereld werd genoemd.
Novello was homoseksueel <0xE2><0x80><0x93> ik vraag me af of Hitch dat wist. Er zijn twee scènes in deze film waarin mensen het over zijn personage hebben: 'Het is maar goed dat hij niet van meisjes houdt' en 'Het is maar goed dat hij niet van meisjes houdt'. Ook al is hij een beetje vreemd. Deze regels zijn nu heel interessant - ik vraag me af of ze er opzettelijk in zijn gezet of dat ze er toevallig in zijn geschreven zonder dat iemand het wist.

text_en:
A story loosely based on Jack the Ripper. In London a killer called the Avenger goes around killing blond-haired girls. Around this time Mr. and Mrs. Bunting take in a lodger (Ivor Novello). He's quiet but very odd. He takes a liking to their blond-haired daughter Daisy (June Tripp). But then the Buntings begin to suspect that he may be the Avenger and want Daisy as his next victim...

Hitchcock's first thriller and a very good one. Very few title cards are used--he uses images to carry the film. Sometimes it works but, more than once, I was confused. It was one of his first films though so this can be forgiven. It also moves a bit too slow. But it's still worth seeing.

You can see the beginnings of his later work peeking through and there are some sequences so well directed that they're stunning (the one where Novello and Tripp kiss is just SO beautiful). Also the acting is actually quite good by everybody--especially Novello. He was a box office draw in the 1920s and it's easy to see why. The man is not only a good actor he was undeniably beautiful. It's easy to see why he was once called one of the most beautiful men alive.

Novello was gay--I wonder if Hitch knew that. There are two lines in this film where people talk about his character--"Good thing he doesn't like girls" and "Even if he is a bit queer". These lines are quite interesting now--I wonder if they were put in on purpose or just happened to be written without anyone knowing. Interesting to think about...


text:
Met een wrede moordenaar die de nacht besluipt, kolkt er een duister vermoeden over DE LODGER die in een Londens huis woont.
Sir Alfred Hitchcock (1899-1980) werd een belangrijke regisseur van deze stomme film, zijn eerste thriller en pas zijn derde regiepoging, die laat zien dat de talenten van de jonge Master zich in embryonale vorm ontwikkelen. Gebaseerd op de roman van mevrouw Belloc Lowndes en de verhalen van Jack the Ripper kon Hitchcock het thema van verwisselde identiteiten uitwerken en een intense achtervolgingsscène inbouwen, die allebei belangrijke elementen zouden worden in zijn latere thrillers. Hij maakte ook zijn eerste van zijn beroemde cameo's, twee eigenlijk, die ook deel zouden gaan uitmaken van zijn handelsmerk. De film heeft een goed geconstrueerde plot, wordt in een bijna expressionistische stijl verteld en is voornamelijk gebaseerd op beelden en een enigszins spaarzaam gebruik van titelkaartjes. Vooral de opbouw in het smalle, veel verdiepingen tellende huis is goed uitgevoerd, met personages in verschillende verhalen die in de plot tegelijkertijd een rol spelen.
Fans van de Amerikaanse remake uit 1944 met Laird Cregar zullen misschien verbaasd zijn over het heel andere einde van deze film. Dit is waarschijnlijk grotendeels te danken aan het feit dat de eerdere film (met inbegrip van enkele zeer ongerijmde en nooit verklaarde plotelementen) was gepland als een proeve van zijn ster, matinee-idool Ivor Novello, die de titelrol speelt. Novello, geboren als David Ivor Davies in Wales, was de zoon van de beroemde zanglerares Dame Clara Novello Davies. Hij had al op jonge leeftijd succes op het toneel en werd een zeer populaire acteur-regisseur, toneelschrijver en componist. Zijn meest geroemde nummer was de patriottische Eerste Wereldoorlog-melodie 'Keep The Home Fires Burning'. Hoewel hij af en toe in films te zien was, verwierf Novello zijn grootste faam door zijn acteerwerk in de overdadig romantische toneelstukken die hij schreef. Zijn knappe, knappe uiterlijk werd vooral gewaardeerd door de dames in het publiek. Een glimp van zijn melodramatische toneelpersonage, vooral het gebruik van zijn hypnotiserende ogen, is te zien in Hitchcocks film, waarin de acteur tijdens de meest opwindende scènes wordt geprojecteerd in een zogenaamde Driekoningen. Novello zou ook de hoofdrol spelen in de Britse remake van _The LODGER_ uit 1932.
De rest van de cast doet het goed als steunpilaren van Novello, vooral Marie Ault & Arthur Chesney als zijn steeds banger wordende huisbazen. De eenlettergrepige actrice June huppelt lieftallig rond als hun flirterige dochter; Malcolm Keen, wiens personage nogal smerig is gemaakt door het script, speelt de achterdochtige politieman die van haar houdt.

text_en:
With a savage murderer stalking the night, dark suspicion swirls about THE LODGER living in a London home.

Sir Alfred Hitchcock (1899-1980) became a director of note with this silent film, his first thriller and only his third directorial effort, which shows the young Master's talents being developed in embryo. Based on the novel by Mrs. Belloc Lowndes and the tales of Jack the Ripper, Hitchcock was able to embroider upon the theme of mistaken identities and incorporate an intense chase sequence, both of which would become important elements in his later suspense films. He also made the first of his famous cameo appearances, twice actually, which would also become part of his trademark.

The film is well plotted and moody, told in an almost expressionistic style, relying mainly on visuals and a somewhat frugal use of title cards. The staging in the narrow, multi-level home is especially well managed, with characters on different stories interacting in the plot simultaneously.

Fans of the 1944 American remake with Laird Cregar may be surprised at its very different ending from this film. This is probably largely due to the fact that the earlier movie (including some very incongruous and never explained plot elements) was planned as a showcase for its star, matinée idol Ivor Novello, who plays the title role. Born David Ivor Davies in Wales, Novello (1893-1951) was the son of famed singing teacher Dame Clara Novello Davies. He found success on the stage at an early age and became a very popular actor-manager, playwright & composer, his most lauded song being the World War One patriotic tune 'Keep The Home Fires Burning.' Although he appeared occasionally in films, Novello's greatest renown came from his acting in the lavishly romantic stage plays he authored, his handsome good looks being especially appreciated by the ladies in the audience. A hint of his melodramatic stage persona, especially the use of his mesmeric eyes, can be seen in Hitchcock's film, projecting the actor into a virtual Epiphany during the most exciting sequence. Novello would also star in THE LODGER's 1932 British talkie remake.

The rest of the cast does well in support of Novello, especially Marie Ault & Arthur Chesney as his increasingly frightened landlords. Monosyllabic actress June flounces prettily as their flirtatious daughter; Malcolm Keen, whose character is done rather dirty by the script, plays the suspicious cop who loves her.


text:
Een vreemdeling (Ivor Novello) in mistig Londen zoekt onderdak bij een familie en zij geven hem een klein appartement boven. Hun blonde dochter voelt zich aangetrokken tot deze fascinerende en enigszins mysterieuze heer. Haar ouders gaan de bedoelingen van de huurder wantrouwen en ze zijn bang voor haar veiligheid. Er loopt een seriemoordenaar rond in de mistige straten en wie weet, misschien is deze vreemdeling wel die maniak.
Het is interessant om een vroege Hitchcock-film te bekijken die dateert uit het stille tijdperk. Ik sta versteld van de kwaliteit (ondanks hier en daar een paar krasjes). Het toevoegen van muziek is naar mijn mening nogal overdreven, maar het vult wel de lege stilte aan en geeft een dramatisch effect. Ongetwijfeld heeft een bekwame pianist (onder het scherm) in het begin van de film wat geïmproviseerde muziek in elkaar geflanst die bij elke scène paste.
Het is een ongecompliceerd verhaal, maar dat wil niet zeggen dat de schuldige gemakkelijk te herkennen is (als hij al te herkennen is!) Hitchcock plaagt graag met een huurder die onbetrouwbare ogen heeft, die door de kamer ijsbeert (wat een origineel idee om te fotograferen op een transparante vloer), die de muurschilderingen laat verwijderen en die's nachts stilletjes naar buiten sluipt.
Ik heb het gevoel dat de gecreëerde sfeer uitzonderlijk is. In elk geval een beetje theatraal, met overdreven oogbewegingen, maar niettemin fascinerend.
Als je een film van dit kaliber ziet, besef je hoeveel de filmproductie in de jaren twintig al vooruit was gegaan, en dat zonder de hulp van al onze recente technologische vernieuwingen.

text_en:
A stranger (Ivor Novello) in fog-bound London seeks accommodation from a family and they provide him with a small apartment upstairs. Their blond daughter is drawn towards this fascinating and somewhat mysterious gentleman. Her parents become suspicious of the intentions of the lodger and they live in fear of her safety. There is a serial killer abroad in the foggy streets and who knows? this stranger could be that maniac.

It is interesting to view an early Hitchcock film as far back as the silent era. I am surprised at the quality (despite a few scratches here and there). The addition of music is rather overdone in my opinion but it does fill in the empty silence and does add a dramatic effect. No doubt in the early days a capable pianist (below the screen) bashed out some impromptu music to fit the mood of each scene.

It is an uncomplicated story but that does not mean the guilty person is easily recognized (if at all!) Hitchcock likes to tease with a lodger who has shifty eyes, who paces the floor (what an original idea to photograph through a transparent floor), who has the wall pictures removed and who creeps out silently at night.

I feel that the atmosphere created is exceptional. Certainly a bit theatrical with exaggerated eye expressions but compelling nevertheless.

When you see a film of this vintage you realise how much film production had already advanced in the 20's and without the aid of all our recent technological contrivances.


text:
De Huurder was het element dat Hitchcock zelf beschreef als zijn eerste echte film (het was in feite zijn derde complete), en filmhistorici, in het bijzonder de auteurs, hebben de neiging zich daarop te concentreren, omdat het thema van moord en spanning introduceert waar de naam van Hitch later synoniem mee zou worden.
Om eerlijk te zijn is het eerste wat me opvalt als ik naar De Huurder kijk het gevoel voor ritme. Hitchcocks eerste films waren altijd erg ritmisch, en de openingsscènes van De Huurder zijn daarvan een goed voorbeeld, met een dynamische en aandacht trekkende opeenvolging van shots en titelkaartjes. Veel van dit alles kan echter te wijten zijn aan de stijl van de zelden geciteerde scenarist Eliot Stannard, die een pluim verdient voor al zijn stileringen, op één na. Stannard was een meester in het vertellen van verhalen in zuiver visuele termen, en zijn scenario's gaan vaak zo ver dat ze een reeks in elkaar grijpende beelden in kaart brengen.
Het volgende wat heel voor de hand liggend is aan The Lodger, is dat Hitchcock vanaf het begin meer geïnteresseerd was in filmtechniek dan in uitvoering of artisticiteit. The Lodger zit stampvol expressionistische effecten, met name dubbele belichting. Hitch had duidelijk de kunst van de subtiliteit nog niet geleerd, en die wordt enorm veel gebruikt. We kunnen ook al in een vroeg stadium vertellen dat Hitchcock zijn camera wilde gebruiken om het publiek bij de film te betrekken, door beelden van de omgeving in de film te verwerken of onze aandacht te vestigen op bepaalde voorwerpen. In dit opzicht was zijn techniek nog niet verfijnd. Die ontwikkelde hij pas in zijn latere films.
Wat de volgelingen van Hitchcocks carrière in het algemeen interesseert, is natuurlijk het feit dat The Lodger de eerste keer is dat hij te maken krijgt met het gruwelijke onderwerp van een moord. Het is waar dat er veel Hitchcock-elementen in deze film voorkomen: moord, blondines, een driehoeksverhouding en zelfs een MacGuffin in de vorm van de Wreker, over wie alle personages zich zorgen maken maar die niet het middelpunt van het verhaal vormt. Er is een soort morbide sensatiezucht ten aanzien van de moorden, iets wat we in de Frenzy van 1972 tot aan het eind van Hitch' carrière zouden doorzien. Er is natuurlijk ook een'verkeerde man', hoewel hij hier meer het onderwerp van een moordzaak lijkt te zijn. De latere Hitchcock zou zich hebben gericht op de benarde positie van de verkeerd beschuldigde en daarbij een spannender film hebben gemaakt.
Al met al is The Lodger niet zo'n belangrijke vroege Hitchcock als sommige mensen denken. Om te beginnen is er de invloed van de scenarioschrijver Stannard en het feit dat Hitchcock, hoewel hij misschien van het materiaal heeft genoten, nog erg jong en onervaren was. Het is een feit dat _The Lodger_ misschien meer van Stannards invloed heeft dan die van Hitchcock. Het is niet zo dat Hitchcock meteen meer moordthrillers begon te maken. De meeste van zijn Britse thrillers zijn spionage-/avonturenthrillers, en het zou nog tot het begin van de jaren veertig duren voordat Hitchcock echt meesterwerken in het genre van de huiselijke moord begon te maken. Het is ook bij lange na niet de beste stomme film van Hitch, ook al wordt hij over het algemeen herinnerd om zijn meer gepolijste werken als _The Ring_ en _The Manxman_. Maar buiten de context is het een redelijke late stille thriller, met slechts een paar kleine gebreken in plot en regie.

text_en:
The Lodger was the feature which Hitchcock himself described as his first true film (it was actually his third complete one), and film historians, particularly auteurists tend to focus upon it because it is it introduces themes of murder and suspense that Hitch's name would later be synonymous with.

To be honest, the first thing that strikes me upon watching The Lodger is its sense of rhythm. Hitchcock's earliest films were always very rhythmic and the opening moments of The Lodger are a great example, with a dynamic and attention grabbing sequence of shots and title cards. Much of this however may be down to the style of the seldom referenced screenwriter Eliot Stannard, who has a credit on all but one of Hitchcock's silents. Stannard was a master at telling stories in purely visual terms, and his screenplays often go as far as to map out series of interlocking images.

The next very obvious thing about The Lodger is that right from the start Hitchcock was more interested in cinematic technique than he was in performances or artistry. The Lodger is crammed with Expressionist effects, in particular double exposures. Hitch clearly hadn't learnt the art of subtlety yet and these are massively overused. We can also tell early on that Hitchcock was interested in using his camera to involve the audience in the film, throwing in point-of-view shots or drawing our attention to specific items. In this regard his technique was not yet refined. He was develop it in his later silents.

Of course what generally interests followers of Hitchcock's career is the fact that The Lodger is the first time he deals with the grisly subject of murder. It's true that there are many Hitchcockian elements here  murder, blondes, a love triangle and even a MacGuffin in the form of the Avenger whom all the characters are concerned about but isn't the focus of the story. There is a kind of morbid sensationalism concerning the killings, something we'd see right through to the other end of Hitch's career with the comment about "ripped whores" in 1972's Frenzy. There's also of course a "wrong man", although here he appears more as the subject of a whodunit. The later Hitchcock would have focused upon the plight of the wrongly accused, and made a more suspenseful film in the process.

All in all, The Lodger isn't really as significant an early Hitchcock as some would believe. For one thing there is the influence of screenwriter Stannard and the fact that Hitchcock, although he may have relished the material, was still very young and inexperienced. The fact is The Lodger may contain more of Stannard's influence than it does Hitchcock's. It's not as if Hitchcock immediately began making more murder thrillers. The majority of his British thrillers are of the espionage/adventure variety, and it would take up until the early 40s for Hitchcock to really begin making masterpieces in the domestic murder genre. It's also nowhere near being Hitch's best silent film, even though it tends to be remembered over more polished works like The Ring and The Manxman. Taken out of context though, it is a fairly decent late silent thriller, with only a few minor flaws in plot and direction.


text:
In een rustige Britse stad loopt een seriemoordenaar rond die bekendstaat als de Wreker. De Wreker, die bekendstaat om zijn voorkeur voor blondines, heeft zeven vrouwen vermoord <0xE2><0x80><0x93> en maakt geen aanstalten om ermee op te houden.
Ivor Novello, de titelfiguur, is een rustige en mysterieuze man die in een pension verschijnt kort nadat de zevende moord is gepleegd. De hospita laat hem met tegenzin in een kamer boven slapen, maar wordt achterdochtig als ze ziet dat de jongeman alle portretten van blonde vrouwen in zijn kamer omdraait. Het helpt de achterdocht van de hospita niet als de man belangstelling begint te tonen voor haar dochter, Daisy (natuurlijk blond). Daisy's vriendje, een rechercheur, wordt toegewezen aan de Wreker. De huurder is niet het eerste slachtoffer van Hitchcock, en wordt (bijna onmiddellijk) ook verdacht van de huurder.
Hoewel _The Lodger_ niet Hitchcocks eerste film is, is het wel de film die zijn carrière als 'Master of Suspense' in gang zette. Hier zijn duidelijk Hitchcock-kenmerken zichtbaar <0xE2><0x80><0x93> namelijk de komst van de huurder en de scène met de spiegel aan het plafond.
Deze zwijgende thriller, losjes gebaseerd op de beruchte seriemoordenaar Jack the Ripper, is doorspekt met uitzonderlijke prestaties. De score lijkt soms misplaatst, maar Hitchcock-fans zullen niettemin van deze film genieten.

text_en:
In a quiet British town, a serial killer known as The Avenger is on the loose. Noted for his partiality for blondes, The Avenger has killed seven women-and shows no signs of stopping.

Ivor Novello, as the title character, is a quiet and mysterious man who appears at a boarding house soon after the seventh murder is committed. The landlady reluctantly allows him to stay in an upstairs room, but becomes suspicious when she notices the young man turning over all the portraits of blonde-haired women in his room. It doesn't help the landlady's suspicions when the man begins showing an interest in her daughter, Daisy (naturally, a blonde). Daisy's boyfriend, a detective, is assigned to The Avenger's case, and (almost immediately) becomes suspicious of the lodger as well.

Although The Lodger isn't Hitchcock's first feature, it most certainly is the film that launched his career as the "Master of Suspense." Noticeable Hitchcock trademarks are apparent here-namely the lodger's arrival and the ceiling/mirror scene.

Loosely based on the infamous serial killer Jack the Ripper, this silent thriller is fast-paced with exceptional performances. The score, at times, seems out of place, but Hitchcock fans will nonetheless enjoy this film.


text: Deze film is fantastisch en vooral fascinerend vanwege de regisseur, maar het zou hoe dan ook leuk zijn. Ik zou zeggen dat hij beter is dan veel films uit dezelfde periode, maar niet in dezelfde extreme mate als Hitchcocks films uiteindelijk bereikten.<br />Maar je kunt zien dat het zijn werk is. Hitchcock wist dat wat een spannende film goed maakte, niets te maken had met bloed of harde geluiden, en dat blijkt zelfs uit zijn vroege werk. De Huurder heeft een duidelijk Hitchcock-gevoel <0xE2><0x80><0x93> leuk en eng <0xE2><0x80><0x93> en het is interessant om te zien hoe hij het gebrek aan geluid weet te omzeilen, gezien het feit dat de meeste (alle?) van zijn andere films over praten gingen.

text_en:
This movie is fantastic and fascinating mostly because of its director, but it would be fun either way. I'd say that it's better than many films of the same period, but not to the same extreme degree that Hitchcock's movies eventually achieved.

You can see it's his work, though. Hitchcock knew that what made a suspenseful movie good had nothing to do with gore or loud noises, and this shows even in his early work. The Lodger has a distinctly Hitchcock feel to it--fun and scary--and it's interesting to see how he gets around the lack of sound, considering the fact that most (all?) of his other films were talkies.


text:
Ik vraag me af of dit als een Hitchcock-film herkend zou worden als hij niet als zodanig herkend zou worden. Misschien. In elk geval als een paar innovatieve elementen, hoewel hij vaak een beetje primitief is.
Om te beginnen is het een thema <0xE2><0x80><0x93> een seriemoordenaar in een comfortabele burgerlijke omgeving <0xE2><0x80><0x93> waar Hitchcock van tijd tot tijd op terug zou komen. 'Frenzy' bijvoorbeeld, en 'Shadow of a Doubt'. Maar dit is niet echt in die zin dat de latere Hitchcock het verhaal ingewikkelder zou hebben gemaakt, of zou hebben aangedikt, door de onschuldige 'lodger' met de naam schuldig te laten zijn aan het een of ander <0xE2><0x80><0x93> misschien gewoon door een kast vol dameskleding te hebben. Ivor Novello ziet er in de films een beetje vreemd uit, hij heeft slappe gebaren en meer make-up dan de andere mannen, wat doet vermoeden dat hij homo is. Andere personages noemen hem 'flikker' (in de ouderwetse zin van het woord) en zeggen dat hij 'niet dol is op de dames'. (Ivor Novello was zelf homo.)
Er is ook een scène waarin een sexy jong meisje vrolijk in bad zit terwijl de huurder de badkamer in probeert te sluipen.
En als de huurder in zijn kamer boven heen en weer loopt, kijkt de familie naar het plafond, naar de wiebelende kroonluchter, en het plafond wordt doorzichtig zodat we de schoenen van de verdachte kunnen zien. maar het is 'origineel'. Hitchcock probeerde toen al iets nieuws.
<0x3E><0x3E> En dan is er ook nog een scène in een soort... boetiek? Is dat het juiste woord? Een modezaak waar de heroïnemodellen staan. De nuffig uitziende huurder zit tussen twee poppen met clochehoedjes <0xE2><0x80><0x93> ik ben bang dat ik het weer raad <0xE2><0x80><0x93> en een van hen stopt een onaangestoken sigaret in haar mond, wachtend tot de gladde heer hem voor haar aansteekt en misschien ook die schitterende jurk voor haar koopt. Maar de huurder heeft gezien dat <0xE2><0x80><0x93> nou, om eerlijk te zijn <0xE2><0x80><0x93> de blote tiet van de vrouw te zien is, de slet! Dus moet je dit horen, recht voor zich uit starend, hij haalt zijn aansteker tevoorschijn, knipt hem aan en schuift hem opzij zodat zij erbij kan. Dan maakt hij zich los, staat op en loopt weg, tot haar ergernis. Het was niet nodig om de scène op die manier te spelen, maar het is het soort scène dat Hitchcock zou verzinnen, een klein maar veelzeggend detail.
Hitchcock maakt zijn camee in de menigte mensen die de huurder proberen te slaan, die aan zijn handboeien aan een hek hangt. (Christelijke symboliek? Ik betwijfel het.) Hitchcocks aanwezigheid is duidelijk genoeg in stills, maar de afdruk die ik zag was zo oud en krasserig dat de helft van de scène niet meer te zien was.
Waarom niet?' Hitchcock maakte een film over Jack the Ripper in plaats van deze, met een onschuldige 'wreker'. We komen er nooit achter wie of wat de echte moordenaar wreekt. Nu we het er toch over hebben, we zien hem nooit. Misschien was Hitch niet zo dol op historische films. De paar die hij maakte, waren allesbehalve succesrijk. Hitch die een film maakt die zich afspeelt in 1885? Wat komt er daarna? Hitch die de schietpartij bij de OK Corral herschrijft? Hitch die een biografie van Mozes schrijft? Nee. Hij had een vrij goed inzicht in zijn talenten en hun beperkingen. Als hij ze verkeerd inschatte, was dat meestal in de techniek, niet in het onderwerp.
Het bekijken waard. Eigenlijk een interessant verhaal.

text_en:
I wonder if this would be identifiable as a Hitchcock movie if it weren't identified as such. Maybe. It as a few innovative touches anyway although it's often a little primitive.

For one thing it's a theme -- a serial murderer in a comfortably bourgeois setting -- that Hitchcock would return to from time to time. "Frenzy," for instance, and "Shadow of a Doubt." But this isn't really typical in that the later Hitchcock would have complicated the story, or juiced it up, by having the innocent eponymous "lodger" guilty of something or other -- maybe just having a closet full of ladies' garments. As it is, he's made Ivor Novello a bit odd looking, given him effete gestures, more makeup than the other men, suggesting that he's gay. Other characters refer to him as "queer" (in the old-fashioned sense of quirky) and say of him that "he's not keen on the ladies." (Ivor Novello was himself gay.)

There's also a scene in which a sexy young girl is happily taking a bath while the lodger tries to sneak into the bathroom. Shades of "Psycho."

And when the lodger is pacing back and forth in his upstairs room, the family look up at the ceiling at the jiggling chandelier and the ceiling becomes transparent so we can see the shoes of the suspect. Oh, it's not "elegant," but it IS "original." Hitchcock was trying something new even then.

Then too, there is a scene in a kind of -- boutique? Is that the right word? A fancy dress shop where the heroin models. The prissy looking lodger is seated between two dolls in cloche hats -- I'm afraid I'm guessing again -- and one of them puts an unlit cigarette in her mouth, waiting for the smooth gentleman to light it for her, and maybe buy her that smashing dress too. But the lodger has noticed that -- well, to be frank -- the woman's bare KNEE is on display, the flapper! So, get this, staring straight ahead, he takes out his lighter, flicks it lit, and moves it to the side so she can reach it. Then he disengages himself, stands up, and walks off, to her irritation. It was not necessary to do the scene in that particular fashion but it's the kind of thing Hitchcock would dream up, a small but telling detail.

Hitchcock makes his cameo in the crowd of people trying to clobber the lodger, who is hung up on a fence by his handcuffs. (Christian symbolism? I doubt it.) Hitchcock's presence is clear enough in still shots but the print I saw was so old and scratchy half the scene was obscured.

Why didn't Hitchcock make an outright movie about Jack the Ripper instead of this one, with an innocent "Avenger." We never find out who or what the real murderer is avenging. Come to think of it, we never even see him. Maybe Hitch wasn't too fond of period pictures. The few that he made were anything but hits. Hitch making a movie set in 1885? What's next? Hitch remaking the shootout at the OK Corral? Hitch doing a biography of Moses? Nah. He had a pretty good sense of his talents and their limitations. When he misjudged them it was usually in the matter of technique, not subject.

Worth seeing. In fact, an interesting story.


text: De waarde hiervan komt niet voort uit het verhaal, het acteerwerk of de tussentitels. Er is niets exotisch aan de locaties of de mensen; in feite lijkt er opzettelijk gebruik te zijn gemaakt van een cast die precies lijkt op het soort publiek dat verwacht werd naar de film te komen.<br />Waar de waarde ligt in het verwringende effect dat ontstaat door het bewerken van de beelden die ons van één ding hebben overtuigd, tot op het punt dat we de kant van de verontwaardigde menigte in de film hebben gekozen, om vervolgens op het exacte moment van de climax het elastiek te laten knappen. Ideeën die filmmakers <0xE2><0x80><0x93> nog steeds <0xE2><0x80><0x93> proberen te herschikken en te perfectioneren. Onderweg worden we getrakteerd op enkele unieke filmische ideeën; deels de camerahoeken en de montage die onze perceptie verdraaien. Maar let ook op de superpositie van beelden om verbeelding en geheugen aan te duiden. Wat we hier zien is het bewijs van Hitchcocks vroege erkenning van de kracht van de camera om het verhaal te vertellen in zijn eigen unieke en nieuwe taal.

text_en:
The value in this doesn't come from the story, the acting or the intertitles. There's nothing exotic about the locales or the people; in fact, there seems to have been a deliberate use of a cast that precisely resembles the sort of audience that was expected to attend the movie.

Where the value lies is in the twisting effect that comes from the editing of the imagery that has us convinced of one thing, to the point of siding with the indignant mob within the film, only to have the rubber band harshly snapped at the precise climactic moment. Ideas that filmmakers -still try- to rearrange and perfect.

Along the way, we are treated to some uniquely cinematic ideas; partly the camera angles and the shot to shot edits that twist our perceptions. But note also the superposition of images to denote imagination and memory. What we have here is evidence of Hitchcock's early recognition of the power of the camera to tell the story in it's own unique and new language.


text:
De eerste verschijning van de huurder, gekleed als in de beschrijving van een moordenaar die 'de Wreker' wordt genoemd, met een doek voor zijn gezicht, maakt het een beetje te duidelijk dat Jonathan Drew de moordenaar zou kunnen zijn. Dat is wat de kijker ertoe brengt zich af te vragen wie de Wreker in werkelijkheid zou kunnen zijn, en met slechts een handvol personages die als verdachte zijn aangemerkt, zou de enige andere redelijke verdachte rechercheur Joe zijn.
Alfred Hitchcock regisseert zijn eerste Britse thriller meesterlijk met kenmerken van de stijl die zijn naam in latere jaren tot een begrip zou maken. De ingehouden manier waarop Ivor Novello zich in zijn eigen film gedroeg, zou in latere films worden herhaald, om nog maar te zwijgen van de centrale personages in een gespannen spel van identiteitscrisis. Wat het personage van de huurder (Ivor Novello) zo eng maakt, is zijn ongebruikelijke gedrag bij het wegdraaien van vrouwenfoto's en de bijna boosaardige belangstelling die hij heeft voor de jonge Daisy Bunting, een blond meisje dat alle kenmerken heeft van het volgende slachtoffer van de Wreker.
Er zijn een paar afwijkingen die vermeldenswaardig zijn. Ik vond het nogal ongebruikelijk dat de kaart van de huurder op precies dezelfde manier was getekend als die van de politie, met een stel kleinere driehoekjes in een grotere om de locaties van de wurgingen aan te geven. Over driehoeken gesproken, misschien was het niet de bedoeling, maar de driehoek tussen Drew, Daisy en Joe geeft een hoop onopgeloste spanning naarmate de gebeurtenissen zich ontvouwen.
Het andere scenario waar ik een beetje moeite mee had, heeft te maken met de achtervolging door de meute nadat de huurder en Daisy de pub hebben verlaten <0xE2><0x80><0x93> waar kwamen al die mensen eigenlijk vandaan? Waarschijnlijk was het laat op de avond en bleven de meeste mensen veilig thuis, maar het zag ernaar uit dat er meer dan honderd mensen achter het onschuldige slachtoffer aan zaten.
Op sommige momenten, die buitengewoon korrelig waren en vol onvolmaaktheden zaten, had ik het geluk dat deze zeldzame film opdook op een Hitchcock-cd-compilatie van negen Britse films op drie dvd's die door St. Clair Vision waren uitgebracht. Deze vroege Hitchcock-pogingen zijn nu al heel lang gemakkelijk te vinden, op 'The Lodger' en 'Chantage' na, die ook deel uitmaken van de set. Zelfs als je niet per se een Hitchcock-fan bent, is het een geweldige set om de vroege ontwikkeling van het thrillergenre te zien, met de gelegenheid om te zien hoe de regisseur in de loop van zijn vroege carrière opschoot.

text_en:
The lodger's first appearance, dressed like the description of a murderer named 'The Avenger' with a wrap across his face, makes it a bit too obvious that Jonathan Drew might be the killer. That's what hooks the viewer into wondering who the Avenger might actually be, and with only a handful of credited characters, the only other reasonable suspect would be police detective Joe.

Alfred Hitchcock masterfully directs his first British thriller with hallmarks of the style that in later years would make his name a household word. The steep stairways of the boarding house, a recurring black cat and Hitchcock's own understated presence were all to be repeated in later films, not to mention central characters in a tense game of identity crisis. What makes the lodger character (Ivor Novello) particularly creepy is his unusual behavior in turning women's pictures away from view and the borderline malevolent interest he takes in young Daisy Bunting, a fair haired girl who has all the prerequisites for the Avenger's next victim.

There are a couple of anomalies that bear mentioning. I found it more than a bit unusual that the lodger's murder map would have been drawn in exactly the same way as the one the police have, a set of smaller triangles within a larger one to mark locations of the stranglings. Speaking of triangles, perhaps it was unintentional, but the one between Drew, Daisy and Joe presents a lot of unresolved tension as events unfold.

The other scenario I had some problem with involves the mob chase after the lodger and Daisy leave the pub - just where did ALL those people come from? Presumably it was late evening with most people staying safe at home, but it looked like a hundred plus people were after the innocent victim.

At times excessively grainy and marked with imperfections, I was fortunate to have this rare movie turn up on a Hitchcock DVD compilation of nine British films on three discs put out by St. Clair Vision. These early Hitchcock efforts have been easy to find for a long time now except for "The Lodger", and "Blackmail" which is also part of the set. Even if you're not a Hitchcock fan per se, it's a great set to get into to see the early development of the suspense genre, with an opportunity to see how the director progressed over the course of his early career.


text: De meeste mensen beschouwen The Lodger als een klassieker, simpelweg omdat het de eerste thriller van Alfred Hitchcock is. Helaas is The Lodger vrijwel geheel gespeend van het verfijnde vakmanschap dat Hitchcocks visitekaartje zou worden in zijn latere films. Geïnspireerd door de Jack the Ripper-moorden, draait het verhaal om een gezin dat een mysterieuze jongeman opneemt te midden van een reeks moorden die in de stad worden gepleegd. De film is traag en zonder diepgang, en sleept zich voort terwijl het gezin de jongeman ervan begint te verdenken dat hij de moordenaar is. Hun spanning neemt toe, maar die van ons niet. De film begint in de laatste twintig minuten met een paar wendingen in de plot en een jaloerse vriend/rechercheur, maar hij is niet goed.' Het is niet genoeg om de film te redden. Er zijn ook een paar voorbeelden van artistieke cinematografie en symbolische beelden, maar dat levert nooit veel op. Hitchcocks beste werk lag nog een heel eind op hem voor.

text_en: Regarded as a classic by most people simply because it is Alfred Hitchcock's first suspense film. Unfortunately, The Lodger is almost completely bereft of the fine craftsmanship that would come to be Hitchcock's calling card in his later films. Inspired by the Jack the Ripper murders, the story centers on a family who takes in a mysterious young man amidst a series of killings going on in the city. Unengaging and slow moving, the film drags on as the family begins to suspect the young man of being the killer. Their suspense builds, but ours does not. The film picks up nicely in the last twenty minutes with a couple of plot twists and a jealous boyfriend / detective, but it's not quite enough to save the film. There are also a couple of examples of artistic cinematography and symbolic imagery, but it never really pays off. Hitchcock's best work was still well ahead of him.


text:
In de eerste decennia van de vorige eeuw stond de stad Londen bekend om de vele voorwerpen in plaatselijke kleuren; als je Londen zei, zei je Big Ben en daarmee ook de Houses of the Parliament, Buckingham Palace, de Queen Mother, het gin-tonichuis, de Theems, de mist en Jack the Ripper.
Maar de meest beruchte moordenaar van de stad deed zijn werk in het verleden, dus gaf de Britse filmregisseur Herr Alfred Hitchcock een update van het beroemde verhaal en creëerde hij 'The Avenger', zijn eigen mysterieuze moordenaar die in Londen rondzwierf.
'The Lodger; A Story of the London Fog' (1927) is een uitstekende stomme film en waarschijnlijk de beste die Herr Hitchcock in zijn stille periode heeft gemaakt. De film bevat alle ingrediënten en deugden die men met Herr Alfred associeert. Deze Duitse graaf heeft vooral waardering voor de meesterlijke manier waarop de spanning wordt gecreëerd en het publiek langs verschillende verraderlijke paden van mysterie en intrige leidt. Afgezien van het voortreffelijke filmverhaal en uitstekend camerawerk, is er ook veel humor: de Londenaren kijken, net als alle andere Europese burgers, gefascineerd naar het verhaal van deze gevaarlijke misdadiger die een hele bevolkingsgroep de stuipen op het lijf jaagt en de politie uitdaagt. Een extra attractie zijn de verschijningen van veel aardige meisjes in negligé; wat is er nog meer nodig?
'Er zijn veel scènes in "The Lodger" waarin Herr Hitchcock' De invloed van de Duitse film <0xE2><0x80><0x93> waarmee Herr Hitchcock zeer vertrouwd was <0xE2><0x80><0x93> is ook zichtbaar in zijn techniek. Sommige bewonderaars van Herr Hitchcock hebben deze Herr Von verteld dat de thema's die in latere Hitchcock-films gemeengoed zijn geworden, in deze film kunnen worden waargenomen: blondines en fetisjisme, de sensuele kus tussen de huurder (Herr Ivor Novello) en Daisy (Fr<0xC3><0xA4>ulein June) en de scène waarin de huurder de badkamer wil binnengaan waar June een bad neemt. Deze thema's zullen later door Herr Hitchcock in zijn talkie-carrière worden ontwikkeld en verbeterd, maar voor deze Duitse graaf is dit een heel ander verhaal. 'Als u me toestaat, ik moet tijdelijk vertrekken omdat deze Duitse graaf vanavond onderdak moet zoeken bij een Teutoonse rijke erfgename.'

text_en:
During the first decades of the last century, the city of London was well-known for its many objects of local colour; to say London was to say Big Ben and by extension, the Houses of the Parliament, Buckingham Palace, the Queen Mother, the gin-tonic, the river Thames, the fog and Jack the Ripper.

But the city's most infamous murderer did his work in the past, so the British film director Herr Alfred Hitchcock updated the celebrated story and created "The Avenger", his own mysterious assassin at large in London.

"The Lodger; A Story of the London Fog" (1927) is an excellent silent film and probably the best one made by Herr Hitchcock during his silent period. The film has all those ingredients and virtues one associates with Herr Alfred. This German count especially appreciates the masterful way the suspense is created, leading the audience down different tricky paths of mystery and intrigue. Besides the outstanding film narrative and excellent camera-work, there is also a good deal of wit: the Londoners, like any other European commoners, watch with fascination the story of this dangerous criminal who terrifies a whole population and defies the police. An added attraction are the appearances of many nice girls in negligees; what more is needed?

There are a lot of scenes in "The Lodger" wherein Herr Hitchcock's talent for creating mysterious atmosphere is well demonstrated; the influence of German cinema-with which Herr Hitchcock was very familiar-is also apparent in his technique. Some admirers of Herr Hitchcock have told this Herr Von that themes common in later Hitchcock films can be noted in this one: blondes and fetishism, the sensual kiss between the lodger ( Herr Ivor Novello ) and Daisy ( Frau June ) and the scene in which the lodger wants to enter the bathroom where June is taking a bath. These will be developed and improved later by Herr Hitchcock during his talkie career, but this is a completely different story for this German count.

And now, if you'll allow me, I must temporarily take my leave because this German Count must take lodgings tonight with a Teutonic rich heiress.

Herr Graf Ferdinand Von Galitzien http://ferdinandvongalitzien.blogspot.com/


text:
Londen wordt geterroriseerd door een 'Jack the Ripper'-imitator die zichzelf 'De Wreker' noemt. In de openingskreet beweert hij een zevende slachtoffer te hebben gevonden. Terwijl de 'Ripper' de voorkeur gaf aan prostituees, valt de 'Wreker' op blondines. Elk slachtoffer was een blond meisje. De verkoop van Britse peroxides stortte natuurlijk in... De politieman die de leiding heeft over de zaak is Malcolm Keen (als Joe Chandler). Hij houdt ook van blondjes, vooral van de heldin met haar gouden krullen, en van het aas van de Wreker, June Tripp (als Daisy Bunting). De heer Keen krijgt stevige concurrentie van de lange, donkere en knappe Ivor Novello (als Jonathan Drew), die op het toneel verschijnt als 'De Huurder' in het huis van Marie Ault en Arthur Chesney (als de heer en mevrouw Bunting). De verdenking valt op de heer Novello, die ook iets met blondjes heeft. Zou hij 'De Wreker' kunnen zijn?

'The Lodger' (ondertiteld 'A Story of the London Fog') hielp regisseur Alfred Hitchcock in Groot-Brittannië op de kaart te zetten. Het toont de grote visuele verhalenvertellersstijl van Hitchcock. Het meest besproken voorbeeld is de opname van 'The Lodger' die in zijn bovenkamer loopt, gezien vanuit het gezichtspunt van de Buntings op de begane grond. Hitchcock had een glazen plafond laten maken, zodat Novello eroverheen kon lopen. De regisseur legde uit dat dit een manier was om visuele voetstappen te laten zien. Andere filmmakers zouden 'Voetstappen!' aan een titelkaart of geluidseffecten hebben toegevoegd. De regisseur uitte een paar kleine klachten over het veranderen van het einde van de film in dat van Novello. De huurder was een van zijn meest blijvende filmthema's, de'verkeerde' man. 'De Huurder' was een zeer invloedrijke film, vooral door zijn eigen regisseur.
**De Huurder (14/14/27)** Alfred Hitchcock sr. Ivor Novello, June Tripp, Malcolm Keen, Marie Aulter.

text_en:
London is terrorized by a "Jack the Ripper" copycat calling himself "The Avenger". In the opening scream, he claims a seventh victim. While the "Ripper" preferred prostitutes, the "Avenger" digs blondes. Each victim has been a fair-haired lass. Naturally, the sale of British peroxide plummets... Lead policeman on the case is Malcolm Keen (as Joe Chandler). He also likes blondes, especially golden-curled heroine, and Avenger-bait, June Tripp (as Daisy Bunting). Mr. Keen gets stiff competition from tall, dark, and handsome Ivor Novello (as Jonathan Drew), who arrives on the scene as "The Lodger" at the home of Marie Ault and Arthur Chesney (as Mr. and Mrs. Bunting). Suspicion begins to fall upon Mr. Novello, who also has a thing for blondes. Could he be "The Avenger"?

"The Lodger" (subtitled "A Story of the London Fog") helped put director Alfred Hitchcock on the map, in Great Britain. It showcases Mr. Hitchcock's great visual storytelling style. The most commented-on example is the shot of "The Lodger" walking in his upstairs room, as seen from the point-of-view of the downstairs Buntings. Hitchcock had a glass ceiling constructed, for Novello to walk across. The director explained this was a way to show footsteps visually. Other filmmakers would have added the "Footsteps!" to a title card or sound effects track. The director issued some minor complaints about changing to film's ending to suit Novello's star status, but it gave him one of his most enduring film themes, the "wronged" man. "The Lodger" was a very influential film, especially on its own director.

******** The Lodger (2/14/27) Alfred Hitchcock ~ Ivor Novello, June Tripp, Malcolm Keen, Marie Ault