text: Mia Farrow geeft een van haar beste optredens als Cecilia, een serveerster uit de tijd van de Depressie die met haar hoofd in de wolken zit en keer op keer wordt gedumpt. Als er een wonderbaarlijke situatie op haar pad komt die haar een beter leven belooft, moet ze kiezen tussen werkelijkheid en fantasie... hoewel sommige uitkomsten voorbeschikt zijn. Luminous Farrow is op haar kwetsbaarst en regisseur Woody Allen staat haar ook toe grappig te zijn, maar de film is een vooropgezette, bitterzoete gril over vervlogen dromen; hij is klaar om in te storten. In de tussentijd krijgen we de nietszeggende Jeff Daniels in twee rollen (af en toe in dezelfde scène!), een hoerenkast vol romantici, een groep bitterzoete filmacteurs op een bioscoopscherm en Danny Aiello als Mia's gewelddadige echtgenoot. Het thema van 'Cairo' heeft te maken met de vage grens tussen film en werkelijkheid <0xE2><0x80><0x93> het is een valentijnscadeau voor de magie van de film <0xE2><0x80><0x93> maar het centrale idee ontvouwt zich te snel, en Allens subplots werken niet altijd (je kunt voelen dat hij zijn tijd afwacht). Prachtig productieontwerp en muziek, een paar prachtige scènes.

text_en: Mia Farrow gives one of her best performances as Cecilia, a Depression-era waitress with her head in the clouds who gets dumped on over and over; after a miraculous situation comes her way and promises a better life, she has to choose between reality and fantasy...although some outcomes are predestined. Luminous Farrow is at her most vulnerable, and writer-director Woody Allen allows her to be funny too, yet the film is a preconceived, bittersweet whimsy about dashed dreams; it's ready-made to collapse. In the interim, we get bland Jeff Daniels in two roles (occasionally working the same scene!), a whorehouse full of romantics, a group of acidly funny movie actors on a theater screen, and Danny Aiello as Mia's abusive husband. The theme of "Cairo" concerns the blurred line between movies and reality--it's a valentine to the magic of the movies--but the central idea plays itself out too quickly, and Allen's sub-plots don't always work (you can sense that he's biding his time). Wonderful production design and music score, some marvelous sequences. *** from ****


text:
Mia Farrow is de vrouw van een werkloze bullebak en rokkenjager, Danny Aiello. Ze werkt in een cafetaria en als ze haar ellendige leven in de crisistijd probeert te vergeten, gaat ze naar de film. Op dit moment kijkt ze keer op keer naar een B-film die The Pulple Rose of CAIRO heet, over een stel verveelde societyfiguren (Edward Herrmann, John Woods, Zoe Caldwell, Van Johnson) die voor de verandering naar Egypte gaan. Ze ontmoeten een archeoloog, gespeeld door Jeff Daniels, die op zoek is naar een mythische bloem (van de titel van de film) die tot ware liefde zal leiden. We zien Farrow keer op keer naar de film gaan, totdat Daniel haar begint op te merken en haar vraagt of ze de film echt zo mooi vindt. Dit brengt Farrow van haar stuk, en ze verlaat de bioscoop. Maar als ze terugkomt, ziet ze dat Daniel belangstelling voor haar heeft. Belangstelling genoeg om de film te verlaten, tot grote consternatie van Herrmann en de andere personages in de film, omdat ze worden getraind door het feit dat ze op een bepaalde manier zijn gefilmd door het filmbedrijf en dat ze voor altijd hetzelfde patroon moeten volgen. Dus de personages weten niet hoe ze verder moeten. Bovendien kunnen ze de film niet verlaten (zoals Daniel deed). De wereld van de film is even star als die van de echte wereld, ondanks de ontdekking van kleur en echte ruimte door de filmer Daniel in de buitenwereld. De echte wereld vereist echte training (niet de idiote valse titel die de filmer Daniels als zogenaamde archeoloog heeft) en echt geld (Daniels heeft nepgeld op de set). Maar de personages in de film worden gek omdat ze de plot niet zonder Daniels kunnen voortzetten. Dat geldt voor sommigen van hen: de actrice die de Afro-Amerikaanse dienstmeid speelt in de film wordt echter doordat ze zich niet als een stereotype vrouw gedraagt (ze trekt haar schoenen uit en gaat, tot ontzetting van de anderen, op een bank liggen).
De opstand die Daniels voelt als hij uit het scherm stapt, verspreidt zich in andere werelden tot consternatie: het theaterbestuur en de filmmaatschappij zien het als een bedreiging van linkse elementen die de Amerikaanse filmindustrie proberen te ondermijnen. We horen zelfs dat er elders in het land incidenten zijn met andere kopieën van de film. De filmmaatschappij stuurt de echte Daniel naar de plek waar zijn personage tot leven is gekomen, en al snel is het Daniel vs. Daniel die Farrow het hof maakt. Wie zal ze kiezen <0xE2><0x80><0x93> en zal ze een verstandige keuze maken tussen een naïef, fictief personage dat haar aanbidt en een man van vlees en bloed en potentieel, die ambitieus en sluw is? Maar wat is wijsheid in zo'n keuze?
De Pulpatie van Caio is een van die films die je twee keer doet kijken naar de werkelijkheid in de wereld die we bewonen, en de wereld die we via onze verbeelding proberen binnen te dringen. Het is een uitzonderlijk slimme en heel grappige film. Zeker een van Allans top vijf.

text_en:
Mia Farrow is the wife of an unemployed bully and womanizer Danny Aiello. She works in a diner, and when she tries to forget her lousy life in the Depression she turns to the movies. Currently she is seeing a "B" feature again and again called THE PURPLE ROSE OF CAIRO, about a bunch of bored socialites (Edward Herrmann, John Woods, Zoe Caldwell, Van Johnson) who go to Egypt for a change. They meet an archaeologist played by Jeff Daniels, who is trying to find a mythical flower (the one of the film title) that will lead to a true love. We see Farrow go again and again to the film until Daniel starts noticing her and asks if she really likes the film that much. This unsettles Farrow who leaves the theater. But she returns and she sees that Daniel is interested in her. Interested enough to leave the film, much to the consternation of Herrmann and the other characters in the film because they are trained by the fact that they were shot in a way by the film company and edited to follow the same pattern forever. So the characters are at a loss at how to continue. Also they can't leave the film (as Daniel did).

Allan is one of the few directors brave enough to look at philosophical situations in his film. Here it is the odd rules governing reality and falsity. The world of the movie is as rigid as that of the real world, despite the cinematic Daniel's discovery of color and real space in the outside world. The real world requires real training (not the idiotic false title the cinematic Daniels has as a so-called archaeologist) and real money (Daniels has fake money on him from the movie set). But the characters in the film are losing their mind for being unable to go ahead with the plot without Daniels. That is some of them are: the actress playing the African-American maid in the movie becomes more real in her not acting like a female stereotype (she takes off her shoes and plots down on a couch, to the dismay of the others).

The revolt sensed by Daniels stepping out of the screen spreads consternation in other worlds: the theater management and the movie company see it as a threat of left wingers trying to undermine the American film industry. Indeed, we hear that other copies of the film have incidents elsewhere in the country. The film company sends the real Daniel to the site where his character came to life, and soon it is Daniel v. Daniel wooing Farrow. Who will she choose - and will she choose wisely, between a naive fictional character who adores her and a man of flesh and blood and potential, who is ambitious and devious? But what is wisdom in such a choice?

THE PURPLE ROSE OF CAIRO is one of those films that makes one look twice at reality in the world we inhabit, and the world that we seek to enter through our imaginations. It is an exceptionally clever film, and a very funny one. Certainly one of Allan's top five movies.


text:
'The Purple Rose of Cairo' was de eerste Allen-film die ik aan het eind van de jaren tachtig in Moskou zag en het was het begin van mijn eeuwige liefde voor zijn films. 'The Purple Rose...' is geweldig, is een van de groten van Allen <0xE2><0x80><0x93> een perfecte combinatie van aangrijpendheid en humor, romantiek en drama, werkelijkheid en fictie. Het is de film-in-de-film die verfijnde romantiek scheidt van de levens van rijke en mooie mensen waar de zwierige held met moed en ridderlijkheid in zijn karakter geschreven altijd een meisje krijgt en New York City in de depressietijd waar een arme serveerster probeert te ontsnappen aan de realiteit van haar vreugdeloze leven in de bioscoop. Het verhaal concentreert zich op Cecilia (Mia Farrow), een serveerster en de mishandelde vrouw van een werkloze man die haar mishandelt (Danny Aiello). Cecilia voelt zich pas levend als ze naar haar favoriete films kijkt, die haar wegvoeren uit haar saaie werkelijkheid. Op een dag, als ze voor de tiende of misschien wel vijftiende keer naar 'Purple Rose of Cairo' kijkt, besluit de hoofdrolspeler Tom Baxter (Jeff Daniels) de film te verlaten en in het echte leven bij Cecilia te zijn. Zijn filmpartners blijven verward achter en 'gevangen' in een scène waar ze niet uit kunnen komen. De acteur die Baxter speelt, krijgt van de filmproducent de schuld van de opstandigheid van zijn personage en probeert hem weer op het witte doek te krijgen. De echtgenoot komt erachter dat zijn vrouw met een knappe man is gezien in plaats van's avonds als babysitter te werken. Bovendien proberen Tom Baxters in andere theaters ook 'Purple Rose of Cairo' te verlaten... Het is niet de eerste of de laatste keer dat Allen heeft gespeeld met het concept van de dunne lijn (in deze film, het zilveren doek) die de wereld van de film scheidt van de werkelijkheid, maar het komt zelden voor dat hij de film heeft gemaakt als lief, zacht, droevig, technisch gerealiseerd en eenvoudigweg geweldig als 'Purple Rose of Cairo'.

10/9/10/11.

text_en:
"The Purple Rose of Cairo" was the first Allen's movie I saw back in Moscow in the end of the 80s and it started my eternal love for his films. "The Purple Rose..." is wonderful, is one if Allen's greats - a perfect combination of poignancy and humor, romance and drama, reality and fiction. It is the movie-within-themovie that blends sophisticated romance from the lives of rich and beautiful where the dashing main hero with bravery and chivalry written into his character always gets a girl and Depression Era New York City where a poor waitress tries to escape the realities of her joyless life in the movie theater. The story focuses on Cecilia (Mia Farrow), a waitress and a battered wife of an unemployed abusive man (Danny Aiello). Cecilia only feels alive when she watches her favorite movies that take her away from her dreary realities. One day, as she watches "Purple Rose of Cairo" for the 10th or maybe 15th time, the leading man Tom Baxter (Jeff Daniels) decides to leave the movie and be with Cecilia in real life. His screen partners are left confused and "trapped" in a scene they can't get out of. The live actor who plays Baxter is blamed by the film's producer for his character's rebellion and tries to get him back on the screen. Cecilia's husband finds out that his wife was seen with a good looking man instead of working as a babysitter in the evening. On the top of all, Tom Baxters in other theaters try to leave "Purple Rose of Cairo", too... It is not the first or last time Allen has played with the concept of the thin line (in this film, the silver screen) that divides film's world and reality but rarely has he created the film as sweet, gentle, sad, technically realized and simply terrific as "Purple Rose of Cairo".

9/10


text:
De charmante, kleine film uit de crisistijd die in New Jersey speelt, gaat over een vrouw die de enige manier is om haar saaie, harde en eenzame leven als serveerster en enige kostwinner van haar gezin te vergeten. De man van die vrouw, Monk, Danny Alello, is een waardeloze dronkenlap die zou moeten weten en waarderen dat hij boft met zo'n lieve, zorgzame vrouw als Cecilia, Mia Farrow, als echtgenote.
In een poging haar problemen te vergeten gaat Cecilia in haar vrije tijd naar de buurtbioscoop, zoals miljoenen Amerikanen in de jaren dertig deden, om weg te zinken in een droom over betere tijden die op het grote, smalle scherm wordt geprojecteerd. Woody Allen en Mia Farrow hebben zich als regisseur en actrice van hun beste kant laten zien in dit juweeltje van een film. Het einde van de film, ook al is het een beetje somber, was precies wat de film nodig had als je je realiseert dat dromen het best voor je gehouden kunnen worden en op de juiste plek. Je moet niet proberen ze waar te maken, want dan eindig je niet alleen gekwetst en ontgoocheld, maar ook vervreemd van de echte wereld door te denken dat ze dat wel zijn.
Mia Farrow is lief en ontroerend als Cecilia die smoorverliefd wordt op het personage Tom Baxter, Jeff Daniels, uit de film 'The Purple Rose of Cairo'. Ze gaat elke avond naar de film tot Tom, die haar ziet, tot leven komt en van het scherm opspringt van schrik en verbazing over Ceilia's wijn en diner en een romance met haar begint.
Tom is charmant, maar tegelijkertijd erg naïef wat de echte wereld betreft. Want alles wat hij van het leven weet, komt uit de film waarin hij speelt, en dat is een G-film waarin iedereen rijk en gelukkig is, en niet uit de harde waarheden over het depressieve leven in Amerika. Die realiteiten brengen Tom in verwarring, want hij heeft nooit in een film gespeeld zoals de wereld waarin hij nu leeft.
Tom weet niet wat een hoer is en wanneer hij...' Tom is zo'n aardige jongen dat als Cecilia's man Monk met hem vecht, Tom hem, nadat hij hem tegen de grond heeft geslagen, met de oude twee, een hand geeft om hem overeind te helpen! Maar hij krijgt alleen een schop en een stomp voor zijn nobele poging.
Intussen probeert de acteur die Tom Gil Shepherd speelt Cecilia zover te krijgen dat ze Tom weer in de film wil hebben om eindelijk een eind aan de film te maken, zodat hij zijn acteercarrière weer kan oppakken. Terwijl in de bioscoop de cast van de film gewoon op het scherm is gestrand en niets doet en het publiek in opstand komt en zijn geld terug wil. Uiteindelijk beseft Tom dat hij niet in de echte wereld thuishoort en gaat hij terug naar de film 'The Purple Rose of Cairo' en als de film is afgelopen is de romance van Tom en Ceilia ook afgelopen.
Ceilia komt achter de waarheid als ze naar de bioscoop gaat en een nieuwe film op het scherm ziet en als we de film 'Top Hat Inter-cut met Cecilia zien en als Fred Astaire en Ginger Rogers dansen en 'Cheek to Cheek' zingen. Haar ogen vullen zich met tranen en als ze zich realiseert dat haar romance met Tom een droom was, maar dat het, hoe kort die ook was, nooit vergeten zal worden en altijd bij haar zal blijven zoals de films waar ze zo van houdt.
Mooie kleine film die echt aan je hart trekt en je uiteindelijk verstikt, die bewijst wat het gezegde 'Grote geschenken komen in kleine pakjes' werkelijk betekent.

text_en:
***SPOILERS*** Charming little depression era film set in New Jersey about a women who's only way of forgetting her drab hard and lonely life as a waitress and only breadwinner of her household. Who's husband Monk, Danny Alello, is a no good drunken bum who should know and appreciate how lucky he is to have such a sweet and caring women like Cecilia, Mia Farrow, for a wife.

Trying to forget her troubles Cecilia spends her free time going to the neighborhood movie house, like millions of Americans did back then in the 1930's, to get lost in a dream of better times that are projected on the great sliver screen. Woody Allen and Mia Farrow were never better as a director and actress in this gem of a movie. The ending of the film, even though it's a bit downbeat, was just what the film needed when you realize that dreams are best kept to oneself and in their right place. Not to try to make them real since you'll only end up hurt and disenchanted as well as detached from the real world by thinking that they are.

Mia Farrow is sweet and touching as Cecilia as she falls so madly in love with the character Tom Baxter, Jeff Daniels, of the movie "The Purple Rose of Cairo". She goes to see the movie every night until Tom,noticing her, comes to life and jumps off the screen to the shock and surprise of Ceilia to wine and dine and start up a romance with her.

Tom is charming but at the same time very naive about the real world. Since everything he knows about life is from the movie that he's in, which is G rated where everybody is both rich and happy, and not the hard truths about depression life in America. These realities confuse Tom since he never was in a movie like the world that he's in now.

Tom doesn't know what a hooker is and when he's picked up by one who takes him to where she works, a bordello, Tom thinks he's at some social gathering with a number of well dolled up high class ladies. Tom is such a nice guy that when Cecilia"s husband Monk fights with him Tom after he knocks him down, with the old one two, offers Monk a hand to help him up! Only to be kicked and punched for his noble effort.

Meanwhile the actor who plays Tom Gil Shepherd tries to get Cecilia to get Tom back in the motion picture to finally end the movie so he can get back to his acting career. While back at the movie house the cast of the movie are just left stranded on the screen doing nothing and the audience is up in arms and wants their money back. In the end Tom, realizing that he's not meant to be in the real world, goes back into the film "The Purple Rose of Cairo" and when the movie is over so is Tom and Ceilia's romance.

Ceilia find the truth out when she goes to the theater and sees a new movie on the screen and as we see the movie "Top Hat" Inter-cut with Cecilia and as Fred Astaire and Ginger Rogers dance and sing "Cheek to Cheek". Cecilia's eyes fill up with tears and then when she realizes that her romance with Tom was a dream but by being a dream, as short as it was,it will never be forgotten and will always be with her forever like the movies that she loves so much.

Beautiful little movie that really tugs on your heart strings and chokes you up in the end that proves what the saying "Big gifts come in little packages" really mean.


text: Deze film ging in de loop der jaren gewoon aan me voorbij en uiteindelijk kon ik genieten van een van Woody Allens geweldige films over de depressietijd, toen de meeste mensen uit de echte wereld ontsnapten en vermaakt werden door Hollywood en alle dromen die mensen hadden dat ooit in hun leven zouden uitkomen. Mia Farrow (Cecila) speelde de rol van een vrouw die getrouwd was met een man die haar mishandelde en een man die gewoon niets voorstelde. Cecila vond haar weg naar de plaatselijke bioscoop en sloeg nooit een nieuwe vertoning over van een film die in de stad werd vertoond. Stephanie Farrow (Cecilia's Zus) speelt een geweldige ondersteunende rol als serveerster, waarbij ze allebei samen in een restaurant werken. Cecila gaat vijf (5) keer naar de vertoning van 'The Purple Rose of Cairo' en er gebeurt iets in de bioscoop wat haar leven totaal verandert en ze moet het feit onder ogen zien dat Hollywood nep en onwerkelijk is en dat het echte leven er echt toe doet. Gezellige film met veel humor, droefheid en romantiek.

text_en: This film simply passed me by over the years and I finally was able to enjoy one of Woody Allen's great pictures about the depression days when most people escaped from the real world and were entertained by Hollywood and all the dreams that people wished would come true in their lives someday. Mia Farrow,(Cecila) played the role of a woman who was married to an abusive husband and a just plain Good For Nothing of a man. Cecila found her way to the local movie house and never missed a new showing of any film which came to town. Stephanie Farrow,(Cecilia's Sister) gives a great supporting role as a waitress where they both work together in a diner. Cecila goes to see the showing of "The Purple Rose of Cairo" five(5) times and something happens in the movie theater which completely changes her life and she has to face the fact that Hollywood is fake and unreal and real life is what really matters. Enjoyable film with lots of humor, sadness and romance.


text: Woody Allen heeft de neiging zijn films vaak te herschrijven, en als hij zo nu en dan een film maakt die afwijkt van zijn gebruikelijke formule, ben ik dubbel blij. The Purple Rose of Cairo is een van de briljantste en origineelste verhalen die ik ooit op film heb gezien. Het houdt niet eens op bij de inventieve en geïnspireerde premisse. De film slaagt erin elke emotie op te wekken. Het is hilarisch, het is romantisch, het is hartverscheurend.<br />Al met al is The Purple Rose of Cairo een van de meest effectieve films die ik ooit heb gezien in het stimuleren van je fantasie en fantasie. Ik begin afgezaagd te worden, en op dit moment realiseer ik me dat er verder niets specifieks is waar ik iets over kan zeggen. Ik bedoel, het acteerwerk is geweldig, het camerawerk is prima enzovoort. Maar het is zonder enige twijfel een van Woody Allens beste films. Het is het bewijs dat hij een van de grootste, grappigste en slimste scenarioschrijvers is.

text_en:
Woody Allen tends to rehash his movies a lot, and when he every so often makes a movie that departs from his usual formula, I'm doubly pleased. The Purple Rose of Cairo is one of the most brilliantly weaved and most original stories I've ever seen on film. It doesn't even just stop at the inventive and inspired premise. The film manages to arouse every emotion. It's hilarious, it's romantic, it's heartbreaking.

In all, The Purple Rose of Cairo is one of the most effective movies I have ever seen in stimulating one's sense of imagination and fantasy. I'm getting corny and about now is where I realize that there's nothing else specific that I can substantially comment on. I mean, the acting is great, the camera-work is fine, et cetera. But it's inarguably one of Woody Allen's best films. It's proof that he is one of the greatest, funniest, and smartest screenwriters.


text:
Het eerste segment, met Roddy M. en Ossie Davis, was verreweg de engste film, tv-programma enz. die ik ooit heb gezien.
De eerste keer dat ik hem zag was ik 13 jaar en ik schrok me dood! Zelfs 20 jaar later, overdag met alle lichten aan, heeft hij nog steeds hetzelfde effect. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik alleen maar aan dat schilderij denk.
Rod Serlings Night Gallery is een terugkeer naar de goede oude tijd van horrorfilms, toen goed schrijven belangrijker was dan zinloos geweld of bloed.
Met andere woorden, dit is 'oude-school'-horror die echt een snaar raakt bij de kijker, ongeveer zoals Serlings afleveringen van 'Twilight Zone'.
Deze tv-film is moeilijk te kopen en wordt niet vaak uitgezonden, dus zorg ervoor dat je hem ziet als hij begint.
Maar als je hem's nachts in je eentje ziet, zeg dan niet dat ik je niet heb gewaarschuwd!

text_en:
The first segment, the one with Roddy M. and Ossie Davis, was by far the scariest movie, tv show, etc. I have ever seen.

The first time I saw it I was 13 years old and it scared the wits out of me! Even 20 years later, during the day with all the lights on-it still has the same effect. I still get goosebumps just thinking about that painting.

Rod Serling's Night Gallery is a throwback to the good old days of horror movies when good writing was more important than senseless violence or gore.

In other words, this is 'old school' horror that will really strike a chord with the viewer, much like Serling's 'Twilight Zone' episodes.

This tv-movie is difficult to purchase and is not aired often so make sure you see it when it comes on.

But if you see it at night and alone, don't say I didn't warn you!


text:
De Rod Serling van 'Twilight Zone' creëert nog een griezelige tv-serie: 'Night Gallery'. Een serie schilderijen die naar een andere dimensie leidt.
Dit is de tv-film waarmee het allemaal is begonnen: een serie schilderijen die werden gehelmd door Boris Sagal, Steven Spielberg en Barry Shear.
Het eerste deel gaat over een neef van een zwijn die zijn oom vermoordt om zijn fortuin te erven; het tweede deel gaat over een blinde vrouw die een oogtransplantatie krijgt; en het derde deel gaat over een voormalige nazi die aan zijn verleden probeert te ontsnappen, maar dat een overlevende van de Holocaust hem dat ontzegt.
Mijn favoriet was natuurlijk het tweede deel. Ik vond het een fantastische poging van Spielberg. Je kon duidelijk zien dat de jonge regisseur toen al talent had.

text_en:
"Twilight Zone"s Rod Serling creates another creepy TV series: "Night Gallery." A series of paintings that lead into another dimension.

This is the TV movie that started it all: a series of paintings that were helmed by Boris Sagal, Steven Spielberg, and Barry Shear.

The first segment is about a swine nephew who kills his uncle in order to inherit his fortune; the second segment is about a blind woman who gets an eye transplant; and the third segment is about a former Nazi who is trying to escape his past, but a Holocaust survivor denies him of that.

My favorite was, of course, the second segment. I thought it was a fantastic effort on Spielberg's part. You could definitely tell that the youngling director had some talent then.


text:
Een uitstekend onderdeel van deze trilogie is Roddy McDowall als Jeremy, een nietsnut van een neef die zit te wachten tot zijn rijke oom doodgaat en hem zijn landgoed nalaat.
Portifoy, goed geportretteerd door Ossie Davis, is de trouwe butler van de oom, die hem het grootste deel van zijn leven heeft gediend. Als de oom eindelijk doodgaat, heeft hij zijn landgoed aan Jeremy nagelaten, maar alleen onder dwang. Jeremy lacht als hij tegen Portifoy zegt dat hij hem voor 200 dollar per maand zal houden.
Portifoy is niet blij met deze regeling en besluit om maar even te blijven. Er hangt een schilderij van het landgoed en de begraafplaats is in de achtertuin. Het beeld wordt vervormd en Jeremy wordt met de dag banger, omdat hij denkt dat hij het lijk van zijn oom van de begraafplaats ziet opstijgen en naar het huis ziet lopen.
Er zit een wending in het slot en je zult van deze episode genieten.

text_en:
An excellent segment to this trilogy involves Roddy McDowall as Jeremy, a never-do-well nephew waiting for his wealthy uncle to die, and leave him his estate.

Portifoy, well portrayed by Ossie Davis, is the uncle's faithful butler, who had served him most of his life. When the uncle finally dies, he has bequeathed his estate to Jeremy, but only under duress. Jeremy laughs as he tells Portifoy he will keep him on for $200.00 per month.

Portifoy is not happy with the arrangement and decides to stay on just for a short time.There is a painting of the estate and the cemetery is in the back yard. The picture becomes distorted, and Jeremy, each day, becomes more and more terrified, thinking he sees his uncle's corpse rising from the cemetery and coming toward the house.

There is a twist at the conclusion, and you will enjoy this episode. 10/10.


text: de plotbeschrijving klopt niet, de Duitse militarist uit het derde verhaal van de film zit niet in Brazilië, hij zit in Buenos Aires in Argentinië, de locaties lijken trouwens helemaal niet op Buenos Aires, er is geen twijfel mogelijk dat het ergens anders is opgenomen, alles klopt niet, Argentijnse mensen zien er niet Mexicaans uit en zingen geen "cielito" (typisch Mexicaans lied) in de restaurants, de nationale muziek in Argentinië is tango, heel teleurstellend, ik denk dat de regisseur niet veel van deze cultuur afwist, en de persoon die de plotbeschrijving heeft gemaakt heeft de film niet erg goed gezien. Ik heb de andere verhalen niet gezien, alleen de laatste, en het was genoeg om te begrijpen dat het geen meesterwerk is van de schepper van de schemerzone, en het ziet er ook naar uit dat de mensen die hebben gestemd de film niet iets geweldigs vonden.

text_en: the Plot Summary is wrong ,the Germany militar from the third story of the movie is not in Brazil, he is located in Buenos Aires Argentina , anyway the locations doesn't look at all like Buenos Aires , there is no doubt it was filmed in other place , everything is wrong , Argentine people don't look like Mexican and do not sing "cielito,,,"(typical Mexican song) in the restaurants, the national music in Argentina is tango, very disappointing , i guess that the director didn't know much about this culture , and the person who made the plot summary didn't see the movie very well . i didn't see the other stories, just the last , and it was enough to understand is not a masterpiece from the creator of twilight zone , it looks too that people voting didn't found the movie like something great ,


text:
Amar, Akbar en Anthony worden als kleine kinderen gescheiden van hun familie en van elkaar, en ze worden elk apart en in een ander geloof grootgebracht. Amar wordt een hindoe en wordt politieagent, Akbar wordt moslim en wordt een Qawaali-zanger, terwijl Anthony christen wordt en een kleine gangster.

Het grootste deel van de film is gericht op het personage van Anthony, en dat vind ik prima, want hij wordt gespeeld door Amitabh Bachchan, ongetwijfeld de meest charismatische acteur die India ooit heeft voortgebracht.

Als volwassenen hebben geen van de broers enig idee van hun afkomst, maar ze denken dat hun ouders dood zijn. Om het nog erger te maken, denkt de ene ouder dat de andere dood is en denken ze allebei dat hun kinderen dood zijn. Ze hebben er niet veel moeite voor gedaan om dat te ontdekken, maar als ze dat wel hadden gedaan, zou de film niet hebben gewerkt, dus dat is een stukje ongeloof dat opgeschort moet worden. Het is niet het laatste stuk, want de film wordt volledig geleid door een reeks toevalligheden die de verschillende leden van het gezin geleidelijk in elkaars pad brengen. Ik neem aan dat je wordt aangemoedigd om te geloven dat die toevalligheden door het lot of een hogere macht zijn georkestreerd, maar het werkte voor mij net zo goed om het voor het dramatische gemak aan te nemen. Ook de liefdes van de drie broers komen in het verhaal voor, samen met de vereiste romantiek en vrouwelijke wijsheid. De jongens hebben het geluk dat ze de genegenheid van een schare schoonheden hebben weten te winnen, en de actrices geven de film een mooi tintje glamour en kleur. Naast en in aanvulling op deze drie hebben we de boosaardige schurk van het stuk, die de vreselijk intimiderende naam 'Robert' draagt.
Om 175 minuten heeft Amar Akbar Anthony meer dan genoeg tijd om zijn karakters uit te werken en de plot op een goede manier te ontwikkelen. De film doorloopt vele stemmingen en emoties, maar na de eerste 15 minuten van het melodrama wordt de toon over het algemeen luchtig en aangenaam gehouden. Afgezien van de romantiek en het drama zijn er een paar momenten waarop de film overgaat in actie <0xE2><0x80><0x93> vooral Anthony heeft er een handje van om in een handgemeen verzeild te raken. De gevechten zijn heel fantasievol gechoreografeerd, maar vreselijk uitgevoerd, ze zien er heel geënsceneerd en nep uit. Maar dat maakt het allemaal nog leuker. Er zijn natuurlijk ook de liedjes, maar niet al te veel <0xE2><0x80><0x93> vooral in de eerste helft van de film. Sommige zijn erg pakkend en de danschoreografie is vrolijk en innemend.
Hoewel er een soort ensemble in zit, is het duidelijk dat de film van Amitabh is. Zijn personage is het meest gecompliceerd en interessant, en zijn optreden het subtielst en innemendst. Hij krijgt ook de beste tekst. Hij kreeg de prijs voor de beste acteur voor deze rol, en de film wordt vooral om zijn acteerprestaties als een Indiaanse klassieker beschouwd.
Zoals veel Indiase films die in het drieuursprogramma draaien, heeft AAA voor iedereen wel iets, en vooral Amitabhs charisma zorgt ervoor dat het nooit saai wordt. Hoewel ik het eerste halfuur niet erg geboeid werd, wordt de film naarmate hij vordert steeds beter en fantasievoller. Ik moest tijdens het kijken voortdurend mijn waardering voor de film bijstellen. Tegen de tijd dat de film zijn hoogtepunt bereikt, is hij erin geslaagd alles zo goed te verweven dat ik het heerlijk vond om ernaar te kijken.
Aanbevolen!

text_en:
Amar, Akbar and Anthony are separated from their family and from each other as small children, and each is raised separately and in a different faith. Amar is raised a Hindu and grows up to become a police officer, Akbar is raised a Muslim and grows up to become a Qawaali singer whilst Anthony is raised Christian and grows up to be a small time hoodlum.

Most of the movie is focussed on the character of Anthony, which is fine by me since he is played by Amitabh Bachchan - surely the most charismatic actor India has ever produced.

As adults, none of the brothers have any idea of their familial origins, but believe their parents to be dead. To make matters worse, each parent thinks the other is dead and both think their children are dead. It must be said that they didn't go to great lengths to discover this, but the film would hardly have worked if they had so that's one piece of disbelief that has to be suspended. It's not the last one, as the film is wholly guided by a series of coincidences that gradually has the various members of the family crossing each others paths. I suppose one is encouraged to believe that these coincidences are orchestrated by the fates or a higher power, but putting it down to dramatic convenience worked just as well for me.

Also brought into the plot are the loves of the three brothers, for the requisite romance and feminine wisdom. The boys are lucky enough to have secured the affections of a bevy of beauties, and the actresses add a nice touch of glamour and colour to the film. In addition to and intersecting with these we have the evil villain of the piece, carrying the terribly intimidating name of "Robert".

At 175 minutes, Amar Akbar Anthony has plenty of time to flesh out its characters and develop the plot in a well paced fashion. The movie goes through many different moods and emotions, but after the first 15 minutes of melodrama the tone is generally kept light and pleasant.

As well as the romance and drama, the movie has a few moments where it shifts into action territory - Anthony especially has a knack for getting into a scuffle. The fights are very imaginatively choreographed but terribly executed, looking very staged and faked. This all adds to the fun of them though. There's also the songs of course, though not too many - especially in the first half of the film. Some of these are very catchy and the dance choreography cheerfully engaging.

Although it has something of an ensemble cast, there is no question that the movie belongs to Amitabh. His character is the most complicated and interesting, and his performance the most subtle and engaging. He gets all the best lines, too. He won the "best actor" award for this role, and it is largely for his performance that the movie is considered an Indian classic.

Like many Indian movies that run in the three hour range, there's something in AAA for everybody, and Amitabh's charisma especially means that it never grows wearisome. Although the first half an hour didn't have me terribly engaged, the film does just keep getting better and better (and more imaginative) as it progresses. I had to constantly keep upgrading my rating for the film as I watched. By the time the movie reaches its climax, it has managed to weave everything together so well that I was thoroughly delighted to be watching it.

Recommended!


text:
Dit moet je weten:

Een chauffeur die net uit de gevangenis is ontslagen, krijgt de schuld van een verkeersongeluk van zijn baas. Zijn kinderen leven in armoede en zijn vrouw heeft tuberculose. Hij gaat naar zijn gangsterbaas om het loon te eisen dat hem was beloofd, maar hij wordt afgewezen. Woedend schiet hij op de baas, maar die draagt een kogelvrij vest. De chauffeur ontsnapt met een van de auto's van de gangster, niet wetend dat de auto geladen is met goud. Hij rent naar huis, waar hij ontdekt dat zijn vrouw zelfmoord heeft gepleegd. Op de vlucht voor de gangsters laat hij zijn drie kinderen achter in een park, draagt hun op te blijven waar ze zijn en rijdt weg, met de gangsters op zijn hielen. Tijdens de achtervolging wordt zijn auto van de weg af gereden en ontploft. Zowel de gangsters als de politie denken dat hij dood is, maar hij ontdekt het goud en rent weg. Intussen wordt zijn vrouw, in plaats van van de weg af te rijden, door een vallende boomtak geraakt en verliest ze haar gezichtsvermogen. De kinderen in het park raken van elkaar gescheiden en een van hen wordt geadopteerd door een moslim, een door een hindoeïstische politieagent en een door een katholieke priester. Jaren later, als ze volwassen zijn, komen ze elkaar weer tegen en doneren ze bloed om het leven te redden van de vrouw die ze hebben gedood.' Ik weet niet wie hun moeder is. EN DAT IS ALLEEN MAAR DE PRECREDITIE!!! (Eet dat op, James Bond!)
Als je verwacht dat het verhaal daarna langzamer gaat, heb je het mis. Amar Akbar Anthony is een wilde, uitzinnige achtbaan van een film die van pathos naar komedie, van actie naar thriller naar pathos gaat en op de een of andere manier perfect werkt. Je moet het zien om het te kunnen geloven.
Ga achteroverzitten, ontspan je, zet je gevoel voor logica uit, stel je ongeloof uit en geniet van het ritje.

text_en:
Get this:

Having just been released from prison, a chauffeur who took the rap for a driving-accident by his boss, finds his children living in poverty and his wife having tuberculosis. He goes to his gangster-boss to demand the pay he was promised but is rebuffed. In a rage, he shoots at the boss, but he's wearing a bullet-proof vest. The chauffeur makes a getaway with one of the gangster's cars, not knowing that the car is loaded with gold. He runs home, where he finds that his wife has gone to commit suicide. On the run for the gangsters, he leaves his three children at a park ordering them to stay put and drives off, with the gangsters in hot pursuit. In the ensuing car chase, his vehicle is run off the road and explodes. With both gangsters and police believing him dead, he discovers the gold and runs away. Meanwhile, the wife, instead of offing herself, is struck by a falling tree branch and loses her sight. The kids in the park get separated and one's adopted by a Muslim, one by a Hindu police officer and one by a Catholic priest. Years later, when they've grown up, the three of them meet again donating blood to save the life of the woman they don't know is their mother. AND ALL THAT IS JUST THE PRE-CREDIT SEQUENCE!!! (eat that, James Bond!).

If you expect the narrative to slow down after that, think again. Amar Akbar Anthony is a wild, delirious roller coaster of a movie that rushes from pathos to comedy to action to thriller to pathos again and somehow manages to work perfectly. It has to be seen to be (hardly) believed.

Sit back, relax, turn off you sense of logic, suspend your disbelief and enjoy the ride.


text: Deze film is een echte Bollywoodklassieker. Het verhaal is prachtig en ontroerend. Het acteerwerk is briljant. Het is een must-see voor iedereen die geïnteresseerd is in Bollywood. De film volgt het gebruikelijke Bollywoodformaat, dat wil zeggen: familietragedie en het vermogen om die te overwinnen. Voeg daar een vleugje romantiek aan toe en deze film heeft het allemaal.

text_en: This film is a true Bollywood classic. The story is wonderful and quick moving. The acting, brilliant. It is a must see for anyone interested in Bollywood. The film follows a standard Bollywood format,i.e. family tragedy and the ability to overcome. Add that splash of romance and this movie has it all.


text:
Amar, Akbar, Anthony, als ik die drie namen hoor moet ik altijd denken aan een van de beste films die ik ooit heb gezien. Ik ben 15 minuten in de film en ik ben al in tranen, ik kon niet geloven dat een film als deze zo'n indruk maakte in de eerste 15-20 minuten. Deze film draaide om een goede film en is een must see. Hij begint met een arme man en vrouw die drie kinderen hebben en de arme man zit in de problemen omdat hij een manier zoekt om geld te krijgen voor de ziekte van zijn vrouw en eten voor zijn kinderen. Als hij naar Robert gaat smeekt hij en de emotie die hij in die film stopt was zo zwaar dat je de pijn van de arme man kon voelen. Robert was echt zo'n vent die me deed zeggen: 'Maak die vent nou gewoon af'. Gewoonlijk hou ik van negatieve rollen en steun de negatieve rollen maar Robert deed het verbazingwekkend goed. De arme man ontsnapt aan de scherpe klauwen van Robert die hem verlaat met een auto die vol goud zat. Hij stopt bij zijn huis en vindt een'seksueel misbruikte' brief van zijn vrouw dus neemt hij zijn kinderen mee en rijdt ergens heen en brengt zijn kinderen naar een willekeurig park. De slechteriken gaan achter hem aan dus Robert probeert ze af te schudden maar raakt verstrikt in een auto-ongeluk dat hij overleeft ik moet zeggen dat dat een heel valse rol was in de film maar elke film heeft een zwakke plek hè? O nou goed dan hij vindt het goud dat verrassend genoeg niet verbrand is en rent ermee over straat om de politie te ontlopen. Hij gaat naar het park om te kijken of zijn kinderen nergens te vinden zijn en begint Aman te roepen...? Hij roept de andere twee namen niet dus is hij het die AMAN roept! Akbar is opgevoed door een moslim tegen de tijd dat hij het kind vond dat hij naar huis wilde brengen maar om Akbar te zien!' Op een gegeven moment staat de moeder op straat en wordt ze door een moslimman naar huis gebracht, maar ze is blind! Ze heeft geen idee dat ze een van haar kinderen bij zich heeft. Anthony valt flauw in een kerk in de buurt en Amar wordt gevonden door een politieagent. Ze zijn alle drie opgegroeid met de trots van hun godsdienst, dus hier zijn we dan, zo'n twintig jaar later.
De moeder verliest een heleboel bloed en wordt naar het ziekenhuis gebracht, maar wat de kinderen niet weten is dat ze broers zijn en dat ze hun echte moeder niet kennen en dat de moeder haar kinderen niet kent omdat ze blind is. Dus Amar, Akbar en Anthony komen allemaal op dezelfde plek in het ziekenhuis terecht omdat ze dezelfde bloedgroep hebben als die moeder (NEE!!!) dus geven ze allemaal bloed aan die moeder en dan komt daar de openingsceremoniën met een heel ontroerend lied. We komen bij de reis van de drie jongemannen en we komen erachter dat Akbar & Anthony heel dicht bij elkaar staan (Nou ja, in de eerste helft dan) dus in ieder geval noemt Anthony de oude vrouw altijd zijn moeder en de andere twee ook denk ik. Anthony noemt Akbar & Amar ook zijn broers maar laten we teruggaan naar de echte vader het lijkt erop dat hij de slechterik is nu LMFAO! '... is er vandoor met een hoop goud en Anthony helpt hem op de een of andere manier een beetje in de film maar wat gebeurt er dan? Krijgt Robert zijn geld en zijn macht weer terug? Zal Amar, Akbar, Anthony de waarheid ontdekken? Zal de moeder haar kinderen ooit nog terugzien? Kijk naar de blockbuster om daar achter te komen.'
'... En het meisje dat verliefd werd op Amar deed in het begin afschuwelijk acteerwerk ze zei dat ze geld had gestolen omdat de familie arm was maar ze zag eruit alsof ze valse informatie gaf (snikkend als een varken in een film die ik heb gezien) ik zou haar hoe dan ook niet geloven maar het bleek dat ze de waarheid sprak.

text_en:
Amar , Akbar, Anthony whenever I hear any of those three names I think of one of the greatest movies I've seen. I'm 15 minutes into the movie and I'm already in tears, I couldn't believe a movie like this had so much impact at the first 15-20 minutes. This movie was all around a good movie and is a must see. It starts out with a poor male & female who have three children and the poor man is in trouble seeking out some way to get money for his wife's sickness plus food for his children. When he goes to Robert he begs and the emotion he put into that movie was so heavy you could feel the pain the poor man was going trough. Robert was actual one of those guys that made me say "Just kill this guy already". Usually I like negative rolls and support the negative rolls but Robert was doing a amazing job. The poor man escapes from the sharp claws from Robert he leaves with a car which was filled with gold. He stops by his house to find a "sucide" letter from his wife so he takes his kids and drives off to somewhere then put's his kids in some random park. The bad guys start chasing him so Robert tries to lose em but get's tied up in a car accident which he survived I must say that was a very fake part in the movie but every movie has a flaw eh? Oh well anyways he finds the gold which surprisingly isn't burned and runs around the street with it trying to avoid the cops. He goes to the park to see that his kids are nowhere to be found he starts yelling Aman..? He dosen't yell the other two names so it's him screaming AMAN! Akbar was raised by a Muslim by the time he found the child he was going to drive home but to see Akbar's mom in the street then the Muslim guy takes her to her home but she's blind! She has no idea she is in present with one of her kids. Anthony faints at a local church and Amar was found by a police officer. All three of them grew up with pride of there religion so here we are somewhat 20 years later.

The mom loses bunch of blood then is rushed to her hospital but what the kids don't know is that they are brothers and they really don't know there real mother nor does the mother know her kids due to her being blind. So Amar, Akbar , and Anthony all end up at the same place in the hospital because they have the same blood type of there mother(NO DUH!!!) so they donate blood all to there mom then here comes the opening cerdits with a very touching song. We get to the journey of the three young men and we find out that Akbar & Anthony are very close(Well at least in the first half) so anyways Anthony always refers to the old woman as his mother and so do the other two I think. Anthony also calls Akbar & Amar as his brothers but let's get back to there real dad it seems his the evil guy now LMFAO! But Robert get's away with bunch of gold and Anthony somehow helps him out for a little bit in the movie but what happens? Will Robert regain control of money and power again? Will Amar, Akbar, Anthony find the truth? Will the mom ever be able to see her children again? Watch the blockbuster to find out.

Also the girl who fell in love with Amar did horrible acting at first she said she stole money because there family was poor but she looked like she was giving false information(worst crying in a movie I've seen) I wouldn't believe her no matter what but it turns out she told the truth. I was shocked..


text: Waarschijnlijk het beste voorbeeld van Bollywood-cinema uit het begin van de jaren tachtig is aaa, die het oog weet te vangen en schitterend acteert met een briljante tekst. Amitabh Bachchan steelt de show echt met zijn over de top 'Mijn naam is Anthony Gonsalves'. Shabana Azmi is fantastisch in een ondersteunende rol. De echte hoofdrolspelers voor de film zijn echter Pran en Jeevan, die respectievelijk duivelse duivels zijn als Kishenlal (herboren natuurlijk <0xE2><0x80><0x93> die de briljante 'Riewka putter'-scène kunnen vergeten nadat ze Robert bij zijn terugkeer hebben gezien) en Robert, de tegenspeler van iedereen. Zeker, het einde is over de top, maar hé, dit was de hoogtijdagen van Bollywood. En is Taiyyab Ali niet een van de meest komische geniale rollen aller tijden? <br />Uitzonderlijk gedaan en een must-see.

text_en:
Probably the best example of Bollywood cinema from the early 80's, AAA is eye catching and wonderfully acted with a brilliant score. Amitabh Bachchan truly steals the show with his over the top "My name is Anthony Gonsalves" sequence. Shabana Azmi is fantastic in a supporting role. The real dealmakers for the film, however, are Pran and Jeevan who respectively are devilishly fiendish as Kishenlal (reborn of course -- who can forget the brilliant "Sewer ka putter ..." sequence after spotting Robert on his return) and Robert, the antagonist to all. Sure the ending is over the top, but hey, this was the heyday of Bollywood. And isn't Taiyyab Ali one of the most comically genius roles of all time.

Exceptionally done and a must-see.


text: Dit is een perfecte hindi-masalafilm <0xE2><0x80><0x93> hij heeft alles <0xE2><0x80><0x93> liefde, actie, komedie, goede liedjes en een geweldig verhaal. Amar, Akbar en Anthony zijn als kinderen van elkaar gescheiden. Maar het lot zorgt ervoor dat hun paden elkaar weer kruisen en uiteindelijk wordt er aan het eind een grote familiere<0xC3><0xBC>nie gehouden.<br />Maar als je de film uitloopt, herinner je je Amitabh alleen als Anthony. Hij is op zijn hilarischst. Er zijn momenten dat hij de Boze Jongen wordt waar hij om bekendstaat <0xE2><0x80><0x93> maar in deze film wordt hij juist apart gezet door zijn komische scènes. Het liedje 'My name is Anthony Gonsalves' is een absolute klassieker en dat hij in de spiegel praat nadat hij in elkaar is geslagen, is ook een geweldige scène. Al met al als je 3 uur naar een film wilt kijken is dit het wel.

text_en:
This is a perfect hindi masala movie - it has everything - love, action, comedy, good songs and a great story. Amar, Akbar and Anthony are all brothers separated when they are very young. However fate has them crossing paths and eventually a big family re-union at the end.

You walk out of the film, however, only remembering Amitabh as Anthony. He is at his hilarious best. There are places when he becomes the Angry Young Man he is famous for - but his comedy scenes are what set him apart in this movie. The song "My name is Anthony Gonsalves" is an absolute classic and himself talking into the mirror after being beaten up is another great scene.

All in all if you want a movie to entertain you for 3 hours this is it.


text: Deze film is erg goed. De film begint wanneer Kishenlal (Pran), een taxichauffeur voor de gangster Robert (Jeevan) terugkeert naar zijn vrouw Bharati (Nirupa Roy) en zoons, nadat hij vele jaren in de gevangenis heeft gezeten vanwege een misdaad die door Robert is gepleegd. Hij is woedend als hij ziet dat ze geen eten hebben en dat de zoons bijna verhongeren. Hij gaat onmiddellijk naar Robert om wraak te nemen, maar wordt door hem vernederd. Kishenlal ontsnapt met een buit, steelt een auto en rijdt door een razende storm naar zijn gezin. Maar voor hij daar aankomt, rent Bharati weg en laat een zelfmoordbriefje achter. Kishenlal neemt zijn zoons mee terwijl hij door Roberts handlangers wordt achtervolgd. Als hij bij een park komt, laat Kishenlal zijn zoons daar achter en rijdt weg om zijn vijanden en de politie af te leiden. Zijn auto raakt echter betrokken bij een ongeluk en valt van de rots, maar Kishenlal overleeft het met het geld. Bharati is nog steeds op de vlucht om zelfmoord te plegen. Plotseling valt er een grote tak op haar, die haar volledig verblindt. Ze raakt dakloos en denkt dat haar man en zoons dood zijn.<br />Intussen worden de zoons geadopteerd door een man zonder kinderen in het park. De oudste, Amar (Vinod Khanna) wordt geadopteerd door een hindoe-politieman en wordt later ook politieagent. De tweede zoon, Anthony (Amitabh Bachchan) wordt geadopteerd door een christelijke priester en wordt een straatschoffie, terwijl de jongste, Akbar (Rishi Kapoor) wordt geadopteerd door een islamitische kleermaker en een Qawwali-zanger wordt. De rest van de film gaat over de hereniging van het gezin. Een heel goede film. De liedjes zijn geweldig! (Kishore Kumar zong voor Amitabh Bachchan, terwijl Mohammed Rafi voor Rishi Kapoor zong.) Amitabh won zijn eerste Filmfare Best Actor Award in deze film. Laxmikant-Pyarelal kreeg ook de Best Music Director Award. Deze film is heel goed. Uitstekende cinematografie, acteerwerk en regie. Hij is de moeite waard.

text_en:
This movie is very good. The movie begins when Kishenlal (Pran), a taxi driver for the gangster Robert (Jeevan) returns to his wife Bharati (Nirupa Roy) and sons after spending many years in prison because of a crime committed by Robert. He is furious to see that they have no food and the sons are nearly starved to death. He immediately goes to Robert to get revenge, but is humiliated by him. In the process, Kishenlal escapes with booty, steals a car and drives away to his family through a raging storm. But before he arrives, Bharati runs away leaving a suicide note. Kishenlal then takes his sons with him while being chased by Robert's henchmen. Upon reaching a park, Kishenlal leaves his sons there and drives away to divert his enemies and the police from his path. However, his car meets with an accident and falls from the cliff, but Kishenlal survives with the money. Bharati is still running away to commit suicide. Suddenly a big branch falls on her, completely blinding her. She then becomes homeless and thinks that her husband and sons are dead.

Meanwhile the sons are each adopted by a childless man in the park. The eldest, Amar (Vinod Khanna) is adopted by a Hindu police officer and grows up to be a police officer as well. The second son, Anthony (Amitabh Bachchan) is adopted by a Christian priest and becomes a hoodlum on the streets, while the youngest, Akbar (Rishi Kapoor) is adopted by a Muslim tailor and becomes a Qawwali singer. The rest of the movie is about how the family is reunited. Very good movie. The songs where excellent ! (Kishore Kumar sang for Amitabh Bachchan, while Mohammed Rafi sang for Rishi Kapoor.) Amitabh won his first Filmfare Best Actor Award in this movie. Laxmikant-Pyarelal got the Best Music Director award as well. This movie is very good. Excellent cinematography, performance & direction. It is watch worth. ****.


text:
Een echte Manmohan Desai-film tot op het bot...

Dit was een van de films uit het eind van de jaren zeventig die de logica van alle filmexperts tartten. Een typische verloren-en-gevonden-formule van drie broers (opgevoed in drie verschillende religies); de film springt eruit door zijn briljante individuele optredens en'seeti' (fluit)-komedies en dialogen. Behalve de All-Time Amitabh in zijn gedenkwaardige rol als 'Anthony' en zijn met sterren bezaaide cast, zijn het de pittige oneliners en dialogen die deze film boven alles verheffen. Praktisch elk nummer in deze film was een hit, o.a. 'Anhonee ko Honee' 'My name is Anthony...', 'Tayab Ali', om er maar een paar te noemen. Mis niet alle gepatenteerde dialogen van de Villains: Pran, Jeevan. Terug op school herinner ik me dat mijn klasgenoten dialoogjes opdreunden in hun achterhoofd.

A moet een 'Timepass'-collectie hebben.

text_en:
A true Manmohan Desai film tot he hilt...

This was one of the late '70s movies whose mega success defied the logic of all movie pundits. A typical lost-and-found formula of three brothers (brought up in three different religions); the movie stands out for brilliant individual performances and "seeti"(whistle) comedy and dialogues. Besides the All-Time Amitabh in his memorable role as 'Anthony' and star-studded cast, it is the crispy one-liners and dialogues that lifted this movie above all. Practically every song in this movie was big hit e.g. 'Anhonee ko Honee' 'My name is Anthony...', 'Tayab Ali', to name a few. Don't miss to catch all the patented dialogues by the Villains - Pran, Jeevan.

Back in my school, I remember my classmates reeling out dialogues at the back of their mind.

A must have "Timepass" collection


text:
Amar Akbar Anthony is een film over drie broers die al op heel jonge leeftijd van elkaar worden gescheiden en ieder hun eigen interesses en religie hebben. De drie heldinnen, Parveen babi, shabana azmi en Neetu singh, doen hun werk goed en krijgen de man bij wie ze willen zijn. De drie helden, Amitabh bachan, Carlod khanna en Rishi kapoor, doen hun werk.
Deze film is goed en de producer heeft het verhaal goed in elkaar gezet en ik denk dat als er een remake van deze film zou komen, het niet hetzelfde zou zijn. Nirupa roy en Pran doen het goed in hun rol als de vader en moeder van Amar Akbar Anthony.
Amitabh bachan steelt de show door het lied '''Amitabh bachan'' te zingen. Mijn naam is anthony gonsalves maar aan het eind voeren de drie helden samen een lied op dat is 'Amar Akbar Anthony' alle liedjes zijn goed maar die twee zijn een van mijn favorieten.
over de hele film verdient de film een 10/10 en ik zou deze film aan iedereen aanbevelen.

text_en:
Amar Akbar Anthony is a film about three brothers who get separated at a very young age and have their own interests and religions. The three heroines, Parveen babi, shabana azmi and Neetu singh do a good job and get who they want to be with. The three heros, Amitabh bachan,Vinod khanna and Rishi kapoor do their job.

This film is good and the producer did a good job of the story and i think if there was to be a remake of this film it woulden't be the same. Nirupa roy and Pran do a good job of their role as Amar Akbar Anthony's mum and dad.

Amitabh bachan steals the show by performing the song "My name is anthony gonsalves" but at the end the three heros perform a song together which is "Amar Akbar Anthony" all the songs are good but those two are one of my favourites.

over all the film deserves a 10/10 and i'd recommend this film to anyone.


text:
Dit is een film die me na aan het hart ligt, want dit was een van de films die ik altijd keek als ik naar het huis van mijn oma ging. Deze film is absoluut perfect. Wat hem zo perfect maakt, is dat er zoveel in één film zit, er is actie, komedie, drama en nog zoveel meer. De plot is niet origineel, maar hoe hij in elkaar zit is buitengewoon.
Het verhaal, voor degenen die het nog niet weten, gaat over drie broers die van hun ouders worden gescheiden en hoe hun levens met elkaar verweven raken. Een van hen wordt opgevoed door een hindoe, een door een christen en de ander door een moslim. Hun vader (Kishenlal) probeert wraak te nemen op Robert, die hij ervan beschuldigt dat hij zijn gezin van elkaar heeft gescheiden. Toevallig brengt hij ook Jenny ter sprake, Roberts dochter, die hij van hem heeft gestolen. Voor alle leeftijden een hoop lol.
De liedjes verdienen ook een speciale vermelding, ze zijn allemaal perfect. Mijn persoonlijke favoriet was het titellied. Dit was een enorme hit toen het werd uitgebracht en het is naar mijn mening nog steeds een van de beste films van Manmohan Desai. Alle drie de helden deden het goed, hoewel er aan de negatieve kant van de heldinnen niet veel te beleven viel. Een andere negatieve kant was Jeevan, die naar mijn mening niet goed genoeg is als de grote schurk. Pran en Nirupa Roy waren geweldig als de ouders. Toevallig maakte Manmohan Desai 4 jaar later Naseeb, ook een van mijn favoriete films. Geweldig gedaan, goed gedaan Manmohan Desai.

text_en:
This is a movie close to my heart as this was one of the movies I used to watch when I used to go to my Grandma's house. This movie is absolutely perfect. What makes it so perfect is that so much is packed into one film, there is action, comedy,drama and so much more. The plot was not original but how it is packaged is extraordinary.

The story, for those who don't already know is about three brothers who get separated from their parents and how their lives intertwine. One is brought up by a Hindu, one by a Christian and the other by a Muslim. Years later they meet when they give blood to their real mother (they don't know that yet). Their Father(Kishenlal) is seeking vengeance on Robert, who he blames for separating his family. Coincidentally he is also bringing up Jenny, Robert's daughter who he stole from him. Cues heaps of fun for all ages.

The songs also deserves a special mention, all of them are perfect. My personal favourite was the title song. This was a huge hit when released and it my opinion remains of Manmohan Desai's best films. All the three heroes performed well, however on the downside there was not much scope on the heroines. Another downside was Jeevan,in my opinion he is not good as the main villain. Pran and Nirupa Roy were superb as the parents. Coincidentally 4 years later Manmohan Desai made Naseeb, another one of my favourite movies. Wonderfully done, well done Manmohan Desai.


text: Amar akbar anthony is briljante film en een en al vermaak. Geregisseerd door Manmohan Desai, die films heeft gemaakt als koelie, mard en naseeb. Opnieuw regisseert Manmohan een fantastische film met actie, komiek en familiedrama. Vinod speelt Amar een hindu-personage en geeft een goede voorstelling. Rishi speelt Akbar en geeft een beminnelijke voorstelling. Amitabh speelt Anthony en geeft een uitmuntende voorstelling. Amitabh heeft een prijs voor beste acteur gekregen voor zijn rol van Anthony. Shabana Azmi geeft een fatsoenlijke voorstelling, Neetu Singh is goed. Parveen babi is prachtig, Pran en Nirupa Roy spelen bijrollen in deze film en geven goede voorstellingen. De film heeft een heleboel geweldige liedjes, mijn favoriet is _My name is Anthony Gonsalves_.

text_en: Amar akbar anthony is brilliant cinema and full of entertainment. Directed by Manmohan Desai who has made films like coolie, mard and naseeb. Once again Manmohan directs a fabulous movie with action, comesy and family drama. Vinod plays Amar a hindu character and gives a good performance. Rishi plays Akbar and gives a lovable performance. Amitabh plays Anthony and gives an outstanding performance. Amitabh received a Best actor award for his role of Anthony. Shabana Azmi gives a decent performance, Neetu Singh is alright. Parveen babi is lovely, Pran and Nirupa Roy are supporting roles in this movie and give good performances. The movie has loads of great songs, my favorite is My name is Anthony Gonsalves.


text: Dit was echt een geweldige film om naar te kijken, mijn moeder is ook dol op deze film, het is het verhaal over 3 broers Amar (Vinod Khanna die zijn rol zo goed speelde in de film, deze man is zo'n geweldige acteur en ik hoop dat hij nog meer geweldige films maakt zoals deze) Akbar (Rishi Kapoor die zo'n legende is, hij speelde zijn rol zo goed en hij maakte me aan het lachen in de film) en Anthony (gespeeld door Big B hij was zo grappig en ik vind het einde van deze film ook zo mooi. Shabana Azmi speelt ook in deze film, ze zag er zo mooi en elegant uit en ze speelde ook heel goed samen met de andere hoofdrolspeelsters. en ik vond de muziek echt geweldig, vooral het beginnummer, de film is echt een klassieker en de moeite waard om naar te kijken, het is een leuke familiefilm.

text_en: This really was a great movie to watch, my mum really loves this film too, it;s the story about 3 brothers Amar (Vinod Khanna who played his part so well in the film,this guy is such a great actor and i hope he makes more great films like this one) Akbar (Rishi Kapoor, who is such a legend, he played his part so well and make me laugh in the film) and Anthony( played by Big B he was so funny and i just love the ending of this film too. Shabana Azmi is in this film too, she looked so beautiful and elegant, and she too along with the other female leads acted really well. and i really loved the music especially the title song, the film really is a classic and worth watching, it's a nice family movie. go and check it out.


text:
Manmohan Desai stond bekend om zijn meer dan levensgrote onderhoudende en onlogische films - AAA is er een van.

De film was een van de beroemdste films van Bachchan-MD en ook een kassucces!

De plot is het thema van de lang verloren gewaande broers, maar hij is goed in elkaar gezet en onderhoudend.
De plot wordt onthuld in de eerste 20 minuten, wat verdomd serieus is, maar dan wordt de film grappig en onderhoudend. Amitabhs personage is een van de beste delen, Anthony Gonsalves werd een grote rage en wordt tot op de dag van vandaag herinnerd. Net als bij andere films (zoals het zoeken naar broertjes en zusjes, enz.) wordt er veel meer tijd besteed aan het entertainment dan aan het verhaal.
De film concentreert zich dan op liefdesverhalen tussen Amitabh-Parveen, Rishi-Neetu. Enz. Er zijn verscheidene vermakelijke scènes zoals Bachchan die Mukri naar het ziekenhuis brengt, Amitabh. De lange dronken monoloog van Amitabh-Pran, de scène met Amitabh-Pran en nog veel meer. Maar er zijn te veel liedjes, zoals na de beroemde MIJN NAAM IS ANTHONY GONSALVES in een paar minuten ook nog HUMKO TUMSE HO GAYA en PYAAR KE DUSHMAN.

De film eindigt ook op een slapstickachtige manier met de vermommingen die ook beroemd werden en de lange vechtscène.
De tekst van MD is fabelachtig Muziek is ook goed!
Onder de acteurs steekt Amitabh boven alles uit en zijn karakter van Anthony werd ongetwijfeld ook een rage en hij kreeg de prijs voor beste acteur. Hij blonk uit in zijn karakter dat totaal verschilt van wat Bachchan deed, Vinod Khanna speelt de rol van de smeris met elan en zijn laatste rol met elan. Tussen de meisjes is Neetu oké, Shabana irriteert zich, Parveen is heel goed, Pran excelleert, Jeevan is zoals gewoonlijk, Hercules is oké.

text_en:
Manmohan Desai was known for larger then life entertaining and illogical films AAA is one of them

The film marked one of Bachchan- MD most famous films and also a blockbuster

The plot is the similar long lost brothers theme but it's well handled and entertaining

The plot is revealed in the initial 20 mins itself which is damn serious but then the film gets funny and entertaining Amitabh's character is one of the best parts, Anthony Gonsalves became a big rage and is remembered even today The scenes between Amitabh- Vinod, the fight and the jail scenes are well handled(in PARVARISH surprisingly both played opposite roles of cop and thief) though the long lost theme isn't taken much further like other films(meaning the searching of the siblings.etc) but the film is more on entertainment then story

The film then focuses on love stories between Amitabh- Parveen, Rishi- Neetu.etc There are several entertaining scenes like Bachchan carrying Mukri to the hospital, Amitabh's long drunken monologue, Amitabh- Pran scene and many more There are too many songs though, like after the famous MY NAME IS ANTHONY GONSALVES in few minutes there is HUMKO TUMSE HO GAYA and PYAAR KE DUSHMAN

The film ends too in a slapstick manner with the disguises which also got famous and the long fight scene

Direction by MD is fabulous Music is good too

Amongst actors Though an esemble cast Amitabh towers above all and no doubt his character of Anthony became a rage and won him best actor award too He excelled in his character which is completely different from what Bachchan did mostly Vinod Khanna plays the cop role with elan and his last funny act is hilarious Rishi is a natural in his role and he is at his best towards the end Amongst the girls Neetu is alright, Shabana irritates, Parveen is very good Pran excels, Jeevan is as usual Hercules is okay


text: Omdat ik vond dat oude Bollywoodfilms te veel dialogen en/of uitgebreide actiescènes bevatten, vond ik het niet zo geweldig om naar deze film te kijken. Verrassend genoeg heeft deze film geen van beide, en het is een uitstekende film. De plot is leuk en origineel. Het scenario en de montage van de film zijn uitstekend. De actiescènes zijn goed gedaan, speciaal voor een film uit 1970. De casting van de film is uitstekend. De ster van de film is Amitabh Bachchan. Hoewel ik verwachtte dat hij de zwakke schakel zou zijn omdat hij een christen speelt, speelt hij het met veel zelfvertrouwen, wat bewijst dat hij een legende is in Bollywood. Volgens mij was Vinod iedereen behalve zichzelf. Rishi Kapoor was ook goed, maar in vergelijking met de twee andere sterren verbleekt hij. Maar zijn komische scènes met de vader van Neetu Singh zijn gedenkwaardig. De vrouwelijke ster is zonder enige twijfel Parveen Bhabi. Ze ziet er fantastisch uit en straalt ook een en al zelfvertrouwen uit. De tweede is Neetu Singh. Ze ziet er mooi uit, maar ze voegt een hoop humor toe en moet weer eens naar de film. Shabana Aazmi komt niet in veel scènes voor, maar ze ziet er mooi uit en ze voegt een heleboel charme toe. De liedjes passen goed bij de film. Mijn favoriet is Parda Hai Parda, maar Rishi Kapoor is in het liedje te zenuwachtig. Verder zijn de rest van de liedjes geweldig, en de film is de moeite waard om naar te kijken.

text_en: Thinking that old Bollywood movies are filled with too much dialogue and/or extensive action sequences, I wasn't too thrilled watching this movie. Surprisingly this movie does not have neither, and is an excellent movie. The plot is nice and original. The movie is excellent in screenplay and editing. The action sequences are well done especially for a 70's film. The casting in the movie is excellent. The star of the movie is Amitabh Bachchan. Though I expected him to be the down point because he was playing a Christian, he pulls it off with lots of confidence which proves he is a legend in Bollywood. The second star was without a doubt Vinod Khanna. He fits his character so perfectly, I don't think Vinod was being anyone but himself. Rishi Kapoor was good as well, but against the two other stars he pales in comparison. However, his comedy scenes with Neetu Singh's father are memorable. The female star is definitely Parveen Bhabi. She looks amazing and also has loads of confidence. Second is Neetu Singh. She looks pretty, but adds lots of comedy and needs to come back to movies. Shabana Aazmi isn't in many scenes, but she looks beautiful and adds lots of charm. The songs fit the movie well. My favorite is Parda Hai Parda, but Rishi Kapoor is too jumpy in the song. Otherwise the rest of the songs are terrific, and the movie is deserved to be watch.


text:
Amitabh Bachchan is een fantastische acteur. Hij en Sharukh Khan staan bekend als de Bollywood-koningen. Bijna elke film waarin Amitabh Bachchan optreedt is 9 van de 10, of 10 van de 10 zoals Naseeb, Coolie, Amar, Akbar, Anthony, Mard en een heleboel andere films. Amar, Akbar, Anthony gaat over 3 broers die door hun moeder worden achtergelaten bij hun vader en ze raken allemaal gescheiden terwijl ze kinderen zijn. Amar wordt gevonden door een indiaan en wordt volwassen om indiaan te zijn.
Akbar wordt gevonden door een moslim en wordt volwassen om moslim te zijn.
Anthony wordt gevonden door een christen en wordt volwassen om christen te zijn en aan het eind vinden de familie, inclusief de moeder, elkaar.
Ik vond het verhaal en de gevechten ook geweldig.

text_en:
Amitabh Bachchan is a fantastic actor. Him and Sharukh Khan are known as the Bollywood kings. Nearly every film that Amitabh Bachchan comes in I give it either 9 out of 10, or 10 out of 10 like Naseeb, Coolie, Amar, Akbar, Anthony, Mard and a lot of other films. Amar, Akbar, Anthony is about 3 brothers who are left by their Mum with their Dad and they all get separated while they are children. Amar is found by a Indian and is grown to be an Indian.

Akbar is found by a Muslim and is grown to be a Muslim.

Anthony is found by a Christian and is grown to be a Christian and at the end the family including the mother all find each other.

I loved the storyline and the fighting too.


text: Gidget was een film die ik zag toen ik net naar de middelbare school ging. Toen ik hem had gezien, wilde ik zo graag Sandra Dee zijn. Ze was zo parmantig en mooi, en zo naïef. Het was een geweldige film die zich afspeelde op het strand van Malibu. Jonge jongens op de middelbare school die naar het strand gaan om de aandacht van de studenten te trekken. Woo wie! En alle capriolen die daarbij horen. Inclusief als Gidget James Darren ontmoet en hij zo ontzettend knap is. Hij benam me de adem. Wauw, die knapste man naast John Saxon. Ja, ik was helemaal weg van die jonge acteur. Die niet alleen knap was, maar ook nog kon zingen. Die film Gidget die ik op 45rpm had, net als alle meisjes, nadat we allemaal een lading Sandra Dee en James Darren bij elkaar hadden gekregen. Het verhaal is niet al te ingewikkeld, meisje houdt van jongen, meisje zit achter jongen aan die surfer is, meisje leert surfen en probeert jongen jaloers te maken, jongen doet alsof hij niet geïnteresseerd is en gaat door het lint als ze met iemand anders is. Uiteindelijk krijgt het mooiste meisje Gidget Maanhondje. Die film was legendarisch in 1959 en veel meisjes wilden net zo'n surfer worden als Sandra Dee in die film. Ze schiet zelfs de krul met Maanhondje op zijn plank. Ze zegt tegen hem dat het het ultieme is! Cliff Robertson speelt de Kahuna en is de wijste van de groep surfers die de hele dag op het strand zitten te zonnebaden en zich vermaken.<br />Ik vond deze film zo leuk!

text_en:
Gidget was a movie I saw when I was just going into high school. After I saw it I wanted to be Sandra Dee so badly. She was so perky and pretty, and just so naive. It was a great film set on the beach at Malibu. Young juniors in high school going to the beach to get the attention of the college men. Woo who! And all the antics that go with it. Including when Gidget meets James Darren and he is so very dreamy. He took my breath away. Wow that most handsomest man next to John Saxon. Yep I was taken with this young actor. Who was not only handsome, but he could sing too. That song Gidget I had on 45rpm as did all the girls after we all got a load of Sandra Dee and James Darren together. The story is not too complicated, girl likes boy, girl chases boy who is a surfer, girl learns to surf and tries to make boy jealous, boy pretends he is not interested, then comes unglued when she is with someone else. In the end the prettiest girl Gidget gets Moondoggie. This movie was legendary in 1959 and it made alot of girls want to be a surfer like Sandra Dee in the movie. She even shoots the curl with Moondoggie on his board with him. She tells him it is the ultimate! Cliff Robertson plays the Kahuna and the wisest of the group of surfers who sit on the beach all day sunning themselves and goofing off.

I liked this movie so much!


text:
De reputatie van het oorspronkelijke 'Gidget' (1959) is in de loop van de jaren geërodeerd dankzij twee zwakke vervolgen en een werkelijk afgrijselijke televisieserie. Dus als je het origineel nooit hebt gezien, moet je het niet afwijzen op basis van de uiterst oppervlakkige inhoud van het Gidget-gedoe dat later kwam. Hoewel het geen goede dubbelaflevering is voor 'Rebel Without a Cause', is het duister en serieus genoeg om nog enige relevantie te hebben.
Hoewel het een tamelijk tam portret is van de surf- en beatnikcultuur in Californië, past het goed bij het betere coming-of-age/generatie-revolutie-gedoe van de jaren vijftig en zestig.

De zestienjarige Francis Lawrence (Sandra Dee op haar onschuldigst) is het titelpersonage van de film; meisje plus dwerg is Gidget. Dee slaagde erin de andere twee rollen en de tv-serie te vermijden, maar niet de fatale rol. Ze zou meer met 'Tammy' worden geassocieerd dan met enig ander personage. Hoewel ze binnenkort een tieneridool zal zijn, is het voor het publiek van vandaag waarschijnlijk moeilijk te begrijpen waarom ze zo'n aantrekkingskracht uitoefent. Ze was een getalenteerde actrice met een bijzonder goed optreden in 'The Young and the Innocent', maar ze is nooit in staat geweest het stigma van een tieneridool te ontstijgen.
Francis en haar meer volwassen en jongens hongerige vrienden (kijk uit naar 'Batgirl' Yvonne Craig) beginnen hun zomervakantie op het strand op zoek naar opwinding. Francis houdt niet echt van jongens, maar ze ziet in dat ze onvermijdelijk een grote factor in haar leven zullen worden. Francis wordt gered door een jongen die Moondoggie heet (James Darren, die nooit een goede acteur is geweest, maar zich wel tot een behoorlijk tieneridool ontwikkelde). Ze maakt kennis met de surfcultuur (kijk maar naar 'Billy Jacks' Tom Laughlin). Ze voelt zich zowel aangetrokken als afgestoten door de hedonistische vrijheid en de inherente hypocrisie van de preoccupatie van de cultuur met geld. In geen enkel opzicht is ze de onnozele Gidget die later door Sally Fields op de televisie werd geportretteerd.
De film heeft een alomtegenwoordige seksuele ondertoon en het mogelijke verlies van Gidget' maagdelijkheid is een verbindend thema. Maar ze is in wezen een kind, en de drie hoofdpersonen zijn elk op hun eigen manier beschermend tegenover haar. Connell) en The Big Kahuna (Cliff Robertson).

Robertson is een oorlogsveteraan (Korea) die in feite is afgehaakt en nu in een hutje op het strand woont. Robertson doet het goed in een uitdagende rol, want The Big Kahuna wisselt de ernst die hij weldra in zijn vertolking van Jack Kennedy in 'PT-109' zou leggen af met de manische kwaliteiten van een Dick Shawn-personage.
Uiteindelijk wordt er enige ironie ingebracht als 'Moondoggie' Jeffrey Mathews blijkt te zijn, de gladgeschoren jongen die meneer Lawrence de hele zomer heeft geprobeerd over te halen met zijn dochter uit te gaan. Hun zomer aan het strand is slechts een overgangspunt op de weg naar een ranch in Sherman Oaks. Maar ja, wat weet ik ervan? Ik ben nog maar een kind.

text_en:
The reputation of the original "Gidget" (1959) has eroded over the years thanks to two weak sequels and a truly dreadful television series. So if you have never seen the original don't dismiss it based on the extremely shallow content of the Gidget stuff that came later. While not a good double-feature match for "Rebel Without a Cause", it is dark and serious enough to still have some relevance

While presenting a rather tame portrait of California's surf and beatnik counterculture, it fits solidly with the better coming-of-age/generational revolution stuff of the 1950's and 60's.

Sixteen year-old Francis Lawrence (Sandra Dee at her most innocent) is the film's title character; girl plus midget equals Gidget. Dee managed to avoid the other two features and the television series but not fatal type casting. She would become more associated with "Tammy" than any other character. Although soon to be a teen idol, looking at her films it is probably difficult for today's audiences to understand her appeal. She was a talented actress with an especially good performance in "The Young and the Innocent" but was never able to transcend the teen idol stigma.

Francis and her more mature and boy hungry friends (watch for "Batgirl's" Yvonne Craig) start their summer vacation trolling the beach for excitement. Francis doesn't really like boys but she can see that they will inevitably become a big factor in her life. Rescued by a boy named Moondoggie (James Darren who was never much of an actor but would also develop into quite a teen idol), Francis is introduced to the surf culture (watch for "Billy Jack's" Tom Laughlin). She is both attracted and repelled by the hedonist freedom and the inherent hypocrisy of the culture's preoccupation with money. In no sense is she the ditzy Gidget later portrayed on television by Sally Fields.

There is a pervasive sexual undertone to the film with the possible loss of Gidget's virginity a unifying theme. But she is essentially a child, and the three main male characters are each protective of her in their own way. Along with Moondoggie are her clueless father (Arthur O'Connell) and The Big Kahuna (Cliff Robertson).

Robertson is a combat veteran (Korea) who has basically dropped out and is living in a shack on the beach. Robertson does a good job in a challenging rol, as The Big Kahuna alternates between the seriousness he would soon bring to his portrayal of Jack Kennedy in "PT-109" and the manic qualities of a Dick Shawn character.

Ultimately some irony is introduced as "Moondoggie" turns out to be Jeffrey Mathews, the clean-cut boy Mr. Lawrence has been trying all summer to persuade his daughter to date. Their summer at the beach is just a transitional point on the road to a ranch house in Sherman Oaks.

Then again, what do I know? I'm only a child.


text:
Het schijnt dat mijn beste vriendin en ik, toen ik opgroeide, geen logeerpartijtje of slaapfeestje konden houden zonder naar 'Gidget' en 'Grease' te kijken. We huurden de eerste op een dag en we vonden hem meteen geweldig, ook al was hij een beetje gedateerd. We identificeerden ons volledig met Gidget (de aanbiddelijke Sandra Dee, God hebbe haar ziel), die de onschuld en het verlangen van de tienerliefde samenvatte. Onze favoriete uitspraken waren: 'Ja, maar wat als de jongeman niet weet dat je leeft?' en: 'Een echte vrouw zijn betekent het beste in een man naar boven brengen. Zeg dat maar tegen de jongens van vandaag.' We konden het natuurlijk niet laten om op te merken: 'Eerder vandaag!' Het is gemakkelijk te begrijpen waarom deze film zoveel strandfilms uit de jaren zestig inspireerde. We vonden het bijzonder amusant hoe beschermend en neurotisch Gidget's vader (Arthur O'Connell) was, en hoe hij wilde dat ze met geschikte studenten uitging. En James Darren was zo geweldig als Maanhondje, en hij kon zelfs een geweldig liefdesliedje neuriën! Het is onbetaalbaar als Gidget een van de surfjongens, Hot Shot, zover krijgt dat hij haar helpt om Maanhondje jaloers te maken, en Hot Shot zich terugtrekt, en Maanhondje naar de plaat stapt, zich er totaal niet van bewust dat hij het beoogde doelwit was. Gidget doet dan alsof het de Big Kahuna (een jonge, gespierde en gebruinde Cliff Robertson) is. Ze is erop uit om te krijgen wat ze wil, en uiteindelijk komt ze er iets dieper in dan ze van plan was.
Natuurlijk komt het uiteindelijk allemaal goed. Maar deze film is een juweeltje. Nu hij op dvd verkrijgbaar is, kunnen zo veel mensen ervan genieten. Hij voert je terug naar een eenvoudiger tijd, maar op hetzelfde moment kun je je met de personages identificeren. Misschien wil je zelfs wel leren surfen! En het mooiste is dat het een groot eerbetoon is aan Sandra Dee, in haar beroemdste rol. 'Gidget' is er een uit een miljoen!
De dvd: Terwijl ik... Ik ben blij dat ik deze geweldige films in een dvd-collectie heb gevonden, want de formaten zijn niet anders dan de VHS-banden die al zo lang in omloop zijn. Vooral de originele film heeft het zwaar te verduren. TCM zendt hem in elk geval uit op breedbeeld en dan ziet de kleur er fris, helder en schitterend uit. Columbia heeft hetzelfde onrecht gedaan met talloze oude edelstenen, zoals 'The Trouble With Angels' en zijn vervolg, 'Where Angels Go Trouble Follows'. Kijkers moesten schreeuwen om 'Tess' op breedbeeld uit te zenden, een speciale editie, maar veel van de conditie van de film was niet opgeschoond <0xE2><0x80><0x93> lijnen over het scherm, sissend geluid. Columbia heeft ook de irritante gewoonte om geen extra's toe te voegen, afgezien van een paar filmtrailers; een paar klassieke films (Gilda, The Lady From Shanghai, enz.) mogen blij zijn als ze een item of commentaar krijgen.
Deze films en hun sterren verdienen een veel beter reisreportage en presentatie op dvd dan ze hebben gekregen <0xE2><0x80><0x93> filmreconstructie is belangrijk voor het behoud van de filmgeschiedenis. Ik koester de hoop dat Sony op een dag de Gidget-films en een paar van de genoemde films in betere kwaliteit zal uitbrengen, maar misschien is mijn haar dan al grijs. (via Warner Brothers) over een paar dagen op dvd zal verschijnen, zal worden gerestaureerd tot een breedbeeldscherm en de theatrale glorie heroveren die bioscoopbezoekers vroeger betoverde en in de ban hield.

text_en:
It seems that while I was growing up, my best friend and I could not have a sleepover or a slumber party without watching "Gidget" and "Grease". We rented the former one day and we loved it instantly, slightly dated as it is. We totally identified with Gidget (the adorable Sandra Dee, God rest her soul), who summed up the innocence and longing of teenage love. Our favorite lines were, "Yeah, but what if the young man doesn't know you're alive?" and, " 'To be a real woman is to bring out the best in a man.' Tell that to the boys today." We, of course, couldn't help but remark, "More like today!" It's easy to see why this film inspired so many beach movies of the 60s. We found it particularly amusing how protective and neurotic Gidget's father (Arthur O'Connell) was, and how he wanted her to date suitable college boys. And James Darren was so great as Moondoggie, and he even got to croon a great love tune! It's priceless when Gidget gets one of the surf boys, Hot Shot, to help her make Moondoggie jealous, and Hot Shot backs out of their deal, and Moondoggie steps up to the plate, completely unaware that he was the intended target. Gidget then pretends that it's the Big Kahuna (a young, buff, and tanned Cliff Robertson) she's out to get, and ends up getting in a little deeper than she planned to.

Of course, it all works out in the end. But this movie is a treasure. Now that it's available on DVD, so many people can enjoy it. It takes you back to a simpler time, but at the same moment you can identify with the characters. You may even want to learn how to surf! Best of all, it is a great tribute to Sandra Dee, in her most famous role. "Gidget" is one in a million!

The DVD: While I'm glad I found these great movies in a DVD collection, the formats are no different than the pan and scan VHS tapes that have been in circulation for so long. The original film, in particular, suffers. At least TCM airs it in widescreen, and then the color looks crisp, clear and glorious. Columbia has done the same injustice to countless vintage gems, such as "The Trouble With Angels" and its sequel, "Where Angels Go Trouble Follows". Viewers had to clamor for "Tess" to be released in widescreen format, a special edition, but much of the film's condition had not been cleaned up - lines across the screen, hissy sound. Columbia also has an annoying habit for not including extras, except for some theatrical trailers; a few classic films (Gilda, The Lady From Shanghai, etc) are lucky to have a featurette or a commentary.

These movies and their stars deserve a much better reissuing and presentation on DVD than they have been given - film restoration is important in preserving film history. I am holding out hope that Sony will rerelease the Gidget films and some of the aforementioned in better quality conditions someday, but my hair might be grey by then. Here's a prayer that Sandra Dee's other great teen movie classic from 1959, "A Summer Place" (through Warner Brothers) due for a DVD release in a few days as of this writing, will be restored to widescreen, recapturing its theatrical glory that enchanted and captivated moviegoers way back when.


text: Waarschijnlijk het begin van de Beach Blanket-films, naar mijn bescheiden mening geen geringe prestatie. Dee is een pittige tiener (ze was pas 15 toen dit werd gefilmd!) die zich in meer dan één opzicht te buiten gaat aan surfers op leeftijd. De jongens weten niet of ze haar serieus moeten nemen of niet, tot ze op de bank van 'oude-jongens-krentenbrood' Robertson belandt, met het licht uit en het haardvuur aan. Lichte komedie/drama, rechtstreeks door de acteurs gespeeld tot een aangename finale. Het is zijn tijd een beetje vooruit, het heeft meer iets van het begin van de jaren zestig dan van de jaren vijftig. Er is maar één echte Gidget <0xE2><0x80><0x93> deze <0xE2><0x80><0x93> die werd gevolgd door een aantal inferieure film- en televisieproducties, waar Dee geen enkele rol in speelde. Frankie Avalon stal Robertsons personagenaam, de Big Kahuna, voor zijn stranddeken-retrospectief 'Back to the Beach' in 1987.

text_en: Probably the genesis of the Grade-B surfing and Beach Blanket movies, no mean feat in my humble opinion. Dee is spunky teen (only 15 when this was filmed!) who gets in over her head, in more ways than one, hanging out with the older guy surfers. The boys don't know whether to take her seriously or not, until she ends up on "old-timer" Robertson's couch with the lights off and the fire roaring..... Light comedy/drama played straight by the actors to a pleasing finale. Kind of ahead of its time, it has more of an early-mid 60's than a 50's feel. There's only one real Gidget - this one - which was followed by several inferior movie and television productions, none involving Dee. Frankie Avalon stole Robertson's character name, the Big Kahuna, for his 1987 beach blanket reprise "Back to the Beach".


text: Ik weet nog dat ik die film voor het eerst zag. Ik was er meteen verliefd op. Ik kon het script letterlijk woord voor woord opzeggen. 'Hou je shirt aan, ze komt eraan!' Sandra was leuk en opwindend in die film. Haar bruisende energie maakte me aan het lachen en hield me aan mijn stoel gekluisterd. Ik raad iedereen aan om naar die film te kijken, want er zitten een paar onschuldige en ouderwetse waarden in. Bijvoorbeeld toen Kim Novak het eten klaarmaakte en ze de salade en de limonade al op tafel had staan voordat haar gezin thuis was. Hoeveel mensen hebben dat eigenlijk meegemaakt? Het brengt me terug naar de tijd dat het leven nog onschuldig was en we het woord 'gay' konden gebruiken om gelukkig te zijn.

text_en: I remember when I first received that movie. I fell in love with it right away. I could actually say the script word for word. "Keep your shirt on, she's coming!" Sandra was fun and exciting in this film. Her bubbling energy kept me laughing and glued to my seat. I recommend anyone to watch it for some innocent and old fashioned values. For example when Kim Novak was preparing dinner and she had salad and lemonade all sitting there before her family was home. Now, how many people have actually experienced that? It takes me to the time when life was innocent and we could use the word 'gay' to mean happy.


text:
Sandra Dee speelt de eerste 'Gidget' (een combinatie van 'Girl and Midget'). Ze lijkt te mooi en opgemaakt voor de rol, maar ze speelt haar rol goed. James Darren heeft een goede rol met 'Moondoggie'. Cliff Robertson is de 'The Big Kahuna' van het strand. Op verschillende momenten lijkt Gidget's Gidget te willen: plezier maken, seks hebben, opgroeien, volwassen worden, jong blijven en/of leren surfen (wat helemaal niet ongebruikelijk is). Maar Gidget wil vooral een vriendje.
Deze film lijkt achteraf veel belangrijker; sindsdien bleek de Gidget-figuur zo standvastig, en filmmakers ontdekten dat het publiek voor tieners in badpak klaar was voor actie. Als film was 'Gidget' Ik vond het interessantste deel het personage van meneer Robertson <0xE2><0x80><0x93> wil je dat hij 'opgroeit' en van het strand af gaat, of moet hij een oude strandschooier worden? Je krijgt een antwoord, aan het eind van de film. Ook interessant is de manier waarop Robertson met de jongere personages omgaat. De muziek is licht. Meneer Darren zingt het titellied aardig (later); en de soundtrack klinkt vaak alsof de melodie van 'Tammy' gaat beginnen.
**Gidget (10/4/59)** Paul Wendkos <0xE2><0x80><0x93> Sandra Dee, James Darren, Cliff Robertson, Arthur O'Connell.

text_en:
Sandra Dee gets to play the first "Gidget" (combining "Girl and Midget"). She's seems too made-up and beautiful for the role, but she acts the perkiness well. James Darren has a good role with "Moondoggie". Cliff Robertson is the "The Big Kahuna" of the beach. At different times, Ms. Dee's Gidget seems to want to: have fun, have sex, grow up, grow out, stay young, and/or learn to surf (which is not at all unusual). Most of all, Gidget wants a boyfriend.

This film seems much more significant in hindsight; since, the Gidget character proved to be so enduring, and filmmakers discovered an audience for teenagers in swimsuits was ready for action. As a film, "Gidget" only fair, and its story is standard. I thought the most interesting part was Mr. Robertson's character - do you want him to "grow up" and leave the beach, or should he become an old beach bum? You do get an answer, at the end of the movie. Also interesting is how Robertson relates to the younger characters. The music is slight. Mr. Darren does the title song nicely (later on); and, the soundtrack often sounds like the melody to "Tammy" is about to begin.

**** Gidget (4/10/59) Paul Wendkos ~ Sandra Dee, James Darren, Cliff Robertson, Arthur O'Connell


text: De film had massa's surfsymbolen uit het eind van de jaren vijftig die veel te maken hadden met de surfexplosie halverwege de jaren zestig aan de oostkust. De film had een zonovergoten en ontspannen sfeer die de Californische houdingen van die tijd goed weergaf. Ja, glossy en midden op de weg, maar niettemin een enorme surffilm. Bovendien zijn er subtiele verwijzingen naar drank en seks. Voor de nostalgische liefhebber is er geen bom duiten op de wereld die niet onmiddellijk gebiologeerd zou raken door deze swingende film. Voor surfers zijn de lange planken interessant. Autoliefhebbers zullen dol zijn op de antieke auto's. Het concept van de surfhut was iets dat niet voorkwam op de stranden van de oostkust, en je vraagt je af of de plaatselijke strandwacht het goed zou hebben gevonden dat zo'n gebouw werd gebouwd en werd bewoond op een openbaar strand. Misschien in Hawai, maar niet in Californië. Het strand wordt verondersteld het beroemde surfstrand te zijn, malibu; hoe er ook wordt gerefereerd aan santa monica. Hoe dan ook, we weten dat de film zich afspeelt in het zuiden van Californië. Als je het jaar zou moeten schatten, zou je geneigd zijn te zeggen begin jaren zestig <0xE2><0x80><0x93> laten we zeggen 1962 of 1963 <0xE2><0x80><0x93> maar de film is belangrijk omdat hij een solide, ontluikende strandcultuur laat zien die er al was sinds de jaren direct na 2002. Deze film is een rijke samenvatting van wat zich in de jaren vijftig op de stranden van Zuid-Californië afspeelde.

text_en: the film had loads of late 50s surfing symbols which had a lot to do with the surfing explosion of the mid-60s on the east coast. it had a sun loving and easy going lifestyle feel which accurately summed up California attitudes of the day. yes, glossy and middle of the road, but a huge surfing film nonetheless. in addition, there are subtle references to booze and sex. for nostalgic value, there isn't a boomer around who wouldn't be immediately mesmerized by this swinging movie. for surfers, the long boards are of interest. car lovers will love the vintage cars. the concept of the surfing shack was something not present on east coast beaches, and one wonders if the the local beach patrol would have allowed such a building to be built and occupied on a public beach. maybe in hawaii, but not California. the beach is assumed to be the famous surfing beach, malibu; however reference is made to santa monica. whatever, we know the movie is taking place in southern cali. if one were to guess the year, one is tempted to say early 60s--say, 1962 or 63. but the film is significant because it documents a solid, burgeoning beach culture which had been in place since the years immediately following W.W. 2. this film is a rich summation of what transpired on the beaches of southern California in the 1950s.


text:
Ik ben dol op deze film sinds de eerste keer dat ik hem zag, jaren geleden, toen ik nog een kind was. Hoewel het een oude film is, is hij nog steeds heel leuk. Hij is gemaakt in 1959, dus natuurlijk mist hij de nieuwere kenmerken die tegenwoordig in films voorkomen. Maar ik denk dat het eenvoudige, lieve verhaal van de eerste liefde een prettige ontsnapping is aan de harde realiteit van de huidige wereld. Ik kies altijd films die iets bieden wat ik in het echte leven niet kan vinden. Ik ontsnap liever aan de norm. Als ik seks en geweld wil zien, hoef ik alleen maar naar het nieuws te kijken.
<0x3E><0x3E> Gidget brengt ons allemaal terug naar een eenvoudiger tijd en plaats, waar we de herinneringen aan onze jeugd kunnen herbeleven of ons kunnen voorstellen hoe het had kunnen zijn. Ik ben niet alleen de eigenaar van de video, maar ik kijk hem ook op televisie als hij wordt uitgezonden. Ik ben net weer klaar met kijken en moet zeggen dat het idee dat BL lesbisch was nooit bij me is opgekomen. Ze hebben het erover dat ze het heeft laten doen omdat ze de speld van haar vriendje draagt. Ik nam altijd aan dat dat betekende dat ze een relatie had met een jongen die toevallig studeerde of veel werkte. Alleen omdat iemand kort haar heeft, niet. Ik vind ze in mijn ogen lesbisch en ik denk dat degene die die opmerking maakte er helemaal naast zat en de gesprekken in de film niet echt goed heeft gevolgd.
Ik ben dol op alle Gidget-films, maar voor mij zal Sandra Dee altijd de ultieme Gidget zijn en ik vind het jammer dat we haar de laatste tijd zijn kwijtgeraakt.

text_en:
I have loved this movie ever since the first time I saw it years ago when I was a preteen. Although it is an old movie, it is still quite enjoyable. It was made in 1959 so of course it lacks the newer features which todays movies emit. However, I think the simple, sweet story of first love is a nice escape from the harsh realities of todays world. I always choose movies that provide something I cannot find in real life. I prefer escaping the norm. If I want to see sex and violence all I have to do is watch the news.

Gidget takes us all back to a simpler time and place where we can relive the memories of our youth or imagine how it might have been. I not only own the video but I also watch it on television whenever it airs. Having just finished watching again, I have to say that the idea that BL was a lesbian never entered my mind. They speak about how she has it made cause she wears her boyfriends pin. I always took that to mean that she was involved in a relationship with a guy who just happened to be away at college or working a lot. Just cause someone has short hair doesn't make them a lesbian in my mind and I think the person who made that comment was way off base and didn't really follow the conversations of the movie closely.

I love all of the Gidget movies, however to me Sandra Dee will always be the ultimate Gidget and I am sad that we have lost her recently.


text: 'The Endless Summer' is het niet. Toch heeft 'Gidget' iets cools, omdat het het origineel is. Hoewel de film hier en daar een beetje kitscherig is (een beetje van dat surf meets Hollywood-gedoe), maar het is cool. Het doet me denken aan de tijd dat ik als kind op de stranden van L.A. surfte. Kon je nog maar een board vinden voor neur25. En die surfers zijn echt hot. Vooral die Tom Loughlin. Een heel coole, sexy Loverboy. Ik heb hem altijd een heel knappe vent gevonden. Dat rode badpak van hem is echt iets bijzonders. Naar mijn mening is 'Gidget' een beetje het tweede deel van 'Gidget Goes Hawaï'. Maar ik vind het absoluut beter dan het derde (in Rome).

text_en: "The Endless Summer" it ain't. Still "Gidget" has a cool quality about it, being the original. Though the movie is kinda cheesy in places (a little bit of that surf meets Hollywood thing going' on), but it's cool. Takes me back to the days of surfing L.A. beaches as a kid. If only one could still find a board for $25. And those surfers are definitely hot. Especially that Tom Loughlin dude. A very cool, hot Loverboy. Always thought he was a really good looking guy. That red swimsuit on him is definitely something. In my opinion, "Gidget" edges the "Gidget Goes Hawaiian" sequel. I think it is definitely better than the third one (in Rome) though.