text:
Over the Hill Gang Rides Again... Western... 74 min., tv-film van de week, Circa 1970.
Ik weet zeker dat ik deze film als kind heb gezien, voornamelijk omdat ik zo'n enorme fan ben van Walter Brennan, Fred Astaire, Chill Wills en Edward Buchanan. Dit is een solide *A/B*-cast van acteurs, allemaal in de schemerzone van hun carrière in de tijd dat deze film werd uitgebracht.
Dit is een recensie van de dvd-editie die door Gemstone Entertainment is uitgebracht en het wordt niet mooi!
Wat betreft plot/script en acteerkwaliteit... Dit is een typische filmfabriekproductie van Aaron Spelling. Zoals ik al eerder zei, alle acteurs zijn echte professionals en leveren solide prestaties. Het script is niet spectaculair en wijst op scenario's voor tv-films uit de jaren zeventig. Het zit vol met clichés en voorspelbare plotlijnen, compleet met de held met een witte hoed en de schurk met een zwarte hoed (het is het enige commentaar dat ik zal geven over kostuums/garderobe).
Deze dvd-film, die ongeveer een jaar geleden in de bioscopen was verschenen, verdiende een betere behandeling door de mensen van Gemstone Entertainment. _The Film to dvd Transfer_ is absol<0xC3><0xBA><0xC3><0xBA>t afschuwelijk. Ik vermoed dat filmstudenten van de Universiteit van Zuid-Californië het veel beter gedaan zouden hebben dan de zogenaamde vakmensen uit de filmindustrie, of van Gemstone. Het grootste deel van de 74 minuten lijkt de film zacht of enigszins onscherp te zijn. De overdracht heeft een wild wisselende kleurschakering en een ondoorzichtige snelheid. Verschillende scènes zijn te donker en verdoezelen details, terwijl andere scènes weer zo verdoezelend zijn dat ze details verdoezelen. Bij nog andere gelegenheden lijken Voorwerpen die wit hadden moeten zijn, op het scherm roze te zijn. Stel je tv niet bij. Het is de slechte productiewaarde van de film om hem op dvd te zetten...
Er staan absoluut geen extra's op de schijf! Wij, die de dvd's van het publiek verzamelen, verwachten de extra's die normaal op de schijf staan. Zou het te veel gevraagd zijn geweest als er korte bio's van de voornaamste acteurs op stonden? Wat dacht je van een teaser uit de film waarop dit vervolg is gebaseerd (The Over the Hill Gang). Het ontbreken van extra's is vergeeflijk. Onnauwkeurige informatie op de dvd-hoes is een ander verhaal!
Toen ik op de verzegelde doos van deze film stuitte, dacht ik dat ik een echte Juweel had ontdekt (niet grappig bedoeld). De doos bevatte een cast met onder meer Pat O'Brien en Jack Elam als de mensen over wie ik eerder had gesproken. Stel je mijn schrik en teleurstelling voor toen ik erachter kwam dat Pat en Jack niet in deze rolverdeling voorkwamen. (Een snelle controle van de IMDB leerde me dat Pat en Jack wel in de eerste film voorkwamen, maar niet in de tweede. Uw site is in elk geval accuraat).
Ik heb mer6,99 betaald voor de schijf dus het gaat niet om geld. Is het het geld waard? Die beslissing moet u zelf nemen. Ik zal deze schijf niet weggooien, maar misschien gebruik ik hem in ruil.
Een heel klein positief puntje: de schijf is vrijgegeven voor gebruik over de hele wereld, dus hij is niet gecodeerd als _regionaal_ specifiek. Een groot pluspunt voor fans over de hele wereld.
Is het mogelijk dat Gemstone nieuw is, dat dit een afschuwelijke transfer was en dat ze zich geen zorgen maken over dvd-piraten die de schijf kopiëren voor de zwarte markt?

text_en:
Over the Hill Gang Rides Again...Western...74 mins, TV Movie of the week, Circa 1970.

I am sure I saw this movie as a kid, mainly because I am such huge a fan of Walter Brennan, Fred Astaire, Chill Wills and Edward Buchanan. This is a solid *A/B* List cast of actors, all in the twilight of their career at the time this movie was released.

This is a review of the DVD edition released by Gemstone Entertainment and it ain't gonna be pretty!

With regards to plot/script and quality of acting...This is a typical film factory production from Aaron Spelling productions. As I mentioned earlier, all the actors are real pros and deliver solid performances. The script is nothing spectacular and is indicative of TV movie scripts that were cranked out in the 70's. It is filled with tired cliches and predictable plot lines, complete with the hero wearing a white hat and the villain wearing a black hat (It's the only comment I will make regarding costumes/wardrobe).

This DVD movie, having been in release for about a year, deserved better treatment by the folks at Gemstone entertainment. The Film to DVD Transfer is absolutly horrible. I suspect that film students from the University of Southern California would have done a much better job then the alleged industry professionals working at, or for Gemstone. The film appears soft or slightly out of focus during much of the 74 minutes. The transfer has wildly shifting color hues and opacity rates. Several scenes are overly dark and obscuring detail while other scenes are washed out, again, to the point of obscuring detail. On still other occasions, Objects that were supposed to be white appear on screen as being pink. Do not adjust your TV. It is the poor production value of the film to DVD transfer...

There are absolutely No extras on the disc! We, in the DVD collecting public, have come to expect the *extras* normally put on the disc. Would it have been to much to ask that Short Bios of the principal actors be included? How about a teaser from the Film that this sequel was based on (The Over The Hill Gang). The absence of extras can be forgiven. Inaccurate information on the DVD cover is another story!.

When I stumbled across the factory sealed box of this movie, I figured I had uncovered a true Gem (No pun intended). The Box listed a cast that included Pat O'Brien and Jack Elam in addition to the folks I discussed earlier. Imagine my shock and disappointment when I found out that Pat and Jack were not in this sequal.(A quick check of the IMDB showed me that Pat and Jack were in the first movie but not in the second. Thanks IMDB! At least your site is accurate).

I paid $6.99 for the disc so money is not the issue. Is it worth the money? You will have to make that decision for yourself. I wont throw this disc away but I might use it in trade.

On a very thin positive note, the disc was released for world wide viewing so it is not encoded as *region* specific. A real plus for fans all over the world.

Is it possible that Gemstone new this was a horrible transfer and is not concerned about DVD pirates copying the disc for the black market?


text:
O, een ruig avonturenverhaal in de buitenlucht waar ik nog nooit van had gehoord <0xE2><0x80><0x93> met Robert Mitchum die op een gemene, moordlustige kat jaagt... Ik had me er zo op verheugd! Nou, er is een reden waarom maar weinig mensen ervan gehoord hebben... deze film is verschrikkelijk! Ik bedoel, dit is het soort film waarbij je blijft denken dat het beter zal worden, maar dat gebeurt nooit.
Mitchums familie raakt vee kwijt, en dan een of andere grote kat. De familie noemt het een'schilder'. Vraag het niet. De oude vader van het stel drinkt en zegt gekke dingen. Mam is de oude Beulah Bondi met haar rare ogen, die het Goede Woord citeert en de hele dag en nacht met het lijk van haar zoon in zijn slaapkamer rondhangt terwijl hij wegrot. Mitchum heeft het lichaam van de broer gevonden, geen bloed, niets, hij heeft zelfs nog kleur in zijn gezicht! Hé, zouden die mensen van de make-up niet een beetje make-up kunnen aanbrengen? Als je goed kijkt, zie je hem een beetje bewegen nadat Mitchum hem op zijn paard heeft gezet, als je het in deze film kunt opbrengen om zo ver te komen.
Vastbesloten om die stoute kat te pakken te krijgen, of de schilder, trekt Bob een felrode jas aan. Dit is de enige kleur in de scènes buitenshuis, want de regisseur wilde dat het er zwart-wit uitzag en dat er dingen in de schaduw werden geschoten. Probeer daar maar niet achter te komen.
'Laat in de film, daar.' Er is een scène waarin Mitchum probeert een vuur te maken en de wind zijn lucifers steeds uitblaast. Uiteindelijk krijgt hij er een aan, maar dan valt er sneeuw uit een boom en moet hij het doven. Het is bijna een Laurel en Hardy-moment.
Maar dat is vlak voor het beste deel <0xE2><0x80><0x93> en de meeste actie <0xE2><0x80><0x93> van de hele film. Vlak nadat hij zijn vuur kwijtraakt, begint de zon op te komen, en weeeeeeeee! Mitchum is zo opgetogen dat hij de berg af begint te rennen. Dan begint hij te'skiën'. Dan valt hij plotseling van een grote rots, gillend als een vrouw, en wordt op een afschuwelijke manier gedood. Dan vindt de knappe Tab Hunter zijn dode lichaam, maar hij hoort de kat 'grommen'. Hij gaat achter het bosje staan en doodt de kat. Dat zien we nooit, want deze goedkope productie heeft waarschijnlijk geen geld meer om Mitchum te betalen, zodat ze zich geen nepkat kunnen veroorloven of er een uit een dierentuin kunnen huren.
Helemaal aan het eind brabbelen de families van de oude, geschifte Indiase arbeider iets heel Indiaas over wat de dood inhoudt. Sommige mensen beseffen zelfs dan niet dat de oude Indiaan die verrekte Alfalfa uit 'Our Gang' is, in de oude Indiase stijl.
Nee, dat verzin ik niet.
Een van de ergste, traagste, stomste 'westerns' die je ooit zult zien. Ik denk dat een paar van de ratten hier beslist nakomelingen moeten zijn van de oorspronkelijke stoma-producenten van deze kalkoen, deze score is veel te hoog.

text_en:
Oh, a rugged outdoor adventure that I had never heard of--with Robert Mitchum hunting a bad killer cat ...I was looking forward to it! Well there is a reason few people have heard of it...this movie is terrible! I mean, this is the type of movie where you keep on thinking it's going to get better, but it never does.

Mitchum's family is losing livestock, then lives, to some big cat. The family calls it a "painter". Don't ask. The old dad of the bunch drinks and says crazy things. Mom is old Beulah Bondi with her weird eyes, quotin' the Good Word and hanging out all day and night with her son's corpse in his bedroom as he rots away. (Don't bother ma, she's corpse-sittin'!) Mitchum found the brother's body, no blood, no nothing, even still has color in his face! Hey, couldn't the makeup folks apply just a little makeup? Look closely and you'll see him shift a little bit after Mitchum puts him on his horse, if you can stand getting that far in this movie.

Determined to go get that bad cat, or painter, Bob dons a bright red coat. This is the only color in the outdoor scenes as the director wanted it to look like black and white and shot things in shadows. Don't try to figure that one out.

Late in the movie, there's a scene where Mitchum tries to light a fire and the wind keeps blowing out his matches. Finally he gets one going, only to have snow from a tree fall and put it out. It plays almost like a Laurel and Hardy moment.

But that is right before the best part--and most action--of the whole movie. Right after he loses his fire, the sun starts coming up, and weeeeeee! Mitchum is so elated he starts running down the mountain side. Then he starts "body skiing". Then, all of a sudden, he falls down a big cliff, screaming like a woman, and is horribly killed. I kid you not.

Then handsome Tab Hunter finds his dead body, but hears the cat "growling". He goes behind the bush and kills the cat. We never see that, because this cheesy production must have run out of cash for paying Mitchum so they couldn't afford a fake cat or renting one from a zoo.

At the very end, the families old, nutty Indian worker babbles something very Indian-like about what death is all about. Some people don't realize even then that the old Indian is freaking Alfalfa from "Our Gang" in old Indian makeup.

No, I am not making that up.

One of the worst, slowest moving, dumb "westerns" you will ever see. I think some of the raters here must certainly be offspring of the original dumba%$ producers of this turkey, this rating is way high.


text: Een ambitieuze, maar uiteindelijk onbevredigende western die de fans mateloos zal irriteren, is 'Track of the Cat' (1954). Het is een ongemakkelijke mengeling van de kat die op jacht is naar de prooi en het werk van een sub-Eugene O'Neill, compleet met de lachwekkende komische noot en het spraakzame, maar besluiteloze moraliseren. Jammer genoeg krijgt de eerste de wind van voren in deze irritante statische productie die onnodig veel tijd binnenshuis doorbrengt. Mitchum doet zijn uiterste best om de film bij elkaar te houden, maar hoewel hij de hoofdrol speelt, heeft hij de minste beelden. Beulah Bondi en Philip Tonge beheersen de actie zo goed dat ze de andere spelers van het scherm duwen. Alleen Mitch kan tegen hen op, maar hij verdwijnt lange tijd van het scherm. Ondanks haar tweede rekening is Teresa Wright nauwelijks een rol in de film. Diana Lynn is beter gediend met het script en de regisseur, maar de beste prestatie wordt geleverd door Carl Switzer als een oude indiaan.

text_en: An ambitious but ultimately unsatisfying western that is bound to irritate fans beyond measure, "Track of the Cat" (1954) is an uneasy mix of hunting-the-cat action and sub-Eugene O'Neill playwriting, complete with jarring comic relief and loquacious but indecisive moralizing. Unfortunately, the former is given the short end of the stick in this irritatingly static production which spends an undue amount of time indoors. Mitchum tries hard to hold the film together, but although he plays the main character, he has the least footage. Beulah Bondi and Philip Tonge dominate the action to such an extent, they tend to push the other players off the screen. Only Mitch can stand up to them but he disappears for long stretches. Despite her second billing, Teresa Wright is hardly in the movie at all. Diana Lynn is better served by script and director, but the best performance is delivered by Carl Switzer as an aged Indian.


text: De gebroeders Robert Mitchum en Tab Hunter leven ver van de gebaande paden, en elke winter begint een zekere panter hun vee te doden en wordt nooit gepakt. Deze winter wordt anders. Ik zou deze film graag het voordeel van de twijfel willen geven over wat dit filosofische drama eigenlijk probeert te zeggen, maar dit is in wezen een grote teleurstelling, gezien het talent van de sterren, onder wie Teresa Wright, Diana Lynn, 'Alfafa' (als indiaanse) en Beulah Bondi, die zei dat dit haar favoriete rol was. Ik begrijp waarom, want haar personage is interessanter en gecompliceerder dan haar gebruikelijke soort moederlijke types. Maar dat is allemaal echt interessant. Als je er een minuut van meekrijgt en gebiologeerd raakt door de kleurenfoto's van zwart en wit, zul je merken dat er niet veel anders te zien is. De dialoog is vermoeiend, met de personages die voortdurend zeggen: 'Als de panter zwart is...' 'Als de panter zwart is...' 'Als de panter zwart is...' Om de een of andere reden geef ik er een '4' aan. Ik denk vanwege de sterren en het intrigerende einde, maar dit is op zijn best een curiosumstuk. Ik wil er wel bij zeggen dat de panter gehoord kan worden, maar nooit gezien. Ik denk dat het meer succes zou hebben gehad als het meer actie had gehad met een Nadat ik andere recensies heb gelezen, ben ik het met je eens dat dit meer een stemmingsbeeld was, dat draait om Tabs personage dat opgroeit en voor zichzelf opkomt. Maar over het geheel genomen blijf je in de film het gevoel houden dat je een beetje in de war bent, teleurgesteld, en over het geheel genomen niet tevreden. 'Maar als de panter zwart was...'

text_en: Brothers Robert Mitchum and Tab Hunter are living way off the beaten path and, every winter, a certain panther starts killing their livestock and is never caught. This winter will be different. I'd like to give this movie the benefit of the doubt, as to what this philosophical drama may actually be trying to say, but this is basically a major disappointment, considering the talent of its stars, including Teresa Wright, Diana Lynn, "Alfafa" (as an Indian), and Beulah Bondi, who said this was her favorite role. I can see why, as her character is more interesting and complicated than her usual kind of motherly types. But that is all really of interest. If you catch a minute of this and are transfixed by its color photography of black and white, you'll find there's not much else to really see. The dialogue is tiresome, with the characters continually saying "That if the panther is black..." "If the panther is black...." "If the panther is black..." I do give it a '4', for some reason. I guess for its stars and intriguing ending, but this is a curiosity piece at best. I will say though, that the panther may be heard, but is never seen. I think it would have been more successful had it had more obvious action with a cat you could see and less talk, and "if the panther was black.". After reading other reviews, I do agree this was more of a mood piece, which centers on Tab's character growing up and standing up for himself. But, overall, you still leave the movie feeling somewhat bemused, let down, and on the whole, dissatisfied with it. "But if the panther was black..."


text:
Dominerend middelste kind Robert Mitchum en zijn moeder houden de rest van het gezin onder de duim, vooral het jongste kind, Tab Hunter, die Mitchum met veel plezier de hersens inslaat. De spanning loopt op in een besneeuwde winter, wanneer een gevaarlijke bergleeuw neerdaalt in het dal en het vee begint te doden.
Geen avontuur in de buitenlucht, maar een deprimerend, spraakzaam grensdrama vol irritante, onsympathieke personages. Er zijn een paar goede voorstellingen, vooral van de vrouwelijke leden van de cast, hoewel er weinig anders te doen is voor de gemiddelde filmbezoeker die op zoek is naar escapistisch vermaak.
De lowbudgetfilm The Big Cat uit 1949 had een vergelijkbare thematiek en was veel opwindender, geregisseerd door Phil Karlson en met in de hoofdrollen Preston Foster en Forrest Tucker. Daar krijg je tenminste de kat te zien!

text_en:
Domineering middle child Robert Mitchum and his mother holds the rest of the family under their thumb, especially youngest child Tab Hunter, whom Mitchum takes particular delight in brow-beating. Tensions boil over on a snowy Winter, when a dangerous mountain lion descends on the valley and begins to kill livestock.

Not an outdoor adventure, this is instead a depressing, talky frontier drama full of irritating, unsympathetic characters. There's some good performances, especially by the female cast members, though little else to offer the average film-goer looking for escapist entertainment.

Similarly themed and much more exciting, was the low-budget 1949 film The Big Cat, directed by Phil Karlson and starring Preston Foster and Forrest Tucker. In that one you at least get to see the cat!


text: In het begin van de film, als Arthur en Curt buiten in de sneeuw het dode vee staan te bekijken, valt er sneeuw als de camera op Arthur gericht is, en niet als de camera op Curt gericht is <0xE2><0x80><0x93> steeds maar weer opnieuw. Deze moeilijk te missen stommiteit is nog maar het begin van een neerwaartse spiraal voor deze film. Slordig monteren, slecht acteerwerk en een afschuwelijk script wachten de arme kijker die ervoor kiest om door deze kluns heen te kijken.<br />En moet ik nog vermelden dat wanneer de panter/'schilder' Arthur aanvalt en doodt, er nooit bloed of een wond te zien is?... Zelfs wanneer Curt Arthurs jas uittrekt... Zelfs wanneer Arthurs lichaam over het paard is gedrapeerd. Dat, plus het feit dat we de kat nooit te zien krijgen, plus de schokkende overgang tussen de buitenopnamen en de kitscherige studio-uitstraling van de boerderij, maakte dat de hele film er heel goedkoop uitzag.

text_en:
Early in the film, when Arthur and Curt are out in the snow surveying the dead cattle, snow is falling when the camera is on Arthur, snow is not falling when the camera is on Curt - over and over and over again. This hard to miss goof is only the beginning of a downward spiral for this film. Choppy editing, bad acting and a horrible script await the poor viewer who chooses to sit through this clunker.

And should I mention how when the panther/"painter" attacks and kills Arthur, no blood or wound is ever seen?... Even when Curt takes Arthur's coat off... Even when Arthur's body is draped over the horse. This and the fact that we never see the cat, plus the jarring transition between the outdoor footage and the cheesy studio look of the homestead exterior made the whole film look really low budget.


text: Ik vond deze film erg saai, afleidend en traag. Ik weet niet of dat de bedoeling van het productieteam was, maar als dat zo was, slaagden ze er bewonderenswaardig in. In wezen was het voor mij alleen maar het zeer deprimerende verhaal van een irritant disfunctioneel gezin met schijnbaar weinig anders te bieden aan de wereld <0xE2><0x80><0x93> niet het soort buren dat ik graag in de buurt van mijn ranch zou hebben. Productietechnisch gezien vond ik de rode jas van Robert Mitchum wel leuk en de film bracht de ultieme saaiheid van een wijd open sneeuwlandschap naar voren. Sommige mensen houden van dit soort langzame, disfunctionele gezinnen in de filmwereld. Ik meestal niet, vooral niet als de film zich voortsleept zoals deze film. Nooit gedacht dat ik een film van Robert Mitchum of Teresa Wright (ondanks haar relatief kleine rol) op mijn lijstje van oudere films zou zetten, maar daar gaat deze film over. Eén keer kijken is nauwelijks te verdragen, meer zou gewoon te veel van het goede zijn. Ik denk dat ik niet'verfijnd' genoeg ben. Dat is niet de reden waarom ik films kijk. Blah!

text_en: I found this movie very dreary, distracting, and slow going. Don't know if this was the intent of the production team, but if it was they succeeded admirably. Basically all it was to me was the very depressing story of an annoyingly dysfunctional family with seemingly very little else to offer the world --- not the kind of neighbors I would like near my ranch. Production-wise I did like Robert Mitchum's red coat and the movie did bring out the ultimate dreariness of wide open snow country. Some people like this sort of slow going, dysfunctional-family in the movies stuff. I generally don't, especially when the movie drags on as this movie does. Never thought I would place any Robert Mitchum or Teresa Wright (despite her relatively minor role) movie on my not-to-watch-again list of older movies, but that's where this film goes. One viewing is barely tolerable, any more would be just too taxing. I guess I'm not "sophisticated" enough. It's not why I watch movies. Blah!


text: Teleurstellende film is kil, afstandelijk, met onsympathieke personages en extreem geweld. Hoewel David Caruso en Chris Noth geweldige acteurs zijn, krijgen hun rollen niet genoeg diepte om enig gevoel bij de kijkers op te roepen. De twee vrouwenrollen worden nog minder ontwikkeld. Al met al een smakeloze en verontrustende film.

text_en: Disappointing film is cold, detached with unsympathetic characters and extreme violence. Though David Caruso and Chris Noth are terrific actors, their roles are not given enough depth to evoke any feeling from viewers. The two female roles are even less developed. Altogether a distasteful and distressing film.


text:
O, David Caruso, is er een acteur die meer wordt onderschat dan deze vent? Ik bedoel, hij is zo'n beetje in alles geweldig (behalve 'Proof of Life') en toch zie ik hem nooit een pluim krijgen. En dat is verdomd jammer. Dus toen ik deze film tegenkwam toen ik op een avond laat over het net zat te surfen, was het een uitgemaakte zaak dat ik hem zou gaan kijken. Hoe dan ook, deze film gaat over een overval op een juwelierszaak die verkeerd afloopt en Ned (Caruso) in het ziekenhuis achterlaat nadat zijn minnares/medeplichtige in de misdaad Jude (Kelly Lynch) hem met bloedende wonden achterlaat nadat ze hem uit die voortrazende vluchtauto heeft geduwd. Het hoeft geen betoog dat Ned hier op zijn zachtst gezegd een beetje door geobsedeerd is en een wraakzuchtige reis onderneemt. Jammer genoeg is die arme David de enige reden om naar deze film te kijken, want de plot is saai, de uitvoering smakeloos en de meeste co-sterren zijn onuitstaanbaar. Niet in de laatste plaats omdat Stacey Dash de afschuwelijkste dialogen van de film heeft (en dat zegt veel, want de dialogen van alle anderen zijn ook niet om over naar huis te schrijven) en Bec, een liftster die door Ned wordt opgepikt. Te zeggen dat ik een teleurstelling was, zou een groot understatement zijn.
Eye Candy: Kelly Lynch biedt T&A (het is nog erg vroeg in de film, dus na die scène is alles al voorbij & voorbij...) Vertrouw me).

Mijn graad: D-E-G.

text_en:
Oh, David Caruso, is there any actor more underrated than this guy? I mean he's great in pretty much everything (barring "Proof of Life) and yet I never see him get any accolades. And THAT is a crying shame. So when I ran across this film while channel surfing one late night, it was a foregone conclusion that I would settle down to watch it. Anyways this movie's about a jewelery store holdup that goes wrong leaving Ned (Caruso) hospitalized after his lover/ co-hort in crime Jude (Kelly Lynch) leaves him bloodied and sore after she pushes him out of there speeding getaway car. Needless to say, Ned is a tad POed about this to say the least and goes on a journey of vengeance. Sadly poor David is the ONLY reason to watch this film as the plot is tired, the execution insipid, and most of the co-stars characters insufferable. Not the least being Stacey Dash who has the most awful dialog of the film (and THAT is saying a lot as the dialog of everyone else is no great shakes either) as Bec, a hitch-hiker whom Ned picks up. To say I was disappointment would be a vast understatement.

Eye Candy: Kelly Lynch offers T&A (it's very early in the film, so after that scene's over cut & run...trust me)

My Grade: D-


text: Een soort Bonnie en Clyde-achtige film uit de jaren negentig. Deze film zit vol met clichés, zinloze dialogen en beroerd acteerwerk.<br />De enige uitzondering is de altijd uitmuntende John Spencer als de eenzame, griezelige (maar merkwaardig geliefde) oom Mike.

text_en:
A 90's Bonnie and Clyde-type flick. This movie is loaded with cliches, inane dialog and lousy acting.

The only saving grace is the always superb John Spencer as the lonely, creepy (but strangely loveable) Uncle Mike


text:
Het verhaal is een beetje een klaagzang, maar interessant gefotografeerd en de jonge Mifune is een genoegen om naar te kijken. Voor westerse zintuigen zijn de personages gekmakend zwijgzaam, dat wil zeggen, tot ze tot het uiterste van emotie of crisis worden gedreven. In die zin vertegenwoordigen woorden en 'eerlijke conversatie' de afbraak van het normale communicatieproces, dat voor de Japanners grotendeels non-verbaal is. Dit is het duidelijkst bij de advocaat Hiruta en zijn gezin (vrouw, dochter), minder duidelijk bij de meer westerse Mifune-figuur Aoye.

Het is duidelijk dat Kurosawa (die het script mede heeft geschreven) een sociaal commentaar geeft op de schandalen in het Japan van na de oorlog, maar ook terugkeert naar een bekend thema, namelijk het aansporen van individuen om naar buiten te treden, zich uit te spreken, onrecht en corruptie te benoemen en zich ertegen te verzetten, zelfs als dit resulteert in sociale of persoonlijke onenigheid, aangezien het gevolg daarvan vaak een stil maar zielvernietigend kwaad is.

text_en:
The story is a bit of a groaner, but interestingly photographed, and the young Mifune a pleasure to watch. To Western sensibilities, the characters are maddeningly uncommunicative, that is until pushed to the extreme of emotion or crisis. In this sense, words and 'straight talk' represent the breakdown of the normal process of communication, which for the Japanese is largely non-verbal. This is most evident in the lawyer Hiruta and his family (wife, daughter), less so in the more westernized Mifune character, Aoye.

Clearly Kurosawa (who co-wrote the script) is making some social commentary particular to scandal-mongering in post war Japan, but also returning to a familiar theme, that of urging individuals to step out, speak out, to identify injustice and corruption and oppose it, even if this results in social or personal discord, since often the consequence of not doing so is a silent but soul-destroying evil.


text:
Het is leerzaam om 'The Big Combo' te vergelijken met een andere detectivefilm, 'Mystery Street', die eerder in 1950 is opgenomen. Beide films zijn gemaakt door de grote filmregisseur John Alton. In 'Mystery Street' speelt een koelbloedige detective de rol van de jonge Ricardo Montalban, 'de officier die het onderzoek leidt is de heethoofdige luitenant Leonard Diamond (met een stijve Cornel Wilde in de rol van Cornel Wilde). De detective van Montalban lost met finesse een moeilijke misdaad op, waarbij hij de ene aanwijzing na de andere najaagt tot hij een oplossing heeft gevonden. Wilde's Diamond daarentegen heeft vanaf het begin geen idee; hij heeft niets tegen de heer Brown in termen van hard bewijs en lijkt volkomen machteloos wanneer hij oog in oog staat met de ongrijpbare psychopaat.
In het begin komen we erachter dat Diamond het budget van het politiekorps heeft overschreden voor het onderzoek naar een zaak zonder aanknopingspunten. Gezien het geld van vandaag zou de 18.000 waarschijnlijk gelijk zijn aan de 180.000 en Diamond zou op zijn minst van de zaak zijn gehaald wegens wanbeheer van politiegelden.
Net als Mystery Street, dat al voor zijn tijd in de CSI-technieken werd opgenomen, probeert 'The Big Combo' te bewijzen dat het ook relevant is. Het eerste 'apparaatje' is een bandrecorder die Diamond gebruikt om zijn verklaring aan de commissaris over het geld dat bij het onderzoek naar Brown is gebruikt op te nemen. Dat leidt nergens toe, dus wordt er van ons verwacht dat we onder de indruk zijn van Diamond.' Browns antwoorden op Diamonds vragen zijn hilarisch (Vraag: Vrouwen? Brown: Duur!). Maar wat nog meer opvalt, is de stompzinnigheid van Diamonds onderzoekstechnieken. De enige aanwijzing die hij heeft, is 'Alicia' <0xE2><0x80><0x93> de naam die Browns vriendin in het ziekenhuis eruit flapt na een zelfmoordpoging. Is Diamond zo stom om te geloven dat Brown hem gaat vertellen wie Alicia is en dat hij zichzelf bij een moord wil betrekken? En wat meer is, Diamond is uiterst onprofessioneel als hij in het ziekenhuis tegen Brown zegt dat hij hem graag 'open zou snijden' alsof hij een operatie uitvoert en bang is om 'te ontdekken wat er in hem zit'. Zelfs in de jaren vijftig zou een ongeleid projectiel als Diamond door zijn superieuren in het gareel zijn gehouden.

Tijdens de test met de leugendetector associeert Brown 'Spaghetti' met 'Betinni'. Je vraagt je af hoe de altijd beheerste Brown zo'n blunder kon maken, terwijl het een belangrijke aanwijzing is die uiteindelijk tot de ondergang van de misdaadbaas leidt. Betinni, een medewerker van Browns voormalige baas, verdween nadat er een arrestatiebevel tegen hem was uitgevaardigd. Diamond heeft geen idee waar Batinni is, maar kijk eens aan, nadat hij door Brown en zijn trawanten is 'gefolterd' en bij zijn baas, hoofdinspecteur Peterson, voor de deur is afgezet, blijkt dat Peterson al die tijd wist waar Betinni zich schuilhield. Wat de marteling betreft (sommige internetposters hebben het belachelijk genoeg vergeleken met een scène uit Tarrantino's 'Reservoir Dogs'), die bestaat uit Browns gebruik van het gehoorapparaat van zijn ondergeschikte en een fles haartonic (met 40% alcohol) die hij erin slaagt Diamond de keel door te snijden.
Nog steeds zonder aanwijzingen brengt Diamond de 96 verdachten van Browns organisatie voor ondervraging binnen (grappig hoe Browns 'organisatie' in werkelijkheid alleen maar lijkt te bestaan uit Joe McClure, de gangster-wannabe die nu is gedegradeerd tot loopjongen, en twee homo-boeven, Fante en Mingo (daarover straks meer). Kapitein Peterson flapt er volkomen terecht uit: 'Diamond, wat moet ik toch met je beginnen?'
De rest van het Grote Combo-complot benadrukt Diamonds rol in het geheel. De tip van Betinni leidt Diamond naar antiekhandelaar Nils Dreyer, die vroeger de kapitein was van het jacht waarop Brown en Alicia zijn uitgevaren. Dreyer wordt vermoord voordat hij ook maar iets kan verraden, maar hij laat een foto achter in een bankkluis, een recentere foto van Alicia. Deze keer heeft de technische recherche gelijk en is het mogelijk de foto van Alicia op te blazen, wat bewijst dat ze in een sanatorium woont, slechts een paar uur verderop. Alicia wil zich net herinneren wie Brown op het jacht heeft vermoord, maar als Brown opduikt en haar gedag zegt, gaat ze terug naar het gekkenhuis. Ondertussen probeert McClure Brown om de tuin te leiden, maar Fante en Mingo keren zich tegen hem en Brown schiet hem neer (je mag de scène niet vergeten waarin Brown McClures gehoorapparaat tevoorschijn haalt en tegen hem zegt dat hij in elk geval 'de kogels niet zal horen'). Ten slotte misleidt Brown Fante en Mingo door hun iets te brengen wat op een doos met geld lijkt, maar in werkelijkheid een staaf dynamiet is. Mingo is er kapot van als Fante wordt vermoord en stemt erin toe tegen Brown te getuigen, niet voor Diamond, maar voor zijn geliefde homovriend (het Grote Combo wint punten omdat het suggereert dat Fante en Mingo homo zijn, wat ongebruikelijk is voor een film uit de jaren vijftig). Diamond spoort Brown uiteindelijk op op een vliegveld (waar we geen enkel vliegtuig zien) en arresteert hem (verbazingwekkend hoe Diamond al die kogels ontwijkt die Brown op hem afvuurt!).
Het Grote Combo heeft een paar goede kanten. Naast de sensationele, noirachtige cinematografie is er in het verhaal van de film een onderstroom van duistere seksualiteit te bespeuren. Naast de 'andere' relatie van Mingo en Fante, krijgt Diamond een relatie met een sexy showgirl die op Browns bevel wordt vermoord. Het lijkt niet in staat haar lichamelijke aantrekkingskracht op haar gangstervriendje van zich af te schudden (ondanks het feit dat er niet één scène is waarin die twee blijk geven van enige genegenheid jegens elkaar).
Aan de andere kant, naast de al te moralistische en onwaarschijnlijke luitenant Diamond, zit het Grote Combo vol met theatrale optredens (ik vind het prachtig hoe Brown de prijsvechter zwakjes een klap geeft en McClure ineenkrimpt alsof Brown de man een klap heeft gegeven, aan het begin van de film).
Het Grote Combo markeert het einde van de film noir antiheld. Luitenant Diamond is meer het prototype van sergeant Jack Friday van Dragnet van de tv dan Robert Mitchums femme fatale slachtoffer in 'Out of the Past'.

text_en:
It's instructive to compare 'The Big Combo' with another detective film, 'Mystery Street', filmed earlier in 1950. Both films were shot by the great cinematographer, John Alton. Where 'Mystery Street' features a cool-headed detective finely played by a young Ricardo Montalban, 'The Big Combo's investigating officer is the hot-headed Lieutenant Leonard Diamond (with a stiff Cornel Wilde miscast in the role). Montalban's detective solves a difficult crime with finesse, always doggedly pursuing one clue after another until he arrives at a solution. In contrast, Wilde's Diamond is clueless from the beginning; he has nothing on Mr. Brown in terms of solid evidence and appears utterly impotent each time he has a face-to-face confrontation with the elusive psychopath.

At the beginning, we find out that Diamond has exceeded the police department's budget for investigating a case with no leads. In terms of today's money, the $18,000 would probably be equal to $180,000 and at the very least Diamond would have been taken off the case for mismanagement of police funds.

Like Mystery Street which featured ahead of its time CSI techniques, 'The Big Combo' tries to prove it too is relevant. The first 'gadget' is a tape recorder which Diamond uses to record his statement to the Commissioner about the funds used in the Brown investigation. That goes nowhere so we're then supposed to be impressed by Diamond's use of a lie detector after Brown agrees to be questioned. Brown's responses to Diamond's questions are hilarious (Question: Women? Brown: Expensive!). But more notable is the stupidity of Diamond's investigation techniques. The only clue he has to go on is 'Alicia'--the name Brown's girlfriend blurts out at the hospital after a suicide try. Is Diamond so stupid to believe that Brown is going to tell him who Alicia is and implicate himself in a murder? What's more Diamond is thoroughly unprofessional when he tells Brown at the hospital that he would like to 'cut him open' as if he were conducting an operation and is afraid to find out "what's inside". Even in the 50s, a loose cannon like Diamond would have been reigned in by his superiors.

During the lie detector test, Brown associates 'Spaghetti' with 'Betinni'. One wonders how the always-in-control Brown could make such a gaffe as it's an important clue that eventually leads to the crime boss's undoing. Betinni, an associate of Brown's former boss, disappeared after a warrant was issued for his arrest. Diamond has no idea where Batinni is, but lo and behold, after being 'tortured' by Brown and his minions and dropped off at his boss's doorstep, Captain Peterson, it turns out that Peterson knew all along where Betinni was hiding. As for the torture (some internet posters have laughably likened it to a scene from Tarrantino's 'Reservoir Dogs), it consists of Brown's use of his underling's hearing aid and a bottle of hair tonic (with 40% alcohol) which he manages to force down Diamond's throat.

Still with no clues, Diamond brings in the 96 suspects in Brown's organization for questioning (funny how Brown's 'organization' really seems to consist only of Joe McClure, the gangster wannabe now demoted to gopher, and two gay thugs, Fante and Mingo (more about that in a minute). Captain Peterson quite rightly blurts out, "Diamond, what am I going to do with you?"

The rest of the Big Combo plot emphasizes Diamond's utter inability to pin anything on Brown. Betinni's tip leads Diamond to antique dealer Nils Dreyer who used to be the captain of the yacht in which Brown and Alicia sailed on. Dreyer is murdered before he can spill any beans but leaves a photo in a bank deposit box, a more recent picture of Alicia. This time the CSI unit gets it right and is able to blow up the Alicia photo, proving that she's living in a sanitarium, only a few hours away. Alicia is about to remember who Brown murdered on the yacht but goes back to the looney bin after Brown shows up and says hello to her. Meanwhile, McClure tries to double cross Brown but Fante and Mingo turn on him and Brown blows him away (one can't forget the scene in which Brown takes out McClure's hearing aid and tells him that at least he "won't hear the bullets".) Finally, Brown double crosses Fante and Mingo by bringing them what looks like a box of money but is actually a stick of dynamite. Mingo is devastated when Fante is killed and agrees to testify against Brown, not for Diamond but for his beloved gay lover (the Big Combo does win points for suggesting that Fante and Mingo are gay which is unusual for a movie from the 1950s). Diamond finally tracks Brown down at an airport (where we never see a single plane) and places him under arrest (amazing how Diamond dodges all those bullets Brown fires at him!).

The Big Combo does have a few good things going for it. In addition to the sensational noirish cinematography, there is an undercurrent of dark sexuality running throughout the film's narrative. In addition to Mingo and Fante's 'different' relationship, Diamond becomes involved with a sexy show girl who ends up murdered on Brown's orders. Brown's girlfriend, Susan Lowell, a former classical pianist, also can't seem to shake off her physical attraction to her gangster boyfriend (despite the fact there is not one scene where the two show any good feelings toward one another).

On the other hand, in addition to the overly moralistic and implausible Lieutenant Diamond, the Big Combo is full of histrionic performances (I love how Brown weakly slaps the prizefighter and McClure flinches as if Brown had slugged the guy, at the film's beginning).

The Big Combo marks the end of the film noir anti-hero. Lieutenant Diamond is more the prototype for Sgt. Jack Friday of TV's Dragnet than Robert Mitchum's femme fatale victim in 'Out of the Past'.


text: De misdaadthriller 'Het Grote Combo' uit de jaren vijftig heeft een paar goede punten: een paar mooie rollen in kleinere rollen (waaronder die van Lee van Cleef), een boeiende, sympathieke vertolking van enkele kleinere schurken en een levendig, onderhoudend tempo. Maar het heeft ook een ingewikkelde plot, slecht acteerwerk van de drie hoofdrolspeelsters (waaronder de mooie Jean Wallace) en van de enige hoofdrolspeler, Cornel Wilde, en van een beminnelijke, maar niet bedreigende schurk met de nietszeggende naam meneer Brown. Er zijn ook momenten waarop een lage productiewaarde momenten oplevert die uit een stripverhaal zouden kunnen komen: het privévliegveld dat door niets (zoals een vliegtuig of een landingsbaan) wordt geïdentificeerd, maar eenvoudigweg door een bord met de tekst 'Privévliegveld'. De afloop is ook zwak, niet omdat het idee (een schietpartij in de mist) slecht is, maar omdat je, als je ernaar kijkt, onmogelijk kunt geloven dat je iets anders ziet dan een man die in zijn eentje in een studio doet alsof hij aan het vechten is. Het is nog steeds heel leuk, maar als ze zulke films niet meer maken, is er een reden voor.

text_en: 1950s crime thriller 'The Big Combo' has some good points: some nice acting in the minor roles (Lee van Cleef's performance among them), an interestingly sympathetic portrayal of some of the lesser villains, and a lively, entertaining pace. But it also has a ropey plot, poor acting from the three leading women (including the beautiful Jean Wallace) and its one leading man, Cornel Wilde, and a suave but unmenacing villain, the blandly-named Mr. Brown. There are also some moments where low production values produce moments that might be from a comic strip: the private airport set identified by nothing (such as an aeroplane or runway) that reveals its function but simply by a sign reading "Private Airport", for example; or the box of labelled dynamite. The ending is also weak, not because the idea (a shoot-out in the fog) is bad, but because it's impossible to believe, while watching it, that you're seeing anything other than one man alone in a studio pretending to be in a fight. It's still quite fun, but if they don't make movies like this any more, there is a reason for it.


text: Als je 'Ganja & Hess' simpelweg zou bestempelen als blaxploitatie zou dat een ernstig understatement zijn, want dit is waarschijnlijk de meest ambitieuze 'zwarte' film van de hele jaren zeventig. De inhoud van de film gaat over gruwelen, maar dat zou je niet echt zeggen, want er is geen expliciet geweld of bloedvergieten op het scherm, en de hele productie hangt af van de donkere en stemmingsvolle sfeer. Het is een echt bizarre en superslome film, zeker geen geschikte kijkervaring voor het geval je op zoek bent naar barbaarse gruwelen uit de jaren zeventig. Ik kan niet zeggen dat ik hem erg leuk vond, want eerlijk gezegd is het een superprettige film die veel te lang doorgaat zonder echt ergens over te gaan. Ik heb net zo'n hoge pet op van slimme dialogen en subtiele sfeer, maar een synopsis die beweert te gaan over bloedverslaving en gepassioneerde moord moet uiteindelijk toch iets laten zien, nietwaar? Duane Jones ('Night of the Living Dead') geeft een prachtig lome voorstelling als dokter die lijdt aan een onverzadigbaar verlangen naar menselijk bloed, dat hem wordt toegediend nadat hij is neergestoken met een oeroude, vervloekte dolk. Kort daarna, als zijn assistent (gespeeld door Bill Gunn, de regisseur) zelfmoord pleegt, komt dokter Hess in contact met zijn weduwe Ganja en neemt haar mee in zijn vreemde en deprimerende 'vampier'-universum. De acteerprestaties en de locaties vormen een krachtige mix, maar het tempo van de film is werkelijk slaapverwekkend. Bill Gunn probeert het gebrek aan budget te verdoezelen door verschillende ingenieuze camerastandpunten en geluidseffecten, maar hij kan nog steeds niet verbergen dat er geen spanning of betrokkenheid in het scenario zit. Misschien is de zwaar gecensureerde versie van 'Bloedpaar' wel draaglijker. Ik kan me voorstellen dat een deel van de dialoog in die versie zit, omdat er geen bloed of smerigheid te censureren valt. Gezien de historische achtergrond is het een interessante film, maar hij heeft geen enkele amusementswaarde.

text_en: To simply tag "Ganja & Hess" with a label of blaxploitation would be a serious understatement, as this is probably THE most ambitious 'black' film of entire 70's decade. The substance of the film covers horror, but you really wouldn't say so, as there's no explicit violence or bloodshed on screen, and the whole production relies on its dark and moody atmosphere. It's a really weird and ultra-slow film, definitely not suitable viewing in case you are looking for barbaric 70's horror. I can't say I liked it very much because, honestly, it's a super-pretentious film that goes on for far too long without actually handling about anything. I appreciate smart dialogs and subtle atmosphere as much as the next guy, but a synopsis claiming to revolve on blood addiction and passionate murder eventually must show something, right? Duane Jones ("Night of the Living Dead") gives a marvelously languid performance as a doctor who suffers from an insatiable desire for human blood, brought onto him after being stabbed with an ancient cursed dagger. Shortly after, when his assistant (played by Bill Gunn, the director) commits suicide, Dr. Hess comes into contact with his widow Ganja and sweeps her along in his strange and depressing 'vampire' universe. The acting performances and filming locations form a potent mix, but the pace of the film is truly soporific. Bill Gunn artsy attempts to disguise the lack of budget with various ingenious camera angles and sound effects, but he still can't hide the fact there's no suspense or involvement in the screenplay. Perhaps the heavily cut version "Blood Couple" is more endurable. I can only imagine some of the dialog is cut in that version, as there's no gore or sleaze to censor. It's an interesting film considering its historical background, but it doesn't hold any entertainment value.


text:
Omdat Ganja en Hess shots hadden die onscherp waren, mannelijke naaktheid en zo goed als geen verhaallijn, noemen veel mensen het snel een meesterwerk. Ik ben bang dat ik niet tot dat kamp behoor.
Natuurlijk, Ganja en Hess is 'anders', maar dat maakt het nog niet goed. De beste soorten 'andere' films zijn films die de normen en conventies van het filmen uitdagen terwijl ze de kijker op de een of andere manier emotioneel raken. Het kan grappig zijn, triest, opwindend, eng, verhelderend of gewoon amusant. Het punt is dat het de kijker op de een of andere manier zou moeten raken.
Het kijken naar Ganja en Hess duurt bijna twee uur, tot het afgelopen is. Het is nauwelijks een verhaal om te volgen en de personages zijn er gewoon. Zelfs Duane Jones, zo onweerstaanbaar in Night of the Living Dead, kan niets voor zijn rol doen. Het helpt ook niet dat de film zo slecht gefilmd is dat je bijna nooit iemand goed kunt zien.
De film maakt vanaf de eerste scène een cruciale blunder. Domme kleine ondertitels vertellen ons dat dr. Hess Greene is neergestoken en nu naar bloed hunkert. Is het ooit bij iemand opgekomen dat we deze scène misschien wel zouden willen zien? De gewelddadige scènes die in de film voorkomen hebben bijna geen effect omdat er eigenlijk geen context voor is. Terwijl de film verdergaat, wordt het vampirisme afgezwakt ten gunste van... iets, ik weet niet precies wat. Het enige wat ik weet, is dat de film regelmatig en schokkend het perspectief verlegt en dat er verschillende vertellers komen die beginnen te praten zonder daadwerkelijk iets te zeggen. Ganja en Hess is een waardeloze, slecht bedachte en pijnlijk saaie ervaring.

2/10
Dus waarom een 2 in plaats van een 1? Nou, er waren korte momenten waarop ik de soundtrack wel leuk vond.

text_en:
(spoilers ahead) Because Ganja and Hess had shots that are out of focus, male nudity and just about no narrative sense, many are quick to call it a masterpiece. I'm afraid I don't fall into that camp.

Sure, Ganja and Hess is "different," but that doesn't make it good. The best kinds of "different" films are the ones that challenge the norms and conventions of moviemaking while engaging the viewer emotionally in some way. It could be funny, sad,exciting, scary, enlightening, or just plain entertaining. The point is, it should affect the viewer somehow.

Watching Ganja and Hess is sitting for almost two hours waiting for it to end. There's barely a story to follow and the characters are just there. Even Duane Jones, so magnetic in Night of the Living Dead, can't do anything for his role. It doesn't help that the movie is so poorly filmed you can barely ever get a good look at anyone.

The movie makes a crucial blunder from the first sequence. Silly little subtitles tell us that Dr.Hess Greene was stabbed and now has a craving for blood. Did it ever occur to anyone that we might like to see this scene? The scenes of violence that are present in the film have almost zero effect because there's not really a context for any of it. As the movie goes on, the vampirism is downplayed in favor of...something, I'm not sure what exactly. All I know is that the movie frequently and jarringly shifts perspective and different narrators come in and start talking without actually saying anything. Ganja and Hess is a shoddy, ill-conceived and painfully tedious experience.

2/10

So why a 2 instead of a 1? Well, there were brief moments where I liked the soundtrack.


text: Ik waagde me aan deze film nadat ik er een paar intrigerende recensies over had gelezen. Uiteindelijk vond ik de film saai, onbegrijpelijk, amateuristisch en bijna niet om aan te zien. Het filmen en de montage zijn een puinhoop. Het verhaal is zinloos en de richting varieert tussen kunstzinnig en overdreven tot saai en traag. Het acteerwerk varieerde van redelijk (door de hoofdrol, Duane Jones) tot verschrikkelijk (door alle anderen). Moet dit een hoogtepunt zijn in de zwarte film van de jaren zeventig? Vermijd het ten koste van alles!

text_en: I took a chance on this film after reading a couple of intriguing reviews of it. Ultimately, I thought the film was boring, incomprehensible, amateurish, and almost unwatchable. The cinematography and editing are a mess. The story pointless and the direction varies between arty and overdone to dull and sluggish. The acting ranged from passable (by the lead, Duane Jones) to awful (everyone else). This is supposed to be a landmark in black cinema of the 70's? Avoid at all costs!!!


text: Deze film was niet zo geweldig en ik zou hem niet aanbevelen als je een serieuze fan van vampierfilms bent. Ik dacht dat Duane, die de hoofdrol speelde, er op z'n minst een beetje potentieel in zou hebben, maar wat ik vooral van zijn acteerwerk zag was saaie dialogen en niet genoeg enthousiasme voor zijn personage. Jones wordt neergestoken door een man die later zelfmoord pleegde en een levende vampier achterliet. Vervolgens zuigt Jones het bloed van de man op en houdt hem in de vriezer uit angst dat hij, als hij wordt gepakt, schuldig zal worden bevonden aan de moord op de man. Kort daarna zien we visioenen van een Afrikaanse koningin die Jones op de een of andere manier in haar macht heeft en die hem ertoe aanzet steeds meer mensen te doden. We zien hoe Jones zich voorstelt dat hij in een kerk is om zich te bevrijden van de vloek van een vampier en dat zijn lot na die scène is bezegeld. De vrouw aan de andere kant is de vrouw van de man die zelfmoord heeft gepleegd en die uiteindelijk in Jones' huis blijft wonen en het lichaam van haar man in de vriezer vindt en ontdekt dat er, nadat ze verliefd is geworden op Jones, meer aan die man vastzit dan ze wil weten. Jones wil haar onsterfelijk maken, net zoals hij is. Deze film is onherkenbaar, traag en saai. Hij wil graag indruk maken op fans van films als 'Blacula', maar slaagt daar niet in.

text_en: This movie was not all that great and one that I wouldn't recommend checking out if your a serious vampire flick fan. I thought that sense it had Duane jones staring as the main character that it would have at least a little potential in it but what i saw most of his acting was boring dialogue and not enough enthusiasm in his character. Jones gets stabbed by a man that later committed suicide and left jones a living vampire. Jones then sucks the blood of the man and keeps him in the freezer in fear that if he is caught that he will be found guilty of the man murder. Soon afterward we see visions of an African queen somehow in control of Jones and leads him to kill more and more people. Wee see Jones envisioning being at a church in order to free himself of this curse of being a vampire and his fate is left after that scene. The woman on the other hand is the wife of the man that committed suicide and ends up staying at jones place and finds her husbands body in the freezer and finds out that after she has fallen in love with Jones that there is more to this man than she cares to know about. Jones wants to make her immortal just as he is. This movie is unmemorable, slow and boring it tends to want to sway to fans of such movies as "Blacula" but falls to do so.


text: Hoewel deze film een paar interessante ideeën heeft (vampirisme als verslaving), is de uitvoering afschuwelijk. Het verhaal is praktisch afwezig (en nodeloos lang en verwarrend). De acteerprestaties (behalve die van Duane Jones) zijn afschuwelijk... de acteurs blazen hun tekst voor de camera! De dialoog is bijna niet te verstaan. Het hele geval komt amateuristisch over. Niet aanbevolen.

text_en: While this film does have some interesting ideas (vampirism as an addiction), the execution is horrible. The narrative is practically non-existent (and needlessly overlong and confusing). The acting (except Duane Jones) is horrible...the actors blow lines right on camera! The dialogue is almost impossible to hear. The whole thing comes off as very amateurish. Not recommended.


text: Volgens mij zijn mijn ogen gaan bloeden van deze film. Dit is een perfect voorbeeld van slechte 'kunst'films. Saaie, onsamenhangende regie, middelmatige acteerprestaties, ondoordachte montage, blinde cinematografie en vrijwel zeker geen tekst (dit ding kan onmogelijk zijn geschreven). Misschien had Bill Gunn de standaardblaxploitation-vampierfilm moeten maken waarvoor hij was ingehuurd. Het had in elk geval niet erger kunnen zijn.

text_en: I think this movie made my eyes bleed. This is a perfect example of bad "art" movies. Dull, incoherent, pedestrian direction, mediocre acting, clueless editing, blind cinematography, and almost certainly no writing (this thing surely couldn't have been scripted). Perhaps Bill Gunn should have made the standard blaxploitation vampire movie he was hired to make. It certainly couldn't have been any worse.


text:
Een andere uit de stal van _Schaamteloos_. Ze gaan maar door over hoe ze de ontbrekende scènes hebben opgespoord, alles opnieuw hebben opgenomen en de soundtrack hebben vernieuwd... Het is net alsof een kind je vertelt dat hij een geweldige tekening heeft gemaakt en dat je er dan naar kijkt... _Oasis of Fear_ is een beetje, tja, waardeloos.
Het gaat over een jong stel dat door Europa reist in een knalgele open sportwagen en pornoblaadjes uitdeelt aan de plaatselijke bevolking (dat is het bewijs). Maar als de film eenmaal op gang is gekomen, dringt het tot je door dat hij gewoon niet erg goed is, een beetje amateuristisch. De trailer is het beste aan de film.
Hij begint goed met een George Beatle-achtig nummer, maar wordt al snel irritant. De vent, een en al taille en dik haar, komt uit de school van Cliff Richard. Eigenlijk was Cliff een beetje charmanter dan deze. Het meisje is oké, op een Kate Middleton-achtige manier. Het hoort bij een tijd waarin je je eigen amusement moest maken, toen je alleen Dixon of Dock Green op de zwart-wittelevisie had, terwijl naar de film gaan om een grote kleurenfilm te zien <0xE2><0x80><0x93> en een vrouw haar kleren uittrekken <0xE2><0x80><0x93> een echte traktatie was, echte decadentie.
Je huurt die films voor een beetje saus en onPC-plezier <0xE2><0x80><0x93> je verwacht niet echt dat het je allemaal zo zal vervelen. Het wordt het laatste halfuur wat rustiger, maar tot die tijd duurt het echt heel lang.

text_en:
Another from the Shameless stable of exploitation films. They go on about how they've tracked down missing scenes, remastered it all and redone the soundtrack... it's like a kid telling you how they've done an amazing drawing and you then look at it... Oasis of Fear is a bit, well, rubbish.

It's about a young couple who travel around Europe in a zippy yellow open top sports car flogging porn mags to locals (that dates it). But once the movie settles down it hits you that it's just not very good, a bit amateurish. The trailer is the best thing about it.

It starts off okay with a George Beatle type track, but soon becomes irritating. The bloke, all 29in waist and big hair, is from the Cliff Richard school of acting. Actually Cliff was a bit more charming than this. The girl is alright in a Kate Middleton kind of way. It belongs to an age where you had to make your own entertainment, when you only had Dixon of Dock Green on the black and white telly, while going to the movies to see a big colour film - and a woman get her kit off - was a real treat, real decadence.

You rent these films for a bit of sauce and unPC fun - you don't really expect to be so bored by it all. It picks up for the last half hour, but really drags until then.


text:
Un Posto Ideale Per Uccidere is een uitbuitingsthriller die de relaxte hippiehouding van de jaren zestig combineert met de toegeeflijke benadering van cinematografische seks en geweld uit de jaren zeventig. De film is gemaakt door de Italiaanse regisseur Umberto Lenzi, op het punt waar zijn carrière zich afwendde van avonturen- en thrillers en zich in bloediger, controversiëlere wateren begaf. Uiteindelijk zou Lenzi de wereld beledigen met films als Mangiati Vivi! (ook wel bekend als _A Eaten Alive_ ) en de berucht misselijkmakende _Cannibal Ferox_. _Un Posto Ideale Per Uccidere_ is in elk geval niet bijzonder beledigend of akelig <0xE2><0x80><0x93> het is gewoon een routinethriller met een vleugje seks en naaktheid, duidelijke plotontwikkelingen, een modieus downbeat einde en een tenentikkende soundtrack die gelukkig niets te maken heeft met de gebeurtenissen op het scherm!
Dick (Ray Lovelock) en Ingrid (Ornella Muti) zijn een jong Scandinavisch stel dat door Europa reist. Ze verdienen de kost door pornografische foto's van zichzelf te verkopen. Helaas voor hen wordt hun plannetje ontdekt door de ietwat onverzoenlijke Italiaanse politie, en ze krijgen opdracht Italië onmiddellijk te verlaten. Op weg naar de grens raakt hun auto zonder benzine te staan, en ze worden gedwongen hulp te zoeken in een grote, afgelegen villa. Daar ontmoeten ze Barbara Slater (Irene Papas), de vrouw van de NAVO-kolonel die de villa bezit. Barbara lijkt gespannen en nerveus, vooral wanneer ze merkt dat ze de benzine van haar man proberen te stelen, maar ze nodigt het stel niettemin uit om te blijven. Het wordt steeds duidelijker dat Barbara niet te vertrouwen is. Haar gedrag lijkt grillig en op een gegeven moment verleidt ze Dick. Het jonge stel komt er langzaam achter dat Barbara een bijbedoeling heeft om hen in haar huis te hebben. Het schijnt dat ze onlangs haar man heeft vermoord en zijn lichaam in de kofferbak van zijn auto heeft verstopt. Nu is ze van plan Dick en Ingrid voor haar meedogenloze misdaad te laten opdraaien.
De film heeft een paar interessante elementen en is naar Lenzi's latere maatstaven betrekkelijk subtiel. Er wordt enige tijd vrijgemaakt voor de juiste karakterontwikkeling, zodat de uiteindelijke tegenslagen die de hoofdpersonen overkomen wat meer gewicht in de schaal leggen. Het probleem is dat de hoofdpersonen nogal saai zijn en dat de acteurs niet echt charismatisch genoeg zijn om dat te overwinnen. Eugenio Alabiso regisseert de film heel goed, waarbij hij een verscheidenheid aan flitsende technieken gebruikt om een sfeer van sfeer in verschillende scènes te creëren. Maar weer is het centrale verhaal te zwak en te onbeduidend, uiteindelijk kan geen enkele flitsende montage de alomtegenwoordige somberheid van de film verdrijven. Zodra Un Posto Ideale Per Uccidere zijn sombere, deprimerende climax bereikt, realiseer je je dat er heel weinig is gebeurd. Het is een traag draaiende film die nergens naar toe bouwt. Verzamelaars van deze oude Italiaanse films uit het exploitatietijdperk zouden misschien iets vinden om hun belangstelling vast te houden, net als fans van de sterren, maar voor een groter publiek is er niet veel in de film dat de moeite waard is om je druk over te maken.

text_en:
Un Posto Ideale Per Uccidere is an exploitation thriller which mixes the laid-back hippie attitudes of the 60s with the permissive approach to cinematic sex and violence of the 70s. It comes from Italian director Umberto Lenzi, at the junction where his career was steering away from adventure and thriller movies and sailing into gorier, more controversial waters. Ultimately Lenzi would offend the world with films like Mangiati Vivi! (a.k.a Eaten Alive), and the notoriously sickening Cannibal Ferox. At least Un Posto Ideale Per Uccidere isn't particularly offensive or nasty  it's just a routine thriller with a splash of sex and nudity, obvious plot developments, a fashionably downbeat ending, and a toe-tapping soundtrack that is blissfully unrelated to the events on screen!

Dick (Ray Lovelock) and Ingrid (Ornella Muti) are a young Scandinavian couple travelling around Europe. They pay their way by selling pornographic photos of themselves. Unfortunately for them, their scheme is uncovered by the somewhat unforgiving Italian police and they are instructed to leave Italy at once. On their way to the border, their car runs out of petrol and they are forced to seek help at a large, secluded villa. Here they meet Barbara Slater (Irene Papas), wife of the NATO colonel who owns the villa. Barbara seems edgy and nervous, especially when she finds them attempting to steal her husband's petrol, but nevertheless invites the couple to stay. It becomes increasingly apparent that Barbara is not to be trusted. Her behaviour seems erratic and at one point she seduces Dick. The young couple slowly come to learn that Barbara has an ulterior motive for having them in her home. Seems she recently murdered her husband and has his body stashed in the trunk of his car. now she plans to frame Dick and Ingrid for her ruthless crime.

The film has a few interesting elements and is comparatively subtle by Lenzi's later standards. There is some attempt to set aside time for proper character development, so that the eventual misadventures which befall the protagonists carry a little more weight. The problem is that the characters are rather dull, and the actors aren't really charismatic enough to overcome this. Eugenio Alabiso edits the film quite well, using a variety of flashy techniques to create a sense of atmosphere in several scenes. But again, the central story is too weak and uninvolving  in the end, no amount of flashy editing can overcome the film's pervasive air of dreariness. Once Un Posto Ideale Per Uccidere reaches its glumly depressing climax, one realises that very little has really happened. It is a slow-burning film which doesn't build to anything of note. Collectors of these old Italian exploitation-era movies might find something to hold their interest, as will fans of the stars, but for wider audiences there's not a great deal in the film worth getting excited about.


text: Dit is zo'n film die precies zo uitpakt als je zou verwachten, bijna volgens de regels. Een jong stel wordt gearresteerd omdat ze 'vieze foto's' verkopen (een van de titels van deze uitgave), hoewel de foto's soms niet meer laten zien dan Ornella Muti naakt in een fotohokje. Ze komen terecht in het landhuis van een rijke dame (Irene Pappas die een minder levendige voorstelling geeft dan sommige van de meubels, en duidelijk wenste dat ze ergens anders was) omdat hun benzine op is, en als ze ze in haar garage vindt en ze wat brandstof aan het aftappen is, beseft ze dat ze ze kan gebruiken. Iemand die niet in vijf minuten doorheeft wat ze van plan is, kan in zijn hele leven maar tien films hebben gezien. Het ziet eruit als een oude aflevering van de tv-serie Thriller met een beetje naaktheid eraan toegevoegd (hoewel Pappas duidelijk een dubbelganger heeft) en een hippie/bloemetjesmuziekje erbij, compleet met goedkope muziek, wat waarschijnlijk het beste is in deze voorspelbare geeuw van een film. Alleen interessant voor Ornella Muti-fans als ze niet boven de nauwelijks legaal geile blikken verheven zijn.

text_en: This is one of those films that plays out exactly as you might expect, almost by-the-numbers. A young couple get arrested for selling 'dirty pictures' (one of the titles for this release) although the pictures sometimes show nothing more than Ornella Muti naked in a photo-me-booth. They end up in the mansion of a rich lady (Irene Pappas giving a performance less lively than some of the furniture and obviously wishing she were elsewhere) because they run out of gasoline, and when she finds them in her garage syphoning off some fuel she realises she has a use for them. Anybody who doesn't realise what she is up to in about five minutes could only have seen ten movies in their lifetime. It plays out like an old episode of the TV show 'Thriller' with some nudity added (though Pappas obviously has a body double) and some hippy/flower-power shtick thrown in replete with cheesy music which is probably the best thing in this predictable yawn of a movie. Only of interest to Ornella Muti fans if they're not above barely-legal leering.


text:
Dit hield mijn belangstelling voor de vroege film gaande, maar raakte ik bijna kwijt toen hij te veel op een soap ging lijken in plaats van op een film noir, waarin hij geclassificeerd is.
Hier en daar zitten een paar goede elementen in de film noir-cinematografie die ik leuk vond. Barbara Stanwyck, die ik gewoonlijk graag zie, was niets anders dan een zeurende hypochonder en niet iemand voor wie je warmloopt omdat ze voortdurend van alles eist. Toch vond ik haar karakter op de een of andere manier tenminste draaglijk.
Ik vond het einde wel leuk en ik vond dat het de film gedenkwaardiger en geloofwaardiger maakte.

text_en:
This kept my interest in the early going but almost lost me as it turns into too much of a soap opera instead of a film noir, in which it is classified.

There are some good touches film noir cinematography here and there which I enjoyed. Barbara Stanwyck, whom I usually like to watch, was nothing but a whining hypochondriac and not somebody you root for because of her constant demanding of everything. Yet, I somehow found her character at least bearable.

I did like the ending and I thought it made the film more memorable and credible.


text: Ik heb nog nooit de legendarische radio-uitzending gehoord (waarin Agnes Moorehead figureert in wat wordt beschreven als een krachtmeting tussen één vrouw en twee mannen), maar het moest beter zijn dan de opgeblazen filmversie, die vandaag de dag tevoorschijn komt met alle amusementswaarde van een telemarketinggesprek voor een film noir. Om deze flinterdunne premisse uit te breiden tot de lengte van de serie, neemt een slecht gecaste Barbara Stanwyck (die er zo robuust uitziet dat ze zelf op een telefoonpaal zou moeten staan) een reeks koortsachtige telefoongesprekken aan, die allemaal eindigen met de persoon aan de andere kant van de lijn, die in een lange, vaak verwarrende flashback tot leven komt. (Of, nog verbijsterender, in flashbacks tot leven komt.) Afgezaagd, gedateerd, veel te geacteerd... en verreweg een van Stanwycks slechtste <0xE2><0x80><0x93> en meest overschatte <0xE2><0x80><0x93> rollen.<br />Erger nog, zelden erg spannend, hoewel sommige kijkers ongetwijfeld op de rand van hun stoel zitten te wachten tot de irritante heldin haar verdiende loon krijgt. Aan de andere kant is het vaak grappiger dan een telefoontje naar Dial-A-Joke, vooral als Stanwyck (een van de sterkste filmactrices uit die tijd) herhaaldelijk en niet overtuigend 'Ik ben een zieke vrouw!' in de telefoon brult.

text_en:
I've never heard the legendary radio broadcast (featuring Agnes Moorehead in what has been described as basically a one-woman tour de force) but it had to be better than the overblown movie version, which today emerges with all the entertainment value of a film noir telemarketing call.

Basic plot rips long arm of coincidence out of its socket--screechy self-centered invalid is accidentally patched into phone call where she overhears two men plotting a murder--her own! (What are the odds?)

Then, to expand this flimsy premise to feature-length, a badly-cast Barbara Stanwyck (who appears so robust she looks like she should be out stringing wire on telephone poles herself) engages in a series of frantic phone calls that all invariably end up with person on other end of line drifting into a lengthy, often confusing, flashback. (Or, even more baffling, flashbacks within flashbacks.) Corny, dated, way over-acted. . .and by far one of Stanwyck's worst--and most over-rated (an Oscar nomination for this hysterical performance?)--roles.

Worse yet, rarely very suspenseful, although some viewers will doubtless be on edge of seats waiting for the annoying heroine to get her come-uppance. On other hand, frequently funnier than a call to Dial-A-Joke, especially when Stanwyck (one of the strongest film actresses of that era) repeatedly, and unconvincingly, bellows "I'm a sick woman!" into the phone at top her lungs.


text:
'Sorry Wrong Number' is een oefening in het verpesten van alles wat werkte in een strak geschreven radioprogramma van 22 minuten, dat vervolgens wordt omgetoverd tot een afgrijselijk opgedirkte film van 90 minuten. Het programma was zo kort dat het de behoefte aan een ster tartte, maar de film wordt gezien als een kans om Barbara Stanwyck aan je te slijten. Het idee voor het programma bestond gewoon niet uit 90 minuten.
Het programma bouwde spanning op door de luisteraars samen met de invalide hoofdpersoon op te sluiten in haar slaapkamer, die al snel een kooi werd. Ongelukkigerwijs is het op alle mogelijke manieren uitgebreid, tot de zuivere machinerie van het stuk onherkenbaar is verweven met intriges, intriges, intriges, zo ver het oog reikt; en secundaire, van geen enkel belang zijnde figuren, die de zaak uit hun hoofd zitten te praten. We snijden tientallen keren van de kamer af voor even zinloze ontwikkelingen. Er is een floorshow in een nachtclub. Er is een geheim chalet op een strand, dat wordt geïntroduceerd met een scenario voor het graven van oesterschelpen. Er is een chemisch laboratorium, autoritten, intriges, subplotten die zich ontwikkelen. Het stuk heeft de hele zaak verknoeid. Niets van dit alles is van enige kwaliteit.
Het is allemaal zinloze uitweidingen van de zwakste soort; het heeft geen enkel effect op de afloop. Stanwyck is gewoon helemaal de verkeerde voor de rol. Wil je een uitstekende, ingekorte film zien? Huur Rear Window. Dit is een heel verwarde, heel slappe film. Een model van efficiëntie omgevormd tot een toonbeeld van tekortkomingen.

text_en:
'Sorry Wrong Number' is an exercise in how to ruin everything that worked in a tightly-written 22 minute radio play, via its transformation into a hideously-padded 90 minute movie. The play was so short as to defy the need for a star but the movie is seen as a chance to sell you Barbara Stanwyck. The idea for the play just didn't have 90 minutes in it.

The play built tension by confining listeners along with the invalid protagonist in her bedroom, which rapidly became a cage. Unfortunately it was expanded every which way until the clean machinery of the play is convoluted beyond recognition with plot, plot, plot as far as the eye can see; and secondary characters of no importance whatsoever talking the life out of things. We cut away from the room dozens of times for equally meaningless developments. There's an nightclub floor show. There's a secret chalet on a beach introduced with a clam-digging scenario. There's a chemistry lab, car trips, intrigue, sub-plots Expanding the play just loused the whole thing up. None of it is of any quality.

It's all pointless elaboration of the weakest variety; it has no effect on the outcome. Stanwyck is just plain wrong for the role. You want to see an excellent confined, single-set movie? Rent Rear Window. This is very confused, very limp movie. A model of efficiency converted into a showcase of deficiencies.


text:
Deze film slaagt er niet in zichzelf goed te maken, zelfs niet nadat die mogelijkheid op miraculeuze wijze beschikbaar kwam. Ik was er zeker van dat ik mijn tijd verspilde tijdens de eerste 80 minuten gratuite tv-predikant-belediging (die misschien echt toepasselijk zou zijn als hij niet met zo'n schijnbare fictie en oppervlakkigheid zou worden behandeld) toen het plotseling, op het allerlaatste moment, leek alsof er een verhaal op het punt stond te voorschijn te komen.
Ik had het mis. De enige interessante spanning in deze film blijft volkomen onopgelost en onverklaard. Het lijkt bijna alsof deze film herschreven is bij de montage en dat ze de beelden misten om de herziening te verklaren. Dus hebben ze hem vrijgegeven.
Ik kan niet geloven dat ik hier echt een tweedehands exemplaar van heb gekocht. Ik vind het vreselijk dat ik er 5,99 voor heb betaald. Maar ik heb veel liefde voor de mensheid om die terug te geven of te ruilen. Iemand anders zou ermee kunnen eindigen.
Alleen de producent kan volledig de schuld krijgen, maar elke regisseur die zijn naam op deze film zou zetten, verdient een zekere mate van walging.

text_en:
This movie fails to redeem itself, even after that possibility became miraculously available. I was certain that I was wasting my time through the first 80 minutes of gratuitous TV-preacher bashing (which might actually be appropriate if it were not handled with such apparent fiction and superficiality) when suddenly, at the very last moment, it seemed that a story was about to emerge.

I was wrong. The only interesting tension in this film goes entirely unresolved and unexplained. It almost seems like this film was re-written in editing and they lacked the footage to explain the revision. So they released it.

I can't believe I actually bought a used copy of this. I hate that I spent $5.99 for it. But I have to much love for humanity to return or exchange it. Someone else might end up with it.

Only the producer can be blamed fully, but any director that would put his name on this movie deserves a measure of disgust.


text: Als fictie is dit een onopvallend stuk melodrama met een bekend verhaal: de heldin wordt verliefd op een man die haar wreed in de steek laat. Dan doet ze het nog een keer en sterft uiteindelijk ellendig en alleen. Jammer genoeg zijn de hoofdpersonen in dit verhaal _verondersteld_ echte mensen. In de loop van het vertellen van het verhaal over Caroline Lamb (die door zijn vrouw wordt gespeeld) als een vrouw die onrecht is aangedaan, gaat Bolt ruw om met historische feiten en knijpt hij een oogje dicht voor enkele van haar minder nobele momenten. Met name Lord Byron, die ooit haar minnaar was, wordt afgeschilderd als een karikatuur die slecht is onderzocht. (Het goede nieuws is dat het kreupele been dat hem zijn hele leven heeft geplaagd op wonderbaarlijke wijze is verdwenen. Het is waar dat 'Caro' en Byron een verhouding hadden, en dat Byron degene was die er een eind aan maakte toen ze steeds meer door hem geobsedeerd raakte. Maar de film verzuimt te vermelden dat ze vervolgens een wrede wraakactie tegen hem ondernam, die aanzienlijk langer duurde dan de oorspronkelijke affaire, en die een belangrijke rol speelde bij het ruïneren van zijn reputatie in Engeland, met beschuldigingen van misdaden tot en met moord. Byron was zeker een mens met tekortkomingen, maar Bolt vergroot en vervormt die tekortkomingen, terwijl hij die van lady Caroline grotendeels negeert. Het lijkt erop dat Bolt meer geïnteresseerd is in het schrijven van een goed verhaal dan in het vertegenwoordigen van het leven van de echte Caroline Lamb, wat vergeeflijk zou zijn als hij een goed verhaal had geschreven. Maar er is niets bijzonders aan dit verhaal, zelfs de kostuums niet; gewoon een doorsneeverhaal over een 'vrouw die door harteloze mannen wordt geruïneerd'. Als je op negentiende-eeuwse fictie uit bent, zou een roman van Jane Austen een betere keus zijn; als je op historische nauwkeurigheid uit bent, zul je die hier niet vinden.

text_en:
As a work of fiction, this is an unexceptional piece of melodrama with a familiar story: the heroine falls in love with a man who abandons her cruelly. Then she does it again, and finally dies miserable and alone. Unfortunately, the main characters in this story are *supposed* to be real people. In the course of presenting Caroline Lamb (played by his wife) as a woman wronged, Bolt rides roughshod over historical facts and turns a blind eye to some of her less noble moments. In particular Lord Byron, her sometime lover, is presented as a poorly researched caricature. (On the bright side, the crippled leg that plagued him throughout his life has miraculously vanished.)

It is true, as depicted in the film, that 'Caro' and Byron had an affair, and that Byron was the one to break it off as she became more and more obsessed with him. But the film completely fails to note that she went on to conduct a vicious campaign of revenge against him that lasted for considerably longer than the original affair, and played a major part in ruining his reputation in England with accusations of crimes up to and including murder. Byron was certainly a flawed human being, but Bolt magnifies and distorts those flaws while ignoring many of Lady Caroline's.

It appears that Bolt is more interested in making a good story than in representing the life of the real Caroline Lamb, which would be forgivable if he *had* created a good story. But there's nothing exceptional about this one, not even the costumes; just a run-of-the-mill "woman ruined by heartless men" tale. If it's 19th-century fiction you're after, a Jane Austen dramatization would be a better choice; if it's historical accuracy you like, you won't find it here.


text: Ik deed heel erg mijn best, maar ik kon nooit door deze film heen komen zonder in slaap te vallen. Ik probeerde het twee keer, maar het verveelde niveau van deze totaal oninteressante film was ongeëvenaard. Hoe kon je een film maken die gebaseerd was op een negentiende-eeuws seksschandaal?! Ik weet het niet, maar de studio vond een manier! Destijds was ik heel verbaasd, want ik ben dol op Richard Chamberlain in zo veel andere films (zoals in _The man in the iron man_, _SHOGUN_ of _COUNT OF MONTE CHRISTO_ ). Na het zien van deze afschuwelijke film had ik het ongenoegen om naar de bioscoop te gaan en een nog ergere Chamberlain-film te zien ( _King Solomon's Moles_ ). Blijkbaar is hij toch in staat om de hoofdrol te spelen in waardeloze films!

text_en: I tried VERY hard but could never make it through this film without falling asleep. I tried twice but the boredom level of this TOTALLY uninteresting picture was off the charts. How could you make a movie based on a 19th century sex scandal boring?! I don't know, but the studio found a way! At the time, I was very surprised, as I have loved Richard Chamberlain in so many other movies (such as the made for TV MAN IN THE IRON MASK, SHOGUN or COUNT OF MONTE CRISTO). Subsequent to seeing this awful film, I had the displeasure of going to the theater and seeing an even worse Chamberlain film (KING SOLOMON'S MINES). Apparently he is MORE than able to star in crappy films after all!


text: Het verhaal is verminkt. Het acteren was niet overtuigend en de dialoog onwaarschijnlijk. Ik kan niet geloven dat ik wakker ben gebleven tijdens het hele gebeuren. En de kostuums varieerden van niet slecht tot 'welke polyester wol was dat?' Alleen voor de nieuwsgierigheid.

text_en: The story has been mangled. The acting was unconvincing and the dialogue improbable. I can't believe I managed to stay awake through the whole thing. And the costumes ranged from not bad to "which polyester knit fabric was that?" For curiosity value only.


text:
Deze zogenaamde internationale thriller was zo verschrikkelijk dat ik niet wist of ik moest lachen of huilen. Het team van vier schrijvers die deze rotzooi hadden geschreven, zou in de gevangenis moeten worden gezet wegens misdaden tegen de mensheid. De acht producers die de film op de markt hadden gebracht, zouden terecht moeten staan wegens samenzwering tot het toebrengen van hersendood. Zo erg was het.
Deze film was in alle opzichten afschuwelijk. De kwaliteit van de productie was beneden de tv-kwaliteit. De foto's waren slecht, het geluid was vaag en de muziek was pure troep. De premisse was interessant: dat de Verenigde Staten tijdens de Koude Oorlog in alle ambassades in de Sovjet-Unie en in de Oostbloklanden atoombommen hadden geplaatst om ze de mogelijkheid te geven de eerste aanval te doen. Nu de koude oorlog voorbij was, waren de Verenigde Staten bezig alle bommen te ontmantelen, maar de laatste zat in een ambassade die was overgenomen door een groep terroristen. Onze helden (Daryl Hannah en Peter Weller) moesten hem onklaar maken voordat de terroristen hem in handen kregen.
De presentatie van het verhaal was rampzalig. De dialoog was zo slecht dat ik letterlijk zat te bulderen van het lachen tussen het rollen van mijn ogen. Sommige scènes waren zo ongeloofwaardig dat ik me afvroeg wat de schrijvers rookten. Onze helden rammelen bijvoorbeeld door het ventilatiesysteem en proberen wanhopig een manier te vinden om naar beneden te gaan naar de bom om hem onklaar te maken. Terroristen vermoorden overal één gijzelaar per uur. Dus dit zou het perfecte moment zijn om in de luchtkoker te gaan vrijen, toch? De schrijvers dachten van wel.
Daryl Hannah en Tom Berenger deden hun best om hun belachelijke personages met enig succes geloofwaardigheid te geven. Peter Weller was afschuwelijk. Zijn personage had een stel heel domme zinnen, die hij tot absurditeit wist te verheffen.
Ik heb deze film een 2/10 gegeven. Zie deze film onder geen beding. Actiejunkies zouden in de verleiding kunnen komen vanwege het enorme aantal slachtoffers. Verzet je.

text_en:
This so-called international thriller was so dreadful that I didn't know whether to laugh or cry. The team of four writers who wrote this trash should be imprisoned for crimes against humanity. The eight producers who brought it to the market should be tried for conspiracy to cause brain death. It was that bad.

This film was horrible in all regards. The production standards were below TV quality. The photography was poor, the sound was muddy and the music was pure garbage. The premise was interesting; that the U.S. planted atomic bombs in all its embassies in the Soviet Union and Eastern block countries during the cold war to give them first strike capability. Now that the cold war was over the U.S. was disarming all the bombs, but the last one was in an embassy taken over by a group of terrorists. Our heroes (Daryl Hannah and Peter Weller) had to disable it before the terrorists got control of it.

The presentation of the story was abysmal. The dialogue was so bad that I was literally guffawing between eye rolls. Some scenes were so implausible that I had to wonder what the writers were smoking. For instance, our heroes are clanking through the ventilation system, trying desperately to find a way to get downstairs to the bomb to disable it. Terrorists are all around killing one hostage an hour. So, this would be a perfect time to start necking in the air duct, right? The writers thought so.

Daryl Hannah and Tom Berenger did their best to bring credibility to their ridiculous characters with some success. Peter Weller was awful. His character had a batch of very stupid lines, which he was able to elevate to absurdity.

I rated this film a 2/10. Do not see this film under any circumstances. Action junkies might be tempted because of the enormous body count. Resist.


text:
Ik keek maar om twee redenen naar die film: 1) hij werd's avonds laat op de tv vertoond en ik was klaarwakker en ik was bezig met een paar e-mails en 2) ik was in Boekarest aan het werk toen dit werd gefilmd <0xE2><0x80><0x93> het werd vlak bij m'n kantoor opgenomen. Ik weet nog dat ik een foto van m'n redacteur maakte terwijl we de heuvel opliepen om te gaan lunchen en dat-ie door een stel figuranten in uniform liep.
Het was echt verschrikkelijk. Hoe kun je nou geen goeie actiefilm maken als je: a) een geweldige locatie hebt. Boekarest na de Koude Oorlog (tussen haakjes, Roemenië maakte geen deel uit van het Warschaupact <0xE2><0x80><0x93> denk eraan dat de koningin Ceausescu een ridderorde heeft gegeven Er waren praktisch geen scènes van Ceausescu's krankzinnige megalomane stad. Ze hadden net zo goed niet op locatie kunnen zijn. Bovendien hadden ze een paar scènes in Transsylvanië kunnen opnemen. Wat een verspilling. b) Daryl Hannah, die er nog steeds beeldschoon uitzag, maar helemaal geen sexy scènes, alleen maar lachwekkend geflikflooi en gezoen, en c) Tom Berenger, een geweldige vent om in een actiefilm te hebben, en d) Roemeense vrouwen, de op een na mooiste vrouwen van Europa (na Slovenië).
Dit had een fantastische, donkere, sfeervolle, sexy spionagefilm kunnen zijn, niet zomaar een actiefilm voor video idioten.

Ik vermoed dat ze deze film alleen maar maakten omdat het toen zo goedkoop was om films in Roemenië te maken. Dus was hij op budget gemaakt. Als je eenmaal begint te bezuinigen, bezuinig je op alles en krijg je uiteindelijk een enorme mislukking. De regisseur en de schrijvers zouden zichzelf moeten doodschieten als ze dat niet al hebben gedaan. De fouten en het gebrek aan aandacht voor details of geloofwaardigheid zijn eindeloos. Schildert de Roemeense luchtmacht echt 'Roemeense luchtmacht' op haar vliegtuigen, terwijl Roemenië zelf een prima taaltje heeft? Bewaken de vredestroepen van de VN echt de gevangenen in het ICC in de Haque? Ik denk het niet <0xE2><0x80><0x93> er valt geen vrede te bewaren. Er is daar geen enkele Kroaat in een gemengde strijdmacht, want de landmacht en de landmacht werken samen, en o ja, Kroatië is geen lid van de VN).

text_en:
I only watched this movie for two reasons: 1) it was on sat TV v late at night and I was wide awake working on some emails and 2) I was actually working in Bucharest when this was filmed - it was filmed just near my office in fact. I remember taking a pic of my editor walking thru a bunch of security-uniformed extras as we strolled up the hill for lunch....

It really was awful. How could you not make a good action pic when you have: a) a great location. Bucharest post-Cold War (by the way, Romania was not part of the Warsaw Pact - remember the Queen gave Ceaucescu a knighthood - so why plant an atomic bomb there?). There were virtually no scenes of Ceaucescu's mad megalomaniacal city. They may as well not have been on location. Plus they could have shot some scenes up in Transylvania. What a waste. b) Daryl Hannah, still looking gorgeous, but no sexy scenes at all, just farcical groping and snogging, and c) Tom Berenger, a great guy to have in an action movie, and d) Romanian women, the second-best looking women in Europe(after Slovenia).

This could have been a wonderful, dark, atmospheric, sexy spy movie, not just a straight to video idiot's action film.

I suspect they only made this movie because it was so cheap then to shoot movies in Romania. So it was budget-led. Once you start scrimping, you scrimp on everything and you end up with an humungous flop. The director and writers should shoot himself if they haven't already. The errors and lack of attention to detail or credibility are endless. Does the Romanian air force really paint 'Romanian Air Force' on its planes when Romania has a perfectly good language of its own? Do UN peacekeeping troops really guard prisoners at the ICC in The Haque? I think not - there's no peace to keep. And if the UN really did waste PK troops on this duty, would they garrison it with Croatian forces, to guard an alleged Serbian war criminal? (And you wouldn't have a single Croat there in a mixed force because country troops work together, and oh by the way Croatia is not a UN member country).


text: 'Diplomatisch beleg' gaat over de mensen die betrokken waren bij het beleg van de Amerikaanse ambassade in Boekarest om de Verenigde Naties te dwingen een Servische officier vrij te laten die werd vastgehouden wegens oorlogsmisdaden. De film is een ambitieus project dat zichzelf kapotmaakt door te proberen te veel te doen. Een volslagen mislukking die niemand zou aanbevelen.

text_en: "Diplomatic Siege" tells of those involved in the siege of the American embassy in Bucharest for the purpose of compelling the UN to release a Serbian officer being held for war crimes. The film is an ambitious project which self-destructs in the process of trying to do too much. An utter failure not recommended for anyone.


text: Gewoonlijk ben ik dol op hersenloze actiefilms, maar dit was een ongelooflijke tijdverspilling, zowel voor de acteurs als voor iedereen die probeerde te kijken. De militaire special effects zijn lachwekkend nep, met gekleurde rook in plaats van echte explosies. Ik hou van Weller, Hannah en Berenger, maar zelfs zij kunnen niet boven dit afschuwelijke tv-script uitstijgen. In feite was dit veruit hun slechtste film <0xE2><0x80><0x93> voor hen allemaal. Als de acteurs stoppen om hun tekst op te zeggen, is het resultaat vaak onbedoeld humoristisch. Er zijn veel te veel onnodige plotelementen, waardoor de film het gevoel krijgt dat 6 verschillende scripts in een blender zijn gegooid. De scènes die uit andere films zijn gestolen, variërend van Mission Impossible tot Toy Soldiers, zijn meteen herkenbaar en komen ongewild en zwak over. Het is gewoon jammer. Er zat zoveel in, maar in plaats daarvan is het een van de slechtste films die ik ooit heb gezien.

text_en: I'm usually a sucker for mindless action flicks, but this was an incredible waste of time, both for the actors involved and anybody who tried to watch. The military special effects are laughably fake, with colored smoke substituting for real explosions. I like Weller, Hannah, and Berenger, but even they cannot rise above this horrendous made-for-TV script. In fact, this was easily their worst film -- for all of them. When the actors do stop to give their lines, the result is often unintentionally humorous. There are far too many unnecessary plot elements, making the movie feel like 6 different scripts were thrown into a blender. The scenes stolen from other movies ranging from Mission Impossible to Toy Soldiers are immediately recognizable and come across as gratuitous and weak. It's just a shame. There was so much potential, instead it's one of the worst movies I've ever seen.


text: Mooie productiewaarden en een potentieel interessante premisse worden verspild aan een volkomen onbenullig script, geschreven door broodschrijvers die duidelijk geen belangstelling <0xE2><0x80><0x93> of talent <0xE2><0x80><0x93> hebben voor onderzoek. We worden bijvoorbeeld geacht aannemelijk te maken dat de Verenigde Staten in de Oost-Europese hoofdsteden kernwapens hebben geplaatst om een Sovjet-aanval af te schrikken. Of dat een viersterrengeneraal bevelen aanneemt van de Nationale Veiligheidsadviseur, die <0xE2><0x80><0x93> sorry dat ik het zeg <0xE2><0x80><0x93> niet in de hiërarchie thuishoort. Of dat een modieus opgemaakte Vogue-model maar een van de twee mensen is die een van die kernwapens onschadelijk kunnen maken.<br />En nee, het is niet eens onbedoeld grappig.

text_en:
Nice production values and potentially interesting premise are wasted on a totally inane script, written by hacks with obviously no interest - or talent - for research. For example, we're supposed to find plausible that the U.S. planted nuclear devices in the Eastern European capitals, as a deterrent to a *Soviet* attack. Or that a 4-star general takes orders from the National Security Advisor who, sorry to inform you guys, is not in the chain of command. Or that an over-made-up Vogue model bimbo is only one of two people who can defuse one of those nuclear devices.

And no, it's not even unintentionally funny.


text: Dit is een lowbudgetfilm, gebaseerd op een slechte regie, een stom script en een ongelooflijke verhaallijn (na 11 september is het nog duidelijker wie er een Amerikaanse ambassade opblaast). Acteren is een ander verhaal <0xE2><0x80><0x93> geen wonder dat de cast zijn toevlucht moet nemen tot zulke projecten. Als ik deze film nog één keer zou moeten zien, zou ik om een volledige narcose moeten vragen.

text_en: This is a low-budget film based on poor directing, dumb script and unbelievable story line (after 9/11, but even before that, it is more clear who would blow up a US embassy). Acting is another story - no wonder that the cast has to resort to such projects. If I would have to see this film one more time, I would have to ask for a total anaesthesia.


text:
Deze film is echt waardeloos. De Amerikaanse antiterreureenheid gebruikt Duitse Schmeisser-machinepistolen uit de Tweede Wereldoorlog.
Absoluut belachelijk!!!
Dit is waarschijnlijk de slechtste Tom Berenger-film ooit.

text_en:
This movie really sucks. The US anti-terror unit are using German Schmeisser submachine guns from the Second World War.

Absolutely ridiculous!!!

This is probably the worst Tom Berenger movie ever.