text: Ik was dol op Last of the Summer Wine in het begin van de jaren negentig, toen ik nog een kind was en echt genoot van het kattenkwaad dat Compo, Clegg en Foggy uithaalden. De verhaallijnen bevatten ook Compo's voortdurende pogingen om Nora Batty's aandacht te trekken, wat altijd lachen was, maar helaas overleed Bill Owen (Compo) in 1999. Verrassend genoeg gingen de producers gewoon door met het maken van een nieuwe serie. De aflevering van 'Compo's begrafenis' was heel ontroerend, maar volgens mij had dit de laatste aflevering van de serie moeten zijn, want sindsdien is de kwaliteit van de serie snel achteruitgegaan. Veel van de andere hoofdrolspelers zijn inmiddels overleden en vervangen door andere 'gelijksoortige' personages, waardoor het meer een soap is dan een geliefde sitcom. Zelfs Clegg (Peter Sallis) is nu nog maar in een paar afleveringen te zien.<br />Ik heb het gevoel dat de producers de serie nu alleen maar zo lang mogelijk in leven proberen te houden, maar met een paar 'originele' personages en minder verhaallijnen zouden nieuwe afleveringen het beeld kunnen bezoedelen van de serie die ooit briljant was.

text_en:
I loved Last of the Summer Wine in the early 1990's when I was a kid and really enjoyed the mischief Compo, Clegg and Foggy got up to. Story lines also included Compo's constant attempt to attract Nora Batty which was always a laugh, but sadly in 1999, Bill Owen (Compo) passed away. Surprisingly though, the producers just continued making new series. The 'Compo's Funeral' episode was very touching but in my opinion, this should have been the show's final episode, ever since then, the show's quality has declined rapidly. Many of the other major characters have now passed away and often just replaced with other 'similar' characters, making it more like a soap than a much-loved sitcom. Even Clegg (Peter Sallis) is now only in episodes briefly.

I feel the producers are now just trying to keeps the show alive for as long as possible, but with few 'original' characters and poorer story lines, new episodes could tarnish the image of the series that was once brilliant.


text:
De laatste van de Summer Wine is gewoon een van die tv-klassiekers. Hoewel ik moet zeggen dat toen Compo stierf, de show dat ook deed.
De show was in Holmfirth (tien minuten van mijn huis) in West-Yorkshire en begon in 1973. Het ging over drie oude mannen: Compo Simonite (Bill Owen), Norman Clegg (Peter Sallis) en Cyril Blamire (Michael Bates). Compo was sjofel, Clegg was 'normaal!' en Cyril was ontzet over Compo's slordigheid. Deze oude mannen beleefden de vreemdste avonturen, Compo was seksueel geobsedeerd door buurvrouw Nora Batty (Kathy Staff). Het trio ging in de meeste afleveringen naar het café dat eigendom was van Sid (John Comer) en zijn vreselijke vrouw Ivy (Jane Freeman). Toen Michael Bates stierf, ging de rol van de 'derde man' naar de ex-militair Foggy Dewhurst (Brian Wilde). Wilde speelde de rol tien jaar, waarna hij vertrok, en de volgende 'derde man', Seymour Utterthwaite (Michael Aldridge), een gestoorde uitvinder, volgde. Aldridge verliet de serie, en in 1990 keerde Foggy Dewhurst terug. Wilde speelde de rol tot 1997, toen hij een kwaal opliep, waardoor hij gedwongen was met pensioen te gaan. Dit zag eruit als het einde van de serie, maar nee. Hij werd de volgende 'derde man'. Michael Aldridge was in 1995 overleden, dus hij kon het niet overnemen. De rol ging naar ex-politieman Herbert Truelove (Frank Thornton). Dit ging zo door tot Bill Owen in 1999 overleed. Dat had eigenlijk het einde van de show moeten zijn, maar de grote Roy Clarke (Open All Hours, Keeping Up Appearances) nam een verkeerde beslissing om de show voort te zetten. Je kunt Last of the Summer Wine niet zonder Compo drinken. Zonder Compo is het alleen maar 'Last of the...'
Die mijn favoriete derde man is. Cyril was uitstekend, Seymour en Herbert waren goed, maar het moet naar Foggy. De afleveringen met Brian Wilde waren geweldig.
Beste Episode: Het is een van de twee delen van de afleveringen 'The Great Boarding House Bathroom Caper' en 'Cheer up Gordon', en dat is ongeveer in de tijd dat Compo, Clegg, Foggy, Sid, Ivy en Gordon (Compo's) de show opvoerden. s neef) op vakantie gaat naar Scarbourgh, waar hij Nora Batty en echtgenoot Wally in hetzelfde pension aantreft.

text_en:
Last of the Summer Wine is just one of those TV Classics. Though it has to be said, when Compo died, so did the show.

Set in Holmfirth (ten mins away from my home) a West Yorkshire village, the show started in 1973, and it was about three old men Compo Simonite (Bill Owen), Norman Clegg (Peter Sallis) and Cyril Blamire (Michael Bates). Compo being scruffy, Clegg being "NORMAL!" and Cyril being appalled by Compo's untidiness. These old men get up to the most strangest of adventures, Compo being sexually obsessed with next door neighbour Nora Batty (Kathy Staff). The trio often went to the café in most episodes, owned by Sid (John Comer) and awful wife Ivy (Jane Freeman). When Michael Bates died, the role of the "third man" went to ex military man Foggy Dewhurst (Brian Wilde). Wilde played the role for ten years, then he left, so next "third man", Seymour Utterthwaite (Michael Aldridge), a mad inventor. Aldridge then left the series, so in 1990, Foggy Dewhurst returned. Wilde played the part until 1997, when he picked up an ailment, so he was forced to retire. This looked like the end of the show, but no. Who was to be the next "third man". Michael Aldridge had died in 1995, so he couldn't take over. It went to ex Policeman Herbert Truelove (Frank Thornton). This went on until Bill Owen died in 1999. That really should have been the end of the show, but the great Roy Clarke (Open All Hours, Keeping up Appearances) made a bad decision, to carry the show on. You can't have Last of the Summer Wine without Compo. Without Compo it's just "Last of the......".

Who is my favourite third man. Cyril was excellent, Seymour and Herbert were good, but it has to go to Foggy. The episodes with Brian Wilde in were great.

Best Episode: It is one of the two part episodes "The Great Boarding House Bathroom Caper" and "Cheering up Gordon", which is about when Compo, Clegg, Foggy, Sid, Ivy and Gordon(Compo's nephew) go on holiday to Scarbourgh, only to find Nora Batty and husband Wally are staying in the same boarding house.


text:
Ongelooflijk genoeg verscheen The Summer Wine voor het eerst in 1973. Veel mensen vinden dat Fawlty Towers zo bijzonder is omdat het maar 12 keer is verschenen, en omdat meer seizoenen van de Torqay-serie de aantrekkingskracht ervan zouden hebben verminderd. Als er ooit een voorbeeld uit de echte wereld nodig was, dan was het deze vermoeide, oude serie wel.
Het schrijven is lui, er is geen poging tot een gekunstelde verhaallijn, of meerdere gebeurtenissen met een slotscène.
Insiders bij de bbc schamen zich voor deze serie <0xE2><0x80><0x93> en de kritische kijker kan zien waarom.
Apologen van deze slappe, oude serie zullen het omschrijven als 'zachte komedie'; scripts die met een zacht sprankje humor zijn geschreven.
Tijd om ermee te stoppen.

text_en:
Incredibly Last of The Summer Wine first appeared in 1973. Many hold that Fawlty Towers was so special partly because it appeared just 12 times, and that multiple seasons of the Torqay sitcom would have diluted its appeal. If a real world example was ever needed, then this tired old show is surely it.

The writing is lazy, there is no attempt at a contrived story line, or multiple events with a final scene interaction.

Insiders at the BBC are embarrassed by this show - and the discerning viewer can see why.

Apologists for this lame old show will describe it as "gentle comedy"; scripts created with a gentle sprinkling of minor laughs.

Time to retire it.


text: 'Datgene wat overleeft' is een goede, rustige, sfeervolle aflevering van het derde seizoen die iets melancholieks heeft, vooral achteraf, als je weet wat er met Losira en haar volk is gebeurd. Ik zou het zeker aanbevelen als een van de betere programma's van het afgelopen seizoen, hoewel ik moet toegeven dat de kijkcijfers nogal laag zijn. Als er iets heel vreemds is aan 'Datgene wat overleeft', dan is het de dialoog. Alle personages zijn heel bits tegen elkaar. Sulu zegt iets en Kirk bijt zijn hoofd er bijna af. Hetzelfde gebeurt in de Enterprise; Spock is een slimmeriker dan we hem ooit hebben gezien. Bijna alles wat iemand tegen hem zegt, wordt met een sarcastische reactie ontvangen. Het is een heel andere benadering en eerlijk gezegd wordt het na een tijdje irritant, hoewel sommige van zijn zinnen grappig zijn. Ik kan me geen enkele andere aflevering van ST herinneren met een dialoog zoals deze. En het is des te merkwaardiger omdat de schrijver, John Meredyth Lucas, een Trek-veteraan was die vier shows schreef, waaronder de mooie aflevering 'Het Wisselkind'. Geen van zijn andere scripts vertoont deze vreemde benadering van de dialoog. Lee Meriwether is een goede keus voor de mysterieuze, eenzame Losira en de scènes op de planeet zijn het interessantst.

text_en: 'That Which Survives' is a good, low-key, atmospheric third-season episode that has a melancholy air to it, especially in retrospect after you learn what happened to Losira and her people. I would definitely rank it as one of the better shows of the last season, though admittedly the bar is pretty low. If there's anything really odd about 'That Which Survives,' it's the dialogue. All of the characters are really snappish with each other. Sulu will say something and Kirk will almost bite his head off. Same thing goes on back at the Enterprise; Spock is more of a smartass than we've ever seen him before. Almost anything anyone says to him is met with a response dripping in sarcasm. It's quite a different approach and frankly it becomes annoying after a while, though some of his lines are funny. I don't recall any other episode of ST with dialogue quite like this. And it's all the more peculiar as the writer, John Meredyth Lucas, was a Trek veteran who wrote four shows including the fine episode 'The Changeling.' None of his other scripts display this odd approach to dialogue. Lee Meriwether is a good choice for the mysterious, lonely Losira and the scenes on the planet are the most interesting.


text: Spock springt op elke opmerking die iemand maakt, corrigeert zijn berekeningen met opmerkingen als 'Ik wou dat je wat nauwkeuriger was' en zegt dingen als 'We zijn hier niet om te gokken' als iemand naar hun overlevingskansen vraagt (hoe vaak heeft Spock zelf in het verleden deze en gene kans op overlevingskansen uitgespuugd? Zijn eigen moeder moest hem bij zijn knieën afsnijden toen hij dat een keer deed). Ik heb het 'opvouwen van Lee Meriwhether'-effect altijd cool gevonden, maar ik weet niet zeker of de episode echt ergens op slaat. Mijn grootste probleem met deze episode is dat Spock zo irritant is omdat hij mijn favoriete personage in deze serie is.

text_en: Spock jumps on every comment that every person says, correcting their calculations with comments like "I wish you'd be more accurate" and saying things like "We're not here to engage in gambling" when someone asks about their odds of survival (how many times has Spock himself spewed out odds of this and that in the past? His own mother had to cut him off at the knees when he did that once). I've always thought that the "folding Lee Meriwhether" effect was cool but I'm not sure the episode really makes any sense. My main problem with this episode is how annoying Spock is because he's my favorite character in this series.


text:
Voor Trekkers een van de ergste episoden, maar voor mij is dit de saaiste van allemaal; niet zozeer wat er gebeurt als wel wat er gezegd wordt. Er zijn hier dialogen in de stijl van Edwood die me de stuipen op het lijf joegen.
Onderaan staan een paar regels/dialogen van TWS. Kijk of je erachter kunt komen waar de eigenlijke dialoog eindigt en waar de verzonnen delen beginnen... (misschien niet zo gemakkelijk!)
1. Sulu: 'De Enterprise moet ontploft zijn, kapitein!' Kirk: 'Ja, nou, wie kan het wat schelen...'
2. Helsmvrouw: 'Meneer Spock, de planeet is verdwenen!'
3. Sulu: 'Kapitein, het schip is gewoon verdwenen! Wat betekent dat?' Kirk: 'Nou, het betekent dat we hier gestrand zijn.' Maakt u zich geen zorgen over de levens van vierhonderd leden van uw bemanning?' Kirk:,Dat heb ik u al gezegd: dat doe ik niet. Dit is het derde seizoen, en ik ben een beetje apathisch geworden.'
4. De roergangster:,Wat mij dwarszit zijn de sterren, meneer Spock... ze zijn allemaal verkeerd.' Spock:,Er is iets mis met uw hoofd, mevrouwtje. De sterren zijn prima zoals ze zijn...'
5. McCoy:,Ik vraag me af waar hij aan gestorven is...' Kirk:,Ik weet het niet... Maar iets of iemand heeft het gedaan.' Dit is bijna hetzelfde soort gesprek als in 'Plan 9':,Ik weet het niet... Maar één ding is zeker: er ligt hier een lijk, en iemand is verantwoordelijk!'
6. Scotty:,Meneer Spock, het schip voelt verkeerd aan.' Scotty: 'Het veld is helemaal verkeerd.' Spock: 'O, het veld is helemaal verkeerd. Ik dacht dat je zei "het voelt verkeerd".' Scotty: 'Dat zei ik ook!'
7. Losira: 'Ik ben... van deze planeet.' Sulu: 'Dus de planeet is hol!' Losira: 'Nee, Sulu, het hoofd van de schrijver is hol.'
8. Losira: 'Ik ben voor u gekomen, meneer Sulu... ik wil u aanraken.' Sulu: 'Raak Kirk aan! Ik ben homo...'
9. Sulu: 'Hoe kan zo'n slecht wezen bestaan, kapitein? Ze is zo mooi...' Kirk: 'Ik weet het... Het kwaad komt alleen van lelijke mensen.'
10. Sulu: 'Ik zou liever op de Enterprise zijn.' (Vertaling: 'Mammie, ik wil naar huis!') Kirk: 'Ik ben het met je eens, Sulu... Ik zou liever mijn hoofd tussen Uhura's benen leggen.' Een van de meest verbazingwekkende, absurde, unieke en daarom onderhoudende aspecten van deze waanzinnig grappige episode is Spocks atypische humeurigheid, die zich minstens tien keer uit in sarcasme (!) en neerbuigendheid (!!) van bemanningsleden. De chagrijnige kant van Spock, waarvan we het bestaan niet eens wisten tot TWS bestond, komt in deze episode werkelijk op de voorgrond. Misschien dat mannelijke Vulcans om de zeven jaar ongesteld worden?
Niemand was veilig voor Spocks giftige riposten. Voorbeelden:
1. Wanneer Uhura vraagt 'wat er gebeurd is?' Nadat het schip door elkaar is geschud, begint Spock letterlijk en tot in de kleinste details de fysica van zijn val uit te leggen - als een of andere krankzinnige robot, en zonder een spoor van sarcasme. (Hij was zich nog aan het voorbereiden op de sarcastische opmerkingen die komen gaan.)
2. Uhura: 'Hoe is ze van het schip afgekomen, meneer?' Spock: 'Waarschijnlijk op dezelfde manier als waarop ze erop is gekomen.' Dit was zo'n goedkope opmerking van Spock, het soort stomme opmerking dat je van een zesdeklasser kon verwachten!
3. Dokter van de ziekenboeg: 'Uw gissing is even goed als de mijne, meneer Spock.' Spock: 'Ik stel voor dat u zich onthoudt van gissingen en zich concentreert op de taak die voor u ligt.' Dus de tws Spock kan sarcastisch doen, maar is te dom om het van anderen op te merken, of tenminste een gewone zin te herkennen als hij er een hoort.
4. Uhura: 'Hoe groot is de kans dat de Kapitein en de anderen nog in leven zijn?' Spock: 'Luitenant, wij gokken niet.' Dit komt uit Starfleets Jaarlijkse Intergalactische Nutteloze Statistieken/Odds Kampioen!
Meriwether, die er vaag Raquel Welchiaans uitziet, gaat rond om mensen te doden, ook al voelt ze zich ambivalent over de vraag of ze hen zal verwonden. (De begerigste moordenaar van allemaal.) Op het eind doen Kirk en co. zelfs alsof ze dood zijn, als ze steeds de volgorde veranderen van hoe ze staan om te voorkomen dat ze worden aangeraakt door de vreemde, pacifistische-maar-moordende, buitenaardse vrouw/robot. Afgezien van het feit dat TWS de kijker elke minuut met onbedoelde onzin bombardeert, is het ook een visueel hoogwaardige aflevering, met geweldige sets en prachtig bombastische kleuren uit de jaren zestig. Het speciaal voor Losira gevouwen speciale effect is heel effectief.

text_en:
For Trekkies one of the worst episodes, but for me this is the campiest of them all; not as much regarding what happens but what is being said. There are Edwoodesque dialogues here that had me in stitches.

Listed below are some lines/dialogues from TWS. See if you can figure out where the actual dialogue ends and where invented parts begin... (perhaps not that easy!).

1. Sulu: "The Enterprise must have blown up, Captain!" Kirk: "Yeah, well, who cares...?"

2. Helsmwoman: "Mr. Spock, the planet's gone!"

3. Sulu: "Captain, the ship simply disappeared! What does that mean??" Kirk: "Well, it means we're stranded here." Sulu: "But, Captain, aren't you worried about the lives of 400 of your crew??" Kirk: "I already told you: I ain't. This is Season 3, and I'm a little more apathetic about things."

4. Helmswoman: "What bothers me is the stars, Mr.Spock... they're all wrong." Spock: "There's something wrong with your head, Missy. The stars are fine just as they are..."

5. McCoy: "I wonder what killed him..." Kirk: "I don't know... But something or someone did." This is almost the same sort of exchange as in "Plan 9": "I don't know... But one thing's for sure: there's a dead body here, and someone's responsible!"

6. Scotty: "Mr. Spock, the ship feels wrong." Spock: "What do you mean 'feels wrong'?" Scotty: "The field is all wrong." Spock: "Oh, the FIELD is all wrong. I thought you said 'it feels wrong'." Scotty: "I DID say that!"

7. Losira: "I am... from this planet." Sulu: "So the planet IS hollow!" Losira: "No, Sulu, the script-writer's head is hollow."

8. Losira: "I have come for you, Mr.Sulu... I want to touch you." Sulu: "Touch Kirk! I'm gay..."

9. Sulu: "How can such evil BE, Captain?! She's so beautiful..." Kirk: "I know... Evil only comes from ugly people."

10. Sulu: "I'd rather be on the Enterprise." (Translation: "Mommy, I wanna go home!!") Kirk: "I agree, Sulu... I'd rather rest my head between Uhura's massive pillows now than be fighting aliens on this damn planet."

One of the most amazing, absurd, unique hence entertaining aspects of this wildly funny episode is Spock's atypical grumpiness, which manifests itself at least a dozen times in sarcasm(!) and put-downs(!!) of crew members. The cranky side of Spock, that we didn't even know existed until TWS, really comes into the forefront in this episode. Perhaps male Vulcans have their period every seven years?

No-one was safe from Spock's venomous ripostes. Examples:

1. When Uhura asks "what happened?", after the ship is shaken up, Spock proceeds to literally and in full detail explain the physics of his fall - like some demented robot, and without a trace of sarcasm. (He was still warming up for the upcoming sarcastic remarks.)

2. Uhura: "How did she get off the ship, sir?" Spock: "Presumably the same way she got on it." This was such a cheap shot by Spock, the kind of dumb comment one could expect from a 6th-grader!

3. Sick-bay Doctor: "Your guess is as good as mine, Mr.Spock." Spock: "I would suggest you refrain from guessing and focus on the task at hand." So the TWS Spock can dish out sarcasm, but is too dim too detect it from others, or at least to recognize a common phrase when he hears one.

4. Uhura: "What are the chances the Captain and the others are still alive?" Spock: "Lieutenant, we do not engage in gambling." This, coming from Starfleet's Annual Intergalactic Useless Statistics/Odds Champion!

Meriwether, looking vaguely Raquel Welchian, going around killing people in spite of feeling ambivalent about hurting them is a bit amusing, too. (The wishy-washiest killer of them all.) At the end, Kirk and co. even engage in quasi-slapstick, when they keep changing the order of how they stand to avoid being touched by the strange pacifistic-yet-murdering alien woman/robot.

Apart from bombarding the viewer with unintentional nonsense every single minute, TWS is also a visually high-quality episode, with great sets and wonderfully bombastic 60s colours. The Losira-gets-folded special effect is very effective.


text: Dit is mijn favoriete aflevering van de sterrentocht, gewoon omdat het een bijverhaal is met Spock en Scotty over de onderneming en Kirk, McCoy en Sulu. Er is een heel goede chemie tussen Spock en Scotty (met name de scène in de jeffries-buis). Ik geloof dat ik deze aflevering al meer dan honderd keer heb gezien en ik word er nooit oud van. De laatste seconde, afgezien van de onderneming, was een van spanning vervulde scène. (ook al weet je dat het allemaal wel goed zal komen). en de wat afgezaagde dialogen zoals 'ik ben voor jou Sulu' als het programma haar volgende slachtoffer komt halen. ook al is het een beetje afgezaagd, het is niet afgezaagd genoeg om de aflevering onderuit te halen. Het is een must om het te zien voor elke fan van de sterrentocht en als je nog nooit van de sterrentocht hebt gehoord of gezien, moet je je pols maar eens voelen, want je bent al veertig jaar dood.

text_en: this is my favorite episode of star trek simply because it a side story with Spock and Scotty on the enterprise and Kirk, McCoy and Sulu. very good chemistry between Spock and Scotty's (specifically the scene in the jeffries tube). i think i have seen this episode over 100 times and it never gets old to me. the last second save of the enterprise was a tension filled scene. ( even though you know it will all work out). and the somewhat corny dialog such as "i am for you Sulu" when the program comes to take her next victim. even though it is somewhat cheesy its not cheesy enough to bring down the episode. over all it is a must see for any star trek fan and if you haven't seen or heard of star trek check your pulse because you have been dead for 40 years.


text: Ik dacht dat dit een'verloren' episode voor me was, omdat ik in al die tientallen jaren van Trek maar één episode had gemist, die ik in herhalingen met _Court Martial_ had gezien, en dat was in de jaren negentig (geen favoriet)! Ik zat nu naar die episode te kijken en had geen flauw idee. Maar ik heb het gezien, het was gewoon zo erg dat ik niet genoeg hersenweefsel opzij heb gezet om het me volledig te herinneren. Ik weet dat ik het heb gezien, want ik herinner me dat het buitenaardse wezen zich opvouwde tot een niets. Wat ik me niet herinnerde was die ontzagwekkende scène met Scottie die ernstig gewond raakte. In de buis met jefferies en buiten westen als Spock zich gedraagt als een gat, vraagt hij waarom hij dank je wel moet zeggen, dat was een beetje overdreven zoals Spock al eerder dank je wel had getoond (denk ik), maar Spock heeft Scottie nooit een kans gegeven. Met dat gezegd te hebben, Spock zou mijn nog veel ergere kapitein zijn om onder te dienen, denk je ook niet? 'Hé, meneer Spock, wat dacht u van een vrijheidsbetuiging aan boord van die planeet die het zo graag naar de zin wil hebben?' Meneer Spock antwoordt: 'De Federatie betaalt je niet om je te amuseren, dus ga maar weer aan het werk!' Hoe dan ook, deze episode is echt lam in die zin dat er geen morele boodschap in zit zoals 'Laat dit je laatste veldslag zijn'. 4 van de 10, seizoen 3 begint een slap aftreksel te worden, zoals iedereen al zei (maar vóór dit seizoen waren er een paar goede afleveringen).

text_en: I thought this was a "lost" episode for me in that I had missed one episode in my decades of Trek viewing in repeats with "Court Martial" only seeing that in the 90's (not a favorite)! I was watching this episode now and did not have a clue. However, I have seen it, it was just so bad I didn't set aside enough brain matter to remember it fully. I know I saw it because I remember the alien folding up into a nothing. What I didn't remember was the awesome scene with Scottie getting serious rad's in the jefferies tube and passing out as Spock acts like an a hole, asking why he should say thank you, that was a little over the top as Spock had shown thanks before (I think), but Spock never gave Scottie a break. With that much said, Spock would be my all time worse Captain to be serving under don't you think? "Hey Mr Spock, how about some liberty call on board that planet that loves to please?" Mr Spock answers, "The Federation is not paying you to enjoy yourself so get back to work!" Anyway, this episode is really lame in that it has no moral message like "Let This Be Your Last Battlefield", it's just a lady with superpowers and limited dialog screwing with the Enterprise, and despite Scottie's and Spock's very cool moment this episode sucks cheese whiz. 4 of 10, season three is starting to look lame like everyone said (but there were some good episodes before this one!).


text: Daar! Eén snelle blik op deze onderwerpregel en ervaren horror- en cultfilmfanaten weten meteen met wat voor soort uitbuitingsfilm we hier te maken hebben! Wes Cravens horrormonument 'Last House on the Left' leverde een grote hoeveelheid goedkoop gemaakte en snel bewerkte imitaties op (voornamelijk Italiaanse) en 'Midnight Blue' is veruit de minst memorabele van allemaal. Eigenlijk bevindt deze film zich al terecht in de vergetelheid en zijn alleen gestoorde smetfreaks, zoals ik, zo stom om hem weer op te graven. 'Midnight Blue' heeft precies dezelfde verhaallijnen als alle andere wraakfilms, behalve dat een van de vrouwelijke slachtoffers in deze film een praktiserende speerwerper is, dus je weet al van tevoren welke attribuut ze heeft. Drie jonge meisjes (niet de meest sexy meisjes ter wereld, mag ik er wel aan toevoegen) zijn zo dom om zich af te zonderen van de rest van hun groep topatleten om extra vakantiedagen op te nemen in een huis vlak bij een privéstrand. Terwijl ze topless liggen te zonnen, komen drie mannen op hen af in de hoop wat losse, willekeurige seks te scoren, en dat doen ze ook, ook al zijn twee van hen oud en zien ze er ronduit afzichtelijk uit. Talloze nodeloze sekssequenties later ontdekt een van de meisjes toevallig dat de drie in feite voortvluchtige criminelen zijn die een schuilplaats nodig hadden. Als haar poging om de politie te waarschuwen mislukt, onthullen de drie hun ware, kwaadaardige aard. Er valt hier niet veel over te zeggen. 'Midnight Blue' is een volkomen alledaags en door de jaren heen uitbuit product van de late 1970's. Er is geen sprake van enige spanning, de film ziet er lelijk uit en de meisjes hebben meer haar op hun intieme delen dan de gemiddelde gorilla over zijn hele lichaam. De inbreng van regisseur Raimondo Del Balzo (wie?) is volkomen onmerkbaar en geen van de leden van de cast heeft een andere belangrijke filmtitel in zijn repertoire. Het is niet moeilijk te zien waarom.

text_en: There! One quick glimpse at this user-comments subject line and experienced horror/cult cinema fanatics immediately know what type of exploitation movie we're dealing with here! Wes Craven's horror landmark "Last House on the Left" spawned a copious amount of cheaply made and rapidly edited imitations (mainly Italian ones) and "Midnight Blue" is easily the most forgettable one of them all. Actually this film already righteously resides in oblivion and only crazed smut-freaks, like myself, are stupid enough to dig it back up. "Midnight Blue" features the exact same story lines as all the other revenge films, except one of the female rape victims in this film is a practicing javelin thrower so you already know beforehand which attribute she'll use to extract her vengeance. Three young girls (not the world's sexiest ones, I may add) unwisely separate themselves from the rest of their group of touring athletes to spend extra vacation time in a house near a private beach. Whilst sunbathing topless, three men approach them in the hope to score a bit of random and casual sex and they do; even though two of them are old and downright hideous looking. Numerous gratuitous sex-sequences later, one of the girls coincidentally discovers the three are in fact fugitive criminals who needed a hideout place. When her attempt to signal the police fail, the three reveal their true malignant nature. Physical abuse, violence, humiliation and  eventually  retribution inevitably ensues Not much to speak about here, "Midnight Blue" is completely mundane and by-the-numbers late 70's exploitation product. There's not even the slightest at building up tension, the cinematography looks ugly and the girls have more hair on their intimate areas than the average gorilla has over its entire body. Director Raimondo Del Balzo's input (who?) is entirely unnoticeable and none of the cast members has any other significant movie title on their repertoires. Not too hard to see why that is.


text:
Dit is een goedkoop ogend Italiaans drama over drie meisjes die door drie misdadigers gegijzeld worden. Het is echt niet zo interessant, hoewel er een paar leuke momenten in zitten. De meisjes nemen wraak en vermoorden de kerels koud, maar daar houdt het niet mee op. De laatste scène is een van de weinige delen die indruk maken.
Ik stuitte toevallig op deze film en heb hem één keer gezien. Er waren een paar lange scènes die mijn aandacht niet vasthielden. Hij was korrelig en slecht verlicht en niet erg mooi.
Het begint nogal zorgeloos, want de drie meisjes zitten met een groep in een vakantiebus, maar ze blijven bij de rest achter om in een strandhuis rond te hangen. Ze ontmoeten drie mannen en het is een tijdje best gezellig. Halverwege de film verandert de toon als de meisjes erachter komen dat de mannen gewenst zijn.
Ik denk dat ik dit alleen maar heb gezien omdat het zo'n vage film was. Er zijn genoeg mainstream-films die leuker zijn dan deze.

text_en:
This is a cheap looking Italian drama about three girls who are taken hostage by three criminals. It really isn't that interesting, although there are a couple of enjoyable moments. The girls take revenge and kill the dudes cold, but that isn't where it ends. The final sequence is one of the only parts that leave an impression.

I stumbled on this movie by accident and watched it once. There were some lengthy sequences that did not keep my attention. It was gritty and poorly lit, and not very scenic.

It starts out kind of carefree, as the three girls are on a vacation bus with a group, but stay behind from the rest to hang out at a beach house. They meet three men and it's kind of cozy for a while. The movie changes tone midway when the girls find out the men are wanted.

I think I only watched this because it was an obscurity. There are plenty of mainstream movies that are more fun than this.


text:
Het verhaal van een superster die verliefd wordt op haar bodyguard had een grote ramp kunnen zijn. Ik herinner me de voorvertoningen en dacht dat het er een zou worden. Maar toen de film eenmaal uit was en ik hem echt had gezien, was ik aangenaam verrast te ontdekken dat dit een echt goede romance en een echt goede thriller is. Natuurlijk is het allemaal nep en Hollywood en zo, maar je wordt erin meegezogen en je wordt meegesleept in de tijd die hij nodig heeft.
Geloof me, dit is beter dan je denkt.
Het enige probleem is dat de film een beetje te lang is om te doen wat hij moet doen. Ik denk dat het probleem in het begin van de film zit, als alle stukken in beweging worden gezet, maar als alles eenmaal goed gaat, gaat het helemaal goed.
Neem wat popcorn, schat, en geniet ervan.

text_en:
The story of a superstar singer who falls in love with her bodyguard could have been a major disaster. I remember the previews and thinking it was going to be one. However once the film was out and I actually watched it I was pleasantly surprised to find out that this is a really good romance and a really good thriller. Of course its hokey and Hollywood and all of that but you get sucked in and carried along for its running time.

Trust me this is better than you think it is.

The only problem is that the film is a bit too long to do what it has to do. I think the problem is in the early part of the film where all of th e pieces are being set in motion, however once its all going its great.

Get some popcorn your honey and enjoy.


text:
De Bodyguard is in wezen een liefdesverhaal tussen twee tegengestelde personages met hun eigen eigenaardigheden. De plot is intrigerend genoeg om de film door te laten gaan en de romance tussen Costner en Houston bouwt gestaag en realistisch op.
Met een paar fatsoenlijke actiescènes, een fatsoenlijke cast en een geweldige soundtrack vond ik de Bodyguard een leuke film.

Het is duidelijk dat deze film niet voor iedereen is, hij heeft niet genoeg actie om de actiefans tevreden te stellen, hij is niet spannend genoeg om een thriller te zijn en als zuiver romantische film is hij tamelijk zwak; maar ik moet toegeven dat hij tussen deze drie genres heel goed in evenwicht is zonder in een van de drie uit te blinken.

7/10

text_en:
The Bodyguard is fundamentally a love story between two contrasting characters with their own idiosyncrasies. The plot is intriguing enough to carry the film through and the romance between Costner and Houston builds steadily and realistically.

With some decent action scenes, a decent cast and a great soundtrack, i found the Bodyguard to be an enjoyable movie.

Clearly this film is not for everyone, it doesn't have enough action to satisfy the action fans, it isn't thrilling enough to be a thriller and as a pure romance film it is fairly weak; but i have to admit it does balance between these 3 genres quite well without excelling in any one of them.

7/10


text:
Frank Farmer is een eersteklas lijfwacht, voormalig geheim agent beschermer van president Reagan. Hij wordt benaderd om Rachel Marron te bewaken, de nieuwste popsensatie op het toppunt van de Hollywood-heerschappij. Na aanvankelijk te hebben geaarzeld om de baan aan te nemen, krijgt Farmer de taak om Rachel te beschermen tegen een potentiële maniak die haar dreigbrieven heeft gestuurd. Als de initiële vijandigheden in het kamp afnemen, komen Frank & Rachel steeds dichterbij, maar dat geldt ook voor degene die haar dood wil hebben... De Bodyguard is een van die films die lang op de plank hebben gelegen, oorspronkelijk in 1976 bedacht voor de ster Steve McQueen <0xE2><0x80><0x93> het boek was geschreven met McQueen in gedachten in de jaren zestig en Diana Ross in gedachten, het werd op een laag pitje gezet nadat McQueen ziek was geworden en de kanker hem fataal was geworden. Toen kwam het in 1979 weer boven water met Diana Ross als de tegenspeelster van Ryan O'Neal, maar de twee sterren konden het gewoon niet met elkaar vinden en het project viel weer in het water. En toen kwamen Kevin Costner en zijn jongens van TIG Productions, de oorspronkelijke keuze om de hoofdrol te spelen naast Costner, Maddona, die haar kans op een hoofdrol verprutste omdat ze een kreng was voor Costner in haar documentaire Truth or Dare. De briljante diva Whitney Houston kwam binnen, Costner liet zijn haar kort knippen <0xE2><0x80><0x93> als eerbetoon aan McQueen <0xE2><0x80><0x93> en The Bodyguard werd wereldwijd meer dan 410.900.000 keer verkocht.
De film lijkt nu een mythe voor me, omdat de waardering op veel forums aan de lage kant is, de critici er een hekel aan hebben en het moeilijk zal zijn om macho-filmfans te vinden die bereid zijn toe te geven dat ze de film goed vinden. Dat is jammer, want hoe ontegenzeggelijk onzin het ook is, het heeft een groot thrillerhart om in te passen in de romantische kern, het goede schip Bodyguard kan aanmeren bij alle havens in de genres, maar het is niet goed genoeg.' Het is een verdomd zware reis om het einde te bereiken, met dat nummer dat jarenlang de hitlijsten leek te halen <0xE2><0x80><0x93> de soundtrack van de film die alleen al in Amerika 17 miljoen dollar heeft opgebracht.
Ondanks de voor de hand liggende plot en het algemene gevoel van vertrouwdheid, heeft The Bodyguard veel te bieden, dingen die ervoor hebben gezorgd dat de film een monsterhit werd en de bioscoopbezoekers in de rij stonden om hem te zien. Houston is een soort openbaring, hier spijkert ze het diva-teef hart van goud van Rachel met verbazingwekkend gemak vast, en stelletjes die met een stem die uit een of ander goddelijk paradijs ver weg wordt gezonden haar totale waarde voor geld vastleggen. Costner stapte ook op de plaat om een nieuw soort fans te winnen voor zijn rol als Farmer. Zijn charme en ontspannen manier van doen werken goed met een ruigheid die de mannelijke kijkers gemakkelijk aan hun kant zouden kunnen krijgen. De rest van de cast speelt alleen maar tweede viool bij de goed bij elkaar passende hoofdrollen, en afgezien van Gary Kemp, die naarmate de film vordert steeds irritanter wordt, passen ze allemaal goed in het geheel om een film te creëren die nu erg ondergewaardeerd wordt.

text_en:
Frank Farmer is a top line bodyguard, formerly secret service protector to President Reagan, he is approached to guard Rachel Marron, the latest pop sensation on the cusp of Hollywood domination. After initially being reluctant to take the job, Farmer gets to the task of protecting Rachel from a potential maniac who's been sending her threatening letters. As the initial in camp hostilities die down, Frank & Rachel start to draw ever closer, but so does the person who wants her dead.....

The Bodyguard is one of those films that was long in gestation, originally mooted in 1976 to star Steve McQueen {it was written with McQueen in mind in the 60s} and Diana Ross, it was put on the back burner after McQueen fell ill to the cancer that killed him. Then it resurfaced in 1979 with Diana Ross to play opposite Ryan O'Neal, but the two stars just couldn't get on and the project again fell by the wayside. Enter Kevin Costner and his boys at TIG Productions, original choice to star alongside Costner, Maddona, ruined her chance {thankfully} of starring after being a bitch to Costner in her Truth Or Dare documentary. In stepped Whitney Houston {brilliantly diva casting}, Costner gave himself a crew cut {in homage to McQueen} and The Bodyguard went on to make $410,900,000 worldwide.

The film now seems like a myth to me because it's rating across many forums is on the low side, critics hate it and you will be hard pressed to find macho film fans readily about to own up to liking the picture. That's a shame because as undeniably nonsense as it is, it's got a great thriller heart to blend in with its romantic core, the good ship Bodyguard may dock at all the formula ports in the genres, but it's one hell of a journey getting to the end, with that song that seemed to top the charts for years {the soundtrack to the movie selling 17 million in America alone}.

In spite of the obviousness of the plot, and the general feeling of familiarity, The Bodyguard has much going for it, things that ensured it became a monster hit and had cinema goers queueing round the block to see it. Houston is something of a revelation, here she nails the diva bitch heart of gold portrayal of Rachel with astonishing ease, and couple that with a voice sent from some deity paradise far away, makes her total value for money. Costner also stepped up to the plate to win a new breed of fans as Farmer, his charm and laid back manner works well with a ruggedness that the male viewers could easily get on side with. The rest of the cast are merely playing second fiddle to the well matched up leads, and outside of Gary Kemp becoming increasingly annoying as the film progresses, they all blend in well to create what is now a sadly undervalued picture.

See it with someone you love, don't take my word for it, look at the box office take, it doesn't lie. 7/10


text: O jee, wat een geweldige film. Hollywood staat erom bekend dat het een hoop sentimentele flauwekul produceert die voor romantiek moet doorgaan. Maar gelukkig is dit niet zo'n film. In deze film zijn de hoofdpersonen, de bodyguard en de dame die hij moet beschermen, sympathiek en hebben ze een relatie die zich ontwikkelt tot iets wat echt mooi en bijzonder is. Bovendien is het verhaal geloofwaardig en is de film goed geacteerd, met Whitney Houston die een uitmuntende prestatie levert die doet denken aan die van Diana Ross in Lady Sings the Blues (ook een geweldige film). Als je een film wilt zien met goed acteerwerk en een meeslepend verhaal, dan is dit de film die je moet zien.

text_en: Oh my, what a wonderful movie. Hollywood is known for churning out a lot of sentimental mush that's supposed to pass for romance. But, thankfully, this is not one of those movies. In this movie the main characters, the bodyguard and the lady he is hired to protect, are likable and have a relationship that develops into something really beautiful and special. Moreover, the story is plausible and the movie is well-acted too, with Whitney Houston turning in an outstanding performance reminiscent of Diana Ross's in Lady Sings the Blues (which is another great movie). If you want to watch a movie with good acting and an engaging story, then this is the movie to watch.


text:
Heeft alles. Whitney acteert beter dan Costner, maar het is een geweldig verhaal en goed gemaakt.
Hield van de verwijzingen naar Yojimbo.
Mooie plattelandsscènes met de vader van de Waltons. De personages klonken oprecht.
De jaloezie van Rachels zus klonk oprecht en voegde een nieuwe dimensie toe aan de film.
En dan is er de muziek. Ongelooflijk. Maakte het beste gebruik van Whitneys stem. De meeste films zijn ouder, maar in 2009 voelde die nog steeds eigentijds aan.
1-0 voor Costners acteerwerk. Hij is houterig in een aantal scènes en lijkt voor elke regel niet de beste tekst te kiezen.

text_en:
Has everything. Whitney acts better than Costner, but great story and well made.

Loved the references to Yojimbo.

Good country scenes with the father from the Waltons. The characters rang true.

The jealousy of Rachel's sister rang true and added another dimension to the movie.

And then there is the music. Incredible. Made the best use of Whitney's voice. Most movies age, but in 2009 it still felt contemporary.

1 point dropped for Costner's acting. He is wooden in a number of scenes and doesn't seem to choose the best delivery for each line.


text:
Ik ben een voorstander van het voor de hand liggende, zolang het maar goed wordt gedaan. The Bodyguard is een rechttoe rechtaan thriller met een volkomen geloofwaardige romance, die wordt verteld op een manier die je zowel... eh... opwindt als verwarmt.
Niet alleen zijn er hier geen verrassingen, we zien er ook een in een lange reeks films die speciaal zijn gemaakt om het talent van een van de sterren die op zoek zijn naar een nieuw publiek voor hun grote succes elders tentoon te spreiden. Ongetwijfeld was een groot deel van het publiek dat naar The Bodyguard ging en de video's, dvd's, soundtracks en ongetwijfeld ook de koelkastmagneten kocht, alleen geïnteresseerd in nieuwe beelden van de optredens van de (ontegenzeggelijk begaafde) zangeres Whitney Houston en een fictieve dramatisering van waar haar fabelachtige, sterrenleven volgens hen op lijkt.
Dat doet er niet toe. Deze kwestie is fatsoenlijk in de film geïntegreerd. Costner geeft ons net genoeg ennui om het te vertalen in oprechte zorg en Mick Jackson begrijpt hoe de ster en de fans met dit alles willen communiceren.

text_en:
I am a stand-up advocate of the obvious as long as it's done well. The Bodyguard is a straightforward thriller with and entirely believable romance, told in a manner which makes you feel, er, both thrilled and warm.

Not only are there no surprises here, we are also seeing another in a long line of films made specifically to showcase the talent of one of the stars looking for a new pocket of audience for their great success elsewhere. No doubt a fair proportion of the audience that went to see The Bodyguard and bought the videos, DVDs, soundtracks and, no doubt, fridge magnets were only interested in new performance footage of Whitney Houston the (unarguably gifted) singer and a fictional dramatisation of what they imagine her fabulous, starry life to resembles.

No matter. This issue is decently integrated into the film. Costner gives us just enough ennui to translate into genuine care and Mick Jackson understands how the star and fans want to commune with it all. 4/10


text:
Het kan me niet schelen of de mensen zeggen dat het een meidenfilm is. Ik zie het anders. Ik denk dat deze film een geweldig begin was voor de acteercarrière van Houston. Het personage van Rachel Marron was ingewikkeld, en haar persoonlijkheid die botste met die van Fram Farmer gaf de toon aan voor deze film.
Ik genoot ook erg van de soundtrack. De muziek en Rachels optredens in de verschillende stadia van de plot pasten perfect bij de stemming. De 'Koningin van de Nacht'-voorstelling was uit de hand gelopen, net als de situatie op dat moment in de film.
Wat kan ik zeggen over het einde? Een perfect einde voor een meisje als ik, denk ik. Maar serieus, ik vond dat de film goed was.' Het was duidelijk dat die twee op dit punt in hun leven niet bij elkaar konden zijn, omdat ze elkaar in de weg zaten. Maar dat sluit de mogelijkheid niet uit dat ze elkaar later weer zouden vinden.

text_en:
I don't care if people say it's a chick flick. I don't see it that way. I think this movie was a great start for Houston's acting career. The character of Rachel Marron was complex, and her personality clashing with Fram Farmer's set the tone for this movie.

I quite enjoyed the soundtrack as well. The music as well as Rachel's performances at various stages of the plot fit perfectly with the mood. The "Queen of the Night" performance was out of control, as was the situation at that point in the movie.

What can I say about the end? A perfect ending for a chick like me, I suppose. On a more serious note, I liked how the movie wasn't perfectly happy and warm at the end. It was obvious that these two could not be together at this point in their lives, because they got in each other's way. But, that does not rule out the possibility of them finding one another again later on down the line.


text:
Zelfs met een zwakke acteerprestatie van zangeres Whitney Houston is dit een fantastische film, want hij geeft alles: een prachtige plot, een prachtige chemie tussen Kevin Costner en mevrouw Houston, de realiteit van het vinden van de liefde terwijl je aan het werk bent, en een Academy Award-winnende film die nooit vergeten mag worden!
Het prachtige Oscarwinnende nummer wordt hier perfect gezongen door mevrouw Houston.
Zoals gezegd is Houstons optreden in het grootste deel van de film mat. Het werd iets beter naarmate de plot ingewikkelder werd. Costner als overijverige agent was nog nooit zo goed geweest. Wat de film zo goed maakt, zijn de geloofwaardige wendingen in de plot die worden ontdekt. Het ziet er allemaal niet uit zoals het hoort te zijn, niet alleen wat betreft een voormalige agente, maar ook de vrouw die de zus en secretaresse van Houston uitbeeldt. We hebben vaak gehoord wat er gebeurt als de liefde opbloeit op de werkplek en deze film is geen uitzondering op die regel.

text_en:
Even with a weak acting performance by singer Whitney Houston, this is a fabulous film as it gives up everything: a wonderful plot, fine chemistry between Kevin Costner and Ms. Houston, the reality of finding love while on the job, and an Academy Award show never to be forgotten!

The beautiful Oscar-winning song is sung here with perfection by Ms. Houston.

As stated above, Houston's performance is lackluster through most of the film. It did pick up somewhat as the plot thickened. As for Costner, as the over-zealous agent, he was never better. What makes the film so good is the believable plot twists that are discovered. All does not seem to appear what it should be regarding a former agent as well as the woman who portrays Houston's sister and secretary. We have often heard of what happens when love blossoms in the work place and this film is no exception to that rule.


text: Dit was absoluut een goede film. Alles wat een filmliefhebber zich maar kan wensen komt in deze film voor. Uitstekende acteurs en actrices, een goede plot en uitstekende muziek kwamen uit deze film. Kevin Costner en Whitney Houston hebben deze film gemaakt. Kevin Costner speelt de rol van een lijfwacht die is aangesteld om een rockzangeres te beschermen die goed wordt gespeeld door Whitney Houston. Hij redt haar natuurlijk van een paar keer op het nippertje. Intussen ontwikkelt zich een hechte relatie tussen de lijfwacht en de zangeres. Ondertussen ligt er altijd een kwaadaardige persoon in de buurt op de loer om de zangeres kwaad te doen. Dit bleek een uitstekende film te zijn die leuk was om te zien. Je zult niet teleurgesteld worden.

text_en: This was definitely a good movie.Everything a movie fan could ask for is in this movie. Excellent actors and actresses, a good plot, and outstanding music came from this movie. Kevin Costner and Whitney Houston made this movie. Kevin Costner plays the role of a bodyguard assigned to protect a rock singer well played by Whitney Houston. He of course saves her from several close calls. In the meantime a close relationship develops between the bodyguard and the singer. In the meantime an evil person is always lurking nearby to do the singer harm. This proved to be an excellent movie that was entertaining to watch. You will not be disappointed.


text:
Ik keek aarzelend naar de film. Een vriend van me had hem gehuurd en gevraagd of ik hem wilde zien.
De acteerprestaties zijn voor bijna iedereen goed. Het is ook interessant hoe je 'achter de schermen' kunt kijken naar iemand die een megaster is. Je krijgt een kijkje in het privéleven dat je anders niet zou krijgen.
Soms voelt de film luguber en zeepachtig aan. Maar op andere momenten is hij fascinerend. Kevin Costner deed het hier heel goed en ziet er zo knap uit. Hij gaf zijn karakter hier echt leven. Ook Whitney Houston doet het hier goed en het was niet moeilijk te geloven dat zij de hoofdrolspeelster was. Waarschijnlijk een film waar vrouwen meer van zouden genieten dan mannen, maar ondanks de tekortkomingen heb ik ervan genoten. Ik geloof niet dat hij ooit te sentimenteel is geworden. Ik denk dat de reden voor de aanvallen op de ster waarschijnlijk het zwakste punt van de film is.

text_en:
I was hesitant to watch this film. A friend had rented it and ask me to watch it.

The acting here is good by most everyone. It is also interesting how you get to see 'behind the scenes' of a person who is a mega-star. You get a little peek into the private life that you might not see otherwise.

At times the film feels lurid and soapy. But other times it is fascinating. Kevin Costner did a very good job here and looks so handsome. He really gave his character life here. Whitney Houston also does a good job and it wasn't any stretch at all to believe her portrayal of the big star singer.

Probably a film that women would enjoy more than men but despite the flaws, I did enjoy it. I don't think it ever became too sappy. I think the reason for the attacks on the star are probably the weakest point of the film.


text:
Ten eerste vond ik het zingen van Houston vanaf het begin van haar carrière nooit echt leuk. Het was te Ethel Merman/Carol Burnett, maar ze waren tenminste leuk. Ik gaf de voorkeur aan Dolly Partons versie van 'I will always love you' omdat het zo lief was. Het is niet het soort liedje dat op volle sterkte moet worden gezongen. Ten tweede vind ik haar ook helemaal niet zo mooi met die levenloze ogen van haar en de krengerigheid ging haar veel te gemakkelijk af.

Kevin Costner ziet er goed uit in kleren (kostuums) maar heeft de stem van een jongen van vijftien. Ik heb nooit van zijn films of zijn pogingen tot acteren gehouden.
Zet deze 2 bij elkaar en voil<0xC3><0xA0>, een afschuwelijke, afschuwelijke troep. Was de interraciale liefde in de jaren negentig gewaagd? Heeft Whitney dreigbrieven gekregen voor haar optreden in deze zaak en voor het personage dat ze speelde? Is Kevin tijdens een stroomstoring naar Supercuts gegaan? We willen het weten.

text_en:
First of all, I never really cared for Houston's singing from the beginning of her career. It was too Ethel Merman/Carol Burnett, but at least they were fun. I preferred Dolly Parton's version of 'I will always love you' for its sweetness. It's not the kind of song that needs to be belted out at full volume. Second, I don't think she is all that beautiful either with those lifeless eyes of hers and the bitchiness came way too easy for her.

Kevin Costner looks good in clothes (costumes) but has the voice of a 15 year old boy. I've never liked any of his movies or his attempts at acting.

Put these 2 together and voilà, an awful, awful mess. Was the interracial love affair supposed to be daring in the 90s? Did Whitney get threatening letters for her performance in this thing as well as the character she played? Did Kevin go to Supercuts during a power blackout? We want to know.


text: Het filmdebuut van Whitney Houston is een overdadige stedelijke thriller die zichzelf heel serieus neemt, maar nooit echt op gang komt. De film stuitert van de ene scène naar de andere en heeft nooit enige schijn van een samenhangend, geloofwaardig verhaal. De productiewaarden zijn in alle opzichten uitstekend, maar de plot is volkomen onzinnig. Houston doet het goed in haar rol van temperamentvolle diva, ze is getalenteerd, knap, krengerig en kwetsbaar. Ze doet het veel beter dan de ster Kevin Costner, die de titelrol speelt. Costner lijkt onzeker van zichzelf en komt aarzelend en hopeloos houterig over, hoewel hij en Houston een zekere chemie lijken te hebben. Maar de rest van de cast gedraagt zich zo overdreven dat het bijna lachwekkend is.

text_en: Whitney Houston's screen debut is a lavish urban thriller that takes itself quite seriously but never gets going. The film stumbles from one scene to another and never has any semblance of a coherent, believable story. The production values are top notch all around but the plot is utterly senseless. Houston does well in her role as a temperamental diva, is talented, pretty, bitchy and vulnerable. She fares much better than star Kevin Costner, who plays the title role. Costner seems unsure of himself and comes across as tentative and hopelessly wooden, although he and Houston do seem to have a bit of chemistry between them. Ralph Waite is fine as the bodyguard's father but the rest of the cast overacts to the point of silliness.


text:
Ik kan het niet geloven! 5,3 is score voor deze film? Naar mijn mening is dit een van de beste films waarin Costner acteerde. Oké, het is geen meesterwerk, maar het is verre van een slechte film.
Ik geef toe dat ik Whitney nooit echt heb gemogen en dat ik het geweldig zou vinden als ze een andere zanger zouden kiezen om hier te acteren, maar het regisseren, het acteren en alles in deze film was geweldig. Hier op imdb heb ik een paar overschatte films gezien, en aan de andere kant heb ik een heleboel onderschatte films gezien <0xE2><0x80><0x93> maar na zoiets als dit weet ik niet zeker of ik in de toekomst veel aandacht zal besteden aan recensies op imdb. Ja, heel vaak heb ik mezelf echt afgevraagd: waarom Whitney? maar goed, haar acteerwerk was vrij goed en dat is voor mij genoeg.
Dus kijk maar niet naar deze hilarische 5,3, en als je dat nog niet hebt gedaan, ga dan naar deze film kijken, want hij verdient echt je aandacht. Naar mijn mening is dit de film voor 8,5/10, maar na deze ongelooflijk stomme 5,3 geef ik hem 10!

text_en:
I don't believe it! 5.3 is score for this movie? In my opinion this is one of the best movies in which Costner acted. OK,it's not some masterpiece,but it is far,far away from being a bad movie.

I admit, I never liked Whitney too much and I would really loved if they picked another singer to act here, but directing, acting and everything in this movie was great. Here on IMDb I've seen some overrated movies,and in the other hand I've seen a lot of underrated movies - but after something like this I'm not sure I will pay to much attention on reviews on IMDb in the future. Yes,very often I really asked myself: Why Whitney?....but OK, her acting was pretty good and that's enough for me.

So don't look at this hilarious 5.3 rating,and if you haven't already, go and watch this movie because it really deserves your attention. In my opinion this is the movie for 8.5/10 grade,but after this incredibly stupid 5.3 I'll give it 10!


text:
Een van de grootste soundtracks aller tijden, gekoppeld aan een van de slapste films aller tijden.
De hele premisse van de film is een lijfwacht, gespeeld door Kevin Costner, die een rockzanger wil beschermen, gespeeld door Whitney Houston, en de 2 worden verliefd. Maar buiten dat is er geen verhaal. Geen plot. Niets om naar te kijken.
Maar de soundtrack is nog steeds een van de beste soundtracks tot nu toe. Vooral met een van de beste liefdesliedjes aller tijden, 'I will always love you'. In feite zou de film zonder de soundtrack in het eerste weekend zijn gestorven. Het lied is de hele premisse van de film 'The Bodyguard'. terwijl de film zelf 2 uur doelloze rotzooi is.
Zonder de soundtrack is de Bodyguard op zijn best nul van de tien. Maar zelfs zonder de soundtrack is het nog steeds een teleurstellende 2 van de 10.

text_en:
One of the greatest soundtracks of all time linked to one of the lamest movies of all time.

The entire premise of the movie is a bodyguard, played by Kevin Costner, out to protect a rock singer, played by Whitney Houston, and the 2 fall in love. But outside of that, there is no story. No plot. Nothing to make it watchable.

However, its soundtrack is still one of the best soundtracks to date. Especially with one of the best love songs of all time, "I will always love you." In fact without the soundtrack, the movie would have died on its first weekend. The song is the whole premise of the movie "The Bodyguard," while the movie itself is 2 hours of aimless garbage.

Without the soundtrack, the Bodyguard is at best zero out of ten. But even with the soundtrack, it still rounds out to a disappointing 2 out of 10.


text: Ik word het nooit moe om naar deze film te kijken. Ik ben een fervent fan van chick-flicks: de hele tijd pluis, al die betekenisloze stuivers-en-stuivers-dingen. Maar dit is een film die mijn gevoel voor stijl breekt en ik overweeg een nieuwe klassieker. Het is een film die ik in de juiste stemming moet hebben om te kijken, maar het is er een waar ik nooit moe van word. Het is een geweldig drama <0xE2><0x80><0x93> romantiek, mysterie, met hier en daar een vleugje humor, genoeg om je te laten glimlachen en de stemming te verlichten, maar niet genoeg om hem smakeloos te laten lijken. De rol van Kevin Costner maakt het helemaal voor me: hij speelt een geweldig personage zonder saai of ijzig te worden. Whitney Houston is redelijk goed als actrice, ze glimlachte en was charmant in de betere tijden, en haar liedjes zijn duidelijk erg goed <0xE2><0x80><0x93> ik hoop dat niemand zal betwisten dat ze een uitstekende stem heeft (of had; zingt ze eigenlijk nog wel?). Het kijken naar het jongetje, Fletcher (sorry dat ik zijn echte naam niet weet), was ook een traktatie. Hij is het vroegrijpe, bijna-mislukte type, maar het was leuk om al zijn capriolen te zien en vooral om de dingen te horen die hij zei.<br />Ik denk dat deze film een veel lagere waardering heeft gekregen dan hij verdient. De plot is niet bijzonder ingewikkeld, maar ik was verbaasd over de afloop.

text_en:
I never get tired of watching this movie. I am a die-hard chick-flick fan: fluff all the way, all that meaningless dime-a-dozen stuff. But this is one movie which breaks my mold and I consider a new classic. It's a movie I have to be in the right mood to watch, but it's one that I never get tired of. It's a great drama--romance, mystery, with a spice of humor thrown in here and there, enough to make you smile and lighten up the mood but not enough to make it seem tawdry. Kevin Costner's performance makes the whole thing for me: he spins a great character without becoming bland or stony. Whitney Houston is fairly good as an actress, smiling and charming in her pleasanter days, and obviously her songs are very good--I hope no one will contest that she has an excellent voice (or did; does she even sing anymore?). Watching the little boy, Fletcher (sorry I don't know his real name), was also a treat. He's the precocious-almost-to-a-fault genre, but it was fun seeing all his antics and especially hearing the things he said.

I think this movie has gotten a much lower rating than it deserves. The plot is not extremely involved, but I was surprised by the ending. 9/10.


text:
Superster Rachel Marron (Whitney Houston) krijgt doodsbedreigingen en vreest voor haar leven. Ze huurt een dure maar uitstekende bodyguard, Frank Farmer (Kevin Costner). Aanvankelijk haten ze elkaar, maar al snel worden ze verliefd.
Volkomen voorspelbaar en een grote puinhoop. Er is zoveel mis met deze film dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Om te beginnen is Costners kapsel verschrikkelijk! Echt, het is zo slecht dat je er met verbazing naar kijkt. Ik besef dat hij het heeft gedaan omdat Steve McQueen er oorspronkelijk in zou spelen <0xE2><0x80><0x93> maar dat is nog steeds een stomme reden. Het script is gewoon waardeloos <0xE2><0x80><0x93> vol verschrikkelijke zinnen en de plot slaat nergens op. De romantische scènes tussen Costner en Houston zijn zo afschuwelijk geschreven en gespeeld dat het bijna g<0xC3><0xAA>nant is. Het lijkt erop dat Costner en Houston het goed met elkaar kunnen vinden tijdens het filmen, maar op het scherm zijn geen vonken te zien. Het acteerwerk helpt ook niet echt. Costner speelt de hele film met een nietszeggende uitdrukking op zijn gezicht (maar dat past wel bij zijn personage). Houston is een heel mooie vrouw en een fantastische zangeres <0xE2><0x80><0x93> maar ze kan niet acteren. Een paar keer moest ik zelfs meesmuilen om haar verschrikkelijke pogingen tot acteren. Een overdreven, overdreven rommelige film. Heel saai ook.
En als je dit alleen voor de muziek ziet, doe dan geen moeite. Houston zingt vier nummers die allemaal hits werden (vooral 'I Will Always Love You' Maar je hoort nooit de volledige versies van de liedjes in de film! Je hoort misschien het begin en het midden, maar nooit het hele nummer. Ondanks dit alles vond het publiek het in 1992 geweldig. Het was een enorme hit en werd genomineerd voor twee Academy Awards (voor de muziek). Dus gebruik je eigen oordeel. En Debbie Reynolds verandert in een zinloze cameo.

text_en:
**POSSIBLE MINOR PLOT SPOILERS** Superstar Rachel Marron (Whitney Houston) is receiving death threats and fears for her life. She hires a high-priced but excellent bodyguard Frank Farmer (Kevin Costner). They hate each other at first but naturally fall in love.

Utterly predictable and a real mess. There are so many things wrong with this movie it's hard to know where to start. First off Costner's haircut is terrible! Seriously, it's so bad you look at it in amazement. I realize he did it because Steve McQueen was originally supposed to be in it--but that's still a stupid reason. The script is just lousy--full of terrible lines and the plot really doesn't make a lot of sense. The romantic sequences between Costner and Houston are so horribly written and acted that it's almost embarrassing. Purportedly Houston and Costner got along during the filming but they don't show any sparks on the screen. The acting doesn't help. Costner plays the movie with a blank expression on his face throughout (but that DOES fit his character). Houston is a very beautiful woman and a fantastic singer--but she can't act. A few times I was actually smirking at her terrible attempts at acting. An overblown overdone mess of a movie. Very dull too.

Also if you're seeing this for the music don't bother. Houston sings four songs that all became hits (especially "I Will Always Love You") but you never hear the full versions of the songs in the movie! You might hear the beginning and middle but never the whole thing. Despite all this though audiences in 1992 loved it. It was a huge hit and was nominated for two Academy Awards (for the music). So, use your own judgment. Also Debbie Reynolds turns in a pointless cameo.


text:
Twee beroepsmensen van verschillende soort. Een die een open en toegankelijke houding moet cultiveren omdat ze daar haar brood mee verdient, en een die zijn emoties binnenhoudt en zo veel mogelijk op de achtergrond probeert te blijven als deel van het zijne. De wederzijdse aantrekkingskracht zal voor hen beiden grenzen aan hun leven stellen <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen, als ze lang genoeg veilig zijn...

Costner is goed in het spelen van de stoïcijnse en intense actieman, en de rol van Whitney Houston als zangeres geeft haar een vrij gemakkelijke start in de filmwereld. Ze vormen een aantrekkelijk stel en hun chemie is van het sudderende type. Sommigen hebben kritiek geuit op de hoofdrolspeelster, maar ik geloof dat haar onderkoelde manier van acteren goed genoeg werkt om een glimp op te vangen van een kwetsbare kant van haar karakter.
Het hele geval lijkt er tevreden mee te zijn om te dienen als een glossy koekje voor de schaamteloze romanticus <0xE2><0x80><0x93> en natuurlijk helpt het om onderweg miljoenen geluidsapparatuur te verplaatsen. Het is waarschijnlijk een gemakkelijke verkoop, maar ik blijf bewondering hebben voor de manier waarop het verpakt is. Een driedubbele zakdoek-affaire voor sommige vrouwen, ongetwijfeld, maar het is op bepaalde plaatsen zo opzichtig dat het ook voor de mannen van matige belangstelling is. Hollywood streeft naar een aantrekkingskracht van het gemengde geslacht, en ze stuitten hier op een soepele en stijlvolle mix.

text_en:
Two professionals of different kinds. One who has to cultivate an outgoing and accessible air because that's how she makes her living, and one who keeps his emotions in and tries wherever possible to stay in the background as part of his. Mutual attraction will place limits on both of their lives - if they manage to stay safe for long enough, that is...

Costner is well-suited to playing the stoic and intense action man, and casting Whitney Houston as a singer allows her a fairly comfortable start in the movies. They make an appealing enough couple and their chemistry together is of the simmering type. Some have criticised the leading female, but I believe her underplaying works well enough that we can glimpse a vulnerable dimension to her character.

The whole thing seems content to serve as a glossy potboiler for the shameless romantic - and help to shift millions of soundtrack units along the way, of course. It's something of an easy sell, I suppose, but I'm still left admiring how it's packaged. A triple handkerchief affair for some females, no doubt, but it's flashy enough in certain spots to be of moderate interest to the guys too. Cross-gender appeal is what Hollywood strives for, and they hit upon a smooth and stylish blend here.


text: Te lang, saai, saai, geestdodend, slecht geschreven, een puberfantasiestukje. Ik hou van veel films die meestal Chick Flicks heten, maar dit brok ellende is te veel voor me. De soundtrack is vrij goed. Ik weet niet hoe ik mijn opmerkingen tot tien regels kan rekken. Ik heb gelezen dat de rol van Kevin Costner oorspronkelijk voor Steve McQueen is geschreven, en misschien is het hem gelukt. Let op dat K.C. het kapsel van Steve heeft. Dit is een demonstratie dat beroemdheid in het ene gebied niet noodzakelijkerwijs talent in een ander gebied betekent. De film heeft een vrouwelijke hoofdrol nodig die kan acteren, en die ouwe Whitney is niet de juiste vrouw voor die rol.

text_en: Too long, tedious, boring, mind-numbing, poorly-written, gag-me-with-an-adolescent- fantasy piece of crap. I love many movies which are commonly referred to as Chick Flicks, but this hunk of junk is too much for me. The soundtrack is pretty good. I don't know how I can stretch my comments to 10 lines. I did read that Kevin Costner's part was originally written for Steve McQueen, and he may've been able to pull it off. Note that K.C. has Steve's haircut. This is a demonstration that celebrity in one area doesn't necessarily to talent in another area. The film needs a female lead who can act, and ol' Whitney ain't the gal for the job.


text: Het verhaal is geweldig. De scènes zijn aan elkaar geplakt en alles is zo voor de hand liggend, het is eng! Het is niet het acteerwerk dat slecht is, het is niet fantastisch, maar het is alles wat deze film te bieden heeft. En dan is er de soundtrack, het hoogtepunt van deze film! Godzijdank kun je er ook gewoon naar luisteren, zonder deze afschuwelijke film!

text_en: The story is enormously week. The scenes are glued together, and everything is so obvious, it's scary! It is not the acting that is bad, it is not fantastic, but it is everything this film has going for it. And then there is the soundtrack, the highlight of this flick! Thank god you also just listen to it, without this awful film!


text: Irritant stomme film, bedoeld om de carrière van Whitney Houston als actrice te lanceren en blijkbaar ook Kevin Costners comeback als model voor verschrikkelijke kapsels. Houston is natuurlijk beeldschoon en zingt als een engel, maar haar acteertalent is nergens te bekennen, en haar onbekwaamheid maakt de hele film waardeloos <0xE2><0x80><0x93> niet dat er eigenlijk veel aan was. Nadat Houston, die een popdiva speelt, doodsbedreigingen krijgt van een geobsedeerde en duidelijk gestoorde fan, wordt Costner <0xE2><0x80><0x93> een voormalig agent van de Secret Service <0xE2><0x80><0x93> ingehuurd om haar te beschermen. Maar in plaats van waardering te tonen voor zijn inspanningen om haar en haar gezin te redden, gaat Houston zich tegen hem verzetten. Ze beledigt hem, bespot zijn pogingen om haar huis in een beveiligde wijk te veranderen en zet zichzelf in het algemeen compleet voor schut. Haar houding breidt zich uit tot haar entourage en aanhang, die zich allemaal tegen Costner keren. In de echte wereld zou Costners personage haar na de eerste dag hebben gezegd dat ze kon oprotten en haar hebben gedumpt, maar in een plot'verdraaid' dat je van een kilometer afstand kunt zien aankomen, worden ze verliefd op elkaar. Hoe dan ook, zoals ik al zei, Houston is geweldig om naar te kijken, haar stem is goddelijk en Costner doet zijn best, maar over het geheel genomen is deze film niet veel meer dan een uitgebreide aflevering van 'General Hospital' of een andere al even hersenloze soap, en hij is al net zo voorspelbaar en slecht geacteerd. Houstons fans zullen het leuk vinden, Costners fans zullen het misschien leuk vinden, maar iedereen wordt dringend aangeraden het niet te doen.

text_en:
Annoyingly stupid movie, meant to launch Whitney Houston's acting career and, apparently, Kevin Costner's fallback career as a model for terrible haircuts. Houston is, of course, gorgeous and sings like an angel, but her acting "talent" is nowhere to be seen, and her ineptness brings down the whole movie--not that it had a lot going for it in the first place. After Houston, playing a pop diva, starts getting death threats from an obsessed and obviously crazed fan, Costner--a former Secret Service agent--is hired to protect her. Instead of showing appreciation for his efforts to save the lives of her and her family, however, Houston proceeds to fight him at every turn, insulting him, mocking his attempts to turn her house into a secure area and generally making a complete ass of herself, and her attitude spreads to her entourage and hangers-on, all of whom turn on Costner. In the real world Costner's character would have told her to screw off after the first day and dumped her, but--in a plot "twist" you can see coming a mile away--they proceed to fall in love. Yeah, right.

Anyway, like I said, Houston is great to look at, her voice is divine, and Costner tries hard, but overall this movie is not much more than an extended episode of "General Hospital" or some other equally brainless soap opera, and is just as predictable and badly acted. Houston's fans will like it, Costner's fans might like it, but anyone else is strongly advised to avoid it.


text:
TCM liet dit zien als onderdeel van hun 'Oscar'-maand. Ik bleef uiteindelijk tot laat op om ernaar te kijken.
Wauw, wat een tijdverspilling! Het probleem is niet KC of WH of hun chemie (of het gebrek daaraan), maar de idiote plot die gewoon nergens op slaat. Ik zou bladzijden kunnen vullen met voorbeelden, maar het voorbeeld dat me echt speet dat ik mijn schoonheidsslaapje had opgeofferd om dit te zien was dat van Costners personage dat in een ijskoud meer duikt om een kind uit een boot te gooien, maar om geen enkele duidelijke reden, behalve dan dat hij er gewoon achter komt dat de slechterik in de buurt is. Als de boot eenmaal veilig uit het water is, komt hij midden op het meer tot stilstand en ontploft. Aangezien Costner en Houston geen van beiden in de boot hadden gezeten of enige belangstelling voor de boot hadden getoond, was het hele idee dat iemand hen zou willen vermoorden door hem op te blazen volkomen onzinnig.
En hoe zat het met die belachelijke poging tot romantiek, waar de film duidelijk om draait? Er is geen enkele geloofwaardige scène die de aantrekkingskracht van de twee personages op de ander verklaart. Geen enkele. Dus de reden voor het ontbreken van chemie tussen de twee is dat de idioot die dit heeft geschreven geen enkele dialoog of decor heeft geleverd om hen te motiveren. Dus ik raad je aan om een album van Whitney Houston te kopen, zodat je haar fabuleuze stem kunt horen zonder gestoord te worden door alle foley-geluiden, en dan 'No Way Out' te huren, wat allerlei motivaties biedt voor de liefdes- en seksscènes, met een even serieuze, maar veel plausibeler optreden van Costner.

text_en:
TCM was showing this as part of their "Oscar" month. I ended up staying up late to watch it.

Wow, what a waste of time! The problem isn't KC or WH or their chemistry (or lack thereof), but the idiotic plot that just doesn't make any sense. I could fill pages with examples, but the one that made me really sorry that I had sacrificed my beauty sleep to watch this was when Costner's character dives into a freezing lake to knock a kid out of a boat, but for no apparent reason other than he just figure out that the bad guy is nearby. After safely out of the water, the boat stops in the middle of the lake and blows up. Since neither Costner or Houston's characters had been in the boat or shown any interest in the boat, the whole idea that someone would try to kill them by blowing it up made absolutely no sense at all.

And what about the ridiculous attempt at romance, which is obviously the whole point of the film? There is not one credible scene that explains either character's attraction for the other. None. So, the reason for no chemistry between the two is that the idiot who wrote this didn't provide any dialog or staging to provide them with any motivation.

So, my advice is to buy a Whitney Houston album so you can hear her fabulous voice without interference from all the foley noise, and then rent "No Way Out," which provides all sorts of motivation for the romance and sex scenes with an equally serious, but far more plausible performance from Costner.


text: Ik ben een persoonlijke fan van Whitney Houston en ik geloof niet dat ze haar onberispelijke reputatie te grabbel heeft gegooid. Kevin Costner en Whitney Houston hebben het paar echt geportretteerd. Wat ik zo leuk vind aan deze film is de eenvoud, eerlijkheid en schitterende muziek. Ik weet niet waarom de Razzie Awards zo'n aanval op de film hebben gedaan, het is echt een klassiek liefdesverhaal met een geweldige uitvoering, muziek en regie. Hoewel de rolletjes oorspronkelijk voor Diana Ross waren, kan ik me niet voorstellen dat Rachel Maron als een andere vrouw dan Whitney Houston is geïnterpreteerd. Als je hem nog niet hebt gezien, denk ik echt dat je dat zou moeten doen, want dit is een cinematografische schat die in de moderne chaos van vandaag zeldzaam is. Het heeft geen speciale effecten of computertrucs, zo simpel is het, en ik geloof dat dat het geheim van een geweldige film is. De plot van deze film is dat Frank Farmer (Costner) een buitengewoon serieuze lijfwacht is die Rachel Marron (Houston) beschermt, een buitengewoon onvolwassen persoon. De verschillende standpunten van beide hebben invloed op Farmers manier van werken, waardoor er chaos ontstaat tijdens het proces van Rachels bescherming.

text_en: I am a personal fan of Whitney Houston, and I believe she didn't cause any dishonor to her flawless reputation. Kevin Costner and Whitney Houston truly portrayed the couple of the year. What I like about this movie is its simplicity, honesty and magnificent music. I don't know why the Razzie Awards attacked the film so much, it's a truly classical love story with great performance, music and directing. Although the roll was originally for Diana Ross, I can't imagine Rachel Maron being interpreted as any other woman but Whitney Houston. If you haven't watched it, I honestly think you should, because this is a mist-see cinematographic treasure that is rare to find in today's modern chaos. It has no special effects or any computer tricks, it is as simple as it gets, and I believe that that's the secret to a great film. The outline of this movie is Frank Farmer (Costner) being an extremely serious bodyguard protecting Rachel Marron (Houston), an extremely immature person. The different points of view of both affect Farmer's way of working, causing chaos during the process of Rachel's protection.


text: De Bodyguard is naar mijn mening een geweldige film van Whitney Houston. Een van de beste dingen aan deze film is volgens mij de muziek. Ik vond dat Rachel (Whitney Houston) heel goed klonk. Mijn favoriete nummer van de Bodyguard is 'I Have Nothing'. Naar mijn mening was Frank (Kevin Costner) ook heel aantrekkelijk, streng, een goede bodyguard en zakelijk. Ik vond dat Rachel er heel mooi uitzag in de jurk die ze droeg naar de uitreiking van de Oscars en dat Frank er goed uitzag in de smoking die hij droeg naar de uitreiking van de Oscars. Als je het mij vraagt, vormden Rachel en hij een heel leuk stel. Tot slot wil ik deze film aanbevelen aan alle fans van Kevin Costner of Whitney Houston die hem nog niet hebben gezien. Ik garandeer je dat je ervan zult genieten.

text_en: THE BODYGUARD, in my opinion, is a great Whitney Houston movie. One of the greatest things about this movie, in my opinion, is the music. I thought that Rachel (Whitney Houston) sounded really good. My favorite song of THE BODYGUARD is "I Have Nothing." Also, in my opinion, Frank (Kevin Costner) was really attractive, strict, a good bodyguard, and business-like. I thought that Rachel looked very beautiful in the dress she wore to the Oscars and that Frank looked good in the tuxedo he wore to the Oscars. Also, if you ask me, he and Rachel made a really cute couple. In conclusion, I recommend this movie to all you Kevin Costner or Whitney Houston fans who have not seen it. I absolutely guarantee you you're going to enjoy it.


text:
Weet je, ik zat naar de database van IMDb over romantiek te kijken en was behoorlijk onder de indruk toen ik zag dat niet alleen _Vertigo_ een romance (!) was, maar dat vijf van de top twintig rond en vóór vijftig decennia geleden waren geschreven. Spook? Nee! _Dirty Dancing_? Ha! Probeer 5.3. _Titanic_? 9100 stemmen kregen er een 1 voor. _Ever After_? Vrouwelijke stemmen hebben er een 7 voor gekregen! _Wedding Singer_, _Pretty Woman_, _GREASE_ van alle films. De moderne romantiek is tot moes geslagen, maar hoewel er in _The Bodyguard_ dezelfde conventies van romantische films bestaan, ben ik niet een van die mensen die er een hekel aan hadden.
Nadat hij de moordaanslag van Reagan heeft gemist, werkt lijfwacht Frank Farmer nu voor een bedrijf dat voor hem werkt. Als een zangeres hem inhuurt nadat ze met de dood is bedreigd, beginnen er conflicten, maar volgen er gevoelens.
De _Bodyguard_ speelt je elementaire romance en weerstaat de aandrang om te gaan huilen. Maar ik denk niet dat de acteurs het voor elkaar krijgen. Er is een punt in de film waarop ze hun romance beseffen, waarop hun reacties nergens op slaan, maar daarna verloopt alles in de film zoals het hoort en is hij goed gemaakt! Hoewel ik geloof dat mensen de film beoordelen op wat er de afgelopen jaren met Whitney Houston is gebeurd, zouden ze hem zelf moeten beoordelen op de optredens en dat betekent dat hij niet slecht is.

text_en:
You know, I was looking at IMDb's database on romance and was pretty stricken to see that not only 'Vertigo' was rated a romance(!), but five of the top twenty were written around and before fifty decades ago. Ghost? Nope! Dirty Dancing? Ha! Try 5.3. Titanic? 9100 votes gave it a 1. Ever After? Female votes have scraped it up to a 7! Wedding Singer, Pretty Woman, GREASE of all movies. Modern romance has been beaten to a pulp, but even though the same conventions of romance movies exist in The Bodyguard, I'm not one of those people who hated it.

After missing out on Reagan's assassination attempt, bodyguard Frank Farmer is now working for-hire. When a singer hires him after she gets death threats, conflicts begin but feelings follow.

The Bodyguard plays out your basic romance and resists the urge to jerk any tears. I don't think the actors could pull it off though. There's a point in the movie, when they realize their romance, when their reactions don't make any sense, but afterward everything about the movie plays out like it should and it's well made! Although I believe people are rating the movie on what has happened to Whitney Houston in recent years, they should judge it for the performances themselves and that means it's not bad.


text:
Ik heb die film gezien toen hij net uit was en ik vond hem niet echt goed. Nou ja, in feite zat ik nog op de lagere school en ik vond niets wat niet vol zat met actie of komedie. Ik heb die film nog een keer geprobeerd toen hij op Cinemax kwam en ik heb hem op de band opgenomen. Het is een heel indrukwekkende film die zowel spannend als romantisch is, zonder overdreven te zijn. Het enige wat me echt dwarszat was de soundtrack. Mijn neven en nichten van boven kochten de soundtrack en luisterden er voortdurend naar, dus ik ben het behoorlijk zat om al die liedjes steeds weer te horen.
Kevin Costner geeft een innemende, charismatische voorstelling. Whitney Houston is geen geweldige actrice, maar ze kan een dramatische lijn trekken zonder dat ik in lachen uitbarst. Dus ik moet haar wel een beetje krediet geven, want dit was haar eerste voorstelling. Ik heb veel ergere dingen gezien. En het is leuk om te zien dat Whitney er heel mooi uitziet, in tegenstelling tot nu, waar ze zichzelf te gronde richt met drugs. En hoewel het een relatie was tussen een blanke man en een zwarte vrouw, werd er niet prekerig over gedaan in de film.

Ik vind alleen dat Lawrence Kasdan (die het script heeft geschreven) van Whitneys personage een zangeres had moeten maken, aangezien we haar nooit in deze film zien optreden. We zien nooit clips van haar films. Het enige wat we haar zien doen is zingen. Dus waarom zou je haar niet tot zangeres maken en de climax bij de uitreiking van de Grammy's laten zien? Toch heb ik van de film genoten. Hij werkt goed als liefdesverhaal en als thriller. En in tegenstelling tot de meeste romantische films springen de twee personages niet voortdurend in bed en wordt de seks aan de verbeelding overgelaten. Door de dialoog en de ontwikkeling van de karakters voelen we echt wat chemie.
Mijn score: 7 (van de 10)

text_en:
I saw this movie when it was first released and didn't really care for it. Well, basically I was still in grade school and didn't care for anything that wasn't loaded with action or comedy. I gave this movie another try when it came on Cinemax and recorded it on tape. It's a very impressive film that's both suspenseful and romantic, without being over-the-top. The only thing that really bugged me was the soundtrack. My cousins upstairs bought the soundtrack and would listen to it constantly, so I'm pretty much tired of hearing every single one of those songs.

Kevin Costner gives an engaging, charismatic performance. Whitney Houston is not a terrific actress, but she can pull of a dramatic line without making me burst into laughter. So I gotta give her a little bit of credit, being that this was her first performance. I've seen much worse. And it's nice to see Whitney looking very pretty, as opposed to now where she's destroying herself with drugs. And though the relationship was between a white man and a black woman, the film didn't get preachy about it.

I just think Lawrence Kasdan (who wrote the script) should've just made Whitney's character a singer, since we never see her act in this film. We never see clips of her films. All we see her do is sing. So why not make her a singer and have the climax at the Grammy Awards? Nevertheless, I really enjoyed the film. It works well as both a love story and a thriller. And unlike most romantic films, the two characters don't constantly jump into bed together and the sex is left to the imagination. We actually feel some real chemistry, through dialogue and character development.

My score: 7 (out of 10)


text: Costner maakt een geweldige moderne horrorfilm. Het is de moeite waard om in je eentje te kijken naar zijn vertolking van een gepensioneerde agent van de Secret Service die is ingehuurd om superster Whitney Houston te beschermen. Wat romantische thrillers betreft, is dit een van de beste. Erg goed om naar te kijken, je zult het de glitter en glamour wel vergeven als je een fan van het genre bent. De soundtrack is geweldig en Whitney demonstreert haar geweldige talent op het podium, dus wat maakt het uit dat ze niet kan acteren?

text_en: Costner makes a great modern day badass. Worth watching alone for his portrayal of a retired Secret Service agent hired to protect superstar Whitney Houston. As far as romantic thrillers go, this is one of the best. Highly watchable, you'll forgive the glitz if you're a fan of the genre. The soundtrack is awesome and Whitney demonstrates her awesome talent on stage, so what if she can't act. 8/10


text: Deze film is een van de beste aller tijden. Het eerste deel van het script is heel goed. Whitney Houston is uitstekend met haar Beautiful-stem die ik zo bewonder. Ik geloof dat de Soundtrack van deze film een van de beste aller tijden is. En natuurlijk is hij de Oscar waard. Het laatste, maar niet het minste, is dat het einde geen typisch happy end is maar een heel goed einde. Daarom denk ik dat deze film zo succesvol is geweest.

text_en: This movie is one of the best of all time.First off the script is very good.Whitney houston is excellent with her Beautiful voice That i admire so much.i believe that This movie's Soundtrack is one of the best of all time. And of course it worthed the Oscar.Last but not least the end is not a typical movie happy end but a very good one.Thats why i think this movie has been so successful


text: Het was een grote schok voor me toen ik erachter kwam dat deze film een gemiddelde van 5,7 heeft. Ik vind dat hij in de top 50 van beste films thuishoort. Het is een geweldige film met een geweldige regie, verhaal en crew en een geweldige prestatie van Kevin Costner en Whitney Houston. De liedjes zijn ook ongelooflijk. Ik zie geen enkele reden waarom de kiezers deze film niet op z'n minst 9!!

text_en: It was a great shock to me when I found that this film is given an average of 5.7 .I think it deserves to be in the top 50 movies.It is a great movie with great directing,story,crew and great performance by Kevin Costner and Whitney Houston.The songs also are incredible. I can`t see any reason for voters not to give this movie 9 at least!!


text: Muzieksuperster voelt zich bedreigd door een verknipte fan en huurt daarom een flegmatieke bodyguard in om haar te beschermen <0xE2><0x80><0x93> en wordt al snel verliefd op hem. Onzinnig gezever diende als de debuterende rekwisiet voor de echte-muziekdiva Whitney Houston, die van het toneel komt en redelijk werk aflevert. Kevin Costner daarentegen is ongelooflijk futloos; zijn soort machismo is niet in harmonie met de algemene kampsfeer die inherent is aan dit smakeloze scenario; hij lijkt niet bij de grap te zijn betrokken en komt over als moe en onverschillig. Dit lukte met het publiek door middel van Houstons musicalnummers; verder is het tweederangs gedoe, met een script dat heel weinig om het lijf heeft, en ideeën die zonder doel of doel op het scherm worden gegooid. Al met al teleurstellend. **van**.

text_en: Music superstar is threatened by a twisted fan and so hires a stolid bodyguard to protect her--and quickly falls in love with him. Nonsensical rubbish served as the debut acting vehicle for real-life music diva Whitney Houston, who does passable work off the stage. Kevin Costner, on the other hand, is enervated beyond belief; his brand of low-keyed machismo isn't in tune with the general air of camp inherent in this tacky scenario--he doesn't seem to be in on the joke and comes off seeming tired and indifferent. This got by with audiences via Houston's musical numbers; otherwise it is second-string stuff, with a script that makes very little sense, tossing ideas at the screen with no point or purpose. Disappointing throughout. ** from ****


text: Dit is een van de beste films die ik ooit heb gezien. Hij heeft een heel sterke verhaallijn, met actiescènes en meer dan genoeg drama. Een film met zo'n grote verscheidenheid aan genres, actie, drama, thriller, romantiek. Hoewel er romantische toespelingen in zitten, is het er niet te veel, en ik vind dat de plot zelf sterker overkomt. Een film die je moet zien!

text_en: This is one of the best films that i have ever watched. it has a very strong storyline, with scenes of action and plenty of drama throughout. A film that had such a wide variety of genre, action, drama, thriller, romance. although there is romantic reference, there is not too much of it, and only refers to it I feel to strengthen the plot itself. A must-see film!


text: Neem van mij aan dat _De Toren van het Kwaad_ een MOET ZIEN voor een bewonderaar van rauwe, wrede en onontdekte gruwelen. Deze film is zo leuk dat ik niet kan geloven dat ik er nu pas achter ben gekomen! Hij is goedkoop en akelig, maar erg fantasievol en geestig! De Toren van het Kwaad is toepasselijk genoeg op een verlaten eiland gesitueerd, met vele geheimen. Na de ontdekking van de verminkte lijken van 3 tieners en een ernstig getraumatiseerde overlevende wordt er een expeditieteam naar het eiland gestuurd. Een oudere zeeman en een jonge, knappe dekhengst, die allebei duidelijk een paar geheimen verborgen houden, leiden het team. Maar de leden van de expeditie hebben hoe dan ook meer te maken met seksuele intriges en relationele problemen. Ze komen een woeste holbewoner tegen, in verregaande staat van ontbinding verkerende menselijke resten en authentieke verborgen schatten! Yay! Horror met een vleugje avontuur! De plot van _Tower of Evil_ is niet bepaald solide of logisch, maar regisseur O'Connolly slaagt er niettemin in spanning te creëren. Vanwege de geïsoleerde en rauwe ligging van het Snape Island voel je je daar samen met de hoofdpersonen gevangen. Voor de fans van de typische horror van de jaren zeventig zijn er verschillende gruwelijke momenten om van te genieten, en ook een paar ultrasexy kledij. Een van de hoofdactrices draagt bijvoorbeeld voortdurend een bikinitopje, dat een van de meest sexy is sinds die van Raquel Welsh in _One Miljard Years B.C._ '. _Tower of Evil_ is een ware juweel van de genegeerde horrorkluizen en echte fans kunnen dat.' Ik kan het me niet veroorloven het te missen!

text_en: Take my word on thisTower of Evil is a MUST SEE if you're an admirer of raw, vicious and undiscovered horror. This film is so much fun I can't believe I just found out about it now! It's cheap and nasty, but very imaginative and spirited! Tower of Evil is appropriately set on a deserted island, carrying many secrets. After discovering the mutilated corpses of 3 teenagers and one severely traumatized survivor, an expedition team is sent to the island. An older sailor and a young handsome stud, both obviously keeping a few secrets hidden, guide the team. But the members of the expedition are more dealing with sexual intrigues and relational problems anyway. They encounter a savage caveman, severely decomposed human leftovers and authentic hidden treasures! Yay!! Horror with a twitch of adventure! The plot of `Tower of Evil' isn't exactly solid or logical, but director O'Connolly manages to create suspense nonetheless. Due to the isolated and raw location of the Snape Island, you feel trapped there along with the main characters. For the fans of typical 70's horror, there are several gruesome moments to enjoy as well as some ultra-sexy sleaziness. For example, one of the main actresses constantly wears a bikini-top, which ranks as one of the hottest ones since Raquel Welsh's in `One Billion Years B.C.'. `Tower of Evil' is a true gem of the ignored horror vaults and real fans can't afford to miss it!


text:
Voor een horrorfilm uit de vroege jaren zeventig is Tower of Evil (ook wel Horror of Snape Island) voorzien van een meer dan verwachte hoeveelheid seks en bloed. Jammer genoeg is het script behoorlijk stompzinnig en zijn de uitvoeringen over het algemeen slecht, waardoor wat een fatsoenlijke, kleine griezelfilm had kunnen zijn, wordt verpest. Sommige scènes waar de acteurs mee moeten werken, zijn hopeloos onnozel, en het aantal keren dat de personages in hun eentje op pad gaan (zelfs nadat ze hebben vastgesteld dat er een gek rondloopt) is niet te geloven. Wat vooral een teleurstelling is, is dat de plot zo buitenissig is dat er een ongebruikelijk en effectief horrorverhaal in zit.
De openingsscène is in feite veelbelovend. Twee zeelieden, John Gurney (George Coulouris) en zijn zoon Hamp (Jack Watson), zoeken rond een in mist gehuld eiland en stuiten op een aantal ontzielde naakte lichamen. Dan komt John een levende naakte vrouw tegen, maar ze is zo geschrokken van zijn komst dat ze hem per ongeluk neersteekt. Het verhaal gaat verder en we horen dat de overlevende vrouw van de openingsscène wordt beschuldigd van de moord op haar vrienden, maar dat haar ouders een privédetective, Brent (Bryant Halliday) hebben ingehuurd om uit te zoeken of iemand anders het gedaan kan hebben. Brent voegt zich bij een groep archeologen die op het punt staan naar het eiland te gaan om een Fenicische schat te zoeken. Eenmaal daar komen de archeologen er al snel achter dat hun leven in groot gevaar is, want ze worden een voor een afgemaakt door een onbekende moordenaar.
De Toren van het Kwaad is een cultfilm geworden, waarschijnlijk omdat hij zo slecht is dat hij in sommige opzichten pervers goed is. Er zijn ook een paar pogingen om de sfeer en de spanning op te voeren, hoewel de meeste gelegenheden voor een schok onhandig zijn bewerkt, zodat de schokfactor minder groot is. In Halliwells Film Guide werd de film afgedaan als 'een onoriginele kleine schokker', maar 'onorigineel' is waarschijnlijk het verkeerde woord (hoe vaak heb je gehoord van archeologen die voor de Engelse kust op jacht zijn naar een Fenicische schat en die het slachtoffer worden van een psychopaat? Ik kan me niet voorstellen dat deze film voor de meeste kijkers interessant is, maar als je van Britse horror uit de jaren zeventig houdt of geïnteresseerd bent in hoe seks en bloed zich in de loop der jaren in de horrorfilm hebben ontwikkeld, dan is het misschien de moeite waard om hem te zien.

text_en:
As early 70s horror flicks go, Tower of Evil (a.k.a Horror of Snape Island) has a greater-than-expected amount of sex and gore. Unfortunately, the script is pretty stupid and the performances are generally bad, ruining what might've been a decent little chiller. Some of the lines the actors have to work with are hopelessly silly, and the number of times characters go wandering off alone (even AFTER they've established there's a madman on the loose) beggars belief. What's particularly disappointing is that the plot is just outlandish enough to have made for an unusual and effective horror yarn.

The opening sequence is actually promising. Two sailors, John Gurney (George Coulouris) and his son Hamp (Jack Watson), search around a fog-shrouded island and stumble upon several dismembered naked bodies. Then, John happens across a living naked woman, but she is so startled by his arrival that she mistakenly stabs him. The story moves forward and we learn that the surviving woman from the opening scene has been charged with the murders of her friends, but a private detective named Brent (Bryant Halliday) has been hired by her parents to find out if someone else could've done it. Brent joins an archaeological party who are about to set off to the island in search of a Phoenecian treasure. Once there, the archaeologists soon learn that their lives are in grave danger, as they are picked off one by one by an unknown killer.

Tower of Evil has become a cult film, probably because it's so bad that in some ways it's perversely good. Ther are some attempts at atmosphere and suspense, though most opportunities for a jolt are clumsily edited, lessening the shock factor. In Halliwell's Film Guide, the film was dismissed as "an unoriginal little shocker", but unoriginal is probably the wrong word (how many times have you heard of archaeologists hunting for a Phoenecian hoarde off the English coast and and being victimised by a psycho? Absurd, yes. Unoriginal, no). I can't imagine this film being of particular interest to most viewers, but if you like 70s British horror, or are interested in how sex and gore have evolved over the years in horror cinema, then it may be worth catching.