text:
Er is zelden een film waar ik een slechte recensie over geef, maar in dit geval zal ik een uitzondering maken. Deze film was echt afschuwelijk. Misschien bekeek ik hem in de verkeerde hoek, helemaal niet gewend aan het idealisme van de jaren tachtig, maar deze film vertegenwoordigde alles wat afschuwelijk cliché en onrealistisch was aan de middelbare school en het leven in de voorsteden.
Alle grappen waren stereotiep, of het nu ging om de eerstejaars nerd of de Chinese uitwisselingsstudent. De scènes die ontroerend en hartverscheurend moesten zijn, waren in plaats daarvan sentimenteel en volkomen nep. Wie zou geloven dat een knappe middelbare scholier, gedesillusioneerd door het uitgaansleven, ooit een tweede blik zou werpen op een slungelige tweedejaars? Ik kon het niet eens opbrengen medelijden te hebben met de hoofdpersoon, wier voortdurende 'wee me, wee me'- terzijdes in het publiek maakten dat ik haar wilde slaan en zeggen dat ze volwassen moest worden.
Al met al werd er veel met de ogen gerold. Ik keek er alleen maar naar in de hoop dat de film zichzelf zou goedmaken. Hij eindigde op de ergst denkbare toon.

text_en:
There is rarely a film I ever give a bad review on, but in this case I'll make an exception. This film was truly horrendous. Maybe I approached it in the wrong angle, not at all used to the idealism of the 80's, but this movie represented all that was horribly cliché and unrealistic about high school and typical suburban life.

All the jokes were stereotypical, whether it was making fun of the freshman geek or the Chinese exchange student. The scenes that were supposed to be poignant and heart-felt were instead mawkish and completely fake. Who's to believe that a handsome high school senior, disillusioned by the party life, would ever take a second glance at a gawky sophomore? I couldn't even bring myself to feel sorry for the main character, whose constant 'woe is me' asides at the audience made me want to slap her and tell her to grow up.

In all, a lot of eyerolling went on. I only watched it for some hope that the film would redeem itself. It ended on the worst note possible.


text: Ik ben dol op de films uit de jaren tachtig... Ik hou echt van een heleboel _brat pack_ -films... De andere film van John Hughs is rond die tijd gemaakt, _Breakfast Club_? Hij is geweldig, _Four Stars_! Maar _16 candles_ is niet erg goed. In het begin vond ik de humor wel leuk; het was schokkender en eigentijdser dan ik had verwacht, met een ironische draai. Maar de premisse van de film ontaardt al snel in een enorme onzinnige rotzooi... geen goeie ouwe lollige rotzooi uit de jaren tachtig, maar stomme, racistische, seksistische kletskoek. Soms vielen mijn mond open van de pogingen tot humor, zo ongepast en buitengewoon on-grappig waren ze. De Breakfast Club speelde op dezelfde manier met de verwachtingen van het publiek en overtrad de regels met betrekking tot de behandeling van onderwerpen als seks, drugs en de maatschappij op de middelbare school; het werd uiteindelijk een heel eerlijke, ontroerende film waar je om moest lachen... het is geen Citizen Kane, maar de Breakfast Club is een goeie film. Als je in de stemming bent voor een avondje met de jeugd, raad ik je aan 16 Candles over te slaan, een film die ik beledigend vond en waar niets amusants in zat, ten gunste van de veel betere Breakfast Club.

text_en: I love the movies of the 80s... I really like a lot of brat pack flicks.... John Hughs' other film made around this time, Breakfast Club? It's great, Four Stars! But 16 candles is not very good. Initially, I liked the humor; it was more shocking and contemporary than I expected, with an ironic twist. But the film's premise degenerates quickly into a huge nonsensical mess... NOT good old 80's fun mess, but stupid, racist, sexist drivel. At times, the attempts at humor made my jaw drop, they were so inappropriate and extremely unfunny. Breakfast Club similarly toyed with audience expectations and broke rules concerning the handling of subject matters like sex, drugs and society in high-school; it ended up being a very honest, poignant film that made you laugh your ass off.... it's no Citizen Kane, but Breakfast Club = good flick. If you are in the mood for a night with the brat pack, my suggestion is to skip 16 Candles, a film I found offensive and devoid of anything entertaining, in favor of the far superior Breakfast Club. :)


text: Sixteen Candles is een spannende tienerromance. Het is vooral interessant voor vroege glimpen van acteurs die later beter werk zouden leveren (vooral John en Joan Cusack). Het verhaal is te overdreven om op een emotioneel niveau te resoneren, maar het is niet slim genoeg om meer dan af en toe wat gegrinnik op te roepen. De sfeer van die tijd wordt niet eens goed weergegeven, hoewel het natuurlijk onvermijdelijk is dat daar iets van doorklinkt.<br />Uiteindelijk kan deze film niet tippen aan het volgende project van regisseur John Hughes, The Breakfast Club, dat een aanzienlijk beter beeld geeft van de gebeurtenissen in het midden van de jaren tachtig.' 's High School-leerlingen zonder al die tweedimensionale, misantropische portretten van de oudere generaties die de film verknoeien, zoals ze hier doen.

text_en:
Sixteen Candles is a watchable, paint-by-numbers teen romance. It's mostly interesting for early glimpses of actors who would go on to do later, better work (especially John and Joan Cusack). The story is too over-the-top to resonate on an emotional level, but it isn't clever enough to get more than the occasional chuckle. It doesn't even do a particularly good job of capturing the mood of the era, though it's inevitable, of course, that some of that comes through.

Ultimately this film can't hold a candle to director John Hughes' next project, The Breakfast Club, which does a considerably better job capturing the exploits of mid-80's high schoolers without all the two-dimensional, misanthropic portraits of the older generations cluttering up the movie as they do here.


text:
John Hughes, schrijver en regisseur van de film, heeft zijn pijlen weer op het jonge publiek gericht dat zich gemakkelijk laat inpalmen, en het is ongetwijfeld het enige doelwit dat hij met deze nogal mislukte tienerkomedie zal treffen.
Molly Ringwald en Anthony Michael Hall, twee vaste medewerkers van Hughes, zijn de hoofdrolspelers in dit Assepoesterverhaal over een meisje van zestien dat haar verjaardag viert omdat haar ouders haar bijzondere dag zijn vergeten vanwege de aanstaande bruiloft van haar oudere zus, en wier droomman niet eens weet dat ze bestaat. En om het nog erger te maken wordt die arme kleine Sam Baker (Ringwald) flink achternagezeten door de koning der schoolnerds (Hall). In tegenstelling tot het dramatische geluid van de hit 'The Breakfast Club' uit 1985, hebben zowel Molly Ringwald als Anthony Michael Hall geen tijd om zich te vermaken terwijl de film van Hughes wordt vertoond. Het vlakke en voorspelbare scenario doet zijn best om ons aan het lachen te maken, maar dat gebeurt voornamelijk met smakeloze of zwakke seksgrapjes en goedkope shots. De grappigste scène zou eigenlijk in de kerk moeten zijn, aan het eind van de film, als Sammy's nogal zwaar verdoofde zus probeert met pappie naar het altaar te lopen.
Anders is 'Sixteen Candles' een teleurstelling van John Hughes en nauwelijks een geloofwaardige tienerfilm.

Zaterdag 20 augustus 1994 <0xE2><0x80><0x93> T.V.

text_en:
Screen writer-director John Hughes has aimed his sights once again at the easily pleased young audiences, and it is surely the only target he is likely to strike with this rather misfired teen comedy.

Molly Ringwald and Anthony Michael Hall, two Hughes regulars, star in this Cinderella story about a sixteen year old birthday girl whose parents have forgotten her special day because of her older sister's imminent wedding, and whose dream man doesn't even know she exists. And to make matters worse, poor little Sam Baker (Ringwald) is being vigorously pursued by the king of the school geeks (Hall). Unlike the dramatically sound 1985 hit "The Breakfast Club", both Molly Ringwald and Anthony Michael Hall fail to entertain whilst Hughes' flat and predictable script struggles to make us laugh, as it mostly resorts to tasteless or weak sex jokes and cheap shots. The funniest scene in fact would have to be at the church near the end of the film when Sammy's rather heavily sedated sister attempts to walk down the aisle with daddy.

Otherwise "Sixteen Candles" is a disappointment from John Hughes and hardly a creditable teen flick.

Saturday, August 20, 1994 - T.V.


text: <0xE2><0x80><0x93> van de Hughes Teen-films, die volgens mij een belangrijk genre van films zijn, vooral uit de jaren tachtig. Dit is in wezen een grap/grap/grap/maudlin-moment/grap/grap/grap. Maar op de een of andere manier werkt het, voornamelijk door de kracht van de cast. Molly Ringwald is nog nooit zo goed geweest, en Anthony Michael Hall is fantastisch. Hun chemie houdt de boel bij elkaar, zoals het geval is bij de meeste Hughes-films. Maar er is een onmiskenbare vrolijkheid en anarchie aanwezig die dit de moeite waard maken, ondanks wat grove filmopnamen en grappen die nergens op slaan.

text_en: -of the Hughes Teen films, which I think is an important genre of films, especially from the 1980's. This one is basically joke/joke/joke/maudlin moment/joke/joke/joke. But it somehow works, largely on the strength of the cast. Molly Ringwald has never been better, and Anthony Michael Hall is superb. Their chemistry holds it together, as is the case in most of the Hughes films. But there is an undeniable glee and anarchy present that makes this worth watching, despite some crude film making and jokes that fall flat.


text:
Tymez woont bij zijn moeder en hoopt misschien rapper te worden met zijn vrienden. Zijn moeder wil dat hij een baan zoekt, maar als hij uitgaat, komt hij bij zijn vrienden en ze zien een rondborstige vrouw en flirten met haar. Dan proberen ze de club te vinden waar ze werkt, 'Cryptz', door een enge vriend van hen, Truck, te bellen. Ze denken dat hij alles weet van ondergrondse clubs en dat soort dingen. Hij is een mediterende spierbundel.
Truck waarschuwt dat ze niet moeten proberen de vrouw of de club te vinden, en als hij hoort dat Tymez door haar is aangeraakt, geeft hij hun opdracht hem aan zijn bed vast te plakken. In plaats daarvan vallen ze voor de tv in slaap, en Tymez wordt met een vuurrood gezicht wakker en rent naar de club met zijn vrienden achter zich aan. In de club vinden ze het best leuk om naar dansende vrouwen te kijken, maar als Truck weer opbelt, worden ze weer gewaarschuwd, en inderdaad, de meeste mensen in de club zijn vampiers!
Dit was een nogal onnozele lowbudget horrorfilm, dus het is moeilijk om er te hard over te zijn. Maar sommige scènes zijn echt langdradig. De scène waarin de drie jongens proberen te bedenken hoe ze de vrouw kunnen vinden, gaat bijvoorbeeld heel lang door, met weinig beweging in de camera. Ik denk dat ze zich verplicht voelden om alle dialogen op te nemen die in het script stonden, en dat ze er toen blij mee waren, maar het had kunnen worden ingekort.
Het einde is nogal slap. De dag eindigt, maar er zijn een paar losse eindjes, bijna als een decor voor een vervolg, en het vreemdste van alles is iets wat met Tymez' tatoeage te maken heeft.
Niet aanbevolen, maar zoals ik al zei, het is niet verschrikkelijk.

text_en:
Tymez lives with his mother and hopes to perhaps become a rapper with his buddies. His mother wants him to get a job, but when he goes out he gets together with his friends and they spot a busty woman and flirt with her. They then try to find the club she works at, "Cryptz," by calling a spooky friend of theirs named Truck who they think know all about underground clubs and things like that. He's a meditating muscleman.

Truck warns them against trying to find the woman or the club, and when he learns Tymez was touched by her, he instructs them to duct tape him to his bed. Instead, they fall asleep in front of a TV, and Tymez wakes up with his face burning and he runs to the club with his friends in tow. At the club, they're pretty happy watching women dancing, but when the call Truck again they're warned again, and indeed most of the people at the club are vampires!

This was a fairly silly low-budget horror movie, so it's hard to be too harsh on it. However, some of the scenes really drag. The scene where the three guys are trying to decide how to find the woman goes on for a long time, for example, with little camera movement. I guess they felt obligated to shoot all the dialog that was scripted, and then were happy with it, but it could have been cut down.

The ending is fairly lame. The day ends, but there are some loose ends almost like a set-up for a sequel, and weirdest of all is something involving Tymez' tattoo.

Not recommended, but as I said, it's not terrible.


text:
De enige reden waarom ik deze film heb gezien, is vanwege het tempo waarin hij werd afgedraaid. Uiteindelijk was het een stomme film, acteurs die grappig probeerden te zijn, een heel armzalig plot et cetera.

na het zien van The Verzaker is dit de slechtste vampierfilm tot nu toe!

text_en:
the only reason i watched this movie is because of the rate it was given. In the end this was a dumb movie, actors trying to be funny, a very poor plot etc.

after seeing The Forsaken, this is the worst vampire movie so far


text:
Een strakke en actuele politieke thriller die helaas uit de rails loopt.
Ter verdediging kan ik aanvoeren dat de basisgedachte plausibel is, het schrijven is gespannen en dramatisch, en het acteerwerk en de regie zijn professioneel. Andere aanplakbiljetten hebben geklaagd over onwaarschijnlijkheden in de plot, en over de verkeerde namen die voor dingen worden gebruikt. Een politieke thriller moet een paar onverwachte wendingen hebben, anders zou er geen verhaal zijn, en we kunnen aannemen dat de 'H2O'-wereld andere namen heeft voor dingen als de RCMP en de War Measures Act.
Maar de serie loopt in het derde uur uit de rails. We kunnen een of twee uiterst onwaarschijnlijke gebeurtenissen accepteren als het verhaal dat vereist, maar als bijna onmogelijke gebeurtenissen keer op keer gebeuren, met om de paar minuten een nieuwe, wordt het ongeloofwaardig. Erger nog, eerdere crises worden onopgelost gelaten voordat de volgende toeslaat.
Ik zal een voorbeeld geven. Een huurmoordenaar vermoordt iedereen, hoe machtig of onbeduidend ook, die een bedreiging vormt voor de samenzwering. Een van de hoofdpersonen is een politierechercheur die op het punt staat het complot te ontrafelen. De moordenaar zet haar in de val, geeft aanwijzingen over de samenzwering en laat haar dan gaan. Dit is een absurd Hollywoodisme, als iets uit een oude Flash Gordon-serie. Er zitten nog grotere huilers in de serie, en ik weet wat er later gebeurt, maar dit is de reden waarom ik iets naar de tv wilde gooien.
De serie speelt alsof hij door een commissie is geschreven, en elk lid wilde zijn plotwending krijgen, of die nu logisch was of niet. Het einde is ook een teleurstelling; er is weer een plotwending in de laatste paar minuten en het verhaal houdt gewoon op. Het enige wat de kijker overblijft is een enorm aantal onopgeloste plotwendingen.

text_en:
A taut and topical political thriller that, unfortunately, goes off the rails.

In its defense, the basic premise is plausible, the writing is tense and dramatic, and the acting and direction are professional. Other posters have complained about implausibilities in the plot, and the wrong names used for things. A political thriller must have some unexpected twists or there would be no story, and we can assume that the "H2O" world has different names for things like the RCMP and War Measures Act.

The series, however, goes off the rails in the third hour. We can accept one or two extremely implausible events if the story requires it, but when near-impossible events happen again and again, with a new one each few minutes, credibility crumbles. Worse, earlier crises are left unresolved before the next one hits.

I'll give an example. An assassin is killing anyone, no matter how powerful or insignificant, who threatens the conspiracy. One of the major characters is a police detective who is about to unravel the plot. The assassin traps her, spills clues about the conspiracy, and then lets her go. This is an absurd Hollywoodism, like something from an old Flash Gordon serial. There are even bigger howlers in the series, and I know what happens later, but this is the one that made me want to throw something at the TV.

The series plays like it was written by a committee, and each member wanted to get their plot twist in whether it made sense or not. The ending is a disappointment too; there is yet another plot twist in the last few minutes and the story just stops. All the viewer is left with is a huge number of unresolved plot twists.


text:
Ik weet niet of dit een spoiler is of niet, maar ik twijfel er niet aan dat als de uiterst onwaarschijnlijke gebeurtenissen die in deze teleplay worden beschreven zich ooit zouden voordoen, miljoenen van ons (letterlijk) op straat zouden staan met een pistool in de hand (ja, we hebben hier nog steeds een pistool!).
H2O portretteert de Canadezen als een stelletje losgeslagen, zwakke, onverschillige idioten die worden geregeerd door een geheime kliek die een naïeve politieke klasse manipuleert, maar aan de andere kant portretteert links alle nationaliteiten zo.
Je kunt zien dat links het heeft geschreven om alle linkse knoppen in te drukken: de Kennedy-mythe, massale politieke apathie, waterexporten, Amerikaanse en bedrijfsoverheersing, militair gekonkel, enzovoort. Heel, heel ver over de top. Als ze het hadden afgedraaid op een kiloton zou het op zijn minst te vergelijken zijn geweest met 'A Very British Coup', wat ook een linkse dagdroom was, maar veel realistischer.

text_en:
I don't know if this is a spoiler or not, but I have no doubt that if the extremely unlikely events depicted in this teleplay ever occurred, millions of us (literally) would be out in the streets, guns in hand (yes, we still have guns up here!).

H2O portrays Canadians as a bunch of supine, weak-willed, uncaring fools ruled by a secret clique manipulating a naive political class, but then again, lefties portray all nationalities that way.

You can tell some lefty wrote it to press all the lefty buttons: the Kennedy mythos, mass political apathy, water exports, American and corporate dominance, military skulduggery, etc. Way, way over the top. If they had dialled it down a kilotonne it could have been at least comparable to "A Very British Coup", which was also a lefty daydream but much more realistic.


text: Na een paar goede pogingen om goede Canadese films te produceren, heeft CBC deze keer flink gezwoegd en een klerefilm geproduceerd. Het scenario is absurd. Het acteerwerk is overspannen. De productie is pretentieus. De feiten zijn wankel. Wat is die 'Canadese federale politie'? Bedoelen ze misschien de rcmp? En wat is dat noodtoestand-gedoe waar die jonge pummel van een minister-president op aandringt? Ik dacht dat het de War Measures Act heette. En het ambt van 'onderminister van Buitenlandse Zaken' heeft ook geen constitutionele status. Hij (of zij) neemt niet automatisch de functie over, zoals de Amerikaanse vicepresident doet, als de grote man in zijn ambt overlijdt. Het zou een kwestie zijn die door de liberale partij en/of de gouverneur-generaal zou moeten worden opgelost. En een zwarte president van de Verenigde Staten? Niet in ons leven! Dit is echt een stomme film die onze onzekerheid, onze naïviteit en onze incompetentie in het maken van films weerspiegelt. We zijn heel goed in sneeuwscooters. En in bier. Niet in films.

text_en: After a few decent stabs at producing good Canadian movies, CBC has laboured mightily and brought forth a turkey this time. The scenario is absurd. The acting is overwrought. The production is pretentious. The facts are shaky. What is this "Canadian Federal Police?" Do they perhaps mean the RCMP? And what is this emergency power thing that this young whelp of a pm invokes. I thought it was called The War Measures Act. Nor does the office of "deputy prime minister" have any constitutional standing. He (or she) does not automatically take over as does the US vice president if the big guy dies in office. It would be a matter to be resolved by the Liberal party and/or the Governor-general. And a black US president??? Not in our lifetime! This is really a stupid movie that reflects our insecurity, our naivete and our incompetence at making movies. We're very good at snowmobiles. And beer. Not movies.


text:
Het slechte nieuws: deze film was een waardeloze puinhoop, die meer weg had van een sitcom dan van iets wat op het witte doek had moeten draaien. Toen ik 25 minuten in de film zat, dacht ik nog steeds: wie zijn die mensen? <0xE2><0x80><0x93> er leek maar heel weinig karakter in te zitten of ontwikkeling. Het acteerwerk was over het algemeen slecht <0xE2><0x80><0x93> weer, het was meer alsof je naar Dawson's Creek zat te kijken dan naar een echte film. Het verhaal was uiterst elementair, wat prima is, behalve dat de dialoog ook slecht geschreven was. Het subplot met de vader van de aanstaande bruidegom was niet nodig en leidde af van de goede vibraties in de film <0xE2><0x80><0x93> het was moeilijk om naar te kijken, maar niet op een 'ik ben ontroerd'-achtige manier, maar meer op een 'ik ben ontroerd'-achtige manier. Ik kan wel kotsen.
Het goede nieuws: de film is vrij kort, dus hoe slecht hij ook is, hij is in elk geval snel voorbij. En dat was goed, want ik denk niet dat ik hem anders helemaal uitgekeken zou hebben. Ook waren er een paar vrouwen in de film die best leuk waren om naar te kijken, wat het wat gemakkelijker maakt om de film door te komen.
Eerlijk gezegd ben ik geen filmliefhebber met een hoge neus... Ik hou af en toe wel van een leuke, domme film. Maar deze film was in bijna alle opzichten een ramp. Kijk ernaar voor een geweldige les in slechte karakterontwikkeling, sentimentele dialogen en clichés over karakters (de filmster die gelukkig lijkt maar in werkelijkheid heel verdrietig is... hoe origineel).

text_en:
The bad: This movie was a lousy wreck, which better resembled a WB sitcom than something that should be on the big screen. 25 minutes into the movie I was still thinking, "who are these people??" - there seemed to be very little character setup or development. For the most part, the acting was poor -- again, it was more like watching "Dawson's Creek" than an actual movie. The story was extremely basic, which is fine except that the dialogue was poorly written as well. The subplot with the groom-to-be's father was not necessary and distracted from the good vibes to the movie -- it was hard to watch, but not in a "I'm moved" sort of way, but more in a "I want to barf" kind of way.

The good: The movie pretty very short, so however bad it is, at least it's over quickly. Which was good because otherwise I don't think I would have made it all the way through. Also, some of the women in the movie were pretty good to look at, which makes getting through the film a little easier.

Seriouly, I'm not a high-brow movie viewer...I like a fun, dumb movie every now and then. But this movie was a wreck in most every way possible. Watch it for a great lesson in poor character development, sappy dialogue, and character clichés (the movie star character who seems happy but is actually very sad...how original).


text: 'Standing Still' begint zo langzaam dat we er bijna een halfuur over deden om tot de conclusie te komen dat de film misschien eerder als komedie bedoeld was dan als heel lange sigarettenadvertentie. Er worden ook een paar brokken drama in gegooid, en een pijnlijk melodramatische herinneringsscène die misschien had gewerkt als we meer om de personages hadden gegeven. De muziek is te hard, en de 'draai' aan het eind was duidelijk na vijf minuten.<br />Het positieve is dat de vrouwen een lust voor het oog zijn, dat de meeste optredens vrij goed zijn, en dat er in de laatste helft van de film een paar echt grappige momenten zijn. Het is niet half slecht... maar ook niet helemaal half goed.

text_en:
'Standing Still' begins so slowly it took us nearly half an hour to decide that the movie was possibly intended as a comedy rather than a very long cigarette ad. There are also a few chunks of angst thrown in, and one painfully melodramatic reminiscence scene which might have worked if we cared more about the characters. The music is too loud, and the 'twist' at the ending was obvious about five minutes in.

On the plus side, the women are easy on the eye, most of the performances are pretty good, and there are some genuinely funny moments in the last half of the film. It's not half bad... but it's not all the way up to half good, either.


text: Het kijken naar deze film herinnerde me eraan hoe het was om op zondag te moeten overgeven, en het enige kanaal dat het doet is Lifetime. De dialoog is slap en voorspelbaar. De personages hebben weinig of geen echte emoties. Verrassend genoeg heeft James VanderBeek veel aan de rol van zijn personage bijgedragen, maar zijn schermtijd was vergelijkbaar met die van Christopher Walken in True Romance. Het was alsof je naar de familiefilm keek zonder de grappige improvisatiescènes en de slechte scènes uit Hollywood. De acteurs mogen dan op eigen houtje goed zijn, maar de regie en het schrijven zijn hier de schuld. Ze gooien er een zielige lesbische scène in en andere momenten die niet zouden hebben misstaan. Als dit in het echte leven had plaatsgevonden, zou dit niet zijn gebeurd, maar de scenarioklas heeft hun verteld dat dit is wat de kijkers willen zien. Er is ook weinig of geen poging om te verbergen hoe laag het budget voor deze film was.

text_en: Watching this film reminded me of what it was like to be sick on a Sunday and the only channel that works is Lifetime. The dialogue is lame and predictable. There is little or no authenticity to the characters emotional discoveries. Surprisingly, James VanderBeek brought a lot to his character's role but his screen time was comparable to Christopher Walken's in True Romance. It was like watching the Family Stone minus the funny improvisational parts and extending the bad Hollywood movie parts. The actors may be good on their own but the direction and writing are to blame here. They throw in a pathetic lesbian scene and other moments that wouldn't have happened if this were to take place in real life but the screen writing class told them it is what the viewers want to see. There is also little or no attempt to hide how low budget this film was made for.


text:
'Stick Around' is een van de korte films die Bobby Ray verbond met Oliver 'Babe' Hardy, voordat de onsterfelijke Hardy met Stan Laurel ging samenwerken. Verscheidene critici hebben gesuggereerd dat Ray en Hardy <0xE2><0x80><0x93> de onnozele kleine man en de arrogante grote man <0xE2><0x80><0x93> een prototype waren voor Laurel en Hardy, maar dat is gewoon niet waar. Ray en Hardy spelen goed met elkaar, maar zijn eigenlijk geen team; in elk van deze films heeft Ray meer beelden en is hij duidelijk voorbestemd om de held te zijn, terwijl Hardy hem koeioneert op een manier die heel veel verschilt van de manier waarop zijn latere 'Ollie'-figuur 'Stanley' behandelde. Het is heel duidelijk dat de relatie tussen de kleine Bobby en de grote Babe geïnspireerd is door eerdere Chaplin-films, waarin de Little Tramp gekoeioneerd werd door de enorme Mack Swain of de potige Eric Campbell.
Maar in 'Stick Around' draagt Hardy een bolhoed die identiek is aan zijn latere 'Ollie'-titfer (hoewel met een vollere snor), en hij en Bobby eindigen - nadat ze het grootste deel van deze film als tegenstanders hebben doorgebracht - als dronken kameraden.
Bobby is een behanger voor de firma Matz en Blatz, met Hardy als zijn baas. Als de slome Bobby probeert te doen alsof hij prompt kwam opdagen, nou, nou.' Een tijdje later voert Bobby Ray <0xE2><0x80><0x93> die in zijn korte acteercarrière nooit een vaste rol op het witte doek heeft gekregen <0xE2><0x80><0x93> een 'onmogelijke' mop op die Stan Laurel nooit geslikt zou hebben, als hij een lange ladder uit een veel kleinere gereedschapskist trekt.
De behangers gaan aan het werk in een sanatorium, en daar zie je de gebruikelijke onrealistische afbeeldingen van geestesziekte: een bewoner wil per se op een stuk toast zitten omdat hij denkt dat hij een gepocheerd ei is! Er zijn ook een paar laaiende racistische (en smakeloos smakeloze) grappen over een zwarte man die de gedetineerden bereidwillig toestaat dat ze walnoten boven op zijn hoofd openbreken. Als hij een 'plaatje' van een leeuw ziet <0xE2><0x80><0x93> let wel, niet eens een foto <0xE2><0x80><0x93> wordt hij lafhartig, alsof het een echt wild dier is.
'Stick Around' is nogal afschrikwekkend. De meeste pantomime en het acteren zijn veel breder dan nodig is voor een slapstick-komedie; zelfs Hardy, die in 1925 al een zeer subtiel acteur was, kotst hier lelijk van zijn overacting. Er zijn verscheidene slechte voorbeelden van raak schieten. Ik was onder de indruk van een ongewone camera-opstelling, toen een dikke voetganger' Het gezicht van Ray is vuil en we zien een close-up van zijn spiegelbeeld in een handspiegel, in plaats van zijn echte gezicht.
De film begint.
Tijdens hun korte samenwerking speelde Hardy meestal Ray's baas of tegenstander of allebei; hier worden ze, voor het eerst, vrienden. Het is een mooi einde, maar het maakt niet goed wat eigenlijk een slechte film is. Mijn waardering voor deze film is maar 4 van de 10.

text_en:
"Stick Around" is one of the brief series of films that paired Bobby Ray with Oliver 'Babe' Hardy before Hardy's immortal teaming with Stan Laurel. Several critics have suggested that Ray and Hardy -- the gormless little man and the overbearing big man -- were a prototype for Laurel and Hardy, but that simply isn't true. Ray and Hardy play off each other well, but really aren't a team; in each of these films, Ray has more footage and is clearly meant to be the hero, while Hardy bullies him in a manner very much unlike his later "Ollie" character's treatment of "Stanley". It's very clear that the relationship between little Bobby and big Babe was inspired by earlier Chaplin films, in which the Little Tramp was bullied by huge Mack Swain or burly Eric Campbell.

However, in "Stick Around", Hardy sports a bowler hat that's identical to his later "Ollie" titfer (although with a fuller moustache), and he and Bobby -- after spending most of this movie as adversaries -- end up as drunken comrades.

Bobby is a paperhanger for the firm of Matz and Blatz, with Hardy as his boss. When the tardy Bobby tries to pretend he showed up promptly, there's some clever physical business between the two men that reminds me of a routine performed by Roscoe Arbuckle and Buster Keaton in 'The Garage'. A bit later, Bobby Ray -- whose brief acting career never firmly developed a screen persona -- performs an "impossible" gag that would have been inappropriate for Stan Laurel, when he pulls a long stepladder out of a much smaller toolkit.

The paperhangers go to work in a sanitarium, and there are the usual unrealistic depictions of mental illness: one resident insists on sitting on a piece of toast because he thinks he's a poached egg! There are also some howlingly racist (and tastelessly unfunny) gags involving a black man who obligingly lets the inmates crack open walnuts on top of his head. When he sees a *picture* of a lion -- not even a photograph, mind you -- he goes all cowardly as if it were an actual wild animal.

"Stick Around" is fairly dire. Most of the pantomime and acting is much broader than it needs to be for a slapstick comedy; even Hardy, already a very subtle actor by 1925, pongs badly with his over-acting here. There are several bad examples of shot-matching. I was impressed with one unusual camera set-up, when a fat pedestrian's face is dirtied and we see a close-up of his reflection in a hand mirror, rather than his actual face.

SPOILERS COMING. During their brief pairing, Hardy typically played Ray's boss or adversary or both; here, for once, they end up as pals. It's a nice ending, but it doesn't make up for what's really a poor film. My rating for this one is only 4 out of 10.


text:
Realistisch gezien is het niet bepaald ongebruikelijk dat volwassenen (vooral mannen) zich fysiek aangetrokken voelen tot iemand die jong is, zelfs nog onder de leeftijd van 16 jaar. Iemand die net tot volle wasdom is gekomen, iemand die fris, slank en strak is, kan heel opwindend zijn voor meer mensen dan de regering en culturele leiders willen toegeven <0xE2><0x80><0x93> en het is ook iets heel anders dan pedofilie (de belangrijkste term is 'volledige lichamelijke ontwikkeling'). Maar met deze ongemakkelijke werkelijkheidscheck komt er nog een <0xE2><0x80><0x93> als je echt langer dan drie minuten een gesprek hebt met een 15-jarige, moet je beseffen waarom het volkomen ongepast is om met zo iemand uit te gaan.
Deze film lijkt niets meer te zijn dan een rechtvaardiging voor zo'n relatie. En binnen deze rechtvaardiging bevindt zich het ene g<0xC3><0xAA>nante scenario na het andere. De 29-jarige Eban is smoorverliefd op de 15-jarige Charley, en Eban maakt op allerlei manieren het hof, wat alleen maar kan worden uitgelegd als onbeholpen en ronduit eng (wat niet wordt gecompenseerd door de amateuristische dialoogpauzes en de slechte acteerprestaties van Brent Fellows). Zelfs het schrijven en de presentatie van veel van de scènes die bedoeld zijn om het publiek in de film te raken, zijn ongelooflijk kinderachtig, iets wat een puber serieus zou kunnen nemen, verder dan een dagdroom.
...en dat brengt me op een ander punt. De controversiële boodschap van de film heeft één bijzonder opvallende tegenstrijdigheid. Als de film probeert de geest van het publiek te openen, de schijnbaar willekeurige barrières van de ouderdom af te breken in naam van de liefde, dan wordt uiteindelijk de ongepastheid benadrukt van een relatie tussen een adolescent en een volwassene. Misschien was dit allemaal de bedoeling van schrijver/regisseur James Bolton, wat een interessante dimensie aan de film zou toevoegen, maar afgaand op de plaatsen waar hij ons mee naartoe neemt, betwijfel ik dat. Op een gegeven moment zegt Eban: 'Ik hou van jongere mensen' <0xE2><0x80><0x93> het wordt duidelijk dat zijn aantrekkelijkheid exclusief is voor adolescente mannen. Als Eban de geest ontdekt dat de liefde voor alles gaat, in weerwil van alle tegenspoed, en dat dit goed is, dan kan dat.' Het kan geen kwaad om je af te vragen wat er gebeurt met de magische relatie als Charlie de volwassenheid bereikt. En zo wordt de nutteloosheid en ongepastheid van de relatie per ongeluk onthuld. Het belangrijkste is dat je niet moet vergeten dat er geen enkele 15-jarige is, hoe goed ontwikkeld ook (d.w.z. 'gras op het veld'), die een acceptabele graad van emotionele ontwikkeling heeft bereikt. Maar het is ook duidelijk dat de populatie van volwassen mannen en vrouwen die dit niet in hun puberteit zien, zelf ernstige emotionele blokkades heeft. Al met al is mijn enige extra ster bedoeld om te applaudisseren voor de acteerprestaties van zowel Giovanni Andrade, die Charlie speelt (wiens natuurlijke talent kilometers voorlag op dat van Brent Fellows (Eban)) als Ron Upton, die ondanks het feit dat hij niet in de film is opgetreden Ebans vader acteert met een professionalisme en vaardigheid die elders in de film niet te zien zijn.

text_en:
Realistically, it is not exactly uncommon for adults (especially males) to be physically attracted to someone who is young, even below the age of consent. Someone who has just come into full physical development, someone who is fresh, lean, and taut, can be pretty exciting eye candy for more people than government and cultural leaders would like to admit -- and it's also a far cry from pedophilia (key term being "full physical development"). But with this uncomfortable reality check should come another -- if you actually have a conversation with a 15-year-old for more than three minutes, you should realize why it's completely inappropriate to date one.

This film seems to be nothing more than a justification for such a relationship. And within this justification is one embarrassing scenario after another. The 29-year-old Eban character is completely infatuated with 15-year-old Charley, and Eban woos in a variety of ways that could only be construed as awkward and downright creepy (this is not helped by the amateur dialogue pauses and the poor acting performance of Brent Fellows). Even the writing and presentation of many of the scenes intended to move the film's audiences are incredibly juvenile, something an adolescent might take seriously beyond an idle daydream.

...which brings me to another point. The controversial message of the film has one especially glaring contradiction. If the film is trying to open the minds of its audiences, to break down the seemingly arbitrary barriers of age in the name of love, it actually ends up underscoring the inappropriateness of a relationship involving an adolescent and an adult. Maybe this was all intended by writer/director James Bolton, which would add an interesting dimension to the film, but judging by the places he takes us, I somehow doubt it. At one point in the film Eban declares, "I like younger people" -- it is made clear that his attractions are exclusive to adolescent males. If Eban discovers the spirit that love come before all else, in the face of all adversity, and that this is a good thing, one can't help but wonder what happens to the magical relationship when Charlie passes into adulthood. And this is how the futility and inappropriateness of the relationship is inadvertently revealed. Most importantly, one should remember, as physically developed as a 15-year-old may be (i.e. "grass on the field"), there is no 15-year-old, no matter how bright and on what level of natural genius, that has reached an acceptably sane degree of emotional development. But it is also clear that the population of adult men and women who do not see this in their pursuits of adolescents have severe emotional blocks of their own.

All that said, my one extra star is meant to applaud the acting performances of both Giovanni Andrade, playing Charlie (whose natural talent was miles ahead of Brent Fellows (Eban)), and Ron Upton, who despite a lack of appearances played Eban's father with an acting professionalism and skill not to be seen elsewhere in the film.


text:
Ik moet toegeven dat ik deze film gehuurd heb met de veronderstelling dat ik dacht dat het een onafhankelijke film was. Dat kan heel goed, maar hij is ook onafhankelijk van het talent voor het schrijven, de productiewaarde en het acteren. Ik kon er niet meer dan waarschijnlijk 1/3 van zien voordat ik hem uitzette en naar mijn volgende dvd ging.
Het onderwerp was interessant, maar de kwaliteit van de productie ontging me. Eban kwam over als een griezel en een pedofiel. Hij is een goede mopperkont <0xE2><0x80><0x93> dat moet ik hem nageven. Charley was verstoken van emoties en speelde in wezen de 'Lolita'-figuur met het aplomb van een derderangs acteur in een buurttheater. De acteurs die deze rollen speelden, waren ver boven hun niveau.
<0xE2><0x80><0xA2> Mogelijke spoilers?
<0xE2><0x80><0xA2> Enkele plotvragen om over na te denken: als Eban Charley voor het eerst in de lege koffieshop ziet, loopt hij naar Charleys tafel en vraagt of hij daar mag gaan zitten. Als Charley zegt dat het goed is, gaat hij zitten, maar hij zegt niets... hij stelt zich niet voor. Hoe realistisch is dat? Waarom zou Charley een gitaar hebben als hij geen idee had hoe hij erop moest spelen? Als Charleys vader zo'n keiharde is, hoe zou hij dan ooit het lef hebben om Eban in zijn slaapkamer te laten? Omdat hij nooit eerder in Ebans huis was geweest, weet hij niet hoe hij moest vluchten toen Charley er <0xE2><0x80><0x93> zij het kort <0xE2><0x80><0x93> uit werd geschopt. Nog beter, naar welk raam moet ik gaan? En dan, nadat ze een fietstochtje hebben gemaakt, teruggaan naar zijn huis waar hij net uit is getrapt, en terug naar de slaapkamer met Eban?
Ik weet zeker dat er nog meer 'gaten in de plot' zitten in deze onzin, maar mijn gezonde verstand stond me niet toe om daar rond te hangen om ze te vinden. Het zou een belediging zijn voor alle hack-filmmakers om deze hele film een hack-film te noemen. Het was net slechte porno zonder porno. Ik ben toevallig homo, maar ik weiger van iets te genieten omdat het onderwerp ervan personages bevat die toevallig ook homo zijn. Als u een grote film wilt zien waar u misschien nog nooit van hebt gehoord, met een vrolijk onderwerp, zou ik willen voorstellen: 'White Lilies'.

text_en:
I must admit that I rented this movie on the premise that I thought it was an independent film. It may very well be independent, but it also is independent of talent in the writing, production value, and acting. I couldn't last more than probably 1/3 of the way through it before I shut it off and went on to my next DVD.

The subject matter was interesting, but, was lost on the production quality. Eban came across as creepy and a pedophile. He's a good moper--I'll give him that. Charley was devoid of emotion and basically played the "Lolita" character with all the aplomb of a third rate community theatre actor. The actors playing these roles were way out of their league.

*possible spoilers*

Some plot questions to ponder: Upon seeing Charley for the first time in the empty coffee shop, Eban goes over to Charley's table and asks if he can sit there. When Charley says it's OK, he sits, but, says nothing...not even and introduction. How realistic is that? Why would Charley have a guitar if he had no clue how to play it? If Charley's father is such a hard ass, how would he ever find the nerve to bring Eban into his bedroom? Having never been to Eban's home prior, when Charley is kicked out--albeit briefly--how did he know where to run? Better yet, which window to go to? And then, after they take a bike ride, go BACK to his house he had just been kicked out of, and return to the bedroom with Eban?

I'm sure there are other "plot holes" in this drivel, but, my sanity couldn't allow me to hang out to find them. To call this entire movie hack film making would be an insult to hack film makers everywhere. It was like bad porn with no porn. I happen to be gay, but, refuse to enjoy something simply because its subject matter contains characters that also happen to be gay. If you want to see a great movie you may not have heard of with gay subject matter, might I suggest "White Lilies."


text:
Ik heb die film gezien op het International Gay & Lesbian Filmfestival van 2000 in Philadelphia. Het was een grote teleurstelling. De 'film' is op band opgenomen. De kwaliteit van de film en het geluid is erg slecht en amateuristisch. Het schrijven en het ijsberen zijn slecht. Halverwege het stuk was minstens een derde van het publiek al weggelopen. Ik heb het hele stuk tot het eind volgehouden.
De film zou zich op het lastige terrein van de oudere man-jongere-manrelaties begeven, terwijl de jongere man in feite halverwege de tienerleeftijd is en de 'oudere man' begin tot midden twintig. De oudere, hoofdfiguur in kwestie voelt zich duidelijk niet alleen aangetrokken tot een bepaalde jongeman, maar blijkbaar uitsluitend tot adolescenten in het algemeen. (Als achtergrondverhaal tijdens de film wordt onthuld, horen we dat dit al voor problemen heeft gezorgd.)
Ik sta open voor het zien en leren van films die tieners met respect behandelen en hun interesses en vaardigheden onderzoeken om te onderhandelen over relaties met volwassenen. Dit is geen homofiele 'Lolita' of 'The Graduate'.
Ik zou je niet aanraden hier je tijd of geld aan te verspillen. Het spijt me dat ik dat heb gedaan.

text_en:
I saw this movie at the 2000 Philadelphia International Gay & Lesbian Film Festival (PIGLFF). It was a great disappointment. The "film" is actually shot on tape. The quality of the cinematography and sound is very poor and amateurish. The writing and the pacing are poor. By mid-way through the piece at least one-third of the audience had walked out. I endured the whole thing to the end.

The film supposedly delves into the tricky area of older man-younger man relationships when, in fact, the younger man is in his mid-teens and the "older man" is in his early to mid-twenties. The older, main character in question is clearly not just attracted to one given young man but, apparently, exclusively to adolescents in general. (As backstory is revealed during the film we learn this has caused problems already.)

I'm open to seeing and learning from films that treat teenagers with respect and explore their interests and abilities to negotiate relationships with adults. A gay "Lolita" or "The Graduate" this is not.

I would not recommend you wasting your time or money on this. I'm sorry I did.


text:
Ik geef deze film een 2, alleen omdat er moeite is gedaan om er een film van te maken en omdat het erop lijkt dat de acteur die Eban speelde, enig talent heeft.
De film was verschrikkelijk. Het script leek geschreven te zijn door een tiener die verliefd was op een jongen van in de twintig. Het was buitengewoon voorspelbaar, traag, saai en niet origineel. Het leek op een amateurfilm op video met de buren als acteurs. Het lijkt op de simplistische fantasieën van een tiener vol clichés.
Er zijn veel andere films die over dit onderwerp gaan en die werelden van kwaliteit verschillen. Begin met 'Voor een verloren soldaat'.
Mijn verontschuldigingen aan de filmmaker(s) voor zo'n harde recensie. Als ze geïnteresseerd zijn, is mijn advies: zorg dat je feedback van het publiek krijgt zodra je een beginnetje van een film hebt gemaakt, en ga dan aan de slag om hem te verbeteren voordat je hem de wereld instuurt om hem te veroordelen.

text_en:
I gave this film a 2, only because there was an effort made to make a film and because it seems that the actor that played Eban, has some talent.

The film was terrible. The script seemed to be written by a teenager who was in love with a guy in his twenties. It was extremely predictable, slow, boring and unoriginal. It looked like a home movie shot on video with the neighbors as actors. It seems like the simplistic fantasies of a teenager filled with cliche.

There are many other films which deal with this subject matter and worlds apart in quality. Start with "For a lost soldier".

My apologies to the filmmaker(s) for such a harsh review. My advice if they are interested: get audience feedback once you've got a starting cut of a film, then go to work and make it better before you send it out for the world to condemn it.


text: Deze film stelt zich op het standpunt dat de maatschappij er geen legitiem belang bij heeft zich te 'bemoeien' met een romance tussen een vijftien- en een negenentwintigjarige; ik ben het niet met hem eens, maar erger nog was dat ik me beledigd voelde door de weergave in de film van degenen die mijn bezorgdheid delen: fanatici, drinkers, militairen. De film geeft een afstotend standpunt te zien: dat degenen die relaties met minderjarigen bepleiten <0xE2><0x80><0x93> en de minderjarigen zelf <0xE2><0x80><0x93> het slachtoffer zijn van de onverdraagzaamheid van de maatschappij; om hun standpunt nog meer te onderstrepen, maken de filmmakers hun twee slachtoffers op vele andere manieren: Charleys moeder en beste vriend zijn doof, zijn moeder werd onder zijn ogen vermoord door een dronken automobilist, zijn vader is zinloos wreed, terwijl Eban is ontslagen (een jongensbaantje). Op een gegeven moment, een propos van niets, vraagt Charleys vriendin Sunshine (wiens ouders haar het huis uit schoppen omdat ze uitgaat met een niet-blanke) aan Charley of hij iets heeft gehoord over een jongeman in Seattle die is geslagen 'alleen maar omdat hij een homo is'. Waar eindigt de moed in het aanschouwen van onrecht? De compositie en de toon van de film zijn spaarzaam; ik moest denken aan de hoes van een cd van Belle en Sebastian, en ziedaar, de band wordt in de aftiteling bedankt. Voor inspiratie, vraag ik me af?

text_en: This film takes the position that society has no legitimate interest in "interfering" in a romance between a fifteen- and a twenty-nine-year-old; I disagree, but more than that I was offended by the portrayal in the film of those who share my concern: bigots, drinkers, military disciplinarians. The film presents a repellent point of view: that those who advocate relationships with minors -- and the minors themselves -- are victims of society's intolerance; to make their point more profoundly, the filmmakers make their couple victims in many other ways: Charley's mother and best friend are deaf, his mother was killed by a drunk driver while he watched, his father is senselessly cruel, while Eban has been fired from his job (a boys' athletic coach) and is hounded by his ruthlessly "concerned" parents. At one point, a propos of nothing, Charley's friend Sunshine (whose parents kick her out of the house for dating a non-white) asks Charley if he's heard about a young man in Seattle who was beaten "just for being a gay kid." Where does the bravery in the face of injustice end? The film's composition and tone are spare; I was reminded of a Belle and Sebastian cd cover, and then lo and behold, the band was thanked in the end credits. For inspiration, I wonder? 1/10


text: 'Jekyll en Hyde' beweert een rockmusical te zijn uit de 'Rocky Horror'-school van low-budget cultmusicals. Zelfs fans van 'Rocky Horror' en zijn cultfilms ('Shock Treatment', 'The Apple') zullen toegeven dat dit soort films niet per se 'goed' zijn. Het acteerwerk is niet geweldig, het filmen is een beetje onhandig... maar toch hebben ze iets <0xE2><0x80><0x93> een leuke, kampgevoelige gevoeligheid, een fantasierijke bizarheid, een paar pakkende liedjes. Als vier vrienden in een band <0xE2><0x80><0x93> zonder enige kennis van of talent voor het schrijven van een script of het maken van een film <0xE2><0x80><0x93> vormen ze met z'n vieren een band en strikken ze hun vrienden om mee te spelen in de filmversie van hun liedjescyclus. De resultaten zijn eigenlijk alleen geschikt voor het oog van hun familie en vrienden. Een totaal gebrek aan samenhang in het verhaal, hilarisch slechte dialogen en acteerwerk, wegwerpfiguren zonder motivatie, pijnlijk onhandige montage en echt, echt slechte cinematografie... deze film heeft er bijna niets van terechtgebracht. Het lijkt bijna gemeen om de details te bekritiseren, want dit is duidelijk geen film waar professionals bij betrokken waren. In het ideale geval zou hij nooit in de videotheken zijn beland. Ik moet zeggen dat de liedjes niet slecht zijn. Ze zijn redelijk pakkend, de muzikanten lijken talent te hebben en de teksten zijn standaard rockmuziek. Als voornamelijk in het openbaar opgevoerde show (vermoedelijk gesitueerd in Groot-Brittannië in 1885 in plaats van in 'het huidige Los Angeles', wat songs als 'London Fog' die anderszins volkomen onlogisch zijn, rechtvaardigt) zou 'Dr. Jekyll and Mr. Hyde' waarschijnlijk niet zo slecht zijn. Maar als echt, echt slecht gemaakte film is hij godvergeten slecht. Tenzij je de filmmakers persoonlijk kent en nieuwsgierig bent naar wat ze die ene zomer hebben gedaan, blijf uit de buurt. En als zelfs jij de filmmakers kent... zul je waarschijnlijk nog steeds teleurgesteld zijn.

text_en:
"Jekyll and Hyde" claims to be a rock musical from the "Rocky Horror" school of low-budget cult musicals. Even fans of "Rocky Horror" and its cult-movie ilk ("Shock Treatment," "The Apple") will admit that these kinds of movies aren't "good," per se. The acting isn't the greatest, the film-making is a bit awkward... but still, they have something-- a fun, camp sensibility, an imaginative bizarreness, some catchy songs.

Unfortunately, "Dr. Jekyll and Mr. Hyde" isn't bad in a fun-campy-cult-movie kind of way. It's bad in the "we have absolutely no idea of how to make a movie" kind of way. It's like four buddies in a band--with absolutely no knowledge of or talent for scriptwriting or film-making--pooled together $1000 and roped in their friends to act in the movie version of their song cycle. The results are really only fit to be viewed by their family and friends. A total lack of narrative coherence, hilariously bad dialogue and acting, disposable characters with no motivation, excruciatingly awkward editing and really, really poor cinematography... this movie has almost nothing going for it. It seems almost mean to criticize the particulars, because this is obviously not a film that any professionals were involved with. Ideally, it would never have made it into the video stores in the first place.

I will say that the songs aren't bad. They're reasonably catchy, the musicians seem talented, and the lyrics are standard rock-musical fare. As a mostly-sung stage show (presumably set in 1885 Britain, rather than "present day Los Angeles," justifying songs like "London Fog" that are otherwise totally illogical), "Dr Jekyll and Mr. Hyde" probably wouldn't be so bad. As a really, really ineptly made movie, though, it's godawful. Unless you personally know the filmmakers and are curious what they were up to that one summer, stay away. And if even you do know the filmmakers... you'll probably still be disappointed.


text: Omdat het de inleiding is tot een van de langdurigste horrorseries in de Europese cinema, is Hirschenstine's bloederige verschrikking nogal slap <0xE2><0x80><0x93> afgezien van het feit dat het een gereconstrueerde variant is van de oorspronkelijke Spaanse versie, met de correctere titel THE MARK OF THE WOLFMAN <0xE2><0x80><0x93> maar men neigt ertoe Paul Naschy de vele tekortkomingen van zijn script bij deze gelegenheid te vergeven, omdat hij als het ware nog steeds op hete kolen zat. Dat gezegd zijnde, is zijn neiging om de plot te vullen met zoveel monsters en vreemde situaties als zijn verbeelding maar kon bedenken, al duidelijk te zien, aangezien we niet alleen twee weerwolven krijgen voor de prijs van één, maar nog wel meer.' Op zo'n afstand kun je gemakkelijk de impact vergeten die Naschy's aanwezigheid als Daninsky of zijn alter ego als weerwolf op het filmpubliek maakte toen de film voor het eerst werd uitgebracht (wat duidelijk genoeg bewees dat hij populair genoeg was om de talloze vervolgen of variaties op hetzelfde thema te genereren, die erop volgden), want ook al krijgt het monster hier een eerlijke kans (scènes uit deze film werden in feite rechtstreeks gebruikt voor het abominabele THE FURY OF THE WOLFMAN VEN1970-ER!), hij is ook voor een groot deel van de tweede helft vastgeketend, alsof Naschy nog niet zeker wist hoe hij zijn 'creatie' moest gebruiken. In feite domineren de vampiers het grootste deel van de gebeurtenissen tijdens de laatste stadia van de film, terwijl er in het begin ook nog wat extra beelden zijn van een stelletje zigeuners (die, in verband met de plot, zonder het te weten de weerwolf tot leven wekken die vervolgens Waldemar Daninsky 'kent'), maar ondanks de beperkte middelen die de filmmakers ter beschikking staan, is de gotische sfeer goed in orde (hoewel enigszins vervaagd door de verbleekte prent die ik heb gezien!).

text_en: For being the introduction to one of the most enduring horror series in European cinema, FRANKENSTEIN'S BLOODY TERROR is rather lame - apart from being an edited variant of the original Spanish cut, bearing the more accurate title THE MARK OF THE WOLFMAN - but one tends to forgive Paul Naschy the many shortcomings of his script on this occasion because here he was still treading the waters, as it were. That said, his penchant of filling the plot with as many monsters and weird situations as his imagination could conceive is already well in evidence, as we not only get two werewolves for the price of one but there's also a mad doctor and his female assistant involved, who both just happen to be vampires! At such a distance it is easy to forget the impact that Naschy's presence as either Daninsky or his werewolf alter-ego made on the movie-going public when it first appeared (proving obviously popular enough to generate the myriad sequels, or variations on the same theme, which followed) for, even if the monster gets a fair work-out here (scenes from this film were actually lifted outright for the abysmal THE FURY OF THE WOLFMAN [1970]!), he's also chained up for a good part of the second half, as if Naschy was as yet unsure how to use his 'creation'. In fact, the vampires dominate most of the proceedings during the latter stages of the film, while early on there's also excess footage featuring a gypsy couple (who, for plot purposes, unwittingly revive the werewolf which subsequently 'marks' Waldemar Daninsky); however, despite the limited resources at the film-makers' disposal, the Gothic atmosphere is well up to par for the course (though dissipated somewhat by the faded print I watched!).


text: De eerste keer dat Waldemar wordt getroffen door een oeroude vloek die bij volle maan in een Weerwolf verandert. Paul Naschy verandert in een weerwolf wanneer een geërgerde Wolfman hem aanvalt en bijt. Daninsky zoekt wanhopig naar een remedie. Samen met zijn minnares (Dianik Zurakowska) en een jongeman (Manzaneque) zoekt hij hulp bij een dokter. Ondertussen gaat Waldemar elke volle maan als een moorddadige gek tekeer. Ze nemen contact op met een vreemd stel (Julian Ugarte, Aurora de Alba) dat zijn lykantropie met bezweringen probeert te genezen, maar uiteindelijk vampiers blijken te zijn. De eerste vermelding over Weerwolf van de onvergetelijke Waldemar Daninsky <0xE2><0x80><0x93> Jacinto Molina <0xE2><0x80><0x93> onder pseudoniem Paul Naschy. Weer de grootste horrorster van het Europese vasteland met zijn klassieke karakter en een gruwel voor het oog. Jacinto Molina Aka Paul Naschy, die onlangs is overleden, was acteur, scenarioschrijver en regisseur van diverse films over het personage dat gebaseerd is op een fictief personage, de Poolse graaf Waldemar Daninsky. De eerste film over Waldemar was <0xE2><0x80><0x93> _The mark of the Wolfman_ (1967) <0xE2><0x80><0x93> door Enrique Eguiluz. Het was zo'n kassucces dat Jacinto achter elkaar door bleef filmen <0xE2><0x80><0x93> _Night of Walpurgis_ (1967) <0xE2><0x80><0x93> _Fury of the Wolfman_ (1968) <0xE2><0x80><0x93> _Doctor Jekill and the Wolfman_ (1969) <0xE2><0x80><0x93> _The Return of the Walpurgis_ (1982) <0xE2><0x80><0x93> _The beast and the magic sword_ (1982) <0xE2><0x80><0x93> _The beast and the magic sword_ (1982) <0xE2><0x80><0x93> _The beast and the magic sword_ (1982) <0xE2><0x80><0x93> _The beast and the magic Het is een B-serie met een overvloed aan sensationele scènes en een Naif-stijl. De film heeft een beetje bespottelijk bloed met massa's bloed, net als tomaten, en is af en toe een onderhoudende horrorfilm vol gevechten, vloeken en verschillende andere dingen. Deze keer laat Paul Nashy/Jacinto Molina weinig borst zien, maar hij was een kampioen gewichtheffen. Hier neemt Waldemar het op tegen vampiers en weerwolven in bewegende vechtscènes. Het gaat nogal langzaam, maar hou je vast voor de Weerwolf tegen de vampiers. Normale cinematografie in 3D en op groot scherm, 70 mm, door Emilio Foriscot, gaat vergezeld van een waardeloze remaster. Gefilmd in Manzanares en Navacerrada, Madrid en Talamanca De Jarama, locatie waar deze horrorfilms voor het grootste deel zijn opgenomen. De film, geschreven door Naschy, is middelmatig geregisseerd door Enrique Eguiluz en wordt regelmatig gespeeld door Jacinto Molina, een gehaaide vakman en middelmatige acteur. De film zal aantrekkingskracht hebben op Paul Naschy-fans en horrorfans.

text_en:
First time in which Waldemar stricken by ancient curse that turn into Werewolf at the full moon . Paul Naschy is turned into a werewolf when an annoyed Wolfman attacks and bite him . Daninsky looks desperately for a cure . He along with his lover (Dianik Zurakowska)) and a young man (Manzaneque) seek help for a doctor . Meanwhile Waldemar goes on a murderous rampage every time the moon is full. They contact a strange couple (Julian Ugarte, Aurora De Alba)who tries to cure his Lycanthropy with incantation but they result to be vampires. First entry about Werewolf with the unforgettable Waldemar Daninsky-Jacinto Molina ,under pseudonym Paul Naschy. Continental Europe's biggest horror star again with his classic character and horrifying to viewer. Jacinto Molina Aka Paul Naschy ,who recently passed away, was actor,screenwriter and director of various film about the personage based on fictitious character, the Polish count Waldemar Daninsky. The first entry about Waldemar was ¨The mark of the Wolfman (1967)¨ by Enrique Eguiluz , it was such a box office hit that Jacinto went on filming successive outings as ¨Night of Walpurgis¨, ¨Fury of the Wolfman¨ , ¨Doctor Jekill and the Wolfman¨ , and once again¨The return of the Walpurgis¨, ¨Howl of the devil¨, ¨The beast and the magic sword(1982)¨ that is filmed in Japan and for the umpteenth time ¨Licantropo(1998) and finally even directed by Fred Olen Ray in ¨Tomb of the Werewolf(2004) with Michelle Bauer.

It's a B series entertainment with abundant sensationalistic scenes and a Naif style.The movie has a bit of ridiculous gore with loads of blood similar to tomato and is occasionally an engaging horror movie full of fights, curses, and several other things. This time Paul Nashy/Jacinto Molina exhibits little breast but he was a weightlifting champion. Here Waldemar takes on vampires and werewolf in some moving fighting scenes. Pretty slow going, but hang in there for the Werewolf versus vampires. Regular cinematography in 3D and big screen ,70 mm, by Emilio Foriscot is accompanied by a lousy remastering. Filmed in Manzanares and Navacerrada, Madrid and Talamanca De Jarama, location in which were shot most part these horror movies. Eerie and atmospheric musical score by Angel Arteaga, saga's usual .The motion picture written by Naschy is middling directed by Enrique Eguiluz and regularly played by Jacinto Molina , a slick craftsman and mediocre actor.The flick will appeal to Paul Naschy fans and terror genre enthusiastic. Rating : 4,5 .


text:
Deze film begint hilarisch slecht. Eerst is er een kleine proloog over vampiervervloekingen en de familie Frankenstein die weerwolven wordt <0xE2><0x80><0x93> nu zijn ze de 'Wolfsteins'! Dan, als de film begint, zie je een bal <0xE2><0x80><0x93> op dat moment doen twee mannen een heleboel uitweidingen <0xE2><0x80><0x93> met andere woorden, door hun gesprek (dat volkomen nep klinkt) leggen ze het hele achterliggende verhaal uit. Het is echt stom en een vreselijke manier om een film te maken <0xE2><0x80><0x93> en voorspelde weinig goeds voor de rest van de film. Algauw werd satanisme in het mengsel gegooid. Ongeveer het enige wat NIET in de eerste 3-5 minuten van de film NIET voorkwam waren mummies of zombies en ik hield vol <0xE2><0x80><0x93> om te zien of zij ook in de film zouden komen! Wel, al gauw beginnen twee oude dames te praten <0xE2><0x80><0x93> weer was het een en al verhandeling. Ze praatten en praatten over graaf Waldemar Daninsky <0xE2><0x80><0x93> ze vertelden alles over hem, zijn familie enzovoort. Kon iemand in de film niet een normaal gesprek voeren dat het publiek NIET het achtergrondverhaal van verschillende personages vertelde?!? Slordig... heel, heel slordig.
Even later zitten een zigeuner en zijn zeer weelderige vriendin vast in de regen. De graaf adviseert hen dekking te zoeken in een nabijgelegen kasteel <0xE2><0x80><0x93> kasteel Wolfstein! Eenmaal daar, beginnen ze eruit te zien als het oude en schijnbaar verlaten huis. Ze beginnen familiegraven te openen en de doden te beroven. Maar één lijk ziet er behoorlijk vers uit en als ze de zilveren kruisdolk verwijderen, komt hij tot leven als wolfman en doodt hen. Het was een fraai tafereel <0xE2><0x80><0x93> in elk geval tot het eind, toen de dame spastisch kronkelde als een go-go-danseres die als gemagnetiseerd tegen de muur wordt gedrukt!! Behoorlijk stom.
Nadat deze twee aan stukken zijn gescheurd, gaan de dorpelingen en de graaf op zoek naar de wolven die deze gruwelijke daad zouden hebben gepleegd. De graaf wordt tijdens de jacht gebeten... en hij is vervloekt als weerman. Algauw zien we graaf Waldemar in een weerwolf veranderen <0xE2><0x80><0x93> in een van de ergste transformatiescènes die ik ooit heb gezien. 'De weerwolf van Londen' en 'De wolfman' deden dit tientallen jaren eerder veel beter. Zijn vrienden proberen hem hier doorheen te helpen, maar ze lijken niet bij machte om iets te doen.
Even later arriveren dr. Janos Mikhelov en zijn vrouw. Ze beweren dat ze Waldemar misschien kunnen genezen! In de tussentijd ketenen ze hem vast zodat hij niemand kwaad kan doen <0xE2><0x80><0x93> iets wat ze in andere films nooit schijnen te doen. Maar helaas is het niet omdat ze heiligen zijn. Integendeel, het zijn satanisten die hun bovennatuurlijke krachten willen gebruiken om Waldemar in een dienaar van Satan te veranderen! En alsof dat nog niet stom genoeg klinkt, hoor je later dat de Mikhelovs in feite vampiersatanisten zijn!!!! En in een niet-aflatende behoefte om meer vampiers te voeden en te maken, besluiten ze de aanval in te zetten op Waldemars vrienden. Uiteindelijk neemt Waldemar het op tegen de satanisten <0xE2><0x80><0x93> vampiers <0xE2><0x80><0x93> en...' Het is natuurlijk een gevecht op leven en dood (of in elk geval de dood voor de ondoden).
Over het geheel genomen is het verhaal bizar en lijdt het aan de keuken-wastafelbenadering <0xE2><0x80><0x93> ze gooien alles in de plot en hopen dat het allemaal werkt. Het is geen vreselijk geïnspireerde benadering en de dialoog verziekt de film verschrikkelijk. Maar de film heeft enge muziek en ziet er leuk en eng uit, dus voor de minder veeleisende horrorfans is er waarschijnlijk genoeg om hem te zien. Alle anderen zouden zich echter moeten beperken tot de betere monsterfilms van Universal en Hammer <0xE2><0x80><0x93> die liggen lichtjaren voor op deze.

text_en:
This film starts off hilariously bad. First, there is some little prologue about vampire curses and the Frankenstein family becoming were-wolves--now they are the 'Wolfsteins'! Then, as the film opens, you see a ball--at which point, two men do A LOT of exposition--in other words, through their conversation (which sounds totally fake), they explain all the back story. It's really dumb and a terrible way of film making--and boded very poorly for the rest of the film. Soon, satanism was tossed into the mix. About the only things NOT in the first 3-5 minutes of the film were mummies or zombies and I held on---waiting to see if they, too, would be in the movie! Well, soon two old ladies begin talking--again, it was all exposition. They talked and talked about Count Waldemar Daninsky--telling all about him, his family, etc.. Couldn't SOMEONE in the film have a normal conversation that was NOT telling the audience the back story of various characters?!?! Sloppy....very, very sloppy.

A bit later, a gypsy and his very buxom girlfriend are stranded in the rain. The Count advises them to take cover in a nearby castle--Wolfstein castle! Once there, they begin looking the old and seemingly abandoned home. They take to opening up family tombs and robbing the dead. However, one corpse looks pretty fresh and when they remove the silver cross-like dagger, he comes to life as a wolf-man and kills them. It was a neat scene--at least until the end, when the lady spasmodically writhes like a go-go dancer who is magnetized to the wall!! Pretty dumb.

After these two get torn to pieces, the villagers and the Count go looking for the wolves that supposedly did this grisly deed. The Count is bitten during the hunt...and he's cursed to be a were-guy. Soon we see Count Waldemar turning into a were-wolf--in one of the worst transformation scenes I've seen. "The Were-wolf of London" and "The Wolf-man" did this much better--several decades earlier. His friends try to help him through this, but they seem powerless to do anything.

A bit later, Dr. Janos Mikhelov and his wife arrive. They claim to be able to perhaps cure Waldemar! In the meantime, they chain him up so he can't hurt anyone--a prudent thing that they never seem to get around to doing in other films. BUT, unfortunately, it's not because they are saints. On the contrary, they are satanists who wish to use their unearthly powers to turn Waldemar into a servant of Satan! If this doesn't sound dumb enough, later you learn that the Mikhelovs are, in fact, vampire satanists!!!! And, in a never-ending need to feed and make more vampires, they decide to make the moves on Waldemar's friends. In the end, Waldemar takes on the satanist-vampires and it's, of course, a fight to the death (or at least, death for the undead).

Overall, the story is bizarre and suffers from the kitchen sink approach--they toss everything into the plot and hope it all works. It isn't a terribly inspired approach and the dialog bogs the film down horribly. However, the film does have creepy music and a nice creepy look to it, so for the less demanding horror fan out there, there is probably enough to merit seeing it. All others, though, should stick to the better monster films from Universal and Hammer--they are light-years ahead of this one.


text: Ongeveer de enige mensen die deze film kunnen waarderen, zijn mensen met heimwee naar Vermont... Ik ben opgegroeid op dezelfde wegen als Adam, dus was het een giller om Marshfield & Barre uit die tijd te zien. Het was nog beter om te horen dat het State Capitol Building met zijn gouden koepel een 'courthouse' werd genoemd. Je hoeft deze film niet te huren, hij is echt afschuwelijk. En het einde is waardeloos. Ik begrijp niet waarom hij ooit op dvd is uitgebracht... misschien was het een poging om geld te verdienen aan de markt in de studiezaal... verveelde jongeren die naar de film kijken omdat ze geen zin hebben om het boek open te slaan... Waarom Robert Wagner zich in vredesnaam met zo'n waardeloos project inliet, is me een raadsel...

text_en: About the only people who will have any appreciation for this movie are homesick Vermonters...I grew up riding my bike on the same roads as Adam, so it was a hoot to see Marshfield & Barre from back in the day. It was even better to hear the gold-domed State Capitol Building described as a "court house." Don't bother renting this film- it's truly awful. And the ending sucks. I don't understand why it was ever released on DVD...maybe it was an attempt to capitalize on the study hall market- bored kids watching the movie because they can't be bothered to crack open the book...Why on earth Robert Wagner chose to get involved with such a lame project is beyond me...


text: Eerst moet ik toegeven dat ik de hele film niet kon uitzitten. Al na 30 minuten besefte ik dat geen van de personages uit het boek in de film voorkwam, alleen maar uitgeknipte plaatjes van het bord. Ze hadden een nerveuze en bange Adam genomen en van hem een lachende en zwaaiende onhandige jongen gemaakt. Verdorie, Amy was niet eens een robbedoes. Ze hadden ook de sfeer verziekt, geen spanning en geen onheilspellend voorgevoel. Dus ging ik naar het einde en raad eens, ze hadden ook het einde verziekt.<br />Lees het boek, het heeft geweldige personages en een verhaal dat je opbouwt en aan het denken houdt en een einde dat de moeite waard is om over te praten. Wat de film betreft, schaam je over iedereen die bij het maken ervan betrokken is en schaam je over jezelf als je ernaar kijkt nadat je dit hebt gelezen.

text_en:
First I must admit that I could not sit through the entire film. After only 30 minutes, I realized that none of the characters from the book were in the film, just card board cut-outs. They took a nervous and fearful Adam and made him a smiling and waving awkward kid. Heck, Amy wasn't even a tomboy. They butchered the atmosphere as well, no suspense or sense of foreboding. So I shipped to the end and guess what, they butchered the ending too.

Read the book, it has awesome characters and a story that builds and keeps you thinking and an ending worth talking about. As for the movie, shame on everyone involved in its making and shame on you if you watch it after reading this.


text: De mensen die _Ik ben de kaas_ hebben gemaakt, hebben de sfeer van het oorspronkelijke boek genegeerd. De film is vrolijk en opgewekt. De ondervragingsscènes vinden plaats in een goed verlichte, normaal ogende kamer. De dokter is in wezen niet bedreigend. Het drama van Adams situatie is onderkoeld en ingetogen, en de film beledigt het boek door een einde toe te voegen dat past bij de gezuiverde kijk van de film op het verhaal. Een nieuwe versie van deze film zou echt cool zijn, als een studio het initiatief zou nemen om het project op zich te nemen. Aangezien de bezetting zo klein is en het verhaal weinig special effects vereist, zou een onafhankelijke productie heel goed kunnen uitpakken. Het publiek zou waarschijnlijk goed reageren op een versie van Ik ben de kaas die trouw blijft aan de stijl van het boek: donker, dreigend en mysterieus. Het is jammer dat niemand de moeite heeft genomen om de rechten op te vragen.

text_en: The people who made I Am The Cheese disregarded the atmosphere of the original novel. The movie is bright and cheery. The interrogation scenes take place in a well-lit, normal-looking office. The doctor is basically nonthreatening. The drama of Adam's situation is underplayed and subdued, and the movie insults the book by adding an ending that fits the movie's sanitized view of the story. A new version of this film would be really cool, if any studio had the initiative to take on the project. Since the cast is so small and the story requires little in the way of special effects, an independent production could work out very well. Today's audiences would probably react well to a version of I Am The Cheese that stays true to the style of the book -- dark, threatening, and mysterious. It's a shame nobody's bothered to dig up the rights.


text:
De titel zegt het al: 'Ik ben de Kaas'. Deze film is alleen maar kaasachtig.
De film slaat helemaal nergens op voor degenen die het boek niet hebben gelezen, maar voor degenen die het boek wel hebben gelezen is het wel een beetje te begrijpen.
Het acteerwerk is verschrikkelijk, het personage heeft geen charisma, het is bijna alsof ze voorlezen uit een script.
En ten slotte is de film saai, het zijn goede saaie films zoals 'Verdwenen in Vertaling' enzovoort. Deze film is alles wat je niet wilt dat je film is.
Hoe dan ook, kijk niet naar deze film. Het is de ultieme g<0xC3><0xAA>ne als iemand je betrapt terwijl je ernaar kijkt.

text_en:
the title says it all, "I am the Cheese". This movie is nothing but cheesy.

The movie makes no sense at all for those who haven't read the book, it makes a little sense to those who have read the book.

The acting is terrible, the character lacked charisma it's almost like they are reading from a script.

And last of all, the movie is boring, they are good boring movies like " lost in Translation" etc. This movie is everything you don't want you movie to be.

Anyway, DO NOT WATCH THIS MOVIE. It's the ultimate embarrassment if anyone catch you watching this. The book is a worth read but STAY AWAY FORM THIS


text: Veel mensen geven toe dat Plan Negen Vanuit de Ruimte de slechtste film aller tijden is. Maar deze Frans-Canadese film uit 1952 is net iets te goed om de titel te winnen. Acteren is afschuwelijk, het verhaal is heel erg stom en alles aan deze film is heel erg slecht: de regie, de decors en de muziek ('Big Old Hammond Organ all the way!'). In een heel arm plattelandsstadje van Quebec verliest een klein meisje haar lieve moeder. Haar vader trouwt met een andere vrouw. Deze vrouw haat het kleine meisje. Dus martelt ze haar. Het lijkt de buren op te vallen, ondanks het feit dat het kleine meisje eruitziet als een zombie. Maar aan het eind van de film lijkt een van de buren te merken dat er iets vreemds is met dit kind... Dan komen de priester en de heilige man tot het besef wat er aan de hand is. De slechte vrouw wordt ter dood veroordeeld. Maar het kleine meisje, dat nu een engel is, vergeeft haar. Kun je je het ergste melodrama voorstellen? Ik niet! Zie deze film! Je zult hem nooit vergeten, zoals de mensen van tegenwoordig van Plan Negen uit het Heelal houden.

text_en: A lot of people admits Plan Nine From Outer Space is the worst film of all time. But this 1952 French Canadian movie is just a little bit near to win the title. Acting are awful, story is very very stupid and anything's about this movie is extremely bad: film direction, sets, and music (Big old Hammond organ all the way!). In a very poor countryside of Quebec, a little girl lost her dear mother. Her father marries another woman. This woman hates the little girl. So she tortures her. She hits her with sticks, with iron, she push her in stairways, she don't feed her, she burns her hands on the stove, she made her eat soap (yes!) etc. But nobody's seem to notice, despite that the little girl look like a zombie. But at the end of the film, a neighbour seem to notice there is something strange about this kid... Then comes the priest and the holy man realise what's wrong. The bad woman is sentenced to death. But the little girl, now an angel, forgives her. Can you image worst melodrama? I can't! See this film! You will never forget it, in the same way people of today loves Plan Nine From Outer Space.


text:
Run Fatboy Run, geregisseerd door David Schwimmer, is een hartverwarmende komedie die niets nieuws toevoegt aan het genre, maar slechts in de voetsporen treedt van eerdere producties. De film vertelt hoe Dennis (Simon Pegg) wegloopt van zijn verloofde Libby (Thandie Newton) en zijn ongeboren kind, om vijf jaar later (nu hij volwassen is) een vastberaden gevoel te krijgen. En nu komt het: om te bewijzen dat hij nu de hand van een ex-verloofde waardig is, waagt hij zich aan een poging tot de marathon van Londen. Helaas worden alle negatieve vooroordelen over deze film van het begin af aan bevestigd, bijvoorbeeld door zich stevig aan genreconventies en verwachtingen te houden, waardoor David al snel een ongeschikt watje wordt omdat hij te slim af is door een travestiet die winkeldiefstal pleegt (duidelijk alleen maar een travestiet om een glimlach op zijn gezicht te toveren), en zijn Pakistaanse huisbaas zo stereotypeert dat hij een kruiperd waardig is, en ons opnieuw kennis laat maken met het clichématige'slimme vriendje'-personage <0xE2><0x80><0x93> briljant gespeeld door Hank Azaria.
De film concentreert zich op Dennis en de worstelingen en valkuilen die hij tegenkomt bij zijn poging zijn ex-verloofde terug te winnen, maar door dat te doen bootst de film vermoeiend de obsessie van de media met sportieve underdogs na, die op een bepaald niveau altijd winnen. De gekozen plot is iets dat al vele, vele malen in de bioscoop is vertoond, en het is verontrustend om een eigentijdse komedie te zien met intelligente acteurs en een nieuwe regisseur die teruggrijpt op zulke saaie verhalen.
In een notendop parodieert de film moderne, mannelijke zorgen, van de zorgen om een huwelijk, betrokkenheid en vaderschap tot de steeds populairder en relevanter wordende vragen: 'Krijg ik een buikje?' Door deze ideeën te bespotten, belichaamt de film de algemene conventies van al die films die eraan vooraf zijn gegaan, van Big Daddy tot de recentere Knocked Up. Run Fatboy Run is een film die heel gemakkelijk Adam Sandler had kunnen spelen en die gebaseerd zou kunnen zijn op de marathon van New York; hij vertelt een verhaal dat niet echt relevant is voor de cast of de locaties. Bovendien kan ik me voorstellen dat Hugh Grant de rol van de'slimme vriend' zou kunnen spelen.
Fans van Simons Pegg's eerdere aanbiedingen zullen hier niet zo van genieten als van Hot Fuzz of Shaun of the Dead, maar zullen niettemin genieten van de korte cameo's van Stephen Merchant en David Walliams. Gezien het feit dat de film zich concentreert rond een marathon, is het ironisch dat de film in zo'n voorspelbaar tempo voortploetert, terwijl het enige gevoel van urgentie voortkomt uit de zekerheid dat er een eind aan komt. Er is geen poging tot karakterisering en het publiek zal zich er niet om bekommeren wat er met de mensen op het scherm gebeurt, aangezien er waarschijnlijk geen echte empathie of identificatie met hen zal plaatsvinden.
Sommige scènes zijn grappig, vooral zijn poging om van zijn schaamluis af te komen, op het moment dat hij tegen de muur knalt en er een blaar op het gezicht van zijn vriend verschijnt. Er wordt wel gelachen (al is het niet vaak), maar gezien de manier waarop ze worden uitgevoerd en geplaatst, is het duidelijk dat het grappen zijn die in de film zijn verwerkt om hem grappiger te maken. Helaas eisen het overdreven uitgewerkte idee en de clichématige plotmiddelen hun tol van een film die beter zou zijn geweest als de personages wat opvallender waren geweest, en dat is jammer, want gezien de korte duur van de films slaagt Schwimmer er toch in om met zijn hoofdpersonages oprechte vertolkingen op te roepen. En ten slotte trekt het voorspelbare in een film altijd de aandacht van het publiek, want sommige kijkers houden van afgezaagde ideeën <0xE2><0x80><0x93> het idee alleen al bewijst dat ze een succes zijn. Maar als je op zoek bent naar iets wat lijkt op het werk van Peggs uit het verleden, iets inventiefs of buitenissigs, dan is deze film dat niet.

text_en:
Directed by David Schwimmer, Run Fatboy Run is a warm hearted comedy that does nothing new for the genre but merely follows in the footsteps of previous offerings. The film tells of how Dennis (Simon Pegg) runs away from his fiancé Libby (Thandie Newton) and his unborn child only to have a sense of resolve five years later (now that he's grown up). And, here's the twist, in order to prove that he is now worthy of ex-fiancés hand he embarks on an attempt at the London marathon.

Regrettably any negative preconceptions of this film are confirmed from the outset, for example, in sticking firmly to genre conventions and expectation the film quickly establishes David as an unfit wimp by him being outwitted by a shop-lifting transvestite (clearly only a transvestite to elicit a smile), it also stereotypes his Pakistani landlord to the point of it being cringe worthy and it reacquaints us with the clichéd "smooth boyfriend" character - brilliantly played by Hank Azaria.

The film concentrates on Dennis and the struggles and pitfalls he encounters on his quest to win back his ex-fiancé, but in doing so it tiresomely emulates the media's obsession with sporting underdogs and how they are always winners on some level. Its chosen plot is something that has been played out, many, many times in cinema and it is disconcerting to see a contemporary comedy with bright actors and a fresh director regress to such tedious story-telling.

In a nutshell the film parodies modern masculine anxieties, from the worry of marriage, commitment and fatherhood to the ever more popular and relevant... "am I getting a belly". In satirising these notions the film epitomizes the generic conventions of all those films that have preceded it, from Big Daddy to the more recent Knocked Up. Run Fatboy Run is a film that could have quite easily starred Adam Sandler and have been based around the New York marathon; it tells a story that has no real relevance to its cast or locations. In addition I could imagine Hugh Grant playing the "smooth talking boyfriend".

Fans of Simons Pegg's previous offerings will not enjoy this as much as Hot Fuzz or Shaun of the Dead, but will nevertheless gain some delight from the brief cameos of Stephen Merchant and David Walliams. Given that it centres around a marathon it is ironic that the film plods along at such a predictable pace, with the only sense of urgency evolving from the certainty that it has an end. There is no attempt at characterisation and the audience will not care what happens to the people on screen as no real empathy or identification with them is likely to occur.

Some scenes are funny, most notably his attempt to relieve himself of his groin rash, the moment he hits the wall and a blister popping in his friends face. The laughs are there (be them sparse), but given how they're executed and placed, it is clear they are gags that have been worked into the film to help make it funnier. Unfortunately the over worked idea and the clichéd plot devices take its toll on a film that would have been better if it the characters had been more distinctive, which is a shame because given the films short comings Schwimmer does manage to evoke heartfelt performances from his leads. Finally, the trait of predictability in a film will always pull an audience, as some viewers like well-worn ideas - the very notion proves they are a success. But if you're after something similar to Peggs previous work, that's inventive or off the wall, then this film isn't it.


text:
Niet in zijn geheel, maar elk deel komt me bekend voor. Het speelt als een collage van eerdere coms.
Er is niets afkeurenswaardigs aan, maar aan de andere kant is er ook niets gedenkwaardigs aan. Het is blurb, een schemavuller, een nummer in de bank.
Pegg en Moran slaapwandelen gewoon door dezelfde stukken die ze altijd spelen, zonder hun bereik ook maar iets uit te breiden. Peggs ineenkrimpende publiek wordt nu behoorlijk moe. Thandie Newton hoeft alleen maar in deuropeningen te staan en er mooi uit te zien. Haar personage is een trofee, geen persoon. De bijrollen worden gespeeld door de gebruikelijke verzameling zwoegende Britse acteurs, ook op de automatische piloot. Azaria is de sterkste acteur, maar krijgt niet veel van een rol. Zijn karakterontwikkeling is: goed, goed, goed... Het kwaad, zonder dat er een reden voor de plotselinge overgang wordt gegeven.
Alles aan de film, inclusief Schwimmers aanwijzingen, is gewoon... goed. Er is geen greintje chemie tussen de acteurs, geen greintje humor, iets wat pijnlijk duidelijk wordt als je naar de onhandige, hoogdravende commentaartrack luistert.
Het geheel is op slag vergeten, en vreselijk teleurstellend gezien de talenten die eraan werken.

text_en:
Not in sum, but every part seems familiar. It plays like a montage of previous rom coms.

There's nothing objectionable about it, but then again there's nothing memorable either. It's blurb, a schedule filler, one in the bank.

Pegg and Moran just sleepwalk through the same parts that they always play, not expanding their range on iota. Pegg's cringing everyman is getting quite tired now. Thandie Newton just has to stand in doorways and look pretty. Her character is a prize, not a person. The bit parts are played by the usual assortment of jobbing British actors, also on autopilot. Azaria is the strongest actor, but isn't given much of a part. His character development goes: good, good, good... evil, with no reason given for the sudden transition.

Everything about it, Schwimmer's direction included, is just... adequate. There's no snap, no pizazz, and no chemistry between any of the actors, something that becomes painfully obvious when listening to the awkward stilted commentary track. Film making by box ticking.

The whole is instantly forgettable, and dreadfully disappointing given the collection of talent working on it.


text: Het probleem met Dennis, de 'dikke jongen' van de titel, is precies dat. Wat is zijn probleem? Hij is een loser, een schoft en volstrekt onsympathiek, en in geen enkele film wordt hij een aardige, sympathieke of sympathieke figuur. Het is dus heel moeilijk om sympathie te voelen voor iemand die zo met zichzelf bezig is. Op geen enkel moment is hij op een grappige manier gemeen of pathetisch, hij is gewoon een zak. En hoeveel 'emotionele' scènes er ook in worden geramd, het is vijf jaar geleden dat hij zijn zwangere verloofde voor het laatst heeft gezien. Vijf jaar dat hij haar elke dag ziet. Hoe kan het dan dat hij er nu pas iets aan wil doen? En het maakt niet uit of hij dat wel of niet wil. Het is vijf jaar geleden. Het is te laat. Gelukkig voor hem zijn de mensen die hij terug wil winnen, de saaie Libby en hun nog saaiere zoon Jake, zo saai dat het publiek zich ook niet om hen kan bekommeren. Vooral Jake niet. En het lui demonstreren van Libby's nieuwe liefde, Whit, is voor de hand liggend en handig, zodat Dennis zich weer in Libby's genegenheid kan dringen nadat hij vijf jaar lang de meest verachtelijke en onbetrouwbare hufter is geweest die ze maar kon hopen te ontmoeten.<br />Run Fat Boy Run is dus niet grappig. Er zijn een paar grappen die mogelijk hadden kunnen werken als onderdeel van een sitcom, maar nooit in een eenmalig filmpje, maar om het duidelijk te maken: dit is niet grappig. De serieuze scènes zijn nog erger. Ze zijn afschuwelijk, oncomfortabel vlak, en de pijnlijke manier waarop een hartverwarmend einde eruit komt, is helemaal niet hartverwarmend. Er is geen karakterontwikkeling of motivatie, dus eigenlijk is er helemaal niets wat je nodig hebt om een film te maken.

text_en:
The problem with Dennis, the 'fat boy' of the title, is exactly that. What is his problem? He's a loser, a scumbag and utterly unlikeable, and at no point in the film does he become a nice, likable, or sympathetic character. So it is very hard to root for someone this self-involved. At no point is he ever nasty or pathetic in a funny way, he's just a jerk. And no matter how many 'emotional' scenes are rammed in, it has been five years since he left his pregnant fiancée at the alter. FIVE YEARS of seeing her every day. How is it only NOW that he wants to do anything about it? And it doesn't matter if he does. It's been FIVE YEARS. It's too late. Luckily for him, the people he wants to win back, the dull Libby and their duller son Jake, are so flat, the audience can't care about them either. Especially Jake. And the lazy demonising of Libby's new love Whit is obvious and convenient so Dennis can worm his way back in to Libby's affections after five years of being the most detestable and unreliable jerk she could hope to meet.

So, Run Fat Boy Run isn't funny. There are a couple of jokes that possibly could have worked as part of a sitcom, but never in a one-off film, but just to make it clear, this isn't funny. The serious scenes are even worse, falling horribly, uncomfortably flat, and the painful dragging out of a heart-warming ending is not heart-warming. There is no character development or motivation, so basically there is nothing here that is needed to make a film. Dire.


text: Ik had kunnen weten dat deze film verkeerd zou aflopen, alleen al door naar de regisseur te kijken. David Schwimmer, die goed was toen zijn scripts voor hem werden geschreven, maar die dacht dat hij een Britse komedie kon schrijven terwijl hij hier nog nooit eerder had gewoond. Simon Pegg en Dylan Moran hebben zich hoogstwaarschijnlijk opgewerkt tot grote komieken, maar het Amerikaanse poëtische element van de film was lachwekkend. Vanaf het moment dat we elkaar ontmoetten was het duidelijk dat hij sluw zou blijken te zijn, en hoe Simon Pegg aan zijn ex is gekomen is me een raadsel. De komedie was erg slecht en je moet je wel afvragen in hoeverre Simon pegg echt bij het script betrokken was en de uiteindelijke uitkomst was een complete farce. de realiteit die de film verondersteld wordt te weerspiegelen, namelijk het volbrengen van de marathon en de problemen daarvan, was ook volkomen triviaal. hoe Simon pegg die laatste 10 kilometer kon lopen in ongeveer 5 km per uur terwijl het nog donker was en ik weet niet zeker wanneer ik geacht werd te lachen omdat het zo slecht geschreven is met een kleine poëtische plot. David schwimmer zou misschien weer aan de tekentafel moeten gaan zitten voordat hij de naam van zijn, Simon pegg en Dylan Moran naar de achtergrond schuift.

text_en: i should have realised that this film was going to bad just by looking at the director. David schwimmer who was good when his scripts were written for him but how he thought he could write a British comedy when he has never lived here before. Simon pegg and Dylan Moran have highly accomplished themselves as great comedians but the americanised poetic element of the film was laughable. it was obvious from the moment that we met hank azaria that he was going to turn out to be devious and how Simon pegg ended up with his ex is beyond me. the comedy was very poor and you do have to wonder how much Simon pegg really was involved in the script and the final outcome was a complete farce. the reality that the film is supposed to mirror i.e. running the marathon and the troubles of this was also completely trivial. how Simon pegg was able to walk those last 9 miles in about 5 mph while it was still dark and I'm not sure when i was supposed to laugh as its very poorly written with a small poetic plot. David schwimmer should maybe go back to the drawing board before dragging down his, Simon pegg's and Dylan Moran's name.


text:
Dit had echt door een commissie geschreven kunnen zijn. De plot is belachelijk en gekunsteld, het script is pijnlijk voorspelbaar, de personages zijn tweedimensionale uitsneden van karton, en de afloop van de film is van het begin af aan pijnlijk duidelijk. Ik denk dat ik niet veel meer van Schwimmer had verwacht (ik weet zeker dat hij beter wordt als hij meer ervaring heeft), maar Pegg zou echt beter moeten weten.
Dit is een vrij zwakke poging van alle betrokkenen, die soms zo weeïg zoetig is dat je bijna een woedende Richard Curtis verwacht die royalty's eist en schreeuwt over schending van copyright.

3/10/'10.

text_en:
This really could have been written by committee. The plot is ridiculous and contrived, the script is painfully predictable, the characters are two-dimensional cardboard cut-outs, and the film's pay-off is painfully obvious from the beginning. I guess I didn't expect too much more from Schwimmer (I'm sure he'll get better with experience), but Pegg really should know better.

This is a pretty feeble effort by all concerned, which, at times, is so cloyingly smothered in saccharine that you almost expect an irate Richard Curtis to appear, demanding royalties and screaming about breach of copyright.

3/10


text:
STAR RATING: ***Zaterdagnacht *** Vrijdagnacht *** * Vrijdagochtend *** Zondagnacht *** Maandagochtend

Dennis (Simon Pegg) krijgt op het laatste moment voor zijn huwelijk met Libby (Thandie Newton) last van zenuwen en gaat ervandoor. Jaren later zit hij vast in een onbevredigende baan, terwijl zij en hun zoon samenwonen met de succesvolle zakenmagnaat Whit (Hank Azaria), een charismatische Amerikaan die veel te bieden heeft. Maar ouder en wijzer als hij is, neemt Dennis zich voor om zijn leven weer op de rails te krijgen en Libby terug te winnen door het ondenkbare te doen... de marathon van Londen lopen!
Ik was van plan om naar Rendition te gaan, maar ik had zin om te lachen, dus ging ik naar RFR om het eens te proberen. Jammer genoeg betaalde ik voor de lol, maar ik kreeg er vrij weinig van, en bovendien was er een traag, slaapverwekkend verhaal dat veel te lang duurde om op gang te komen. Ik was ook nogal verbaasd over hoe liberaal onze censors lijken te zijn geworden. De film heeft een score van 12A, wat betekent dat iedereen van alle leeftijden hem kan zien, maar de hoeveelheid keren dat het woord 'a' wordt gebruikt, samen met een heleboel seksueel expliciete grappen, deed me toch mijn twijfels krijgen.
Performancewise, Pegg voldoet gewoon niet aan zijn Hot Fuzz-norm, Newton slaagt erin weinig meer te zijn dan een aantrekkelijk snoepje en David Walliams doet zijn gebruikelijke cameo in een bakkerswinkel.
Er is een vrij levendige soundtrack aan de gang en die is...' De rit naar het eindpunt verloopt heel gemoedelijk. Bovendien maakt het niet veel uit wat ik zeg, want de film draait nu al meer dan een maand en zo te zien wordt hij nog steeds volop gedraaid. De Britten vinden het heerlijk om naar buiten te drommen om te lachen om een van hun eigengemaakte komedies, maar ze lijken alle tekortkomingen over het hoofd te zien.

text_en:
STAR RATING: ***** Saturday Night **** Friday Night *** Friday Morning ** Sunday Night * Monday Morning

Dennis (Simon Pegg) suffers nerves on the last minute before his marriage to Libby (Thandie Newton) and does a runner. Years later, he's stuck in an unsatisfying job while she and their son are shacked up with successful business tycoon Whit (Hank Azaria) a charismatic American with lots to offer. But older and wiser, Dennis vows to get his life back on track and win Libby back to him by doing the unthinkable...running the London Marathon!

I had meant to go and see Rendition but I fancied a laugh so I went and gave RFR a go instead. Unfortunately I payed for laughs but got rather little of them, as well as a slow, slumberous story that takes far too long to get going. I was also rather surprised at how liberal our censors appear to have become. The film is rated 12A, meaning moreorless anyone of any age can see it, but the amount of times the F word is used, along with a lot of the sexually explicit jokes, really made me wonder.

Performances wise, Pegg just ain't up to his Hot Fuzz standard, Newton manages to be little more than attractive eye candy and David Walliams makes his standard cameo appearance in a bakers shop.

There's quite a lively soundtrack going on and it's an amiable enough ride to the end. Plus anything I say isn't really going to make much difference because the film's been showing for well over a month now and by the looks of it is still really continuing to rake it in. The British really like to flock out to have a laugh at one of their homegrown comedies, but seem to overlook all the flaws with them. **