text: Vele expat-Hongaren bevonden zich in het publiek bij de bezichtiging die ik bijwoonde, waarschijnlijk in de veronderstelling dat ze iets zouden zien in de trant van 'de geschiedenis van de taxidermie' of een film met kamers in een museum vol trofeeën. Halverwege de eerste kotsscène excuseerden deze lieftallige, beschaafde mensen zich van hun plaatsen om nooit meer terug te keren. Ze schenen zich een beetje opgelaten te voelen omdat ze een gemeenschappelijke nationaliteit met de filmmaker deelden. Ik probeerde, ja ik probeerde, verdienste in dit brouwsel te vinden, maar de laatste scènes lieten me volkomen in de steek met de groteske aanblik van een man van 300 pond, onbeweeglijk, die op zijn zoon moest vertrouwen om de afvalproducten van zijn voortdurende en opzettelijke luiheid te verwijderen. Net toen ik dacht dat de zoon ons een beetje menselijkheid zou tonen door zijn vlezige vader en sombere taxidermisterij in de steek te laten, misschien een Hermes-model te worden of zoiets belangrijks, maakte hij er een eind aan door zichzelf te taxideren! Ik besef dat hij herhaaldelijk werd afgewezen door de vrouw van de kruidenier, maar de verliezer bleef zijn geld terughalen uit die pels van een buidel die hij had gemaakt en liet de kleine pootjes van zijn slachtoffer er nog aan zitten. Nou, serieus, dat is pas een afgang! Ga maar kijken als je wilt, maar ik heb je gewaarschuwd. P.S. Er is niemand in deze film die ook maar in de verste verte op Audrey Hepburn lijkt. De overgewichten worden gevierd.

text_en: Many expat Hungarians were in the audience at the viewing I attended, probably thinking that they were going to see something on the order of "the history of taxidermy," or a movie that featured rooms in a museum full of trophy fowl. By mid-way through the first vomiting scene, these lovely cultured people were excusing themselves from their seats, never to return. They seemed to feel somewhat embarrassed, sharing a common nationality with the filmmaker. I tried, yes I tried, to find merit in this concoction, but the final scenes completely lost me with the grotesque makeup of a 300+lb. man, immobile, and having to rely on his son to remove the waste products from his continual and deliberate slothfulness. Just when I thought the son would show us some humanity by leaving his gross father and gloomy taxidermy shop, perhaps becoming a Hermes model or something meaningful like that, he ends it all by taxidermying himself! I realize he was rejected by the female grocery clerk repeatedly, but the loser kept retrieving his money from that pelt of a pouch he had made, leaving the tiny paws of his victim still attached. Now, seriously, THAT is a turn-off right there! Go and see it if you want, but I did warn you. P.S. There is no one in this movie that looks even remotely like Audrey Hepburn. The overweight are celebrated.


text:
In drie delen uiteengezet gaat Taxdermoena over de laatste drie generaties Balaton-mannen, een drietal mannen dat de ene na de andere vreemde wending neemt.
De film begint met de grootvader, een eenzame, naar seks snakkende soldaat met een gespleten lip en een vuurfetisj. In zijn vrije tijd, wat nogal vaak is, dagdroomt en masturbeert hij, visualiseert hij vallende sterren die de ruimte in schieten en gebruikt hij zijn penis als een snijbrander. Ergens onderweg neukt hij de dikke vrouw van zijn commandant, wordt zijn hoofd eraf geschoten en ontdoet hij zich van een zoon met een staart, die prompt wordt afgeknipt. Zo eindigt zijn hoofdstuk en begint zijn zoon. De vader is een wedijverende eter voor Hungaria, een soort nationale held met een enorme buik, een gepatenteerde braaktechniek en een mooie en even dikke en getalenteerde wedijverende vrouw. Hun liefde wordt aanvankelijk op de proef gesteld, maar uiteindelijk vallen ze voor elkaar en krijgen ze een kind.
De laatste van de Balatony's, een onzekere man met een gezicht als een donderwolk, heeft een dierenwinkel en zorgt voor zijn nu gescheiden en opgesloten vader, die bijna drie keer zo dik is geworden. Op verzoek van zijn vader zorgt de zoon voor een drietal huiskatten die de vader heeft laten uitdijen om zijn verloren gegane roem terug te winnen... Natuurlijk is hun relatie zeer gespannen en ze hebben een verhitte ruzie. De zoon gaat weg en laat zonder het te weten de deur van de kattenkooi openstaan. Als hij terugkomt, is zijn vader dood en leidt een spoor van darmen naar de grommende katachtigen. De zoon propt zijn overleden vader vol, gespt zich in een ingenieus gemaakte operatiestoel, verwijdert zijn organen, naait zichzelf dicht en doodt zichzelf.
Taxidermia is buitengewoon goed gemaakt; geweldige camerastandpunten, stijl, acteerwerk, muziek en effecten. Maar het is behoorlijk verontrustend, en tot de extreme close-ups behoren genitaliën, zelfoperaties, kotsen, masturbatie en ja, taxidermie.
Een van de meest unieke en creatieve films die ik in tijden heb gezien. Echt goed spul als je van stijlvolle en verontrustende films houdt.

text_en:
Told in three parts, TAXIDERMIA is about the last three generations of Balatony males, a trio of men each weirder than the next.

The film begins with the grandfather, a lonely, sex-starved soldier with cleft lip and a fire fetish. In his spare time, which is rather often, he daydreams and masturbates, visualizing shooting stars into space and using his penis like a blowtorch. Somewhere along the way, he screws his commanding officer's fat wife, gets his head blown off, and bares a son with a tail, which is promptly snipped off. Thus his chapter ends and his sons begins.

The father is a competitive eater for Hungaria, a national hero of sorts with a huge belly, a patented vomit technique, and a lovely and equally fat and talented competitive-eating wife. Their love is initially tested, but they eventually fall for each other and have a child.

Skeletal and insecure, the last of the Balatony's owns a taxidermy shop and takes care of his now divorced and shut-in father, who has nearly tripled in girth. At his father's request, the son tends to a trio of house cats the father has devised to enlarge in order to reclaim his long lost celebrity...of course, their relationship is very strained, and they have a heated argument. The son leaves, unknowingly leaving the cat's cage door open, and returns to find his father dead and a trail of intestine leading to the growling felines. In an artful turn of events, the son stuffs his deceased father, straps himself into an ingeniously made surgical chair, removes his organs, sews himself up, and kills himself.

TAXIDERMIA is extremely well-made; great camera angles, style, acting, music, and effects. It is pretty disturbing however, and it's variety of extreme close-ups include genitalia, self-surgery, barfing, masturbation, and yes, taxidermia.

One of the more unique and creative films I've seen in a while. Really good stuff if you like your films stylish and disturbing.


text:
Taxidermia zal iedereen schokken, van streek brengen, verontrusten en misselijk maken, behalve de meest robuuste en onverstoorbare bioscoopbezoeker. Maar het zal je ook laten lachen, meesmuilen en glimlachen. Het doet het hele spectrum van emoties waarmee je door drie generaties van een familie met verschillende gradaties van menselijkheid wordt gevoerd, en allemaal met een soortgelijke obsessie voor het vlees (of het nu seksueel, persoonlijk, dat van anderen, enzovoort is).
Ik kan niet garanderen dat het voor iedereen een openbaring zal zijn, en sommigen zullen het als heel ordinaire cinema beschouwen, maar ik denk dat je verder moet kijken dan de overdaad en het met een korreltje zout moet nemen. Het is uitmuntende productie, het is op het toppunt van smaakloosheid en smakeloosheid, maar het wordt zo moeiteloos en naadloos in elkaar gezet.
<0x3E><0x3E> Meer alstublieft!

text_en:
Taxidermia will shock, upset, disturb and make nauseous all but the most sturdy and unflappable cinema viewer. However, it will also make you laugh, smirk, and smile. It does the whole spectrum of emotions as you are taken from through three generations of a family with varying degrees of humanity and all with a similar obsessions over flesh (be it sexual, personal, that of others, etc).

I cannot vouch that it will be a revelation to all, and some will see it as very base cinema, but I think you need to look beyond the excess, and take it with a pinch of salt.

It is superb production, it is at the very height of tastefulness and tastelessness, but pulled together so effortlessly and seamlessly.

More please!!!


text:
Ik had het voorrecht om deze film te zien voordat hij in Singapore in The Picturehouse in première ging. En wat een traktatie was het. Taxidermia is van begin tot eind buitensporig en vleselijk, maar nooit vulgair in zijn benadering en uitvoering. Het woord 'Taxidermia' zelf verwijst naar het opvullen en conserveren van levende dingen, in een poging 'tijdelijke onsterfelijkheid' te bereiken.
De cinematografie van de film blijft trouw aan de verschillende tijdperken die de drie generaties mannen afzonderlijk hebben ervaren. De bizarre, buitenissige kenmerken van de drie benadrukken hun honger naar precies dezelfde ambities om acceptatie en vervulling te bereiken.
<0x3E> De schunnige en wrede beelden in de film zijn zeker niet zonder betekenis; alleen al door deze verhelderende eigenschap onderscheidt de film zich van de veel te gewone, grofkorrelige functies die we zijn gaan accepteren uit grotere titels.
<0x3E> Behalve dat de karakterbeschrijving en plot van de film smetteloos zijn, is mijn grootste probleem met deze film dat de weergave van de drie mannen soms te duidelijk is; je krijgt het gevoel dat je naar drie afzonderlijke films kijkt, samengeperst tot één film. Maar dat is natuurlijk muggenzifterij van mijn kant.
<0x3E> Taxidermia is een schitterende prestatie die absoluut je geld waard is. De wereld heeft niet genoeg gezien van de genialiteit van Gywengy Pálfi. Vergeet niet al het eten bij de deur achter te laten!

text_en:
I was privileged to watch this film days before its final run in Singapore at The Picturehouse. And what a treat it was. Taxidermia, from start to finish, is outrageous and carnal, but never vulgar in its approach and execution. The word "Taxidermia" in itself refers to the stuffing and preserving of living things, in a bid to achieve "temporary immortality".

The cinematography of the film stays true to the different eras the three generations of men experienced individually. The bizarre, off-the-wall characteristics of the three underscore their hunger for the very same ambitions  to gain acceptance and fulfillment.

The scurrilous and brutal imagery in the film are certainly not without meaning; this redeeming feature alone sets it apart from the far too common gross-out functions we've come to accept from bigger titles.

Besides being blemished by the handful of niggling inconsistencies in its character portrayal and plot, my biggest beef with this film is that the representation of the three men is sometimes too distinct; you get a feeling that you're watching three separate films, mashed together into one. But of course, I'm nitpicking here.

Taxidermia is a stellar effort that is definitely worth your money. The world has not seen enough of the brilliance that is György Pálfi. Just remember to leave all food at the door!


text:
Het is beslist geen film voor iedereen! Je moet een sterke maag hebben om deze film tot het eind te zien!
De plot gaat over een Hongaarse familie en de manier waarop die zich in de loop van drie generaties ontwikkelt; en wat voor gekke familie moet ik zeggen! Van de eerste tot de laatste generatie zien we alleen maar een stel dwaze mensen die dwaze dingen doen! De vent van de eerste generatie is een seksuele maniak die zelfs een seksuele handeling verricht met een dood varken en zich verbeeldt dat hij het doet met een dikke oude dame! De vent van de tweede generatie is een dikke (maar wel een heel grote!) De derde man, de zoon van de vorige, de ironie van het lot, lijkt in de ogen van zijn vader (en ook van zijn moeder) helemaal niet op hem, omdat hij zo mager is als een lat... Hij werkt als balsemer en hij is de enige die zijn vader blijft zien, die nu een vegetarisch dieet van vet vlees volgt.
Aan deze korte voorbeelden kunnen we zien dat deze film eigenlijk een beetje krankzinnig is, maar dat is nu juist het waardevolste onderdeel! We kunnen de ironie voelen vanaf de eerste tot de laatste minuut van de film, en de duistere humor vermengd met een paar bloederige scènes maakt het tot een echt duistere komedie! Het is bijna uniek door zijn krankzinnigheid, aangezien we niet veel films kunnen vinden met dit soort ruwheid. Een waarin we enige overeenkomst kunnen vinden, wat betreft de slecht functionerende familie, is waarschijnlijk 'Amarcord', maar er zijn er niet veel die we kunnen vergelijken met deze!

text_en:
Definitely it's not a movie for everyone! You need to have a strong stomach to see this film until the end!

The plot is about a Hungarian family and the way it develops over three generations; and what crazy family I must say! From the first to the last generation all we see is a bunch of foolish people doing foolish things! The guy from the first generation is a sexual maniac soldier that even does a sexual act with a dead pig imagining he's doing it with a fat old lady The guy of the second generation is a fat (but a really big one!) champion of food contests that eats kilos of food in few minutes to throw up it all a bit later in order to eat some more kilos again! The third guy, son of the last one, irony of destiny, doesn't seems at all to his father (and his mother too), because he's thin as a bone... He works as an embalmer and he's the only person who keeps seeing his father, now a vegetative mount of fat flesh

We can see by these short examples that this movie is actually a little bit mad, but that's exactly its most valuable feature! We can feel the irony since the first to the last minute of the movie, and its dark humour mixed with some gore scenes makes it a really dark comedy! It's almost unique by its madness since we can't find many movies with this kind of roughness. One in which we can find some similarity, about the dysfunctional family's feature, is probably "Amarcord", but there aren't too many we can compare to this one!


text: We voelen de liefde-haatrelatie van de film met alles wat vlees is al snel aan. Het gaat om lichaamsvloeistoffen, voedsel, dieren, de doden en herhaling. Op al die dingen brengt de film een perversiteit over, en een fascinatie in hun schouwspel, ook al wordt het op een walgelijke manier uitgevoerd. De film is een presentatie, zij het af en toe een grappige, van de lelijkste en primitiefste instincten van de mens, zo sterk dat misschien zelfs de humor deel uitmaakt van die cyclus.<br />Alles wordt heel snel oud. Het concept is niet meer dan een griezelige fetisj, die evenveel over het menselijk bestaan zegt als over de flowerpower-kitsch. Men kan aanvoeren dat de film met een bepaalde stijl is gemaakt, maar voor mij leek de _mise en scéne_ uit eigenbelang, een teken dat dit kunst is. Maar wat belangrijker is, de film doet voortdurend neerbuigend tegen zijn personages en hoewel het waarschijnlijk de bedoeling was om alle lelijkheid toe te schrijven aan ons bestaan of aan communistische staten, is uiteindelijk de neerbuigendheid en het bestialiteit allemaal van Palfi.

text_en:
We sense the movie's love/hate relationship with all things flesh very soon. It's bodily fluids, food, animals, the dead and repeat. To any of these the film applies a perversity, and a fascination in their spectacle if carried out disgustingly. The film is a presentation, albeit an occasionally funny one, of human's ugliest and basest instincts  so much so that maybe even the humor is part of that cycle.

All of it gets old very fast. The concept is just a creepy fetish, saying about human existence as much as flower power kitsch. It can be argued that the film is directed with a certain style but to me the mise en scéne seemed self-serving, a signpost of this being art. More importantly though, the film is constantly condescending towards its characters and though the purpose was probably to blame all the ugliness on our existence or on Communist states, finally the condescension and bestiality is all Palfi's.


text: Ik vond deze film geweldig! Eindelijk een film met homofiele personages die als provocerend en grappig worden beschouwd, zonder geestige knappe jongens die uit de kast komen en de ware liefde vinden. Deze personages zijn gek en zo verwarrend dat ik mijn ogen niet van ze af kon houden. Ze zijn betoverend en onvolmaakt, en ik wilde ze allemaal omhelzen! De dialogen zijn geestig en wreed eerlijk. De film is als een verknipte schoolserie. Hij is sentimenteel, maar tegelijkertijd volkomen bizar en grof. Hij deed me denken aan de tv-serie Strangers with Candy.<br />Deze film is anders dan alles wat ik ooit heb gezien. Hij is verrassend, hartverwarmend, verontrustend, verknipt en volkomen origineel. Wacht maar eens af wat deze directeur kan doen als hij een groter budget heeft.

text_en:
I loved this film! Finally a movie with gay characters that's thought provoking and funny without featuring vapid pretty boys coming out of the closet and finding true love. These characters are crazy and so deeply unsettling that I couldn't take my eyes off them. They're enchanting and flawed and I just wanted to give each one of them a hug! The dialogue is witty and brutally honest. The movie is like a warped after school special. It's sentimental but at the same time totally bizarre and crass. It reminded me of the TV show Strangers With Candy. This

movie is unlike anything I've ever seen before. It's surprising, heartwarming, disturbing, twisted and utterly original. I can't wait to see what this director can do when he has a bigger budget.


text: Ik zal het kort houden, hoewel de lengte van deze videofilm allesbehalve kort is. De regisseur kondigde aan dat hij was beïnvloed door het werk van Fassbinder, Solondz en Waters. Nu ben ik dol op Fassbinder, ik bewonder ook het werk van Solondz, Over Waters, die niet een van mijn favorieten is. Ik kan zeggen dat hij ondeugend is, heel ondeugend (in zekere zin is dat ook een compliment, denk ik). Maar ik heb er geen spoor van gezien in de film van Spencer. Hij is verre van scherp als het werk van Solondz. Hij is verre van gewaagd, verbijsterend, hartverscheurend en visueel verbluffend als een van de Fassbinder-films. Het is een lelijke film, het grootste deel van de tijd geschreven en slecht gespeeld, slecht gefotografeerd en ik heb het niet over videoproblemen. De lelijkste Dogma-film ziet er beter uit dan deze. Het is tijdverspilling en de componist had het lef om te proberen emotie in zijn muziek te brengen. Ik wou dat ik iets over het verhaal kon zeggen, over de personages, over alles <0xE2><0x80><0x93> goed of slecht <0xE2><0x80><0x93> maar ik kan het niet, er is niets meer over. Ik vind slechte films veel interessanter dan goede, omdat je kunt begrijpen wat de regisseur bedoelde en kunt zien of hij verdwaald is. Maar hier <0xE2><0x80><0x93> helemaal niets.<br />aan de andere kant heeft deze film 3 prijzen gewonnen! Dus ik denk dat het óf mijn probleem is, óf het Sorry van iemand anders, maar ik denk niet dat het goed is om gewaagd te zijn.

text_en:
I'll be brief, though the length of this video film is everything but short. The director announced that he was influenced by the works of fassbinder, Solondz and Waters. Now I love Fassbinder, I also admire the work of Solondz, About Waters who's not one of my favourits I can say he's naughty, wickedly naughty(in a way I guess it's a compliment as well). But I didn't see a trace of these in Spencer's film. It's far from being sharp as Solondz' work, It's far from being daring, amazing, heart breaking and visually stunning as any of the Fassbinder films. It's an ugly film, most of the time written and acted badly, photographed poorly and I'm not talking on video problems. The ugliest Dogma film looks better then this. It's a waste of time and the composer had a nerve to try to create emotion with his music. I wish I could say something about the story, the characters, anything-good or bad but I can't, nothing left. I find bad films much more interesting then good ones, because u can understand what the director meant and see were he got lost. But here-absolutely nothing.

on the other hand this film won 3 awards ! So I guess it's either my problem or someone else's Sorry, but being daring I guess is far from doin' good.


text: Oké, ik ga een beetje uit de bocht vliegen, maar de openingsscène van de film met de raadselachtige titel _Zomerstorm_ deed me denken aan _The Mindy Boy_ (en het is een korte voorganger, FISH BELLY WHITE). Een onbeholpen, jonge boerenjongen bijt de kop van een kip af. Alleen is de boerenjongen hier een voormalige pornoster die nu een fluffer is geworden (als je niet weet wat dat is, zet je speler dan op 'pauze' en huur de film _THE FLUFFER_ ), de 'kip' is in werkelijkheid geen pluimvee, maar de menselijke variant, en de 'kop' is... tja, ik denk dat je het wel begrijpt.<br />Deze film is onverklaarbaar weerzinwekkend, met afschuwelijke videobeelden, onaantrekkelijke acteurs die gekunstelde en ongemotiveerde dialogen uiten. De plot is surrealistisch en ongelooflijk. Op de een of andere manier dacht ik dat dit een komedie was <0xE2><0x80><0x93> maar het enige grappige hier is hoe de een of andere schrijver/regisseur/redacteur uit naam van de onafhankelijke filmindustrie zo dement kan zijn. Als dit zomer is, geef mij dan maar een winterse sneeuwstorm.

text_en:
Okay, I'm going out on a limb here, but the opening scene of the mystifyingly titled SUMMER STORM reminded me of THE MUDGE BOY (and it's short predecessor, FISH BELLY WHITE): An awkward young farm boy bites the head off a chicken. Except here the farm boy is a former porn star now reduced to being a fluffer (if you don't know what that is, put your player on 'pause' now and rent the film THE FLUFFER), the 'chicken' is actually not poultry but the human variety, and the 'head' is...well, I think you get the idea.

This film is inexplicably repulsive, with awful videography, unattractive performers speaking stilted and unmotivated dialogue. The plot is surreal and unbelievable. Somehow I thought this was a comedy - but the only thing funny here is just how demented some writer/director/editors can be in the name of independent film making. If this is SUMMER THUNDER, give me a winter blizzard any day.


text: Ik heb net die film in het Pioneer Theatre in New York gezien en ik HOU ervan. Hij is opgenomen op digitale video, waar je een paar minuten voor nodig hebt om aan te wennen, maar het verhaal is absoluut origineel en het einde is niet-zo-gelukkig. De personages zijn 3-dimensionaal en interessant (en niet zo'n typische spierbonk die je in de meeste homofilms ziet!). Er zit ook een heel scherp gevoel voor humor in, omdat je ziet dat sommige mensen gewoon zijn voorbestemd om te worden uitgebuit en nooit helemaal aan die vicieuze cirkel kunnen ontsnappen. Het verbaasde me dat het verhaal ook zo strak en samenhangend was <0xE2><0x80><0x93> de meeste indiefilms zijn niet zo goed geschreven.<br />Neem zeker een screening hiervan als je kunt, of huur de dvd!

text_en:
I just saw this movie at the Pioneer Theatre in NYC, and LOVED it. It's shot on digital video which takes a few minutes to get used to, but the story is definitely original and the ending is not-so-happy. The characters are 3-dimensional and interesting (and not your typical muscleboy lunkheads that you see in most gay movies!). There's also a really pointed sense of humor throughout, as you get to see how some people are just destined to be exploited and can never quite escape the vicious circle. I was surprised at how tight and cohesive the story was, too -- most indies aren't so well-put-together.

Definitely catch a screening of this if you can, or rent the DVD!


text:
Als je van ouderwetse, afgezaagde humor houdt, zul je dit geweldig vinden. Ik vind het moeilijk om een film die zulke malle, afgezaagde en stomme acht sterren heeft, acht sterren te geven, maar ik moest wel want over het geheel genomen was het leuk om naar te kijken en leverde het een aantal echt grappige scènes op. Sommige scènes waren zelfs ronduit hilarisch. Veel ervan is onschuldige, ouderwetse slapstick en als het vermaakt, deed het zijn werk.
Dit was mijn eerste blik op de vroege Red Skelton-films (ik kende hem alleen van zijn tv-programma) en het deed me denken aan sommige Bob Hope-films, behalve dat deze meer slapstick en actie had. Het inspireerde me om nog meer Skelton-komedies op dvd te kopen, maar helaas kon geen ervan zich meten met deze. De echte ster van de film was in elk geval niet Skelton, want Rags Ragland, die de chauffeur speelde, had misschien wel het hoogste percentage grappige dialogen. De honkbalscène was hier ook heel goed.
Ja, over het algemeen gesproken is dit een stomme film, maar hij is echt amusant. Als er maar twee mensen naar hebben gekeken (als ik het zo mag zeggen) dan hebben blijkbaar een heleboel mensen hem niet gezien. Dat is jammer, vooral voor de oudere mensen, want die hebben een grappige film gemist.

text_en:
If you like old-fashioned corny humor you'll love this. I'm hesitant to give a movie this silly, corny and stupid eight stars but I had to because overall it was fun to watch and provided a number of genuine laughs. In fact, some of the scenes were downright hilarious. A lot of it is innocent old-time slapstick and, if it entertains, it did its job.

This was my first look at early Red Skelton films (I had only known him through his TV show) and it reminded of some Bob Hope films except this one had more slapstick and action.

It inspired me to go out and buy other Skelton comedies on VHS but, unfortunately, none ever measured up to this one. The real star of film might not have been Skelton, anyway, as Rags Ragland, playing the chauffeur, had perhaps the highest percentage of funny lines. The baseball scene in here also was very good.

Yes, this is stupid, generally-speaking, but it's really entertaining. If only two people have reviewed it (as of my review) then apparently a lot of people haven't seen this. That's too bad, especially with the older crowd, because they've missed a funny movie.


text:
Dit is de derde en grappigste van Red Skeltons 'Whistling'-films over de moorddadige tegenspoed van Wally Benton, acteur, die de meeste rollen speelt in de mysteryshow van de radio, 'The Fox'. Het is een bloedstollende klucht. Skelton en een horde komieken werken zich door een verhaal heen over hoe Wally wordt aangezien voor een vermoedelijke seriemoordenaar, terwijl hij alleen maar op huwelijksreis wil gaan met Anne Rutherford <0xE2><0x80><0x93> en wie kan hem dat kwalijk nemen?
S. Sylvan Simon, een van de geweldige B-talenten van MGM, regisseert. Zijn specialiteit was een klucht op hoge snelheid, en hij speelt het hier in een geweldig tempo. Simon is bijna vergeten. Hij had net de filmversie van _Born Yesterday_ geproduceerd, toen hij plotseling overleed in 1951, op 41-jarige leeftijd. Hij regisseerde Skelton in vier van zijn films en wist hoe hij van die getalenteerde clown een goed komisch nummer moest maken.
Skelton had een succesvolle carrière in de filmwereld, tegelijk met zijn radio- en televisie-optredens van eind jaren dertig tot halverwege de jaren vijftig. De meeste mensen kennen zijn films niet, omdat hij volgens zijn contract een extra honorarium moest betalen als zijn films op de televisie werden vertoond! Gelukkig komen ze tegenwoordig vrij vaak op de Turner Classic Films. Doe jezelf een lol en kijk deze eens.

text_en:
This is the third and funniest of Red Skelton's "Whistling" movies about the murderous misadventures of Wally Benton, actor, who plays most of the roles on radio's mystery show, "The Fox". It is a breakneck farce. Skelton, and a horde of comedians race their ways through a tale about how Wally is mistaken for a suspected serial murderer when all he wants to do is go on his honeymoon with Anne Rutherford -- and who could blame him?

S. Sylvan Simon, one of MGM's terrific B talents, directed. His specialty was high speed farce, and he pulls things off here at a terrific pace. Simon is largely forgotten. He had just produced the movie version of BORN YESTERDAY when he died suddenly at age 41 in 1951. He directed Skelton in four of his movies and knew how to get a good comic performance out of that talented clown.

Skelton had a successful career in the movies, simultaneously with his radio and television gigs from the late 1930s through the mid-50s. His movies are unfamiliar to most people because his contract called for extra fees to him when his movies played on television! Fortunately, they play fairly often now on Turner Classic movies. Do yourself a favor and see this one.


text:
De man met vele talenten, Red Skelton, heeft een paar van zijn grappigste momenten op het scherm in deze derde en laatste aflevering van zijn amateurradiorechercheur, Wally 'The Fox' Benton, serie. Het grootste deel van de tijd wordt hij bijgestaan door de fantastische Rags Ragland als Chester de chauffeur, alias persagent, en de levendig grappige gekke blondine, Jean Rogers, als een doder dan Rags (niet te geloven, toch?) verslaggever. Twee 'poppen' zijn beter dan één in een komische gangsterfilm. De kijker wordt dus getrakteerd op de welgevormde Ann Rutherford als Wally's aanstaande bruid, Carol Lambert, die minder grappige trekjes heeft dan de anderen, maar nog steeds een heerlijke kers op de taart is. Er zijn verscheidene scènes die vandaag de dag nog net zo fris zijn als ze drieënzestig jaar geleden waren. Op een ervan is de komische vaardigheid van Rags Ragland te zien, die veel te vroeg bij ons wegging om de perfecte timing van een komische schets te kunnen illustreren. Hij probeert de telefoon te gebruiken om zijn nieuwe cliënt, Wally, te helpen, wanneer hij door een afstandelijke telefoniste tot woede wordt gedreven. Ma Bell zou niet meer zo'n aansporing krijgen tot de even briljante Lily Tomlin bijna dertig jaar later verscheen als Ernestine, de telefoniste. Kijk ook naar het komische kwartet dat in een liftschacht vastzit. Alle vier bungelen ze in de lucht, zich vasthoudend aan een hachelijke kabel. Het is ook een genoegen om te zien hoe de Brooklyn Dodgers deelnemen aan alle streken op het honkbalveld, met Leo Durocher in de schijnwerpers. En dan is er nog de laatste slapstick die de losse eindjes aan elkaar knoopt.
Misschien zijn er hier en daar een paar blunders, zoals Wally's opmerking 'Je zult het leven van Riley leiden... dat wil zeggen, als Riley niet thuiskomt', een grap die in 1943 al oudbakken was. Maar als een komiek op dreef is, zijn er altijd wel een paar oudbakken woordspelingen. Zelfs Robin Williams en Eddie Murphy vallen soms door de mand.
Als je van de capriolen van deze vier clowns geniet, vergeet de kijker misschien waar het verhaal over gaat. En dat is prima, want het is niets nieuws. Het verhaal gaat over de maffia die wraak neemt, corruptie bij de politie en een populaire radiopersoonlijkheid, Wally 'de Vos', die wordt aangezien voor een huurmoordenaar, de trouwe lezer. Het enige wat de arme Wally wil, is trouwen, op huwelijksreis gaan naar Niagra Falls en zijn baan opzeggen. Maar voordat hij dat kan doen, moet hij zich ontdoen van de moorden die hij zou hebben gepleegd.
De vele fans van Red Skelton zullen deze film geweldig vinden. Mensen die niet vertrouwd zijn met Reds humor zullen veel inside jokes missen, zoals 'I dood it', maar zullen van de rest genieten, vooral als ze van ouderwetse radio en van slapsticks houden.

text_en:
The man of many talents, Red Skelton, has some of his funniest moments on screen in this third and final installment of his amateur radio detective, Wally 'The Fox' Benton, series. Keeping up with him most of the way are the marvelous Rags Ragland as Chester the chauffeur, aka press agent, and the vivaciously funny dippy blonde, Jean Rogers, as a dumber than Rags (would you believe?) reporter. Two "dolls" are better than one in a comedy gangster flick. So the viewer is treated to the curvaceous Ann Rutherford as Wally's bride-to-be, Carol Lambert, who has fewer funny lines than the others, but is still delicious icing on the cake.

There are several scenes that are as fresh today as they were sixty-three years ago. One displays the comedic ability of Rags Ragland, who left us way too soon, to illustrate what perfect timing he could bring to a humorous sketch. He is attempting to use the telephone to assist his new client, Wally, when he is driven to anger by an aloof operator. Ma Bell would not receive such a lampooning again until the equally brilliant Lily Tomlin appeared as Ernestine, the telephone operator, nearly thirty years later. Watch too when the comic quartet is trapped in an elevator shaft. All four are dangling in the air, holding on to a precarious cable. Rags exclaims, "I didn't know I weighed so much." It's also a pleasure to see the Brooklyn Dodgers participating in all the shenanigans at the ball park, with Leo Durocher in the limelight. Then there's the final slapstick-filled sequence that ties the loose ends together.

There may be a few clinkers here and there, such as Wally's jibe,"You'll live the life of Riley...that is, if Riley don't come home," a joke that was already stale in 1943. But when a comic is on a roll, there are bound to be a few stale puns. Even Robin Williams and Eddie Murphy fall flat sometimes.

Enjoying the antics of these four clowns may cause the viewer to forget what the plot is about. Which is OK since it's nothing new. The story deals with the mob getting even, police corruption, and a popular radio personality, Wally "The Fox," being mistaken for a hit-man, The Constant Reader. All poor Wally wants to do is get married, honeymoon at Niagra Falls, and take a break from his job. Before he can do that, he must clear himself of the murders he is accused of committing.

Red Skelton's many fans will love this film. Those unfamiliar with Red's humor may miss many of the inside jokes, such as "I dood it," but should enjoy the rest, especially if fans of old-time radio and lovers of slapstick.


text:
Fluiten in Brooklyn was de laatste van drie films waarin Red Skelton de rol van Wally 'The Fox' Benton speelde, een radiocriminoloog die via zijn reputatie steeds weer in deze echte-levensmysteries wordt betrokken. Waarom hij niet gewoon had gezegd dat hij gewoon een acteur was die een rol speelde, zou hem een heleboel moeite hebben bespaard. Aan de andere kant zouden wij Skeltons Fox-films, die door MGM zijn gemaakt, niet leuk hebben gevonden.
Een van de dingen waar hij nooit helemaal aan toekomt, is trouwen met zijn vriendin Ann Rutherford. Als er nog een Fox-film was gemaakt, weet ik zeker dat ze het niet nog eens zouden hebben gedaan. Er zijn een paar moorden in Brooklyn, de laatste was die van een rechercheur en na elke moord stuurt iemand een briefje naar de Brooklyn Standard ( _Eagle_ ) met de mededeling waar het lijk is en ondertekent het met 'Constant Reader'.
Tegelijkertijd besluiten Skelton en zijn uilskuiken van een Friday Rag Ragland, die hij heeft opgepikt uit de laatste Fox-film _ Whistling in Dixie_, dat hij de publiciteitsstunt dat Skelton in werkelijkheid de Constant Reader is, moet laten schieten. Dat zorgt voor een lange achtervolging waarbij Skelton, Ragland, Rutherford en de nieuwsgierige journaliste Jean Rogers het allemaal letterlijk in één klap oplossen. Het fluitspel in Brooklyn is een snelle komedie die prettig en persoonlijk is voor mij en voor de oudere fans van de voormalige Brooklyn Dodgers. Er is een uitgebreide scène waarin Skelton zowel aan de politie als aan de slechteriken is ontsnapt en zich heeft vermomd als lid van het semiprofessionele team de Beavers die een wedstrijd spelen tegen de Dodgers en die allemaal baarden dragen. Er was een team dat het House of David heette waar de spelers net zo waren, ze zagen er allemaal uit als chassidische joden. Het was hun truc en ze waren een attractie. Als manager van Leo Durocher en spelers als Arky Vaughn, Joe Medwick, Mickey Owen, Billy Herman en Dolph Camilli speelden ze zichzelf. Skelton vermomde zich als de werper van de Beavers en nam zijn plaats op de werpheuvel in tegen deze jongens en ging met pensioen nadat hij de eerste drie slagmannen had geslagen. Je moet eens zien hoe hij het doet.
Als hij aan de beurt is als werper, geeft Bobo Newsom bij de plaat wat chin-muziek aan Skelton door. Newsom was bijna net zo'n geboren artiest als Durocher, die met deze film de rest van zijn leven bij showbusinesstypes ging rondhangen. Zoals je zult zien, kreeg Newsom een paar rechtshandige handwapens. Die foto's van de Brooklyn Dodgers en Ebbets Field zijn beslist juweeltjes die elke honkbalfan moet zien.
Om de waarheid te zeggen is de plot een beetje vergezocht, maar de lachsalvo's zijn echt genoeg. Voor Skelton en honkballiefhebbers een must.

text_en:
Whistling in Brooklyn was the last of three films that Red Skelton did as Wally 'The Fox' Benton, radio criminologist who keeps getting drawn into these real life mysteries via his reputation. Why he didn't just say that he was just an actor playing a role would have saved him a whole lot of trouble. Then again we wouldn't Skelton's Fox films, made at MGM, and they're pretty funny.

Among other things he never quite gets around to is marrying gal pal Ann Rutherford. If another Fox film had been done I'm sure they'll have not done the deed yet again.

There are some murders going on in Brooklyn, the last one being that of a police detective and after each one someone sends the Brooklyn Standard (Eagle) a note as to where the body is and signs it 'Constant Reader'.

At the same time Skelton and his lunkhead man Friday Rag Ragland whom he picked up from the last Fox movie Whistling in Dixie decide that he ought to give out with the publicity stunt that Skelton is really the Constant Reader. That sets up one long chase where Skelton, Ragland, Rutherford, and snoopy reporter Jean Rogers get to solve it all literally on the fly.

Whistling in Brooklyn is a fast paced comedy that is nice and personal for me and for the aging fans of the former Brooklyn Dodgers. There is an extended sequence where Skelton has escaped from both cops and bad guys and has disguised himself as a member of the semi-pro team the Beavers who are playing an exhibition with the Dodgers and they all wear beards. There was a team called the House of David where the players were just like that, they all looked like Hassidic Jews. It was their gimmick and they were an attraction.

MGM did some location work in Brooklyn and such Dodgers as manager Leo Durocher and players like Arky Vaughn, Joe Medwick, Mickey Owen, Billy Herman and Dolph Camilli played themselves. Skelton disguised himself as the Beavers pitcher and took his place on the mound against these guys and retired the side after hitting the first three batters. You've got to see how he does it.

Later on when he's up pitcher Bobo Newsom administers some chin music to Skelton at the plate. Newsom was almost as natural born a performer as Durocher who with this film started hanging around with show business types the rest of his life. Newsom had some right-handed sidearm delivery as you'll see. Those shots of the Brooklyn Dodgers and Ebbets Field are definite treasures that any baseball fan must see.

To tell the truth, the plot is kind of dopey, but the laughs are real enough. For Skelton and baseball fans, a must.


text: Natuurlijk zijn er veel slapsticks, kinderlijke grappen en bijna-grijnsgrappen, maar meer dan af en toe moest ik hardop lachen om een echte grap (een echte zeldzaamheid). In al die tientallen jaren dat ik films heb gezien (te veel om te vertellen) had ik nog nooit een stunt gezien die zo goed was als die in de liftschacht. Trick 1943-fotografie of fantastische stunt doubles, wat dan ook, dat was pas echt vermakelijk. Rags Ragland had geweldige dialogen. Dit moet zijn beste rol zijn geweest. Geweldig om Ebbets Field weer te zien, vooral het bord van Abe Stark in het rechterveld ( _hit sign, win suit_ ). Ik ben een herboren Red Skelton-fan!<br />Van nu af aan zal ik op mijn hoede zijn voor elke oude Skelton-film.

text_en:
Of course there's a lot of slapstick, juvenile jokes, and near pushing the envelope humor, but more than occasional real zinger routines made me actually laugh out loud, (a real rarity). In all the decades,(too many to tell) I've watched movies, I'd never seen a stunt as good as the one in the elevator shaft. Trick 1943 photography or fantastic stunt doubles, whatever, that was real nail biting entertainment. Rags Ragland had great lines. This must have been his best role. Great to see Ebbetts Field again, especially Abe Stark's sign in right field (Hit sign, win suit). I'm a reanimated Red Skelton fan!

Henceforth, I'm going to be on the lookout for any old Skelton movie.


text: De grappen vliegen er dik en snel uit, de laatste van Skeltons Whistling-serie voor MGM. Het tempo is zo hectisch dat je misschien je fast-forward moet checken. Maar het eerste halfuur is bijna hilarisch met de gebruikelijke Skelton-overvallen en -diefstallen, ondersteund door deskundigen van Rags Ragland en Ann Rutherford, plus een overvloed aan gevatte kwinkslagen, dus blijf luisteren. Zoals gewoonlijk is de plot niet veel meer dan een handig kapstokje om Skeltons gebruikelijke mafketels aan op te hangen. En wat is er beter geschikt voor oorlogspubliek dan een kans om aan de verschrikkingen te ontsnappen met deze wervelwind? Ik vroeg me echt af hoe ze uit de liftschacht zouden ontsnappen, een van die geweldige momenten waarop je niet -' Ik weet niet of ik moet lachen of mijn ogen moet verbergen. En ja, dat is Jean Rogers als de verslaggeefster, die even pauze heeft van Ming the Merciless en zijn serie over zijn pogingen om het universum en Flash Gordon in één adem te noemen. Er is ook een kans om Ebbetts Field en de Brooklyn Dodgers te bekijken voordat ze allebei werden gesloopt en naar L.A. werden verscheept. Al met al een leuke tijdsbesteding, zelfs na al die jaren.

text_en: The gags fly thick and fast in this, the last of Skelton's Whistling series for MGM. The pace is so hectic you may have to check your fast-forward. But the first half-hour is near hilarious with the usual Skelton mugging and pratfalls, backed up by experts Rags Ragland and Ann Rutherford, along with clever quips galore, so stay tuned. As usual, the plot amounts to little more than a convenient hat-rack on which to hang Skelton's usual brand of madcap. And what better fare for wartime audiences than a chance to escape the horrors with this slapstick whirlwind. I really did wonder how they would escape the elevator shaft, one of those great moments when you don't know whether to laugh or hide your eyes. And, yes, that is Jean Rogers as the reporter, on a break from Ming the Merciless and his serial effort at conquering the universe and Flash Gordon all in the same breath. There's also a chance to scope out Ebbetts Field and the Brooklyn Dodgers before both were torn down and shipped to LA. All in all, good period fun, even this many years later.


text:
Dr. Jack Shephard is niet in staat een overlevende te redden die in zee verdrinkt, en hij raakt beïnvloed door het incident en de druk van de gemeenschap die hem als leider aanwijst. Jack heeft visioenen van zijn vader op het eiland en probeert hem te achtervolgen. Ondertussen wordt de laatste watervoorraad gestolen, maar Jack lost zijn innerlijke problemen met zijn verleden op en vindt een bron van water.
Deze goede episode onthult het verleden van Jack Shephard en de redenen waarom hij aan boord van vlucht 815 was. Het vestigt de aandacht op het feit dat alle personages die tot op dit moment zijn onthuld in het verleden problemen hebben gehad. Jack heeft bijvoorbeeld een onopgeloste kwestie met zijn vader. Ik stem voor acht.
Titel (Brazilië): 'White Rabbit'

text_en:
Dr. Jack Shephard is not able to save a survivor drowning in the sea and he becomes affected by the incident and the pressure of the community pointing him as a leader. Jack has visions of his father in the island and tries to chase him. Meanwhile, the finishing water supply is stolen, but Jack resolves his inner problems with his past and finds a source of water.

This good episode discloses the past of Jack Shephard and the reasons why he was in flight 815. It calls the attention that all the characters disclosed to this moment have some sort of trouble in the past. Jack, for example, has an unresolved situation with his father. My vote is eight.

Title (Brazil): "White Rabbit"


text:
'Ik wil dat je naar me luistert, oké? Want ik vraag je om een gunst, Chrissy. Ik sta voor je in hetzelfde pak dat ik op de begrafenis van mijn vader draag, en ik vraag je om een gunst. Over zestien uur moet ik op LAX landen, en ik heb die kist nodig om door de douane te komen, want daar staat een lijkwagen op me te wachten. En ik heb die lijkwagen nodig om mij en die kist naar een begraafplaats te brengen. Waarom? Waarom, Chrissy, kan ik hem niet gewoon naar een uitvaartcentrum brengen en alles regelen? Waarom kan ik er niet echt de tijd voor nemen? Omdat ik wil dat het gebeurt. Ik wil dat het voorbij is. Ik moet alleen... Ik moet mijn vader begraven.'
'White Rabbit' is een aflevering die zich het best herinnert door zijn iconische toespraken: één flashback, één in het heden, beide door Jack, en beide vanuit een andere invalshoek belicht in het programma. Zijn flashbacktoespraak is belangrijk om Jack en zijn 'doe het nou maar' en 'ga zo snel mogelijk verder'-filosofieën te begrijpen. Later in de serie zien we vaak dat Jack probeert weg te vluchten uit zijn verleden, hoewel het hem soms verscheurt. De leden van het kamp hebben uiteenlopende gradaties van bereidheid om samen te leven, en sommigen, onder wie Jack, lijken op verschillende momenten voor en tegen die moraal in te gaan. Hoe dan ook, het is dat idee dat het kamp verenigt, en als ze eenmaal uit elkaar gerukt worden, lijkt het veel waarschijnlijker dat ze in hun eentje sterven. Maar het spreekt ook voor Jack zelf. Lockes woorden en Jacks vruchteloze jacht leiden hem er uiteindelijk toe zijn rol als leider vol vertrouwen op zich te nemen.
Maar de episode heeft meer om herinnerd te worden dan deze twee toespraken. Het is een belangrijke episode in de geschiedenis van het programma als we kennismaken met de rol van Christian Shephard (tenzij je de korte opname van Walkabout meetelt), zijn eerste van een lange reeks schijnbaar steeds belangrijkere optredens. We hebben ook onze eerste gesprek tussen Jack en Locke over wetenschap en geloof, hoewel het minder een discussie is en Jack meer twijfelt aan Lockes verklaring van wat er met hem gebeurt. Het is toepasselijk dat eilandjunk Locke de eerste is die de bizarheid van hun situatie opmerkt. Hij gaat nog een stap verder met Charlies 'Waar zijn we?' en noemt hun situatie ongetwijfeld positief, iets wat alleen Locke zou doen: 'Deze plek is anders. Hij is bijzonder. De andere zijn dat niet.' In latere seizoenen verzet Jack zich nog lange tijd tegen Lockes standpunt, maar uiteindelijk beseft Jack dat dit gesprek het moment was waarop hij naar Locke had moeten gaan luisteren.
De episode is op de meeste niveaus aardig. John Terry geeft Christian Shephards eerste dialoog vorm in flashbacks en creëert een personage dat we onmiddellijk willen zien, en dat blijkt niet al te lang te hoeven wachten. Terry O'Quinns eerste van vele mythische monologen is goed verteld en gedenkwaardig. Matthew Fox is een sterke hoofdrol en geeft beide toespraken vorm, die natuurlijk alleen maar de kracht van de toch al sterke episode benadrukken. De subplot is sterk en de identiteit van de mogelijke waterveroorzaker is onvoorspelbaar. Bovendien, zoals altijd het geval was in seizoen 1, wordt de komende episode briljant in gang gezet zonder af te wijken van de huidige. Sun bedankt Jin omdat hij haar water heeft gehaald, en hij antwoordt: 'Dat doen echtgenoten nu eenmaal,' hoewel we Jin tot dan toe niet als een bijzonder begerenswaardige echtgenoot hadden beschouwd, en de volgende episode, 'Huis van de Rijzende Zon', geeft Suns perspectief van hoe hij op en van het eiland is geweest.
Maar dit is Jacks episode, en zijn eilandverhaal en zijn flashbackverhaal bevatten allebei een mislukking en een achtervolging. Beide verhalen beginnen met Jack die iemand niet kan redden en het daar moeilijk mee heeft. In de flashbacks zegt Jacks vader tegen hem dat hij er niet tegen kan om een held te zijn, terwijl Boone op het eiland min of meer hetzelfde denkt.
In beide verhalen zit hij achter zijn vader aan, en hoewel hij hem alleen in de flashbacks te pakken krijgt, zijn de uitkomsten van beide verhalen hetzelfde, in die zin dat Jack niet krijgt wat hij wil. In de flashbacks wil Jack zich verzoenen met Christian, maar in plaats daarvan vindt hij hem dood. Hoe dan ook, hij heeft zijn vader gevonden. Op het eiland ziet Jack zijn vader en probeert hem te vinden. Hij wordt onderbroken door Locke, die op zoek is naar water. Jacks zoektocht eindigt niet met het vinden van zijn vader, zoals hij had gewild, hoewel hij wel het water vindt dat het kamp nodig heeft, en hij stapt naar voren en wordt de leider, ondanks het feit dat hij eerder die dag Joanna's leven niet heeft kunnen redden. Jack hier bewijst dat zijn vader het mis had en toont het kamp dat hij heeft 'wat nodig is'.
'Laat hem met rust. Het is nu 6 dagen geleden en we wachten nog steeds. We wachten tot er iemand komt. Maar stel dat dat niet gebeurt? We moeten ophouden met wachten. We moeten de dingen op een rijtje zetten. Vanmorgen is er een vrouw gestorven, alleen maar omdat ze ging zwemmen, en hij probeerde haar te redden, en nu wilt u hem aan het kruis nagelen? Dat kunnen we niet doen. Alleman voor zichzelf gaat het niet redden. Het is tijd om te gaan organiseren. We moeten bedenken hoe we hier kunnen overleven. Ik heb water gevonden. Vers water, in de vallei. Bij het eerste licht zal ik een groep meenemen. Als je niet mee wilt, zoek dan een andere manier om een bijdrage te leveren. Vorige week waren de meesten van ons vreemden voor je, maar nu zijn we er allemaal. En god mag weten hoe lang we hier zullen blijven. Maar als we niet samen kunnen leven, zullen we alleen sterven.'
Uitverkoren optredens: Matthew Fox, Terry O'Quinn, John Terry.
Uitverkoren scène: Jack en Locke in het bos.

text_en:
"I want you to listen to me, okay. Because I'm asking you a favor, Chrissy. I'm standing in front of you in the same suit that I'm wearing to my father's funeral and I'm asking you a favor. In 16 hours I need to land at LAX, and I need that coffin to clear customs because there's going to be a hearse waiting there. And I need that hearse to take me and that coffin to a cemetery. Why? Why, Chrissy, can't I just bring him to a funeral home and make all the arrangements? Why can't I really take my time with it? Because I need it to be done. I need it to be over. I just -- I need to bury my father."

"White Rabbit" is an episode best remembered for its iconic speeches: one flashback, one in present, both by Jack, and both revisited on the show from other perspectives. His flashback speech is important in understanding Jack and his "just do it" and "move on as quickly as possible" philosophies. Later in the series we frequently see instances of Jack attempting to run from his past, although it sometimes consumes him.

Jack's on-island speech is less character-specific though; it can be applied to everyone. All the show's characters have varying degrees of willingness to live together, and some of them, including Jack, appear to go for and against that moral at different times. Regardless, it's that idea that unites the camp, and once they do get torn apart, they seem far more likely to die alone. But it speaks wonders for Jack himself too. Locke's words and Jack's wild goose chase ultimately lead him to accept his role as leader with complete confidence.

The episode has more to be remembered for than these two speeches though. It is an important episode historically as we are introduced to the character of Christian Shephard (unless you count the brief setup in Walkabout), in his first of a long line of seemingly more and more important appearances on the show. We also have our first science/faith talk between Jack and Locke, although it's less of an argument, and more of Jack doubting Locke's explanation of what's happening to him. Appropriately enough, island junkie Locke is the first to note the bizarreness of where they are, taking Charlie's "Where are we?" just one step further, while all the while referring to their situation as undoubtedly a positive thing as only Locke would: "This place is different. It's special. The others don't want to talk about it because it scares them. But we all know it. We all feel it." Jack opposes Locke's stance for a long time in later seasons, but eventually Jack realizes that this conversation was where he should've started listening to Locke.

The episode is likable on most levels. John Terry nails Christian Shephard's first scene of dialogue in flashbacks, creating a character we just want to see more of instantly, and it turns out we don't have to wait too long. Terry O'Quinn's first of many mythical monologues is well-delivered and memorable. Matthew Fox is a strong lead, and nails both his speeches, which of course only seal the already strong episode. The subplot is strong, and the identity of the eventual water culprit is unpredictable. Furthermore, as was always season 1's strength, it brilliantly sets up the upcoming episode without taking away from the current one. Sun thanks Jin for getting her water, and he replies "That's what husbands do," although up til then, we hadn't seen Jin as a particularly desirable husband, and the next episode, "House of the Rising Sun", gives a closer look at Sun's perspective of how he has been on and off the island.

But this is Jack's episode, and his island story and his flashback story each feature a failure and a chase. Both stories open with Jack failing to save someone and having difficulty coping. In the flashback, Jack's father tells him he doesn't have what it takes to cope with being a hero, while on the island, Boone more or less assumes the same out loud.

In both stories, he is chasing his father, and although he only catches him in the flashback, the outcomes of both stories are similar in that Jack doesn't get what he's after. In the flashback, Jack wants to reconcile with Christian, but instead he finds him dead. Regardless, he did find his father. On the island, Jack is seeing his dad and tries to find him. He's interrupted by Locke, who is looking for water. Jack's quest does not end with finding his father, as he wanted it to, although he does find the water that the camp needs, and he steps up and becomes the leader despite failing to save Joanna's life earlier that day. Jack here proves his father wrong, and shows the camp that he does have "what it takes".

"Leave him alone. It's been 6 days and we're all still waiting. Waiting for someone to come. But what if they don't? We have to stop waiting. We need to start figuring things out. A woman died this morning just going for a swim and he tried to save her, and now you're about to crucify him? We can't do this. Everyman for himself is not going to work. It's time to start organizing. We need to figure out how we're going to survive here. Now, I found water. Fresh water, up in the valley. I'll take a group in at first light. If you don't want to go come then find another way to contribute. Last week most of us were strangers, but we're all here now. And god knows how long we're going to be here. But if we can't live together, we're going to die alone."

Standout performances: Matthew Fox, Terry O'Quinn, John Terry.

Standout scene: Jack and Locke's talk in the woods.


text:
Dit is de episode die me helemaal in de ban bracht.
Jacks verhaallijnen zijn altijd overtuigend en onderhoudend, en het leek me dat de overlevenden zich echt moesten aanpassen aan het leven op het eiland. Matthew Fox geeft een verbazingwekkende vertolking. Alle overlevenden lijken te beseffen dat hun dagen misschien geteld zijn en dat ze een heel ander element toevoegen aan hun leven op het mysterieuze eiland. Met stukken die doen denken aan _Fight Club_, is _White Rabbit_ een griezelige en mooie episode die volgens mij alle verbazingwekkende eenvoud laat zien waar seizoen één vol mee zat. Mysterie omhuld door de waarheid van een menselijke conditie.
Jack beseft dat hij echt alleen maar een mens is, wat zijn karakter des te overtuigender maakt. Lockes toespraak over schoonheid is adembenemend en van toepassing op veel meer zaken dan deze voorstelling.

text_en:
This is the episode that got me completely hooked.

Jack story lines are always convincing and entertaining, and it seemed to me to be the episode in which the survivors really had to adjust to life on the island. Beautifully shot and acted, Matthew Fox gives an amazing performance. All the survivors seem to realize that their days may be numbered, adding an entire other element to their lives on the mysterious island. With cuts reminiscent of "Fight Club," "White Rabbit" is an eerie and beautiful episode which I believe shows all the amazing simplicity that season one was loaded with. Mystery shrouded by the truth of a human condition.

Jack realizes he really is only human, which makes his character all the more convincing. Locke's speech about beauty is breathtaking, and is applicable to much more than this show.


text: Mijn enige bezwaar tegen 'Het Witte Konijn' is dat een aflevering die zo op Jack is gericht, terwijl hij in de voorgaande afleveringen al veel tijd op het witte doek heeft doorgebracht, en vooral in 'De Piloot', misschien een beetje oneerlijk is tegenover veel andere personages. En toch bewijst 'Het Witte Konijn' zijn waarde door de basis te leggen voor een heleboel thema's die in de toekomst dominant zullen zijn: Jacks hoofdrol; de Jack-Locke-'man van de wetenschap, man van het geloof'-dynamiek (de dialoog in deze scène is bijzonder goed geschreven); problemen tussen vader en zoon; spookachtige verschijningen op het eiland (die al in 'Walkabout' zijn geïntroduceerd, maar nu duidelijker worden weergegeven), die specifiek verband houden met de personages; flashbacks die teruggaan tot het personage.' Het is bewonderenswaardig hoe deze 5 eerste episodes zich op elkaar opbouwen en in wezen één lang verhaal vertellen.

text_en: My one and only reservation about "White Rabbit" is that having an episode so focused on Jack when he was already given plenty of screen time in the previous episodes and especially in the Pilot was perhaps a bit unfair to many other characters. And yet, "White Rabbit" proves its value by laying the groundwork for a lot of the themes that will be dominant in the future: Jack's leader role; the Jack-Locke "man of science, man of faith" dynamic (the dialogue in this scene is particularly well-written); father-son relationship problems; ghostly manifestations on the island (already introduced in "Walkabout", but now made more clear), specifically connected to the characters; flashbacks that go back to the character's childhood; the realization that the survivors will probably have to stay there for a long time; etc. It is admirable how these 5 first episodes just build onto each other, essentially telling one long story. ***1/2 out of 4.


text: Na de schokkende onthulling aan het eind van Walkabout, onthult White Rabbit een andere kant van het bovennatuurlijke aspect van Lost, deze keer gericht op de 'held' van de serie: Jack Shepard.<br />Het verhaal begint met Jack die visioenen heeft van zijn overleden vader Christian (John Terry) en die de schijnbaar bovennatuurlijke figuur volgt de jungle in. Flashbacks verklaren hoe vader en zoon een broze relatie hadden, en ook dat Jack naar Australië ging om het goed te maken, maar dat hij Christians dood moest verwerken en het lichaam terug moest brengen naar de Verenigde Staten. Een ander plotpunt betreft de plotselinge verdwijning van de watervoorraad van de overlevenden, waardoor Claire, die hoogzwanger is, gezondheidsproblemen krijgt en iedereen Sawyer automatisch verdenkt. Hoewel het emotioneel niet zo relevant is als de vorige episode, wordt dit nog steeds beschouwd als een grote Lost, die twee intrigerende mysteries presenteert - hoe zit het met de visioenen en wie heeft het water gestolen? - en dieper in Jacks verleden graaft om zijn motieven vast te stellen en hem tot een sympathieke leider te maken, in tegenstelling tot de sluwe Sawyer of de enge Locke. Matthew Fox, die veel van het dramatische gewicht van de tweedelige piloot in zich had, komt in het Witte Konijn pas echt tot zijn recht, door een charismatische, aanstellerige voorstelling te geven. Het is altijd goed als tv-series titels hebben die verwijzen naar klassieke literatuur: zou het eiland een veel angstaanjagender, realistischer versie van Wonderland kunnen zijn?

text_en:
After the shocking revelation at the end of Walkabout, White Rabbit exposes another side of the supernatural aspect of Lost, this time focusing on the show's "hero": Jack Shepard.

The story kicks off with Jack having visions of his dead father, Christian (John Terry), and following the seemingly otherworldly figure into the jungle. Flashbacks explain how father and son had a fragile relationship, also revealing that Jack went to Australia to patch things up, only to have to deal with Christian's death and getting the body back to the States. Another plot point concerns the sudden disappearance of the survivors' water supply, which causes heavily pregnant Claire to have some health issues and everyone else to automatically suspect Sawyer.

While not as emotionally relevant as the previous episode, this still qualifies as great Lost, presenting two intriguing mysteries - what's the deal with the visions, and who stole the water? - and digging further into Jack's past in order to establish his motives and make him a sympathetic leader figure, as opposed to the scheming Sawyer or the spooky Locke. Matthew Fox, having carried much of the dramatic weight in the two-part pilot, really comes into his own in White Rabbit, turning in a charismatic, affecting performance.

In short, Lost keeps going in the right direction. Besides, it's always a good thing when genre shows have titles that reference classic literature: could the island be a much scarier, more realistic version of Wonderland?


text: Jack slaagt er niet in een overlevende van de verdrinkingsdood te redden en krijgt dan visioenen van zijn dode vader. Hij dwaalt het bos in en sterft bijna. Locke redt hem, maar zegt dat hij de reis moet voortzetten en dat hij het moet afsluiten. Locke gaat op zoek naar nog meer wild. Wat Jack uiteindelijk vindt, is een lege kist en een bron van water, waar de overlevende nu uit is. Jack keert terug naar het strand, sterker dan eerst en zonder twijfel de baas. Flashbacks onthullen zijn gekwelde relatie met zijn vader, die tijdens een onderduikbezoek aan een hartstilstand is gestorven. De zaak met pa heeft naar mijn smaak iets te lang geduurd. Voor de rest is het een geweldige episode.

text_en: Jack fails to save a survivor from drowning and then begins to see visions of his dead father. He wanders off into the woods and almost dies. Locke saves him but tells him to stay the journey, and to find closure. Locke then goes off to kill some more game. What Jack ultimately finds is an empty coffin and a source of water, which the survivor's are now out of. He returns to the beach, stronger than before and definitely in command. Flashbacks reveal his tortured relationship with his father, who died of heart failure while visiting down under. The business with dad is played out a little too long, for my tastes. Otherwise, a heck of an episode.


text: Ik gaf 'The Ultimate Gift' een 9 van de 10, wat voor mij een ongewoon hoge rang is, maar ik kan niet genoeg zeggen hoe aangenaam verrast ik was over deze poging. Toen ik de film inging, wist ik dat het een 'christelijk' verhaal was, dus ik had mijn verwachtingen lager gesteld. Niet dat 'christelijk' betekent dat een film slecht moet zijn <0xE2><0x80><0x93> meestal lijkt dat gewoon het geval te zijn. Maar hier was dat niet zo. Er waren maar drie of vier keer dat ik mijn spieren voelde verstrakken terwijl ik me mentaal voorbereidde op emotionele kaas, maar tot mijn verrukking slaagden ze er elke keer in zich terug te trekken zonder mijn intelligentie beledigd achter te laten. Het was een leuk en grappig verhaal met geloofwaardige personages en een sterke regie. Het was zo goed dat je het hele gezin mee kon nemen om het te zien, maar ook zo interessant dat de ouders niet alleen wakker blijven, maar dat je zelf meegaat in een lief en soms huilerig verhaal over verlossing en het najagen van ware vreugde. Christelijke films hebben een lange weg afgelegd en ik verheug me op wat de toekomst te bieden heeft als ze steeds beter worden. Op dit moment kun je gerust zeggen dat 'The Ultimate Gift' een van de beste Christelijke films van dat moment is. Absoluut de moeite waard om te gaan zien.

text_en: I gave "The Ultimate Gift" a 9 out of 10, which is an unusually high rank for me, but I can't describe enough how pleasantly surprised I was with this effort. Knowing as I went into the film that it was a "Christian" story, I had placed a lower ceiling on my expectations. Not that being "Christian" means that a movie has to be bad - it just usually seems to be the case. Not so much here, however. There were just three or four times where I felt my muscles tighten up as I mentally prepared for emotional cheese, but to my delight, they managed to pull out of it every time without leaving my intelligence insulted. It was a fun and cute story with believable characters, and strong performances all around. It was clean enough that you could take the whole family to see it, yet interesting enough that the parents will not only stay awake, but you'll actually find yourself caught up in a sweet, and sometimes tear-jerking story about redemption, and the pursuit of true joy. Christian-themed films have come a long way, and I look forward to what the future holds as they continue to get better. At this point, it's safe to say that "The Ultimate Gift" is among the best in Christian films on the market today. Definitely worth checking out.


text: Mijn eerste gedachten nadat ik The Ultimate Gift had gezien, waren dat het een geweldige film was. Ik nam mijn vrouw mee om de film op een vrijdagavond te gaan zien; er speelden ongeveer 60 andere mensen in de film. De plot, het acteerwerk en het verhaal waren verbazingwekkend. Het was alles waar ik naar op zoek was in een film, Hollywood krijgt er zo nu en dan een, maar het was vooral schoon en onderhoudend. De eerste woorden van mijn vrouw waren: 'een van de beste films die we hebben gezien'. Dit was een verbazingwekkende film die het leven veranderde met waarden. Het was heel inspirerend! Toen we hem zagen, was iedereen om ons heen er weg van. Het is meer dan een'moet je zien'-film, het is een 'ik wil het beter doen'-film. We zouden deze film kopen, zo goed is hij.

text_en: My first thoughts that came to mine after I saw The Ultimate Gift; were great movie. I took my wife to view the movie on a Friday night; with about 60 other people in the movie. The plot, acting and story were amazing. It was everything I look for in a movie, Hollywood gets one right now and then, most of all it was clean and entertaining. The first words from my wife were - "one of the best movie we've seen".This was an amazing, life changing movie with values. It was very inspirational! When we saw it everyone around us loved it. It's more than a "must see" movie, it's an "I want to do better" movie. We would buy this movie, it's that good.


text: Dit verhaal gaat over een rijke, arrogante, verwende neef die een mogelijke begunstigde is in de nalatenschap van zijn oom, een miljardair. Jason Stevens heeft nog geen dag in zijn leven gewerkt en verwacht dat het leven hem op een presenteerblaadje wordt aangeboden.<br />Maar hij ontdekt dat hij om zijn erfenis te krijgen 12 maandelijkse 'opdrachten' moet volbrengen die leiden tot wat zijn oom de 'ultieme gift' noemt. De reis die Jason maakt, zal dit ongetwijfeld tot een van de hartverwarmendste en gedenkwaardigste films maken die je ooit zult zien. Mijn zoon van 13 was bijna in tranen toen hij dit zag. Het is een film voor jong en oud. Hopelijk zullen de ontroerende optredens van Abigail Breslin (Little Miss Sunshine) en andere doorgewinterde acteurs als Drew Fuller, James Garner, Brian Dennehy en Lee Merriwether deze film naar de Oscars brengen!

text_en:
This story is about a rich, arrogant, spoiled nephew who is a potential beneficiary of his billionaire uncle's estate. Jason Stevens hasn't worked a day in his life and just expects to have life fed to him a a silver platter.

But, he finds that in order to to collect his inheritance he will need to successfully complete 12 monthly 'assignments' leading to what his uncle calls the "Ultimate Gift." The journey that Jason takes will surely make this one of the most heart warming and memorable films you will ever see. My 13 year old son was almost in tears while watching this. It's a movie for young and old alike.

Touching performances by Abigail Breslin (Little Miss Sunshine) and other seasoned actors such as Drew Fuller, James Garner, Brian Dennehy, and Lee Merriwether will hopefully take this movie to the Oscars!


text: Deze film is een van de krachtigste en ontroerendste die ik ooit heb gezien. Dit is een film die ik aan iedereen zou aanbevelen, maar vooral aan families. Hij heeft een boodschap over een jongeman die erachter moet komen dat er meer in het leven is dan geld, dat het het belangrijkste in het leven is om gescheiden te zijn van een familie die van je houdt. Het vinden van het ultieme geschenk is als het vinden van je plaats in de wereld, wat doe je hier? Wat is je doel? Deze boodschap heeft een ongelooflijke waarde en het is iets waar mensen van alle leeftijden van kunnen leren. De rol van Abigail Breslin is weer ongelooflijk, ik denk zelfs nog beter dan die van Miss Sunshine, ze steelt de show volledig. Brian Dennehy is heel grappig en James Garner is ook geweldig. Deze film heeft alle aspecten van een geweldige film; het is natuurlijk geen Godfather, maar het is een stille en ongelooflijke film. In mijn vertoning van de film zijn er mensen die de hele tijd lachen en huilen, zeer aanbevolen.

text_en: This movie is one of the most powerful and moving films I have ever seen. This is a movie that I would recommend to anyone, but especially families. It has a message about a young man who has to find out there is more to life then money, that being apart of a family who loves you is the most important thing in life. Finding the ultimate gift is like finding your place in the world, what are you here for? What is your purpose? There is an incredible amount of value in this message and it is something people of all ages can learn from. The acting of Abigail Breslin is yet again incredible, I think even better then Little Miss Sunshine, she completely steals the show. Brian Dennehy is very funny, and James Garner is wonderful as well. This movie has all the aspects of a great film; sure it's no Godfather, but its still and incredible flick. In my showing of the film people where laughing and crying the whole way through, Highly recommended.


text: Stovall is een inspirerend schrijver die in 2001 een boekje publiceerde onder de naam THE ULTIMATE GIFT, waarin hij veel van zijn motiverende lessen omzette in een romanvorm, een verhaal over hoe een band van een stervende man het leven kan veranderen van een botte, geldbeluste, jonge kleinzoon die hem door beproevingen en uitdagingen leidt om hem de zin van het leven te leren. De film gaat over een rijke man, Red Stevens (James Garner), die een fortuin heeft vergaard door zijn privé-leven in een janboel te veranderen en een gezin van hebzuchtige, meedogenloze vrekken te stichten <0xE2><0x80><0x93> met één uitzondering: een zoon kwam in opstand en verloor zijn leven aan dromen, ondanks de aspiraties van zijn vader. Red is net overleden en het testament wordt voorgelezen door Red.' Reds ex-partner en advocaat Ted (Bill Cobbs) en zijn toegewijde assistente mejuffrouw Hastings (Lee Meriwether): de familie is woedend over de gevolgen van Reds verdeling van zijn vermogen en de enige die nog te horen krijgt wat er in het testament staat, is Reds egocentrische kleinzoon Jason (Drew Fuller). In een op de band opgenomen interview vlak voor zijn dood schetst Red de twaalf lessen die Jason moet leren als hij iets wil erven. En hier begint de episodische reis waarin Jason leert over armoede, mededogen, vrienden, de dood en spiritualiteit, waardoor Jason een volwaardig mens wordt en een personage krijgt dat meer teruggeeft dan hij krijgt. Onderweg komt Jason Gus tegen (Brian Dennehy), een klein meisje Emily dat stervende is aan leukemie (Abigail Breslin), wier scherpe verstand en scherpe tong wijsheid onthullen die leidt tot een band tussen Jason en Emily's moeder Alexia (Ali Hillis), en een hele reeks andere karakterspelers in de verschillende delen van de wereld waar Jasons reis hem naartoe voert. Ja, de plot is voorspelbaar, en ja, de teneur van het stuk grenst soms aan een soap, maar het eindresultaat is een onderzoek van het leven dat met voldoende humor en realistische dialogen wordt verteld om te laten zien dat het werkt. Als de kijkers deze dvd voorbijlopen omdat ze bang zijn dat het weer zo'n sentimentele preek is, zullen ze het genoegen missen om het rijk van tedere communicatie binnen te gaan, die met stijl en oprechtheid wordt gebracht. En dat hebben we allemaal nodig, vooral nu...

text_en:
Jim 'You Don't Have to be Blind to See' Stovall is an inspirational writer who in 2001 published a little book by the name of THE ULTIMATE GIFT in which he transposed many of his motivational teachings into a novel form, a story of how a tape of a dying man can alter the life of a crassly money-centric young grandson leading him through trials and challenges to teach him the meaning of life. Now THE ULTIMATE GIFT comes to the screen/DVD and before making the groaning judgment that here is yet another insipid little tale about learning life's lessons and gaining some spirituality in the process, try watching this two hour traversal of well acted and well scripted (Cheryl McKay) and well directed (Michael O. Sajbel) input. There is a lot more to the film than the grinches might think! A wealthy man Red Stevens (James Garner) has amassed a fortune, turning his personal life into a shambles in the process and producing a family of greedy ruthless gluttons - with one exception: one son rebelled and lost his life to dreams despite the aspirations of the father. Red has just died and the will is read by Red's longtime partner and lawyer Ted (Bill Cobbs) and his devoted assistant Miss Hastings (Lee Meriwether): the family is outraged at the results of Red's division of his fortune and the one person who is left to learn of the will's content is Red's egocentric grandson Jason (Drew Fuller). Through a taped interview just prior to his death Red outlines the twelve lessons Jason must learn if he is to inherit anything. And here begins the episodic journey during which Jason learns about poverty, compassion, friends, death, and spirituality that changes Jason into a full human being and creates a character who gives back more than he gets.

Along the way Jason encounters work-ethic Gus (Brian Dennehy), a little girl Emily dying from leukemia (Abigail Breslin) whose sharp wit and tongue manifest wisdom that leads to the bonding of Jason and Emily's mother Alexia (Ali Hillis), and host of other character actors in the various parts of the world where Jason's journey takes him. Yes, the plot is predictable, and yes, the tenor of the piece borders on soap opera at times, but the end result is an examination of life that is told with enough fine humor and realistic dialog that it works. If viewers pass by this DVD because they fear it is just another sappy lecture, they will miss the pleasure of entering the realm of tender communication delivered with style and sincerity. And we all need that, especially now...Grady Harp


text: Ik gaf deze film een 9 omdat ik ervan genoot, maar er waren een paar dingen die niet helemaal klopten. Hoe dan ook, het was een goede film. Ik ben geen christen, maar ik heb hem gezien met mijn moeder, die toevallig wel christen is, en we hebben er allebei erg van genoten. Drew Fuller (Black Sash, Charmed, and Army Wives) was briljant ik denk dat hij in de film echt liet zien wat hij in zijn mars had. Abigail Breslin was geweldig en zij en Drew konden het goed met elkaar vinden, net als Drew en Ali Hillis wier geweldige optreden volgens mij verloren ging in de smoesjes. Al met al was de cast geweldig, het acteerwerk was geweldig, het script was... Nou ja, het had gemakkelijker te begrijpen kunnen zijn en het was goed, en de regie had beter kunnen zijn maar ik stel voor dat iedereen hem ziet. The Ultimate Gift is een echt geweldige film en of je nu 8 of 80 bent je kunt de boodschap die de film probeert over te brengen wel waarderen.

text_en: I gave this movie a 9 because as much as I did enjoy it there were a few things that didn't completely make sense. However it was a good movie. I am not a Christian, but I saw this with my mom who happens to be a Christian and both of us greatly enjoyed it. Drew Fuller (Black Sash, Charmed, and Army Wives) was brilliant I think that he really showed his range in the film. Abigail Breslin was great and she and Drew had great chemistry as did Drew and Ali Hillis whose great performance I think was lost in the shuffle. All in all, the cast was great, the acting was great, the script was...well, it could have been easier to understand and it was good, and the directing could have been better but I suggest that everyone sees it. The Ultimate Gift is a really great feel good film and whether you are 8 or 80 you can appreciate the message that the film tries to get across.


text: Verwende playboy Jason Stevens is boos op zijn onmetelijk rijke grootvader Red Stevens, en op zijn eigen leven. Als Red sterft, komt Jason te laat op de begrafenis en maakt hij een scène als hij wel komt opdagen. Maar Red heeft een 'geschenk' voor Jasons erfenis voorbereid, iets wat hij nooit aan de rest van de familie heeft nagelaten. Sterker nog, Red laat de rest van zijn egocentrische en inhalige Stevens-familie alleen maar geld na. Maar Jasons 'geschenk' moet worden verdiend, en dus begint Jason aan zijn zoektocht. De zoektocht naar iets waarvan Jason aanvankelijk geen idee heeft. In wezen is Jasons zoektocht de zoektocht van de ridder in spe die zijn draak moet doden om te bewijzen dat hij een man is. Als gevolg daarvan zullen sommigen de plot gekunsteld of zelfs afgezaagd vinden. Maar, zoals met alle fabels, is het de strijd die telt, niet de omstandigheden, en wat deze film laat zien is de zeer reële strijd van alle jongemannen om betekenis in en een doel in hun leven te vinden. Om de een of andere reden is dit soort sentimentaliteit de laatste tijd acceptabel in oorlogsfilms, maar zelden elders. Dus is het verfrissend om het in een context te zien, zij het met zo min mogelijk geweld. Als Jason eindelijk zijn 'gave' krijgt, is hij een man geworden op wie Red trots zou kunnen zijn, en die trots op zichzelf kan zijn. Dit is een diep ontroerende film, en een goed geconstrueerde film. Maar het is er ook een die men bereid moet zijn te zien.

text_en: Spoiled trust beneficiary playboy Jason Stevens is angry with his incalculably rich grandfather Red Stevens, and with his own life. When Red dies Jason shows up late for the funeral and makes a scene when he does show. But Red has prepared a "gift" for Jason's inheritance, unlike anything he leaves to the rest of the family. Indeed, Red leaves the rest of his self-absorbed and greedy Stevens family merely money. However, Jason's "gift" must be earned, and so Jason sets off on the quest. The quest for what Jason initially has no idea. In essence, Jason's quest is the quest of the aspiring knight who must slay his dragon to prove he is a man. Consequently, some may find the plot contrived or even hackneyed. But, as with all fables, it is the struggle that matters, not the circumstance, and what this movie shows is the very real struggle of all young men to find meaning in and a purpose for their lives. For some reason this kind of sentimentality is lately acceptable in war movies, but rarely elsewhere. Thus, it is refreshing to see in a context if minimal violence. When Jason finally gets his "gift" he has become a man that Red could be proud of, and who can be proud of himself. This is a deeply moving picture, and a well constructed one. But it is also one that one must be ready to watch.


text: Deze eenvoudige, diepgaande film kan je helpen je hart te veranderen. Zonder iets grofs te gebruiken, geeft hij je een boodschap die korrelig en echt is. Het leven draait om liefde. Je zult huilen, lachen en je verheugen als je deze film ziet, als je hart en geest open zijn en niet vertroebeld en volgepropt met de rommel van de al te seculiere wereld. De reis die de held maakt is er een die zijn moed op de proef stelt en vaak heb je de neiging hem op te geven, maar als je ziet hoe het afloopt, zie je dat helden thuiskomen. Ik heb het boek niet gelezen, maar ik weet zeker dat dit een van de betere aanpassingen van een boek aan een film is. Christelijke films krijgen slechte kritieken omdat ze te nietszeggend zijn. Veel van die films zijn dat, maar de Ultieme Gave niet. Het is een geschenk, van de filmmaker aan jou, aan het publiek. Ik hoop dat dit anderen zal inspireren om het geschenk uit te voeren en dat we meer van zulke films zullen zien.

text_en: This simple, profound movie can help change your heart. Without using anything crass, it gives you a message that is gritty and real. Life is about love. You will weep, laugh, and rejoice to see this movie, if your heart and mind are open and not clouded and cluttered by the trash of the overly secular world. The journey the hero takes is one that tests his mettle and often you feel like giving up on him, but seeing how it comes out shows you that prodigals do make it home. I read that this will be Mr. Garner's last film, I do hope that such is not the case, however if it is, then he has gone out on a high note that is a fine cap to his career. I have not read the book, yet I am sure that this is one of the better adaptions of a book to movie. Christian films get a bad rap as being too bland. Many of them are, but not the Ultimate Gift. It is a gift, from the film maker to you, the audience. I hope that seeing this will inspire others to live out the gift and that we see more such movies being made.


text:
'The Ultimate Gift'-sterren James Garner, Brian Dennehy, Drew Fuller, Ali Hillis en Oscar-kandidaten Abigail Breslin, die onlangs de rol van Olive speelde in 'Little Miss Sunshine', dat dit jaar ook genomineerd was voor de Oscar voor beste film.
Dit is de vierde film van Fox Faith, een divisie van Twentieth Century Fox, die is opgericht om het publiek te voorzien van kwaliteitsinspiratie, een pas geopende niche in Hollywood, ingegeven door het overweldigende succes van 'The Passion of the Christ'. Maar het is belangrijk om in gedachten te houden dat deze Fox Faith-films gelukkig niet 'prekerig' zijn. De inhoud is evenwichtiger, met solide verhaallijnen die de mentale en spirituele gezondheid van de personages onderzoeken. De plot draait om ontdekkingen in het leven van mensen met wie we gemakkelijk kunnen meevoelen, die ons ertoe brengen na te denken over de waarden die we hoog in het vaandel hebben staan. Deze films schikken zich smaakvol aan de lijn, zonder de cruciale momenten in het verhaal te overdrijven. Ze weten de valkuilen te vermijden die hen sentimenteel zouden kunnen maken.
Deze film gaat over de universele zoektocht naar echt geluk. In de wereld van vandaag is het najagen van geluk voor velen de jacht op rijkdom, maar veel rijke mensen vinden ook dat geluk een zinspeling is.
Red Stevens (Garner) is een miljardair die plotseling bij een vliegtuigongeluk om het leven komt. Verontrustend genoeg lijken al zijn afstammelingen zich alleen maar bezig te houden met wat ze van hem zouden kunnen erven, en als de wensen in zijn testament worden uitgevoerd, krijgen de familieleden nauwelijks iets.
Zijn kleinzoon Jason (Fuller), een verwende trustfondsbaby die hoopt wat bij te verdienen met een of andere erfenis. Maar Jasons grootvader had andere plannen met hem.
Jason wordt naar de bestuurskamer gebracht, waar een eenzame doos op de tafel staat. In de doos zit een dvd met een speciale boodschap van zijn grootvader, die een serie van 12 cadeautjes voor hem heeft klaargezet, die naar het uiteindelijke cadeau leiden. De geschenken leiden tot een keten van gebeurtenissen die Jason tot het uiterste zal drijven. Te beginnen met het graven van gaten voor hekpalen op een grote ranch in Texas, voert zijn reis hem helemaal tot in Ecuador, waar hij leert wat het waard is om te werken, om echte vrienden te hebben, om familie, om ware liefde, om lachen, om dromen, om dankbaarheid, om geven, en om elke dag ten volle te benutten.
Dit zijn dingen die Red Stevens zijn kleinzoon tijdens zijn leven niet had kunnen bijbrengen. Maar met zijn overlijden biedt hij hem de kans om de rijkste schatten van het leven te erven, een besef van wat er werkelijk toe doet in het leven.
Onderweg wacht hem in dit tedere verhaal een groot aantal verrassingen, met solide, hartgrondige voorstellingen. Het is roerend om te zien hoe deze egocentrische jongen zijn prioriteiten verlegt en niet alleen met andere mensen, maar ook met zichzelf in contact komt.
Deze film is een traktatie die iedereen zou moeten zien.

text_en:
"The Ultimate Gift" stars James Garner, Brian Dennehy, Drew Fuller, Ali Hillis, and Oscar nominee Abigail Breslin, who recently starred as Olive in "Little Miss Sunshine," which also was nominated this year for Best Picture at the Academy Awards.

This is the fourth film from Fox Faith, a division of Twentieth Century Fox, created to provide audiences with quality inspirational features, something of a recently opened Hollywood niche, prompted by the overwhelming success of "The Passion of the Christ." An important thing to keep in mind, though, is that these Fox Faith films are thankfully not "preachy." Their content is more balanced, with solid story lines exploring each character's mental and spiritual health and wellbeing.

The plots revolved around discoveries in people's lives we can easily relate to, leading us to reflect on what values we hold dear. These films straddle the line tastefully, without overdoing pivotal moments in the story. They do a fine job of avoiding the pitfalls that could make them sappy.

This film deals with the universal quest for finding real happiness. In today's world, the pursuit of happiness for many is the chase for wealth, yet many rich people also find happiness alluding.

Red Stevens (Garner) is a billionaire who dies suddenly in a crash. Disturbingly, all of his descendants seem to be only concerned with what they might inherit from him, and as the wishes in his will are carried out, the family members barely receive anything.

Along comes his grandson Jason (Fuller), a spoiled trust fund baby who hopes to cash in on some inheritance. But Jason's grandfather had other ideas planned for him.

Jason is brought into the board room where a lone box rests on the table. Inside the box is a DVD with a special message from his grandfather who has set up a series of 12 gifts for him, leading up to the ultimate gift.

The gifts lead to a chain of events that will stretch Jason to his limits. Starting with digging holes for fence posts down on a large ranch in Texas, his journey takes him as far away as Ecuador, teaching him the value of work, real friends, family, true love, laughter, dreams, gratitude, giving, and the importance of using each day to its fullest.

These are things that Red Stevens could not teach his grandson in life. But with his passing, he offers him a chance to inherit the wealthiest of treasures, a sense of what really matters most in life.

Many surprises wait along the way in this tender story, with solid, heartfelt performances. It is touching to see this self-centered boy start to rearrange his priorities, and connect not only with other people, but himself.

This film is a rewarding treat that everyone should see.


text:
Na de dood van de oliemagnaat Howard 'Red' Stevens (James Garner), heeft zijn hebzuchtige familie zich verzameld in het kantoor van zijn advocaat, partner en vriend Mr. Theophillis 'Ted' Hamilton (Bill Cobbs) en zijn verloofde Miss Hastings (Lee Meriwether) om het testament voor te lezen. Voor zijn roekeloze en egoïstische kleinzoon Jason Stevens (Drew Fuller), die hem haatte, deelt Red twaalf ogenschijnlijk eenvoudige taken toe die 'giften' worden genoemd: werk, geld, vrienden, leren, problemen, familie, lachen, dromen, geven, dankbaarheid, een dag en een liefdesavontuur om de playboy Jason uit te dagen voor een reis vol ontdekkingen. Als hij het leukemiemeisje Emily (Abigail Breslin) en haar moeder Alexia (Ali Hillis) ontmoet, verandert Jason zijn kijk op het leven en op geld. Hij verdringt de verwachtingen van Red, ontwikkelt zich en wordt een beter mens en ontvangt het ultieme geschenk van zijn wijze grootvader.
Wat een geweldige verrassing is 'The Ultimate Gift'! Deze eenvoudige kleine film heeft een schitterend verhaal over ontdekkingen, vriendschap, familiewaarden, verlossing en liefde, ondersteund door ontzagwekkende prestaties van het meisje Abigail Breslin, wier geestige dialogen de kijker aan het lachen en huilen maken. Let niet op de slechte recensies op IMDb, en je krijgt een leuke film met een prachtige boodschap te zien. Ik stem voor acht.
Titel (Brazilië): 'O Presente' ('De Gift').

text_en:
After the death of the oil tycoon Howard 'Red' Stevens (James Garner), his greedy family is gathered in the office of his lawyer, partner and friend Mr. Theophillis 'Ted' Hamilton (Bill Cobbs) and his associated Miss Hastings (Lee Meriwether) for reading the will. For his reckless and selfish grandson Jason Stevens (Drew Fuller), who hated him, Red assigns twelve apparently simple tasks called "gifts"  of work, money, friends, learning, problems, family, laughter, dreams, giving, gratitude, a day and love  challenging the playboy Jason to a journey of discoveries. When he meets the leukemic girl Emily (Abigail Breslin) and her mother Alexia (Ali Hillis), Jason changes his perspective of life and money, superseding the expectations of Red, improving and becoming a better man and receiving the ultimate gift from his wise grandfather.

What a wonderful surprise "The Ultimate Gift" is! This simple little movie has a magnificent story of discoveries, friendship, family values, redemption and love, supported by awesome performances highlighting the girl Abigail Breslin, whose witty dialogs make the viewer laugh and cry. Do not pay attention in the bad reviews in IMDb, and you will see a pleasant movie with a beautiful message. My vote is eight.

Title (Brazil): "O Presente" ("The Gift")


text: Deze film heeft me aan het denken gezet, aan het lachen, aan het huilen en vooral aan het glimlachen gebracht. Nieuwkomers Ali Hillis en Drew Fuller hebben de rol van Alexia en Jason fantastisch gespeeld. Ik hoop hen in de nabije toekomst allebei in een betere rol te zien. Abigail B. is gewoon briljant. Ik ben dol op dat kind! Hartelijk dank aan de hele cast. Ze waren allemaal perfect in hun rol. Ik weet dat de film is gebaseerd op een christelijke roman, en omdat ik een christen ben, was ik blij dat een film van dit kaliber het witte doek haalde. De boodschap is duidelijk, simpel en een die we allemaal kunnen leren... of we nu geloven of niet. Dank aan iedereen die heeft meegewerkt om deze film op het witte doek te krijgen. Het was echt een ontroerende en inspirerende film.

text_en: This movie made me think, laugh, cry and most of all smile. Newcomers, Ali Hillis and Drew Fuller, did a magnificent job in the role of Alexia and Jason. I hope to see them both in more leading roles in the near future. Abigail B. is just brilliant. I love that child! Hats off to the entire cast. They were all perfect in their given roles. I know the film is based on a Christian novel, and being a Christian, I was glad to see a film of this caliber make it to the big screen. The message is clear, simple and one that we can all learn from...believer or not. Thanks to everyone involved in getting this film to the big screen. It was truly a touching and inspirational movie.


text:
Ik ga regelmatig naar de anglicaanse kerk van AMC, tot grote consternatie van mijn vrouw en mijn kind. Nou, vandaag heb ik waar voor mijn geld gekregen. Ik heb de eerste zondagse vertoning van 'The Ultimate Gift' gezien in mijn plaatselijke AMC hier in Noord-Virginia en ik heb er enorm van genoten. Het is een geweldig verhaal met een geweldige cast. Heel veel dank aan Fox Faith, die het naar de bioscoop heeft gebracht.
Dit is een innemende en zeer kijkbare film. Binnen een paar minuten was ik volledig ondergedompeld in de plot en verdiepte ik me in de karakters van het verhaal. Hoewel een paar van hen karikaturen zijn, kon ik de meesten van hen plaatsen als 'echte' mensen met echte problemen en zegeningen. Terwijl ik toekeek hoe Jason leerde van de 'geschenken' die zijn grootvader hem gaf, moest ik onwillekeurig aan mijn eigen vader denken, die wijs en zachtaardig en edelmoedig en liefhebbend is. Ik bof dat hij me een paar van die geschenken in het echte leven heeft gegeven in plaats van vanuit het graf.
Alle optredens in deze film waren keihard. Grote duimen naar de casting director. Drew Fuller was geweldig als iemand die je wilt haten, maar die je uiteindelijk aardig vindt. De mooie Ali Hillis gaf ook een uitstekende voorstelling. (Ik verwacht dat haar agent de komende weken meer dan een paar telefoontjes zal krijgen. De acteerprestaties van haar tegenspeelster waren al even uitstekend (we weten al dat de telefoon van haar impresario roodgloeiend staat).
Ik raad iedereen die de tijd neemt om mijn opmerkingen te lezen aan om naar deze film te gaan kijken. Hij is echt goed. Als je kinderen hebt, zeg 8 of 12 jaar oud, dan moet je overwegen om ze mee te nemen naar deze film voor de les die hij op een zeer onderhoudende manier geeft. (Jongere kinderen zullen zich waarschijnlijk vervelen).
Nog één ding <0xE2><0x80><0x93> deze film duurt misschien niet lang op het witte doek. Ik was vanochtend in een zaal met 100 mensen, wat een beetje triest is. Ik vind dat Fox iets meer in de publiciteitsmachine had moeten steken. Ik merkte ook op dat mijn plaatselijke AMC het niet in het grote programmaboekje had staan, wat ik vreemd vond. Misschien probeerden ze de film in de eerste week te'vernietigen' vanwege de lage verkoopcijfers door hem opzettelijk buiten de tent te houden. Als dat zo is, is dat echt jammer, want dit is een heel aardig filmpje dat een publiek verdient.

cheers,

Slangenkop.

text_en:
I regularly attend the $5-a-sermon Church of AMC, much to my wife's and kid's consternation. Well today I definitely got my money's worth. I saw the first Sunday showing of "The Ultimate Gift" at my local AMC here in Northern Virginia and I enjoyed it immensely. It's a great story with a wonderful cast. Big thanks to Fox Faith for getting it to the multiplex.

This is an engaging and highly watchable film. In a matter of minutes I was completely immersed in the plot and invested in the characters of the story. While a few where caricatures, I could relate to most of them as "real" people with real problems and blessings.

As I was watching Jason learn from the "gifts" that his grandfather was giving him, I couldn't help but think of my own father, who is wise and gentle and generous and loving. I'm lucky that he gave me some of these gifts in real life instead of from beyond the grave.

All of the performances in this film were rock solid. Big thumbs up to the casting director. Drew Fuller was superb as someone you want to hate but end up liking. The beautiful Ali Hillis also delivered an excellent performance. (I expect that her agent will be getting more than a few calls over the next few weeks). Abigail Breslin's performance was likewise outstanding (we already know that her agent's phone is ringing off the hook).

I encourage anyone taking the time to read my comments to seek out this film. It's really good. If you have kids, say 8 or years old and up, you should consider taking them to this movie for the lesson it teaches in a highly entertaining way. (Younger kids will probably be bored).

One more thing - this film may not last long on the big screen. I was in a 100 person auditorium with 2 other people this morning, which is kind of sad. I think Fox should have put a little bit more into the publicity machine on this one. I also noted that my local AMC didn't have it on the big board of show times at the box office, which I found odd. Perhaps they were trying to "kill" the movie in its first week due to low sales by purposely keeping it off the marquee. If so, that's really a shame because this is quite a nice little film that deserves an audience.

cheers,

Snake


text: The Ultimate Gift is gewoon een fantastische film met een hartverscheurende boodschap. Ik was echt ontroerd en echt geïnspireerd door dit verhaal. Een cynicus zal misschien zeggen dat het voorspelbaar en clichématig is, maar zo'n betekenisvolle film moet je niet bekijken met cynische ogen. Het hangt ervan af in welke gemoedstoestand de kijker verkeert, maar ik was op een plek in mijn leven waar deze film me echt raakte. Omdat ik onlangs een geliefde had verloren, sprak deze film me aan. De noodzaak om herinnerd te worden aan het doel van het leven en de noodzaak om je ware rol daarin te vinden, werd op schrijnende wijze geïllustreerd. 'Ik kan niet wachten tot ik dit op dvd heb staan en ik al mijn vrienden en familie een exemplaar kan geven. Echt een ULTIMATE-cadeau.'

text_en: The Ultimate Gift is simply an amazing movie with a heart rendering message. I was truly moved and truly inspired by this story. A cynic may proclaim it to be predictable and clichéd but a movie this meaningful should not be viewed through cynical eyes. I guess it depends on the viewer's state of mind but I was in a place in my life where this movie truly touched me. Having lost a loved one recently, this movie spoke to me. The need to be reminded of the purpose of life and the need to find your true role in it was poignantly illustrated. Also, The performances are wonderful and I love the structure and presentation. I can't wait to own this one on DVD and I'll be giving copies as gifts to all my friends and family. Truly, the ULTIMATE gift indeed.