text:
De dvd is niet van mij (nog niet), maar ik heb deze documentaire een paar keer op de kabel gezien. Hij was heel interessant, maar wat mijn aandacht trok was het nummer dat aan het eind werd gespeeld, 'Darkness Darkness'. Ik heb niet kunnen ontdekken wie de ballad zingt of wie het nummer heeft geschreven. Tegen de tijd dat ik me op de kleine lettertjes kan concentreren en de naam van het nummer zie, verandert het scherm. Kan iemand me vertellen wie het nummer heeft geschreven, wie het in deze documentaire zingt en of het beschikbaar is? Bedankt!
Bovendien zou ik graag willen weten wat James Cameron in Bill Paxton ziet. Zijn acteerwerk in al zijn films (als je het acteerwerk noemt) is echt verschrikkelijk. Zijn relaas in deze documentaire was ronduit zielig. Zijn woordkeus en zijn commentaar deden de documentaire geen goed. Het enige wat ik steeds tegen mezelf zei was: 'Ik wou dat hij zijn mond hield!' Meneer Cameron had het verhaal zelf moeten vertellen, of in elk geval iemand anders moeten kiezen... iemand anders dan Paxton. Afgezien daarvan was deze documentaire heel interessant om te zien. Het materiaal dat was verkregen was geweldig.
Als iemand me zou kunnen helpen met de muziek die ik hierboven heb genoemd, zou ik dat op prijs stellen.

text_en:
I don't own the DVD (yet), but have seen this documentary on cable several times. It was quite interesting, but what drew my attention was the song played at the end called "Darkness Darkness." I have not been able to catch who sings the ballad or who wrote the song. By the time I can focus on the small print and see the song's name, the screen changes. Can anyone tell me who wrote the song, who sings it in this documentary, and if it is available? Thanks! :O)

In addition, I would like to know what James Cameron sees in Bill Paxton. His acting in all his movies (if you call it acting) is truly awful. His narration in this documentary was just plain pathetic. His choice of words and his comments just did nothing for the documentary. All I kept saying to myself was "I wish he would shut up!" Mr. Cameron should have done the narration himself or at least chose someone else to do it...anyone other than Paxton. Other than that, this documentary was quite interesting to watch. The footage obtained was awesome.

If anyone could help me with the music I've noted above, I would appreciate it. Thanks!! :o)


text: Wauw! Wat kan ik over deze film zeggen dat hij niet al halverwege over zichzelf zegt? Te beginnen bij het einde en dan terugwerkend is het eerste waar ik moeite mee heb de opdracht aan het eind van de aftiteling 'Voor Walter Lord' - de enige mens die streefde naar het onderzoeken en vinden van de waarheid over het wrak van de Titanic en alles wat ermee te maken had (zijn oom was kapitein van de _California_, de scheepskapitein die de opdracht had gekregen niet naar de adjudant van de Titanic te komen, die na zijn dood eindelijk van de opdracht was ontheven). Van de afschuwelijke door de computer gegenereerde grafieken die de jeeps in de Titanic moeten voorstellen, tot de stomme door de computer gegenereerde patrijspoorten die de acteurs in de duikuitrusting laten zien, is dit fictiewerk, besprenkeld met net genoeg feiten om het echt te laten lijken, overwerkt, overacted en niet erg waarheidsgetrouw. Het is op zijn minst niet erg accuraat. Het meest humane wat ik kan doen is tegen iedereen die dit leest, zeggen dat als je een accuratere en waarheidsgetrouwe weergave van de gebeurtenissen van die avond wilt, je gewoon naar de winkel moet gaan om een exemplaar van Walter Lords 'Een gedenkwaardige avond' te kopen. Het mag dan zwart-wit zijn, maar het komt wel tot de waarheid van de zaak. Als u wilt weten wat er met het schip is gebeurd sinds het is gezonken, zou ik de A&E-film 'Titanic: Death of a Dream' willen aanbevelen met dr. Robert Ballard, Walter Lord, De levende (toentertijd) overlevenden van het scheepswrak en geregisseerd door David McCallum. Aangezien ik over deze film zit te bazelen en aanbevelingen doe voor andere films, zult u waarschijnlijk vragen wat ik ervan weet. Simpel, ik heb dit schip bestudeerd en er al sinds ik een kind was in de jaren zestig van gedroomd om het te bergen <0xE2><0x80><0x93> natuurlijk werden die dromen de bodem ingeslagen toen dr. Ballard het wrak in stukken vond. Ik ben nooit opgehouden met lezen en onderzoek doen naar dit en andere scheepswrakken.

text_en:
Wow! What can I, say about this movie that it won't say about itself half way thru? Starting at the end and working back the first thing I, take issue with is the dedication at the end credits "To Walter Lord" the one human who strove to explore and find the truth about the wreck of the Titanic and all things related to it (his uncle was captain of the California, the ships captain charged with not coming to the aide of the Titanic, finally cleared of the charges after his death).

From the horrible computer generated graphics that are supposed to be the rovers inside the Titanic, to the stupid computer generated portholes showing the actors inside the diving equipment this work of fiction, sprinkled with just enough facts to make it try to appear genuine is overworked overacted and not very truthful. At the very least its not very accurate. The most humane thing I, can do is to tell anyone reading this that if you want a more accurate and truthful representation of the events of that night simply go to the store and get a copy of Walter Lords "A night to remember" it may be black and white but it does get to the truth of the matter. If you want to find out about what happened to the ship since it sank I, would suggest the A&E movie "Titanic: Death of a dream" with Dr. Robert Ballard, Walter Lord, The living (at the time) survivors of the shipwreck and narrated by David McCallum. Since i'm spouting off about this movie and making recommendations about other movies your probably asking what do I, know about it? Simple, I've studied this ship and dreamed of raising it since I, was a child in the 1960's of course these dreams were dashed when Dr. Ballard found the wreck in pieces. I, never gave up reading and researching this and other shipwrecks.


text:
dit is een heel goede film over het wrak van de titanic het is een ongeschreven film en wat doen ze nu ze testen nieuwe robots die bot1 en bot2 heten en later veranderden ze hun naam in Jake en Elwood net als de Blauwbroeders en toen onderzochten ze het schip op plaatsen die sinds 1912 niet meer waren gezien ik geef deze film 8 omdat ik het leuk vond dat ze het verhaal over het schip vertelden en ze laten de kamers in computer digitaal zien het is heel cool en aan het eind remt bot af en de andere bot moet hem redden dus ik vind dit een heel goede historische film

james

text_en:
this is very good movie about the wreck of titanic it is unscripted and the don't now Wat they are doing they test new robots name bot1 and bot2 later the changed their name into Jake and Elwood just like Blusebrothers and then they explore the ship in places that had never seen since 1912 i will give this movie 8 because i liked it wen the were telling the story about the ship and they show the rooms digital-ed in computer it is very cool. and on the end wen bot brakes down and the other bot have to rescue it so i just think this is very good historic movie

james


text: Deze film werd zojuist uitgezonden op de Engelse televisie. Ik moet zeggen hoe onverwacht goed hij was. Een complete verrassing. In dergelijke tv-films krijg je zelden zo'n goede uitvoering te zien. Ik denk dat het feit dat het een Canadese productie was een rol speelde. Hij toont gewone mensen die een traumatische tijd doormaken, en dat doet hij met een enorme hoeveelheid tact en gevoel. Hij is hartverscheurend op punten die niet verbazingwekkend zijn gezien het onderwerp, maar het is wel de moeite waard om naar uit te kijken. Zacht en ontroerend, met uitstekende locatieopnamen en een passende muziek. Ik wou dat ik hem opgenomen had. Dit soort producties schijnt nooit een recensie te hebben gehad voordat ze werden uitgezonden, dus je kunt nooit weten of het wel of niet goed is.

text_en: This film just had an airing on UK television. I have to say just how unexpectedly good it was. A complete surprise. You rarely get performances as good as this in TV films of this nature. I suppose the fact that it was a Canadian production was a factor. It portrays ordinary people going through some traumatic times, and it does so with an immense amount of tact and feeling. It is heart-wrenching at points which isn't surprising considering the subject matter, but it is well worth keeping a look out for. Gently, and profoundly moving, with excellent location shooting and an apt musical score. Wish I had taped it. These sort of productions never seem to have any kind of review prior to transmission so there is never any way to know whether or not it is likely to be any good.


text: Terwijl ik deze commentaren schrijf, kijk ik naar deze film. Iedereen die een tragisch verlies heeft meegemaakt, kan zich met een van de personages identificeren. Kate Nelligan brengt een scala aan emoties en frustraties over die je buiten het theater zelden tegenkomt. Kudos voor de schrijvers voor personages die je niet kunt vergeten. Je kunt deze film niet kijken zonder te worden achtervolgd door de locatie, de muziek en het verhaal.

text_en: I'm watching this movie as I'm writing these comments. Anyone who has experienced tragic loss can identify with one of the characters. Kate Nelligan projects a range of emotions and frustration seldom seen outside of theater. Kudos to the writers for characters that can't be forgotten. You can't watch this movie without be haunted by the location, the music, and the story.


text: Deze film ging over de afsluiting, wat waarschijnlijk het moeilijkste is van rouwen, vooral na een ramp. Ik zal nooit meer naar een ramp op het nieuws kunnen kijken zonder aan deze film te denken. Veel van de film gaat over het trauma van de families van de slachtoffers. Ook al volgde hij het verdriet van een van de families, je weet gewoon dat het voor hen allemaal was. We zien ook het hartverscheurende effect dat hij had op een van de vissers en zijn gezin, en voelen opnieuw het effect dat hij had op de hele gemeenschap. Maar door de bewoners, redders, pathologen-anatomen en zelfs de media erbij te betrekken, brak hij door de gebruikelijke, afgezaagde rampfilms heen. Als dit een film van Crowe en Winslett was geweest, denk ik niet dat ik er zoveel respect voor zou hebben gehad. Het feit dat ik geen van de acteurs kende, hielp me om er meer respect voor te hebben. Ik kon me gewoon niet voorstellen dat Nelligan zich druk zou maken over haar make-up of haar. Ik dacht dat Thomson visser was geweest voordat hij ging acteren. Ik heb echt respect voor deze film. Iedereen die erbij betrokken is, zou er trots op moeten zijn.

text_en: This movie tackled closure, which is probably the hardest part of grieving, especially after a disaster. I will never again be able to watch a disaster on the news, without thinking about this film. Much of the film deals with the trauma experienced by families of the victims. Even though it followed the grief of just one of the families, you just new that it represented all of them. We also see the heart wrenching effect it had on one of the fishermen and his family, and once again can sense the effect that it had on the whole community. But by involving the residents, rescuers, medical examiners, and even the media, it broke away from the usual corny disaster movies. If this had been Crowe and Winslett I don't think I would have respected it so much. Not knowing any of the actors helped me appreciate it more. I just couldn't see Nelligan worrying about her makeup or hair. I thought Thomson must have been a fisherman before turning to acting. I really respect this film. Everyone involved should be proud of it.


text:
Hallo, ik ben net terug van een bezoek aan mijn ouders.
Toen ik bij mijn ouders was, begon de film 'Blessed Stranger'. Normaal gesproken heb ik een hekel aan pulpfilms... dus dacht ik de eerste minuut al aan deze film. Wat me ertoe bracht om te blijven kijken, was de soundtrack. Zelfs na 10 minuten was ik gebiologeerd door de muziek, die klonk als 'Hans Zimmer's - Gladiator' (Lisa Gerrard). Na 30 minuten moest ik al weg, maar die 30 minuten film waren genoeg om te begrijpen dat 'Blessed Stranger' NIET een pulpfilm is. Het is niet overdreven geacteerd en de personages zijn voor 'echt'. Ik ga op zoek naar die OST! Dus, is er iemand die me daarmee kan helpen? Laat het me weten. Proost en bedankt voor alles.
Dag.
Dag.

text_en:
Hello there, I just did come home from visiting my parents.

When at my parents house,"Blessed Stranger"just started. Normally I disgust pulp movies.. so I also was thinking of this movie the first minute. What actually made me keep watching was the score/soundtrack. Even after 10 minutes the music mesmerized me, it sounded like "Hans Zimmer's - Gladiator,(Lisa Gerrard). I had to leave already after 30 minutes but those 30 minutes of movie where enough for me to understand that "Blessed Stranger" is NOT a pulp movie. It is not over-acted and the characters are for "real". I am going to hunt for that OST! SO, anyone who can help me with that?? Just let me know. Cheers and thank for you minute.

Bye . Peter


text: Het valt te betwijfelen of dit op korte termijn zal opduiken als ingeblikte film. Het is een uiterst gevoelige weergave van de gebeurtenissen na het neerstorten van Swissair vlucht 111 bij Peggy's Cove Nova Scotia. Het is een geweldige tranentrekker, maar niet in de oppervlakkige zin van het woord. Kate Nelligan demonstreert nogmaals wat een ongelooflijk sterke actrice ze is. Een actrice brengt niet al te vaak tranen in mijn ooghoeken. Nelligan heeft het verschrikkelijke verlies, het verdriet, de twijfels, het verdriet, de frustraties en de spijt van een diepbedroefde ouder zo perfect vastgelegd, zonder melodramatisch of sentimenteel te worden. De dame is een nationale schat! Niet dat de rest van de cast niet ook geweldig was. Dit is een verrukkelijk meevoelende en zeer menselijke film, heel droevig maar heel mooi.

text_en: It's doubtful this will turn up anytime soon as an in flight movie. It is a very sensitive telling of events after the crash of Swissair Flight 111 off Peggy's Cove Nova Scotia.It's a terrific tear jerker but not in any shallow sense. Kate Nelligan demonstrates once more what an incredibly powerful actress she is. Not too often does an actress bring moisture to the corner of my eyes. Nelligan captured the horrible loss, sorrow, doubts, anguish, frustration and regrets of a bereaved parent so perfectly and without resorting to being maudlin or melodramatic. The lady is a national treasure! Not that the rest of the cast wasn't terrific too. This is a delightfully compassionate and richly human film, very sad but very beautiful.


text: O, mijn hemel, ik heb net naar deze show gekeken!! Wat een tranentrekker!! Een show als deze accentueert het verbazingwekkende talent in Canada, dat vaak over het hoofd wordt gezien. De beeldschone Kate Nelligan gaf zoals altijd een sterke voorstelling. De hele show trok echt aan de snaren van mijn hart, maar de laatste scène maakte een eind aan me! Hugh Johnson deed een HEEL geloofwaardige rol... je zou echt denken dat hij het personage is, niet de acteur. Hij zou echt een bekende naam moeten worden! Een superlatieve soundtrack. Een diep verhaal over mensen, en een beetje van wat nu de geschiedenis van Canada is.<br />Kudos!

text_en:
Oh my gosh, I just got finished watching this show!! What a tear-jerker!! :( A show like this highlights the AMAZING talent in Canada, that often goes overlooked. Beautiful Kate Nelligan gave a strong performance as always. The whole show really pulled at the heart strings, but the final scene broke me down! Hugh Johnson did a TOTALLY believable job...you'd really think he IS the character, not an actor. He really should become a household name! A superlative soundtrack. A deep story about people, and a little bit of what is now Canadian history.

Kudos!


text:
Na de Braziliaanse cultserie 'City of Men' (2002-2005) zijn Acerola (Douglas Silva) en Laranjinha (Darlan Cunha), twee straatkinderen in de tienerleeftijd die in Morro da Sinuca (een van de 800drijf favela's van Rio) wonen, nu bijna achttien en staan ze voor de problemen van de volwassenheid. Het vaderschap <0xE2><0x80><0x93> in een sociaal milieu waar de meeste kinderen zonder vader opgroeien <0xE2><0x80><0x93> is hier het sleutelthema: Acerola is nu een tienervader die voor zijn zoontje moet zorgen als zijn tienervrouw naar S<0xC3><0xA3>o Paulo verhuist om als oppas te gaan werken; en Laranjinha is op zoek naar de identiteit van zijn onbekende vader, om tot de ontdekking te komen dat hij nog leeft en een ex-gedetineerde is die voorwaardelijk vrij is. Op de achtergrond beheerst de gewelddadige, berooide, wetteloze drugsbende het leven in de favela's van Rio.
Een soort mengeling van Fernando Meirelles' (hier co-producent) 'Stad van God' in visuele stijl en 'Oliver Twist' in geest is een van de belangrijkste problemen van 'Stad der Mensen': we hebben te maken met Acerola's onmogelijk snelle opsporing van de verblijfplaats van Laranjinha's vader. En Acerola's grootmoeder die dakloos wordt en door haar familie in de steek wordt gelaten (in de meest onechte oplossing van de film). En handelaar Nefasto die plotseling overloopt naar de bende; en Acerola's één op een miljoen-spotter Fiel die nog leeft, en de onechte oplossing die Acerola's en Laranjinha's vaders met elkaar verbindt, enzovoort.
Directeur Paulo Morelli <0xE2><0x80><0x93> die de bijna onzichtbare 'Predeo da Paz' maakte. Zijn beelden zijn (te) soigné: de zwarte lichamen hebben een gouden glans, met parelachtige zweetdruppels en stralend witte tanden. Hij heeft de cinéma-vérité-stijl overgenomen (in het camerawerk, de dialogen, de optredens), nu de rigueur in films over 'de harde werkelijkheid'. De met een Oscar bekroonde redacteur Daniel Rezende ('Stad van God', 'Motorboeken') probeert alles snel te laten gaan, zodat we geen tijd hebben om na te denken over plotgaten en trucs. Antonio Pinto's muziek is prachtig, maar onverklaarbaar ouderwets voor een film over tieners. Het geluidsontwerp en de effecten zijn subliem. De cast <0xE2><0x80><0x93> de meesten uit de tv-serie <0xE2><0x80><0x93> wordt gevraagd meer van hetzelfde te doen. Douglas Silva (Acerola) vertrouwt op zijn intuïtieve acteertalent en zijn grote, expressieve vissengezicht. Jonathan Haagensen (als drugsbaron Madrugad poro) acteert weer met zijn pruilmondje en blote bovenlijf in zijn gebruikelijke nonchalante stoere-jongensstijl, en ziet er toepasselijk stoned uit. Babu Santana doet zoals gewoonlijk een beetje aan decorum-kauwgom kauwen als handelaar. Camila Monteiro, Luciano Vidigal (een gevoelige acteur met een onmogelijke rol) en anderen herhalen hun tv-rollen. Eduardo BR als Nefasto suggereert een bloeiend talent; Rodrigo dos Santos als Laranjinha's vader heeft een geweldig filmgezicht, en eersteklasacteurs Pedro Henrique (Caju) en Nastonma Silva (Camila) zijn gevoelig geregisseerd. Het beste is Darlan Cunha als Laranjinha: no-nonsense, beduusd, geestig en vindingrijk, zijn uitgestreken gedrag is de essentie van de 'carioca cool'.
Maar er is iets vervelends aan 'Cidade dos Homens': het is moeilijk om je te concentreren op Acerola's seksproblemen of Laranjinha's onwaarschijnlijke onmiddellijke gehechtheid aan zijn louche vader (zijn Rio's straatkinderen echt zo naïef?) als figuren als Caju (de onnozele, glamour zoekende tiener die zich bij de drugsbende aansluit) of die echt originele figuren <0xE2><0x80><0x93> de tienermeisjes die zich van 'gangsta's' hebben 'gered' tot ze zelf gangsta's zijn geworden <0xE2><0x80><0x93> schreeuwen om aandacht en ontwikkeling. een buddy-buddyfilm met de favela-drugsoorlog op de achtergrond, hoewel we allemaal weten dat het gewone leven op de een of andere manier altijd doorgaat, zelfs in de meest gewelddadige, primitieve realiteit.

Door zich te concentreren op de persoonlijke problemen van Acerola en Laranjinha, hebben regisseur Morelli en schrijfster Elena Soárez ('House of Sand', 'Eu Tu Eles') een gevoelige snaar geraakt bij wat een flegmatieke buddyfilm had kunnen zijn. Ze gebruiken veel close-ups van de gezichten van de kinderen, zodat we niet worden afgeleid door de helse favela-achtergrond <0xE2><0x80><0x93> en toch springt de 'achtergrond' in onze schoot. Armoede, segregatie, racisme, drugs, vuurwapens en geweld, de afwezigheid van scholen, ziekenhuizen, formeel werk of overheidshulp, de ijzingwekkende omstandigheden van het leven in de favela's die meer dan een miljoen mensen in Rio treffen, zijn in feite de oorzaak van de meeste van de 'persoonlijke' problemen van Acerola en Laranjinha. Misschien zullen we op een dag allemaal ongevoelig genoeg zijn om dat soort achtergrond te beschouwen als een gewoon decor, maar nu nog niet.
"Stad der mensen" heeft in elk geval een groot voordeel: de laatste scène is lyrisch, ingenieus en vol humor - het is hilarisch.' Het was de grote finale van de succesvolle serie waarin de Braziliaanse tieners van de favela's de hoofdrollen speelden, tieners die meestal alleen in films en op tv te zien waren (en vaak, en tragisch genoeg, in het echte leven) als handelaars, junkies, dieven of lijken.

text_en:
Following the cult Brazilian TV series "City of Men" (2002-2005), Acerola (Douglas Silva) and Laranjinha (Darlan Cunha), two orphaned, teenage street kids living in Morro da Sinuca (one of Rio's 800+ favelas), are now about to turn eighteen and face the issues of adulthood. Fatherhood -- in a social milieu where most kids grow up fatherless -- is the key theme here: Acerola is now a teen dad who has to take care of his baby boy when his teen wife moves to São Paulo to work as a babysitter; and Laranjinha is on the search of the identity of his unknown father, only to discover he's alive and is an ex-convict on parole. On the background, the violent, destitute, lawless, drug-gang controlled life in Rio's favelas.

A sort of mix of Fernando Meirelles' (co-producer here) "City of God" in visual style and "Oliver Twist" in spirit, one of the major problems of "City of Men" is its contrived plot solutions: we have to deal with Acerola's impossibly fast finding of Laranjinha's father whereabouts. And Acerola's grandmother ending up homeless and abandoned by her family (in the film's phoniest solution). And trafficker Nefasto suddenly changing sides in the gang war; and Acerola's one-chance-in-a-million spotting trafficker Fiel still alive, and the phony solution linking Acerola's and Laranjinha's fathers in the past, etc.

Director Paulo Morelli -- who made the practically unseen "Preço da Paz" and the insipid "Viva Voz", and directed some episodes of the "City of Men" TV series -- comes from the publicity world, and it certainly shows. His images are (too) soigné: the black bodies have a golden shine, with pearly sweat drops and blazingly white teeth. He adopts cinéma-vérité style (in the camera-work, dialog, performances), now de rigueur in films dealing with "stark realities". Oscar-nominated editor Daniel Rezende ("City of God", "Motorcycle Diaries") tries to keep things moving fast so we don't have time to think about plot holes and contrivances. Antonio Pinto's music is beautiful but inexplicably old-fashioned for a movie about teenagers. On a positive note, the sound design and effects are superb.

The cast -- most of them from the TV series -- is asked to do more of the same. Douglas Silva (Acerola) relies on his intuitive acting and his big, expressive fish face. Jonathan Haagensen (as drug lord Madrugadão) again acts with his pout and bare torso in his usual laid back bad-boy style, looking suitably stoned. Babu Santana does his usual scenery-chewing in a bit as a trafficker. Camila Monteiro, Luciano Vidigal (a sensitive actor with an impossible part) and others repeat their TV roles. Eduardo BR as Nefasto suggests a blooming talent; Rodrigo dos Santos as Laranjinha's father has a great movie face, and first-timers Pedro Henrique (Caju) and Naíma Silva (Camila) are sensitively directed. The best is Darlan Cunha as Laranjinha: no-nonsense, nonplussed, witty and resourceful, his deadpan acting is the essence of the "carioca cool".

But there's something bothersome about "Cidade dos Homens": it's hard to concentrate on Acerola's sex troubles or Laranjinha's unlikely instant attachment to his shady father (are Rio's street kids really this naive?) when characters like Caju (the dim-witted, glamor-seeking teenager who joins the drug gang) or those really original characters -- the teenage girls that have "upgraded" from "gangsta molls" to becoming gangstas themselves -- screamed for attention and development. The fact is it's weird to take "City of Men" for its face value, i.e. a buddy-buddy movie with the favela drug war on the background, though we all know ordinary life somehow always goes on even in the most violent, crude realities.

By focusing on the personal problems of Acerola and Laranjinha, director Morelli and writer Elena Soárez ("House of Sand", "Eu Tu Eles", lending a sensitive touch to what could have been a stolid buddy movie) choose to concentrate on plot and characters, using a lot of big close-ups of the kids' faces so we won't be distracted by the hellish favela background -- and yet the "background" jumps right on our laps. Poverty, segregation, racism, drugs, guns and violence, the absence of schools, hospitals, formal employment or government assistance, the dire conditions of life in the favelas that affect over one million people in Rio are, in fact, the cause of most of Acerola and Laranjinha's "personal" problems. Maybe one day we'll all be desensitized enough to take that sort of background as routine scenery, but not right yet.

"City of Men" has a major asset, anyhow: the final scene is lyrical, ingenious and filled with humor -- it's a great finale for the successful series that dared put on Brazilian TV favela teenagers as protagonists, teenagers who usually just show up in movies and TV (and, many times, and tragically, in real life) as traffickers, junkies, thieves or corpses.


text: Ik heb hem net gezien en ondanks het ruwe thema is het een gevoelige en ontroerende film, heel anders dan Stad van God. Stad van God was fanatiek, vol effecten, Stad van de Mensen is traditioneler en het verhaal is conventioneler. Het verkeer en het geweld zijn op de achtergrond, het thema is hier het vaderschap. Het acteren is eersteklas, de muziek is melodieus en past zich aan bij de scènes, de foto lijkt op Stad van God. Boven de samenvatting: Laranjinha en Acerola bereiden zich voor op het volwassen leven! Op de leeftijd van achttien jaar heeft elke jongen zijn eigen problemen: kind, vrouwen, familie, werk, vergeten wensen en dromen maken deel uit van dit avontuur.' 's Kruiden, die, om het nog spannender te maken, vertellen over een oorlog op de heuvel die de jongvolwassenen uit hun gemeenschap zal verjagen. Zullen al die veranderingen definitief zijn?

text_en: I just saw it and despite of the rough theme is a sensitive and emotive movie, very different from City of God. City of God was frenetic, full of effects, City of Men is more traditional and the narrative is more conventional. The traffic and the violence is in the background, the theme here is the paternity. Acting is first class, music is melodious and integrate to the scenes, photograph is similar to City of God. Above the summary: Laranjinha and Acerola are preparing themselves to adult life! At the age of 18, each boy has his own problems: Child, women, family, job, forgotten wishes and dreams are some of this adventure's spices, which, to add another pinch of thrill, tells about a war on the hill that will expel the young adults from their community. Will be definite all those changes?


text: De film City of Men is een fantastische Braziliaanse film. Hij wordt geregisseerd door dezelfde maker van City of God en de tv-serie City of Men. Persoonlijk raad ik je aan eerst naar de tv-serie te kijken voordat je de film bekijkt, vanwege de vele flashbacks in de film. De tv-serie voegt ook meer diepte toe aan de personages die bijdragen aan het algehele genot van de film. De film speelt nog steeds in de favela's van Rio, maar in plaats van zich te richten op de bendes zoals in City of God, richt hij zich op twee jongens van 18. De film lijkt op City of God, maar heeft een luchthartiger sfeer. De film heeft ook dezelfde cinematografie. Al met al geef ik de voorkeur aan _Stad van God_ boven deze film, maar het is een waardig vervolg op een fantastische film. 9 van de 10 sterren in verhouding tot _Stad van God_, maar als film in het algemeen, vergeleken met de meerderheid van films die hierover zijn gemaakt, zou dit 10 sterren verdienen.

text_en: The film City of Men is a fantastic Brazilian film. It's directed by the same creator of City of God and the City of Men TV series. Now, personally, I recommend you watch the TV series before watching the movie due to many flashbacks throughout the film. The TV series also adds more depth to the characters that add to the overall enjoyment of the film. The film is still set in the favelas in Rio, but instead of focusing on the gangs as in City of God, it focuses on two 18 year old boys. The film is similar to City of God, but with a more light-hearted feel to it. The film also has similar cinematography. Overall, I prefer City of God to this film, but it is a worthy follow up to a fantastic film. 9 stars out of 10 in relation to City of God, but as a film in general, compared to the majority of films created this would deserve 10 stars.


text: Naar schatting woont 19 procent van de bevolking van Rio de Janeiro in favela's, krotten op heuvels, niet ver van luxueuze appartementen en wereldberoemde stranden. De favela's, met hun pittoreske straatnamen als Dead End Hill, zijn het onderwerp geweest van lovende films als _Pixote_ van Hector Babenco en _City of God_ van Fernando Meirelles. Gebaseerd op een lange televisieserie die vier jaar lang op de Braziliaanse televisiezender Globo werd uitgezonden en door 35 miljoen kijkers werd bekeken, is _City of Men_ van Paolo Morelli een vervolg op de veel flitsender film van Fernando Meirelles. De film gaat over twee vrienden die allebei achttien worden en geen vader meer hebben. De twee jongens, Acerola en Laranjinha (in de ondertiteling veramerikaniseerd tot Ace en Wallace) hebben onopgeloste vaderproblemen. Wallace probeert de vader op te sporen die hij nooit heeft gekend en Ace wil erachter komen hoe en waarom zijn vader is vermoord. De acteurs Douglas Silva en Darlan Cunha spelen allebei in de tv-serie en de beelden uit de tv-serie worden gebruikt voor flashbacks in de film, getoond in een verbleekt kleurenpalet. Beiden zijn geboren acteurs die een opmerkelijke prestatie leveren. Ace is pas 18, maar woont met zijn vrouw Cris (Camilla Monteiro) in een van de hutten en is de vader van een jongetje dat Clayton heet (Vinicius Oliveira). Ace is nog te onvolwassen om Clayton in een vroeg stadium alleen op het strand achter te laten, maar hij moet snel volwassen worden en de volledige verantwoordelijkheid voor Claytons verzorging op zich nemen als Cris een baan in S<0xC3><0xA3>o Paolo krijgt.<br />De film wordt gemaakt door filmregisseur Adriano Goldman, die adembenemende panorama's van heuvels, bergen en stranden laat zien, en begint op de top van Dead End Hill op een dag die zo bloedheet is dat ik het zweet op mijn voorhoofd voel staan. Bendeleden met handwapens en automatische wapens onder leiding van Midnight (Jonathan Haagensen) besluiten naar de oceaan te gaan, waarbij ze een kordon van bewakers opstellen dat de politie vertelt dat ze onderweg zijn. Het emotionele middelpunt van de film is de relatie tussen Wallace en zijn pas ontdekte vader Heraldo, die met kracht en waardigheid door Rodrigo Dos Santos wordt gespeeld. Heraldo is voorwaardelijk vrij nadat hij vijftien van de twintig jaar heeft uitgezeten voor beroving en moord. De omstandigheden van de moord die hij heeft gepleegd worden een centraal punt in de relatie tussen Ace en Wallace, en geheimen over het verleden van hun vaders bedreigen hun vriendschap en leiden tot hun betrokkenheid bij een nieuwe uitbarsting van bendegeweld. City of Men overstijgt de vertrouwde vorm van handcamera hyperactiviteit en clichés van gangsters en wordt een teder en aangrijpend verhaal over in de steek gelaten kinderen en hoe de cyclus van de ene generatie op de andere wordt herhaald. Terwijl de film uitbarst in een oorlog tussen rivaliserende bendes onder leiding van Midnight en Fasto (Eduardo BR), is er geen sprake van typisch gestileerd en fanatiek geweld. Ace en Wallace zijn figuren die we leren kennen en met wie we ons kunnen identificeren. We willen dat ze het hoofd boven water houden en volwassen worden, hoewel de tragische geschiedenis van het leven in de sloppenwijken van Rio nooit ver uit onze gedachten is.

text_en:
It has been estimated that 19 percent of the population of Rio de Janeiro live in favelas, shanties crowded onto hillsides not far from luxurious apartments and world famous beach resorts. Notorious breeding grounds for poverty, drug addiction, and gang warfare, the favelas with their picturesque street names such as Dead End Hill, have been the subject of critically acclaimed films such as Hector Babenco's Pixote and Fernando Meirelles' City of God. Based on a long running television series that ran on Brazilian TV Globo for four years and was watched by 35 million viewers, Paolo Morelli's City of Men is a follow-up to the more flashy Meirelles film. While it lacks the earlier work's kinetic energy, it is more emotionally satisfying and has characters that we care about.

The film focuses on two friends, both turning 18 and without fathers. The two boys, Acerola and Laranjinha, (given Americanized names Ace and Wallace in the subtitles) have unresolved father issues. Wallace is trying to locate the father he never knew and Ace wants to find out how and why his father was killed. Actors Douglas Silva and Darlan Cunha both appeared in the TV series and footage from the TV series is used for flashbacks in the film, shown in a faded color palette. Both are natural actors who do a remarkable job. Ace, though only 18, lives with his wife Cris (Camilla Monteiro) in one of the shanties and is the father of a young boy named Clayton (Vinicius Oliveira). Ace is immature enough to leave Clayton alone on the beach in an early sequence but must grow up quickly and assume complete responsibility for Clayton's care when Cris takes a job in Sao Paolo.

Shot by cinematographer Adriano Goldman who provides sweeping panoramas of the hills, mountains, and beaches, the film begins on the top of Dead End Hill on a day so brutally hot I could feel the sweat gathering on my forehead. Gang members with handguns and automatic weapons led by Midnight (Jonathan Haagensen) decide to head down to the ocean, establishing a perimeter of guards who tell the cops that they are on route. The emotional center of the film is the relationship between Wallace and his newly discovered father Heraldo played with strength and dignity by Rodrigo Dos Santos. Heraldo is out on parole after having served fifteen years of a twenty year sentence for robbery and murder. The circumstances of the murder that he committed becomes a central issue in the relationship between Ace and Wallace and secrets about both of their fathers' pasts threaten their friendship and lead to their involvement on different sides of a new eruption of gang violence.

Somewhat melodramatic but never manipulative or false, City of Men transcends the familiar format of hand-held camera hyperactivity and gangster clichés to become a tender and deeply affecting story about abandoned children and how the cycle is repeated from one generation to the next. While the film explodes into warfare between rival gangs led by Midnight and Fasto (Eduardo BR), it is devoid of typical heavily stylized and frenetic violence. Ace and Wallace are characters we get to know and identify with. We want them to defy the odds and survive until adulthood though the tragic history of life in the Rio slums is never far from our mind.


text:
In de achterbuurt van Morro da Sinuca, een paar dagen voordat hij achttien wordt, vertelt Laranjinha (Darlan Cunha) aan zijn beste vriend en ook weeskind Acerola (Douglas Silva) dat hij zijn onbekende vader mist. Acerola besluit zijn hulpbehoevende vriend te helpen zijn vader te vinden en ze ontdekken dat hij in de gevangenis zit, veroordeeld is voor het doden van een man tijdens een roofoverval en bijna voorwaardelijk vrijkomt. Intussen wordt Acerola's vrouw en oppas Cris (Camila Monteiro) uitgenodigd om in S<0xC3><0xA3>o Paulo te komen werken en ze ziet een kans om geld bij elkaar te krijgen om een eigen huis te kopen; ze zegt tegen Acerola dat hij een jaar lang voor hun zoon Clayton moet zorgen. Zijn neef Madrugad poro (Jonathan Haagensen) wordt verraden door zijn rechtshandige Nefasto (Eduardo BR), hij wordt uit de sloppenwijk gezet en ook Laranjinha en Acerola moeten de heuvel verlaten. Terwijl Madrugad poro een plan beraamt om de heuvel binnen te vallen en weer in handen te krijgen met de steun van de bende van de drugsbaron uit Morro do Careca, ontrafelen Acerola en Laranjinha het verleden van hun vaders.
'Cidade dos Homens' volgt het succes van 'Cidade de Deus' en toont het leven in een van de sloppenwijken van Rio de Janeiro via het persoonlijke drama van de twee tieners, met als achtergrond de oorlog tussen de rivaliserende bendes. Het verhaal is heel realistisch en de acteurs spelen hun rollen verbazingwekkend natuurlijk, dus het werk van de schrijvers en de regisseur Paulo Morelli is geweldig. De cinematografie is ook top, met landschappen op de heuvel en goed gechoreografeerde en indrukwekkende actiescènes in de sloppenwijk. De producenten hebben vast en zeker een afspraak met de echte drugsbaronnen en eigenaars van de heuvel om deze geweldige film te maken. Ik stem voor acht.
Titel (Brazilië): 'Cidade dos Homens' (Stad van de mensen).

text_en:
In the slum in Morro da Sinuca, a couple of days before turning eighteen year-old, Laranjinha (Darlan Cunha) tells his best friend and also orphan Acerola (Douglas Silva) that he misses his unknown father. Acerola decides to help his needy friend to find his father and they discover that he is in prison convicted for killing a man during a robbery and near to be released on parole. Meanwhile, Acerola's wife and babysitter Cris (Camila Monteiro) is invited to work in São Paulo and she sees the chance to raise money to buy a house of her own; she tells Acerola that he must take care of their son Clayton alone for one year. When the owner of the hill and Laranjinha's cousin Madrugadão (Jonathan Haagensen) is betrayed by his right-hand Nefasto (Eduardo BR), he is expelled from the slum and Laranjinha and Acerola have also to leave the hill. While Madrugadão plots a plan to invade and recover the hill with the support of the gang of the drug lord from Morro do Careca, Acerola and Laranjinha unravel the past of their fathers.

"Cidade dos Homens" follows the success of "Cidade de Deus" showing the life in one of the slums of Rio de Janeiro through the personal drama of the two lead teenagers, having as background the war between the rival gangs. The story is very realistic and the cast is amazingly natural in their performances, therefore the work of the writers and the director Paulo Morelli are awesome. The cinematography is also top-notch, with landscapes from the hill and well-choreographed and impressive action scenes in the slum. The producers certainly have an agreement with the real drug lords and owner of the hill to shoot this great movie. My vote is eight.

Title (Brazil): "Cidade dos Homens" ("City of the Men")


text: Directeur Fernando Meirelles' Braziliaanse oorlogsepos 'Stad van God' werd in de cinematografische geschiedenis bekend als de belangrijkste film over de gruwelen van drugshandel en bendegeweld in Rio, de Braziliaanse favela's. Dus waarom niet een'stadspas' voor een vervolg? Een paar jaar na de roem van 'Stad van God' besloten Meirelles en andere medewerkers, onder wie directeur Paulo Morelli, een episodische serie op de Braziliaanse tv te maken met de titel 'Stad van de Mannen'. Ze castten de jonge Braziliaanse acteurs Douglas Silva en Darlan Cunha als twee charismatische beste vrienden die ondanks alle bendeoorlogen in de favela's van Rio hun eigen leven leiden. De serie was een succes, en de tijd die het kostte om op het witte doek te komen, was de tijd voor het verhaal van 'Stad der mensen'. Hoewel 'Stad der mensen' niet dezelfde personages heeft als 'Stad van God', bevat het nog steeds dezelfde thema's van zijn voorganger, waaronder vriendschap, trouw, drugs, armoede, geweld en overleven. Maar het overlappende thema van 'Stad van God' was drugshandel, met alle voornoemde personages als achtergrondthema's. Terwijl de voorhoede van 'Stad der mensen' bestaat uit de zoektocht van de jonge hoofdrolspelers naar hun onbekende vaders, met alle voornoemde personages ook als achtergrondthema's. 'Stad der mensen' blinkt niet uit in meesterlijk vertellen en karakterontwikkeling als 'Stad van God'. maar de overlevingsdrang van de hoofdpersonen is wel raak. Meirelles heeft deze keer alleen maar als producent gefungeerd en heeft wijselijk de talenten van regisseur Morelli en de sterren Silva & Cunha overgeheveld naar de grote filmversie. Ze hebben allemaal raak geschoten. Hoewel veel van de thema's angstaanjagend zijn en af en toe verontrustend om naar te kijken, blijft 'Stad der mensen' de nadruk leggen op de realiteit van een door drugs en bendes teweeggebracht leven in de favela's van Rio.

text_en: Director Fernando Meirelles' Brazilian gang warfare epic "City of God" made its mark in cinematic history as the premier film on depicting the horrors of drug trafficking & gang violence in Rio, Brazil's favelas. So why not a "city pass" on a sequel? A few years after the "City of God" fame, Meirelles and other collaborators including Director Paulo Morelli decided to produce a Brazilian TV episodic series entitled "City of Men" on the same premise. They casted young Brazilian actors Douglas Silva and Darlan Cunha as two charismatic best friends living their lives in spite of all the gang warfare that surrounds them in Rio's favelas. The series was a success, and the time to hit the silver screen came calling to the story of "City of Men". Even though "City of Men" does not involve the same characters of "City of God", it still does incorporate the same themes of it predecessor including: friendship, loyalty, drugs, poverty, violence, and survival. However, the overlying theme of "City of God" was drug trafficking with all the aforementioned as background themes. While the forefront of "City of Men" is the young protagonists' quest to find their unknown fathers with all the aforementioned also incorporated as background themes. "City of Men" does not excel in masterful storytelling and character development as "City of God" but it does hit the mark on the survival fortitude of its main protagonists. Meirelles only served as producer this time around and wisely transplanted the talents of Director Morelli and stars Silva & Cunha to the big screen adaptation. All of them hit the mark with their efforts. Even though many of the themes are terrifying and at sporadic times disturbing to look at, "City of Men" continues to keep it rio on the realities of a drug & gang induced life in Rio's favelas. **** Good


text:
Deze in sepiatinten gebleekte serie is gebaseerd op dezelfde hoofdpersonen als de gelijknamige Braziliaanse tv-serie uit 2002-2005 over (voornamelijk) jongens in de 'favela's' in de heuvels boven Rio, waarvoor Morelli een deel van het schrijven en regisseren op zich had genomen. De serie, met Darlan Cunha als Laranjinha (Wallace) en Douglas Silva als Acerola (Ace) <0xE2><0x80><0x93> die van jaar tot jaar en van aflevering tot aflevering groeide <0xE2><0x80><0x93> is min of meer voortgekomen uit de Fernando Meirelles/Kátia Lund-film 'Stad van God', die op zijn beurt was gebaseerd op Paulo Lins' tumultueuze en deels autobiografische roman over dertig jaar sloppenwijken en de betrokkenheid van jongeren als dealers, moordenaars en slachtoffers. In 2000 verschenen ze in een korte film met de titel 'Palace II'. De geschiedenis van deze films en verhalen is net zo ingewikkeld als de wereld die ze uitbeelden. Douglas Silva was de prepuberale stoere in 'Stad van God', die bekendstond als 'Lil' Dice'.
'Stad van de Mensen' is warmer en intiemer dan de oorspronkelijke film. 'Stad van God' wordt zowel bewonderd om zijn virtuositeit <0xE2><0x80><0x93> er zitten krachttoeren in van visueel geweld en even briljante staaltjes van snel vertellen <0xE2><0x80><0x93> als om zijn verheerlijking van te veel bloed en geronnen bloed, waardoor tienermoordenaars die de buurt terroriseren kleine glamourjongens worden. Dat is helemaal waar. Helaas is het ook zo dat in de getto's van Rio, net als in andere plaatsen zoals de VS, jonge met vuurwapens zwaaiende drugsdealers de sexy plaatselijke popsterren zijn. Misschien dat de eerdere film geen voldoende duidelijk moreel standpunt inneemt, of te veel weerspiegelt van de gezichtspunten van de jonge favela-mannen die hij afbeeldt. Niettemin is het een opwindende film. Paradoxaal genoeg heeft hij ook een positievere draai dan 'City of Men', omdat de held zich vanuit de sloppen naar het centrum van Rio de Janeiro werkt om fotojournalist te worden. In 'City of Men' gebeurt zoiets niet. In plaats daarvan volgt er een moeilijke verzoening tussen de twee jongens, die op het punt staan achttien te worden, ondanks een verbijsterende onthulling over hun verdwenen vader, en een van de vaders komt weer in beeld en kiest er, aanvankelijk met tegenzin, voor een warme aanwezigheid te zijn in het leven van zijn zoon. Beide jongens doormaken momenten van verschrikkelijke eenzaamheid en isolement, waaruit blijkt dat het isolement van de wereld van wisselende en gevaarlijke loyaliteiten en heuvels waar voor en tegen gevochten wordt voor een jongen die in de eerste plaats geen ouders heeft, voor een jongen die in de eerste plaats geen ouders heeft. Maar de aandacht is gericht op de verzoening.
In de tv-serie zitten de jongens op school. Ze hebben moeite om zelfs maar te komen, en slechts één van hen, Ace (Silva) komt echt in de boeken (hij). Maar de nieuwe film 'City of Men' is minder specifiek dan de tv-serie (afgaande op de dvd-collectie van afleveringen die ik heb gezien) en lijdt een beetje in vergelijking met die of de 'City of God', de levendigheid van het leven dat in al die films wordt aangeboden is nog steeds onmiskenbaar, evenals de aantrekkelijkheid van de jonge acteurs, de warmte van de wereld die wordt opgeroepen <0xE2><0x80><0x93> en de volkse snelheid van het filmen en monteren, wat op de een of andere manier zowel ontspannend als verontrustend is.
<0x3E><0x3E> Wallace/Laranjinha probeert erachter te komen wie zijn echte vader is; hij wil niet dat 'onbekend' op de plaats van 'vader' is. op zijn papieren. Acerola weet dat zijn vader dood is en hij wil weten wat er is gebeurd. Hij heeft te maken met het plaatselijke probleem van de andere kant. Zijn vrouw Cris (Camila Monteiro) laat steeds hun zoontje Clayton (Vinicius Oliveira) bij hem achter om voor hem te zorgen. Hij wil de verantwoordelijkheid niet op zich nemen. Maar als hij die verantwoordelijkheid verzaakt, zal hij Clayton achterlaten op dezelfde plek als waar hij en Wallace zijn. Ace laat Clayton vroeg op het strand achter als Madrugad poro (Midnight, Jonathan Haagensen), de bendeleider van de heuvel waar ze wonen, op een snikhete dag een moordaanslag riskeert door in zee te gaan zwemmen. Hij maakt ook een paar snelle radslagen en laat zijn spectaculaire borstspieren zien. Darlan Cunha) is knap en charismatisch. Ace is zo kinderlijk dat hij zijn eigen zoon vergeet, maar hij haast zich terug en vindt hem. En als Cris een baan krijgt in de rijkere stad Sdeo Paulo, dwingt Ace zichzelf met grote moeite om de verantwoordelijkheid voor het grootbrengen van Clayton op zich te nemen.
Wallace vindt (misschien iets te gemakkelijk) zijn vader, een man met een baard die Heraldo heet (Rodrigo dos Santos), die net uit de gevangenis is gekomen nadat hij vijftien jaar van een straf van twintig jaar heeft uitgezeten - wegens moord. Heraldo's baard kan niet verhullen dat hij niet erg volwassen is. Hij heeft de verantwoordelijkheden van het man-zijn niet op zich genomen. Maar hij draagt ook de last van lijden en dankbaarheid.
Als de rivaliserende bendeleider Fasto (Eduardo 'BR' Piranha) neemt Midnight's territorium op Dead End Hill over, een nieuwe bendeoorlog breekt uit midden in de ontdekkingsreis van Ace en Wallace.
'City of Men' is een tederder, persoonlijker en volwassener verhaal dan 'City of God'; voor zover ik de tv-serie heb gezien waar het uit voortkomt, is het minder specifiek en minder geestig. Het werkt als een soort tegengif voor de amoraliteit die je in 'City of God' voelt, en de warmte ervan is ontroerend. Ook is het visueel niet ineffectief, en is het gevoel voor het milieu minder rijk - behalve dan dat het de vaart en de adrenaline-uitbarstingen van 'City of God' mist, of de rijke reeks kleinere personages die die laatste heeft. Het is een beetje een mengelmoes, en de snelle sprongen van scène naar scène lijken soms misplaatst. Zoals de recensent van de AV Club zegt, er is veel gewonnen met deze nieuwe film, maar er is ook veel verloren gegaan. Toch is 'City of Men' de moeite van het kijken waard.

text_en:
This sepia-sunbleached feature derives from, and features the same main characters as, the eponymous 2002-2005 Brazilian TV series about (mostly) boys in the "favela" hill ghettos above Rio for which Morelli did some of the writing and directing. The series, starring Darlan Cunha as Laranjinha (Wallace) and Douglas Silva as Acerola (Ace) --growing up from year to year and episode to episode--sort of grew out of the Fernando Meirelles/Kátia Lund film, 'City of God,' which in turn was based on Paulo Lins' tumultuous and partly autobiographical novel about three decades in the slums and the involvement of youth as dealers, assassins, and victims. Actually the Ace/Wallace characters as young teenagers, always played by Silva and Cunha, predate 'City of God' by two years; they appeared in a short film called 'Palace II' in 2000. The history of these films and stories is as intricate as the world they depict. Douglas Silva was the prepubescent tough in 'City of God' known by he moniker Dadinho--Lil' Dice.

'City of Men' is warmer and more intimate than the original film. 'City of God' has been both admired for its virtuosity--it's full of tours de force of visual violence and equally brilliant feats of rapid storytelling--and condemned as reveling too much in blood and gore, making teenage killers who terrorize neighborhoods into little glamor boys. That's quite true. It's unfortunately also true that in the ghettos of Rio as of other places such as the USA, young gun-toting drug dealers are the sexy local pop stars. Maybe the earlier film fails to take a sufficiently clear moral stand, or too much reflects the viewpoints of the young favela males it depicts. Nonetheless it's exhilarating film-making. Paradoxically, it also has a more positive arc than 'City of Men,' because its hero works his way out of the slums and into mainstream Rio de Janeiro to become a photojournalist. In 'City of Men,' nothing like that happens. Instead, there is a difficult reconciliation between the two boys, on the brink of eighteen, despite a stunning revelation about their lost fathers, and one of the fathers comes back into the picture and, reluctantly at first, chooses to be a warm presence in the life of his son. Both of the boys endure moments of terrible loneliness and isolation, which reveal how isolating the world of shifting and dangerous loyalties and hills fought for and lost is for a boy who in the first place lacks parents. But the focus is on the reconciliations.

In the TV series, the boys are in school. They face difficulties even showing up, and only one of them, Ace (Silva) really hits the books (he's also fascinated by guns of all kinds). Laranjinha is closer to turning into a young hood.

Thugh the new movie 'City of Men' is less specific than the TV series (judging by the DVD collections of episodes that I've seen) and suffers a bit by comparison with either it or 'City of God,' the vibrancy of the life on offer in all these films is still unmistakable, as well as the attractiveness of the young actors, the warmth of the world evoked--and vernacular swiftness that of the filming and editing, which somehow is both relaxing and unnerving.

Wallace/Laranjinha is trying to find out who his real father is; he doesn't want "unknown" to be on the place for "father" on his papers. Acerola knows his father is dead, and he wants to know what happened. He's faced with the local problem from the other side. His wife Cris (Camila Monteiro) keeps leaving their toddler son Clayton (Vinicius Oliveira) with him to take care of. He doesn't want to accept the responsibility. But if he reneges on it, he'll leave Clayton in the same place he and Wallace are in. Ace abandons Clayton on the beach early on when Madrugadão (Midnight, Jonathan Haagensen), the gang leader of the hill where they live, risks assassination to descend on a super-hot day for a swim in the ocean. He also turns some flashy cartwheels and shows off his spectacular pecs. Madrugadão, like Wallace (i.e. Darlan Cunha), is handsome and charismatic. Ace is so childish he forgets his own son; but he rushes back and finds him. And when Cris gets a job in the wealthier city of São Paulo, Ace, with great difficulty, forces himself to take on the responsibility of raising Clayton.

Wallace (perhaps a bit too easily) finds his father, a bearded man named Heraldo (Rodrigo dos Santos), who has just gotten out of prison after serving fifteen years of a twenty-year sentence--for murder. Heraldo's beard cannot conceal the fact that he is not very mature. He hasn't shouldered the responsibilities of being a man. But he also carries the weight of suffering and gratitude.

When rival gang leader Fasto (Eduardo "BR" Piranha) takes over Midnight's territory on Dead End Hill, a new gang war breaks out right in the middle of Ace and Wallace's journey of self-discovery.

'City of Men' is a more tender, individual and grownup story than 'City of God'; from what I've seen of the TV series it grows out of, it's less specific and less witty. It works as a kind of antidote to the amorality one feels in 'City of God,' and its warmth is touching. Nor is it visually ineffective, or its sense of the milieu less rich--except. Except that it quite lacks the momentum and adrenaline-rush brilliance of 'City of God's' virtuoso film-making and editing, or the rich range of minor characters the latter has. It is a little bit meandering, and its fast jump-cut slides from scene to scene sometimes seem out of place. As the AV Club reviewer says, much has been gained in this new film, but much has been lost as well. Still 'City of Men' is well worth watching.


text:
'Stad van de mensen' is een van Fernando Meirelles' films uit 2002, 'Stad van God', maar het is een heel ander verhaal dan de vorige film. Beide spelen zich af in de sloppenwijken van Rio de Janeiro, en beide gaan over jonge mannen die een eigen leven opbouwen met de enige middelen die ze tot hun beschikking hebben. Maar terwijl 'Stad van God' kinetisch, kwaad en direct was, is 'Stad van de mensen' bespiegelender en conventioneler, en komt het tot een veel hoopvollere conclusie dan de vorige film.
'Stad van de mensen' is verreweg de zwakste van de twee. Het zorgvuldig in elkaar gezette scenario stond vol met zware thema's en plotwendingen van een Shakesperean-tragedie, maar ik merkte dat ik de documentaire-achtige sfeer van Meirelles' film miste. 'City of Men' gaat over de afwezigheid van vaders en over twee vrienden die het met elkaar aan de stok krijgen vanwege daden die door hun eigen vaders zijn begaan <0xE2><0x80><0x93> zoons erven letterlijk de zonden van hun vaders. Maar het script is te vaak zwaarwichtig en de regisseur, Paulo Morelli, wil te veel over het leven van deze mensen vertellen door middel van een onomwonden uitleg. We leren niet over hen door wat de acteurs doen of hoe ze zich gedragen, maar door de tekst die ze voorlezen, en we zijn ons er bijna altijd van bewust dat ze...' Morelli is niet zo'n goede regisseur als Meirelles, maar de film is op zijn eigen bescheiden wijze nog steeds goed. Als ik de film niet al met 'Stad van God' had kunnen vergelijken, had ik hem misschien nog leuker gevonden.
<0x3E> Niettemin is het acteerwerk zo goed dat ik de twee hoofdrollen op prijs stelde en vrij geboeid werd door hoe ze afliepen. Morelli is niet zo'n goede regisseur als Meirelles, maar de film is op zijn eigen bescheiden wijze nog steeds goed. Als ik de film niet al met 'Stad van God' had kunnen vergelijken, had ik hem misschien nog leuker gevonden.
<0x3E> cijfer.

text_en:
"City of Men" is a companion piece to Fernando Meirelles' 2002 film "City of God," but it's a much different animal from the earlier film. Both are set in the slums of Rio de Janeiro, and both are about young men fashioning lives for themselves out of the only resources available to them. But whereas "City of God" was kinetic, angry and immediate, "City of Men" is more reflective and conventional, and it comes to a much more hopeful conclusion than the earlier film.

"City of Men" is by far the weaker of the two. The carefully crafted screenplay was full of the heavy themes and plot twists of a Shakesperean tragedy, but I found myself missing the unscripted, documentary-like feel of Meirelles' film. "City of Men" is about the absence of fathers, and about two friends who find themselves fighting on opposite sides because of deeds committed by their own dads -- sons literally inheriting the sins of their fathers. But the script is too often heavy handed, and the director, Paulo Morelli, chooses to communicate too much about the lives of these people through blunt exposition. We don't learn about them from what the actors playing them do or how they act, but rather through the lines they read, and we're almost always aware that they're reading lines.

Nevertheless, the acting is strong enough that I found myself caring for the two leads and fairly engrossed in how their stories turned out. Morelli isn't as accomplished a director as Meirelles, but the film is still well directed on its own more modest terms. If I didn't already have "City of God" to compare it to, I might have liked it even more.

Grade: B+


text:
'City of Men' is een filmversie van een kaskraker die van 2002 tot 2005 op de Braziliaanse televisie werd uitgezonden. Het is ook een soort vervolg op de eerdere 'City of God', een prijswinnende film onder regie van Fernando Meirelles.

Paul Morelli's 'City of Men' gaat over Laranjinha (Darlan Cunha) en Acerola (Douglas Silva), twee eerzame tieners die hun best doen een fatsoenlijk leven op te bouwen in de sloppenwijken van Rio de Janeiro. De eerste is op zoek naar de vader die hij nooit heeft gekend, terwijl de laatste pas begint te leren wat het betekent om vader te zijn van zijn eigen zoon. Hun persoonlijke verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van een gewelddadige territoriumoorlog tussen twee rivaliserende bendes die elkaar in de stad de loef afsteken.
'Stad der mensen' onthult zijn oorsprong als een tv-serie in de novelleachtige benadering die hij neemt van het vertellen van verhalen en het ontwikkelen van karakters. Vanaf het begin hebben we het gevoel dat we midden in een verhaal zitten 'dat al aan de gang is'. Met weinig verklarende achtergrondinformatie brengt het scenario (door Elena Soarez) ons allemaal tegelijk in contact met een veelheid van personages, wier relaties met elkaar we als het ware als het ware als vanzelf oppikken. Dit stelt ons in staat zowel waarnemer als actief deelnemer te worden aan het drama dat zich ontvouwt. Een van de belangrijkste personages in de film is in elk geval de stad zelf, want juist deze omgeving van armoede, hopeloosheid en geweld bepaalt voor een groot deel het soort leven dat deze mensen zullen leiden en het soort toekomst dat ze zullen hebben.
Morelli's regisseursstijl is in de meer intieme momenten openhartig en persoonlijk, en levendig en opwindend in de bonkende 'actie'-scènes. Het gevoel van urgentie dat hij en filmer Adriano Goldman in het werk leggen, werkt als een effectief tegenwicht tegen de meer melodramatische elementen die tegen het eind het scenario binnensluipen.
Met uitstekende prestaties en een verrassende hoeveelheid optimisme gezien het over het algemeen deprimerende milieu en de omgeving, 'City of Men' is een verhaal van vriendschap en volwassen verantwoordelijkheid dat de geest en het hart zal beroeren.

text_en:
"City of Men" is a feature film version of a blockbuster series that ran on Brazilian TV from 2002 to 2005. It is also a sequel of sorts to the earlier "City of God," an award-winning movie directed by Fernando Meirelles.

Paul Morelli's "City of Men" focuses on Laranjinha (Darlan Cunha) and Acerola (Douglas Silva), two honorable teens who are struggling to make a decent life for themselves in the slums of Rio de Janeiro. The former is searching for the father he's never known, while the latter is only beginning to learn what it means to be a father to his own son. Their personal story is set against the backdrop of a violent turf-war between two rival gangs that are battling it out for preeminence in the city.

"City of Men" reveals its origins as a TV series in the novelistic approach it takes to storytelling and character development. From the beginning, we feel as if we have been thrust into the midst of a story "already in progress." With little explanatory background, the screenplay (by Elena Soarez) introduces us all at once to a multiplicity of characters, whose relationships with one another we are forced to pick up almost on the fly as it were. This allows us to become both an observer of and an active participant in the drama that unfolds.

Certainly, one of the most important characters in the movie is the city itself, since it is this very environment of poverty, hopelessness and violence that, in large measure, determines the kinds of lives these people will lead and the types of futures they will have.

Morelli's directorial style is up-close-and-personal in the more intimate moments, and vivid and exciting in the pulse-pounding "action" sequences. The sense of immediacy that he and cinematographer Adriano Goldman bring to the work acts as an effective counterweight to some of the more melodramatic elements that creep into the screenplay towards the end.

With excellent performances and a surprising amount of optimism given its generally depressing milieu and setting, "City of Men" is a tale of friendship and adult responsibility that will move the spirit and touch the heart.


text: Verschrikkelijk teleurgesteld over STAD VAN MANnen nadat het door STAD VAN GOD is meegesleurd. De opwindende en onvoorspelbare verhaallijn is verloren gegaan en in plaats daarvan is er nietszeggende voorspelbaarheid met de voor de hand liggende pogingen van een oppervlakkige pretentieuze productie- en distributieploeg om het publiek te manipuleren. Dit verhaal voelde uiteindelijk meer aan als een sentimentele soap dan als een korrelige documentaire, en zo had het ook moeten zijn. Dat krijg je als distributeurs een breder publiek proberen te bereiken (belachelijke shots van de kust van Rio, enz.) ten koste van een meeslepend verhaal en personages. Het kon me echt niet schelen wat er met de personages in deze film gebeurde <0xE2><0x80><0x93> ze waren allemaal zo tweedimensionaal. Kortom, een trieste verspilling van potentieel die een klap in het gezicht had moeten zijn na de uitzonderlijk geïnspireerde stad van God.

text_en: Terribly disappointed with CITY OF MEN after being swept away by CITY OF GOD. Lost is the exciting and unpredictable storyline, and instead, in its place, is bland predictability with the obvious attempts at audience manipulation by a superficial pretentious production and distribution team. This story ended up feeling like a sappy soap opera rather than a gritty indie feature, which is what is should have been. This is what happens when distributors try to seek a wider audience (ridiculous sweeping shots of the Rio coastline, etc) at the expense of a gripping story and characters. I really couldn't care what happened to any of the characters in this film - they were all so 2 dimensional. In short, sad waste of potential that should have been a slam-dunk following the exceptionally inspired CITY OF GOD. Boo!


text: Het is een heel interessante film <0xE2><0x80><0x93> gefilmd in een bijna 'cinema-verité'-stijl. Hij is buitengewoon authentiek. De sloppen (of favela's van Rio), de dialogen, de bendeleden, de onschuldige omstanders worden allemaal met een werkelijkheid afgebeeld, die als het niet zo arm, grimmig en gewelddadig was, als verfrissend zou worden beschouwd. Vanuit dat gezichtspunt lijkt hij veel op 'Stad van God', maar minder nihilistisch, en de focus in deze film richt zich alleen op Rio de Janeiro. Er is een positieve uitbeelding in de zin dat beide hoofdpersonen zich met het vaderschap bezighouden; de een is al vader en beiden kennen hun echte vader niet (hoewel dit tijdens de film verandert). Dit vormt een tegenwicht tegen de sloppen- en bendeoorlog. Het duurde even voordat ik de verhaallijn begreep of oppikte, en de eerste 30-40 minuten moest ik goed opletten bij de personages en de dialogen. Toen ik daarna de dvd uitkeek, besefte ik dat dit gebaseerd was op een tv-serie, dus dat zou een reden kunnen zijn voor die problemen.

text_en:
Quite an interesting movie - filmed in an almost 'cinema-verite' style. It is extremely authentic. The slums (or favelas of Rio), the dialogue, the gang members, the innocent by-standers are all depicted with a reality, that if it were not for the poverty, grimness and violence, would be considered refreshing. From that point of view it is much like 'City of God' but less nihilistic and the focus in this movie only centers on Rio de Janeiro. There is a positive out-look in that both the central characters are concerned with fatherhood; one is already a father and both do not know their real fathers (although this changes during the film). This creates a counter-balance to the slum and gang warfare.

It took me awhile to understand or pick up on the storyline  one must pay close attention during the first 30-40 minutes to the characters and dialogue. I realized after, when I watched the DVD out-takes, that this was based on a TV series so that may be a reason for those difficulties.


text:
Te midden van armoede, racisme, drugs, vuurwapens en geweld, de afwezigheid van scholen, ziekenhuizen, officiële banen of overheidssteun is het leven in de favelas van Rio een voortdurende uitdaging.
Hier zien we twee jonge mannen zonder vader opgroeien. Laranjinha (Darlan Cunha) probeert zijn vader te vinden als hij achttien wordt, zodat zijn naam op zijn identiteitspapieren kan staan. Acerola (Douglas Silva), zijn beste vriend, heeft te maken met zijn eigen vaderschap. Hij moet voor zijn zoon zorgen terwijl zijn vrouw in een andere stad als oppas gaat werken, zodat ze een huis kunnen kopen.
Terwijl Wallace (Laranjinha) te maken heeft met zijn vader, die onlangs uit de gevangenis is ontslagen, is Ace (Acerola) betrokken bij een strijd over het gras op de heuvel. Ze ontdekken dat hun vaders met elkaar verweven zijn, en er zijn spannende momenten wanneer die twee hun vriendschap afhandelen.
De film was prachtig en het geluid tijdens de vuurgevechten was uitstekend. Het leek meer een oorlogsgebied dan een stad, maar dat is een feit voor de miljoenen die er wonen.

text_en:
Amidst poverty, racism, drugs, guns and violence, the absence of schools, hospitals, formal employment or government assistance, life in Rio's favelas is a constant challenge.

Here, we watch two young men grow up fatherless. Laranjinha (Darlan Cunha) is trying to find his father as he turns 18 so that his name can be on his identity papers. Acerola (Douglas Silva), his best friend, is dealing with his own fatherhood. He has to care for his son while his wife goes to work in another city as a babysitter so they can get a house.

While Wallace (Laranjinha) is dealing with his father, who was recently released from prison, Ace (Acerola) is mixed up in a battle over turf on the hill. They find that their fathers are intertwined, and there are some tense moments when the two deal with their friendship.

The cinematography was beautiful and the sound during the gun battles was excellent. It seemed more like a war zone than a city, but that is a fact of life for the millions who live there.


text: 'Te veel echtgenoten' was voor mij de beste van de drie hoofdversies van deze plot (de andere waren 'Mijn Favoriete Echtgenote' en 'Verhuis over Darling'). Alleen in 'Te veel echtgenoten' kreeg ik een duidelijk beeld van het verschrikkelijke dilemma waar de echtgenoot voor staat die een keuze moet maken. Dat komt omdat in deze versie alleen al de twee concurrerende echtgenoten worden afgeschilderd als even waardig, charmant en aantrekkelijk door acteurs die elkaar in die eigenschappen na stonden, evenals in hun respectievelijke sterrenniveau op het moment dat de film werd gemaakt. In zowel 'Mijn Favoriete Echtgenote' als 'Verhuis over Darling'. Het is heel duidelijk, te zien aan de vertolking van een van de concurrerende echtgenoten en aan de rolverdeling van een mindere ster in de rol, die we geacht worden een warm hart toe te dragen. Dat geldt niet voor 'Too Many Husbands'. Douglas en MacMurray zijn vrijwel gelijken wat betreft hun sterrenstatus en de manier waarop hun personages zijn geschreven en geportretteerd. In tegenstelling tot de andere twee films levert dit voor de kijker net zo'n groot conflict op als voor het personage van Jean Arthur. Helaas resulteert het ook in het zwakste punt van de film: het einde (of het ontbreken daarvan). Het dilemma was blijkbaar zo groot dat de filmmakers zelf niet in staat waren om een beslissing te nemen. Als het personage haar keuze lijkt te hebben gemaakt, werd er een nogal vreemd, dubbelzinnig einde aan toegevoegd, dat de suggestie wekte dat de'verloren' echtgenoot misschien nog een kans had. Het effect is een nietszeggend einde dat suggereert dat de filmmakers niet tot een besluit konden komen, dus hebben ze gewoon de camera uitgezet.

text_en: "Too Many Husbands" impressed me as the best of the three main versions of this plot (the others being "My Favorite Wife" and "Move Over Darling"). Only in "Too Many Husbands" did I get a distinct sense of the terrible dilemma faced by the spouse who has to make a choice. This is because in this version alone are the two competing spouses portrayed as equally worthy, charming, and attractive by actors who were close to one another in those qualities, as well as in their respective levels of stardom at the time the film was made. In both "My Favorite Wife" and "Move Over Darling", it is quite clear, from the portrayal of one of the competing spouses and from the casting of a lesser star in the role, whom we are supposed to be rooting for. Not so in "Too Many Husbands". Douglas and MacMurray are very near equals in star power and in the way their characters are written and portrayed. Unlike the other two films, this results in as real a conflict for the viewer as it does for Jean Arthur's character. Unfortunately, it also results in the movie's weakest point--the ending (or lack of one). The dilemma was apparently so strong that the film makers themselves were unable to decide. After having Arthur's character seemingly make her choice, they tacked on a rather strange ambiguous ending suggesting that the "losing" husband might still have a chance. The effect is a non-ending that suggests the film makers couldn't make up their minds, so they just turned off the camera.


text:
Ik ben een grote fan van alle 4 de hoofdrolspelers in deze film. Ze hebben allemaal films gemaakt die hoog op mijn lijst van favorieten staan. Mijn verwachtingen voor deze film waren daarom HEEL hoog. Al deze acteurs zijn in staat om alledaagse rollen en films tot iets bijzonders te verheffen. Helaas is dat in deze film niet mogelijk.
De commentaren van rhoda-1 zijn zeer verhelderend. Het veranderen van de motieven van de personages in het oorspronkelijke Somerset Maugham-stuk leidt tot een zeer onbevredigende film. (Ik zou het originele stuk dolgraag willen zien! De situatie in deze film is dezelfde als in My Favorite Wife (en in de middelmatige remake Move Over Darling) <0xE2><0x80><0x93> alleen zijn de rollen van de mannen en de vrouwen omgedraaid. Maar daar houdt de overeenkomst op. In My Favorite Wife wil Cary Grant zijn eerste huwelijk met Irene Dunne in ere herstellen. Hetzelfde geldt voor de remake met Rock Hudson en Doris Day. Zowel Grant als Hudson wordt gedreven door het verlangen om de tweede vrouw gemakkelijk in de steek te laten. In Too Many Husbands daarentegen speelt de normaal zo innemende Jean Arthur een personage dat aanvankelijk heen en weer geslingerd lijkt te worden tussen haar twee echtgenoten, maar zich in toenemende mate lijkt te koesteren in het egocentrische genoegen dat ze door twee mannen wordt achtervolgd. Deze motivatie ondermijnt volledig de sympathie die ik aanvankelijk voor haar had. Daarentegen ben ik volledig sympathisant van de voormalige man en vrouw in de twee andere films.
Daar komt nog bij dat er in _Too Many Husbands_ een paar slimme dialogen zitten, maar dat die te weinig diepgang hebben. De meeste personages zijn gewoon puberaal. Jean Arthur is weer een flirterig schoolmeisje dat twee schooljongens voor de gek houdt. Helaas gedragen zowel Fred MacMurray als Melyn Douglas zich dienovereenkomstig. De scène waarin ze met meubels springen, is pijnlijk om te zien. Niets van deze jeugdige aard gebeurt in _My Favorite Wife_ (of _Move Over Darling_ ).
Deze ene trucpony wordt des te ergerlijker als het einde zonder enige oplossing komt. Het is alsof de kijker alleen maar heeft zitten kijken naar het begin van een eeuwige concurrentiestrijd tussen twee schooljongens die achter hetzelfde meisje aan zitten.
In wezen is deze film teleurstellend, want Jean Arthur wordt tamelijk onsympathiek, de 3 personages in de liefdesdriehoek zijn alledrie extreem puberaal en aan het eind van de film is er geen afronding.
Ik ben absoluut dol op romantische komedies en komedies. _Te Many Husbands_ is voor beide een belediging. Het is ANTI-romantisch en geen komedie, maar puberale, slapstickachtige dwaasheid. Wat een totale verspilling van ongelooflijk talent.

text_en:
I am a HUGE fan of all 4 of the main actors in this film. They have all made films that are high on my list of favorites. My expectations for this film were, therefore, VERY high. All of these actors are capable of elevating mundane roles and films into something special. Unfortunately none of them can do so in this film.

The comments of rhoda-1 are most illuminating. Changing the motivations of the characters in the original Somerset Maugham play results in a very unsatisfying movie. (I would love to see the original play!)

The situation in this film is the same as My Favorite Wife (and the mediocre remake, Move Over Darling) - except the male and female roles have been reversed. But there the similarity ends. In My Favorite Wife, Cary Grant wants to restore his first marriage to Irene Dunne. Ditto in the remake with Rock Hudson and Doris Day. Both Grant and Hudson are motivated by the desire to let the second wife down easily. By contrast, in Too Many Husbands, the normally lovable Jean Arthur plays a character who at first seems torn between her two husbands, but increasingly seems to just bask in the egocentric pleasure of having two men pursue her. This motivation completely undermines the sympathy I initially had for her. By contrast, I am completely sympathetic with the erstwhile husband and wife in the other two films.

In addition, while there is some clever dialog in Too Many Husbands, it is too scant. Most of the time the characters are just sophomoric. Jean Arthur reverts to a flirty schoolgirl leading-on two schoolboys. Unfortunately both Fred MacMurray and Melyn Douglas behave accordingly. The furniture-jumping scene is painful to watch. Nothing of this juvenile nature happens in My Favorite Wife (or Move Over Darling).

This one trick pony becomes all the more annoying when the end arrives without any resolution. It is as if the viewer has simply been watching the beginning of a perpetual competition between two high school boys pursuing the same girl.

Basically this film is disappointing because Jean Arthur becomes pretty unsympathetic, the 3 characters in the love triangle are all sophomoric in the extreme, and there is no resolution at the end of the film.

I absolutely love both romantic comedies and screwball comedies. Too Many Husbands is an insult to both. It is ANTI-romantic and not screwball but sophomoric, slapstick silliness. What a total waste of incredible talent.


text:
De jongens zijn in Parijs als beeldhouwer (Moe), als pianist (Larry) en als schilder (Curly). De laatste is goed in vorm, zo uit het veld, hij staat te hijgen op zijn schilderij en noemt Moe de beeldhouwer 'een beitelaar'.
Het is geen verrassing dat de jongens blut zijn, acht maanden achterlopen met de huur, en dat ze doen wat ze kunnen om aan eten te komen, zoals buiten voor het raam 'vissen' naar de verse vis van de dag van een venter beneden op straat.
Ik genoot van een paar van de scènes hierbinnen, zoals die eerste uitwisseling tussen Curly en de waard, waarbij Curly hem zijn'meesterwerk' liet zien. 'Dit zou een fortuin waard moeten zijn als ik dood ben.' Hoe dan ook, als ze uit hun appartement worden gezet, zien de jongens een bord van het 'Franse Vreemdelingenlegioen' en denken ze dat het net zoiets is als het 'Amerikaanse Legioen', een plek waar ze geld kunnen lenen om terug te gaan naar de Verenigde Staten. Door een misverstand worden de jongens uiteindelijk lid van het Franse leger.
Bud Jamieson, die regelmatig meespeelt in de Stooges-films, speelt een sergeant van het Legioen die gek wordt van de jongens en hun onbekwaamheid als soldaat. Nadat de kapitein is ontvoerd, proberen de jongens hun stommiteit te herstellen (en zichzelf te redden van een vuurpeloton) door hem terug te halen. Ze vermommen zich als kerstmannen <0xE2><0x80><0x93> midden in de woestijn! <0xE2><0x80><0x93> om het huis van Arabische commandant Simitz binnen te komen. Die laatste rol wordt gespeeld door een andere vaste klant, Vernon Dent, wiens accent hier onbetaalbaar is. De meisjes in de harem zijn ook een rage.
Dit is weer een voorbeeld van de Three Stooges in de bloei van hun leven. Bijna alle van deze afleveringen, die over Curly gaan en tot halverwege de jaren veertig lopen, zijn geweldig, al was het alleen maar om zijn komische genialiteit te bewonderen.

text_en:
The boys are in Paris as a sculptor (Moe), a pianist (Larry) and a painter (Curly). The latter is in good form, right off the bat, huffing on his painting and calling Moe the sculptor "a chiseler."

It's no surprise the guys are broke, eight months behind in the rent, and do what they can for food, such as "fishing" outside the window for the fresh fish of the day from a vendor on the street below.

I enjoyed some of the lines in here, such as this early exchange between Curly and the landlord with Curly showing him his "masterpiece." "This should be worth a fortune when I'm dead." "I should kill you now, and find out!"

Anyway, booted out of their apartment, the boys see a sign for the "French Foreign Legion" and think it's like the "American Legion," a place they can borrow money to get back home to the States. Through miscommunication, the boys wind up joining the French army.

Bud Jamieson, a frequent contributor to the Stooges films, plays a Legion sergeant who gets driven nuts by the boys and their ineptness as soldiers. After the captain is kidnapped, the boys try to atone for their security goof (and save themselves from a firing squad) by getting him back. They disguise themselves as Santa Clauses - in the middle of the desert! - to get into Arab Chief Simitz's house. The latter is played by another regular, Vernon Dent, whose accent in here is priceless. The girls in the harem are a riot, too.

This is another example of the Three Stooges in the prime. Almost any of these episodes that feature Curly and run to the mid-to-late '40s are great if nothing else than to admire his comic genius.


text:
Ik heb deze Three Stooges-short een paar maanden geleden voor het eerst gezien, en ik vond hem echt geweldig! Net als een heleboel andere Three Stooges-shorts die ik heb gezien, heb ik deze op dvd als onderdeel van de Three Stooges Collection, Vol. 2, en daarom kan ik deze kijken wanneer ik maar wil als ik de Three Stooges wil zien!
Ik vond de opening echt geweldig, waarin ze problemen kregen met hun huur en de politie, en toen gingen ze per ongeluk bij het Vreemdelingenlegioen, en toen de capitan die ze moesten bewaken gevangen werd genomen, verkleedden ze zich als kerstman om hem te gaan redden! '
Dit is hun vierde beste van 1938, na 'Healthy, Wealthy, and Dumb', 'Tassels in the Air' en 'Geweld Is het Woord Voor Curly'. Ik vind echt dat je deze rel moet zien! Je zult steeds weer naar deze korte film willen kijken, zoals met veel van de korte films van de Three Stooges daarbuiten!
Dit is een van hun beste uit hun eerste jaren, maar sommige van hun beste zijn 'Punch Drunks', 'Men in Black', 'Geweld Is het Woord Voor Curly' en 'A Plumbing We Will Go'. Je moet deze korte film echt zien! Je zult er echt om lachen en lachen!
10/10/10.

text_en:
I first saw this Three Stooges short a few months ago, and I really loved it! Like with a lot of other Three Stooges shorts that I have seen, I own this one on DVD as part of the Three Stooges Collection, Vol. 2, and because of that, I can watch this one anytime that I want to see the Three Stooges!

I really loved the opening where they got into trouble with their rent and the police, and then they accidentally joined the Foreign Legion, and when the Capitan they were supposed to guard got captured, they then dressed up as Santa Claus in order to go and rescue him!

This is their fourth best of 1938, behind "Healthy, Wealthy, and Dumb," "Tassels in the Air," and "Violent Is the Word For Curly!" I really think that you should see this riot! You will want to watch this short over and over again, as with a lot of the Three Stooges shorts out there!

This is one of their best out of their early years, but some of their best are "Punch Drunks," "Men in Black","Violent Is the Word For Curly," and "A Plumbing We Will Go." You really should see this short! You will really be laughing and laughing at it!

10/10


text:
Eerst moest het de drie stooges in zijn gelederen verdragen, en later Abbott en Costello.
Hoe het ook zij, dit is weer een van de betere stooges-shorts, compleet met Vernon Dent en een paar heel sexy haremmeisjes.
De stooges beginnen eerst als uitgehongerde kunstenaars in Parijs, en dan als soldaten van het Vreemdelingenlegioen (met de bekende marsroutes met 'gezichten'), kerstmannen ('er is geen kerstman') en haremmeisjes. In elk van die gevallen zijn ze natuurlijk hilarisch, en dan komt de climax van hun ontmoeting met de leeuw. Een van de snellere afleveringen en zoals gewoonlijk de moeite waard om te zien.

text_en:
First it had to endure having the three stooges in its ranks, and later Abbott and Costello.

Be that as it may, this is another of the better stooge shorts complete with Vernon Dent and some very sexy harem girls.

The stooges start first as starving artists in Paris, and then Foreign Legion soldiers (with familiar "about face" marching routines), Santa Clauses (There ain't no Santy Claus) and harem girls. They are of course hilarious in each, and then the climax with their encounter with the lion. One of the faster moving episodes and as usual quite worth watching.


text: Dit is een van Mijn allerliefste korte onderwerpen over de Three Stooges. Ik heb bijna alle afleveringen van de Stooges gezien met het oorspronkelijke trio van Curly, Moe en Larry en de vervangers met Shemp, Joe en Curly-Joe en daar dank ik God voor. Hoe dan ook, dit is zo'n geweldige aflevering. Hij begint met een geweldig lied dat de Stooges zingen en als het winkelen begint ben ik helemaal weg van de vent die het eten verkoopt terwijl hij schreeuwt over de Stooges die op zijn karretje springen. Ik ben ook weg als de Stooges in het Franse Vreemdelingenlegioen zitten. Een uitstekende scène was een van mijn lievelingsacteurs Vernon Dent die Simitz speelt. Hij speelde die rol perfect met het accent en alles en ik geloof dat het een van zijn beste stukken is. Er zijn tegenwoordig niet zoveel acteurs die kunnen nadoen wat hij in zijn tijd deed! De kerstman en de haremmeisjeskostuums die de Stooges dragen zijn zo grappig. De muziek is geweldig in het paleis van Simitz en ik krijg een kick van zijn lijfwacht en zijn haremmeisjes, vooral van het meisje met de zwarte broek, ze kan helemaal niet dansen! Ik ben helemaal weg van deze! Zoals ik al zei, dit is een van mijn favoriete korte films over de Drie Stooges en alle Stooges-minnaars zijn dol op deze!

text_en: This is one of My all time favorite Three Stooges short subjects. I have seen nearly all of the Stooges episodes with the original trio of Curly, Moe, and Larry and the replacements with Shemp, Joe, and Curly-Joe and I thank God for that. Anyway this episode is so great. It starts off with a great song sung by the Stooges and when the shopping begins I just love the guy that selling the food as he yells about the Stooges jumping on his food cart. I also love when the Stooges are in the French Foreign Legion. An excellent scene is were one of My favorite actors Vernon Dent plays Simitz. He played that role perfectly with the accent and everything and I believe its one of his finest works. There are not that many actors today who can pull off what he did in his day! The Santa Clause and the harem girl costumes the Stooges wear are so funny. The music is great in Simitz' palace and I get a kick out of his guard and his harem girls especially the gal with the black pants, she new how to dance! I just love this one! Like I said this is one of My all time favorite Three Stooges short subjects films and all Stooges lovers with adore this one!


text: Ik moet zeggen dat dit de beste 'actiekomedie' van de laatste jaren moet zijn. Na films als Kiler and Kilerow Dwoch, die de trend voor dit soort films in Polen begonnen (en zelf heel goed waren), geeft Chlopaki nie placza ('Boy's don't cry') het publiek deze keer nog meer om te lachen. De plot is als volgt: twee studenten (een van hen heeft grote problemen als het om vrouwen gaat), besluiten naar hogere prostituees te gaan en zich te amuseren. Alles verloopt gladjes tot ze beseffen dat ze niet genoeg geld hebben om voor de diensten van de dames te betalen. Dan beginnen de problemen. Algauw komen ze in aanraking met een gevaarlijke maffia en vanaf dat moment gaat de komedie op volle toeren draaien. Een geweldige comedy over de hele linie met geweldige Poolse acteurs in komische rollen. Cezary Pazura, 'Jurek Kiler' uit de twee Kiler-films, is weer eens aanwezig, maar deze keer als een gemeen (maar altijd hilarisch) lid van de beau monde.

text_en: I have to say that this must be the greatest polish 'action-comedy' of recent years. After such movies as Kiler and Kilerow Dwoch which started the trend for this type of movie in Poland (and were very good themselves), Chlopaki nie placza (Boy's dont cry) gives audiences even more to laugh about this time around. The plot is as follows: Two college students (one who has major problems when it comes to women), decide to higher prostitutes and have a good time. Everything goes smoothly until they realize that they dont have enough money to pay for the ladies' services. This is where the problems start. They soon get mixed up with some dangerous mafia and from then on the comedy goes into overdrive. A great comedy overall with great Polish actors in comical roles. Cezary Pazura, 'Jurek Kiler' of the two Kiler movies, is once again present but this time as a mean (but always hilarious) member of the polish mob.


text: De plot komt me bekend voor: aardige jongemannen krijgen iets met prostituees en gangsters, er volgt een ruige, stuntelige actie, maar met een luchthartig tintje, en het loopt allemaal goed af. Hoewel de film een afgeleide is van RISKY BUSINESS en ruwer, meer recent werk van Tarantino en Guy Ritchie, heeft hij toch een geheel eigen sfeer. Ik ben geen Pool en spreek de taal niet, dus ik weet zeker dat ik veel grappen mis, maar op het ondertitelde doek straalt de film nog steeds een zekere charme uit; het lijkt meer dan de som van de delen, en ik voelde me merkwaardig opgetogen. De held is ogenschijnlijk Maciej Stuhr als muziekstudent, en de fraaiste rol gaat naar Cézary Pazura als gangster, maar voor mij is het hart van de film Michal Milowicz als de stuntelende zoon van de maffiabaas, een stoere bink die zijn teckel verbergt voor de echte stoere binken, die een pitbull verwachten; ik ga nog meer van zijn films bekijken.

text_en:
The plot line is familiar: nice young guys get involved with prostitutes and gangsters, rough and tumble action follows but with a lighthearted touch, and all ends well. While derivative of RISKY BUSINESS and rougher, more recent fare from Tarantino and Guy Ritchie, this movie has a touch that is all its own. I'm not Polish and don't speak the language, so I'm sure I miss a lot of the jokes, but on its subtitled face this movie still exerts a certain charm; it seems to be more than the sum of its parts, and left me feeling oddly elated.

Ostensibly the hero is Maciej Stuhr as the music student, and the meatiest role goes to Cezary Pazura as the gangster, but to me the heart of the film is Michal Milowicz as the bumbling son of the mafia boss, a wanna-be tough guy who hides his dachshund from the real tough guys, who expect a pit bull; I'll be watching for more of his movies.


text: Een van de beste komedies. Hij toont heel interessante mensen: gangsters, maar van een andere kant, ze worden getoond vanuit de man in hen. Het verhaal is eenvoudig, maar goed genoeg om de personages vast te leggen, die een van de interessantste zijn die ik ooit heb gezien.<br />De donkere beelden, de muziek, alles maakt deze film satirisch en grappig tegelijk. Het verhaal volgt de hoofdpersoon, die zo stom is om met 'gangsters' om te gaan, hij heeft niets met ze te maken, verwacht dat ze iets met hem te maken hebben. Iedereen wil hem graag redden/vermoorden, maar deze mensen hebben grotere problemen met zichzelf.

text_en:
One of the best comedies. It shows very interesting people: gangsters, but from an other side, they are shown from the man within them. The story is simple, but good enough to hold the characters, which are one of the most interesting ones, I've ever saw.

The dark pictures, the music, everything makes this movie to be satiric and funny together. The story follows the main character, who is stupid enough to get with "gangsters", he has nothing to do with them, expect that they have something with him. Everybody like to save/kill him, but these people have bigger problems with themself.


text: Een van de beste komedies van het eind van de jaren negentig. Het is een satirische kijk op de gangsters van Polen en een paar tieners die met hen in de problemen komen. De humor is zwart, soms vulgair, en altijd hilarisch. Er zijn een paar 'inside jokes' die buiten Polen niet zo gemakkelijk te begrijpen zijn, maar het grootste deel van de humor is universeel. De meeste acteurs behoren tot de nieuwe generatie Poolse acteurs, en ze hebben allemaal heel veel talent.

text_en: One of the best comedies of the late 90s. It is a satirical look at the gangsters of Poland and some teens who get into a mess with them. The humour is black, sometimes vulgar, and always hilarious. There are some "inside jokes" here that are not so simple to understand outside of Poland, however most of the humour is universal. Most of the actors belong to the new generation of Polish actors, and all of them are very talented.


text: Ik ben een groot liefhebber van gepolijste cinematografie, hoewel ik al die ondertitelde films moet zien. Maar ik heb me laten vertellen dat 'Chlopaki nie placza' de slechtste film aller tijden is. Ik heb hem gezien en ik moet zeggen: het was een van de meest hilarische films die ooit zijn gemaakt! Ik kan je beloven dat je deze film amusant zult vinden als je 'Laska' thuis ziet komen, herinneringen ophaalt aan zijn vader of 'Grucha' in zijn roze trui ziet en verliefd wordt op de prostituee. Veel mensen zullen misschien kritiek hebben op deze film; dat het een heel raar verhaal is of dat het een kopie is van Tarantino's 'Pulp Fiction'. Nou, misschien is dat ook wel zo. Maar voor deze film is hij absoluut goed.

text_en: I'm a great fan of polish cinematography, although I have to watch all these movies subtitled. However, I was told that "Chlopaki nie placza" is the worst movie ever. I've seen it, and I have to say: One of the most hilarious movies ever made! I can promise you will find this film amusing, when you'll see 'Laska' coming home, reminiscing his dad or 'Grucha' wearing his pink sweater and falling in love with the prostitute. Many people may have a lot of criticisms about this film; that it shows a very silly story or that it is a copy of Tarantino's "Pulp Fiction". Well maybe it is. But it definitely works for this film. MUST BE SEEN!!!


text:
Veel verhalen over mensen die in Warschau met verschillende problemen te kampen hebben, komen samen met een paar heel grappige gevolgen. Er zijn onder andere gangsters, wannabe-gangsters, blowers, een ambitieuze muziekstudent, prostituees en ex-vriendinnen.
De film, die duidelijk geïnspireerd was door 'Pulp Fiction', was een grote hit in Polen en is nu een film die mensen hier citeren. De onofficiële vervolgfilms deden het ook goed en over het algemeen is het een goede dosis vermaak. Veel Poolse films van regisseurs als Wajda, Kieslowski, Bajon en anderen waren altijd zo serieus. Ofwel aangepaste literatuur (die zich vooral op Polen concentreert en niet erg toegankelijk is voor de film die buiten Polen in de openbaarheid komt <0xE2><0x80><0x93> de geschiedenisstudenten vormen daarop een uitzondering) of politiek getinte films die kritiek leveren op de vaak wispelturige situatie waarmee Polen in de loop van zijn turbulente geschiedenis te maken heeft gehad.
'Chlopaki Nie Placza' maakt daar een eind aan en geeft de kijker puur amusement zonder dat het zo grof en bloederig is als 'pseudo'. Geen pijnlijke herinnering meer aan de schade die de Tweede Wereldoorlog heeft aangericht, geen angst meer voor de Rode Terreur en het IJzeren Gordijn, alleen een grappige <0xE2><0x80><0x93> zij het onwaarschijnlijke <0xE2><0x80><0x93> blik op de hedendaagse samenleving. 8/10----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

text_en:
Many stories of people facing various problems in Warsaw intersect with some very funny results. There are gangsters, wanna-be gangsters, stoners, an ambitious music student, prostitutes, and ex-girlfriends among others.

The film, obviously inspired by "Pulp Fiction" was a big hit in Poland and now is a movie people there quote. The unofficial sequels fared pretty well too and overall it is good dose of entertainment. Many Polish films by directors like Wajda, Kieslowski, Bajon and others were always so serious. Either adaptations of literature (which is very centered on Poland and not very accessible to the movie going public outside of Poland - history scholars being the exception), or politically themed films that critique the often volatile situation that Poland has faced throughout its turbulent history.

"Chlopaki Nie Placza" provides a total break from that and gives the viewer pure entertainment without it being as gritty and bloody as "Psy." No more painful reminding about how much damage World War II caused, no more fear of the Red Terror and Iron Curtain, just a funny -though improbable - look at contemporary society. --- 8/10

Not Rated, but has strong profanity, some violence and drug use which would give it an R from the MPAA.


text: Dit is echt een geweldige film, maar om elke grap te begrijpen moet je niet alleen 'Pulp Fiction' goed onthouden (en andere klassieke films), maar ook een Pool zijn, of in elk geval een paar jaar in Polen wonen:-). Maar het is de moeite waard om te zien, als ik deze film 10 geef, dan is het voor een buitenlander minstens 8.

text_en: This is really great movie, but to get every single joke one must not only remember "Pulp Fiction" well (and other classic movies), but also be a Pole, or at least live in Poland for a few years :-). But it's worth seen, if I give this movie 10, for a foreigner it'll be at least 8.


text:
Een hele film was niet briljant. Af en toe saai, banale structuur, maar toch de moeite waard om naar te kijken! Waarom? In Polen weten alle kinderen dat 'kiedys chlop zakladal babie chomato i oral nia pole!' of 'chcialbym byc jak Tony Halik' betekent. De Poolse tienermaatschappij is wreed, dus moet ik ook VEEL regels uit films als 'Killer' of 'Poranek Kojota' kennen om te overleven.
Ik geef toe dat veel grappen moeilijk te begrijpen zijn, als je geen polijster bent.
Laska (met zijn ganja-gemuteerde stem) is de beste! Typisch een tiener uit Warschau! Een van mijn beste schoolvrienden...
10 voor Laska's personage, 6 voor de rest. Gemiddelde: 8.

text_en:
Entire film wasn't brilliant. Boring at moments, banal structure, but still worth to watch it! Why? Becuose every kids in Poland know that "kiedys chlop zakladal babie chomato i oral nia pole!" or "chcialbym byc jak Tony Halik". Polish teenage society is cruel, so I also MUST know few lines from such films as "Killer" or "Poranek Kojota" to survive.

I admit that many jokes are hard to understand, if you are not polish.

Laska (with his ganja-mutated voice) is the best! Typical teenage from Warsaw! Dublicate of my school-friends...

10 for Laska's character, 6 for all the rest. Average: 8.