text:
Steven Spielberg is een genie. Hij heeft al zo veel geweldige films geregisseerd. De man die 'Jaws', 'Saving Private Ryan' en 'Schindler's List' heeft gemaakt, is terug voor meer. In een van zijn beste tot nu toe.
Het is 2054. Een nieuwe methode om misdaad te voorkomen 'pre-crime' stelt de politie in staat in de toekomst te kijken en de gruwelijke resultaten van moord en verkrachting te zien zoals die zich ontvouwen. Na een snelle inleiding in dit proces kwamen we meteen in de grote, stoutmoedige zaak; de hoofdfiguur John Anderton (Tom Cruise) wordt beschuldigd van een toekomstige moord op een man van wie hij nog nooit heeft gehoord. 's op de vlucht, van een hardvochtige rechercheur (uiterst goed gespeeld door Colin Farrell) als hij een paar verschrikkelijke waarheden ontdekt en terug moet naar het onwelkome verleden.
Het verslag van de jeugdbeweging is erg goed, maar ook erg verontrustend: het feit dat deze film in Engeland een PG-13 of een '12' was, is schokkend. Ouders, een opmerking: als uw kind minstens 12 jaar is, raad ik u ten sterkste aan om eerst naar deze film te kijken. Hij is donker, meeslepend en verontrustend, vooral in een scène waarin hij zijn ogen moet uitwisselen om zich te beschermen.
Dit is echter een fantastische film die door iedereen die dapper genoeg is om op zijn pad te komen, bekeken en bemind zou moeten worden. Geloof het of niet, maar Spielberg heeft weer een meesterwerk bedacht.
Overal: ****** uit *** (4 en een half uit 5)

text_en:
Steven Spielberg is a genius. So many great films he has directed. The Man who created "Jaws" "Saving Private Ryan" and "Schindlers List" is back for more. In one of his best pictures yet.

It's 2054. A new method of crime prevention "pre-crime" allows the police to look into the future and see the horrific results of murder and rape as they unfold. After a quick introduction to this process, were straight into the big and bold; main man John Anderton (Tom Cruise) is accused of a future murder- to a man he's never heard of. So he's on the run, from a harsh detective (superbly played by Colin Farrell) as he uncovers some horrible truths and has to go back to the unwelcoming past.

Minority report is very good, but also very disturbing- the fact that this film was a PG-13 or a "12" in England is shocking. Parents, a note: if your child is under 12 at least I would strongly recommend you watch this film first. It's dark, compelling, and disturbing- particularly in a scene where he has to exchange his eyes for protection...

This is a fantastic film however that should be viewed and loved by everyone bold enough to come in its path. Never fail to believe: Spielberg has come up with yet another masterpiece.

Overall: ****/ out of ***** (4 and a half out of 5)


text:
Het is een publiek geheim: de Oscar is behekst. Spielbergs triomf met 'Schindler's List' werd gevolgd door de langste onderbreking van zijn carrière, die werd onderbroken door... 'Jurassic Park II', een levenloos vervolg van het soort waarvan je had gezworen dat hij het nooit zou maken <0xE2><0x80><0x93> de slechtste en anoniemste film die hij ooit heeft geregisseerd ('Hook' had zijn momenten). Zijn volgende twee films waren verbeteringen (er was geen andere weg dan omhoog): de eerste anoniem maar niet slecht ('Amistad'), de tweede slecht maar niet anoniem ('Saving Private Ryan'), maar het waren allebei pompeuze gebaren die bedoeld leken om nog meer prijzen te winnen; en pas acht jaar na 'Schindler's List' verscheen de bekwame regisseur van vroeger weer (met 'A.I.'). In 2001).
Maar hij is nu weer helemaal terug, en ik ben gelukkig. Ik heb zelfs geleerd om blij te zijn als hij beslissingen neemt die me razend maken, zolang hij ze maar neemt met de juiste zelfverzekerde arrogantie. Ik vond de voice-over aan het eind niet leuk (we hoefden dat soort dingen niet te horen; we hadden het zelf wel kunnen bedenken), of de manier waarop hij bezweek voor de moderne neiging om nodeloos weerzinwekkend te zijn (hij gebruikt zijn weerzinwekkende momenten tenminste niet om goedkoop te kunnen lachen), of zelfs de stijl van fotograferen (het is niet te geloven.' Het is gemakkelijk om ons te laten denken dat de toekomst een grimmige plek is, als je de film zo bewerkt dat zelfs de beelden die normaal gesproken weelderig en rijk zouden zijn, groezelig en verzadigd zijn <0xE2><0x80><0x93> er zijn andere manieren om kleurloze beelden te krijgen, zoals Spielberg heel goed weet, en veel van die manieren zijn beter. Maar uiteindelijk maakt het niet uit. Het verhaal is geweldig, de actie is strak, de toekomst rijk, oogverblindend en geloofwaardig. Spielberg wordt vooral gefeliciteerd met het feit dat hij het fantasieloze dystopia van 'Blade Runner' volledig heeft vermeden. De toekomst die we hier zien is een m<0xC3><0xAA>lee van droom en nachtmerrie, zo'n overtuigende mengeling dat we ze niet altijd uit elkaar kunnen houden.
'Hier.' Het is een indicatie van hoe goed de film is: in een interview onthulde Spielberg dat hij de drijfveren achter de verhalen totaal verkeerd had begrepen <0xE2><0x80><0x93> en dat valt eenvoudigweg niet af te leiden uit het eindproduct. Tenzij Spielberg zich gewoon opportunistisch vastklampte aan de haak die hem door een domme journalist was toegeworpen, dacht hij dat de film ging over hoeveel vrijheid we bereid zijn op te geven in ruil voor veiligheid (om terroristische aanslagen te voorkomen, bijvoorbeeld). Deze interpretatie is geforceerd. Drie mensen (de voorschouwers) geven inderdaad hun vrijheid op om miljoenen andere mensen veiliger te maken, en ja, er is hier sprake van een probleem. 'Het is beter om ze niet als mensen te zien.' Tot mijn verbazing merkte ik dat ik instemmend knikte. De voordelen van het systeem zijn zo groot dat ik natuurlijk liever niet al te veel aandacht besteed aan de last die drie <0xE2><0x80><0x93> laten we zeggen drie <0xE2><0x80><0x93> personen moeten dragen. Afgezien van de drie onfortuinlijke voorschouwers wordt van niemand gevraagd om ook maar enige vrijheid op te geven. (Behalve natuurlijk de vrijheid om een moord te plegen. Maar volgens de wet zijn we al niet vrij om een moord te plegen, en dat is maar goed ook.)
De interessante kwesties die als vanzelf uit het verhaal naar voren komen, hebben te maken met de zinloosheid van wraak. Nadat mensen die anders een moord zouden hebben gepleegd, ervan zijn weerhouden, doen ze het niet meer.' Anderton is een van de weinige mensen die ik ken die er niet voor terugdeinzen om in de gevangenis te belanden, waarschijnlijk op grond van het feit dat ze dat verdienen <0xE2><0x80><0x93> en ongetwijfeld verdienen ze dat ook. Maar het is duidelijk genoeg dat het opsluiten van deze mensen, hoezeer het ook in het belang van de rechtsgang is, geen enkel doel dient. Het is wraak nemen op misdadigers om wraak te nemen <0xE2><0x80><0x93> en dat is precies wat het Amerikaanse rechtssysteem op dit moment aan het doen is, en dat is de reden waarom de toekomst zo realistisch is. (Afgezien van de toekomstvoorspelling dan.) Andertons fout is dat hij gelooft in de waarde van wraak, en er is niets bewonderenswaardiger dan wanneer hij zijn fout beseft. (Dat was een geweldige scène; het is jammer dat ik je niet precies kan vertellen waarom. Laat ik volstaan met te zeggen dat we, als we denken te weten waar het verhaal heen gaat, misschien inderdaad weten waar het verhaal heen gaat <0xE2><0x80><0x93> maar Spielberg laat ons slechts een beperkte hoeveelheid zien van wat er gaat gebeuren om de rest te verdoezelen.)
Het laatste teken dat Spielberg weer op zijn top is, ligt in de voorstellingen. Die zijn allemaal goed. Tom Cruises zwakte als acteur is dat hij alleen maar zo goed is als zijn regisseur, en het feit dat hij hier zo goed is, betekent dat 'Minority Report' ('Minority Report' is de titel van een boek van Tom Cruise) was geregisseerd door de echte Spielberg, de oude Spielberg, de Spielberg met hetzelfde vermogen als Charles Dickens had gehad om zelfs zijn meest groteske creaties, en zelfs zijn allergrootsteske, tot leven te brengen.

text_en:
It's an open secret: the Oscar is jinxed. Spielberg's triumph with "Schindler's List" was followed by the longest hiatus of his career, which was broken with ... "Jurassic Park II", a lifeless sequel of the kind you'd once have sworn he'd never make - the single worst and most anonymous movie he's ever directed ("Hook" had its moments). His next two films were improvements (there was nowhere to go but up): the first anonymous but not bad ("Amistad"), the second bad but not anonymous ("Saving Private Ryan"), but they were both pompous gestures which appear to have been designed to win still more awards; and it wasn't until eight years after "Schindler's List" that the skilled director of old times re-appeared (with "A.I." in 2001).

But he's well and truly back now, and I'm happy. I've even learned to welcome it when he makes decisions which infuriate me, so long as he makes them with the right kind of self-assured arrogance. I didn't like the voice-over at the end (we didn't need to be told that stuff; we could have worked it out), or the way he caved in to the modern tendency to be needlessly revolting (at least he don't play his gross-out moments for cheap laughs), or even the style of photography (it's easy to manipulate us into thinking the future is a grim place, if you push-process the film until even the images which in the normal course of events would be luscious and rich, are grimy and desaturated - there are other ways of getting colourless images, as Spielberg well knows, and many of them are better). Yet, in the end, big deal. The story is a knockout, the action is taut, the future rich, dazzling and believable. Spielberg is to be particularly congratulated on how completely he has avoided the unimaginative dystopia of "Blade Runner". The future we see here is a MIX of dream and nightmare, so convincing a mix that we can't always tell them apart.

Here's a measure of how good the movie is: in an interview, Spielberg revealed that he completely misunderstood the issues which drive the stories - and there's simply no way of telling this from the finished product. Unless Spielberg was just opportunistically latching on to the hook forced on him by a dim-witted journalist, he THOUGHT the movie was about how much freedom we are willing to give up in exchange for safety (in order to prevent terrorist attacks, for instance). This is interpretation is strained. Three people (the precogs) do indeed give up their freedom in order that millions of other people may be safer, and yes, there is an issue here. When one of the Crime Prevention officer says, "It's best not to think of them as human", I was surprised to find myself nodding in agreement. The benefits of the system are so great that OF COURSE I'd rather not look too closely into the burden that must be borne by three - just three - individuals. Aside from the three unfortunate precogs, nobody is asked to give up any freedom at all. (Except, of course, the freedom to commit murder. But under the law we are already unfree to commit murder, and a good thing too.)

The interesting issues that DO fall naturally out of the story concern the futility of revenge. After people who would otherwise have committed murder are prevented from doing so, they're sent to prison anyway, presumably on the grounds that that's what they deserve - and no doubt it IS what they deserve. But it's clear enough that locking these people up, however much it may be in the interests of justice, serves no purpose. It's exacting revenge on criminals for the sake of exacting revenge - which is exactly what the U.S. justice system is committed to doing at the moment, which is why the future is a realistic one. (Apart from the precognition, that is.) Anderton's mistake is to believe in the value of revenge, and he's never more admirable than when he realises his mistake. (THAT was a great scene; it's a pity I can't tell you exactly why. Suffice it to say that when we think we know where the story's going, we may indeed know where the story's going - but Spielberg is only allowing us to see so much of what's coming up in order to obscure the rest of it.)

The final sign that Spielberg is again at his peak lies in the performances. They're all good. Tom Cruise's weakness as an actor is that he is only ever as good as his director, and the fact that he's so good here means that "Minority Report" was directed by the real Spielberg, the old Spielberg, the Spielberg with the same ability Charles Dickens had to make even his most grotesque creations, and even his LEAST grotesque, come to life.


text:
Steven Spielberg is een van de weinige regisseurs van tegenwoordig die nog steeds een publiek op een bepaalde manier kunnen manipuleren, terwijl ze datzelfde publiek verblinden en uitdagen met verhalen en acteertalent, gecombineerd met ingenieuze visuele effecten. Minority Report is daar een lichtend voorbeeld van, dat ook nog eens het voordeel heeft dat het een intelligent concept heeft, wat in veel sciencefictionfilms veel minder het geval is (kijk maar naar MIB2) en ook nog eens beter is dan gemiddeld acteerwerk.
Cruise speelt hier de hoofdrol als John Anderton, die min of meer de leiding heeft over het politiekorps dat alle moorden verijdelt op basis van voorspellingen van drie Pre-Cogs (een van hen is Samantha Morton, die de belangrijkste rol van de drie speelt). Het systeem is waarschijnlijk volmaakt, tot Anderton tot zijn eigen verbazing een moord pleegt en zijn speurtocht begint om erachter te komen of er binnen zesendertig uur een fout is gemaakt. Dit zou de basis kunnen zijn voor een doorsnee sciencefictionfilm (Impostor, een film die is gebaseerd op een andere Philip K. En toch tilt Spielberg een verhaal naar een hoger plan en creëert hij een unieke sfeer die zijn personages met elkaar verbindt; tegen de tijd dat de film halverwege is, ben je uitgeput van al het vermaak.
Het komt erop neer dat je dit soort film twee keer moet zien, de eerste keer om het gevoel te krijgen en de tweede keer om eventuele misverstanden in de plot uit de weg te ruimen (of misschien om Scooby Doo en Windtalkers te vermijden), want dit is inderdaad een van de beste films van het jaar en een van Spielbergs beste recente films. Klasse: een acht of een negen!

text_en:
Steven Spielberg is one of the few directors around today who can still manipulate an audience in one sense while dazzling and daring that same audience with storytelling and character skills fused with ingenious visual effects. Minority Report is a shining example of that, which also has the grace of having an intelligent concept to start with, which so many sci-fi films lack much less summer sci-fi films (look at MIB2 to see what I mean), and also better than average acting.

Cruise takes the lead role here as John Anderton, who leads, more or less, the agency of police that prevent all murders on the basis of predictions from three Pre-Cogs (one of them Samantha Morton who has the most important role of the three). The system is presumably perfect, until to the surprise of Anderton, he is seen to commit a murder and so starts his quest to try and find out if there is a flaw in thirty six hours. This could be the basis for average sci-fi fodder (Impostor, a film based on another Philip K. Dick story that came out earlier this year, is an point of that), yet Spielberg elevates a story and creates a unique atmosphere to coexist with his characters; by the time the film is HALF way through you'll be exhausted in entertainment.

Bottom line, this is the type of picture to see twice, first to get the feel and presence, and the second to clear up any misunderstandings in the plot (or maybe to avoid Scooby Doo and Windtalkers), since this is indeed one of the best pictures of the year and one of Spielberg's best recent pictures. Grade: A+ or A


text:
Aan het begin van Minority Report wordt het publiek met mise-en-scène geconfronteerd om een genre vast te stellen. Het publiek kan gemakkelijk zien dat de film in de toekomst is gesitueerd door de felle belichting en de blauwe overlaagkleur. Dit impliceert reinheid en een utopie. Maar door de atmosfeer die wordt gecreëerd door de donkere schaduwen en de lage verzadiging van de kleuren wordt de indruk gewekt dat deze futuristische wereld misschien geen utopie is, maar een dystopia. Het geeft het gevoel dat er zonder kleur in de wereld geen emotie is en dat de handelingen van mensen nu gebaseerd zijn op wat een machine zegt, in plaats van op wat het menselijk instinct zegt. In hedendaagse detectivefilms wordt het politiebureau vaak gezien als een rommelige, maar vriendelijke plek met koffiemokken en overal papier. Maar in Minority Report is het politiebureau verlaten; zelfs de lichten lijken uit te zijn en hebben geen invloed op de witte oppervlakken. Dit kan Spielbergs kijk op de toekomst weergeven. Dat de toekomst er misschien perfect uitziet, maar in werkelijkheid het tegenovergestelde is.
Dit idee van Spielbergs ideologie is gedurende de hele film een terugkerend thema. Aan het begin van de film is er een reclamespotje dat het gebruik van de poreuze weefsels promoot om het gebruik van poreuze misdaad in het hele land aan te moedigen. Dit suggereert dat er geen lijden meer zal zijn en dat alles in Amerika weer goed zal komen. Maar de hele film door heerst er een vals gevoel van veiligheid. De scène van de reclamespot leidt regelrecht naar het tegenovergestelde; naar de held 'John Anderton' die een donker steegje inrent om drugs te kopen; en ze koopt van een man die zijn oogballen voor geld heeft verkocht; wat in de toekomst heel gewoon is om te doen. Dit is een duidelijke boodschap over de tegengestelde visies die er in de film kunnen zitten, en niet alleen die van Spielberg. In zekere zin weerspiegelt het ook Amerika in het heden. Hoewel veel Amerikanen van het goede leven genieten en rijk zijn, leven er evenveel onder zeer slechte omstandigheden. Deze twee uitersten zijn in de film naar voren gebracht.
De film kan heel goed ontworpen zijn om het mannelijke publiek aan te trekken, aangezien het meestal mannen zijn die worden aangetrokken door misdaad- en detectivefilms. Maar vanwege het niveau van de actie en de originaliteit van het idee zouden tieners en jongvolwassenen deze film prettig vinden. Deze wisselwerking tussen detectivewerk en actie is in de hele film slim geplaatst. Er wordt een algemeen verhaal geïntroduceerd over de poreuze weefsels en de held wordt geïntroduceerd. Dit is een detectivemoment waarin de poreuze weefsels een moord zien aankomen. Dan volgt er een actiescène waarin Tom Cruise (John Anderton) de moord probeert te voorkomen door uit een helikopter te stappen en een huis binnen te stormen. Dit is de actiescène. De hele film wordt op deze manier afgedraaid en ik denk dat Spielberg op deze manier meer dat ene doelpubliek weet te bereiken.
De film laat subtiel doorschemeren dat de wereld in de toekomst niet meer door media en reclame zal worden bestuurd. Waarbij de advertenties op straat je in feite bij naam noemen en met je praten. Een ander idee van deze uitlokking is de oogherkenningsmachines die je volgen waar je je ook maar bevindt. Dit impliceert dat er geen vrijheid is voor de mensen van de toekomst en dat hun leven net als op het politiebureau zwaar wordt beïnvloed door machines en technologie. Dit nieuwe idee van gevangenneming en onontkoombaarheid draagt bij aan de onvolmaaktheid van de toekomstige wereld die aan het publiek wordt getoond.
Pas naarmate de film vordert en de held in de onderbuik van het stadsleven wordt gedwongen, wordt dit idee van gevangenneming op het volgende niveau voortgezet. Hij moet vluchten voor de politie, maar vanwege de onontkoombare toekomst kan hij zich niet verbergen. Daarom moet hij zelf zijn ogen laten weghalen en er nieuwe voor in de plaats laten zetten, zodat hij langs de claustrofobische machines en apparaten kan. Maar de toekomst heeft nog een truc achter de hand. Het gebruik van robotachtige schepsels die ontworpen zijn om in elke huiselijke omgeving door te dringen. Dan klimmen ze tegen je op en scannen je netvlies, wat veel weg heeft van een vingerafdruk, omdat iedereen zijn eigen unieke patroon heeft dat zijn individualiteit vertegenwoordigt. Dus wordt opnieuw het idee naar voren gebracht dat de toekomst een gevangenis is waaraan je niet kunt ontsnappen.
Uiteindelijk blijkt de ontwerper van de pore-crime Lamar Burgess de schurk te zijn. Dus de man die de perfectie van de toekomst predikte, bleek een bedrieger te zijn. En dat is het laatste woord in het idee dat de toekomst verkeerd wordt geïnterpreteerd en dat, hoewel alles er fantastisch uitziet met problemen, in werkelijkheid het tegenovergestelde het geval is. Een plek waar arme mensen of mensen die misdaden hebben gepleegd, hun oogballen verkopen als een manier om te ontsnappen aan de wereld waarin ze leven.

text_en:
The beginning of Minority Report engages the audience with mise en scene to establish a genre. The audience can easily see that the film is set in the future due to the bright lighting and a blue overlay colour. This implies cleanliness and a utopia. However due to the atmosphere created by the dark shadows and low saturation of the colours an implication is created that this futuristic world may not be a utopia but a dystopia. It gives a sense that without colour in the world there is no emotion and people actions are now based on what a machine says rather that acting on human instinct. In detective films in the present, the police station is often seen as a messy but friendly place with coffee mugs and paper everywhere. But in Minority Report the police station is empty; even the lights seem to dark and have no impact of the white surfaces. This may reflect Spielberg's views towards the future. That in fact the future may appear to be perfect but is actually the opposite.

This idea of Spielberg's ideology is a recurring theme throughout the film. Near the beginning of the film there is an advert to promote the use of the pore-cognatives to encourage the use of pore-crime nationwide. This suggests there will be no more suffering and everything will be right in America. However, there is a false sense of security throughout the film. The scene of the promotional advert leads straight into the complete opposite; of the hero 'John Anderton' running onto a dark alley looking to buy drugs; and buys them from a man who sold his eyeballs for money; which is a common thing to do in future the audience finds out. This is a clear message about the opposing views there may be in the film and not just those of Spielberg. In a way it reflects America in the present also. While many Americans enjoy the good life and are wealthy, just as many live in very poor conditions. These two extremes have been brought out into the open in the film.

The film may well have been designed to attract the male audience as it is usually men who are drawn in by crime and detective films. However due to the level of action and the originality of the idea teenagers and young adults would find this film enjoyable. This interplay of detective work and action is cleverly placed throughout the film. A general story is introduced about the pore-cognatives and the hero is introduced. This is a detective moment where the pore-cogs foresee a murder. An action scene then follows as Tom Cruise (John Anderton) goes to prevent the murder which involves coming out of a helicopter and busting into a house. This is the action sequence. The whole film is played out like this and I believe this is how Spielberg manages to have more that one target audience.

The film subtly hints that in the future the world will be over run by media and advertising. Where the adverts in the street actually refer to you by name and talk to you. Another idea of this entrapment is the eye recognition machines that track you where ever you are. This gives the implication that there is no freedom for the people of the future and that again like in the police station their lives are heavily influenced by machines and technology. This new idea of entrapment and inescapability adds to the imperfection of the future world which is presented to the audience.

It is only as the film progresses and the hero is forced into the underbelly of city life that this idea of entrapment continues to the next level. He needs to run from the police but due to the inescapable future he cannot hide. Therefore he himself is lead to have his eyes removed and have new ones put in, so that he has a way past the claustrophobic machines and devices. But the future has another trick up it's sleeve. The use of robotic spider like creature which are designed to penetrate any home of place of holding. They then climb up you and scan you retina; which is much like a finger print, in that everyone has their own unique pattern, representing their individuality. So once again the idea of the future being like a prison that you cannot escape is brought around.

In the end the designer of pore-crime Lamar Burgess turns out to be the villain. So the very man who was promoting the perfect-ness of the future turned out to be fake. Which is the final say in the idea that the future is misinterpreted and although appears to be all wonderful with problems is in fact the opposite. A place where poor people or people who have committed crimes, sell their eye balls as a means of escape from the world they live in.


text:
Dit is een briljante Sci-Fi/Thriller, die je echt aan het denken zet, met een geweldig verhaal en een ongelooflijke vertolking van Tom Cruise! Alle personages zijn geweldig en heel sympathiek, en je blijft er de hele tijd naar raden, en bovendien is Tom Cruise gewoon ongelooflijk in dit! Dit is een film die veel concentratie vergt, want het is zo'n film waar je ook heel goed op moet letten, en de plot is echt geweldig, en een van mijn favoriete momenten in de film is als Cruise achter zijn eigen oogballen aan zit! Dit is een van Spielbergs beste films, en geloof me, hij heeft heel veel briljante films gemaakt, en dit is een van Cruises beste vertolkingen, en bovendien...' 'Het is buitengewoon goed gemaakt en geschreven, en voor deze ene keer ben ik het eens met de recensie van Roger Ebert! Bovendien zul je het karakter van Cruise van begin tot eind geweldig vinden. Ik was dol op die mechanische spinnen, en ik vond dat einde gewoon verdorven! Bovendien ben ik geen grote fan van Colin Farrell, maar hij heeft hier fantastisch werk geleverd en ik was echt onder de indruk!'
'Max Von Sydow was ook uitstekend, en de special effects zijn gewoonweg schitterend, en de achtervolgingsscènes zijn ook geweldig! Ik heb dit een paar jaar geleden gezien en ik was niet onder de indruk, hoewel ik na 2e keer kijken moet zeggen dat het lof verdient, dus als je het niet hebt gezien...' 'Dit hoort echt in de top 250 te staan, vind ik, en er zijn ook een paar fantastische enge momenten, plus dat het soms zo deprimerend was, en Dit lijkt bijna op The Fugitive, alleen speelt het zich af in de toekomst, plus dat er ook een paar heel grappige scènes in zitten. Cruise had een uitstekende chemie met Samantha Morton, en ik vond vooral de dialoog geweldig, plus dat ik echt op het puntje van mijn stoel zat bij sommige scènes. Dit is een briljante sci-fi-thriller die je echt aan het denken zet, met een geweldig verhaal en een ongelooflijke vertolking van Tom Cruise, en als je het hebt gezien...' 'Ik heb het niet gezien. Doe het meteen, je hoeft er geen spijt van te hebben.'
'The Direction is spectaculair!' Steven Spielberg levert hier een spectaculaire prestatie met zijn fantastische camerawerk, fantastische invalshoeken, fantastisch gebruik van blauw, uitstekende belichting, geweldige, langzame mo-shots en een heleboel andere griezelige opnamen, plus dat hij de film in een buitengewoon boeiend tempo heeft opgenomen.
'The Acting is ongelooflijk!'
'Tom Cruise is zoals altijd verbazingwekkend en hier is hij ongelooflijk, hij geeft een van zijn beste voorstellingen, is buitengewoon sympathiek, blies me omver in zijn emotionele scènes, had een geweldige chemie met Samantha Morton, had zoals altijd een heleboel charisma en is als acteur echt volwassen geworden, en als je denkt dat hij niet kan acteren, moet je deze film zien! (Cruise Rules!!!!)' Max Von Sydow is hier geweldig in zijn rol, hij had klasse, was vooral aan het eind heel goed, en hij had een paar fantastische scènes met Cruise! Ik vond hem geweldig. Colin Farrell is hier fantastisch, ik ben geen grote fan, maar hij was hier zeker goed, hij kon zich goed staande houden tegen Cruise, en hij gaf een heel goed optreden. Ik vond hem heel aardig. Samantha Morton is geweldig als het enge medium, ze gaf een heel goed optreden en de chemie tussen haar en Cruise was heel goed. Lois Smith is goed in haar rol als Doc. Ik vond haar aardig. s vrouw vond ik echt aardig. De rest van het gips doet het prima.
**Overal**.

text_en:
This is a brilliant Sci-Fi/Thriller, that really leaves you thinking, with an outstanding story and an incredible performance from Tom Cruise!. All the characters are wonderful and very likable, and it keeps you guessing throughout, plus Tom Cruise is simply incredible in this!. This is a movie that requires a lot of concentration, because it's one of those films you have to pay strict attention too, and the plot is seriously awesome, plus one of my favorite moments in the film is when Cruise chases his own eyeballs!. This is up there with one of Spielberg's best films and believe me he has done a lot of brilliant movies, and This is one of Cruise's finest performances,plus it's full of awesome twists and turns so don't blink!. It's extremely well made and written, and for once I agree with Roger Ebert's review!, plus you will really root for Cruise's character throughout. I loved those little mechanical spiders, and I thought that ending was just wicked! plus while i'm not a huge fan of Colin Farrell he did a fantastic job here and really impressed me!.

Max Von Sydow was also excellent, and the special effects are simply stunning, plus the chase sequences are awesome as well!. I saw this a couple years ago and was unimpressed, however after upon 2nd viewing, I must say It deserves it's praise, so if you didn't care for it the 1st time, give it a second viewing, you may change your opinion.This should honestly be in the top 250 in my opinion, and there are some fantastic creepy moment as well, plus I loved the depressing atmosphere it had at times, and This is almost like The Fugitive except it's set in the future, plus It also has some very funny scenes in it as well. Cruise had excellent chemistry with Samantha Morton, and I especially loved the dialog, plus some scenes really had me on the edge of my seat!. This is a brilliant Sci-Fi/thriller that really leaves you thinking, with an outstanding story and an incredible performance from Tom Cruise, and if you haven't seen it, Do so immediately, you shouldn't regret it.

The Direction is spectacular!. Steven Spielberg does a spectacular job here with amazing camera work, fantastic angles, awesome use of blue,excellent lighting,great slow mo shots, and plenty of other uncanny shots as well, plus he kept the film at an extremely engrossing pace.

The Acting is incredible!. Tom Cruise is amazing as always and is incredible here, he gives one of his finest performances, is extremely likable , blew me away in his emotional scenes, had great chemistry with Samantha Morton,as always had lots of charisma, and has really matured as an actor, and if you don't think he can act watch this movie! (Cruise Rules!!!!!!!). Max Von Sydow is excellent here in his role, he brought tons of class, was especially good at the end, and had some awesome scenes with Cruise!, I loved him. Colin Farrell is fantastic here, I am not a big fan, but he certainly was good here, he held his own against Cruise, and really gave a good show I liked him a lot. Samantha Morton is awesome as the creepy psychic chick, she gave a great show, and had very good chemistry with Cruise. Lois Smith is good in her scene as The Doc I liked her. Neal McDonough is good as Fletch I just wished they gave him more to do. Kathryn Morris is good as Cruise's wife I really liked her. Rest of the cast do fine.

Overall Go see it immediately!. ***** out of 5


text:
John Anderton (Tom Cruise), hoofd van de afdeling Zware Delicten in Wanshington, probeert zijn onschuld te bewijzen tegen een systeem dat hem als toekomstige moordenaar heeft aangewezen.
Om een nogal pessimistisch universum nieuw leven in te blazen, had Steven Spielberg, van de Amerikaanse schrijver Philip K. Dick, de moed om de donkerste film uit zijn carrière te maken (tot nu toe tenminste), die belangrijke ethische dilemma's aansnijdt over de manier waarop de mens beschermd moet worden, over het bestraffen van misdaden, over respect voor de individuele vrijheid en de verantwoordelijkheden van de burgers en de wet.
Pioneer-achtige en diep profetische weergave van een duistere toekomst, met Tom Cruise in een van zijn donkerste en meest veeleisende interpretaties van zijn carrière. Ik geloof dat er overeenkomsten zijn met _De voortvluchtige_ van Davis. Na een tijdje voel je in elk geval hetzelfde verdriet om de held.

text_en:
John Anderton (Tom Cruise), chief of the service of precrime in Wanshington, tries to prove his innocence against a system which has indicated him as a future murderer.

In Order to give life to a rather pessimistic universe, from the American writer Philip K. Dick, Steven Spielberg had the courage to create the darkest movie of his career (so far at least), which touches important ethical dilemmas about the types of protection of the human being, beating the crime, respect for the individual freedom and the responsibilities of the citizens and the law.

Pioneering and deeply prophetical representation of a dark future , with Tom Cruise in one of his darkest and most demanding interpretations of his career.

I believe there are similarities with Davis' The fugitive. At least after a while you feel the same agony about the hero.


text: Het menselijk ras is altijd geobsedeerd geweest door de toekomst, wat waarschijnlijk een kenmerkende eigenschap is die het menselijk maakt en het losmaakt van de dierlijkheid. De mensheid moet haar toekomst plannen om te overleven, dus moet ze haar toekomstige behoeften voorspellen. Maar de mensheid blijft in veel opzichten een dierlijk ras, met inbegrip van natuurlijk het overlevingsinstinct. Dus misdaad maakt deel uit van het plaatje, wat we in onze menselijke ethiek misdaad noemen. Maar dat is niets anders dan het individuele overlevingsinstinct dat ingaat tegen het collectieve overlevingsinstinct. Dan besluit de collectiviteit, de menselijke samenleving, om het individuele overlevingsinstinct te beschouwen als een misdaad en als een straf die het verdient. Het is verleidelijk om te voorspellen welke mensen crimineel zullen worden om die misdaad te voorkomen. Zo werd er onder president Nixon bijvoorbeeld voorgesteld om alle kinderen van zes of zeven die de kenmerken van een crimineel crimineel gedrag vertoonden, van school te halen voordat ze beseften wat hun bestemming was, wat als onontkoombaar en noodzakelijk werd beschouwd. Deze aanpak was in wezen gedragsmatig. Toen verscheen er een andere, in wezen genetische, en sommigen geloven nog steeds dat het DNA van elk individu zijn bestemming bevat die absoluut onontkoombaar is. Dus laten we degenen die de kenmerken van crimineel gedrag vertonen van school halen. Steven Spielberg gaat in op dit dilemma, maar baseert zich ditmaal op een moderne belichaming van de zieners van weleer. Drie mensen zijn door genetische manipulatie getransformeerd tot zieners van de toekomst, en hun voorspellingen worden beschouwd als absoluut onfeilbaar omdat ze het altijd met elkaar eens lijken te zijn. Vervolgens worden de misdadigers gearresteerd voordat ze hun misdaad begaan en opgesloten. Het gevolg is dat de misdaad uit Washington D.C. binnen een paar jaar is verdwenen. Maar Steven Spielberg gaat verder en toont aan dat er een aantal gebreken aan deze theorie kleven. Ten eerste zijn de drie zieners het niet altijd met elkaar eens, en er zou een minderheidsrapport van een van hen kunnen zijn dat door de twee anderen wordt weggewuifd en niet aan de politie wordt doorgegeven. Dan is de politie die zich bezighoudt met de voorbereiding van misdaden een particuliere onderneming en het was noodzakelijk de doeltreffendheid ervan te bewijzen om de zaak in handen te krijgen. Stukje bij beetje blijkt dat de grondlegger van deze technologie deze techniek manipuleerde om zijn theorie te bewijzen door iemand te arresteren die een vrouw zou hebben vermoord vlak voordat hij dat deed. Die persoon werd betaald door de uitvinder, die vervolgens zelf de misdaad beging op precies de manier waarop hij werd verondersteld te gebeuren, waardoor de technici deze tweede misdaad konden begrijpen als een simpele echo van de eerste die werd voorkomen en genegeerd. De dood van de vrouw werd alleen maar een vermissing. Dat is de zwakke plek in de film: waarom deed hij dat?' Maar toen moest hij ook nog zijn eigen partner, de hoofdrechercheur van deze politie, in de val laten lopen. Dat doet hij door de zoon van de laatste op zo'n manier te laten vermoorden dat de misdaad onopgelost blijft. Maar dat stelt de baas in staat bij zijn partner het verlangen op te wekken te weten wie zijn zoon heeft vermoord. Als die partner dat te weten komt, wordt hij een misdadiger en wordt hij geneutraliseerd en opgeborgen, maar nadat de misdaad is gepleegd om redenen die niet duidelijk zijn. Maar er zijn een paar feiten die door die politieman bij elkaar zijn gebracht en die door die rechercheur zijn uitgezocht.' Maar deze benadering, met prachtige special effects en prachtige actie, lijkt het punt dat hij wil maken te overschatten: de toekomst is onontkoombaar en voorspelbaar, en toch kan er met de toekomst geknoeid en gemanipuleerd worden. Het eerste principe is buitensporig en zelfs verkeerd. Het tweede is waarschijnlijk waar. Maar allebei samen zijn ze alleen maar absurd omdat ze met elkaar in tegenspraak zijn. Het punt wordt dan weer ontkracht door diezelfde tegenstrijdigheid. Maar het is niettemin een geweldige film die laat zien dat deze kwestie van de toekomst en de mogelijke voorspelling ervan essentieel zijn voor de mens en de mensheid. Dr. Jacques Coulardeau, University of Paris Dauphine & University of Paris 1 Pantheon Sorbonne.

text_en:
The human race has always been obsessed by the future, which is probably one distinctive trait that makes it human and takes it out of animality. Humanity has to plan its future in order to survive, hence it has to predict its future needs. But humanity remains an animal race in many ways, including of course its survival instinct. So crime is part of the picture, what we call crime in our human ethics. But this is nothing but the individual survival instinct that goes against the collective survival instinct. Then the collectivity, human society decides to consider the individual survival instinct as being a crime and as deserving punishment. It is, and has been, tempting to predict what and which individuals will become criminals in order to prevent that crime. It was for instance suggested under President Nixon to preventively take away into reform schools all the kids, aged six or seven, that had the « typical criminal » psychology before they realized their destiny which was considered as inescapable and necessarily criminal. This approach was essentially behavioral. Then another appeared, essentially genetic this time and some still believe that the DNA of any individual contains its destiny that is absolutely inescapable. So let us put away those who have the « crime » genes. Steven Spielberg deals with this dilemma but based this time on a modern embodiment of the seers of old. Three people have been transformed by some genetic manipulation into seers of the future and their predictions are considered as absolutely infallible since they always seem to agree. Then the criminals are arrested before they commit their crime and put away. The effect is the disappearance of crime from Washington D.C. in just a few years. But Steven Spielberg goes further and demonstrates that there are several flaws in this theory. First the three seers don't always agree and there might be a minority report from one of them that is over-ruled by the two others and not communicated to the precrime police. Then this precrime police is a private enterprise and it was necessary to prove its efficiency to get the business. Little by little it appears that the founder of this technology manipulated it in order to prove his theory by arresting someone who was supposed to kill a woman just before he did. That one was paid by the inventor who then afterward committed himself the very crime exactly the way it was supposed to happen which enabled this second crime to be understood by technicians as a simple echo of the first one that was prevented and to be disregarded. The death of the woman only became a missing person. That is the flaw of the film : why didn't anyone investigate this « disappearance » ? But then he also had to trick his own associate, the main detective of this precrime police. He does that by getting the latter's son killed in such a way that the crime will remain unsolved. But this enables the boss to nourish in his associate a desire to know who killed his son. This associate's coming around to that knowledge will make him become a criminal and thus he will be neutralized and put away but after the crime is committed for reasons that are not clear. But a few facts were brought together and sorted out by this cop's wife and then she manages to get her husband free, which sounds quite iffy, and this triggers a full process of truth discovery and public broadcasting. The end is yours to discover. But this approach, with marvelous special effects and beautiful action, seems to overkill the point it wants to make : The future is inescapable and predictable, and yet the future can be tampered with and manipulated. The first principle is excessive and even wrong. The second is probably true. But both together are just absurd because contradictory. The point is then disproved by this very contradiction. But it is a great film nevertheless that reveals this question of the future and its possible prediction is essential to man and humanity.

Dr Jacques COULARDEAU, University of Paris Dauphine & University of Paris 1 Pantheon Sorbonne


text:
Films zijn alleen effectief als de kijker erbij betrokken is; we kunnen niet van iemands verhaal genieten als het ons niet kan schelen wat er met hem of haar gebeurt. In het algemeen is de beste manier om dat te doen (tenminste voor een mainstreamfilm) door een sterk verhaal te vertellen. Het korte verhaal van Philip K. Dick, 'Minority Report', is gebaseerd op een spannend verhaal dat een aantal intrigerende ethische vragen opwerpt.
Welkom in het tijdperk van PreCrime: een wereld zonder moord. Drie bijzondere mensen, bekend als de PreCogs, staan op het punt moorden te voorspellen voordat ze plaatsvinden. Commissaris John Anderton (Tom Cruise) werkt voor de PreCrime-afdeling en is ervan overtuigd dat die werkt. Maar als de PreCogs voorspellen dat hij een moord gaat plegen, moet Anderton eerst zien uit te vinden waarom, voordat hij gepakt wordt.
Als je in de toekomst kon kijken, zou je dan ook echt kunnen zien wat er gaat gebeuren? Kan iemand op het laatste moment van gedachten veranderen? Is het juist om iemand te arresteren voor een misdaad die hij toch al van plan was, maar die hij nog niet had gepleegd? Deze vragen vormen de kern van het 'Minority Report', en gelukkig worden ze niet genoemd en evenmin genegeerd; het hele verhaal draait erom dat je ze beantwoordt.
Ondanks zijn bizarre stunts op het witte doek is Tom Cruise een goede acteur. Dit is beslist een van zijn beste optredens. Anderton is iemand die van deze gelegenheid gebruik maakt om zijn persoonlijke demonen te bestrijden, hoewel het maar ten dele werkt. Hij maakt zich ernstig zorgen over zijn verleden, en dat conflict maakt van Anderton een bijna tragische figuur. Cruise speelt zijn rol perfect, en we blijven voor hem op onze knieën. Colin Farrell is uitstekend in zijn rol van Danny Witwer, de agent van het Gerechtelijk Systeem, die begint rond te snuffelen in PreCrime, misschien om Johns baan over te nemen. Max von Sydow geeft de film, als de regisseur van PreCrime en Johns mentor, Lamar Burgess, een diepzinnige noot mee. Het is een effectieve vertolking, en voor iemand die gemakkelijk een oudere man zou kunnen spelen, is Von Sydow beslist een opmerkelijke figuur. Samantha Morton heeft de moeilijkste rol als Agatha, een van de PreCogs. Ze is bizar en gedraagt zich alsof ze aan de een of andere drug verslaafd is. Maar Morton laat ons even naar beneden gluren om te zien hoe helder ze is. Kathryn Morris, de altijd fantastische Lois Smith, en Mike Binder zijn goed in bijrollen, terwijl Tim Blake Nelson en Peter Stormare scènes stelen in verschrikkelijk maffe voorstellingen.
Dit is de beste film van Steven Spielberg sinds _Saving Private Ryan_. Hij houdt het tempo erin en laat ons zien dat hij nog steeds regisseur is, en niet alleen maar een naam op een spandoek. Spielberg heeft een levendige fantasie en brengt alles tot leven. Dit is een sciencefictionfilm, maar hij is zo geworteld in de werkelijkheid dat het aannemelijk is dat alles wat er in deze film gebeurt in de nabije toekomst ook echt kan gebeuren. De film is goed opgezet en goed in elkaar gezet; het is een complexe plot en er komen serieuze ethische kwesties aan de orde, maar hij is nooit verwarrend. Een speciale vermelding gaat uit naar zijn muziekkeuze. Spielberg mengt heel effectief klassieke muziek in de film, en de soundtrack van John Williams vertegenwoordigt een deel van zijn beste werk.
Het enige probleem dat ik met de film heb, is dat hij in een van de scènes de regels van de film overtreedt om er zelf beter van te worden. Dat zullen de meeste mensen niet merken (en het kan ze ook niet schelen). Opvallend: hoewel de actiesequenties vrij standaard zijn (al zijn ze goed geschoten en gechoreografeerd), zijn de flashbacks van de moorden behoorlijk visueel. Dit overschrijdt echt de grenzen van PG-13.

text_en:
Movies are only effective if they involve the viewer; we can't enjoy someone's story if we don't care about what happens to them. In general, the best way to do this (at least for a mainstream movie) is to present a strong story. Based on the short story by Philip K. Dick, "Minority Report" is a tense thriller that poses a number of intriguing ethical questions.

Welcome to the era of PreCrime: a world without murder. Three special people, known as the PreCogs, are about to predict murders before they happen. Chief John Anderton (Tom Cruise) works for the PreCrime division, and is passionate that it works. But when the PreCogs predict that he is going to commit a murder, Anderton has to find out why before he is caught.

If you could see into the future, does that mean that what you saw is really going to happen? Can someone change their mind at the last minute? Is it right to arrest someone for a crime that they were going to commit, but hadn't done it yet? These questions lie at the heart of "Minority Report," and fortunately they are not mentioned then disregarded; the whole storyline revolves around answering them.

Despite his bizarre off-screen antics, Tom Cruise is a good actor. This is certainly one of his best performances. Anderton is a man who uses this opportunity to battle personal demons, although it only partly works. He is deeply troubled by his past, and that conflict makes Anderton an almost tragic figure. Cruise plays the part perfectly, and we never stop rooting for him. Colin Farrell is effective in his breakout role as Danny Witwer, the agent from the Judicial System who begins snooping around PreCrime, perhaps to take over John's job. Max von Sydow brings a deep note of class to the film as PreCrime's director, and John's mentor, Lamar Burgess. It's an effective performance, and for a man who could easily play an elderly man, von Sydow is certainly an arresting figure. Samantha Morton has the most difficult part as Agatha, one of the PreCogs. She's bizarre, acting as if she's on some sort of a drug. But Morton allows us to peek beneath to see her lucidity. Kathryn Morris, the always wonderful Lois Smith, and Mike Binder are good in bit parts, while Tim Blake Nelson and Peter Stormare steal scenes in terrifically loopy performances.

This is Steven Spielberg's best film since "Saving Private Ryan." He keeps the pace up, and shows us that he's still a director, and not just a name on a marquee. Spielberg has a vivid imagination and brings everything to life. This is a science fiction film, but it is grounded in reality enough that it is plausible that everything that happens in this film could be real in the near future. The film is well-paced and put together; it's a complex plot, and deals with some serious ethical questions, but it's never confusing. Special note goes to his music selection. Spielberg mixes some classical music into the film very effectively, and the soundtrack by John Williams represents some of his best work.

The only problem I have with the film is that in one scene, it breaks the rules the film functions by for its own convenience. That being said, most people won't notice (or care).

Note: while the action sequences are pretty standard stuff (albeit well-shot and choreographed), the flashbacks of murders are pretty graphic. This really pushes the boundaries of PG-13.


text:
Ik heb ernaar gekeken toen hij in de schappen van de videotheken stond en ik heb er spijt van dat ik er niet naar heb gekeken in de bioscopen.
Verreweg de meest complexe en interessante sciencefictionfilm uit 2002.
Ik had mijn twijfels omdat Tom Cruise de hoofdrol speelde. Weet je, tegen de tijd dat hij werd uitgebracht, werd hij echt heel raar.
Maar naar mijn mening is dit verreweg zijn beste voorstelling. Maar hij is niet alleen, hij krijgt gezelschap van de altijd machtige Max Von Sydow, die een fantastische voorstelling geeft. Ik raak er niet aan gewend om hem als schurk te zien.
De complexe plot was echt interessant, vol misdaad, spectaculaire f/x, mysterieuze personages en buitengewone actiescènes. Ik kan me de meeste specifieke details of subplots niet echt herinneren, maar ik kan zonder angst dat ik het mis heb zeggen dat dit een spectaculaire sciencefiction/actiefilm is in alle betekenissen van het woord.

text_en:
I watched it when it hit video stores shelves and I regret for not watching it on the theaters.

By far, it was the most complex and interesting sci-fi/action packed flick from 2002.

I did have my doubts towards it because Tom Cruise starred on it. You know, by the time of it's release, he got really weird.

But in my opinion, this is his best performance by far. But he's not alone, he's joined by the always powerful Max Von Sydow who delivers a fantastic performance. I don't get used to watch his as a villain.

The complex plot was really interesting, filled with crime, spectacular f/x, mysterious characters, and extraordinary action sequences.

Every single minute caught my attention and although I can't really remember most of the specific details or sub-plots; I can say without fear of being wrong that this is a spectacular sci-fi/action flick in all the sense of the word.


text:
Recapitulatie: John Anderton is hoofd van de afdeling Pre Cog, een afdeling die met de hulp van drie helderziende mensen moordenaars opspoort en inrekent voordat ze hun misdaad hebben gepleegd. Als gevolg daarvan zijn er in de hoofdstad vrijwel geen moorden meer, en het systeem begint zich nu over het hele land te verspreiden. Daarvoor wilde de FBI het systeem onderzoeken en stuurde ze agent Danny Witwer erop af. Witwer en Anderton liggen vanaf het begin met elkaar overhoop, en het wordt catastrofaal als de Pre Cogs een nu zeldzame moord met voorbedachten rade zien, waarbij John Anderton de dader is. Nu is hij op de vlucht en moet hij erachter zien te komen waarom hij een man zal vermoorden die hij nog nooit heeft ontmoet. Commentaar: Weer zo'n kassucces met veel budget, gebaseerd op een roman van Philip K. Dick. En volgens mij hebben zijn romans een groot budget nodig en moet het boek vol zitten met special effects. Omdat Minority Report, net als veel van Dicks boeken, zich afspeelt in de toekomst en zowel in de wetenschap als in de fantasie zeer speculatief is. Om die ideeën te visualiseren heb je veel CGI nodig.
Maar die ideeën, die effecten, maken Minority Report amusant. En het is heel amusant. Het lukt het om deze immense lading special effects in evenwicht te brengen met alleen maar een immense filosofische vraag. Het draait allemaal om de vraag of er wel of geen vrije wil is. Kunnen we echt voor onszelf kiezen, of verbeelden we ons alleen maar dat we dat kunnen, en dat we uiteindelijk door het 'lot' worden geregeerd? Voor Anderton, en dus ook voor ons, is deze vraag wel erg op de spits gedreven. Is hij in staat om de misdaad te vermijden, en de politie, of is hij voorbestemd voor een lot dat erger is dan de dood? Om daarachter te komen, neemt Anderton ons mee op een wilde, vermakelijke rit.
Het komt erop neer dat je, als je gaat zitten om naar deze film te kijken, een keuze hebt, als je daar tenminste in gelooft. Je kunt gewoon achteroverleunen en van de rit genieten, of je kunt actief bezig zijn en nadenken over de filosofische vraag: wat is de basis van deze film? Of, en dat maakt deze film zo bijzonder, je kunt het zelfs allebei doen.
Als bonus krijg je een paar cameo's en een kleine, maar hilarische (voor ons Zweden tenminste) rol voor Peter Stormare.
Een film om echt van te genieten, zowel als je ernaar kijkt als erna, als je er bijna onvermijdelijk aan moet denken.

10.8/10.

text_en:
Recap: John Anderton is the chief officer at Pre Cog DC, a department that with the aid of three clairvoyant humans stop and arrest murderers before they have their crime. As a result of this, murders are virtually extinct in the capital, and the system is now beginning to go nationwide. Before this, the FBI want to investigate the system and sends agent Danny Witwer. Witwer and Anderton come at odds from the beginning and it turns catastrophically worse when the Pre Cogs see a now rare premeditated murder, where the perpetrator is John Anderton. Now he is a fugitive and need to find out why he will murder a man he has never met.

Comments: Another of these high budget, special effects filled blockbusters based on a Philip K Dick novel. And in my mind his novels need a high budget and it need to be packed with special effects. Because Minority Report, like many of Dick's novel, is set in the future and is highly speculative in both science and fantasy. To visualize these ideas that you need a lot of CGI.

But those ideas, those effects are what make Minority Report entertaining. And it is very entertaining. It manages to balance this immense load of special effects with just an immense philosophical question. It all goes down to if there is free will or not. Are we able to really choose for ourselves, or are we just imagining that we can but are ultimately controlled by "fate". For Anderton, and hence for us, this question is really put to the edge. Is he able to avoid committing the crime, and the police, or is he destined for a fate worse than death. To find that out Anderton takes us on a wild, entertaining ride.

Basically, when you sit down to watch this movie you have a choice, well if you believe in that. You can either just lean back and enjoy the ride, or you can be active and ponder the philosophical question the is the foundation of the movie. Or, and this is what make this movie special, you can actually do both.

As a bonus you have a few cameos and a small but hilarious (at least for us Swedes) role for Peter Stormare.

A movie to really enjoy, both when you watch it and afterwards when it almost is inevitable to think about it.

8/10


text:
Minority Report is een mooi voorbeeld van goed vertelde sciencefiction. Het Sci-Fi-genre is vaak belachelijk gemaakt vanwege het grote aantal broodschrijvers dat het heeft geteisterd, maar gelukkig zijn er ook vaak verfrissend intelligente en goed geconstrueerde verhalen zoals dit.
Het gaat over enkele tijdreizende paradoxen, wat altijd een sterke hoeksteen is die de schrijver een enorme hoeveelheid creatieve vrijheid biedt. Deze film maakt gebruik van die mogelijkheden met vernuft en visie, en neemt de kijker mee naar een futuristische wereld waar een misdaad wordt bestraft voordat hij wordt gepleegd. Dit unieke uitgangspunt geeft de schrijver de ruimte om maatschappelijke kwesties en de implicaties van deze praktijk te onderzoeken. Een metafoor voor ons huidige rechtssysteem ligt in elk geval vlak onder de oppervlakte. De waarde van gewoon amusement is ook hier groot. De actie houdt nooit op, de plot ontvouwt zich met precisie en er worden innovatieve camerashots gebruikt voor zowel grimmige als surrealistische beelden.
Het enige probleem hier is een zwak punt in de cast. De meeste spelers zijn goed genoeg in hun rol om het hacken van Tom Cruise niet zo'n probleem te maken als het had kunnen zijn, gezien het feit dat hij de hoofdrol speelt. Het lijkt erop dat de regisseur in de meeste van zijn films ervoor zorgt dat de acteurs goed genoeg zijn om de dramatische tekortkomingen van de Cruiser te compenseren. Hij is bijna onzichtbaar geworden in zijn eigen films, wat alleen maar goed kan zijn voor de filmmakers en het publiek. Ondanks de slechte hoofdrolspeler is dit een uitstekende film. Zeer aanbevolen.

text_en:
Minority Report is a fine example of well told science fiction. The Sci-Fi genre has often been ridiculed because of the great number of hacks that have infested it, but fortunately there are often refreshingly intelligent and well-related stories like this one is.

It deals with some time travel paradoxes, which is always a strong cornerstone that provides an enormous amount of creative license for the writer. This movie taps those resources with ingenuity and vision, and takes the viewer to a futuristic world where a crime is punished before it's committed. This unique premise gives the writer room to explore social issues and implications of this practice. Certainly a metaphor for our current justice system is hidden just below the surface.

As far as plain entertainment value goes, it delivers here also. The action never stops, the plot unfolds with precision, and innovative camera shots are utilized for both stark and surreal imagery.

The only beef here is a weakness in the casting. Most of the cast are up to their roles, well enough to make the hackting of Tom Cruise less of a distraction than it might have been, considering he plays the lead. It seems in most of his movies, the director makes sure to have accomplished actors to counter balance the Cruiser's dramatic shortcomings. He has almost become invisible in his own movies, which can only be a good thing for the movie makers and audience.

In spite of the poor lead actor, this is an outstanding film. Highly recommended.


text: Deze film is een intelligente sciencefiction-moordmysterie met een draai... we weten wie het slachtoffer is, we weten wie de moordenaar is, maar noch wij, noch de moordenaar hebben ook maar het flauwste idee waarom de moord zal plaatsvinden. Gesitueerd in een toekomst waarin de toekomst door drie 'voorschouwers' gezien kan worden, is de moord door drie 'voorschouwers' iets uit het verleden, aangezien moordenaars gearresteerd worden voordat ze hun misdaden kunnen plegen. Op een dag krijgt het hoofd van dit politiekorps een verschrikkelijke schok als de voorschouwers hem vertellen dat er een moord zal worden gepleegd en dat hij de moordenaar zal zijn. Vanaf dat moment wordt de jager opgejaagd, zoals commissaris John Anderton voor zijn eigen mensen moet vluchten om erachter te komen waarom hij een vreemdeling moet doden voordat ze hem kunnen opsluiten. Hij is er nooit helemaal zeker van wie hij wel en niet kan vertrouwen en heeft maar zesendertig uur de tijd om erachter te komen of zijn lot werkelijk is bezegeld.<br />Het acteerwerk is vrij goed, met Tom Cruise als de geloofwaardige voortvluchtige politieman, maar de beste prestatie komt van Samantha Morton in de rol van Agatha; de figurante tot wie Anderton zich wendt voor hulp en die op haar beurt zijn hulp inroept bij het oplossen van een oude zaak. Steven Spielberg heeft het allemaal geregisseerd. Met precies de juiste hoeveelheid special effects zorgt hij ervoor dat het verhaal nooit wordt overschaduwd door explosies en buitensporige CGI. Toen ik het voor het eerst zag, was ik niet zo zeker van de verbleekte kleuren die in elke scène, behalve in de paar flashbacks, werden gebruikt. Hoe meer ik van de film zag, hoe meer ik dacht dat ze bij de sfeer van de film pasten. Als je van enigszins dystopische sciencefiction houdt, zou ik dit zeker aanbevelen.

text_en:
This film is an intelligent sci-fi murder mystery with a twist... we know who the victim is, we know who the killer is but neither we nor the killer have the faintest idea why the killing will take place. Set in a future where the future can be seen by three "pre-cogs" murder is a thing of the past as the would be killers are arrested before they can commit their crimes. One day the head of this police department has terrifying shock when the pre-cogs tell him there is going to be a murder and he will be the killer.

From then on the hunter becomes the hunted as Chief John Anderton must run from his own officers to determine why he is destined to kill a stranger before they can incarcerate him. He is never fully sure who he can and can't trust and only has thirty six hours to find out if his destiny is truly written.

The acting is pretty good with Tom Cruise being believable as the fugitive police officer, however the best performance comes from Samantha Morton in the role of Agatha; the pre-cog who Anderton turns to for help and who in turn seeks his help in solving an old case. Steven Spielberg did a fin job directing this. Using just the right amount of special effects he never lets the story be overshadowed by explosions and excessive CGI. When I first watched it I wasn't too sure about the washed out colours used in every scene apart from the few flashbacks it the more of the film I saw the more I thought they suited the tone of the film. If you are a fan of slightly dystopian science fiction I'd certainly recommend this.


text: Hoeveel films heb je gezien waarin je er dagenlang over na kunt denken? De eerste keer dat je _Dit zie je nog eens_ ziet, kan ik je garanderen dat je hem opnieuw wilt zien, omdat je hem dan nog niet helemaal doorhebt. Hij is briljant geënsceneerd en geacteerd, met een schitterend decorontwerp. De gaten zijn onbeduidend en laten je er nog dagen en dagen later aan denken. Er is niets negatiefs aan dit meesterwerk, en het is eigenlijk de reden waarom we tegenwoordig naar de film gaan. Voor iets inventiefs en verbijsterend-zie-minderhedenverslag, want het is een zeldzame film. Hij zet je aan het denken, wat de meeste films tegenwoordig niet doen, en toch wordt het een moderne dagklassieker met zijn ideeën.

text_en: How many movies have you seen that allows you to think about it for days? The first time you'll See this, I can guarantee that you will want to watch it again, because you won't have figured it all out. It's brilliantly directed and acted, with a magnificent set design. The holes are insignificant, and will get you thinking about it days and days afterwards. There is nothing negative about this masterpiece, and is really the reason why we go to the movies these days.For something inventive and amazing- see minority report, as it is a rare film. It gets you thinking, as most movies today fail to do, and yet becomes a modern day classic with its ideas


text:
Minority Report, zou ik zeggen, is een van de beste science-fictionfilms die in de afgelopen vijfentwintig jaar zijn uitgebracht, en dat is zeker geen kleinigheid gezien sommige van de concurrerende films die in die tijd zijn uitgebracht. Minority Report heeft duidelijk veel moeite gekost, zowel door de filmmakers als door de acteurs, en het resultaat is een briljante thriller. In de afgelopen tien jaar zou ik het Spielbergs beste thriller noemen, samen met _Raiders of the Lost Ark_ en _Jaws_.
De film is gebaseerd op een kort verhaal van de late sf-meester Philip K. Dick (Blade Runner, Total Rece, A Scanner Darkly) en die staat bij Blade Runner in de rij als de beste aanpassingen van zijn werk. John Anderton (Tom Cruise) is het hoofd van de afdeling Pre-Crime in het District of Columbia. Wat is precies zijn taak? Om de ongewone paranormale vermogens te gebruiken van drie wezens die bekend staan als 'Pre-Cogs' <0xE2><0x80><0x93> het is zijn taak om toekomstige plaatsen delict te analyseren en te voorkomen dat er moorden worden gepleegd. Tien jaar lang werkt dit systeem zonder mankementen en ze zijn bijna zover dat ze het programma op nationaal niveau gaan uitvoeren, alleen is er één probleem <0xE2><0x80><0x93> Johns naam is genoemd voor de moord op Leo Crow, een man die hij nog nooit eerder heeft ontmoet. Op de vlucht moet Anderton zien te ontkomen aan de streng gecontroleerde veiligheid van de toekomstige hoofdstad van de Verenigde Staten, terwijl hij tegelijkertijd zijn onschuld moet zien te bewijzen en tegelijkertijd de geheimen van het systeem moet ontrafelen <0xE2><0x80><0x94> geheimen die alles zouden vernietigen waar de organisatie zo hard voor heeft gewerkt.
Wat deze film zo bijzonder maakt, is niet zozeer het visuele effect (hoewel dat zeker het geval is), maar het is het menselijke aspect van de film dat het voor het publiek tot een gedenkwaardige ervaring maakt. De film weet alle menselijke emoties die in de plot besloten liggen tot uitdrukking te brengen, van angst voor verlies, obsessie, hebzucht, angst, onzekerheid en nog veel meer. Alle personages blijken geloofwaardig, want geen van hen komt over als karton, zoals veel andere actiefilms doen.
Tom Cruise levert een zeer geloofwaardige vertolking en ik beschouw dit als een van de beste van zijn'gemiddelde Joe'-vertolkingen. Hiermee bedoel ik dat hij net als in 'War of the Worlds' niet overkomt als een superheld, zoals in de 'Mission Impossible'-franchise. Hij is volkomen geloofwaardig als een trieste ziel die alleen maar zijn fouten uit het verleden wil goedmaken en de criminelen van de wereld wil straffen. We worden geplaagd door tragedies uit het verleden en kunnen niet anders dan met hem meevoelen, omdat we hem kunnen geloven. Dit is geen rechttoe rechtaan 'tragische' film. 'Stargate' (1994). John Anderton lijdt, maar hij weet het goed te verbergen en gaat gewoon door met zijn werk. In feite is zijn verlies zijn drijfveer in zijn werk, dus hij kan het niet geloven als het systeem zich tegen hem keert. Het zijn de meeslepende personages en de prestaties van de acteurs die het verschil maken tussen een goede film en een goede film. Special effects hebben niets te maken met de kwaliteit van het menselijke element van het verhaal (sorry, Michael Bay).
De special effects van deze film zijn verbazingwekkend en geven een geloofwaardige, maar toch fascinerende kijk op de toekomst. In tegenstelling tot de visioenen in Blade Runner, en tot op zekere hoogte Totaal Herinnering, is dit een zeer schoon, goed onderhouden ontwerp voor de toekomst. Alle gebouwen glanzen en alle voertuigen lijken in topconditie te zijn, maar net als bij die andere Dick-gebaseerde films is de onderliggende structuur van de samenleving even corrupt als altijd. Ik zal nooit begrijpen hoe de filmploeg voor deze film is overgeslagen door de Academie, want zelfs twee jaar nadat ik de film voor het eerst zag, zijn veel van de beelden in mijn hoofd blijven hangen.

U moet Minority Report niet overslaan, want naar mijn mening is het een van de beste films die ooit zijn gemaakt, laat staan een van de beste science-fictionfilms die ooit zijn gemaakt. Voor een opwindende, emotionele en mentaal stimulerende filmervaring kan ik Minority Report niet sterk genoeg aanbevelen om de film de eer te geven die hij verdient, want hij gaat veel verder dan wat zo veel andere films hebben gedaan. Dus als je opwinding en hersenstimulerende ideeën wilt, vergeet dan de rotzooi van de huidige theaterfilms, zoals 'Transformers', en doe jezelf een plezier: vergeet dat een actiefilm niet moet worden gedomineerd door louter special effects en actie, ga uit, koop een exemplaar van Minority Report, stop het in je dvd-speler, ga zitten en geniet van een non-stop spannende film.

text_en:
Minority Report, I would say, is one of the best science fiction films to be released over the past twenty-five years, and that is certainly no small feat given some of the competing films released over that time-span. Minority Report obviously had a lot of effort put into it by both the filmmakers and its actors and the result is a brilliant thriller. In the past decade I would call it Spielberg's best, ranking among his other great thrillers, 'Raiders of the Lost Ark', and 'Jaws'.

The movies is based on a short story by the late sci-fi master Philip K. Dick (Blade Runner, Total Recall, A Scanner Darkly) and it ranks up with Blade Runner as the greatest adaptations of his work. John Anderton (Tom Cruise) is the Chief of the Pre-Crime division in the District of Columbia. What exactly is his job? To use the unusual psychic abilities of three beings  known as "Pre-Cogs"- it is his job to analyze future crime scenes and prevent murder from happening. For ten years this system works without a flaw and they are close to taking the program national, only there's one problemJohn's name has been called for the future-murder of Leo Crow a man he has never once before met. On the run Anderton must evade the highly controlled security of the future United States capital all while trying to prove his innocence, and in so doing unraveling the secrets of the system- secrets that would destroy everything the organization has worked so hard to achieve.

What really makes this movie stand out is not the visual effects (though, they certainly are amazing), but it is the human aspect of this film that makes it a memorable experience for the audience. The film manages to cater to all human emotions contained within the plot, from the fear of loss, obsession, greed, fear, insecurity, and many more. All the characters are found to be believable, as none of them come across as being cardboard, as so many other action films do.

Tom Cruise pulls a very believable performance and I consider this one of the best of his "Average Joe" performances. By this I mean like in 'War of the Worlds' he doesn't come across as being a superhero, as he was in the 'Mission Impossible' franchise. He is perfectly believable as a sad soul who only wishes to make up for his past mistakes and punish the criminals of the world. Haunted by tragedy of the past we can't help but sympathize for his loss, because we can believe him. This isn't a straight-forward "tragic" character, such as Kurt Russell's Colonel O'Neil in 'Stargate' (1994). John Anderton is suffering, but he hides it well, going on with his job. In fact his loss is his drive in his work, so naturally he can't believe it when the system turns against him. It's the compelling characters and performances from the actors that make the difference between a good movie and a great movie. Special effects have nothing to do with the quality of the human element of the story (sorry, Michael Bay).

The special effects of this film are amazing, providing a believable, yet still fascinating view of the future. Unlike visions presented in Blade Runner, and to a certain degree Total Recall, this is a very clean, well kept design for the future. All the buildings shine and all vehicles appear to be in tip-top condition, but like those other Dick based films the underlying structure of society is as corrupt as ever. How the effect crew for this film was skipped over by the Academy I will never understand, because even two years after I first saw the film many of the visuals remain stuck in my mind.

You should not miss Minority Report, because in my opinion it is one of the best films ever made, let alone one of the best science fiction films ever made. For a thrilling, emotional, and mentally stimulating movie experience I can't recommend Minority Report strongly enough to give the film credit, for it goes above and beyond what so many other films have done. So, if you want excitement and brain stimulating ideas forget the garbage of the current theater's films, such as "Transformers," and do yourself a favor: forget that an action movie is not supposed to be dominated by pure special effects and action, go out, buy a copy of Minority Report, put it in your DVD player, sit down, and enjoy a non-stop thrill ride of a movie.


text: Minority Report is een van de beste sciencefiction- en actiefilms die ik de laatste tijd heb gezien, in dezelfde trant als Blade Runner.<br />Het verhaal is heel interessant. In de toekomst kunnen ze moorden voorspellen voordat ze plaatsvinden (wie zal de moordenaar zijn en wie het slachtoffer) maar zoals de film bewijst, maakt het niet uit hoe perfect het systeem eruitziet, het heeft nog steeds zijn zwakke punten en kan meedogenloos worden gebruikt door iemand met een slechte agenda, zoals in het geval van John Cruises personage John Anderton. Hij verloor zijn zoon en hij gelooft in het systeem en handhaaft het zelfs, maar pas als het tegen hem wordt gebruikt, beseft hij dat het geen perfect systeem is. De special effects zijn fantastisch en je zit echt op het puntje van je stoel. Ik vind dat de film erg onvoorspelbaar is, je weet echt niet hoe het zal aflopen, vooral niet als Anderton geconfronteerd wordt met de man van wie hij denkt dat die zijn zoon heeft ontvoerd, en je je afvraagt of hij die man echt zal vermoorden. Je vraagt je ook af hoe Anderton zich uit deze situatie zal redden als alles tegen hem is en je je tot het eind van de film blijft afvragen hoe de zaak opgelost zal worden en hoe Max Von Sydow (Lemar) voor het gerecht zal worden gesleept. Ik heb echt genoten van de wending aan het eind.

text_en:
Minority Report is one of the best sci-fi/action film that I have seen in a while, it is in the same vein as Blade Runner.

The story is a very interesting one. In the future, they can predict murders before they happen (who will be the murderer and who the victim) but as the film proves it doesn't matter how perfect the system looks, it still has flaws and can be used unscrupulously by someone with a bad agenda which happens in the case of John Cruise's character John Anderton. He lost his son and he believes in the system and even enforces it but it isn't till it is used against him that he realises it is not a perfect system.

The special effects are amazing and the action really does have you on the edge of your seat. I like that the film is very unpredictable, you really don't know how it will end especially when Anderton is faced with the man he thinks took his son and you wonder if he will really kill the man. Also, you wonder how Anderton will get out of the situation when everything is against him and you are really left wondering right up to the end of the film how it will be resolved and how Max Von Sydow (Lemar) will be brought to justice, I really enjoyed the twist at the end.


text:
Steven Spielberg is zonder enige twijfel een van de beste filmregisseurs die de wereld ooit heeft gekend. Zijn films mogen dan altijd opvallend mainstream zijn, maar dat wil niet zeggen dat hij niet als een groot regisseur kan worden beschouwd. Als je de films die hij heeft gemaakt in aanmerking neemt, kun je niet anders dan Spielberg respecteren om zijn prestaties en talent. Niet alleen is er in elk van zijn films een duidelijke artistieke waarde te bespeuren die zijn ervaring en vakkundigheid verraadt, maar elke film is ook nog eens buitengewoon onderhoudend, wat hem geschikt maakt voor alle publiek en hem tot een hit bij het grote publiek maakt.
Spielberg heeft het onfeilbare vermogen om mainstream te combineren met kunst als het om het medium film gaat, en dat is de enige eigenschap die hem onderscheidt van andere regisseurs; en zoals ik al eerder heb gezegd, is dat ook de reden waarom zijn films zo populair zijn en waarom hij zo hoog wordt aangeslagen als regisseur. Twintig jaar nadat hij als een volslagen onbekende begon, betrad Spielberg het nieuwe millennium als een van de invloedrijkste figuren in de geschiedenis, en hij blijft eersteklas films maken met zijn winnende formule <0xE2><0x80><0x93> Minority Report zet deze lijn voort.
Spielberg keert met Minority Report terug naar het genre van de sciencefiction (nadat er in de jaren negentig van de vorige eeuw geen films meer van hem kwamen) in Minority Report. Het is misschien wel de intelligentste sf-film van de afgelopen tien jaar, en hij past zich aan aan hetzelfde principe dat in alle films van Spielberg wordt toegepast. Je hebt de artistieke en de technische kant van de film, het briljante scenario, de schitterende beelden, de krachtige thema's, en de amusementsfactor, tientallen achtervolgingsscènes, futuristische wapens en dat soort dingen, en als gevolg daarvan krijgen we een hoogst originele film, die ook nog eens het hoge IQ van de Pre-Cogs heeft.
Wie zijn de Pre-Cogs? Dat zijn paranormale wezens die de toekomst kunnen voorspellen. Het is het jaar 2054, en de regering van de Verenigde Staten heeft een afdeling opgericht die PreCrime heet, die met behulp van deze Pre-Cogs moorden voorspelt voordat ze zelfs maar plaatsvinden, vandaar hun naam. De Pre-Cogs geven de Pre-Crime-agenten de namen, slachtoffers en tijden van de moorden, en ze komen tussenbeide en voorkomen die moorden voordat ze daadwerkelijk plaatsvinden. Als gevolg daarvan daalt het aantal moorden tot 0%, en PreCrime wordt de meest baanbrekende actie van de regering in de geschiedenis van de Verenigde Staten.
In Minority Report laat Tom Cruise zien dat hij een ideale hoofdrolspeler is in een actiefilm, en hier speelt hij een van de agenten van PreCrime, John Anderton. Hij is nog net zo goed als vroeger, terwijl hij futuristische wapens (inclusief een 'ziekenstok') ontwijkt. Het verhaal gaat dat de Pre-Cogs hem hebben aangewezen als de volgende die een moord zal plegen, en dat hij over vier dagen een man zal vermoorden die hij niet eens kent. Omdat het nu eenmaal bij de taak van Pre-Crime hoort om moordenaars op te pakken voordat ze iemand kunnen vermoorden, wordt Anderton onmiddellijk tot voortvluchtige verklaard, en hij gaat op de vlucht. Over voortvluchtigen gesproken, Minority Report lijkt op de film uit 1990, alleen speelt die zich vijftig jaar later af, met een nieuwere, stijlvollere plot, en een totaal andere invalshoek.
Minority Report heeft een volkomen unieke visuele stijl. De opnamen werden overbelicht en de kleuren werden in het postproductieproces verzadigd, wat resulteerde in overwegend blauwe tinten in sommige scènes, opvallend veel licht in andere en zelfs een hoog contrast in een paar geselecteerde scènes. Daar komt nog bij dat het misschien wel de mooiste kunst en decors zijn die ik ooit heb gezien. De film verbeeldt Washington D.C. over vijftig jaar, en dat alleen al de voorspelling van onze levensstijl ambitieus is; auto's die zelf rijden, huishoudelijke apparaten die op stemcommando werken, hologrammen en snelwegen die zelfs verticaal lopen - de wildste en meest fantasierijke concepten worden samengevat in één film, en hoewel die uiteindelijk afstevent op een teleurstellend niveau van cynisme en ongeloofwaardigheid, is hij nog steeds prachtig om naar te kijken en te ervaren. Het ongeloof komt in Minority Report tot volle bloei, net als in alle andere films van Spielberg, en dat maakt de film zo, zo onderhoudend.
De 140 minuten zoeven in een flits voorbij terwijl John vecht om te overleven en tegelijkertijd vecht om zijn naam te zuiveren, en zijn uithoudingsvermogen verandert uiteindelijk in een beproeving van verlossing en wraak terwijl de onthullingen van de film zich voor het publiek ontvouwen. Minority Report is zwaar beladen met voornoemde thema's en maakt van de film een diepgewortelde en tot nadenken stemmende ervaring, boven op het intense genot waaraan we worden onderworpen. Het enige probleem met _Minority Report_ is dat er zoveel thema's, ideeën en concepten in de film zitten dat het een hele toer wordt om ernaar te luisteren. Daar komt nog bij dat de onthullingen in de film buitengewoon bevredigend en tegelijkertijd buitengewoon verwarrend zijn. Het script is onverwacht ingewikkeld, tot het punt waarop het even duurt om erachter te komen waarom iemand dat doet, of waarom er iets is gebeurd. Gelukkig is dat een tekortkoming die gemakkelijk te verhelpen is en die de superioriteit van de film niet wezenlijk ondermijnt.
_Minority Report_ is beslist niet de beste film van Steven Spielberg, of zelfs maar een van zijn beste films; dat wil zeggen dat het verre van een van zijn slechtste films is. Minority Report is de intelligentste sciencefictionfilm van de 2000's, en zijn vermogen om artistiek mooi te zijn valt samen met zijn vermogen om te vermaken en te betoveren zonder enige tegenstrijdigheid of onvolmaaktheden. Dat maakt Minority Report zo succesvol en zo goed, en dat maakt de film de moeite waard om te bekijken, niet de synopsis van de film zoals je normaal zou doen. Doe jezelf een plezier en bekijk de film voor de verandering eens om zijn kunst en intelligentie.

8.5/10

text_en:
Steven Spielberg is without doubt one of the greatest film directors the world has ever seen. Sure, his films may always be blatantly mainstream, but that doesn't mean he can't be considered a great director. When you take into consideration the films that he's made, you can't help but respect Spielberg for his achievements and talent. Not only is there clear artistic merit in each one of his movies  indicative of his experience and skill  but each movie is exceedingly entertaining, catering for all audiences and hence making each one a hit with the general populace.

Spielberg has the infallible ability to combine mainstream with art when it comes to the medium of film, and this is the one quality which distinguishes him from other directors; and as mentioned above, it's also the reason why his movies are so popular and why he is so highly regarded as a director. Twenty years after he first started out as a totally unknown figure, Spielberg entered the new millennium as one of the most influential figures in history, and continues to make top-notch movies with his winning formula  Minority Report continues this streak.

Spielberg returns to the genre of science-fiction (after the 1990's saw no films of the like coming from him) with Minority Report. It's perhaps the most intelligent sci-fi movie of the decade in fact, and it adapts the same principle that all of Spielberg's movies operate on. There's the artistic and technical side of the movie  the brilliant screenplay, the outstanding visuals, the powerful themes  and the entertainment factor  dozens of chase sequences, futuristic weapons and the like  and as a result we get a highly original movie, and one that also boasts the high IQ of the Pre-Cogs.

Who are the Pre-Cogs? They're psychic beings who have can foresee the future. It's the year 2054, and the United States government has set up a department called PreCrime, which utilises these Pre-Cogs to predict murders before they even happen, hence their name. The names, victims and times of the murders are provided by the Pre-Cogs to the PreCrime agents, and they intervene and prevent these murders before they actually occur. As a result, the homicide rate drops to 0%, and PreCrime becomes the most groundbreaking government action in United States history.

In Minority Report, Tom Cruise shows he is an ideal lead in an action film, and here he plays one of PreCrime's agents, John Anderton. He's as good as ever as he dodges futuristic weapons (including a 'sick-stick' which makes one vomit on cue, incapacitating targets in the weirdest way), jumps on the roofs of moving cars and sets out to clear his name. The story is that the Pre-Cogs have named his as the next person to commit a murder, and in four days he'll murder a man he doesn't even know. Naturally, as it's part of PreCrime's duty to apprehend murderers before they even murder, Anderton is immediately made a fugitive, and he goes on the run. Speaking of fugitives, Minority Report is like the 90's film The Fugitive, except set over 50 years in the future with a newer, classier plot, and off course with a totally different look.

Minority Report has a totally unique visual style. Shots were overlit and colours were desaturated in the post-production process, resulting in predominantly blue shading in some scenes, noticeable brightness in others and even a high-contrast film noir in select scenes. On top of this is perhaps some of the finest art and set decoration I've ever seen. The film imagines Washington D.C. 50 years from now, and that very prediction of our lifestyle is ambitious indeed; cars which drive themselves, home appliances which operate on voice command, holograms and highways which even run vertically  the most wild and imaginative concepts are placed together into one single movie, and even though it eventually builds to disappointing level of cynicism and implausibility, it's still wonderful to look at and experience. Suspension of disbelief comes into full swing in Minority Report  as do all of Spielberg's movies  and is what makes the movie so, so entertaining.

The 140 minutes zoom by in a flash as John fights for survival and at the same time fights to clear his name, and his journey of endurance eventually turns into a test of redemption and revenge as the film's revelations unfold to the audience. Minority Report is heavy-laden with the aforesaid themes, and make the movie a visceral and thought-provoking experience, on top of the high enjoyment level we are subjected to. The only problem with Minority Report is that there are so many themes, ideas and concepts that the film offers that it becomes a chore to sit through; on top of this are the film's revelations, which are both extremely satisfying and extremely confusing at the same time. The screenplay is unexpectedly complex, up to the point where it takes a while to figure out why someone's doing that, or why something happened. Thankfully, it's a fault that's easily overcome, and fails to undermine the film's superiority substantially.

Minority Report is definitely not Steven Spielberg's best film, or even one of his best movies; that said it's far off from being one of his worst films either. It's a fine film to add to his CV and a fine film in itself; Minority Report is the most intelligent science-fiction film of the 2000's, and its ability to be artistically beautiful coincides with its ability to entertain and enthral without any conflict or imperfections. This is what makes Minority Report so successful and so good, and is what makes the movie worth checking out, not the film's synopsis as one would normally do. Do yourself a favour, and see the film for its art and intelligence for a change.

8.5/10


text: De recensies van deze film doen denken aan die van Waking Life <0xE2><0x80><0x93> een nog smeriger zooitje dan deze. Allemaal beschrijven ze vol bewondering de kleren van keizer Spielberg. Maar hij is naakt. Het is niet zozeer dat de film hopeloos verward en onlogisch is; zelfs de echt goede films, zoals Groundhog, houden het niet (logisch gesproken, bedoel ik) als je ze van dichtbij bekijkt, en vrijwel geen van de grote films van Hitchkock is echt te volgen. Het verschil is dat de goede films werken; de slechte verwarren je alleen maar en komen op je over als nep terwijl je ernaar kijkt. Een van de meest irritante aspecten van deze film zijn de onophoudelijke reclames, vooral die van Gap, die er in 2054 niet eens meer zullen zijn. Dus als je dit echt niet leuk vindt, heb dan niet het gevoel dat je op de een of andere manier tekortschiet in gevoeligheid. Besef alleen dat de recensenten een kudde zijn en dat je de draden van een naakte eikel niet hoeft te bewonderen.

text_en: The reviews of this film are reminiscent of those of Waking Life - an even more putrid mess of garbage than this one. All of them admiringly describe the emperor Spielberg's clothes. But he's naked. It's not so much that the film is hopelessly confused and illogical; even really good ones, like Groundhog, don't hold up (logically, that is) under close scrutiny, and virtually none of Hitchkock's greats make real sense. The difference is that the good ones work; the bad ones just confuse and strike you as phony while you're watching them. One of the most annoying aspects of this film is the incessant product plugs, particularly those of Gap, which will not even be around in 2054. So if you really don't like this, don't feel that you're somehow deficient in sensibility. Just realize that the reviewers are a herd and that you don't have to admire the threads of a naked jerk.