text:
'Madame Sata' is een film die een voorbije tijd uitbeeldt. Deze kleurrijke film, geregisseerd door Karim Ainouz, concentreert zich op het leven van een charismatische man die een interessant leven leidde. We worden meegenomen naar het Rio van de jaren dertig om getuige te zijn van het nachtleven dat floreerde in de bohémienachtige buurt Lapa, met zijn vele kroegen en nachtclubs waar allerlei soorten mensen zich vermengden.
Dit is het verhaal van Joao, een arme zwarte man die homoseksueel is en leeft in een door macho's gedomineerde maatschappij. De film begint terwijl Joao wordt behandeld vanwege een misdaad die hij heeft begaan. We kijken naar zijn gezicht in een close-up, waar een stem buiten de camera leest wat hij heeft gedaan, en dan worden we teruggevoerd om zijn leven in flashbacks te zien.
Joao, die assistent is van een Franse chanteuse in de derde graad, wordt gezien achter het toneel, waar hij de zangeres op zijn eigen manier imiteert, wat veel beter is dan wat die vermoeide vrouw op het toneel doet. Joao woont in een huishouden dat onder meer bestaat uit Laurita, een vriendelijke prostituee, en Tabu, een homoseksuele man die het heerlijk vindt zich als vrouw te kleden, zelfs voor huishoudelijk werk.
Dit was het tijdperk waarin de film die meer dan levensgrote vrouwen verheerlijkt die homo's over de hele wereld inspireerden hen te imiteren. Joao voelt de aantrekkingskracht en nadat hij Renatinho heeft verloren, vraagt hij de vriendelijke Amador, die een bar heeft in de wijk Lapa, hem een kans te geven om op te treden in de stijl van de grote diva's van die tijd. Het resultaat is een onmiddellijk succes vanwege het aangeboren talent van Joao. Helaas, de tragedie slaat toe wanneer een luidruchtige dronkaard Joao begint te beledigen, die besluit de zaak in eigen hand te nemen met ijzingwekkende gevolgen. In het echte leven heeft Joao zijn hele leven in gevangenissen doorgebracht.
Lazaro Ramos doet fantastisch werk met het portretteren van deze complexe man die zijn tijd vooruit was. Ramos is het beste excuus om naar deze Braziliaanse film te kijken, die die sjofele kant toont van een maatschappij die gedoemd is in armoede en nood te leven. Marcelia Cartaxo speelt Laurita, een echte vriendin, die Joao trouw is gebleven, hoe slecht de zaken er ook voorstonden. Flavioi Bauraqui is een andere aanwinst in de film, die verschijnt als Tabu, het andere lid van Joao's huishouden. Fellipe Marques is volmaakt als Renatinho, de man die van Joao hield.
'Madame Sata' biedt een nostalgische blik op het leven in Rio in de jaren dertig en is gebaseerd op het ware verhaal van de man die beroemd werd vanwege zijn originaliteit en zijn bijdrage aan een maatschappij die probeerde hem ervan te weerhouden met hen om te gaan. Dit is een geweldige regie van Karim Ainouz, die de kijker samen met de schrijver, Marcelo Gomes, meeneemt op een magische rit naar het exotische leven van dat lang vervlogen Brazilië.

text_en:
"Madame Sata" is a movie that depicts a bygone era. This colorful film directed by Karim Ainouz concentrates on the life of a charismatic man who lived an interesting life. We are taken to the Rio of the 1930s to witness the night life that flourished in the bohemian Lapa neighborhood, with its many dives and night clubs where all kinds of people mixed together.

This is the story of Joao, a poor black man who is a homosexual living in a macho dominated society. The film opens as Joao is being processed because of a crime he committed. We watch his face in a close-up where an off camera voice is reading what he did, and then we are taken back to watch his life in flashbacks.

Joao, who is an assistant to a French third rate chanteuse, is seen backstage imitating the singer in his own way, which is much better than what that tired woman does on stage. Joao lives in a household that includes Laurita, a friendly prostitute, and Tabu, a gay man who loves dressing as a woman, even for house work.

This was the era where the movies glorify those larger than life women who inspired gays all over the world to imitate them. Joao feels the attraction and after losing Renatinho, he asks the friendly Amador, who owns a bar in the Lapa district to give him a chance to perform in the style of the great divas of the era. The result is an instant success because of the innate talent in Joao. Alas, tragedy strikes when a loud mouth drunk begins to insult Joao, who decides to take matters into his own hand with dire consequences. In real life, Joao was in and out of prisons all his life.

Lazaro Ramos does a fantastic job portraying this complex man who was ahead of his time. Mr. Ramos is the best excuse for watching this Brazilian film that shows that seedy side of a society condemned to live in poverty and need. Marcelia Cartaxo plays Laurita, a true friend, who stuck by Joao no matter how bad things got. Flavioi Bauraqui is another asset in the film appearing as Tabu, the other member of Joao's household. Fellipe Marques is perfect as Renatinho, the man who loved Joao.

"Madame Sata" offers a nostalgic look at the life in Rio during the 30s and it's based on the true story of the man who was made famous for his originality and contribution to a society that tried to keep him away from mixing with them. This is a great directing job by Karim Ainouz, who with the writer, Marcelo Gomes, takes the viewer to a magical ride to the exotic life of that long gone Brazil.


text: Toen ik nog een jongen was, was Madame Sattel een legende in Rio de Janeiro. Joono Francisco dos Santos werd rond het begin van de eeuw geboren en was een zeer controversiële figuur: homoseksueel, zwart, arm, kunstenaar, een zeer gewelddadige en uitstekende bokser en een symbool van Lapa, waar hij woonde. Deze film is de verfilming van de tien jaar voor Joono Francisco dos Santos' schepping van het personage Madame Sattel, geïnspireerd op de film uit 1930 van Cecil B. DeMille, Madam Satan (ongelukkig genoeg is deze film in Brazilië niet uitgebracht en heb ik nooit de kans gehad hem te zien). 'Madame Sattel' is een ander groot voorbeeld van het fantastische moment van de Braziliaanse bioscoop. De invalshoek is heel precies, met gebruikmaking van oude delen van de stad Rio de Janeiro, met name van Lapa en Santa Teresa, en een hoog niveau van fotografie om het leven in de jaren dertig van de vorige eeuw in Old Rio te reconstrueren. De cast is fantastisch en benadrukt de rol van de oogverblindende Lázaro Ramos, die ook de hoofdrol speelt in de voortreffelijke en zeer aanbevolen 'O Homem Que Copiava'. Het verhaal, zoals ik al eerder zei, is beperkt tot een korte periode voor de verhoging van Madame Satrena tot het scenario van Rio de Janeiro en is zeer realistisch, met inbegrip van de homoseksuele activiteiten van Jo oro Francisco. Ik stem voor acht.<br />Titel (Brazilië): 'Madame Satrena'

text_en:
When I was a boy, Madame Satã was a legend in Rio de Janeiro. João Francisco dos Santos was born in the turn of the century, and was famous for being a very controversial person: homosexual, black, poor, artist, a very violent and excellent fighter and a symbol of Lapa, where he lived. This movie is the dramatization of the ten years before the creation by João Francisco dos Santos of the character Madame Satã, inspired in the 1930 Cecil B. DeMille's Madam Satan (unfortunately, this movie has not been released in Brazil and I have never had the chance to see it). 'Madame Satã' is another great example of the marvelous moment of the Brazilian Cinema. The direction is very precise, using old parts in the city of Rio de Janeiro specially in Lapa and Santa Teresa and a high level photography to recreate life in the 30's in Old Rio. The cast is fantastic, highlighting the performance of the stunning Lázaro Ramos, who is also the leader actor of the excellent and very recommended 'O Homem Que Copiava'. The story, as I previously mentioned, is limited to a short period before the raise of Madame Satã to the scenario of Rio de Janeiro and is very realistic, inclusive showing the homosexual activity of João Francisco. My vote is eight.

Title (Brazil): 'Madame Satã'


text: Ik vond deze film fascinerend, zowel vanwege de hoofdrolspeelster als vanwege de manier waarop een tijd en een plaats die ik tot dan toe niet kende werden weergegeven. Een eerdere gebruikersopmerking zei dat Jaoa heteroseksueel is en dat Lorita's baby van hem is. Voor de duidelijkheid: dat is hij niet, en de baby ook niet. Ik weet niet hoe accuraat deze biopic is in het beschrijven van het leven van Jaoa Francisco vos Santos. Maar het personage is een verbijsterende en complexe mengeling van geweld en tederheid, talent en zelfvernietiging. Jaoa is duidelijk het slachtoffer van een geïnternaliseerde homofobie en een brute klassenhiërarchie. Hij weet dat hij voorbestemd is om groot te worden, maar kan niet voorkomen dat zijn onderliggende woede over iedereen, vriend en vijand, uitslaat. De echte Jaoa Francisco vos Santos was een zeer gevierde vrouwelijke imitator die de rijpe leeftijd van 76 jaar heeft bereikt, ondanks een buitengewoon zwaar bestaan. Ik denk dat de film een beeld geeft van naakte mensheid, soms is de kijker vol afschuw maar kan hij niet ophouden met in de puinhopen te turen.

text_en: I found this movie mesmerizing, both due to the lead performance and the depiction of a time and place previously unfamiliar to me. A previous user comment said that Jaoa is heterosexual and that Lorita's baby is his. Just for clarification, he is not, and neither is the baby. I don't know how accurate this bio-pic really is in portraying the life of Jaoa Francisco vos Santos. But the character is a perplexing and complex mixture of violence and tenderness, talent and self-destruction. Clearly a victim of internalized homophobia and brutal class hierarchy, Jaoa knows he is destined for greatness, but can't keep his underlying rage from exploding all over everyone, friend and foe. It's dog eat dog in the slums of Rio, but Jaoa creates a family with a female prostitute named Lorita, her baby(on whom Jaoa dotes sweetly), and the greatly put-upon and abused servant, Tabu. Jaoa takes one step forward, then two steps back--straight in to prison, over and over. The real Jaoa Francisco vos Santos was a highly celebrated female impersonator and lived to the ripe old age of 76, despite an extremely punishing existence. I think the film reveals naked humanity, sometimes the viewer is horrified but can't stop peering into the wreckage.


text: Dit is alsof je naar een roman van Jean Genet kijkt die in het Portugees is vertaald en rond 1930 naar Brazilië is overgebracht. Alle personages zijn aanwezig: dieven en hoeren, travestieten en moorden, liefde en haat. Lázaro Ramos, als Madame Sattel, geeft een prachtige voorstelling die het woord'vervloekt' een echte betekenis geeft; een gecompliceerde man wiens enige mogelijke reactie op een wereld die hem haat is om ertegen te fulmineren. En wat een woede! En wat een liefde! Het gezin dat hij in stukken hakt, zo gewond en beschadigd als hij is, vormt de enige constante in een leven dat door armoede en ballingschap tot chaos is gedoemd.

text_en: This is like watching a Jean Genet novel translated into Portuguese and relocated to Brazil, circa 1930. All the characters are present: thieves and whores, drag queens and murders, love and hate. Lázaro Ramos, as Madame Satã, gives a wonderful performance that gives real meaning to the word `fierce';a complicated man whose only possible response to a world that hates him is to rage against it. And what rage! And what love! The family he pieces together, as wounded and damaged as he is, provides the only constant in a life that poverty and exile have doomed to chaos. Karim Ainouz, the director, must be congratulated on this courageous film.


text:
Ik ben trots op de Braziliaanse cinema van de afgelopen jaren. Hoewel de Braziliaanse filmmakers te maken hebben met veel problemen, voornamelijk financiële, bewijzen ze dat het mogelijk is hier een echt hoog niveau van film te maken.
'Madame Satren' is gewoon een voorbeeld van deze nieuwe Braziliaanse cinematografie. Uitstekende fotografie, die de sfeer van de bars en nachtclubs van 30's uit Lapa (de traditionele bohémienbuurt van Rio de Janeiro, ook bekend om zijn geweld) goed op het doek overbrengt. De camera is op veel momenten 'dronken' en 'high', op andere momenten is hij in staat tederheid te tonen in een extreem gewelddadig en onbeheerst karakter (de scènes waarin Jo oro Francisco voor Laurita's baby zorgt). De bezetting is uitstekend, met een grote verdienste van de jonge Lázaro Ramos, die een personage speelt dat alles in zich heeft om tot vernieuwing of tot belachelijke acteerprestaties te leiden. Maar ook al lukt het Lázaro om op een realistische manier iemand tot leven te brengen die soms homoseksueel is met vrouwelijk gedrag en soms een angstaanjagende vechter, die met blote handen 3 of 4 tegenstanders aankan.
De hoofdprestatie van de film is naar mijn mening echter dat de regisseur de persoonlijkheid van Jooreo Francisco wilde laten zien, zonder zich al te veel zorgen te maken over het vertellen van een verhaal. De plot is bijna afwezig, we worden uitgenodigd om deel uit te maken van Jooreo Francisco's turbulente, gewelddadige en moeilijke leven via Lapa's verhaal. We kunnen begrijpen waarom Francisco, die later 'Madame Sattel' werd genoemd, zo leefde (ook al zijn we het er misschien niet mee eens). Hij had aan de ene kant de fascinatie voor een sprookjeswereld, met liedjes in het Frans en de zorg voor een baby, en aan de andere kant had hij te maken met straatgevechten, berovingen en uiteindelijk gevangenisstraf. Als het al moeilijk is voor iemand om arm, zwart en homoseksueel te zijn in het Brazilië van tegenwoordig, denk dan eens aan de jaren dertig!
Geweldige film, geweldig acteerwerk, geweldige fotografie, geweldige montage, het enige wat ik kan doen is het een 10 geven!

text_en:
I feel proud about the Brazilian cinema of the last years. Although facing many difficulties, mainly financial ones, the Brazilian film-makers are proving that it is possible to make a truly high level cinema here.

 "Madame Satã" is just another example of this new Brazilian cinematography. Excellent photography, which really brings to the screen the mood of 30's bars and nightclubs from Lapa (Rio de Janeiro traditional bohemian neighbourhood, known also for its violence). The camera is "drunk" and "high" in many moments, in others is able to show tenderness in an ultra violent and uncontrolable character (the scenes where João Francisco takes care of Laurita's baby). The cast is excellent, with a great merit of young Lázaro Ramos, performing a character that has everything to lead to exageration or to a ridiculous acting; even though, Lázaro manages to bring to life in a realistic way someone who is a homosexual with feminine behaviour in some times and in other times is a scary fighter, who could deal with 3 or 4 opponents bare handed.

 The main achievement of the film, though, in my opinion, is that the director wanted to show the personality of João Francisco, not worrying too much in telling a story. The plot is almost absent, we are invited to make part of João Francisco's turbulent, violent and difficult life through Lapa's gethos and bars, dealing with prostitutes, police, thugs and dangerous people. We can understand why Francisco,later called "Madame Satã" lived that way (even though we may not agree with it) , having in one hand the fascination for a fairy tale world of fantasy, with songs in French and taking care of a baby and in the other hand dealt with streetfights, robbery and eventual imprisonments in jail. If it is difficult for someone to be poor, black and homosexual in nowaday's Brazil, imagine in the 30's!

 Great movie, great acting, great photography, great editing, the only thing I can do is give it a 10!


text: Als Nederlander is het moeilijk om een oordeel te vellen over de historische inhoud van de film. Wat ik heb gezien was heel interessant. Gezien het feit dat de film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maakt dat hem des te bijzonderder. De film behelst veel aspecten van het leven in Brazilië in de jaren dertig. Hoewel hij vaak in brede lijnen wordt getoond, overtuigt hij me. Hij deed me denken aan de klassenstrijd in mijn eigen land. In het Nederlands zeg je: als je voor een dubbeltje geboren wordt, word je nooit een kwartje (als je als nikkel geboren wordt, word je nooit een kwartje). In zekere zin is het een optimistische film. Ondanks alle tegenslagen en gevangenisstraffen wordt het hoofdpersonage niet gebroken. Madame Satá wordt een groot succes en wint verschillende prijzen bij carnavalsoptochten en andere evenementen. Ik heb oprechte bewondering voor de acteurs, vooral voor Lázaro Ramos, die verbluffend goed speelt. Het camerawerk is geweldig. De special effects zijn bescheiden en goed gedaan. De muziek in de film is prachtig. Ik heb echt van deze film genoten. Deze film verdient een groot publiek.

text_en: As a Dutchman it is hard to judge the historical content of the film. What I've seen was very interesting. Considering the fact it is made after a true story it makes it even more special. The film covers many aspects of life in Brazil in the thirties. Although it is often shown in broad lines it's convinces me. It made me think of the class struggle in my own country. In Dutch you say: als je voor een dubbeltje geboren bent wordt je nooit een kwartje (when you are born as a nickel you'll never become a quarter. In a way it is an optimistic movie. Despite of all the setbacks and jail sentences, the main character does not get broken. Madame Satá becomes a real success winning several prices in carnival parades and other events. I truly admire the actors, especially Lázaro Ramos who plays stunning. The camera-work is great. The special effects are modest and well done. The music in the film is beautiful. I really enjoyed this movie. This movie deserves a wide audience.


text:
Madame Sata is een van de kleurrijkste, opruiende, controversiële, veranderlijke, rusteloze, grillige films die je ooit op het witte doek zou kunnen zien. De hoofdpersoon is ook de antagonist met zijn vaak irrationele en agressieve gedrag, mogelijk een handelsmerk van Joao Francisco zelf waarop de film is gebaseerd, hoewel dit een van de tekortkomingen van de film zou kunnen zijn. De personages zijn even levendig en kleurrijk als hij en het acteerwerk is ook heel goed.
'Een activist en in vele opzichten een pionier in het Brazilië van 1930' Hij zou gezien kunnen worden als een homoactivist, een travestiet, een swinger, een eenmansshow-pionier, een sterk, eigenzinnig, zelfverzekerd en trots individu dat bijna alle mogelijke regels, voorschriften en conventies van zijn tijd trotseert, en niet omdat hij op wil vallen.
Hoewel de verhaallijn en het personage van Francisco heel fantasievol en interessant zijn, lijken de dialogen pretentieus, de opbouw van het personage ontoereikend en het redigeren heel verwarrend, waardoor het totaalgevoel onvolledig en verwarrend is.

text_en:
Madame Sata is one of the most colorful, agitating, controversial, shifting, restless, erratic films you could ever watch on silver screen. The protagonist is also the antagonist with his often irrational and aggressive behaviour, possibly a trademark of Joao Francisco himself on which the film is based on, although this could be one of the film's flaws. The characters are as lively and colorful as he is and the acting is quite well, too.

An activist and a pioneer in many ways in the Brasil of 1930's, he could be seen as a gay activist, a transvestite activist, a swinger activist, a one-man-show pioneer, a strong, willful, self-confident and proud individual who defies almost all possible rules, regulations and conventions of his time, and not because he wants to be standing out.

Although the story line and Francisco's character are quite fanciful and interesting, the dialogues seem to be pretentious, the character build-up insufficient and the editing quite confusing, causing the overall feel to be incomplete and puzzling.


text: Spoilers ingehouden, maar alleen in algemene zin, niet specifiek! Ik keek naar de film en verwachtte iets over travestieten of iemand die op de een of andere manier van belang zou kunnen worden geacht, vandaar het 'gebaseerd op een waargebeurd verhaal' in de beschrijving, maar toch kan ik geen enkele reden vinden waarom iemand een film zou hebben gemaakt over de hoofdpersoon. Ik vond hem onsympathiek, onsympathiek en niet eens een goede travestiet! Deze man, als het verhaal inderdaad op feiten is gebaseerd, had totaal geen bevrijdende eigenschappen: wreed tegenover zijn 'vrienden', fysiek onaantrekkelijk, een dief, leugenaar, oplichter, misdadiger, gewelddadig, talentloos en onwetend. Kennelijk was hij beroemd geworden omdat hij een kostuumwedstrijd had gewonnen nadat hij tien jaar in de gevangenis had gezeten, en dat rechtvaardigt een film over hem? De andere personages waren alleen maar triest; Lurita en Taboe. Ik kon niet duidelijk zien of hij een minnaar was van Lurita of van Taboe, of dat ze samenleefden als een 'familie' van ongewenste mensen die troost bij elkaar zochten, maar zelfs toen was de hoofdpersoon zo wreed tegen Taboe dat ik er misselijk van werd. Oké, ik begrijp dat deze mensen in die tijd, in deze buurt, arm, onwetend en met een ellendig leven waren, maar wat in deze film, in dit verhaal, was het waard om een film over te maken? Ik zat de hele film te wachten tot er iets opmerkelijks zou gebeuren, waardoor ik me om deze mensen zou gaan bekommeren, waardoor ik zou uitleggen waarom hun leven werd geportretteerd, maar dat moment kwam niet. Het was een verspilling van tijd en geld voor mij. Het had helemaal geen zin.

text_en: Spoilers contained, but only in a general sense, not specific! I watched this movie expecting something about drag queens or someone who could be considered significant in some way, hence the "based on a true story" blurb in the description, yet I can't find any reason why anyone would have made a movie about the primary character. I found him to be unlikable, unsympathetic and not even a good drag queen! This man, if the story is indeed based on fact, was totally lacking in any redeeming characteristics; cruel to his "friends," unattractive physically, a thief, liar, con man, a criminal, violent, talentless and ignorant. Apparently he was notable for winning a costume contest after spending ten years in prison and that warrants a movie about him? The other characters were just sad; Lurita and Taboo. I could not get a clear sense of whether he was lovers with Lurita or Taboo or they coexisted as a "family" unit of unwanted people who found comfort in each other, yet even then the primary character was so cruel to Taboo that it sickened me. OK, I get that this time period, this neighborhood, these people were poor, ignorant and had miserable lives, but what in this movie, this story, was worthy of making a movie about? I sat through this whole movie waiting for something noteworthy to happen, to make me care about these people, to explain why their lives were being portrayed and that moment never came. It was a waste of time and money for me. No point to it at all.


text:
Wat een totale verrassing. Op een zonnige middag lopen mijn compagnon en ik een donker bioscoopje in Cannes in om een kleine, gecursiveerde film te zien.
Vanaf het moment dat de turkooizen kralen op het kralengordijn uiteenweken en de volle klanken van een Braziliaanse stem spraken, waren we gebiologeerd.
Een ongelooflijke mengeling van verdoemenis, ontbinding en triomf in verachtelijke mislukking en rampspoed.
moeten worden gezien!

text_en:
What a total surprise. One sunny Afternoon, my associate and I wander into a dark little cinema in Cannes to see a little pubicised film.

From the moment the the turquoise beads on the bead curtain parted, and the rich tones of a Brazilian voice, spoke, we were mesmerised.

An incredible mix of doom, dispair and triumph in abject failure and disaster.

MUST BE SEEN!!!


text:
Dit is een fascinerende, buitengewoon goed uitgevoerde documentairestijl, een Indie-film over het leven van een uit de kluiten gewassen kerel die alle grenzen overschrijdt.
De verhaalbeschrijving concentreert zich op de meest buitenissige elementen van het leven van deze man: Braziliaanse pooier, straatvechter, travestiet, dief, misdadiger.
Maar het opmerkelijke van deze film is dat hij zijn leven in een context plaatst, dat hij ook beschermer, vader, dromer en kunstenaar is, en dat hij zijn leven niet verdoezelt, verfraait of vergoelijkt. Deze film gaat nog een stap verder en plaatst zijn leven in de context van de rassenvermenging in Brazilië in de jaren dertig, toen slaven wel werden vrijgelaten maar geen baan mochten houden, het Brazilië van het carnaval, waar zelfs de meest macho mannen in travestie verschijnen. We krijgen een echt portret te zien van een ongewone familie die in zijn geheel wordt geportretteerd, niet helemaal goed, niet helemaal slecht, maar echt menselijk.
De optredens van de hoofdpersonen zijn gewoon bijzonder en rauw, zo rauw dat je je begint af te vragen of dit wel een documentaire is. De kleine bijrollen zijn allemaal even sterk. Een in alle opzichten boeiende film; hier versterken de artistieke invalshoek en de filmstijl het korrelige realiteitsbesef en het emotionele perspectief van een gespannen leven in een moeilijke tijd en op een moeilijke plek.
Dit is een moreel complexe film, helemaal niet voor kinderen, niet voor mensen die niet van indiefilms houden. Als je hem op dvd ziet, en als je goed naar het commentaar luistert, bereikt de Directeur inderdaad wat hij hoopt te bereiken. Dit is geen film die je'mooi' vindt, maar een die diep respect verdient.

text_en:
This is a fascinating, extremely well done, documentary style Indie film about the life of a down and out guy who defies narrow definitions.

The story description focuses on the most outré elements of this man's life: Brazillian pimp, street fighter, drag queen, thief, criminal.

The outstanding achievement of this film, though, is to put his life into context, that he is also protector, father, dreamer, artist; and to neither airbrush, glamorize nor excuse his life.

This film goes further to put his life into context in the racial mix of Brazil of the 1930s, when slaves were freed but not allowed to hold jobs, the Brazil of Carnival where even the most macho men appear in drag. Deftly touching on all, but not belaboring any one of these elements of bigotry and systemic injustices, we are given a real portrait of an unusual family who are revealed in their entirety, not entirely good, not entirely bad, really human.

The performances of the main four characters are simply outstanding and raw, so much so that you begin to wonder if this really IS a documentary. The small supporting roles are all equally strong. A riveting film in all respects; here the art direction and filming styles really augment the gritty reality and emotional perspective of an edgy life in a difficult time and place.

This is a morally complex film, not for children at all, not for those who do not like indie films. If you see it on DVD, DEFINITELY listen to the commentary, the Director DOES achieve what he hopes to convey. This is not a film you "love" - it is one that deserves deep respect.


text: Als je het niet vervelend vindt om naar homoseksuele seksscènes te kijken, is het de moeite waard om ernaar te kijken. Het laat zien hoe Rio de Janeiro er in een hypocriete samenleving, die maatschappelijke problemen als armoede, kleurverschillen en andere zaken negeerde, nog steeds is. Het vertelt een verhaal op een eenvoudige manier, zonder gebruik te maken van een of ander Hollywood-cliché <0xE2><0x80><0x93> en laat zien hoe en waarom het geweld toeneemt in krottenwijken of gueto's in de grote steden.

text_en: If you don't feel uncomfortable to watch homosexual sex scenes, it's worth to watch it. Shows Rio de Janeiro when in a hypocrite society, who just ignored social problems like poverty, color distinction and others, that still existing. Tells a story in a simple way, without using any Hollywood's cliché - and shows how and why the violence grows on shantytowns or guetos in the main brazilian cities.


text:
Ik voelde een kloof tussen de film zelf en de aftiteling, waarin de geschiedenis van het personage Madam Sata wordt verteld, samen met de beelden van het carnaval in Rio. Die kloof is voor mij een rafelige rand, en toch kan ik me geen soepeler einde voorstellen, of een soepeler integratie van de persoonlijkheid van Madam Sata in de hoofdfilm.
Afgezien van die opmerking werd ik gegrepen door de uitstekende regie, regie en montage. De documentaire leek in de loop van de tijd wat afstandelijker te worden, hoewel we de data kenden waarop hij was opgenomen, want hij behandelde verschillende kwesties van ras, vooroordelen, woede, onverdraagzaamheid, zelfidentiteit <0xE2><0x80><0x93> en alles wat mensen ervaren of uitproberen in hun seksuele driften en bevrediging. In het laatste voelen we duidelijk de strijd, het geweld, de groei en de trots van Joao Francisco dos Santos als een sterk gedreven heteroseksuele man, die uiteindelijk zwicht voor het gemak van de travestie, terwijl hij een grillige, toegewijde relatie onderhoudt met Laurita en haar/zijn kind.

Prachtig mozaïek.

text_en:
I felt a gap between the movie itself, and the closing credits in which later history about the Madam Sata character is narrated along with film clips of Rio Carnival. That gap is a jagged edge for me, and yet I cannot propose a smoother ending or smoother inclusion of the personality of Madam Sata into the main.

Other than that comment, I was caught into the excellent casting, direction and editing. The documentary seemed to be somewhat detached in time although we knew the inclusive dates as it covered multiple issues of race, prejudice, anger, bigotry, self-identity -- and all things that are experienced or tested by humans in sexual drive and satisfaction.

It is in the latter that we definitely feel the struggle, violence, growth and pride of Joao Francisco dos Santos as a strongly driven heterosexual man that ultimately yields to his comfort in cross-dressing while maintaining a jagged, devoted relationship with Laurita and her/his child.

Wonderful mosaic


text: Verwarde en oppervlakkige biografie van Madame Sattel, een beruchte Braziliaanse homoseksuele dief slaagt er niet in een groots, nauwkeurig en dieper inzicht te geven in een zo nieuwsgierige en rijke man. De film gaat maar door en door en vertelt over zijn homoseksuele relatie, zijn uitspattingen als homozanger op oude en decadente plaatsen, maar vergeet de menselijke kant van de hoofdfiguur te portretteren, voornamelijk zijn betrekkingen met de pers, de intellectuelen van zijn tijd. De richting is elektriserend maar aan het eind is het resultaat alleen maar routine. Ramos geeft een voortreffelijke voorstelling als Sattel, maar hij spaart deze lamme misser niet. Ik geef dit een 4 (vier).

text_en: Confused and shallow biography of Madame Satã, a notorious Brazilian homossexual thief fails in the attempt of give a large, acurate and more profound vision of a so curious and rich man. The movie just go on and on telling about his homosexual relationship, his exibitions as a gay singer in some old and decadent places but forget to portrait the human side of the main character, mainly his relations with the press, the intelectual of his time. The direction is electric but at the end the result is just routine. Ramos gives a superb performance as Satã but he doesn't save this lame misfire. I give this a 4 (four).


text: De film speelt in 1932. De hoofdpersoon is een _malandro_ (een travestiet) die in 1900 is geboren en in 1976 is overleden. Hij is twee keer veroordeeld, de tweede keer voor moord met voorbedachten rade. Hoewel de cast goed en energiek is, was er geen reden om te investeren in dit soort softporno, met veel tongen, zweet & pikken. Wat mij betreft, zie ik homoseksualiteit absoluut niet als een principekwestie. Satan was een armzalig buitenbeentje, maar ook een gewelddadige relschopper en een laffe moordenaar, zoals deze film, gebaseerd op zijn eigen autobiografie, in feite laat zien. Het succes van de film bewijst inderdaad hoe laag de huidige normen zijn voor een niet al te veeleisend filmpubliek... Dit is amateurfilmmaken, slecht script, slecht gefilmd (veel slots in sok & ontbreken van statieven). De af en toe gebruikte soundtrack compenseert dat enigszins. We horen een klassiek, prachtig duo van Francisco Alves/Mario Reis die _Se voce jurar_ van Nilton Bastos zingen, we hebben de geweldige Kitsch tenor Vicente Celestino die _Candido das Neves' onsterfelijke Noite Cheia de Estrelas_ zingt. Satan zelf, of liever gezegd zijzelf, doet een merkwaardige imitatie van Josephine Baker, die trouwens ook te zien is in de fragmenten uit de oorspronkelijke Madam Satan, geregisseerd door Cecil de Mille in zijn meest extreme, vreemde stemming (de handeling van 'Madam Satan', de oorspronkelijke musical uit 1930, vindt plaats in een Zeppelin!). Mag ik eraan toevoegen dat ik ooit in levenden lijve ben voorgesteld aan Madam Satan. Dat gebeurde tijdens een Baile dos Enxutos, die toen nog geen 'Gay Ball' werd genoemd, op de teatro Republica in 1961. Hij was een discrete, kleine mulat met kort haar, van middelbare leeftijd, begin zestig. Ik ben zijn snelle, opmerkzame repliek nooit vergeten. Hij maakte een gevatte opmerking over twee stoeiende kerels in mijn eigen mardi gras-groepje (de acteur Heleno Prestes en zijn geliefde, toneelregisseur Martim Gon Spiegelalves): 'Bonecas tambem hein?'

text_en: a perfectly mediocre, expendable picture about an old Lapa character. Lapa, FYI used to be the bohemian district par excellenceof Rio de Janeiro from the 20s through the 50s. This film takes place in 1932. The protagonist is a malandro (scally-wag) who was born in 1900 and died in 1976. He was sentenced twice. the second time for a first-degree murder. Although the cast is fine and energetic, there was no reason to invest in this kind of soft-core homo porn, with lots of tongues, sweat & pricks. I, for one, definitely do not see homosexualisty as an avant-garde attitude in principle. Satan was a poor misfit, but also a violent hooligan and a cowardly assassin, as this film, based on his own autobiography, actually shows . Indeed the film's success proves how low are current standards of undemanding movie audiences ... This is amateur filmmaking, badly scripted, poorly filmed (lots of socked closes & absence of tripods). The ocasional soundtracks compensates a little for that. We hear a vintage, lovely duo by Francisco Alves/Mario Reis singing Nilton Bastos' Se voce jurar, we have great Kitsch tenor Vicente Celestino singing Candido das Neves' immortal Noite Cheia de Estrelas. Satan himself, or rather herself does a curious impersonation of Josephine Baker, who by the way is also be seen in the excerpts from the original Madam Satan, directed by Cecil B de Mille in his most extreme, odd mood (the action of 'Madam Satan,' the original 1930 musical, takes place inside a Zeppelin!). May I add that I was at one time introduced to Madam Satan in person. This happened during a Baile dos Enxutos, which was not yet called a 'Gay Ball' then, at the teatro Republica, 1961. He was a discreet, short, middle-aged, short-haired mulatto in his early sixties. I never forgot his quick, perceptive repartee. He wittily remarked about two frolicking guys in my own mardi-gras group (the actor Heleno Prestes and his lover, theatre director Martim Gonçalves): "Bonecas tambem hein?" (sissies too eh?)


text:
Madame Satér (2002) is min of meer een biografie van een Braziliaanse crimineel, pooier en verkrachter van zowel mannen als vrouwen. Ik denk dat we moeten begrijpen dat zijn daden worden ingegeven door zijn ambitie om een travestiet in de sloppen van Rio de Janeiro te worden.
Ik weet niet of de optredens die we zien bedoeld zijn als bewijs van talent <0xE2><0x80><0x93> ik kan niet beoordelen wat een Braziliaans publiek in 1932 leuk zou vinden. Ik weet wel dat het gedrag van de hoofdpersoon voortdurend wreed en explosief gewelddadig was.
Niets in deze film maakte indruk op me. Hij werd vertoond op het Rochester Gay and Lesbian Film Festival. Is dit de beste film over travestie die het comité kon vinden?

text_en:
Madame Satã (2002) is more or less a biography of a Brazilian criminal, pimp, and abuser of both men and women. I think we are to understand that his actions are driven by his ambition to be a transvestite star in the Rio de Janeiro slums.

I don't know if the performances we see are meant to be evidence of talent--I can't judge what a Brazilian audience would enjoy in 1932. I do know that the protagonist's behavior was consistently cruel and explosively violent.

Nothing I saw in this film impressed me. It was shown at the Rochester Gay and Lesbian Film Festival. Is this the best film the committee could find about cross-dressing?


text:
Het is een ander soort film over het worden van een volwassene. Dermot Mulroney is geweldig, net als de meeste acteurs. Dermot Mulroney komt uit de arbeidersklasse, uit een schooljongen wiens tijd gekomen is om volwassen te worden.
Het is in geen enkel opzicht een formulefilm. Een geweldige cast. Lili Taylor, Sam Shepard, Delroy Lindo, Mary Kay Place, Benjamin Bratt (misschien niet zijn beste optreden), Will Patton, Burt Young.
Het einde was geweldig, vond ik. In feite zei het voor mij alles aan het eind van de film, de verandering in de uitdrukking op Dermot Mulroney's gezicht toen hij achter in de pick-up zat. Ik vond dat hij goed acteerde. Een vreemde film, dat geef ik toe, maar volgens mij was het de moeite waard.

text_en:
It's a different kind of movie about coming of age. Dermot Mulroney is great as are most of the cast. Dermot Mulroney is a working-class, high school boy whose time to grow up has come.

Not a formula film in any way that I can tell. A great cast. Lili Taylor, Sam Shepard, Delroy Lindo, Mary Kay Place, Benjamin Bratt (not his best performance perhaps), Will Patton, Burt Young.

The ending was great, in my opinion. In fact, what said it all for me was at the end of the film, the change in the expression of Dermot Mulroney's face as he sat in the back of the pickup. I thought the acting was good. A strange movie, I grant you, but I feel it was well worth the watch.


text: Ik heb deze film gezien met twee bejaarden; ik had hem uitgezocht in de videotheek <0xE2><0x80><0x93> wat ik vaak deed voor deze vrienden. De man was in de tachtig, zijn vrouw achter in de zestig; beiden houden van theater en zijn actief geweest in plaatselijke amateurproducties. We vonden deze film allemaal uitzonderlijk <0xE2><0x80><0x93> in zo ongeveer alle opzichten. Delroy Lindo heeft een typisch kleine rol (ongelukkig genoeg) maar slaagt erin adembenemend boeiend te zijn voor elk moment dat hij op het scherm verschijnt (ook typisch voor hem). Maar de volwassenheid van de jongeman, de zoon die net heeft gezien hoe zijn ouders op een nogal akelige manier uit elkaar gaan <0xE2><0x80><0x93> dat is wat zo bijzonder is. Zijn aanwezigheid, zijn zelfbewustzijn, zijn vermogen om zich in moeilijke situaties een weg te banen naar een groeiend besef van wat belangrijk is en wat niet. Zelden krijgen tieners of jonge twintigers een rol als dit wordt getoond. De weg naar volwassenheid wordt meestal niet zo eerlijk behandeld; misschien vinden tieners het niet prettig om het te zien vertellen zonder de gebruikelijke Hollywood-flauwekul van studentenfeestjes, bierzuipen en sletten. Jammer. Ja, dit heeft wel iets van een'stuk dat in een film is gemaakt'; maar wat een stuk en wat een film, toch. Dank aan Sam Shepard en alle andere acteurs en de hele ploeg voor dit stuk. Shepard zelf komt niet vaak in beeld, maar hij doet het uitstekend als de opvliegende vader. Naarmate de film vordert, zien we Shepard door de ogen van de zoon, zozeer zelfs dat hij in bijna elke scène voorkomt. Je hoeft alleen maar in de ogen van de jongeman te kijken, hoe hij zich gedraagt, hoe hij zichzelf en anderen duidelijk en eerlijk beoordeelt, maar zonder de gebruikelijke brutale tieneruitdrukking op zijn gezicht. Hij is meer het sterke, zwijgzame type. Misschien moet je boven de 30 zijn (ik ben 47) om deze film leuk te vinden. Het is een soort moderne 'noir'-film <0xE2><0x80><0x93> behalve dat het geen misdaadfilm is; meer een existentialistische, Sartre-achtige 'No Exit'-film. Zo somber is de film ook weer niet: de kracht, de vastberadenheid van de zoon, maar ook het beschadigde, half-paranoïde personage van Lindo <0xE2><0x80><0x93> beide mannen kunnen niet worden vergeten, en geen van beiden kunnen ze uiteindelijk als tragische figuren worden gezien. De verhaalstructuur van de film biedt veel meer mogelijkheden tot evalueren; het kan rauw zijn, het kan ruw zijn, maar uiteindelijk word je opgemonterd door wat je hebt gezien.

text_en: I saw this film with two senior citizens; I'd picked it out from the video store -- which I did frequently for these friends. The husband was in his 80s, his wife her late 60s; both love the theater and have been active in local amateur productions. We all thought this film was exceptional -- in just about every way. Delroy Lindo has a typically rather small part (unfortunately) but manages to be breathtakingly captivating for every moment he's onscreen (also typical for him). But the maturity of the young man, the son who has just seen his parents break up in a rather nasty fashion -- that's what's so outstanding. His presence, his sense-of-self, his ability to steer his way through difficult situations into a growing awareness of what matters and what doesn't. Rarely are teenagers or young twenty-somethings given roles where this is shown. Finding one's way to maturity doesn't usually get such an honest treatment; maybe it's unappealing to teenagers to see it told without the usual Hollywood froo-frah of frat house parties, beer guzzling, and bimbos. Too bad. Yes, this does have a bit of that "play made into a movie" feel to it; but what a play, and what a movie, nonetheless. Hats off to Sam Shepard, and all the other actors and crew for this piece. Shepard himself is not onscreen much, but excellent in the opening as the hot-tempered father. We end up, as the film goes on, seeing Shepard through the character of the son, so much so, he seems to be in almost every scene. Just look in the young man's eyes, how he carries himself, how he appraises himself and others clearly and honestly, but without the usual teenage brashness of expression. He's more the strong, silent type. Maybe you have to be over 30 (I'm 47) to like/love this film. It's kind of a modern-day "noir" film -- except it's not a crime movie; more of an existentialist, Sartre "No Exit" type of work. But it's not exactly that bleak, either: the strength, the resolve of the son, as well as the damaged, semi-paranoid character played by Lindo -- both these men cannot be forgotten, and neither can ultimately be seen as tragic figures. The film's story texture allows for much richer evaluations; it may be raw, it may be rough, but you come away uplifted by what you've witnessed.


text: Prachtig portret van een jonge man wiens onschuld zo zuiver is dat hij niet wordt beïnvloed door de harde werkelijkheid om hem heen. Mulroney straalt tijdens de hele film zijn vriendelijke persoonlijkheid uit. Een verzamelaarsjuweel voor alle fans van hem of de rest van de indrukwekkende cast.

text_en: Beautiful portrait of a young man whose innocence is so pure that he is not affected by the harsh reality around him. Mulroney radiates his sweet personality all through the movie. A collector's gem for all fans of him or the rest of the impressive cast.


text: Ik heb die film een paar jaar geleden gezien. Onlangs kocht ik een kopie die ik me niet herinnerde. Ik was ongeveer vijftien tot twintig minuten in de film toen hij me bekend begon voor te komen en ik besefte, ergo, waarom ik zeg dat het er niet een is die je je herinnert. De plot was een beetje uit de hand gelopen en je vraagt je af hoeveel problemen Dermot Mulroneys personage zich in zijn onschuld op de hals kan halen; hij lijkt ze aan te trekken zoals honing vliegen aantrekt. Opgroeien is een deel van het leven en je ziet hier en daar als jongeman de overgang naar de volwassenheid, hoe dan ook, Mulroney was achtentwintig toen hij die rol speelde. Verscheidene acteurs leken niet van dezelfde leeftijd te zijn als de personages die ze speelden, met name de moeder en tante van Mulroneys personage. Ik vond dat een beetje verwarrend. Hoewel het de eerste keer niet erg was om naar te kijken, was ik de tweede keer niet zo enthousiast.

text_en: I saw this movie a couple of years ago. Recently I picked up a copy not remembering I had already seen it. I was about 15 to 20 minutes into the film when it began looking familiar and I realized I had, ergo, why I say its not one you would remember. The plot was some what off beat and you wonder just how much trouble Dermot Mulroney's character can innocently get into; he seems to attract it like honey does flies. Growing up is part of life and it is seen some what here as a young man transitions into manhood, all be it, Mulroney was 28 when he played the part. Several actors did not appear to be of an age near the individual characters they portrayed; specifically, the mother and aunt of Mulroney's character. I found this somewhat distracting. While okay to watch once, I was not that thrilled the second time around.


text: Gefeliciteerd, dit was de slechtste film die ik ooit heb gezien (en ik heb er heel wat gezien). Acteren was klote, het script was klote, en als er een plot was geweest, zou dat ook klote zijn geweest. Ik neem het de acteurs niet kwalijk, die hadden niet veel om mee te werken. Dit liep gewoon per ongeluk in elke val waar het in had kunnen lopen. De knaller? Het einde... wat was dat in godsnaam?

text_en: Congrats, this was the worst movie I was ever unfortunate enough to see (and I've seen a lot). Acting sucked, script sucked, and if there had BEEN a plot that would have sucked too. I don't blame the actors, they didn't have much to work with. This just stumbled into every single trap it could have stumbled into. The kicker? The *ending*...what the hell was that?


text: Dit was een van de meest waardeloze films die ik ooit heb gezien. Het acteerwerk was slecht, de plot was nog slechter en het script was zielig. Het enige interessante was de mooie Lili Taylor. Jammer dat ze in zo'n hondenfilm speelde.

text_en: This was one of the most worthless movies I have ever seen. The acting was bad, the plot was worse, and the script was pathetic. The only thing remotely interesting was beautiful Lili Taylor. Too bad she was in such a dog of a movie.


text: Cold Comfort Farm is en is nog steeds een van mijn favoriete films. Waarom? Simpel: het is hilarisch, heeft een met sterren bezaaide en perfecte cast en is een prachtige bewerking van een even, zo niet nog hilarischer, boek. Als je aan deze film denkt, denk je altijd terug aan de cast en hoe goed ze waren in hun rol. Kate Beckinsale past perfect in de rol van de Londense debutante Flora Poste, die, net als Jane Austen, 'een puinhoop niet kon verdragen'. Ian McKellen speelt zijn rol tot in de hel en verdoemenis. Rufus Sewell is opmerkelijk goed gecast als de smeulende Seth met zijn broeierige ogen en zijn hese stem. Eileen Atkins speelt de extreem depressieve, omgekeerde oedipale moeder van Seth in al haar uitzonderlijkheid. Dit is slechts een opsomming van een paar van de fantastische castleden die deze film vullen. De film zelf is prachtig gefilmd en prachtig geacteerd. Ik kan hem ten zeerste aanbevelen aan iedereen die 1) houdt van subtiele Britse humor en 2) gewoon houdt van een uitstekende film.

text_en: Cold Comfort Farm has been and remains one of my favorite movies of all time. Why? Simple: it is hilarious, has a star-studded and perfect ensemble cast, and is a beautiful adaptation of an equally, if not more hilarious, book. When one thinks about this movie, one always returns to the cast and how well-suited they were for their roles. Kate Beckinsale fits perfectly in the role of London débutante Flora Poste who, like Jane Austen, "could not endure a mess." Ian McKellen plays his role to fire and brimstone perfection. Rufus Sewell is remarkably well suited as the smoldering Seth with his brooding eyes and husky, outdoors-y sentiments. Eileen Atkins plays the extremely depressed, reverse-Oedipal mother of Seth in all her exceptional oddness. This is but naming a few of the fabulous cast members that fills this film. The film itself is beautifully filmed and beautifully acted. I would highly recommend it to anyone who 1)enjoys subtle British humor and 2)just enjoys an all-around excellent film.


text: Het enige wat ik aan deze komische film kan bijdragen is lof! De personages van Gibbon komen levendig tot leven in deze perfecte versie van haar retro-Austin-boek. Kate Beckinsale geeft de beste vertolking van haar getalenteerde carrière als 'Robert Postes Child',Flora die een uitnodiging aanneemt om op Cold Comfort Farm te komen wonen met het doel haar uitgebreide familie te veranderen, de Starkadders die daar wonen ('er zijn altijd Starkadders op Cold Comfort Farm geweest'), en erachter te komen wat het 'grote onrecht' was dat ze haar vader hadden aangedaan, een onrecht waarvan ze het meest berouw hebben. Aan het eind van de film heeft ze een van deze doelen bereikt.<br />De bezetting is puur perfect. Beckinsale is levendig, vlezig, dik en uiterst charmant, Sheila Burrell is een wervelwind als Ada Doem, de matriarch van de familie, die haar gezin strak aan de teugel houdt en nauwelijks haar kamer uit komt sinds ze 'iets akeligs in het schuurtje heeft gezien'. Sir Ian McKellen is dynamisch en volkomen hysterisch als neef Amo Starkadder, die preken houdt over vuur en zwavel, waarin hij iedereen waarschuwt dat er in de hel geen boter is om de brandwonden te genezen. Eileen Atkins als Amos' vrouw, nicht Judith en Freddy Jones als hun knecht zijn ook uitblinkers, maar met zo'n perfecte cast zijn er geen zwakke schakels, dus ga achteroverzitten en maak met Flora Poste een reis naar de verre streken van Sussex om de grillige familie Starkadder te onderzoeken, met volop geheimen op Cold Comfort Farm. Als je eenmaal daar bent, zul je nog heel wat meer bezoeken willen afleggen.

text_en:
 Praise is the only thing I can give this comedic gem of a film! Gibbon's characters come vividly to life in this perfect adaptation of her retro-Austin book. Kate Beckinsale give the best performance of her gifted career as "Robert Poste's Child",Flora who take up an invitation to Cold Comfort Farm with the motive of changing her extended family,the Starkadders, who reside there ("there have always been Starkadders at Cold Comfort Farm"),and find out what the "great wrong" was that they had done her father,a wrong that they are most repentant of. By film's end she has accomplished one of these goals.

 The cast is sheer perfection.Beckinsale is vivacious,perky,gutsy and completly charming,Sheila Burrell is a riot as family matriarch Ada Doom who keeps a tight leash on her family and hardly leaves her room since she "saw somthing nasty in the woodshed". Sir Ian McKellen is dynamic and utterly hysterical as Cousin Amo Starkadder who preaches fire and brimstone sermons warning all that in hell there is no butter to sooth the burns. Eileen Atkins as Amos wife,cousin Judith and Freddy Jones as their hired hand are also standouts,but with such a perfect cast there are no weak links,so take sit back and take a journey to the far regions of Sussex with Flora Poste and investigate the quirky Starkadder family, with secrets aplenty at Cold Comfort Farm..once there you will want to make many more visits


text: De eerste keer dat ik de CCF zag, liep ik de bioscoop uit en vroeg me af of ik hem mooi vond of niet. Hoe meer ik erover nadacht en een paar verhuurbeurten later, hoe meer ik van deze film hield. Het is grappig op zoveel verschillende niveaus dat je echt een paar keer moet kijken voor je een definitief oordeel hebt geveld.<br />Dit is een van de weinige films die ik in dezelfde categorie heb ingedeeld als 'Rozencrantz en Guildenstern zijn dood' <0xE2><0x80><0x93> films die leuker worden naarmate je er vaker naar kijkt.

text_en:
The first time I saw CCF I walked out of the theater wondering whether or not I liked it. The more I thought about it and a couple rentals later and I love this movie. It's funny on so many different levels you've really got to dedicate a few viewings before passing final judgment.

This is one of the few movies I'd put in the same category as "Rozencrantz and Guildenstern are Dead" - movies that get funnier the more times you watch them.


text: Humoristische film over een levendige jonge vrouw die Flora heet, die haar stijlvolle kijk op het leven overbrengt op de onderdrukte bewoners van een plattelandsboerderij. De humor is soms heel duister en schrijnend, en vaak ook hilarisch. Er zal genoeg goed, citeerbaar materiaal uit deze goed gemaakte film zijn om rond te delen. Mijn favoriet: '... laat de put leeglopen, er wordt een buurman vermist...' Het script is heel gelikt, en de uitvoeringen zijn nog beter. Als je van buitenissige humor vermengd met een echt leuk verhaal houdt, zul je deze film leuk vinden.

text_en: Humorous film involving a spirited young woman by the name of Flora, who brings her stylish views of living, to the oppressed residents of a country farm. The humor at times is very dark and cutting, and oft times hilarious. They'll be plenty of good, quotable material from this well-crafted film, to go around. My favorite: "...Drain the well, there's a neighbor missing..." The script is very slick, and the performances are even better. If you enjoy offbeat humor mixed with a really sweet story, you'll like this movie.


text: Deze film moet wel een van de leukste zijn die ik ooit heb gezien. De oprechtheid en geestigheid van Jane Austen, gecombineerd met de bespotting van een stuk van Shakespeare, vertelt een slim verhaaltje over een jong, vastberaden meisje uit Londen dat vastbesloten is de vloek van de familie Starkadder op te heffen. Kate Beckinsales Flora Poste is net zo onberoerd en welbespraakt als Austens Emma (die ook door Beckinsale is gespeeld), maar op een opgewekter en minder hypocriete manier.<br />De namen in de film doen hun best om de uiterste verdorvenheid van de familie Starkadder te beschrijven: het paard Viper, de koeien Doelloos, Zinloos, Onnadenkend en Onnadenkend en tante Ada Doem. Het acteerwerk in de film is vlekkeloos en Stephen Fry is de kers op de taart.

text_en:
This film has to be one of the most enjoyable films I have ever seen. The sincerity and wittiness of Jane Austen combined with the ridicule of a Shakespearean play, Cold Comfort Farm tells a clever, little story about a young, determined London-girl who is set on lifting the curse of the Starkadder family. Kate Beckinsale's Flora Poste is as unshaken and well-spoken as Austen's Emma (who Beckinsale has also starred as) but in a more cheerful and less hypocritical manner.

The names in the film do their best to describe the utter depravity of the Starkadder's: The horse Viper, the cows Aimless, Senseless, Heedless and Desireless and aunt Ada Doom. The acting in the film is flawless and Stephen Fry is just the icing on the cake.


text: Een buitengewoon fantastische film is een interessante invalshoek op het populaire thema van mensen die in de ellende terechtkomen en vreugde scheppen. Vaak zijn deze films gebaseerd op een centrale figuur die magisch is, of grote charme heeft en van het leven houdt, maar Flora bereikt haar doel door pure Engelse praktischheid, en het is heel amusant om iemand die de ellende nadert te zien als iemand die opgeruimd moet worden. Flora, voortreffelijk gespeeld door Beckinsdale, is pretentieus en nogal zelfvoldaan, maar ook goedbedoelend en sympathiek. In zekere zin lijkt ze de verpersoonlijking van het Britse imperialisme, hoewel dat waarschijnlijk een beetje vergezocht is. De grootste lol van de film is het belachelijke niveau van ellende en smerigheid dat door Cold Comfort Farm wordt vertegenwoordigd, een parodie op het soort grimmige werelden dat je van schrijvers als Dickens kunt vinden. Eileen Atkins doet het geweldig, maar dat doen ze allemaal. Het enige echte zwakke punt in de film is Mybug, een personage dat volkomen overbodig lijkt. Misschien was hij een belangrijk personage dat een bepaalde rol in de roman speelde, maar hier is hij alleen maar een irritante bijfiguur, en als hij helemaal uit de film was weggesneden, zou dat des te beter zijn geweest (hoewel ik Stephen Fry meestal wel leuk vind). Maar desondanks een uitstekende film.

text_en:
ABsolutely terrific movie is an interesting take on the popular theme of people who come into a mess of unhappiness and create joy. Often these movies rely on a central character who is magical, or has great charm and a love for life, but Flora achieves her ends through pure English practicality, and it is very amusing to see someone approaching misery as a mess to be cleaned up. Flora, excellently portrayed by Beckinsdale, is pretentious and rather smug but also well-meaning and likable. In a way she seems to be the personification of British imperialism, although that's probably a bit of a stretch.

Much of the fun of the movie is the ridiculous level of misery and squalor represented by Cold Comfort Farm, which is a parody of the sort of grim worlds one can find from writers like Dickens. Eileen Atkins does a great job, but then they all do. The only real weak point in the movie is Mybug, a character that seems completely unnecessary. Perhaps he was a significant character who served some purpose in the novel, but here he is just this annoying peripheral character, and had he been cut entirely out of the movie it would have been all the better for it (although I generally like Stephen Fry). But in spite of that, an excellent film.


text:
Punt, einde verklaring.
Er zijn een paar films die zo ongelooflijk goed zijn gemaakt, zo naadloos, dat ze dagelijks bekeken zouden kunnen worden. Nou ja, dat _ik_ dagelijks zou kunnen kijken.
Dit is er een!
Het slijt nooit, het zakt nooit in.
Het is grappig, het is echt.
Het is ontroerend, het is hoopvol.
Kate Beckinsale begon haar carrière op zo'n hoog niveau met dit vroege werk!
De rest van de acteurs is gewoon volmaakt in hun rol. Gewoon volmaakt!

text_en:
Period, end of statement.

There are a few films that are so incredibly well done, so seamless, that they could be watched daily. Well, that *I* could watch daily.

This is one!

It never lags, it never sags.

It is funny, it is real.

It is touching, it is hopeful.

Kate Beckinsale started her career on such a high note with this early work!

The rest of the actors are simply perfect in their roles. Sim-ply perfect!


text: 'Cold Comfort Farm' is zo'n film die, zoals anderen al hebben gezegd, elke keer dat je ernaar kijkt meer tot je doordringt, en als dat zo is, wil je hem aan al je vrienden laten zien. Het is heel leuk om te zien hoe Flora Postes (Kate Beckinsale) aankomst bij Cold Comfort Farm het leven van dit saaie, ongelooflijk vreemde gezin opvrolijkt en hoe ze haar best doet om het leven daar voor iedereen beter te maken. Ian McKellan is (zoals gewoonlijk) uitstekend in zijn rol als het hoofd van het gezin Starkadder en de vurige predikant van de plaatselijke kerk. Als je het toelaat, is dit een film die je mee naar buiten neemt en met veel plezier nog eens bekijkt, en waarvan de citaten deel gaan uitmaken van het leven van je familie.' 's jargon voor eeuwig.

text_en: "Cold Comfort Farm" is one of those movies that, as others have said, grows on you each time you watch it, and after it has done so, you want to pass it around to all your friends. It's great fun to see how Flora Poste's (Kate Beckinsale) arrival at Cold Comfort Farm brightens this dreary, incredibly odd family's life and how she sets about making everybody's life there better. Ian McKellan is excellent (as usual) in his role as the head of the Starkadder household, and the fiery preacher at the local church. If you let it, this movie will be one that you take out and watch over again with great enjoyment, and whose quotable lines become part of your family's lingo for all time.


text:
'Kind, kind. Als je naar dit verdoemde huis komt, wat is er dan om je te redden?' <0xE2><0x80><0x93> Judith Starkadder in KORT COMFORT-BEDRIJF.
Het 'kind' in kwestie is de enige nakomeling van ene Robert Poste (overleden) en, zoals we spoedig zullen ontdekken, is het nageslacht van Poste, Flora, nauwelijks iemand die gered moet worden. Geboren in haar ontluikende vrouwelijkheid, getergd door de gouden bol van een niet verwezenlijkte literaire carrière, valt Flora op door haar opmerkzame (of snobistische) stadsverfijning van Londen (die haar goede vriendin Mary en Mary's onschatbare bediende Sneller achterlaat) en gaat op weg naar de pastorale pracht van het platteland van Sussex om bij haar familie, de Starkadders, te gaan wonen en zichzelf te vinden. In plaats daarvan vindt ze: een met modder besmeurd, bouwvallig landhuis waar een Hollywood-rokkenjager woont (neef Seth), een hebberige boer (neef Reuben), een onnozele romanticus (neef Elfine), een al te liefhebbende moeder (neef Judith), een 'wraakzuchtige god', een bekerende vader (neef Amos) en een matriarch met een ijzeren wil (oudtante Ada Doem). Er is ook een snufje Lambsbreath (Adam) en een snufje Hawk-Monitor (Dick).
In de Starkadder-familie stuit Flora op weerstand tegen de moderne afwasmethoden (de twijg versus de zwabber), het gerucht dat haar vader ooit een onvergeeflijke misstap heeft begaan, de vaak aangehaalde permanentheid van de Starkadders in hun omgeving, en het vaak genoemde trauma van de matriarch nadat ze getuige is geweest van een bijzonder weerzinwekkend voorval in de houtopslagplaats ('...iets akeligs in het houthok'). Flora laat zich niet uit het veld slaan en toont een koel voorhoofd en een bijna ondoordringbare houding plus een buitengewoon overtuigende invloed. In de kille boerenhoeve, waar modieuze en toegepaste wetenschappelijke redeneringen zich halsoverkop storten op een onthutsende sociologische ontwikkeling en een onvolgroeid persoonlijk/familiaal groeiproces, is huilerig lachen aan de orde van de dag.
Zoals in de commentaren van anderen wordt vermeld, heeft juffrouw Beckinsale, gekleed in haar keurige periodeschort en met een innemende, onverstoorbare uitstraling (maar ook met een merkwaardig prepuberale uitstraling) sinds Flora niet meer zo'n goede rol gehad. Intussen worden die meestertoneelspelers, Freddie Jones, Ian McKellan en de onnavolgbare Eileen Atkins bijna gek van plezier als ze zich vol leedvermaak in hun rol ingraven. De Seth van Rufus Sewell smeult hilarisch, terwijl de Mybug van Stephen Fry, 'doordrenkt van de natuur' Dit soort komedies over manieren en culturele botsingen vroeg om een intelligente, opmerkzame en geestige regisseur. John Schlesinger (DARLING, 1965) voldeed uitstekend aan die eis.

text_en:
"Child, child. If you come to this doomed 'ouse, what is there to save you?"- Judith Starkadder in COLD COMFORT FARM.

The "child" in question is the lone offspring of one Robert Poste (deceased) and, as we are soon to discover, Poste's progeny, Flora, is hardly one in need of saving. Orphaned in her budding womanhood, nettled by the golden orb of an unrealized literary career, Flora strikes out from the discerning (or snobbish) urban sophistication of London ( leaving behind her good friend Mary and Mary's invaluable manservant, Sneller) and heads for the bucolic splendor of the Sussex countryside to lodge with her relatives, the Starkadders, and find herself.

She finds instead: a muck-begrimed tumbledown estate wherein resides a ready-for- Hollywood womanizer (Cousin Seth), an estate-coveting farmer (Cousin Reuben), a daffy romantic (Cousin Elfine), a too-loving mother (Cousin Judith), a 'vengeful god', proselytizing father (Cousin Amos), and an iron-willed matriarch (Greataunt Ada Doom). There's also a smattering of Lambsbreath (Adam) and a smidgen of Hawk-Monitor (Dick).

Inside the Starkadder fold Flora encounters a resistance to dish washing modernity (the twig versus the hand mop); the rumor of an unmentionable misdeed once perpetrated against her father; the oft-cited permanence of the Starkadders on their environs; and the matriarch's frequently mentioned trauma after having witnessed a particularly odious occurrence inside the outdoor log pile storage facility ("...something nasty in the woodshed"). Undaunted, Flora presents a cool brow and an almost impervious demeanor plus an extremely persuasive power to influence. Within COLD COMFORT FARM, where high fashion and applied scientific reasoning smash headlong into arrested sociological development and stunted personal/ familial growth, tear-inducing laughter is the order of the day.

As mentioned in the comments of others, Ms. Beckinsale, clad in her natty period togs and radiating a winsome, unflappable aura (while also projecting a strangely prepubescent vibe), hasn't had as good a role since Flora. Meanwhile, those master thespians, Freddie Jones, Ian McKellan, and the inimitable Eileen Atkins nearly go mad with delight as they burrow gleefully into their characters. Rufus Sewell's Seth smolders hilariously while Stephen Fry's Mybug, "soaked in nature's fecund blessing", blusters uproariously. This sort of comedy of manners and cultural collision required an intelligent, perceptive and witty director. John Schlesinger (DARLING, 1965) fit the bill gloriously.


text: 'Cold Comfort Farm' heeft een bekende plot, maar is erg goed geschreven. De film is een perfecte weergave van de jonge Flora Poste (Kate Beckinsale) die in het Engeland van de jaren dertig bij haar achterlijke familieleden intrekt en probeert alles te veranderen. Het is het soort situatie waarin haar familieleden je een beetje irriteren, maar je kunt niet anders dan bewondering voor ze hebben (voornamelijk vanwege Flora's snobistische houding ten opzichte van alles). Het laat alleen maar zien wat een geweldige regisseur John Schlesinger ('Midnight Cowboy', 'The Day of the Locust', 'Pacific Heights') was. Hij zal beslist gemist worden. Ook met Eileen Atkins, Stephen Fry, Joanna Lumley, Ian McKellen, Miriam Margoyles en Rufus Sewell.

text_en: "Cold Comfort Farm" has a familiar plot, but is very well done. Portraying young Flora Poste (Kate Beckinsale) moving in with her backwards relatives in 1930s England and trying to change everything, the movie has the perfect pacing. It's the sort of situation where her relatives sort of irk you, but you can't help but admire them (mainly due to Flora's snobbish attitude about everything). It just goes to show what a great director John Schlesinger ("Midnight Cowboy", "The Day of the Locust", "Pacific Heights") was. He will definitely be missed. Also starring Eileen Atkins, Stephen Fry, Joanna Lumley, Ian McKellen, Miriam Margoyles and Rufus Sewell.


text: Het eerste deel van een dubbelfilm met Ian McKellen (X-Men, Lord of the Rings). Hij speelde een helse plattelandspredikant die me deed denken aan de zeventiende-eeuwse puriteinse minister Cotton Mather.<br />De film speelde Eileen Atkins (Cold Mountain) en Kate Beckinsale (Underworld). Beckansale speelde een meisje in het Engeland van de jaren dertig dat na de dood van haar vader naar de boerderij op het platteland ging. In een periodekomedie verandert ze het leven van haar uitgebreide familie op een manier die ieder van hen geeft wat hij of zij wil en hen bevrijdt van hun gebondenheid aan de schijnbaar krankzinnige matriarch (Sheila Burrell). Het was een erg leuk stuk en het was een ervaring om Ian McKellen zijn preek te zien houden.

text_en:
First part of a twin bill I watched featuring Ian McKellen (X-Men, Lord of the Rings). He played a fire and brimstone country preacher that reminded me of the 17th Century Puritan Minister Cotton Mather.

The movie starred Eileen Atkins (Cold Mountain) and Kate Beckinsale (Underworld). Beckansale played a girl in 1930s England who went to the rural farm property after the death of her father. In a period comedy she proceeds to change the lives of her extended family in a way that gives each of them what they want and free them from their bondage to the seemingly crazy matriarch (Sheila Burrell).

It was a very cute piece and to see Ian McKellen preach his sermon was an experience not to be forgotten.


text: Deze film werd me tijdens mijn studie voorgesteld door een collega-bibliothecaresse van me. Ze zei dat ze me niet zou vertellen waar het over ging en maakte zelfs de achterkant van de dvd zwart. Ze glimlachte alsof ze plannen smeedde en liep weg. Ik rende naar huis en ben sindsdien niet meer opgehouden met kijken. De taal combineert poëzie met welbespraaktheid. De familie wordt op een rechtvaardige en duurzame manier verweten dat jij ook deel wilt uitmaken van de boerderij. Onze heroïne komt naar een vreemde plek met onbekende familieleden. Ze is een stadsmeisje dat op Cold Comfort Farm wordt gezet. Zijn de Starkadders zich ervan bewust dat hun gast erop gebrand is hun dierbare boerderij op te ruimen en mooi te maken? De dingen op een rijtje zetten zoals ze horen te zijn, het zaad van verandering zaaien en planten. Er worden mysteries genoemd en schulden vereffend. Elk hoekje van deze film zal je betoveren; het scenario is schitterend en zeer breedsprakig. Maar de acteurs spelen niet echt een rol, maar de persoon. Het ondersteunen van de cast brengt schitteringen en bubbels in de film. Ik merk dat ik er in mijn leven vaak uit citeer. Nog steeds lachend en me herinnerend: 'Er zullen altijd Starkadders zijn op Cold Comfort Farm.'

text_en: This movie was suggested to me by a librarian co-worker of mine during college. She said she wasn't going to tell me what it was about and even blackened out the back cover of the VHS. She smiled as though plotting and walked away. I dashed home and haven't stopped watching it since. The language used blends poetry with oratory simplicity. The family is faulted in a righteous and enduring way that you want to be part of the farm too. Our heroin rushes in to a strange place with unknown relatives. She is a city girl, thrust upon Cold Comfort Farm. Are the Starkadders aware that their guest is set on tidying and making lovely their dear farm? Setting things as they should be, promoting and planting seeds of change. There are mysteries mentioned and owes due. Every little corner of this movie will enchant you; the writing is superb and greatly verbose. But truly the actors each take on and portray not a role, but the person. Supporting cast brings sparkles and bubbles to the movie. I find myself quoting from it often in life. Still laughing and remembering, "there will always be Starkadders at Cold Comfort Farm."


text:
Als je op zoek bent naar vergelijkingen om je te helpen beslissen of je 'Cold Comfort Farm' moet gaan zien, stel je dan voor dat een iets oudere 'Pollyanna' op een vervallen versie van 'Babes' Engelse boerderij gaat wonen met een vreemde en naargeestige verzameling van haar plattelandsnichten.
Dit is een uitstekende en zeer aardse versie van de satirische roman van Stella Gibbon uit 1932 (die op zich een vreemd huwelijk is van Hardy en Wodehouse). Waarin de dorpskroeg 'De Veroordeelde Man' heet en de koeien 'Nuchter, Flink, Vrolijk en Nuchter' heten. Zowel de roman als de verfilming ervan is heerlijk deprimerend en zit vol met literaire excentriciteit en subtiele humor. Als je 'Faulty Towers' leuk vindt, kun je verwachten dat je een kick krijgt van de humor. Maar als je de voorkeur geeft aan 'Hot Shots! Part Deux', moet je 'Cold Comfort Farm' waarschijnlijk overslaan.
Er zijn drie mogelijke reacties van kijkers: het is niet grappig. Ik kwam er pas halverwege achter dat het een komedie was, maar toen vond ik het hilarisch. Ik kon niet meer ophouden met lachen.
Kate Beckinsale speelt Flora Poste (door haar familieleden altijd aangeduid als de dochter van Robert Poste), een pas wees geworden negentienjarige die verkiest te gaan wonen bij familie (de Starkadders) die ze nog nooit heeft ontmoet, op de sombere Cold Comfort Farm in Sussex. Beckinsale, die nog stralender is dan anders, geeft een mooie karakterisering van de vindingrijke maar snobistische heldin. Net als Pollyanna is ze een katalysator voor positieve veranderingen, maar het zijn weloverwogen veranderingen. Haar instinctieve snobisme (Beckinsale heeft er echt talent voor) wordt voor de lol uitgespeeld, omdat iedereen zich dan een beetje superieur zou voelen en afstand zou nemen van deze excentrieke verzameling buitenbeentjes.
De aanpassing bevat aardig Gibbons' subtiele parodie op de romantische clichés van Jane Austen, van de beheerste krankzinnige vrouw op zolder tot de bosnimf dichteres, tot de bevende parochianen. Zelfs het productieontwerp is een grappige weergave van de standaard BBC-miniserie-uitstraling.
Dit is echt een geweldige productie, dubbel zo goed voor Beckinsale-fans.
Maar ja, wat weet ik ervan? Ik ben maar een kind.

text_en:
If you are searching for comparisons to help you decide whether to watch "Cold Comfort Farm" imagine a slightly older "Pollyanna" going to live on a rundown version of "Babe's" English farm with a strange and bleak collection of her country cousins.

This is an excellent and very earthy adaptation of Stella Gibbon's 1932 satirical novel (which itself is an odd marriage of Hardy and Wodehouse). Where the village pub is named "The Condemned Man" and the cows are named Aimless, Feckless, Graceless, and Pointless. Both the novel and its adaptation are joyfully depressing and packed with literary eccentricity and subtle humor. If you like "Faulty Towers" then you can expect to get off on the humor. But if you prefer "Hot Shots! Part Deux", you should probably pass on "Cold Comfort Farm".

There are three possible viewer reactions: It's not funny. I didn't figure out it was a comedy until halfway through but then I found it hilarious. I couldn't stop laughing.

Kate Beckinsale plays Flora Poste (always referred to by her relatives as Robert Poste's daughter), a recently orphaned 19 year old who chooses to live with relatives (the Starkadders) she has never met, at gloomy Cold Comfort Farm in Sussex. Beckinsale, even more radiant than usual, pulls off a nice characterization of the resourceful yet snobbish heroine. Like Pollyanna, she is a catalyst for positive change, but they are calculated changes. Her instinctive snobbishness (Beckinsale has a real talent for this) is played for laughs since everyone would feel a bit superior and distanced from this eccentric collection of misfits.

The adaptation nicely incorporates Gibbons's subtle parody of Jane Austen romantic clichés, from the controlling madwoman in the attic to wood nymph poetess, to the quivering parishioners. Even the production design is a funny send-up of the standard BBC mini-series look.

This is really a terrific production, doubly so for Beckinsale fans.

Then again, what do I know? I'm only a child.


text: Deze volkomen charmante komedie, die zich afspeelt aan het eind van de jaren twintig, is een toespeling op veel andere films, soms subtiel en soms duidelijk. Er ontstaat snel een Gilbert en Sullivan-stemming en de film eindigt met een typisch einde van Gilbert en Sullivan. Een jonge Engelse dame, Flora Poste (Kate Beckinsale), is onlangs wees geworden. Ze heeft een toelage van slechts 156 pond per jaar en geen belangstelling voor werk, en trekt bij arme, depressieve familieleden in. De familie is ervan overtuigd dat er een vloek op hen rust en hun geloof wordt steeds sterker. De bewoners van de boerderij lijken zonder de humor op de familie Addams. Flora's manipulaties en positieve denken veranderen hun leven ten goede. Dit is een heel charmante en grappige film, waarvan de pret wordt veroorzaakt door overdrijving en positieve verandering. Hij is goed voor vele heerlijke kijkmomenten. PS Zoek naar toespelingen op Pollyanna, Gejaagd door de wind, Woeste hoogten, Grote Verwachtingen et cetera. Elke keer dat ik hem zie, valt me meer op.

text_en: Set in the late 1920s, this totally charming comedy alludes to many other films, sometimes subtly and sometimes obviously. A Gilbert and Sullivan mood is set up quickly and the film proceeds to a typical Gilbert and Sullivan ending. A young English lady, Flora Poste (Kate Beckinsale), was recently orphaned. Having an allowance of only £156 per year and no interest in work, she moves in with poor, depressed relatives. The family are convinced that there is a curse on them and their belief is self-fulfilling. The dwellers on the farm are similar to the Addams family without the humour. Flora's manipulations and positive thinking, change all of their lives for the better. This is a very charming and funny movie, with the fun being driven by exaggeration and positive change. It is good for many delightful viewings. PS: Look for allusions to Pollyanna, Gone with the Wind, Wuthering Heights, Great Expectations etc. Every time I see it I notice more.


text: Vol prachtige oneliners; mijn vrienden en ik wisselen regelmatig citaten uit. (Zie elders op deze IMDb-website een aantal citaten.) We gingen in een opwelling naar de film, en hadden er nog niets over gehoord. Eerst wisten we niet dat het een komedie was. Toen gaf de personage van Ian McKellen zijn vaak geciteerde zin over het leegzuigen van de put. Het accent is soms een beetje moeilijk, en elke keer dat we naar de film kijken, vinden we nieuwe humor. Ik probeer nog steeds de woorden te bepalen van het liedje dat de parochianen zingen voor Amos' preek. De personages zijn prachtig geportretteerd, en sinds die tijd ben ik een fan van Kate Beckinsale en Rufus Sewell. Dit is de beste voorstelling die Eileen Atkins heeft gegeven.

text_en: Full of wonderful one-liners; my friends and I exchange quotes regularly. (See some of the Quotes elsewhere at this IMDb website.) We went to see the movie on a whim, and hadn't heard anything about it. At first, we didn't know it was a comedy. Then Ian McKellen's character gave his oft-quoted line about draining the well. The accent is a little difficult at times, and each time we watch the movie we find new humor. I'm still trying to determine the words to the song that the parishioners sing before Amos's sermon. The characters are wonderfully portrayed, and I've been a fan of Kate Beckinsale and Rufus Sewell ever since. This is the best performance given by Eileen Atkins.


text: Deze film is gebaseerd op een door en door uitstekende roman van dezelfde naam van Stella Gibbons. Kate doet het uitstekend als de heldin van het boek van Austen, die zich ten behoeve van de bewoners van het land in een onbeschaafde wereld stort. Ik kan geen enkel slecht ontwikkelde figuur in deze film bedenken. Mr. Mybug (Stephen Fry) doet het geweldig als 'die engerd die iedereen minstens één keer heeft ontmoet', en neef Amos (Ian McKellan) is de beste Engelse driftkop die ik ooit op het witte doek heb gezien. Seth (Rufus Sewell) is een bijzonder geliefd personage, en dit is een van de meest aanbevelenswaardige films van het huis. Hoewel het grootste deel van de film erg luchtig is, is het einde buitengewoon goed. Als je van Britse humor houdt, of gewoon naar de accenten wilt luisteren, moet je dit horen: 'Er is geen boter in de hel!!!'

text_en: Based on a thoroughly excellent novel of the same name by Stella Gibbons, this movie is grand. Kate does a lovely job as the Austen-esquire heroine who plunges herself into an uncivilized world for the benefit of its inhabitants. I cannot think of one poorly developed character in this movie. Mr. Mybug (Stephen Fry) does a grand job of 'that creep everyone's met at least once', and cousin Amos (Ian McKellan) is the best English spitfire I've seen on screen. Seth (Rufus Sewell) is an especially favorite character, and this is one of the most quotable movies in the house. While very tongue-in-cheek throughout most of the movie, the ending is exceedingly feel-good. If you enjoy British humor, or just listening to the accents, definitely check this out. "There'll be no butter in HELL!!!"


text: Dit is een van die juweeltjes die je met een beetje geluk in een videotheek aantreft als je op zoek bent naar zo'n item, of die je, zoals ik, op filmkanalen als IFC of Sundance kunt vinden, en daar zag ik het. Kate Beckinsale speelt een jongedame te midden van een uitgesproken vreemde groep familieleden op een obscure Engelse plattelandsboerderij en brengt, ogenschijnlijk om haar eerste roman te schrijven, verandering in het leven van alle betrokkenen. Alle spelers zijn verrukkelijk betrokken bij hun personages en ze lijken allemaal oprecht betrokken bij dit eigenzinnige stukje dat zowel luchtig als voortreffelijk om naar te kijken is. Een jonge Kate Beckinsale boeit met haar lieflijkheid en expressiviteit, die ze volledig onder controle heeft, en bewijst dat ze een geboren actrice is. Absoluut iemand om op dvd te vangen!

text_en: This is one of those little gems you'll be lucky to find in a video store if you're on the lookout for such an item, or, like me, are likely to find on movie channels such as IFC or Sundance, which is where I saw it. Kate Beckinsale plays a young lady among a decidedly strange group of relatives on an obscure English country farm and, while ostensibly there to write her first novel, brings change to the lives of everyone involved. All the players are delightfully involved in their characters and all seem genuinely committed to this quirky little piece which is both lighthearted and eminently watchable. A young Kate Beckinsale is captivating in her loveliness and expressiveness which is totally controlled and shows her to be a born actress. Definitely one to capture on DVD!


text: Toen ik deze film voor het eerst zag, wist ik niet zeker of ik hem leuk zou vinden, maar naarmate het verhaal zich ontvouwde, werd ik er steeds meer verliefd op. In deze film spelen Kate Beckinsale, Sir Ian McKellan, Rufus Sewall en Dame Eileen Atkins mee. De droge, geestige en zeer subtiele humor in deze film maakt hem des te betoverender om te zien en te citeren. Ik beveel deze film ten zeerste aan voor iedereen die graag nadenkt over waar hij om lacht, en voor iedereen die dol is op Brits filmen, deze film is zeker een van de beste! Alle lof voor John Schlesinger, die zo'n prachtig meesterwerk heeft gemaakt.

text_en: When I first watched this movie, I wasn't sure if I would like it, but as the story unfolded, I grew to love it more and more. This movie features a stellar cast which includes Kate Beckinsale, Sir Ian McKellan, Rufus Sewall, and Dame Eileen Atkins. The dry, witty, and very subtle humor in this film makes it all the more enchanting to watch and to quote. I sincerely recommend this movie to anyone who enjoys thinking about what they are laughing at, and who just loves British film-making, this movie is certainly one of the best! All praise to John Schlesinger for making such a wonderful masterpiece.


text: Dit moet het beste Jack Scalia-uitje zijn dat ik ooit gezien heb in termen van budget... en dat zegt misschien niet veel... net als het verhaal. Het is geen adempauze waard en de cast wordt ook niet genoemd. De F/X kan doorgaan voor een lage dichtheidsfilm van deze orde, maar het hele geval is gespeend van alles wat ook maar enigszins verhelderend kan zijn. Het hele geheim agent-scenario is cliché en gerecycled en de personages zouden net zo goed kleurkrijtjes kunnen zijn. Het zou geen verschil gemaakt hebben.<br />Mijn enige wens is dat ik net zo'n aktetas had als Jack Gracy (Scalia's personage). In de film heeft hij een rood lampje dat aangeeft dat er een ongeautoriseerde toegang tot een Russische kernraketsilo is geweest. Het mijne zou iets anders zijn. Dat zou nog steeds een rood lampje hebben, maar het zou alleen afgaan als iemand een echt goede, gedenkwaardige actiefilm had gemaakt. Dit is niet zo'n film.

text_en:
This has to be the best Jack Scalia outing I've seen in terms of budget ... which might not say much ... just like the story. It isn't worth a breath of air and neither is any mention of the cast. The F/X are passable for a low density movie of this order, but the entire contraption is void of anything mildly redeeming. The whole secret agent scenario is cliché and recycled and the characters might as well be talking color bars. It wouldn't have made a difference.

My one wish is that I had a briefcase like Jack Gracy (Scalia's character). In the movie his has a red light that when it goes off he know an unauthorized entry at a Russian Nuclear missile silo has occurred. Mine would be slightly different. It would still have a red light, but it would only go off when someone made a really good memorable action movie. This is not one of them.


text: Het speelt zich af in een of ander fictief Sovjetland, terroristen nemen een paleis in bezit en de Scalia-figuur moet komen opdraven om de zaak te redden. Ik vond het effect van het paleis in de laatste scène mooi. Als je van typische actie houdt, zal deze film je bevallen.

text_en: It is set in some fictious Soviet country, terrorists take over a palace and the Scalia character has to come in to save the day. I liked the effect sequences of the Palace in the final scene. If you like typical action, you'll like this film.


text: Ik heb het op tv gezien, en ik begon me af te vragen waarom anderen de explosies zo mooi vonden. Gewoon een slechte film in alle opzichten. Ze moeten in Hollywood een hoop geld hebben om deze film te kunnen maken. Ik zou wel eens de plot willen lezen van films die het niet hebben gehaald, want ze moeten echt afschuwelijk zijn geweest als deze film is gemaakt.<br />'The Postman' was een geweldige actiefilm hiernaast.

text_en:
Watched it on TV, started to wonder why others liked the explosions. Just a bad movie all around. They must have a lot of money in Hollywood to go ahead with this movie. I would like to read plots of movies that did not make the cut because they must be really horrible if this movie got made.

'The Postman' was a great action flick next to this.


text: Het ziet ernaar uit dat ze Die Hard hebben verplaatst naar een voormalige sovjetrepubliek. Het moet de schrijvers een dag hebben gekost om Die Hard te bekijken en de verhaallijn te kopiëren, en daarna nog een dag om de verhaallijn over te zetten en in een ander land te plaatsen.<br />In plaats van namaakterroristen die de kluis leeghalen, heb je een namaakoverval om de schatkist te beroven; een van de collega's die Bonnie Bedelia hier verkopen, laat je dezelfde deal maken door een medewerker van de ambassade. enzovoort. Zelfs de held verschijnt aan het eind in een onderhemd. De stereotiepe personages <0xE2><0x80><0x93> de taxichauffeur die neven had die alles konden, de schurk die je kon herkennen aan zijn sikje en de sovjetpoliticus die te veel drinkt <0xE2><0x80><0x93> zijn een film uit de tijd van de Koude Oorlog waard.

text_en:
It looks like they took Die Hard and moved it to an ex-soviet republic. It must have taken the writers a day to watch Die HArd and copy down the storyline and then another day to take the transpose the storyline and set it in another country.

Instead of fake terrorists robbing the safe, you have a fake coup to rob the treasury; one of the co-workers selling out Bonnie Bedelia here you have an embassy employee making the same deal. etc. Even the hero appearing in an undershirt at the end.

The stereotyping of the characters - the taxi driver who had cousins who could do anything was horrible, the villain you could tell by his goatee and the Soviet politician who drinks too much - is worthy of a movie from the cold war era.


text: Wanneer zal ik eens leren dat de goedkope films in de vuilnisbak van Walmart maar één reden hebben. Het is waardeloze troep. 'Act Of War' voor een dollar vijftig was daar geen uitzondering op. James Bond zonder klasse. John LeCarre zonder intelligentie. Het acteerwerk is slecht. De plot is simplistisch en voorspelbaar. Zoals gewoonlijk in dit soort epos zijn de slechteriken allemaal waardeloze schutters. Ik weet niets van vuurwapens, maar ik weet zeker dat ik meer mensen zou kunnen doden die een automatisch wapen afschieten dan dit stel. Maar als ze hun doelwit raken, zou de film een goede veertig minuten korter kunnen zijn. (Wat misschien niet slecht is.) Het is bijna goed. Eén suggestie. Als je goedkope films bij Walmart moet kopen, neem dan VHS in plaats van dvd. Op die manier kun je de band tenminste opnieuw gebruiken. Ik heb nog geen toepassing gevonden voor oude dvd's.

text_en: When oh when will I learn that the bargain priced movies in the bin at Walmart are there for one reason. They're shoddy junk. "Act Of War" for a buck fifty was no exception. James Bond without the class. John LeCarre without the intelligence. The acting is bad. The plot is simplistic and predictable. As usual in these bang bang epics, the bad guys are all lousy shots. I know nothing about guns but I'm sure I could kill more people banging off an automatic weapon than this bunch. But then, if they hit their targets, the movie could be a good forty minutes shorter. (Which might not be a bad thing.)This indeed is one of those films that is so bad it's almost good. One suggestion. If you must buy bargain movies at Walmart, go for VHS rather than DVD. At least that way you can re-use the tape. I haven't yet found a use for old DVD's.


text:
Een Canadese samenzwering om films voorgoed te vernietigen is één stap dichter bij de voltooiing gekomen met de heel slechte 'Act of War'. De titel is een verklaring van wat de film van plan is voor het grotere geheel van de wereldcinema, de krachten van het goede en je vrije tijd. Deze film is een heel, heel, heel slechte zaak en het spijt me heel erg dat ik er zo lang naar heb gekeken. Ik ben in therapie gegaan en ik ben blij te kunnen melden dat het er inderdaad op lijkt dat ik een stap in de richting van herstel zet.
Deze film is een duidelijk teken dat 'Telefilm Canada' bezig is belastingfaciliteiten te verschaffen en mogelijkheden voor aftrekposten voor de belasting. Ik wil alleen even de tijd nemen om de rest van de wereld mijn verontschuldigingen aan te bieden voor wat mijn land u heeft aangedaan. De vier van de tien mogen dan royaal lijken, maar de film bevat zoveel opzettelijke humor (wat ellendig weinig grappig is) dat de hilariteit van de mislukte poging deze film gemakkelijker te bekijken maakt dan veel soortgelijke films die u zult vinden. Ik heb wel erger gezien <0xE2><0x80><0x93> ik ben een idioot <0xE2><0x80><0x93> maar ik heb wel erger gezien.
Als je geen 'A-List' of 'B-List'-spelers bent, kun je alleen maar hopen dat de producers hebben geprobeerd 'C-List'-materiaal in handen te krijgen zoals de betrouwbare Michael Dudikoff. Lees die laatste regel nog eens met een uitgestreken gezicht. Tragisch genoeg lijkt het erop dat Dudikoff het druk heeft gehad in het weekend dat deze film werd opgenomen. Wat een geluk dat Jack Scalia in zijn plaats ingreep om de boel te redden. Eerlijk is eerlijk, Jack Scalia geeft een zo goed mogelijke voorstelling van wat je mag verwachten van een film die nooit helemaal zeker is van zijn eigen identiteit. Gehinderd door een heel modderig script, verschrikkelijke dialogen, maffe plot en verknoeide satirische elementen, runnen de gedetineerden het gesticht. Is het een komedie, een spionagethriller, een actiefilm, een (slechte) James Bond-spoof, een film met een waarschuwing voor kernterrorisme? Hij probeert dat allemaal te zijn en slaagt er niet in. Het script heeft geen focus, geeft de regisseur geen focus. Een focusloze regisseur heeft geen visie en dus geen controle over de acteurs. De acteurs staan schaamteloos met hun smoel voor de camera en je vermoedt dat ze alleen maar iets aan hun spoel willen toevoegen dat ze als auditiemateriaal voor betere projecten kunnen gebruiken.
De taxichauffeur is volkomen onuitstaanbaar. De president is bijna net zo erg. De kale generaal met zijn 'Ik ben zo'n slechterik en dat kun je zien als je naar mijn karakteristieke "slechterik"-sik kijkt'-baardje is afschuwelijk. Het script is dodelijke wond nummer één. Het acteren is dodelijke wond nummer twee. Er zijn zoveel slechte optredens dat de terughoudendheid om alleen deze drie te noemen ongelooflijk is. O, wat dondert het ook: de vice-president is over de top met zijn snor die ronddraait in een Snidely Whiplash-optreden. De satirisch bedoelde (maar uiteindelijk mislukte) Amerikaanse generaal en zijn politieke equivalent geven een slechte imitatie van Rod Steiger weg in 'Mars Attacks!' Jack Scalia lijkt in vergelijking met de rest van de cast op Laurence Olivier, maar dan een Olivier die ouder, vermoeider en alleen maar op zoek naar wat poen.
Laat ik maar niet beginnen over de soundtrack. Die is lachwekkend afschuwelijk en ondermijnt zonder uitzondering elk flintertje geloofwaardigheid dat de film nastreeft. Geef me één moment waarop de muziek in deze film de actie of de spanning kan ondersteunen. Mijn eigen themamuziek klinkt op de achtergrond terwijl ik dat verzoek doe. Het is 'Mission: Impossible'. De soundtrack is dodelijk wond nummer drie. Jammer eigenlijk, want het geeft deze film nooit een kans van de openingstitels tot de gelukkig niet al te ver verwijderde eindtitels.
Paradoxaal genoeg zou deze film kunnen gedijen door zijn afschuwelijkheid. Hij is zo erg dat hij grappig is. Een van die zeldzame juweeltjes die eigenlijk heel leuk zijn met een paar vrienden en een paar drankjes erbij. Maak ze alleen geen goede vrienden, want als ze dit op je plank zien staan, zullen ze nooit meer op dezelfde manier naar je kijken. Ik zou hier een hoop plezier mee hebben!

text_en:
A Canadian conspiracy to destroy movies forever has come one step closer to fruition with the very bad 'Act of War.' The title is a declaration of what it intends to do the the larger body of world cinema, the forces of good, and your free time. This movie is a bad, bad, bad thing and I'm so sorry I spent time watching it. I've started to attend counseling and I'm happy to report that I do appear to be making a move towards recovery.

This movie is a clear sign that 'Telefilm Canada' is in the business of providing tax shelters and opportunities for tax write-offs. I'd just like to take a moment and apologize to the rest of the world for what my country has inflicted upon you. The four out of ten may seem generous but the film has so much intended humour (which is miserably unfunny) that the hilarity of the botched attempt actually makes this film easier to watch than much similar fare you'll find. I've seen worse -- I'm an idiot -- but I've seen worse.

Featuring no 'A-List' or 'B'List' players, one can't but hope that the producers might have tried to get a hold of 'C-List' material like the reliable Michael Dudikoff. Read that last line again with a straight face. I dare ya! Tragically, Dudikoff appears to have been busy on the weekend that this movie was filmed. How lucky are we that Jack Scalia stepped in to save the day instead? In fairness to Jack Scalia, he puts in as good of a performance as could be expected from a film which is never really sure about its own identity. Hampered by a very muddy script, terrible dialogue, goofy plot and botched satirical elements, the inmates are running the asylum. Is it a comedy, a spy thriller, an action film, a (bad) James Bond spoof, a film with a warning on nuclear terrorism? It tries to be all of these and succeeds in being none. The script has no focus, giving the director no focus. A focus-less director has no vision and therefore no control over the actors. The actors ham and mug shamelessly in front of the camera and one suspects they are just trying to add something to their reel that they can use as audition material for better projects.

The taxi driver is completely insufferable. The President is almost as bad. The bald general with the "I'm such a bad guy and you can tell if you look at my characteristic 'evilguy' goatee" beard is awful. The script is mortal wound number one. The acting is mortal wound number two. There are so many bad performances that the restraint to name only these three is unbelievable. Oh what the hell: the vice-president is over the top with his mustache twirling Snidely Whiplash performance. The satirically intended (but ultimately failing in the attempt) American general and his political equivalent are doing bad impersonations of Rod Steiger in 'Mars Attacks!' Jack Scalia looks like Laurence Olivier in comparison to the rest of the cast, but an Olivier who was older, tired and just needed some quick dough.

Don't even get me started on the soundtrack. Hilariously awful, it undercuts every single bit of credibility that the film aspires to have without exception. Find me a single moment where the music in this film helps to support the action or the tension. My own theme music plays in the background while I make that request. It's 'Mission:Impossible." The soundtrack is mortal wound number three. A shame really because it never gives this movie a chance from the opening credits to the mercifully not too far off end credits.

Paradoxically, this movie might thrive because of its awfulness. It is so bad that it is funny. One of those rare gems that are actually highly enjoyable with a few friends and a few drinks in. Just don't make them close friends because after they see this on your shelf, they'll never look at you the same way again. Oh for the days of 'Mystery Science Theatre 3000.' They'd have a lot of fun with this one!


text: Dit is een belediging aan het adres van James Bond... Ze proberen een 007-film te kopiëren door slechte acteurs & slecht scenario te gebruiken. Wat dachten ze wel??? Je moet wel gek zijn om bijna een film te maken! Ik geef het niet meer dan 1 van de 5 (en ik ben royaal).

text_en: This is an insult to James Bond...They try to copy a 007 movie by using bad actors & bad scenario. What were they thinking??? You have to be fool to make a near movie! I give it nothing more than 1 out of 5 (and I am generous).