text:
Geen echte spoiler, maar wel een beschrijving van een scène aan het eind van de film.
Ik heb me voor deze dienst ingeschreven om mijn verbazing te uiten over het feit dat films als deze financiering weten te vinden. De plot is clichématig en belachelijk (een agent met een vermoorde vrouw en een nieuwe partner die strijdt tegen een burgerwacht?), er zijn talloze herhalingen van scènes, de personages zijn niet subtiel geschreven en in het algemeen zeer ongeloofwaardig, en als klap op de vuurpijl is er een stuntelige religieuze boodschap. Arme Mimi Rogers.
Wordt er van ons verwacht dat we de scène in de parkeergarage geloven waarin de burgerwacht langs de zijkant schuifelt? De ontsnapping is heel onwaarschijnlijk, maar wordt gemakshalve genegeerd omdat de plot vereist dat de burgerwacht ervandoor gaat. Ten slotte is het moeilijk om je voor te stellen dat iemand onvoorwaardelijk geniet van het nummer 'Goodnight Erin' dat door de aftiteling heen klinkt. Volstrekt onplezierig om naar te kijken/luisteren. Alleen voor vrienden van de filmmaker.

text_en:
Not a true spoiler but does describe a scene late in the film.

I registered for this service simply to express my amazement that films like this can find financing. The plot is clichéd and ridiculous (a cop with a murdered wife and new partner, battling a vigilante?), there are numerous repetitive scenes, the characters are unsubtly written and generally highly unbelievable, and to top it off there is a clumsily-delivered religious message. Poor Mimi Rogers.

Are we expected to believe the scene in the parking garage with the vigilante scuffling down the side? The escape is so unlikely but that is conveniently ignored because the plot requires the vigilante to get away.

Last, it is difficult to imagine anyone unironically enjoying the song "Goodnight Erin" that plays through the credits. Utterly uncomfortable to watch/listen to. For friends of the film-maker only.


text: Als je 12 jaar oud was en op een klein eiland in een vuurtoren woonde, zou je misschien net zo naïef zijn als het personage 'Ziggy' van Mark Lester in deze film. Maar ik vermoed dat er 'niet erg slim' aan toegevoegd zou moeten worden, en ik vraag me af of de correspondentie met het stripfiguur met dezelfde naam niet meer dan toevallig is. Iedereen in deze film is een stereotype, maar het irritantst was Mark Lester zelf, die na zo'n goede rol in 'Oliver!' hier alleen maar rondloopt met een permanent doodsbange blik in zijn ogen. Ik weet niet voor wie deze film precies bedoeld was, maar als je niet helemaal onder de indruk bent van harde motorfietsen met slechte knaldempers, dan kan ik je dit zeggen. Ik zou het maar overslaan.

text_en: I suppose if you were 12 years old and lived in a lighthouse on a small island, you might be as naive as Mark Lester's character, "Ziggy," in this film. I suspect, though, that "not very smart" would need to be added, and I wonder if the correspondence to the comic strip character of the same name is more than coincidental. Everybody in this movie is a stereotype, but most irritating was Mark Lester himself who, after doing such a fine job in "Oliver!," here only gets to run around looking perpetually frightened out of his wits. I don't know for whom exactly this one was intended, but if you're not totally impressed by loud motorcycles with bad mufflers, I'd give it a miss.


text:
Dertig jaar geleden, zo'n beetje, toen ik het voor het eerst zag. Ik heb het geprobeerd en geprobeerd, maar 'Wat is dat nou voor tijd?' was in de jaren zestig niet grappig voor een puber, en het script is er met de jaren niet beter op geworden. Ik heb zelfs de 'doctor'-boeken gelezen om te zien waar het allemaal over ging, en die lieten me ook koud. Maar dat gezegd hebbende, wordt er meestal een blik op geworpen wanneer het op het toneel verschijnt (vanmiddag bijvoorbeeld), alleen al vanwege de kwaliteit van de cast en een blik op de jaren vijftig; en om mezelf te herinneren aan de verliefdheid die ik had op Muriel Pavlow.
'Het is echt...' Het is geen relevante film meer, behalve dan als historisch document van Groot-Brittannië zoals het was en van enkele van de beste Britse acteurs uit die tijd.
Ik vermoed dat het over een paar maanden weer op tv zal zijn, en ik verwacht ook dat ik er dan een paar minuten van zal opvangen, als ik kan.

text_en:
Even thirty odd years ago when I first saw it. I tried and tried, but 'What's the bleeding time?' wasn't funny to an adolescent in the 60s, and the script hasn't improved with age. I even read the 'Doctor' books to see what it was all about, and they left me cold too. Having said that though, it usually gets a look-see whenever it appears on the box (this afternoon for example), just for the quality of the cast and a look at the fifties; and to remind myself of the crush I had on Muriel Pavlow.

It really isn't a relevant film any more, other than as a historical document of Britain as it was and of some of the finest British actors of the period.

It will be on TV again in a few months I suspect, and I also expect that I'll catch a few minutes of it then, if I can. 4/10.


text:
Toen ik gisteravond mijn recensie over 'Lord of War' schreef (ik had hem de avond ervoor pas gezien) en niet echt verder kwam, werd ik afgeleid door de BBC, die af en toe films uitzond waar ik nog nooit van had gehoord, maar die me toch overhaalden om te kijken. Soms werkt dat averechts, zoals iedereen die 'The Ghost' heeft gezien kan vertellen, maar aangezien er in deze film een aantal belangrijke acteurs meespeelden, dacht ik dat ik Nicolas Cage even zou vergeten en me zou concentreren op deze vreemde mengeling van bovennatuurlijke mysteries en rechtbankdrama.
Sienna Guillory speelt Julie, een jonge au pair die in Italië werkt en nog steeds getraumatiseerd is door de dood van haar moeder, die bij een brand om het leven kwam toen ze vijftien was. Desondanks werkt ze voor een echtpaar van middelbare leeftijd (Derek de Lint en Alice Krige) dat op hun baby past, maar het duurt niet lang of er doet zich een tragedie voor als de baby ook omkomt in een brand. Julie wordt beschuldigd van moord en wordt verdedigd door Antonio Gabrieli (Mark Strong), maar al snel lijkt het erop dat er in haar hart veel duisterder motieven zijn dan kleinzielige jaloezie.
Ondanks het feit dat het door de bbc werd beschreven als een 'bovennatuurlijke thriller', was dit ongeveer net zo opwindend als gras zien groeien. Het is nooit echt van de grond gekomen en hoewel de indrukwekkende cast het goed doet met een fragmentarisch script, kun je het nooit echt geloven omdat het duidelijk flauwekul is. Neem de acteurs <0xE2><0x80><0x93> met uitzondering van mevrouw Guillory wordt elk personage geacht Italiaans te zijn, maar dat kun je niet weten als je ernaar kijkt. De meest Europese acteur op de set is Charlotte Rampling als een vreemde psychotherapeut-slash-nun (een vergissing, ongetwijfeld) die bij de zaak betrokken raakt. Nog iets wat me niet aanstond was het feit dat het script duidelijk de voorkeur gaf aan de bovennatuurlijke benadering boven een rechtstreekse moord <0xE2><0x80><0x93> close-ups van raven, mist die op het oppervlak van een meer drijft en andere stereotiepe beelden gaven het spel vrij snel prijs. Er is niets mis met 'alternatief' zijn, maar op geen enkel punt werd de moord verklaard, afgezien van een paar uiterst twijfelachtige onzin over klopgeesten en paranormale krachten. De 'X-files' waren meer een 'bovennatuurlijke thriller' dan dit.
Jammer genoeg is de film gevuld met een sterke cast, van wie de meesten het zelfs heel goed doen. Guillory is indrukwekkend als de gekwelde tiener, en dat geldt ook voor Strong, die ik alleen nog maar heb gezien in eenmalig tv-drama's op ITV (wat normaal gesproken geen overtuigende bevestiging is van iemands acteerkwaliteiten). Beiden krijgen voldoende steun van Francis Barber en een camee van David Warner, maar aangezien iedereen verondersteld wordt Italiaans te zijn, wat heeft het dan voor zin dat deze voortreffelijke Britse acteurs erbij zijn? Waarom zou je de film eigenlijk in Italië opnemen? De film zou net zo goed werken als hij in Engeland was opgenomen. 's symptomatisch voor een film met een heleboel ideeën en zwaargewichtacteurs, maar weinig samenhang, verbeeldingskracht of enthousiasme. Persoonlijk kijk ik liever naar iets als 'The Craft' of iets met een beetje leven erin. Maar ik ben bang dat 'Bijgeloof' er niet veel mee te maken heeft. Ik wist dat er een reden was dat ik er nooit van had gehoord... '

text_en:
Spending last night drafting my review of "Lord Of War" (only watched it the night before) and not really getting anywhere, I was distracted by the BBC who occasionally broadcast films that I have never heard of but still persuade me to watch. Sometimes, this can backfire as anyone who watched "The Ghost" will tell you but given that this film had several actors of note, I figured I'd forget about Nicolas Cage (momentarily) and instead focus on this strange mix of supernatural mystery and courtroom drama.

Sienna Guillory plays Julie, a young au pair working in Italy and still traumatised by the death of her mother in a fire when she was 15. Despite this, she works for a middle-aged couple (Derek de Lint and Alice Krige) looking after their infant child but before long, tragedy strikes when the baby is also killed in a fire. Accused of murder, Julie finds herself defended by Antonio Gabrieli (Mark Strong) but soon, it looks like there are far darker motives at heart than petty jealousy.

Despite being described as a "supernatural thriller" by the BBC, this was about as thrilling as watching grass grow. It never really got going and even though the impressive cast do well with a patchy script, you never really believe it because it's clearly bunkum. Take the actors - with the exception of Ms Guillory, every other character is supposed to be Italian but there is no way you'd know that watching it. The most European actor on set is Charlotte Rampling as a strange psychotherapist-slash-nun (some mistake, surely) who gets involved in the case. One other thing I really didn't like was the fact that the script obviously favoured the supernatural approach over a straight-forward murder - close-up shots of ravens, fog floating on the surface of a lake and other stereotypical images gave the game away pretty quickly. Nothing wrong with being "alternative" but at no point was the murder explained beyond some seriously dodgy nonsense about poltergeists and psychic powers. I've seen episodes of "The X Files" that were more of a "supernatural thriller" than this.

Unfortunately the film is filled with a strong cast, most of whom actually perform very well. Guillory is impressive as the tortured teenager and so is Strong, who I've only ever seen in one-off TV dramas on ITV (which is not normally a ringing endorsement of one's acting credentials). Both have adequate support from Francis Barber and a cameo from David Warner but given that everyone is supposed to be Italian, what's the point of these fine British actors being there? In fact, why set it in Italy at all - the film would work just as fine if it were set in Britain. It's symptomatic of a film that has plenty of ideas and heavyweight actors but little cohesion, imagination or enthusiasm. Personally, I'd rather watch something like "The Craft" or something with a bit of life in it. But I'm afraid "Superstition" hasn't much going for it. I knew there was a reason I'd never heard of it...


text:
Ik hou niet van de vrouw die het hoofdpersonage in deze film is. Meestal houden we van het vrouwelijke hoofdpersonage, maar ik vind haar echt stom, en erg waardeloos. Ze kan niets doen zonder zijn hulp als advocaat, en ze gedraagt zich als een gek.
Deze film is niet echt goed, want: 1. Het scenario is zwak. 2. Er is veel flashback die me verveelt en in de war maakt. 3. Het ene deel en het andere deel hebben soms geen duidelijke relatie. 4. Het einde is nog niet klaar, waardoor ik deze film haat. 5. Dwaas vrouwelijk hoofdpersonage dat mensen meestal niet leuk vinden omdat het te zwak is. Heel dom, maak een film over vuur als zelfs het hoofdpersonage niet goed bekend is.

text_en:
I really don't like with the woman whom is the main character in this film. Usually we like the female main character, but I really think that she is stupid, and very suck. She can't do anything without his lawyer help, and she's acting like crazy people.

This movie is not really good, because: 1. The scenario is weakness. 2. There is to much flash back which make me bored and confused. 3. One part and the other part sometime doesn't have clear relationship. 4. The ending is not finished yet, which make me hate this film. 5. Fool female main character which people usually don't like because too weak. 6. Very stupid create film about fire if even the main character problem is not known well.


text: Ik hoopte dat het verhaal een spannende, echte plot zou hebben. 'Een man vermoordt mensen in zijn slaap'. 'Iemand vermoordt mensen terwijl een andere man slaapt en laat hem geloven dat hij het heeft gedaan'. Ik was het er zelfs mee eens dat ik moeilijk te geloven situaties of toevalligheden zou kopen, zoals: 'Hij wordt verdacht van een op hol geslagen moord, maar zijn huis wordt niet eens door een agent bewaakt'. Maar wat er aan het eind van de film gebeurt, zal je echt doen betreuren dat je hierin bent gestapt. Tenminste, als wat er aan het eind van de hele film gebeurt, niet al maakt dat je het theater uit wilt lopen, of de televisie uit wilt zetten. De regisseur verwacht dat hij met de ene onzinnige gebeurtenis na de andere enige belangstelling zal wekken bij de toeschouwer, met een stel dode vissen, een 'nachtschot'. Als het te laat is en je de stoelen al hebt gekocht, of de videoband hebt gehuurd, dan kun je hem net zo goed nog een keer bekijken. Maar wees gewaarschuwd: de inspanning van het bekijken van deze overduidelijk stomme en lelijke film zal op het eind niet worden beloond, hij zal worden bestraft omdat het kijken ernaar vunzig en pijnlijk is (dat wil zeggen, voor elke echte filmliefhebber).

text_en: I was hoping the story would have an exciting, real plot. "A man murders people during his sleep". "Someone murders people while another man sleeps and makes him believe he did it". I even agreed on buying hard-to-believe situations or coincidences, such as "he's a suspected runaway murderer BUT his house isn't even looked after by a cop". But what comes at the end of this film will really make you regret you stepped into this. At least, if what comes during the whole film doesn't, already, make you want to walk out the theater, or turn the T.V. off. Nonsensical event after nonsensical event, the director expects to raise some interest in the spectator with a bunch of dead fish, some "nightshot" camcorder pictures painted red, or the lame acting of all the actors (who, by the way, aren't even nice to look at). If it's too late and you have already bought the seats, or rented the videotape, well, you might as well watch it. But you'll be warned: the effort of going through this clearly stupid and ugly movie will not be rewarded at the end, it will be punished because watching it is VAIN and painful (for any serious film aficionado, that is).


text: Deze film heeft een stel slechte acteurs en de plot zit vol gaten. Het einde is pathetisch en de mensen zitten tijdens de film te lachen op hun stoel. Er zijn een paar enge momenten, maar uiteindelijk is het toch een goede 'enge film'.

text_en: This movie has a bunch of bad actors and the plot have a bunch of holes. The end is pathetic and people where laughing in their seats during the movie. It has some scary moments but in the end it doesn´t mesure up to a total for a good "scary-movie".


text: Met een solide plot (William Gibson, kort verhaal), twee uitmuntende acteurs (Christopher Walken, Willem Dafoe) en een interessante regisseur (Abel Ferrara) had deze film heel goed een verborgen juweel kunnen blijken. Dario Argento's dochter, die zich voordoet als de vrouwelijke hoofdrol, heeft geen andere kwalificaties voor haar rol dan een Italiaans accent en een mooi lichaam <0xE2><0x80><0x93> geen aanwezigheid op het witte doek, geen femme fatale-charme, geen'scherpte' <0xE2><0x80><0x93> en het budget is duidelijk iemands lunchgeld voor een week geweest, maar dat alleen zou niet al te veel schade hebben aangericht. Er zijn echter een paar grotere problemen met deze film.<br />In het begin van de film wordt er veel te veel gezongen in de bars, en het is allemaal slecht. En tegen het eind valt de film uit elkaar, voornamelijk door veel te veel flashbacks <0xE2><0x80><0x93> niet van een of twee belangrijke scènes, maar van een heleboel, op een eigenaardige 'hier is de film weer voor het geval je hem gemist hebt'-manier. Ze zijn op zich al irritant, en als gevolg daarvan verlies je waarschijnlijk je concentratie en dus je greep op de plot. Wat je uiteindelijk in plaats van een echte film krijgt, is een 90 minuten lange artistieke verzameling van onbenullige, smoezelige, bewegende beelden met naaktheid. Kortom, de eerste helft van de film geeft je niet veel hoop, maar de tweede helft is teleurstellend. Een beetje een prestatie, denk ik. Of je het nu leuk vindt of niet, Walkens koele charisma en Argento's talloze naaktscènes zullen je de rest van de film wakker houden.

text_en:
With a solid plot basis (William Gibson short story), two excellent actors (Christopher Walken, Willem Dafoe) and an interesting director (Abel Ferrara) this movie could have well turned out to be a real hidden gem. Dario Argento's daughter posing as the female lead doesn't have any other qualification for her role than an Italian accent and a nice body -- no screen presence, no femme fatale charisma, no "edge" -- and the budget has obviously been someone's lunch money for a week, but those things alone would not have done too much damage. However, there are some bigger issues with this film.

In the beginning of the movie there's way too much singing in the bars, and it's all bad. I've been to karaoke bars where the performers have been significantly more talented. All of them. No kidding. And near the end the movie falls apart, mainly thanks to way too many flashbacks -- they are not of just one or two key scenes, but of umpteen, in a peculiar "here's the movie again in case you missed it" fashion. They are annoying as such, and as a result you probably lose your focus and, consequently, your grasp of the plot. What you end up having instead of a real movie is a 90 minutes long artsy collection of insubstantial sleazy moving pictures with nudity.

In short, the first half of the movie does not get your hopes up too high, yet the latter half is disappointing. Kind of an achievement, I suppose. For better or worse, Walken's cool charisma and Argento's numerous nude scenes may still keep you awake through the whole thing. 4/10


text: De film creëert nooit de gespannen, met doem beladen sfeer van William Gibsons korte verhaal over bedrijfsspionage in een grimmige, bijna-toekomstige setting, zodat de kijker een verlammend uur en een half doorbrengt met weinig heldhaftige en oninteressante personages. Het oorspronkelijke verhaal had ook weinig plot. Maar het had wel een grote, bovenmatige dreiging, gesitueerd in een wereld waar meedogenloze bedrijfsspionnen moorden om de technologie die ze beheersen te beschermen. Hier krijg je daar de eerste tien minuten maar een vage indruk van, waarna de film overgaat in een flinterdunne studie van zijn neerslachtige personages en alle voorwaartse vaart verliest. Kijk in plaats daarvan naar DEMONLOVER voor een gelijksoortig verhaal dat goed is gedaan.

text_en: The film never creates the tense, doom-laden atmosphere of William Gibson's short story about corporate espionage in a grim near-future setting, leaving the viewer to spend a numbing hour and half with unheroic and uninteresting characters doing not much of anything. The original story had little in the way of plot as well. It did, however, have a great overlying menace, set in a world where cutthroat corporate Gestapos kill to protect the technology they control. Here you only get a vague hint of that for the first ten minutes, at which point the film settles into a slice-of-lowlife study of its downbeat characters and loses all forward momentum. Watch DEMONLOVER instead for a similar story done right.


text: Elke keer dat ik genoeg kreeg van deze saaie troep en naar de eject-knop reikte, begon Dario's dochter hem er weer af te pellen. Dus liet ik hem aanstaan en gaf hem nog tien minuten. Dan stak ik mijn hand weer uit naar de eject-knop en kwamen de kleren er weer af. Ik heb het gevoel dat deze film perfect getimed was en alleen al om die reden heb ik de hele film bekeken. Ik kan begrijpen dat acteurs (Willem Dafoe/Christopher Walken) af en toe een slechte rol accepteren, maar het feit dat ze bij de productie betrokken waren is ongelooflijk. Ik had niet verwacht dat deze film zo voor de hand liggend zou zijn, zelfs niet nadat ik was afgeleid van elke mogelijke verdienste met betrekking tot het script, door de naaktheid die het geheel op een perverse manier de moeite waard maakte. Ik heb in het verleden een paar mensen gekend die zichzelf hebben misvormd met naainaalden en indiaanse inkt, en meestal nadat ze modellijm hadden ingeademd. De dialoog in deze film werkte op twee niveaus... slecht en nog erger. Al met al zou ik deze film als een klassieker beschouwen, vergelijkbaar met Waterworld.

text_en: Everytime I'd tire of this boring junk and reach for the eject button Dario's daughter would start to peel it off again. So I'd leave it on and give it another ten minutes. I'd reach for the eject button again and off came the clothes. I feel that this film was perfectly timed and for that reason alone I watched the entire thing. I can understand actors (Willem Dafoe/Christopher Walken) accepting a bad role on occasion but the fact that they were involved in the production is beyond belief. The films conclusion couldn't have been more obvious and expected even after being distracted from any possible merit pertaining to script ect by the nudity which in a perverse way made the entire thing worthwhile. I've known a few people in the past who have disfigured themselves with sewing needles and indian ink and more often than not,after inhaling model glue. The dialog in this film worked on two levels... bad and worse. All in all I'd consider this film somewhat of a classic on par with Waterworld.


text:
Bedrijfsovervallen gebruiken alle mogelijke trucs om een genie in hun midden te lokken... o, en om te winnen.
Dit was een onsamenhangend en onsamenhangend verhaal met een paar lichtelijk interessante plotelementen, die een volledig ingewikkelde uitvoering ontberen. Afgezien van een paar mooie camerastandpunten en belichtingsdetails is er niets wat dit werk kan redden.
Zelfs Christopher Walkens schitterende voorstelling kan deze flop niet redden. Willem Dafoe komt er dichtbij, maar het is geen sigaar. Ik neem aan dat het de moeite waard kan zijn om naar hun optredens te kijken, maar je moet wel een kenner zijn om ook maar een moment van plezier te beleven, zelfs al is het van dat ene moment. O, ze zijn goed, begrijp me niet verkeerd, maar het scenario is afschuwelijk. Gewoonweg afschuwelijk.
Alles bij elkaar? Doe geen moeite.
Het geeft een 0,7/10 van... '
de Duivel.

text_en:
Corporate raiders use any trick conceivable to lure a genius into their fold...oh, and to win.

This was a rambling and unfocused tale with some mildly interesting plot elements, which suffer completely convoluted execution. Other than some nice camera angles and lighting details, there is nothing at all to redeem this work.

Not even Christopher Walken's wonderful performance could save this flop. Willem Dafoe comes close, but no cigar. I suppose it may be worth watching for their performances, but you surely have to be a connoisseur to derive a moment's pleasure, even from that. OH, they're good, don't get me wrong, but the screenplay is horrid. Simply horrid.

All in all? Don't bother.

It rates a 0.7/10 from...

the Fiend :.


text:
Echt afschuwelijk, traag, saai. De personages of de (niet-bestaande) plot kon me geen moer schelen. Je moet het korte verhaal van Gibson hebben gelezen om enig idee te hebben van wat je emoties zouden moeten zijn.
Nul special effects, nul karakterontwikkeling, nul cinematografie, nul interessante dingen (nou ja, naakt Azië Argento was oké). En de laatste akte herhaalt gewoon de rotzooi die je al hebt meegemaakt.
Dit ding ziet eruit als een film die is gemaakt door een 14-jarige op zijn Mac. Het doet Johnny Mnenonic op Lawrence of Arabia lijken. Hoe is deze 'film' gemaakt?
Er was tenminste één lach: het bibberige beeld dat op een palmpiloot werd geprojecteerd, in een poging hem eruit te laten zien als een toekomstig toestel. Moest dat echt geloofwaardig zijn? Jemig. Blijf uit de buurt.

text_en:
Truly dreadful, slow, boring. Couldn't care less about the characters or the (nonexistent) plot. You must have read the Gibson short story to have any clue what your emotions should be.

Zero special effects, zero character development, zero cinematography, zero interesting anything (well, nude Asia Argento was okay). And the last act simply rehashes the dreck you've already experienced.

This thing looks like a film made by a 14 year old on his Mac. It makes Johnny Mnenonic look like Lawrence of Arabia. How *did* this "movie" get made?

At least there was one laugh: the shaky image projected onto a palm pilot, trying to make it look like some future device. Was that really supposed to be believable? Sheesh.

Stay away.


text: Wat een verspilling van filmmateriaal. Overdreven sfeervol. Dafoe en Walken stuurden hun optredens op. Argento kon geen postzegel vinden. De dialoog leek een soort improvisatie, en ik hoop dat het zo is, want niemand had ervoor moeten worden betaald. Zelfs de mogelijke redding van seks en naaktscènes was ongeïnspireerd.

text_en: What a waste of film stock. Overly atmospheric. Dafoe and Walken mailed their performances in. Argento couldn't find a stamp. The dialogue seemed like improvisation, which I hope it was, because nobody should have been paid for it. Even the possible saving grace of sex and nude scenes were uninspired.


text: Hoewel het acteerwerk oké was... Ik heb er genoeg van om grote namen op het omslag van B-filmsetdozen te zien (is dit voor video gemaakt of is het in Japan uitgebracht?)... hadden ze gewoon een betaaldag nodig? Niet zo erg als de politie van Los Angeles met Dennis Hopper, maar toch een 1. Ik bied mijn verontschuldigingen aan iedereen aan die gelooft dat deze stijl van filmen kunst is!

text_en: Though the acting was ok...I'm tired of seeing big name actors on the cover of B-movie video boxes(was this made for video or was it released in Japan?)...did they just need a payday? Not as bad as LAPD with Dennis Hopper but I still gave it a 1. I apologize to everyone who believes that this style of movie-making is art!


text:
Om te beginnen wil ik graag zeggen dat The Addiction van Abel Ferrara een van mijn favoriete films aller tijden is. Ik was ook dol op Bad Lieutenant, en ik ben een fan van het werk van William Gibson. Het behoeft geen betoog dat ik hoge verwachtingen had van deze film. Het beste excuus dat ik kan aanvoeren voor deze totale tijdverspilling is dat het duidelijk een lowbudgetfilm was, want er zijn maar ongeveer 50 minuten unieke beelden, en de andere 42 minuten zijn flashbacks van eerdere scènes (overdreven? ja, maar niet veel.) Dus zonder de film echt te analyseren (wat ik niet zou doen voordat ik het oorspronkelijke 13-pagina's tellende William Gibson-verhaal had gelezen, dat overigens geen dialoog heeft), zou ik zeggen dat het een lowbudgetfilm was. 'Ik wil graag mijn stem uitbrengen voor het verstandig gebruiken van je 92 minuten en het bekijken van een paar betere films in Ferrara in plaats van deze. Of ga naar de films van de vader van Asia Argento. Je zult blij zijn dat je dat hebt gedaan.'

'Ik ben blij dat je dat hebt gedaan.'

text_en: first off, I'd like to say that one of my favorite movies of all time is Abel Ferrara's _The Addiction_. I also loved _Bad Lieutenant_, and I'm a fan of William Gibson's writing. So, needless to say, I had high hopes for this film. The best excuse that I can make for this complete waste of time is that it was obviously low budget, since there are only about 50 minutes of unique footage, with the other 42 minutes being flashbacks of previous scenes (exaggeration? yes, but not by much.) So, without really analyzing the film (which I wouldn't do before I read the original 13 page William Gibson story, which incidentally has NO dialogue), I'd just like to cast my vote for using your 92 minutes wisely and viewing some of Ferrara's better films instead of this one. Or, go see some of Asia Argento's dad's films. You'll be happy you did.


text: O, dit is zo'n slechte film! Zelfs de formidabele acteertalenten van Walken & Dafoe kunnen deze film niet redden. Ik heb in het verleden veel Abel Ferrara-films gezien (vooral _Bad Lieutenant_ (1992) en _King of New York_ (1990), maar deze film werkt gewoon niet. De film is zowel ingewikkeld als saai, een dodelijke combinatie.

text_en: Oh, this is such a bad movie! Not even the formidable acting talents of Walken & Dafoe can save this film. I've really enjoyed Abel Ferrara films in the past (especially Bad Lieutenant (1992) and King of New York (1990)) but this film just does not work. The film is both convoluted and boring, a lethal combination.


text: Ik weet niet waarom Gibsons werk niet goed naar het witte doek wordt vertaald, maar dit is een ander voorbeeld van een slechte, middelmatige vertaling. In het korte verhaal is de spanning door het hele werk heen te zien. De film lijkt zich te richten op de voyeuristische kant van de seksscènes die op het witte doek worden gespeeld. Deze scènes hebben weinig of niets met de plot te maken. De hoofdpersonen hebben hun aanzienlijke talent verspild in deze volkomen onbelangrijke film.

text_en: I don't know why Gibson's work does not translate well to the screen, but this is another example of a bad medium translation. In the short story, there is tension through the entire work. The film seems to center on the voyeuristic side of the sex scenes being played out on screen. These scenes have little or nothing to do with the plot. The main characters wasted their considerable talent in this very forgettable movie.


text:
Ik heb me vaak voorgesteld hoe de film van William Gibsons briljante korte verhaal over bedrijfsspionage en verraad gemaakt zou kunnen worden. Ik stelde me voor hoe ik het zou doen, maar ik wist niet of het verhaal voldoende substantie had voor een complete film van twee uur. Nadat verschillende regisseurs tevergeefs hadden geprobeerd de film gefinancierd te krijgen, was Abel Ferrara uiteindelijk degene die hem maakte. Hij slaagt erin de glans en stijl te ontwikkelen die nodig zijn om de sfeer van losbandigheid en intrige in het hart van het korte verhaal te creëren, maar stijl zit diep in de huid en wordt een heel zwak middel om een doel te bereiken. Als de film eenmaal van het bordeel naar de plot is verplaatst, verdwijnt hij in een moeras van visuele styling en een verspild halfuur van herhaalde beelden die geen betekenis en geen impact hebben. Voor een soortgelijke behandeling van het filmen zou een kijker gebruik kunnen maken van Dennis Hoppers afschuwelijke 'The Last Movie'.
Ik moet meneer Ferrara zijn film nageven dat hij een zeer suggestieve en sensuele onderwereld in Tokio creëert, en een sterke rol krijgt toebedeeld van Christopher Walken als Fox, het hoofd van een syndicaat dat van plan is's werelds beste genetisch bioloog van de ene megacorporatie naar de andere te smokkelen. De verhandeling, die lang en luxueus is, brengt ook het werktuig voor de verleiding mee: een jonge Italiaanse hoer, Sandii (Asia Argento), wier pruillippen, sensueel ongekamde haar en mooie lichaam het werktuig zullen zijn om de wetenschapper van zijn 'bal-verpestende' vrouw af te lokken en zijn ongenoegen over zijn huidige positie. Ze is goed opgeleid <0xE2><0x80><0x93> de wetenschapper Hiroshi wordt beschermd door zijn werkgever en er zullen extra vaardigheden voor nodig zijn om zijn overplaatsing te verdienen. Iedereen zal veel geld verdienen om dit brein over te brengen. Walken legt moeiteloos de intrige uit en nodigt het meisje uit binnen te komen, hoewel ze met zijn compagnon X (Willem Dafoe) naar bed is geweest. Dafoe doet mee, maar wordt ook verliefd op Sandii, ook al weet hij dat ze geneigd is om over bijna alles te liegen.
Vanaf het moment dat hun plan in werking treedt (ongeveer na 40 minuten) lopen de instincten van Ferrara helemaal verkeerd. In plaats van Sandii te volgen naar het hart van de verleiding, worden we op afstand gehouden <0xE2><0x80><0x93> de informatie over hun succes/falen wordt doorgegeven via een ergerlijke reeks onsamenhangende videobeelden die in de omgeving van de bordelen werkten maar hier niet, die terugflitsen naar Fox die trots rondparadeert en 100.000.000 dollar op hun rekening wordt gestort voor het succes van hun missie. Maar dan, zonder buitensporige spoilers, volgt er een vreselijk verraad, alles gaat mis en ze belanden op de vlucht, X verstopt zich in het New Rose Hotel. Hij kruipt rond de 60 minuten van de film in zijn betonnen kooitje in dit Tokiose hotel en gaat niet weg. Op dat punt eindigt het korte verhaal met een paar plichtmatige zinnen, maar hier loopt Ferrara's verhaal helemaal uit de hand. Hij verdoet nog een halfuur met het uitleggen van de wortels van het verraad aan degenen die gek genoeg zijn om het de eerste keer niet te begrijpen. Er gaat niets boven het maken van een film van 60 minuten en er dan een film van 90 minuten van maken door een halfuur lang fragmenten uit de eerste 60 minuten af te spelen. Er waren in die tijd zoveel hiaten dat ik minstens 4 keer verwachtte dat ik de aftiteling te zien zou krijgen, om vervolgens met open mond te kijken naar de volgende scène waarin Dafoe met Argento in bed ligt. Het was een verbijsterend slechte film, van het soort dat je verwacht bij gesubsidieerde Europese producties, en Dafoe was gewoon niet in staat om de wanhoop, angst en het hopeloze verlangen van X over te brengen.

Ferrara's styling aan het begin van de film leidt tot de verwachting dat er iets veel beters in zit, maar zijn verhaalgevoel laat hem volledig in de steek. Ik geef hem drie van de tien pluspunten voor erotiek en een kale bottensfeer, een nul voor alles wat verder gaat dan vijftig minuten.

text_en:
I have often imagined how the film of William Gibson's brilliant cyberpunk short story of corporate espionage and betrayal could be made. I pictured how I would do it in my head, but I didn't know if there was enough substance in the story for a complete two hour movie. After several directors tried and failed to get the film financed, Abel Ferrara was finally the one to make it. He succeeds in developing the gloss and style necessary to create the atmosphere of debauchery and intrigue at the heart of the short story, but style is skin deep and becomes a very weak means to an end. Once the movie moves out of the whorehouse and into the plot, it disappears into a morass of visual stylistics and a wasted half-hour of reiterated images that have no meaning and no impact. For a similar treatment of film-making, a viewer could avail themselves of Dennis Hopper's dreadful 'The Last Movie'.

I will give Mr. Ferrara credit where it is due with his film - he creates a very evocative and sensual Tokyo underworld, and gets a strong performance from Christopher Walken as Fox, the head of a syndicate that is going to seduce and snatch the world's top genetic biologist from one mega-corporation to work for another. The exposition, which is long and luxurious, also brings in the tool for the seduction - a young Italian harlot named Sandii (Asia Argento), whose pouty lips, sensuously unkempt hair and beautiful body will be the tool to lure the scientist from his 'ball-busting' wife and displeasure with his current position. She is trained well - the scientist Hiroshi is protected by his employer and it will take extra skills to earn his defection. Everybody will earn big bucks to bring this brain over. Walken effortlessly explains the plot and invites the girl in, although she has been sleeping with his associate X (Willem Dafoe). Dafoe is in on the deal, but is also falling in love with Sandii, even though he knows she is prone to lying about almost everything.

From the point their plot starts to go into action (about the 40-minute mark) Ferrara's instincts go all wrong. Rather than following Sandii into the heart of the seduction, we are kept at a distance - the information about their success/failure is relayed through an exasperating series of off-kilter video images which worked in the whorehouse environment but do not work here, flashing back to Fox strutting around crowing and $100,000,000 being put into their account for the success of their mission. But then, without adding excessive spoilers, there is a terrible betrayal, everything goes wrong, and they wind up on the lam, with X hiding out at the New Rose Hotel. He crawls into his tiny concrete berth in this Tokyo hotel at around the 60 minute mark in the movie and does not leave. At this point the short story ends with a perfunctory sentence or two, but here Ferrara's narrative goes all awry. He expendes another half hour explaining the roots of the betrayal for those daft enough not to understand it the first time. There's nothing like taking a 60-minute movie and then turning it into a 90-minute movie by replaying clips from the first 60 minutes for half an hour. There were so many fade-outs during this time that at least 4 times I expected to start seeing credits, only to drop my jaw as we get another scene of Dafoe in bed with Argento. It was flabbergastingly bad film-making of the sort expected from subsidized European productions, and Dafoe was simply not up to emoting X's desperation, fear and hopeless longing.

Ferrara's stylistics at the beginning of the film lead one to expect something much better, but his narrative sense fails him completely. I give it three out of ten - pluses for eroticism and bare bones atmosphere, a zero for anything past the 50-minute mark.


text: Ik heb Gibsons oorspronkelijke verhaal nooit gelezen. Ik kan alleen maar voor hem hopen dat het beter was dan dit gelul. Deze film ging over een echte Bowfinger. Tijdens de film begon ik te denken dat de reden waarom ze de beroemde Japanse acteur alleen op video lieten zien, was dat hij niet wist dat hij gefilmd werd. Walkens optreden deed me denken aan een dronken man. De aftiteling van de film bevatte een verwijzing naar Becks bier. Dat zou een verklaring kunnen zijn voor Walkens toestand. Ik begrijp in elk geval Dafoes motivatie om de film te maken. Denkt u alstublieft aan de naaktscènes met Asia Argento. Juffrouw Argento walgde duidelijk van de film en vluchtte halverwege de film terug naar Italië. Daardoor had de regisseur geen andere keus dan ons bijna dood te vervelen met een uitgebreide herhaling van de scènes die ze al hadden losgepeuterd van de naïeve, maar inmiddels wijzere juffrouw Argento. Ze besefte duidelijk dat ze moest proberen haar carrière te redden voordat ze dit celluloiddebacle afmaakte, maar besefte niet dat ze zouden proberen het zonder haar af te maken. Dit was misschien wel de grootste verspilling van 99 cent die ik me kan voorstellen. Ik heb het niet over wat ik heb betaald om deze loser te huren, maar over wat ze kennelijk hebben uitgegeven om hem te maken. Ze hebben in deze film ongeveer 11 keer dezelfde 10 minuten film van dat ronde gebouw gebruikt. We hebben minstens 3 keer dezelfde zonsondergang gehad. En aan het eind hebben ze de film van mevrouw Argento 15 of 20 keer gebruikt (niet dat dat per se slecht is). Ik begon te denken dat ze eigenlijk maar 8 scènes hebben opgenomen voor deze film en ze daarna herhaaldelijk hebben gereconstrueerd. Misschien hebben ze gewoon de kruimels van de vloer van de snijkamer van een andere film opgeraapt en ze samen gereconstrueerd met Walkens onophoudelijke en ergerlijke tirade. 'Ik huur die film niet. Het zelfmoordpercentage in dit land is al te hoog. Vergeet niet dat je gewaarschuwd bent!'

text_en: I have never read Gibson's original story. I can only hope, for his sake, that it was better than this piece of crap. This film amounted to a real life Bowfinger. I began to think part way through the film that the reason that they showed the famous Japanese actor only on video in the movie was because he was unaware he was being filmed. Walkens performance reminded me of a drunken man. The credits at the end of the film included a reference to Beck's beer. Clearly this may explain Walken's condition. He gave the kind of hackneyed over the top performance that I have to come to expect from once fine actors such as Al Pacino(please reference Devil's Advocate or Any Given Sunday). At least I understand Dafoe's motivation for doing the film. Please reference nude love scenes with Asia Argento. Miss Argento clearly became disgusted with the film and fled back to Italy halfway through the picture. This left the director with no option but to bore us nearly to death with an extended replay of those scenes they had already coaxed from the naive but now wiser Miss Argento. She obviously realized that she needed to try and save her career before finishing this celluloid debacle, but little realized they would attempt to finish it without her. This was possibly the biggest waste of 99 cents that I can imagine. No, I'm not talking about what I paid to rent this loser, but rather what they obviously spent to make it. They used the same 10 minutes of footage of that one round building about 11 times in this film. We had the same sunset at least 3 times. And then they reused Miss Argento's footage 15 or 20 times at the end(not that that is necessarily an altogether bad thing)I began to think that they really only shot like 8 scenes for this movie then edited them together repeatedly. Perhaps they just picked up the scraps off the cutting room floor from some other film and edited them together with Walkens incessant and annoying diatribe. Please, Please whatever you do don't rent this film. The suicide rate in this country is already too high. Remember, you have been warned!


text: Robert McKimsons 'A Peck O' Trouble' is een tweede poging om het karakter van Dodsworth te doorbreken, een dikke, luie kat die zijn opwachting maakte in McKimsons ronduit afgrijselijke 'Kiddin' the Kitten' (een tekenfilm die net zo verschrikkelijk is als de titel). Dodsworth is duidelijk niet geschikt voor een sterrenstatus, omdat zijn komedie is gebaseerd op een ongemakkelijke mengeling van trage verbale grappen en slapstick met de nadruk op het eerste. Om de zaak nog erger te maken, haalt McKimson ook het katje met de bazige blik uit de vorige tekenfilm naar voren. Dit bleke, bizarre figuurtje heeft helemaal geen aantrekkelijke eigenschappen. Misschien is de veronderstelling dat er iets van Dodsworth gemaakt zou kunnen worden begrijpelijk (als hij het juiste script had gekregen, dat hij nooit heeft gekregen, zou Dodsworth een heel effectieve figuur zijn geweest), maar de terugkeer van deze weerzinwekkende sidekick is een volslagen raadsel. 'A Peck O' Trouble' blijkt niet effectiever te zijn dan 'Kiddin' the Kitten' en is uiteindelijk misschien nog wel erger. Godzijdank werd Dodsworth in dit stadium in de steek gelaten, waardoor McKimson zich kon concentreren op de vergelijkbare, maar veel betere Foghorn Leghorn-serie.

text_en: Robert McKimson's 'A Peck O' Trouble' is a second attempt to break in the character of Dodsworth, a fat, lazy cat who debuted in McKimson's frankly dreadful 'Kiddin' the Kitten' (a cartoon every bit as terrible as its title). Dodsworth is clearly not fit for stardom, his comedy being based on an uneasy mix of slow-paced verbal gags and slapstick with the emphasis on the former. To make matters worse, McKimson resurrects the boss-eyed kitten from the previous cartoon as well. This pale, freakish little character has no appealing characteristics whatsoever. Perhaps the assumption that something could be made of Dodsworth is understandable (given the right script, which he never got, Dodsworth might have been a very effective character) but the return of this utterly repulsive sidekick is totally mystifying. 'A Peck O' Trouble' proves to be no more effective than 'Kiddin' the Kitten' and is ultimately perhaps a little worse. Thank god Dodsworth was abandoned at this stage, allowing McKimson to concentrate on the similar but vastly superior Foghorn Leghorn series.


text: Ik had hoge verwachtingen van Kakashi. Tot mijn grote teleurstelling werd Kakashi niet eng. Maar het was wel een beetje saai. De regisseur doet heel erg zijn best om een gevoel van spanning te creëren, maar is niet in staat om door te gaan. De film heeft wel een paar momenten waarop de spanning erg groot is, maar de regisseur lijkt de behoefte te voelen om er snel doorheen te gaan. Wat het acteerwerk betreft vond ik dat Maho Nonami & Kou Shibasaki het heel goed deden, als je in aanmerking nam wat ze hadden om met het verhaal te doen. De muziek was goed en het verhaal veel enger. Aan het eind van de film had ik nog meer vragen over de plot. Ik vind alleen dat er meer uitgelegd had moeten worden. Ik hoop dat de strip beter geschreven was dan de film.

text_en: I had high hopes for Kakashi. Much to my disappointment Kakashi failed to be scary. But it did succeed in being a bit boring. The director tries very hard to create a feeling of suspense but is unable to follow through. The movie does have several moments where the suspense potential is very high but the director seems to feel the need to rush through it. As far as the acting goes I thought that Maho Nonami & Kou Shibasaki did very well considering what they had to work with story wise. The music was good and much creepier then the story. The storyline also left me with more questions at the end of the movie. I just feel that more should have been explained. I hope that the comic was better written then the movie.


text:
De gedachte dat dode mensen door vogelverschrikkers weer tot leven worden gewekt, jaagt me helemaal geen angst aan. Ik heb deze film in zijn oorspronkelijke vorm in het Japans gezien en ik moest mijn best doen om niet in slaap te vallen.
De film is voorspelbaar, saai en het uitgangspunt is gewoon komisch. Soms dacht ik: waarom hebben die mensen niet gewoon een aanstekervloeistof en een lucifer bij zich? Dit is het uitgangspunt: dit dorp van mensen brengt dode mensen weer tot leven door die stomme vogelverschrikkers. Natuurlijk is er een rotte appel <0xE2><0x80><0x93> een of ander eng kind ala Samara in de Ring dat werd teruggebracht of zoiets. Dat verpest alles. Deze dame is op zoek naar haar lang verloren broer die in dit dorp terecht is gekomen. Ze vindt hem, ontsnapt en blijft aan het eind natuurlijk in het dorp.
Als de vogelverschrikkers achter mensen aan zitten, is het moeilijk om niet te lachen. Kortom, de film was gewoon waardeloos... heel slecht. Voeg daar Jackie Chan en een vlammenwerper aan toe en je hebt een film. Het enige angstaanjagende is de tunnel die je moet oversteken om in het dorp te komen. Kijk daar maar 200 keer naar en je hebt een film van een hele lengte.

text_en:
The thought of dead people being brought back to life through scarecrows really doesn't scare me at all. I watched this film in it's original form in Japanese and basically worked not to fall asleep.

The movie is predictable, boring and the premise is just comical. At times, I was thinking "why don't these people just carry some lighter fluid and a match." Here's the premise-this village of people bring dead people back to life through these stupid scarecrows. Of course, there's a bad apple-some freaky child ala Samara in the The Ring who was brought back or something like that. That screws everything up. This lady is looking for her long lost brother who ended up in this village. She finds him, escapes and of course at the end stays in the village.

When the scarecrows are chasing people, it's hard not to laugh. In short, the movie just sucked....bad. Add Jackie Chan and a flame thrower and you have a movie. The only scary part is the tunnel that you have to cross through to get to the village. Watch that over and over about 200 times and you may have a full length movie.


text: Het is een verhaal over dorpelingen die de zielen van hun geliefden terugbrengen die in de lichamen van vogelverschrikkers zijn gestorven. Het is gebaseerd op het horrorstripverhaal van Junji Ito. Dit is de vierde horrorfilm die ik heb gezien, gebaseerd op de horrorverhalen van Junji Ito. Ik weet niet of hij door dezelfde regisseur is gemaakt... misschien niet, maar ze lijken elk verhaal te verknoeien en saai te maken (het duurt lang voordat ze ter zake komen, ze creëren geen horrorsfeer). Ik was bereid om van de film te genieten toen ik hem in handen kreeg. Maar in plaats daarvan verveelde ik me dood. Het enige wat ik heb.' Het enige wat ik ermee bereikt heb, is dat ik het gevloek uit mijn mond krijg, wat niet bepaald iets is om op het scherm te vervloeken.<br />Het is een film om tijd en geld aan te verspillen.

text_en:
It's a story about villagers bring back the souls of their love ones who passed away into scarecrow bodies. It's based on the horror manga story of Junji Ito. This is the 4th horror movie I watched based on Junji Ito's horror stories. Don't know if it's made by the same director... maybe not, but they seem to mess up every story and make them boring (long time till get to the point, fail to create the horror atmosphere). I was prepared to enjoy the movie when I first got my hands on it. But instead I was bored to anger. The only thing I haven't done is to get the cursing out of my mouth, which it would be pretty meaningless for cursing at the screen.

Sums up: it's a movie to waste time and money.


text: Tsuruta Norio's 'Kakashi' trok mijn aandacht vanwege de vage associatie die ik had met het 'Kakashi-Dori'-festival dat jaarlijks wordt gehouden in de stad Kaminoyama-shi in de prefectuur Yamagata-ken. Ik vraag me af of Tsuruta dit in gedachten had toen hij deze film maakte. Als hij een vervolg uitbrengt dat 'Kase-Dori' heet... nou ja, laat maar zitten. Behalve dat de plot nogal kort en niet erg bevredigend is, is mijn voornaamste klacht over deze film de afschuwelijke transfer van de Regio 3-dvd, die heel goed is voor de scènes bij daglicht, maar irritante pixels vertoont tijdens de nachtelijke opnamen. En omdat het een goedkope horrorfilm is, zitten er veel schimmige en nachtelijke beelden in die ik maar moeilijk kon volgen omdat mijn aandacht voortdurend werd afgeleid door de steeds veranderende pixels die in- en uitzoomen. Jakkes. Wat de film betreft: Yoshikawa Kaoru (Nonami Maho) is op zoek naar haar broer Tsuyoshi (Matsuoka Shunsuke), die is verdwenen. Bij het doorzoeken van zijn appartement wordt een onduidelijke en slordig neergekrabbelde brief gevonden van een meisje in Kozukata-machi, een klein landelijk dorp. Kaoru rijdt naar Kozukata aan de vooravond van hun 'Kakashi-matsuri'-festival, waar ze samen met haar broer het cliché 'klein stadje met een geheim' vindt. Tenzij er een langere versie van de film bestaat, is de karakterontwikkeling even dun als de plot en het budget voor special effects. Misschien is het budget van de film wel overschreden omdat HK-actrice Grace Ip werd ingeschakeld voor de rol van de hoogst ongepaste inwoner van Kozukata die nauwelijks Japans spreekt. Ze heeft zelfs een Chinese achternaam in de film, wat niet verklaart waarom ze daar midden in het landelijke Japanse binnenland zit. Shibasaki Kou (die me doet denken aan een kleine Esumi Makiko) speelt het mysterieuze meisje dat Tsuyoshi naar Kozukata heeft gelokt, en ze doet het behoorlijk met de weinige cameratijd die ze krijgt. Het enige wat indruk op me maakte in deze film was de uitstekende belichting en de cinematografie van de scènes bij daglicht die de schoonheid van een klein boerendorp uitbeeldden. Afgezien daarvan moest de huurder op zijn tellen passen en moest de koper uitgelachen worden.

text_en: Tsuruta Norio's "Kakashi" caught my attention because of the obscure mental association I made with the "Kakashi-Dori" festival held annually in the Kaminoyama-shi city in Yamagata-ken prefecture. I wonder if Tsuruta had this in mind when he made this film. If he releases a sequel called "Kase-Dori"... well, never mind. Besides being rather short and less-than-satisfying in its plot resolution, my primary complaint about this film is the horrid transfer on the Region 3 DVD which is quite good for the daylight scenes, but irritatingly pixelated during the low-light and night shots. And being a low-budget horror flick, this turkey has a lot of shadowy and nocturnal footage which I had a hard time following because my attention was constantly being diverted to the ever-changing patches of pixels fading in and out. Yuck. As for the movie, Yoshikawa Kaoru (Nonami Maho)is searching for her brother Tsuyoshi (Matsuoka Shunsuke), who has disappeared. A search of his apartment turns up an ambiguous and messily-scrawled letter from a girl in Kozukata-machi, a small rural village. Kaoru drives to Kozukata on the eve of their "Kakashi-matsuri" festival, where she finds the cliche "little town with a secret", along with her brother. Unless there is a longer version of the film out there, the character development is as thin as both the plot and the special effects budget. Perhaps the movie's budget was blown on bringing in HK actress Grace Ip to play the very out of place Kozukata resident who barely speaks any Japanese. She even has a Chinese surname in the movie, which does little to explain why she's there in the middle of the rural Japanese heartland. Shibasaki Kou (who reminds me of a short Esumi Makiko) plays the mysterious girl who lured Tsuyoshi to Kozukata, and does a decent job with the sparse camera time she gets. The one thing that impressed me about this movie was the excellent lighting and cinematography of the daylight scenes depicting the beauty of a small rural farming village. Other than that, let the renter beware and the buyer be laughed at.


text:
Kakashi had, net als heel wat andere Japanse horrorfilms, een onopgeloste afloop en een verwrongen gevoel voor logica.
Als je een horrorfilm over 'kakashi'/spookvogels nota bene ziet, vraag je je af hoe die film is. Hoe maken ze vogelverschrikkers angstaanjagend? Dat dacht ik toen ik deze film zag.
Maar het antwoord, in elk geval in dit geval, is dat ze dat niet kunnen. De vogelverschrikkers waren gemakkelijk weg te duwen en te verscheuren, zelfs voor de heldin, Kaoru, en ze deden nooit iets wat echt aantoonde dat ze iets te vrezen hadden. Kortom, de monsters van de show waren heel zwak. Overmatig zwak. De hoofddader, een psychotisch geobsedeerde vrouw die zelfmoord heeft gepleegd, is voornamelijk een kwade geest die Kaoru nachtmerries kan bezorgen, haar in huis kan treiteren en die later als vogelverschrikker herboren wordt en in een uitbarsting van maniakale lachbuien sterft. Een mogelijk hoogtepunt van het verhaal, en de scène die aantoont dat Izumi dood was en waarom ze is gestorven, wordt uiteindelijk niet eng en min of meer eng. De vrouw was pathetisch geobsedeerd en volkomen manisch in haar kinderlijke uitingen van overdramatische en emo-tistische emoties. Deze vrouw heeft duidelijk problemen.
In feite kun je gerust stellen dat alle personages die in dit verhaal een rol spelen een of ander probleem hadden. Kaoru had haar onophoudelijke en overduidelijke broerscomplex, Sally en Izumi's ouders waren geobsedeerd door het gebruik van vogelverschrikkers, en Izumi was... krankzinnig. Tsuyoshi was waarschijnlijk de minst'menselijke' van alle personages. Met Izumi en Kaoru erbij leek hij eerder een object dat je moest nemen. Arme kerel.
Al met al was deze film zelfs in de nachtmerrie-, dagboek- en vogelverschrikkers/ontsnappingssequenties niet zo angstaanjagend als hij had kunnen zijn. Hij was in beide verhaallijnen ongelooflijk, en in hoe slecht hij was gedaan. Als je op zoek bent naar een goede horrorfilm om je de stuipen op het lijf te jagen of je geest zelfs uit te dagen, dan is dit hem niet.

text_en:
Kakashi, like quite a few other Japanese horror films, had an unresolved ending and an eskewed sense of logic.

Considering a horror film about "kakashi"/scarecrows of all things makes one wonder what the film is like. How do they make scarecrows scary? That is what I thought when I got this film.

However, the answer, in this case at least, is they can't. The scarecrows were easy to push away and tear apart even for the heroine, Kaoru, and they never once did anything that really showed any power to fear. In short, the monsters of the show were very weak. Excessively so.

The main villain, a psychotically obsessive woman who killed herself, is mostly an evil spirit who can make Kaoru have nightmares, taunts her inside the house, and who later becomes re-born as a scarecrow and dies in a blaze of laughing mania. A possible high point of the story, and the scene that reveals that Izumi was dead and why she died, ends up less than scary and more or less creepy. The woman was pathetically obsessed and completely manic in her childish flaunts of over-dramatic and emo-tistic emotion. This woman has problems, obviously.

In fact, it's safe to say that all of the characters involved in this story had some sort of problem. Kaoru had her incessant and obvious brother complex, Sally and Izumi's parents were obsessed with using scarecrows, and Izumi was... insane. Tsuyoshi was probably the least "humanized" of all the characters. Between Izumi and Kaoru, he seemed more of an object to be taken. Poor guy.

All in all, this movie wasn't frightening even in the nightmare, diary, and scarecrow/escape sequences like it possibly could have been. It was unbelievable in both story and in how poorly it was done. If you're looking for a good horror to give you a scare or even challenge your mind, this is not it.


text:
De vraag-en-antwoordsessies waren soms heel interessant, en de laatste vraag-en-antwoordronde was leuk om naar te kijken. Het waren die vraag-en-antwoordsessies die het spel echt interessant maakten.
Wat Vriend of Aartsvijand verpestte, was de ronde van de Trust Box. Beide deelnemers in elke ronde van de Trust Box kunnen stemmen op Vriend of Aartsvijand. Als ze allebei Vriend stemmen, delen ze hun pot gelijkelijk. Als ze allebei Aartsvijand stemmen, krijgen ze allebei niets. Maar als de een stemt Vriend en de ander stemt Aartsvijand, dan krijgt de Aartsvijand de hele pot en de vriend niets.
Het gebeurde zeker 99 procent van de tijd, wanneer beide deelnemers in elke ronde van de Trust Box een stroperig betoog hielden waarom ze allebei Friend zouden moeten stemmen, en elkaar dan onverdraaglijk vals en sullig toelachten, en dan onthulde Kennedy hun keuze en stemden ze allebei voor de tegenstander en gingen ze met lege handen weg. Dit was een spelshow waarin misschien 1% van de deelnemers een stuiver won... zelfs de winnende twee deelnemers omdat ze allebei belachelijk vals glimlachten en allebei voor de tegenstander stemden. Van de 1% die voor Friend stemde, was het 90% Friend-Foe en slechts 10% Friend-Friend. Zoals Carmen-5 zei, er waren wel dubbele Vriendenstemmen, maar die waren zo zeldzaam dat je ze op de vingers van één hand kon tellen. Zelfs de stemmen van Vriend en Aartsvijand waren zeldzaam omdat te veel mensen inhalig waren.
Deze show had een korte aanloop omdat zo verdomd weinig van de deelnemers ooit winst maakten. De vraag-en-antwoordrondes maakten het spel, maar de rondes van de Vertrouwensdoos maakten het af. Bijna niemand wilde delen, en als gevolg daarvan kregen ze allebei niets... zelfs geen vliegticket naar huis. Er was hier geen sprake van geluk... het was allemaal een kwestie van vertrouwen en hebzucht. Vertrouwen was schaars, hebzucht in overvloed. De fabel van de hond met een biefstuk die zijn weerspiegeling in het water zag. Nadat te veel honden naar de biefstukken van de anderen hadden gegrepen en geen biefstuk kregen, begrepen alle andere honden de boodschap en liepen weg van de vijver.

text_en:
The question-and-answer sessions were pretty interesting sometimes, and the final question-and-answer round was fun to watch. It was these question-and-answer sessions that really made the game anything interesting at all.

What ruined Friend or Foe was the Trust Box round. Both contestants in each Trust Box round can vote Friend or Foe. If both vote Friend, they split their pot equally. If both vote Foe, they both get nothing. But if one votes Friend and the other votes Foe, the Foe gets the entire pot and the friend gets nothing.

It happened a good 99% of the time, where both contestants in each Trust Box round would state syrupy cases on why they should both vote Friend, then stand there giving each other unbearably fake and cheesy smiles, and then Kennedy reveals their choice and they both voted Foe and go away with nothing. This was one game show where maybe 1% of the contestants actually won a single dime... even the winning two contestants because they both give ridiculously fake smiles and both vote Foe. Of the 1% where any Friend votes were given, it was 90% Friend - Foe and only 10% Friend - Friend. As Carmen-5 said, double Friend votes happened but they were so rare you could count them on one hand. Even Friend - Foe votes were uncommon as too many people were greedy.

This show had a short run because so precious few of its contestants ever took home any winnings whatsoever. The question-and-answer rounds made the game, but the Trust Box rounds broke it. Almost nobody wanted to share, and as a result, both got nothing... not even plane fare home. There was no element of luck here... it was all a matter of trust and greed. Trust was in short supply, greed was abundant. Friend or Foe was a reasonably good idea that was ruined by Aesop's fable of the dog with a steak that saw its reflection in the water. After too many dogs grabbed for the others' steak and ended up with no steak, all the other dogs got the message and walked away from the pond.


text:
Ik ben een groot fan van de serie en John Nettles, maar de plot van _Midsomer Murders_ lijkt met elke aflevering onnozeler te worden. Toegegeven, er zijn een paar geïmproviseerde, maar leuke afleveringen geweest <0xE2><0x80><0x93> _A Death In Chorus_ en _Country Matters_ zijn van de laatste tijd favoriet <0xE2><0x80><0x93> maar deze was verschrikkelijk.
De scène waarin de digitale fotograaf de filmfotograaf voortdurend intimideerde, bracht mijn familie aan het lachen en honend, en de uiteindelijke premisse was te vergezocht voor woorden.
Meestal hebben goede acteer- en productiewaarden de neiging om zelfs de meer geïmproviseerde afleveringen tot een redelijke ontknoping te brengen, maar voor mij was deze zo stom dat ik niet meer te redden was. Ik heb ergens gelezen dat de franchise aan het eind van zijn Latijn is... Ik hoop dat hij wat meer in een roes komt.

text_en:
I am a great fan of both the series and John Nettles, but the plots of Midsomer Murders seem to be getting more inane with each episode. Granted, there have been some contrived though enjoyable episodes - A Death In Chorus and Country Matters are recent favourites - but this one was terrible.

The scene where the digital photographer continually flashed the film photographer by way of intimidation brought laughter and derision from my family, and the ultimate premise was too far-fetched for words.

Usually, good acting and production values tend to carry even the more contrived episodes through to a reasonable denouement; for me though, this one was just so silly it was beyond saving.

I've read somewhere that the franchise is coming to the end of its run...I hope it goes out on more of a high.


text: Ik ben altijd een fan van Midsomer Murders geweest, maar hier lijkt de wet van de afnemende meeropbrengsten te zijn begonnen. Het conflict tussen digitale camera's en film was gewoon stom (zou iemand zich daar druk om maken?) en de agent die het van Barnaby overnam, was een belachelijk cliché uit de jaren tachtig. Misschien heb ik iets over het hoofd gezien, maar ik dacht dat hij een inspecteur was. Niet dat ik iets van politieprocedures weet, maar ik had gedacht dat je een hogere rang moest hebben om een hoofdinspecteur van de zaak af te halen. De grootste teleurstelling was Lisa Goddard. Ik herinner me de bruisende chemie tussen haar en Nettles in de oude Bergerac-tijd, en ik keek ernaar uit om die weer te zien. In plaats daarvan dook ze in de laatste scène op als een of andere hopeloze, nutteloze figuur van de tv. Heb je echt zoveel geld nodig, Lisa? Maar goed, het positieve was dat Joyce deze keer tenminste meer te doen had dan jam maken. Jane Wymark moest meer scènes hebben gespeeld dan in de laatste tien afleveringen bij elkaar.

text_en: I've always been a fan of Midsomer Murders but here the law of diminishing returns seems to have started. The conflict between digital cameras and film was just plain stupid (would anyone care enough to get so worked up?) and the cop who took over from Barnaby was a ludicrous 80s cliché. Maybe I missed something but I thought he was an Inspector. Not that I know anything about police procedure but I would have thought that you would have to be a higher rank to throw a Chief Inspector off the case. The biggest disappointment was Lisa Goddard. I remember the fizzing chemistry between her and Nettles in the old Bergerac days and I was looking forward to seeing that again. Instead she turned up in the final scene as some hopeless, pointless OTT character. Do you really need the money that much, Lisa? Still, on the plus side, at least Joyce got more to do than make jam this time. Jane Wymark must have been in more scenes than in the last ten episodes put together.


text:
Vroeger keek ik echt uit naar _Midsomer Murders_, maar sommige komen zo ver dat het zielig wordt.
Mensen worden vermoord vanwege een ander soort camera? De camera die steeds maar weer in iemands gezicht flitst, in een soort duel, waardoor de ander zich terugtrekt als een ruzie uit de hand loopt?
Er spelen een paar goede acteurs in _Midsomer Murders_ en het is goed om een paar oude gezichten te zien. Ik begrijp niet waarom ze zich ervoor opgeven. Ze hebben het volslagen stomme script niet gelezen of ze willen gewoon wanhopig graag weer op tv. Ik weet dat er domme dingen gebeuren in het leven, maar in godsnaam, is dit echt het beste wat de schrijvers van een script kunnen doen? Vreselijk, verschrikkelijk, ijzingwekkend enzovoort enzovoort...
Ik weet niet of ik weer zal gaan kijken. Triest.

text_en:
I really used to look forward to watching Midsomer Murders, but some of them are getting so far fetched its pathetic.

People getting murdered because of different type of camera ? Flashing the camera again and again in someones face, in a kind of duel, forcing the other person to retreat as a kind of argument gets out of hand ?

There are some good actors in Midsomer Murders and its good to see some old faces. I can't understand why they sign up to do it. They either haven't read the totally stupid script or are simply desperate to get back on the telly.

I know some stupid things happen in life but for gods sake, is this really the best the script writers can do ? Awful, terrible, dire, etc etc........

Don't know if I'll be watching again. Sad.


text:
Ik vertelde mijn vrienden onlangs over een film die ik in 1992 of 1993 had gezien met Jim Carrey in de hoofdrol, maar hij kwam pas de laatste vijf minuten. Niemand wist waar ik het over had en dus kwam ik hier om erachter te komen wat het was.
High Gespannen is een van de slechtste komedies en daarom is hij onbekend. De marketing was slecht als ze die al hadden en ze moesten het succes uitmelken van een acteur die er vijf minuten in speelde om hem uitgebracht te krijgen.
Ik kan deze film heel gemakkelijk beschrijven, er gebeurt niets maar jij als kijker krijgt de hele film over het leven van een paar zielige mensen op je brood. 'Het is al een tijdje geleden dat ik hem heb gezien, maar het enige wat me steeds weer te binnen schiet is het onvermogen van het personage om te accepteren dat er, hoe weinig melk hij ook in zijn cornflakes doet, altijd nog wat overblijft als hij klaar is met eten. Het is zo stom dat zelfs een echt mens er niet over zou zeuren, sterker nog, hij zou het gewoon opdrinken of niet. Dat is een simpele oplossing, maar het is stom om er steeds weer over te zeuren.'
'Hij doet veel te veel zijn best om grappig te zijn. Zelfs Carrey is niet grappig in zijn rol. Dit is een film die in de kast had moeten blijven en nooit was uitgebracht.' Ik heb gezien dat één persoon deze film leuk vond, misschien is die ene persoon genoeg om het bestaan ervan te rechtvaardigen, maar voor mij is dat niet zo.

Een bom.

text_en:
I was telling my friends recently about a movie i saw in '92 or '93 that had Jim Carrey as first bill but he didn't show up until the last five minutes. No one knew what i was talking about and so i came here to find out what it was.

High strung is one of the worst comedies and thats why its unknown. it's marketing was poor if it had any and had to milk the success of an actor who was in it for five minutes to get it released.

I can describe this movie very easily, nothing happens but you as a viewer will be bitched at for the whole movie about some pathetic persons life. despite the wit to some of the ideas, its absolutely boring. Its been awhile since i saw it but the one repeated thing that comes to mind is the character's inability to accept that no matter how little milk he puts in his cereal there is always some left when he's done eating. It's so stupid even a real person would not bitch about it, in fact they would just drink it or not , Thats a simple solution but to bitch repeatedly about it is dumb.

It tries way too hard to be funny. Even Carrey is unfunny in his cameo. This is a movie that should of been shelved and never released.

I did see one person liked this movie, maybe that one person is enough to justify its existence, for me its not.

A BOMB


text:
Om alles op een rijtje te zetten, was er maar één reden waarom ik zowel het boek als de film heb gelezen. Het was om een goed cijfer te krijgen voor mijn Engelse les.
We kregen het boek en, na een stuk of tien trage uren, was het boek uit. En ik dacht dat ik vrij was. En toen trok mijn leraar de tv de klas in. Hoe lang het ook duurde, de tv werd uitgezet en ik begon onmiddellijk te razen over hoe slecht het was. Ik was niet de enige.
In de eerste plaats was het acteerwerk niet slecht, het was redelijk. De muziek was ook goed (op één uitzondering na waar ik later over zal razen) en de cinematografie was ook behoorlijk.
MAAR DIE DINGEN NIET. Het maakt niet uit of je personages hebt om wie je geeft of een fatsoenlijk plot!!!
Het boek probeert je in elk geval om de personages te laten geven, het laat kleine scènes tussendoor zien om te laten zien dat ze echt menselijk zijn. Maar de film dumpt je er middenin en verwacht dat je meteen van alle personages houdt, wat vooral moeilijk is voor de hoofdpersoon, die ik een afschuwelijk mens vind. Hoe zit het met de hoofdpersoon John Barton? Hij is de hele tijd dat hij in de film zit aan het glimlachen, grappen maken en rondrennen, met Josie aan het flirten, hij is dertig seconden depressief, er is een'spannend' moment en dan maakt hij zich van kant. En moeten wij ons daar iets van aantrekken? Ja. Nee! Omdat de film zijn personage niet heeft opgebouwd, hem niet realistisch of sympathiek heeft gemaakt. Maar dit brengt me wel op het enige compliment dat ik deze film echt kan geven. De begrafenisscène was goed gedaan. Goed gefilmd, het was redelijk ontroerend. En de liedkeuze was briljant. U2's 'With Or Without You' is een fantastisch nummer en perfect voor die scène. Helaas werd het gezongen door dove katten met keelontsteking. De zanger (wie het ook was, ik geef niet genoeg om hem om zijn naam op te zoeken) was HORRENDOUS!!!! Vreselijk!!!! Ik kon gewoon niet geloven dat ze iemand een van de beste nummers ooit zo zouden laten verpesten! Ik zou hem niet betalen, want dan zou ik hem beslist vragen mij geld te geven. En ja, ik weet dat ik een alinea lang heb geklaagd over een liedje in de film, maar ik moest het toch kwijt.
Nog iets wat me dwarszat, was de afloop. Het boek had een redelijk realistische afloop, niet alles was zonneschijn en vrolijkheid. Maar in de film was er alleen maar zonneschijn en vrolijkheid, iedereen was gelukkig, alles was perfect. Het verpestte min of meer alles, hoewel het toch al verpest was door er een film van te maken.
Al met al was deze film de ene ster waard die ik hem puur vanwege de begrafenisscène had gegeven. Ik kon er niet meer tegen. Het enige wat me erdoorheen kon slepen was het feit dat ik goed wilde zijn in Engels en dat telde mee voor mijn cijfer.

text_en:
To get things straight, there was only one reason I read both the book and saw the movie. It was to get a mark in my English class.

We were given the book and, after a dozen or so slow hours, the book was finished. And I thought I was free. And THEN my teacher pulls the TV into the classroom. HOwever long it was later, the TV was switched off, and I immediately started ranting about how bad it was. I wasn't the only one.

First off, the acting wasn't bad, it was reasonable. The music was good too (except for one instance which I will rant about later) and the cinematography was decent too.

BUT these things don't really matter if you don't have characters you care about or a decent plot!!!

The book at least attempts to make you care about the characters, it shows little scenes between some of them to show that they are actually human. The movie, however, just dumps you right in the middle of it and expects you to love all the characters instantly, which is especially hard for the main character who I think is a horrible person. What about the character John Barton? He spends the entire time he's in the film smiling, joking and running around, flirting with Josie, he's depressed for thirty seconds, there's a 'tense' moment and then he kills himself. And are we supposed to care? Yes. Do we? NO!!! Because the movie didn't build up his character, didn't make him realistic OR likable. But this actually brings me to the only compliment I can really give this movie. The funeral scene was well done. Well shot, it was reasonably moving. And the song choice was brilliant. U2's 'With Or Without You' is an amazing song and was perfect for that scene. Sadly, they had it sung by tone deaf cats with laryngitis. The singer (whoever it was, I don't care about him enough to look up his name) was HORRENDOUS!!!! Horrible!!!! I just couldn't believe they would let someone ruin one of the best songs ever like that! I hope they didn't pay him, because I would definitely be asking HIM to give ME money. And yes, I know I've spent a paragraph complaining about a song in the movie, but I had to get it out there.

Another thing that bothered me was the ending. The book had a rather realistic ending, not everything was sunshine and smiles. The movie, however, made it ENTIRELY sunshine and smiles, everyone was happy, everything was perfect. It kinda ruined the entire thing, although it was ruined anyway just by making it a movie.

All in all, this movie was worth the one star I gave it purely because of the funeral scene. I couldn't stand any more of it. The only thing that could get me through it was the fact that I want to do well in English and this counted towards the grade.


text: Misschien is het onrealistisch te verwachten dat een film de rijke diepte, het karakter en de structuur van een prachtige en hoogst onderhoudende roman kan overbrengen. Zo ja, dan is deze recensie misschien te hard over de film. Niettemin was dit, als iemand die intens van het boek heeft genoten en uitkeek naar de verfilming, een grote teleurstelling. De verfilming kwam ongeveer zeven jaar na de publicatie van het boek uit. Om het voor een modern publiek aantrekkelijker te maken, hebben de schrijvers van het script zich gedwongen gezien veel van de contexten en culturele referenties die het boek zo succesvol maakten, weg te laten. Dit haalt voor mij iets van de magie van het boek weg <0xE2><0x80><0x93> het leek zo'n passende roman voor de tijd waarin het werd gepubliceerd en het verliest iets van zijn relevantie en identiteit nu het in een moderner kader wordt geplaatst. Pia Miranda mag dan een goede actrice zijn en, voor zover ik uit interviews heb kunnen opmaken, een heel aardig mens, ze is niet in staat Josie de karakterdiepte en de dimensies te geven die ze volgens mij nodig heeft. Greta Scacchi's rol als Christina Allibrandi is volkomen vergeten en ze weet niet de vonk en de vurige passie over te brengen die hetzelfde personage in het boek uitstraalt. Anthony LaPaglia speelt een redelijke rol in wat een moeilijke rol moet zijn en, als ik het me goed herinner, zijn de respectievelijke acteurs en actrices die John Barton en Katia Allibrandi spelen ook heel goed. Het script en de dialogen, die in het boek zo succesvol zijn, zijn in deze film waardeloos. Het helpt ook niet dat de scriptschrijvers erop staan de volgorde van de gebeurtenissen in de film te veranderen, zodat ze niet meer zo logisch zijn als in het boek. Het is niet logisch om de zelfmoord van John Barton van tegen het einde van de roman naar het midden van de filmversie te verplaatsen, terwijl in de roman duidelijk wordt waarom de zelfmoord vlak voor het einde plaatsvindt. Bovendien is het succes van de roman mede te danken aan het feit dat er uiteindelijk zo veel vragen onopgelost zijn gebleven. Waarom vinden de scriptschrijvers het nodig om alles in de film een happy end te geven <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen dat Jacob Katia Allibrandi ontmoet, dat Christina Allibrandi haar ware afkomst ontdekt en dat soort dingen? Waarom vinden de scriptschrijvers dat alles voor het filmpubliek uit de doeken moet worden gedaan en opgelost? Dit is geen slechte film, hij gaat alleen te vaak over de kop en bevat te veel onvervulde mogelijkheden. Persoonlijk had ik op veel meer gehoopt.

text_en: Perhaps it is unrealistic to expect a movie to adequately convey the rich depth, character and texture of a wonderful and highly entertaining novel. If so, perhaps then this review may be judging the movie too harshly. Nevertheless, as someone who thoroughly enjoyed the book and was looking forward to the movie adaptation, this was a big disappointment The movie adaptation came out approximately seven years after the book was published. To make it more palatable to a modern audience, the scriptwriters have therefore been forced to omit many of the contexts and cultural references contained in the book that made it such a success. This, to me, erases some of the magic of the book -it seemed such an appropriate novel for the times in which it was published and it loses some of its relevance and identity being moved forward into a more modern setting Pia Miranda may be a good actress and, from what I've seen from interviews, a very nice person but she isn't able to give Josie the character depth and dimension that I thought she required. Greta Scacchi's performance as Christina Allibrandi is entirely forgettable and fails to deliver the spark and fiery passion that the same character conveys in the book. Anthony LaPaglia gives a reasonable performance in what must be a difficult role and, if I remember, the respective actor and actress who play John Barton and Katia Allibrandi are also quite good The script and dialogue, so successful in the book, falls flat in this movie. It isn't helped by the fact that the scriptwriters insist on changing the sequence of events in the movie so that they don't make sense like they did in the book. Moving John Barton's suicide from close to the end of the novel to the middle of the movie adaptation makes no sense and serves no purpose, whereas it is evident in the novel why the suicide occurs close to the end. Furthermore part of the success of the novel is it left so many questions in the end unresolved. Why do the scriptwriters feel the need to give everything a happy ending in the movie -i.e. have Jacob meet Katia Allibrandi, have Christina Allibrandi find out her true heritage and the like? Why do the scriptwriters feel that everything has to be spelled out and resolved for the movie audience? This is not a terrible movie, it just falls flat too many times and contains too much unfulfilled potential. Personally I had hoped for much better


text:
Billy Jack (Tom Laughlin) zit vier jaar in de gevangenis omdat hij een hulpsheriff heeft vermoord. In die tijd begint de Freedom School, een hippiecommune onder leiding van Billy's minnaar Jean (Delores Taylor), te bloeien. Ze geven kranten en tv uit die het de man naar de zin maken, zorgen voor kansarme en mishandelde kinderen en gebruiken ongetwijfeld veel drugs (o, sorry, drugsgebruik is daar tegen de regels). Billy helpt de indianen en de Freedom School om de corrupte landeigenaar Posner (Riley Hill) te verslaan, die uiteindelijk de politie en de Nationale Garde erbij haalt, met tragische (denk ik) gevolgen.
'The Trial of Billy Jack' is een afgrijselijke film die je moet zien om hem te geloven. Aan de andere kant kan dat wel eens een te hoge prijs zijn. Hoewel de film een deel van de kampwaarde van zijn voorgangers in stand houdt, wordt elk plezier, onbedoeld of anderszins, bedorven door het feit dat de film drie verdomde uren lang is!!! De pretentieuze, overspannen en hilarische, niet-ironische politieke en sociale inhoud van de film is hier niet het probleem; het is de lengte, en tjongejonge, wat sleept die film.
De eerste Billy Jack had een zekere zuiverheid van vorm. Het was een redelijk onderhoudende film die het lukte om boeiend te zijn, met het kampeefje en het overspannen hippiewereldbeeld dat de ervaring alleen maar versterkte. De film kon zijn pleidooi voor pacifisme nooit rijmen met de aantrekkingskracht van Billy Jack. Laughlins film is tot de rand toe gevuld met zelfingenomenheid en martial-arts-heroïek, maar dat doet er nauwelijks toe. De veel te lange guerrilla-acts van Howard Hesseman en de eindeloze muzieknummers waren de grootste tekortkomingen, maar Laughlin slaagde erin zichzelf in de hand te houden.
Helaas niet, want Trial of Billy Jack druipt van een krachtige dosis narcisme. Laughlins film is tot de rand toe gevuld met genotzucht, die de looptijd van de film opvult met genotzucht en zelfvoldane poses. Minstens een derde van de film bestaat uit lange, eentonige voorstellingen van afgrijselijke smoesjes voor'muziek' door mensen zonder enig talent (op z'n zachtst gezegd, Laughlins dochter Teresa). Billy Jack wordt door iedereen beschouwd als een toonbeeld van deugdzaamheid, zij het een beetje gebrekkig, waarover wordt gezongen en die wordt aanbeden door de kinderen van de vrijheidsschool <0xE2><0x80><0x93> ja, aardige nederigheid, Tom. En natuurlijk is Laughlins zelfingenomen zelfverzekerdheid dat we het eens zullen zijn met onze helden en hun verderfelijke politieke standpunt ook nogal ontmoedigend, maar dat probleem weet hij te omzeilen <0xE2><0x80><0x93> min of meer.
De politiek is van nature lachwekkend, accepteert en onderschrijft elk stukje radicaal, links complotjargon. Maar de manier waarop Laughlin de kwesties schildert, maakt ze pas echt aanstootgevend. Hij zet de climax van het bloedbad in de film naast schietpartijen in het echte leven op school, zoals die in Kent State, die hij afschildert als met voorbedachten rade gepleegde massamoord door de Nationale Garde. De schurken zijn bekrompen, inhalige, zeurderige stromannen, niet eens overtuigend als karikaturen. Laughlin en Co. lijken ervan overtuigd dat ze zo belangrijk zijn dat ze door de FBI, de CIA en de Amerikaanse regering in het algemeen worden onderzocht vanwege hun'schroeiende onthullingen' (Laughlin zou in het echte leven dit excuus gebruiken voor het mislukken van zijn latere Billy Jack Goes to Washington). De journalist die Jean interviewt, herhaalt de linkse complotpropaganda zoals die bekend is. Het uiteindelijke bloedbad is zo overdreven dat het tegelijkertijd ontstellend en lachwekkend is; het idee dat iemand dit standpunt werkelijk zou handhaven, is echter wat hier werkelijk ontstellend is (hoewel niet zo lachwekkend als het idee dat duizenden kogels die door getrainde Gardisten worden afgevuurd, alleen maar kunnen resulteren in drie doden in een enorme menigte). Dit is beledigend, niet vanwege de politiek, maar vanwege de oneerlijkheid; het is gemakkelijk om iedereen die tegen je is als een wrede, gemene fascist af te schilderen, en zo (in theorie althans) elk mogelijk argument tegen de film te weerleggen. Je kunt bijvoorbeeld geen hekel hebben aan deze film als je geen betaalde spion bent, Man. Het is een kinderlijk argument, en het zegt veel over Laughlin dat het zijn voornaamste verdediging tegen kritiek is. En we zitten nog steeds met het probleem dat Billy Jack die de boel op stelten zet praktisch antithetisch is aan de vredes- en liefdesboodschap die we verondersteld worden te krijgen.
Oké, de film heeft een zekere kampwaarde. De lange indiaanse visie-scènes <0xE2><0x80><0x93> waarin Billy Jack zijn 'geestelijke dubbelganger' het hoofd biedt. '... en een grot vol demonen <0xE2><0x80><0x93> zijn op een bepaalde manier best grappig. Veel van de dialogen en het acteerwerk zijn pathetisch slecht (ik ben dol op de scène waarin een hippie voorstelt dat de Vrijheidsschool 'de hel uit moet!'). Maar de hele film <0xE2><0x80><0x93> en de hele lange <0xE2><0x80><0x93> is zo opgeblazen zelfingenomen dat je er niet eens van kunt genieten. Na twee uur smacht je al naar de oorspronkelijke film, met het 'epictische' karategevecht op het gazon, Howard Hessemans onsamenhangende improvisatiekomedie, en ja, Covens kampklassieker 'One Tin Soldier' <0xE2><0x80><0x93> en dan besef je dat je nog een uur te gaan hebt! Maar over het geheel genomen is dit een film die zelfs de grootste liefhebber van slechte films liever niet zou willen zien.

/10

text_en:
Billy Jack (Tom Laughlin) spends four years in prison for his killing of a sheriff's deputy. During that time, the Freedom School, a hippie commune led by Billy's lover Jean (Delores Taylor) begins to prosper, releasing newspapers and TV that stick it to the man, caring for underprivileged and abused children, and no doubt doing lots of drugs (oh, I'm sorry - drug use is against the rules there). Billy helps the Indians and the Freedom School stick up to the crooked landowner Posner (Riley Hill), who ultimately calls out the police and National Guard, with tragic (I guess) results.

"The Trial of Billy Jack" is an atrocious film that has to be seen to be believed. On the other hand, that may be too high of a price. While it maintains some of the camp value of its predecessors, any enjoyment, unintentional or otherwise, is done in by the fact that the movie is THREE FRICKING HOURS LONG!!! The movie's pretentious, overwrought and hilariously un-ironic political and social content isn't the problem here; it's the length, and boy does it drag.

The first Billy Jack had a certain purity of form. Clocking in at about two hours, it was a reasonably entertaining film which managed to be watchable, with the camp cheesiness and overwrought hippie world-view only enhancing the experience. The movie could never reconcile its pleas for pacifism with the appeal of Billy Jack's martial arts heroics, but it hardly mattered. The overlong guerrilla theater routines by Howard Hesseman and the interminable music numbers were the biggest flaws, but Laughlin managed to keep himself in check.

No such luck here, as Trial of Billy Jack drips with a potent strain of narcissism. Laughlin's film is filled to the brim of self-indulgence, padding the film's running time with self-indulgence and smug posturing. At least a third of the movie is lengthy, droning performances of atrocious excuses for "music", by people with no talent (most egregiously, Laughlin's daughter Teresa). Billy Jack is continually celebrated throughout as a paragon of virtue, albeit a somewhat flawed one, sung about and worshiped by the freedom school kids - yeah, nice humility, Tom. And of course, Laughlin's smug self-assurance that we'll agree with our heroes and their noxious political viewpoint is rather off-putting as well, but he gets around that problem - sort of.

The politics are by their nature laughable, accepting and endorsing every bit of radical, leftist conspiracy jargon as concrete fact. But the way Laughlin paints the issues is what makes it truly offensive. He juxtaposes the film's climactic massacre with real life school shootings like Kent State, portraying them as premeditated acts of mass murder by the National Guard. The villains are bigoted, greedy, harrumphing straw-men, not even convincing as caricatures. Laughlin and Co. seem convinced that they're so important that they're being investigated by the FBI, CIA, and the US government at large for their "scorching exposes" (Laughlin would, in real-life, use this excuse for the failure of his later Billy Jack Goes to Washington). The journalist interviewing Jean repeats leftist conspiracy propaganda as known fact. The final massacre is so over-the-top, it's simultaneously appalling and laughable; the idea that someone would actually hold this viewpoint, however, is what's truly appalling here (although, not as laughable as believing that thousands of rounds fired by trained Guardsmen could only result in three deaths in a huge crowd).

This is offensive, not because of the politics, but because of the dishonesty; it's easy to paint everyone opposed to you as a brutal, vicious Fascist, and thus (in theory, anyway) renders any possible argument against the film moot. Like, you can't dislike this movie unless you're a paid shill, Man. It's a childish argument, and it says a lot about Laughlin that it's his primary defense against criticism. And we STILL have the problem that Billy Jack is kicking ass is pretty much antithetical to the peace and love message we're supposed to be getting.

Okay, the movie has some camp value. The lengthy Indian vision scenes - where Billy Jack confronts his "spirit double" and a cave full of demons - are pretty darn funny, in a trippy sort of way. A lot of the dialogue and acting is pathetically bad (I love the scene where a hippie suggests that the Freedom School "BOMB THE HELL OUT OF THEM!"). But is so pompously self-important throughout - and so LONG - that it isn't even enjoyable. Two hours in, you'll be pining for the original film, with the "epic" karate fight in the lawn, Howard Hesseman's rambling improv comedy, and, yes, Coven's camp classic "One Tin Soldier" - and you'll realize that there's still an hour to go! But overall, this is a film that even the biggest bad movie buff should be leery of approaching.

0/10


text:
Dit is een van de slechte films waar ik echt van geniet. Het is niet pijnlijk of saai om te zien, maar valt in plaats daarvan in de categorie van de flauwe en stomme films die er een geweldige feestfilm van maken. Net als Plan 9 van _Outer Space_ doet deze film zo zijn best om iets te zeggen, en het komt over als een compleet lachwekkend fiasco. De over de top serieuze aspecten van de film tillen het naar dit niveau. De film _The Apple_ tilt het ook (?) naar dit niveau van klerezooi.
Onze held (?) is Billy Jack, een halfbloed Amerikaanse indiaan die de vrede probeert te bewaren door het herhaaldelijke gebruik van botverpletterend geweld! Het doet me denken aan het grappige fragment uit de film _UHF_, wanneer ze reclame maken voor de nepfilm _Gandhi 2_. Het is zo belachelijk, het is geweldig! Verbazingwekkend genoeg was dit de derde Billy Jack-film (na The Born Losers en Billy Jack) en de eerste die een kassucces werd. In feite werd de ook dodelijk serieuze Billy Jack (1971) een kassucces <0xE2><0x80><0x93> niet omdat het een goede film was (hoewel hij niet zo slecht was als The Trial of Billy Jack), maar omdat het een perfecte film voor die tijd was. De hippieachtige aspecten van de film werkten in 1971, maar in 1974 was hij gereduceerd tot een cliché.
<0x3E> Een moment dat je niet mag missen in deze film <0xE2><0x80><0x93> het jongetje met een mechanische klauw als hand dat wordt neergeschoten door de slechte soldaten terwijl het jongetje zijn konijn probeert te redden! Bedoeld om aangrijpend te zijn, maar in plaats daarvan is het gewoon hysterisch grappig!
<0x3E> FYI <0xE2><0x80><0x93> Deze film had de twijfelachtige eer geselecteerd te zijn voor opname in het boek _The Fifty Worst Movies of All Time_ van Harry Medved. Ik ben het van harte eens met die keuze <0xE2><0x80><0x93> maar ik moet toegeven dat het een 2 krijgt omdat het zo verdomd grappig is <0xE2><0x80><0x93> en dat is het niet eens de bedoeling!

text_en:
This is one of the BAD films I really enjoy. It is not painful or boring to watch but instead falls into the hokey and stupid category that make it great party film. Like Plan 9 from Outer Space, this movie tries so hard to say something and comes off as a completely laughable fiasco. The over-the-top completely serious aspects of the movie raise it to this level. The movie The Apple also rises (?) to this level of dreck as well.

Our hero (?) is Billy Jack, a half-breed American Indian who teaches peace through the repeated use of bone-crunching violence! It reminds me of the funny segment from the movie UHF when they advertise the fake movie "Gandhi 2" and feature Gandhi kicking butt and driving a sports car. It's so ridiculous, it's great! Amazingly enough, this was the third Billy Jack film (after The Born Losers and Billy Jack) and the first to bomb at the box office. In fact, the also deadly serious Billy Jack (1971) made zillions at the box office--not because it was a good film (though it wasn't quite as bad as The Trial of Billy Jack) but because it was a perfect film for the times. The hippy-ish aspects of the movies worked in 1971 but by 1974, it was reduced to a cliché.

A moment not to be missed in this movie--the little boy with a mechanical claw for a hand being gunned down by the evil soldiers as the boy tries to rescue his pet bunny! Meant to be poignant, it's just hysterically funny instead!

FYI--This film had the dubious distinction of being selected for inclusion in the book "The Fifty Worst Movies of All Time" by Harry Medved. I heartily agree with the choice--but must admit it gets a 2 because it's so darn funny--and it doesn't even intend to be!!


text:
Ik zag dit vele jaren geleden toen het voor het eerst uitkwam. Ik had eerder genoten van billy jack voor wat het was, een interessante kleine actiefilm met een links politiek geweten. Dus dacht ik dat ik wist wat ik kon verwachten.
Maar niets had me voorbereid op de pure, verbijsterende bombast van het magnum opus van de auteur Tom Laughlin. De simplistische politieke ideeën die hij in dit voorbeeld van ellendige uitspattingen belichaamt, doen Michael Moore en Leni Reifenstahl amateurs lijken.

Ken je die oude mop over hoe je de aandacht van de muilezel moet trekken door hem eerst met een balk op zijn kop te slaan? Nou, Laughlin voelt de noodzaak om die arme muilezel met een heimachine de grond in te stampen tot hij in een gat zit dat zo diep is dat je China aan de andere kant kunt zien. Subtiliteit, dubbelzinnigheid, ambivalentie, zelfs de mogelijkheid dat ze twee kanten van een zaak zijn, zijn begrippen die geen plaats hebben in zijn universum.
Als je het type bent dat gelooft dat de wereld een plek is van Zwart en Wit, Goed en Kwaad, met nul tinten ertussen, dan kun je deze film misschien wel aan. Maar laat alle anderen op hun hoede zijn.

text_en:
I saw this many years ago when it first came out. I had previously enjoyed BILLY JACK for what it was, an interesting little action picture with a leftist political conscience. So I thought I knew what to expect with this one.

But nothing prepared me for the sheer, mind-boggling bombast of auteur Tom Laughlin's magnum opus. The simplistic political ideas he espouses in this example of wretched excess make Michael Moore and Leni Reifenstahl look like amateurs.

You know the old joke about how you have to get the mule's attention by first clobbering him over the head with a two-by-four? Well, Laughlin feels the necessity to pound that poor mule right into the ground with a pile driver until it's in a hole so deep you can see China on the other side. Subtlety, ambiguity, ambivalence, even the possibility of their being two sides to any issue are concepts that have no place in his universe.

If you're the type who believes that the world is a place of Black and White, Good and Evil, with zero shading between, then you may be able to stomach this film. But let all others beware.


text:
Ik kan onmogelijk precies beschrijven hoe verlammend slecht deze film is, behalve zonder te vloeken. Ik vergelijk hem met een van de afgrijselijke veranderende gruwelen uit de verhalen van H.P. Lovecraft. Hoe iemand kan beweren dat hij goed was zonder een intens gesloten persoon te zijn die oprecht in Laughlins (gelukkig niet unieke) soort samenzweringstheorie gelooft, lijkt me onmogelijk.
De film is zo links dat ze bijna moesten urineren op een Amerikaanse vlag. Ik zou zelfs willen zeggen dat hij actief demoniseert dat iedereen die mogelijk wet en orde steunt, of de vrije markt, of iemand anders die de orde in de maatschappij handhaaft (zoals de nationale garde). Zelfs zonder alle politieke omzwervingen in deze film is het afschuwelijk. Met een zootje goedkope plotdraden en onbegrijpelijke niveaus van continuïteitsfouten waar ik letterlijk hoofdpijn van krijg.

Ik ben niet welbespraakt genoeg om de gruwelijkheid van dit ultra-linkse staaltje onzin goed te beschrijven, dus verwijs ik u naar de diepgaande recensie van Ken Bregg van jabootu.com http://www.jabootu.com/tobj1.htm Hij zegt wat ik hier niet kan zeggen zonder grof te worden.

text_en:
It is impossible for me to describe quite the mind numbing level of badness this movie represents save without swearing. I compare to one of the abominable shifting horrors from H.P. Lovecraft's stories. How anyone can claim it was good without being an intensely close minded person who honestly believes Laughlin's (sadly not unique) brand of conspiracy theory frankly seems impossible to me.

The film is so left wing they did all but urinate on an American flag. I would go so far as to say it actively demonizes everyone who could possibly support law and order, or free market, or anyone else who stand for order in society (such as the national guard).

Even without all the political meanderings present in this flick it is horrible. With a bunch of cheesy plot threads and incomprehensible levels of continuity errors that literally make my head hurt.

I am not eloquent enough to properly describe the hideousness of this ultra-left wing piece of tripe, and so I direct you to the in depth review by Ken Bregg of jabootu.com http://www.jabootu.com/tobj1.htm He says what I cannot say here without profanity.