text:
In 1985 deed 'Jim's Fix It' de droom van een jongen uitkomen door hem de kans te geven een film in Barry Norman-stijl te recenseren. De film die hij zag was de onlangs uitgebrachte 'Debielen uit de ruimte'. Hij vond hem geweldig. Toen ik naar de plaatselijke bioscoop ging om hem te zien, bleek die stampvol te zitten met kinderen.
'Debielen' was het grote schermdebuut van Mel Smith en Griff Rhys Jones, na hun successen in zowel 'Not The Nine O'Clock News' als 'Alas Smith & Jones'. Veel televisiekomieken hebben zichzelf voor gek gezet door de overstap naar het grote scherm te maken; het jaar voordat dit uitkwam, speelde Kenny Everett de rol van 'Bloodbath At The House of Death'. en recenter hebben Horne en Cordens 'Lesbian Vampire Killers' de wereld niet in brand gezet.
Hier konden Smith en Jones de schrijvers niet de schuld geven <0xE2><0x80><0x93> zij waren de schrijvers. Smith speelt 'Bernard', een van de vier ruimtewezens van de planeet Blob die van een vakantie genieten in een ruimteschip dat op een caravan lijkt, als een ongeluk hen op de M1 doet neerstorten. Bernard, die op dat moment in de ruimte was, vindt zijn weg naar de aarde en probeert zijn vrienden op te sporen. Meestal worden ruimtewezens in sciencefictionfilms als superintelligent afgeschilderd, maar hier is het precies andersom. De Blob-mensen zijn idioten, zo simpel is het. Met de hulp van een manager die Graham Sweetley (Jones) heet, worden ze beroemdheden.
Afgezien van het feit dat ze een script zonder humor hebben geschreven, hebben Mel en Griff nog een andere grote fout gemaakt: ze hebben hun personages een groot deel van de film uit elkaar gehouden. Iedereen die 'Alas' heeft gezien, zal je vertellen dat ze het beste hebben gewerkt toen ze hun humor op elkaar afreageerden.
'Aufpet's Jimmy Nail grinnikt even als een van de buitenaardse wezens opduikt. Als het leger de deur van het ruimteschip wegblaast, is Nails woede-uitbarsting in de stijl van een automobilist amusant.
Mike Hodges, de regisseur, was verantwoordelijk voor de klassieker van Michael Caine 'Get Carter', dus het is de vraag wat hij hier deed. Hij gaat zijn boekje te buiten. Het is al even verbazingwekkend om te ontdekken dat de grote Verity Lambert wordt opgevoerd als 'directrice van de productie'.
Er zijn een paar lichtpuntjes <0xE2><0x80><0x93> Bernards ontmoeting met een geraamte van een ruimtepiloot en de 'close-ups' van 'Close Encounters', waarin André Mariannes Franse wetenschapper met de ruimtewezens probeert te communiceren door 'The Entertainer' te spelen op een Wurlitzer, maar over het geheel genomen heeft de film weinig aanbevelenswaardigs. Het is in wezen een sketch van twee minuten die zich tot ver buiten zijn grenzen uitstrekt. Toen het personage van Dinsdale Landen in gezang uitbarstte, liep ik bijna de zaal uit. Maar de kinderen met wie ik hem zag, schenen er plezier in te hebben.
Voor hun volgende film 'Wilt' (1989) waren Mel en Griff zo verstandig om Andrew Marshall en David Renwick in te huren om een roman van Tom Sharpe aan te passen. Het corrigeerde alle fouten die de critici in 'Debielen' hadden gevonden.
Nu je het zo ziet, kun je parallellen trekken tussen de beroemdheid van de Blob-mensen en die van de deelnemers aan realityshows. Dus ja, in dat opzicht waren Mel en Griff hun tijd ver vooruit.
Ik heb geen hekel aan 'Debielen', maar gezien het talent dat erbij kwam kijken, had het veel beter moeten zijn.

text_en:
In 1985, 'Jim'll Fix It' made one boy's dream come true by giving him the chance to review a movie Barry Norman-style. The movie he saw was the recently released 'Morons From Outer Space'. He loved it. When I went to see it at my local cinema, I found the place was packed with kids.

'Morons' was the big screen debut of Mel Smith and Griff Rhys Jones, following their successes in both 'Not The Nine O'Clock News' and 'Alas Smith & Jones'. Lots of television comedians have made chumps of themselves making the transition to the big screen; the year before this came out, Kenny Everett starred in the vile 'Bloodbath At The House Of Death' and more recently, Horne and Corden's 'Lesbian Vampire Killers' failed to set the world on fire.

Here Smith and Jones were unable to blame the writers - they were the writers. Smith plays 'Bernard', one of four aliens from the planet Blob enjoying a holiday in a spaceship that resembles a caravan, when an accident sees them crash on the M1. Bernard, who was in space at the time, finds his way to Earth, and tries to track down his friends. Usually in sci-fi movies, aliens are depicted as being super-intelligent, but here its the other way round. The Blob people are idiots, pure and simple. With the help of a manager named Graham Sweetley ( Jones ) they go on to become celebrities.

Aside from penning a script lacking in humour, the other major mistake Mel and Griff made was keeping their characters apart for much of the movie. Anyone who saw 'Alas' will tell you they worked best when bouncing their humour off each other.

'Aufpet''s Jimmy Nail raises a few chuckles as one of the aliens. When the military blows the door off the spaceship, Nail's road rage-style outrage is amusing.

Mike Hodges, the director, was responsible for the Michael Caine classic 'Get Carter', so what he was doing here is anyone's guess. He is completely out of his depth. It is equally surprising to find the great Verity Lambert credited as 'Executive Producer'.

There are a couple of bright spots - Bernard's encounter with a skeletal space-pilot and the 'Close Encounters' spoof where Andre Marianne's French scientist tries to communicate with the aliens by playing 'The Entertainer' on a Wurlitzer but overall the film has little to recommend it. It is basically a two-minute sketch stretched well beyond its limits. When Dinsdale Landen's character burst into song I nearly walked out. The kids I saw it with seemed to enjoy it though.

For their next picture 'Wilt' ( 1989 ), Mel and Griff sensibly hired Andrew Marshall and David Renwick to adapt a Tom Sharpe novel. It corrected every fault critics found in 'Morons'.

Viewed now one can draw parallels between the Blob people's celebrity status and that of reality show contestants. So yes Mel and Griff were ahead of their time in that respect.

I do not hate 'Morons' but considering the talent involved in its making, it should have been far better.


text:
Weet je, meestal heb ik respect voor Britse komedies zoals Monty Python of Britse komedies/sci-fi, zoals Doctor Who, Red Dwerg of Hitchhiker's Guide to the Galaxy.
Ik noem ze op omdat ik een vaste norm wil stellen.
In deze film zat geen enkele lach. Het komt erop neer dat een ruimteschip vol lanterfanters in het Verenigd Koninkrijk landt op een ruimteschip (dat vreemd genoeg aan de binnenkant op een woonwagen lijkt) en dat een internationaal team van Britse en slechte Amerikaanse stereotypen ze gaat onderzoeken. Hill Street Blues van James B. Sikking speelt een CIA-agent die het heerlijk vindt om de ruimtewezens te martelen. De ruimtewezens ontsnappen met de hulp van een vriendelijke verslaggever, die ze in rocksterren verandert. Intussen is hun kapitein gestrand in de ruimte en wordt hij in Arizona afgezet door een vreemdsoortige sekse. Hij wordt opgesloten in een psychiatrische inrichting (een slechte parodie op 'One Flew Over the Cuckoo's Nest' volgt) voordat hij zijn rocksterrenkameraden in New York kan inhalen. Een ruimteschip dat doet denken aan 'Close Encounters of the Third Kind' arriveert en brengt hen naar huis.
De Amerikaanse scènes zijn slecht, omdat het vrij duidelijk is dat de producenten nooit in Amerika zijn geweest. (Het bord op de diner waarop 'Chili' staat, is het meest opvallende voorbeeld. 'Chili' is eten, 'Chile' is een land.) De Amerikanen zijn niets dan slechte stereotypen en in veel gevallen zijn ze vreemder dan de vreemden met een Brits accent.
' 's is in wezen een eendagsvlieg. De ruimtewezens zijn dom. De mensen van de Aarde zijn dom. Het probleem is dat ze niet grappig zijn.

text_en:
You know, I usually have respect for British comedy such as Monty Python or for British comedy/sci-fi, such as Doctor Who, Red Dwarf or Hitchhiker's Guide to the Galaxy.

I list those because I want to establish a standard for good.

This movie didn't have a single laugh in it. Essentially, a spaceship full of slackers crash lands their space ship (which oddly enough, resembles a trailer-home on the inside) in the UK, and an international team of British and bad American stereotypes proceeds to examine them. Hill Street Blues' James B. Sikking plays a CIA officer who delights in torturing the aliens. The aliens escape with the help of a friendly reporter, who turns them into rock stars.

Meanwhile, their captain is stranded in space, and is dropped off in Arizona by a gender confused alien. He is confined to a mental institution (bad parody of "One Flew Over the Cuckoo's Nest" ensue) before catching up with his rock-star comrades in NYC. A spaceship reminiscent of "Close Encounters of the Third Kind" arrives and takes them home.

The American scenes are poorly done because it is fairly obvious that the producers have never been to America. (The sign on the diner that reads "Chile" being the most glaring example. "Chili" is food, "Chile" is a country.) The Americans are nothing but bad stereotypes, and in many cases, are more alien than the British accented aliens.

It's essentially a one-joke movie. The aliens are dumb. The Earth people are dumb. The problem is that they aren't funny.


text:
Het komt niet vaak voor dat je een film ziet die puur, onvervalst gelul is. Dit is er zo een. (Jezus, zelfs de 2/10-ranglijst is royaal.)
De humor die wordt gebruikt is onuitsprekelijk infantiel. Maar een deel van de film is heel erg van deze tijd. Er zijn een paar slimme vondsten in de cultus van beroemdheden en Groot-Brittannië in de jaren tachtig.
Het enige in deze film dat me raakte was de licht sympathieke rol van Mel Smith als het onfortuinlijke buitenaardse wezen Bernard. Nu we het er toch over hebben, ik weet niet eens waarom Smith, en zijn tegenspeler Griff Rhys-Jones, ooit de moeite hebben genomen om dit stuk vuil te maken! Voor mij was de nogal protserige, ordinaire, goedkoop gemaakte film een grote teleurstelling. Het hele ding ziet er zelfs nogal vals en plasticachtig uit!
Vergeleken met 'Debielen uit de ruimte', een eerdere poging van regisseur Mike Hodges, lijkt 'Flash Gordon' op een Bafta-winnend meesterwerk.
Als je niets beters te doen hebt, zou ik je echt niet aanraden deze film te verhuren!

text_en:
It's not often that you see a film that is pure, unmitigated crap. This is one of them. (Hell, even the 2/10 rating is generous)

The humour used is film is unspeakably infantile. Some of if, though, is very much of its time. There are some sly digs at the cult of celebrity and Britain in the 1980s.

The only thing in this film that did it for me was Mel Smith's slightly sympathetic role as the unfortunate alien, Bernard. While we're on the subject, I don't even know why Smith, and his co-star, Griff Rhys-Jones ever bothered making this piece of trash in the first place!!!

One major turn-off for me was the rather gaudy, tacky, cheaply-made look of the film. In fact, the whole thing looks rather false and plastic!!

Compared to "Morons From Outer Space", director Mike Hodges' previous effort of the decade, "Flash Gordon" look like a Bafta award-winning masterpiece.

If you've got nothing else better to do, I really would NOT recommend renting this film out!!


text: Een komedie zou je aan het lachen moeten maken, maar dat lukt niet zo best, ik heb niet één keer gelachen. Toch heeft de film een geweldige bijrollen, maar het script verspilt het talent dat erbij betrokken is. Weer zo'n Britse flop. Een film over debielen en alleen debielen zal genieten van deze saaie kalkoen.

text_en: A comedy should make you laugh this fails miserably,i didnt laugh once.yet it has a great supporting cast,but the script wastes the talent involved.yet another British flop.a movie then about morons and only morons will enjoy this tedious turkey.1 out of 10


text: Een komedie vol actie die noch erg spannend, noch erg grappig is. Deze puberale stoeipartij volgt huurmoordenaar Mark Whalberg door een ontvoeringsplan dat hem in grote problemen brengt. Ik denk dat de moraal simpel en duidelijk is: doden is beter dan ontvoeren. Er wordt af en toe echt gelachen, maar niet genoeg om de momenten van uiterste frustratie te compenseren, als door testosteron opgezweepte personages rondparaderen en zichzelf als een bullebak presenteren. Het (zeer weinig gebruikte) lichaam van Antonio Sobato jr. is de toegangsprijs waard.

text_en: An action-packed comedy that's neither very thrilling nor funny. This sophomoric romp follows hitman Mark Whalberg through a kidnapping scheme that gets him into big trouble. I guess the moral is plain and simple: killing is better than abduction. There are a few genuine laughs, but not enough to balance out the moments of utter frustration as testosterone-fueled characters strut about uttering self-important bull. Antonio Sobato Jrs' (very underused) body is worth the price of admission.


text: Man. Slecht, gewoon slecht. Ik kan me de trailer van deze film nog herinneren. Een goed bewerkte glimp, met alle explosies, en de contouren van het vrouwelijke lichaam die nodig zijn om eruit te zien als iemand anders die mensen vermoordt en dan een seksfilm maakt (knal ze allemaal neer, net als mensen met het james bond-syndroom). Allemaal met de achterkant van Wycleff Jean's Stayin Alive remix... dat heeft je echt opgewonden.<br />Toen zag ik de film. Ik beweer dat hij door een veertienjarige is geschreven. De dialogen zijn zo stom dat je je schaamt bij de gedachte dat iemand getuige zou kunnen zijn van je kijken naar de film. Actiescènes zonder echte opwinding, zielige kleine pogingen tot komisch relief. En laten we niet vergeten dat hij suggestief een bevroren kip streelt... De ergste episode aller tijden.'

text_en:
Man. Bad, just bad. I can remember the trailer for this movie. A well editted glimpse, with all the explosoions, and feminine body outlines necesary to look like another good kill people and then have sex movie (knock 'em all you like people dig james bond syndrome). All with the back drop of Wycleff Jean's Stayin Alive remix.....got you real excited.

Then I saw the movie. I submit that it was written by a 14 year old. Dialogue stupid enough to make you feel ashamed at the thought someone might witness you watching the film. Action scene's with no real thrill, pathetic little attempts at comic relief. And let's not forget, suggestively stroking a frozen chicken........"Worst episode ever"


text: Wat kan ik zeggen? Dit is verreweg de slechtste film aller tijden, nog erger dan Battlefield Earth. De plot en het acteerwerk zijn afschuwelijk en zelfs de grappen zijn stompzinnig. Iedereen zou deze film moeten zien om te weten hoe slecht hij is.

text_en: What can I say, this is by far the worst movie ever, even worse than "Battlefield Earth". The plot and acting are horrible and even the jokes are stupid. Everyone in the world should see this movie so that they would know how bad it is.


text: Ik ben de afgelopen jaren heel vaak bij IMDB geweest, bijna dagelijks zelfs. Maar ik heb nooit de moeite genomen om recensies te schrijven, tot ik een paar dagen geleden The Big Hit op tv zag. Het deed me denken aan die vreselijke dag vier jaar geleden, toen ik Hollywood Theater binnenliep in de hoop een vermakelijke film te zien. Zonder hoge verwachtingen had ik nooit kunnen vermoeden wat me te wachten stond. Ik heb nog steeds nachtmerries als ik naar die afschuwelijke film zit te kijken. Ik krimp ineen als ik die acteurs zie in hun meest recente desastreuze rol. Huur deze film niet, als hij op tv komt, verander dan van kanaal. Bescherm jezelf en je dierbaren tegen het kijken ernaar. Het is verreweg de slechtste film die ik ooit heb gezien, en ik heb ook een paar afschuwelijke gezien. Ik voel me beter nu ik deze recensie heb geschreven, want het idee dat ik The Big Hit heb gezien, laat me misschien eindelijk met rust na vier slopende jaren. Oké, ik overdrijf misschien een beetje, maar het is hoe dan ook een heel, heel, heel slechte film. Kijk er niet naar.

text_en: I have visited IMDB many times for the past few years, actually almost daily. However, I never bothered signing up to give reviews until I saw The Big Hit come on TV a couple of days ago. It reminded of that dreadful day four years ago when I walked into Hollywood Theater hoping to see an entertaining movie. Without high expectations, I could have never guessed what I was in for. I still have nightmares from having to sit through that horrible movie. I cringe when I see those actors in their most recent disastrous. Do not rent this movie, if it comes on TV, change the channel. Protect yourself and loved ones from sitting through it. It is by far the number one worst movie I've ever seen, and I've seen some horrible ones. I feel better for writing this review, that ghost of watching The Big Hit may finally leave me alone after four grueling years. Ok, I may exaggerate a little, but it is a very very very bad movie either way. Don't watch it.


text: Nou ja, het heeft de John Woo-flair met de explosies en de klassieke dubbele Beretta's, maar dit mengelmoesje van een komedie/actie slaat echt nergens op. Het is zoiets als een verknipte manifestatie van een Tarantino-film. Ik weet het niet. Misschien probeerde het wel een parodie te maken op hitman-films in het algemeen, met de goedkope dialogen en buitenissige romances tussen overmatig gefingeerde personages. Maar het levert allemaal niet echt een grappige, irritante kletskoek op die van het begin af aan had moeten worden weggestopt.

text_en: Well it has the John Woo flair with the explosions and the classic dual Berettas but this mish-mash of a comedy/action really falls flat when it's trying to be silly. It's sort of like some screwed up manifestation of a Tarantino-flick. I don't know. It might have tried to parody hit man movies in general with the cheesy dialogue and out-of-the-blue romances between overly-cliched characters. However, all this really produces is an unfunny bore-inducing dribble that should have been shelved from the start.


text: 2 uur van mijn leven die ik nooit meer terug zal krijgen. Het enige wat ik hoef te vragen is: waarom? Waarom zou iemand ooit zo'n slechte, slechte film regisseren? Ik denk dat ik liever 72 uur naar _Orca_ kijk dan dit nog een keer. Ik zal de zielen stelen van degene die deze film heeft gemaakt.

text_en: 2 hours of my life that I will never get back. All I have to ask is why? Why would anyone ever direct such a bad, bad movie. I think I would rather watch Orca for 72 hours then watch this again. I will steal the souls of whoever made this movie.


text: Dit was zonder enige twijfel een van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Het acteerwerk is om te gillen, de stunts en actiescènes zijn lachwekkend, en de plot is belachelijk. Ik kreeg bijna medelijden met Lou Diamond Phillips. Is dit de enige rol die hij kan krijgen? Ik had verwacht dat de film in elk geval kijkbaar zou zijn, maar binnen vijf minuten was ik de tel kwijt als de vriendin van de Wahlberg-figuur zijn appartement binnenloopt, naar een in stukken gehakt lichaam kijkt en zegt: 'Hij is best leuk!'<br />1 van de 10. Bah!

text_en:
This was, without a doubt, one of the worst movies I have ever seen. The acting is atrocious all around, the stunts and action sequences are quite laughable, and the plot is ridiculous. I almost felt bad for Lou Diamond Phillips. Is this the only kind of role he can get? I expected the film to be at least watchable, but the film lost me within five minutes when the Wahlberg character's girlfriend walks into his apartment, eyes a dismembered body, and says, "He's kinda cute!"

1 out of 10. Ugh!


text:
Kirk Wongs 'The Big Hit' uit 1998 heeft een grappig uitgangspunt <0xE2><0x80><0x93> een beroepsmoordenaar die toevallig de vriendelijkste man is die je je kunt voorstellen. En het is af en toe een grappige film, maar hij irriteert ook met zijn voortdurende poging om de hipste film ooit te zijn, en hij lijkt deels op een te lange rapvideo, wat na een tijdje meer dan vermoeiend is. Er zijn een paar hilarische scènes, maar helaas worden die door de irritante overvleugeld.
Melvin Smiley (Mark Wahlberg) is een beroepsmoordenaar. En hij is echt heel, heel aardig. In feite is hij zo'n aardige vent dat hij alleen maar gebruikt wordt door zijn twee bloedmooie vriendinnen (gespeeld door Christina Applegate en Lela Rochon), en de meeste van zijn huurmoordenaarsvriendjes proberen hem ook te bedonderen wanneer ze maar kunnen...
...Deze huurmoordenaarsvrienden worden gespeeld door Lou Diamond Phillips, Bookeem Woodbine en Antonio Sobato jr., en hoewel ik niet noodzakelijkerwijs zou willen zeggen dat hun optredens waardeloos waren, zijn ze geen van beide de moeite van het vermelden waard, en dat geldt ook voor de voorstelling van Wahlberg zelf. Oké, Lou Diamond Phillips is soms best grappig, maar zo vaak als zijn personage grappig is, zo irritant is hij ook, simpelweg omdat hij te overdreven en te stereotiep is. Christina Applegate en Lela Rochon spelen een goed uitziende vrouwelijke bijrollen, maar een van de weinige echt goede voorstellingen wordt gegeven door de mooie China Chow, die de dochter van een rijke Japanse zakenman speelt in de vrouwelijke hoofdrol. De bijrollen worden gespeeld door Elliot Gould, die, zoals te verwachten was, de beste rol in de film speelt, en Avery Brooks, die ook heel goed past als de baas van de huurmoordenaars.
'The Big Hit' is een vermoeiende tijdverspilling als je niets beters te doen hebt, maar alle pogingen om de'stomme' film te zijn die ooit op het scherm is verschenen, zijn gewoon te irritant om echt plezier aan te beleven. Deze film werd geproduceerd door cultregisseur John Woo. John Woo was een briljant filmmaker in zijn tijd in Hongkong, met geweldige titels als 'A Better Tomorrow', 'The Killer' of 'Bullet In The Head', maar op zijn laatst na het redelijke 'Face/Off' is zijn naam verbonden aan kaskrakers die nauwelijks de middelmaat bereiken, zoals 'The Big Hit'. Wat jammer.

text_en:
Kirk Wong's "The Big Hit" of 1998 has a funny premise - a professional killer who happens to be the friendliest guy one could imagine. And it is a funny film occasionally, but it also annoys with its constant attempt of being the hippest movie ever made, and partly seems like an overlong rap-video, which is more than tiring after a while. There are some hilarious sequences, but, unfortunately, the annoying ones overwhelm.

Melvin Smiley (Mark Wahlberg)is a professional assassin. And he is a really, really nice guy. Actually, he is such a nice guy that he is just being used by his two smoking hot girlfriends (played by Christina Applegate and Lela Rochon), and most of his hit-men buddies also hoodwink him whenever they can...

...These hit-men friends are played by Lou Diamond Phillips, Bookeem Woodbine and Antonio Sobato Jr., and although I wouldn't necessarily say that any of their performances sucked big time, they are not really worth mentioning either, and neither is the performance of Wahlberg himself. OK, Lou Diamond Phillips is quite funny at times, but as often as his character is funny, he is also annoying, simply because he is too exaggerated and stereotypical. Christina Applegate and Lela Rochon make a good looking female supporting cast, one of the few truly good performances however, is delivered by the beautiful China Chow, who plays the daughter of a rich Japanese businessman in the female lead. The supporting cast includes Elliot Gould, who, not surprisingly, delivers the best performance in the film, and Avery Brooks, who also fits in quite well as the hit-men's boss.

"The Big Hit" is an endurable time-waster if you really have nothing better to do, but over-all the attempts of being the 'cooooolest' film that ever hit the screen are just too annoying to really have a good time. This film was produced by cult director John Woo. John Woo was a brilliant filmmaker in his Hong Kong days, with great titles such as "A Better Tomorrow", "The Killer" or "Bullet In The Head", but at the latest since after the passable "Face/Off", his name is connected with blockbusters that barely reach mediocrity, such as "The Big Hit". What a pity.


text:
Als acteur haalt Sidney hier en daar wel een paar grappige momenten uit, maar het probleem is dat hij als regisseur niet veel voorstelt, zoals hij keer op keer liet zien toen hij zijn carrière begroef door luie regisseur van een fantastische acteur te worden. Cosby en hij hebben wat chemie en er is een oké-situatie voor een film en dan is er gewoon geen film.

Flip Wilson komt opdagen om een weinig grappige versie van zijn prediker te spelen, niet één maar twee keer in de film. Richard Pryor is grappig in een kleine rol. De scènes gaan eindeloos door en zijn even goed als Sidney in een paar van zijn eigen komedies, en Belefonte moet in een Troama-film worden gezet met een komedie in de hoofdrol, en na de eerste helft wordt het praktisch Belefontes film, als zijn overdreven en onderbelichte beroving Cosby en Poitier uit de weg duwt en de film naar de plee gaat. Slechte achterstevorenprojectie zou een anticlimax zijn als de achtervolgingsscène de bar weer laat zakken terwijl hij afsluit met een soort Butch en Sundance high fall non knevel met dummy's.
Echt beroerd tegen de tijd dat het voorbij is. 70's mode en opzichtigheid sluiten de onaangename tijd af.

text_en:
As an actor Sidney does pull off some funny moments here and there, the problem is that he's not much of a director as he showed over and over again as he buried his career by turning into lazy director from fantastic actor. Cosby and he have some chemistry and there is an okay set up for a movie then just no movie.

Flip Wilson shows up to do an unfunny version of his preacher man, not once but twice in the film. Richard Pryor is funny in a small part.

Scenes just go on forever and as good as Sidney is at some of his own comedy Belefonte needs to be put in a Troama movie with comedy acting like this, and after the half way point it practically becomes Belefonte's movie as his overacted and underfunny mugging pushes Cosby and Poitier out of the way and the movie goes into the toilet. Bad rear projection would be antic chase scene lower the bar again as it wraps up with some sorta Butch and Sundance high fall non gag with dummies.

Really lousy by the time it's over. 70's fashion and garishness top off the unpleasant time.


text:
Irene Dunne wordt om de een of andere vreemde reden 'Buckshot' genoemd door haar cowboyman FRED MacMurray. Dat alleen al zou grappig en vertederend moeten zijn. Maar dat is het niet.
Jammer dat Irene Dunne na het daverende succes van films als LIFE WITH FATHER zo wanhopig verlangde naar een goede rol dat ze ermee instemde genoegen te nemen met een film als deze: een saaie, voorspelbare, banale komedie die manhaftig zijn best doet grappig te zijn door haar een paar slapstickpassen te laten doen die ongeveer even grappig zijn als een gestoten teen.
Zo nu en dan valt er een pauze in de procedure die Dunne en MacMurray de kans geeft ons eraan te herinneren dat ze nog steeds dezelfde sympathieke sterren zijn. Maar dan neemt het script het weer over en worden ze gedwongen een aantal onwaarschijnlijke scènes te spelen.
Voor de goede orde hebben ze ook nog twee onuitstaanbare meisjes (gespeeld door een onaantrekkelijke Natalie Wood, die duidelijk wel een ongemakkelijke rol had) en Gigi Perreau. Ze voegen niets toe aan de charme of aan de situaties waar je bijna om moet lachen. Een van de hoogtepunten van de komedie is zogenaamd wanneer Dunne de lievelingsstier van de buren doodschiet. Je begrijpt wel wat ik bedoel.
Deze kun je overslaan. Zelfs de aanwezigheid van twee topsterren kan niet voorkomen dat het de meest ongepaste komedie van het decennium wordt.

text_en:
IRENE DUNNE, for some strange reason, is called "Buckshot" by her cowboy husband FRED MacMURRAY. That alone is supposed to be funny and endearing. Not.

Too bad that after the smash success of films like LIFE WITH FATHER, Irene Dunne was so desperate for good parts that she agreed to settle for a film like this--tedious, predictable, banal sort of comedy that struggles manfully to be funny by putting her through some slapstick paces that are about as funny as a stubbed toe.

Occasionally there's a lull in the proceedings that gives Dunne and MacMurray a chance to remind us that they're still the same old likable stars. But then the script takes over again and forces them to play a series of unlikely scenes.

For good measure, they have two obnoxious girls (played by a plain looking Natalie Wood who clearly did have an awkward stage, and Gigi Perreau). They add nothing to the charm or situations which strain for laughs. One of the comedic highlights is supposedly when Dunne shoots a neighbor's pet bull. You get my drift.

You can skip this one. Even the presence of two top-flight stars can't save it from being the most inappropriately titled comedy of the decade.


text: Omdat ik de lieftallige Irene Dunne vele jaren geleden had zien optreden in haar bekendere film 'The Awful Truth' (1937), keek ik met grote verwachtingen uit naar het zien van mijn onlangs aangeschafte dvd 'Never a Dull Moment'.<br />Maar ik besefte al snel dat deze film veel minder goed was dan elke andere film waarin ze ooit een rolletje had gehad. Irene Dunne, die toen 52 jaar oud was en het einde van haar filmcarrière naderde, was niet te vergelijken met Fred MacMurray, die 10 jaar jonger was, wat misschien ook het gebrek aan chemie tussen de twee sterren verklaart. Het schrijven van het script is erg slecht en het ontbreekt hun allebei aan een slimme en gevatte dialoog om mee te werken. Naar mijn mening hadden ze de hofmakerij wat interessanter kunnen maken met een paar romantische intermezzo's inbegrepen, maar in plaats daarvan zien we een paar minuten van de onderste helft van benen die door gangen lopen; erg fantasieloos en goedkoop gedaan, maar ik neem aan dat het voorrang had kunnen krijgen om ze in allerijl naar het platteland te krijgen voor al die stomme slapstick-actie. In deze film zingt Irene Dunne ook, maar hoezeer ik ook op Irene gesteld ben en haar bewonder om het feit dat ze zo'n geweldige actrice is geweest, zingen was beslist niet een van haar sterkste eigenschappen en vooral het eerste nummer is behoorlijk g<0xC3><0xAA>nant; het zou beter zijn geweest als een beroepszangeres haar stem een andere naam had gegeven. Het is ook heel duidelijk dat het snelle paardrijden en van het paard gegooid worden door een stuntman gebeurde. Al met al een grote teleurstelling, voornamelijk door het slechte acteerwerk en het slechte scenario en een triest einde van wat voor Irene Dunne verder een geweldige acteercarrière is geweest, maar deze film zou op een regenachtige zondagmiddag kinderen van acht tot veertien kunnen aanspreken, voornamelijk vanwege de dwaze slapstickhumor en de ongecompliceerde verhaallijn die deze leeftijdsgroep meer zou kunnen aanspreken.

text_en:
Having seen the lovely Irene Dunne perform many years ago in her better known movie "The Awful Truth" (1937), I looked with great expectations forward to watching my recently acquired DVD "Never a Dull Moment".

However, I soon realized the awful truth that this movie was much below par to any previous movie she has ever starred in. Irene Dunne who was 52 years old at the time and approaching the end of her movie career was poorly matched with Fred MacMurray who was 10 years her junior, which might also explain perhaps the lack of chemistry between the two stars.

The script writing is very poor and lacking of any clever and witty dialog for both of them to work on. In my opinion they could have made the courtship a bit more interesting with some romantic interludes included, instead what we see are a few minutes of the bottom half of legs shoveling through hallways; very unimaginative and cheaply done, but I suppose the priority might have been to get them in a hurry out into the rural country side for all the silly slapstick action.

Irene Dunne also sings in this movie but as much as I love and admire Irene for having been a great actress, singing was definitely not one of her strongest attributes and especially the first number is quite embarrassing; it would have been better if a professional singer had dubbed her voice. It is also made quite obvious that the fast horse riding and being thrown of the horse was done by a stunt person.

All in all a big disappointment, mainly due to bad directing and bad script writing and a sad end to what has otherwise been a great acting career for Irene Dunne, however this movie might appeal to children 8 to 14 on a rainy Sunday afternoon, mainly for the silly slapstick humor and uncomplicated story line which might be more appealing to this age group


text:
Deze film gaat over het ouder worden, het liefhebben, het verliezen en het in het reine komen met de wereld als een plek van verandering en geweld. Maar het gaat alleen maar 'over' die dingen en niet meer.
Omdat het een 'boodschap'-film zonder boodschap is, is hij op geen enkel niveau overtuigend. De enige dimensie van de hoofdpersoon is dat hij de stad van zijn jeugd opnieuw bezoekt en dan geschokt is door hoe anders die is (wie wist dat Columbia een gewelddadige stad is?) Zijn pseudo-existentialistische overpeinzingen vallen over elkaar (humanistisch, misantropisch, opstandig, gedesillusioneerd) en overtuigen zijn jonge geliefde nog minder dan het publiek. De jonge geliefde in kwestie wordt zelfs de luxe van eendimensionaliteit bespaard: hij is niet eens eendimensionaal. De homoseksuele relatie tussen de twee personages is volkomen onnodig en gekunsteld; ze lijkt te zijn bedacht om de controversiële factor te benadrukken, maar het ontbreekt aan chemie en geloofwaardigheid (waarom zijn ze samen <0xE2><0x80><0x93> als het alleen om de seks gaat, waar is dan de seks?). Ze dient alleen om de eenzame plotwending in het verhaal (de tweede minnaar) op gang te brengen, wat een wanhopige poging lijkt om de film uit het niets te redden.
Het boek, waarop de film is gebaseerd, heeft een socratische ondertoon; de film'slim' vertaalt het in dogmatisme (met een hamer boven je hoofd) in plaats van ironie (als Fernando al vragen opwerpt, blijven ze hangen in het vacu<0xC3><0xBC>m van de verwarde pogingen van de regisseur om uit te vinden waar zijn film heen gaat). Zie in plaats daarvan 'Amores perros' of 'Ratas, ratones, rateros' of lees Fernando Vallejo's boek.

text_en:
This movie is about aging, loving, losing, and coming to terms with the world as a place of change and violence. However, it is only "about" these things and no more.

Being a "message" movie with no message, it fails to convince on every level. The protagonist's single dimension is his revisiting the city of his childhood only to be shocked by how different it is (who knew that Columbia is a violent place?) His pseudo-existentialist musings fall all over the map (humanist, misanthropic, rebellious, disillusioned) and convince his young lover even less than the audience. The young lover in question is spared the luxury of being even one-dimensional: he's a scripted appendix to the gun in his belt and the stereo blasting "rock" music (standing in for America's cultural hegemony?) The homosexual relationship between the two characters is completely unnecessary and artificial; it seems thrown in to raise the controversy factor but lacks in chemistry and credibility (why are they together - if it's only for the sex, where is the sex?) It only serves the purpose of bringing about the solitary plot twist in the narrative (namely, the second lover), which seems like a desperate attempt to save the movie out of nowhere.

The book, upon which the movie is based, has some Socratic undercurrent; the movie "cleverly" translates it into dogmatism (with a hammer over your head) rather than irony (if any questions are raised by Fernando, they just hover in the vacuum of the director's confused efforts to figure out where his movie is going.) See instead 'Amores perros' or 'Ratas, ratones, rateros' or read Fernando Vallejo's book.


text:
Anurag Kashyaptons prees kritisch _Black Friday_, verhoogde mijn verwachtingen van _No Smoking_ en verwachtte dat het een fatsoenlijk drama zou zijn met een sterke boodschap tegen roken. Maar al die zinloze onzin die je in naam van de creativiteit in de ene na de andere scène wordt voorgeschoteld, drijft je uiteindelijk over de grens van de tolerantie. Voor de eeuwigdurende duur van deze verontschuldigende film was die schattige Ayesha Takia de enig mogelijke afleiding.
K, ja, als je het goed leest, staat er een enkele alfabetische naam (John Abraham) die een succesvolle, door zichzelf geobsedeerde man is die gewoon lijkt te leven zonder een sigaret op te steken. Tot groot verdriet van zijn vrouw, die ook optreedt als zijn geheime secretaresse, Anjali (Takia) die hem van die gewoonte probeert af te helpen, lijkt de obsessie K nooit meer te verlaten. En dan zijn er zijn vrienden, die hem in de steek hebben gelaten, die hem introduceren bij een zekere _Prayogshala_, met gegarandeerde resultaten.
En, komt onze held in beweging? Niet voordat zijn vrouw hem dwingt om een bezoek te brengen aan de _Prayogshala_ in aftandse metalen krotten onder leiding van Shri Shri Prakash Guru Ghantal Baba Bangali Sealdah Wale (Paresh Rawal) die magische invloed lijkt uit te oefenen op zijn onderdanen, die soms grenst aan barbarisme. En dan is er nog iets wat _Cigarette Shastra_ wordt genoemd en dat de onder Er is geen ontsnapping mogelijk met het contract van Babakan! Misdadigers worden op magische wijze opgespoord, zelfs als ze naar Afrika zouden ontsnappen of af en toe in Siberië zouden worden opgesloten! Absurditeiten houden daar niet op. De nPrayogshala-nade heeft een plek voor geoogste zielen, een callcenter voor in burqua geklede vrouwen, manieren om vingers af te hakken van misdadigers die weer sigaretten aanraken. Het is gewoon weer iets anders dat ze erin slagen hen weer aan zich te binden, als ze een nieuw slachtoffer voor de ontwenningskuur weten te strikken.
Waarschijnlijk zal deze film in al zijn vreemdheid voor zelfbenoemde intellectuelen wel ergens op slaan, maar voor degenen die op zoek zijn naar een greintje logica: hou je gedeisd! Misschien was de film wel nobel van plan mensen tegen rook te beschermen. Nou, vanwege de hoofdpijn die je krijgt als je dit ziet, zou je wel eens een heel pakje kunnen willen oproken. De niet-roker zou het spul ook wel eens willen uitproberen, als het niet was om de dingen die de Baba doet af te keuren!

text_en:
Anurag Kashyap’s critically acclaimed ‘Black Friday’, raised my expectations from No Smoking, expecting it to be a decent drama carrying a strong message against smoking. But, all of the pointless nonsense hurled at you scene after scene in the name of creativity actually drives you beyond the threshold of tolerance. For the eternal length of this apology of a film, cutie Ayesha Takia was the only possible distraction.

K, yes you read it right, it’s a single alphabet name (John Abraham) is a successful, self-obsessed man who just can’t seem to live life without lighting up a cigarette. Much to the chagrin of his wife who also doubles up as his secret secretary, Anjali (Takia) who tries to rid him off the habit, the obsession never seems to leave K. Enter, his friends who have quit the butt, introduce him to a certain ‘Prayogshala’ with guaranteed results.

Well, does our hero budge? Not until his wife leaves him compelling K to visit the ‘Prayogshala’ in run down metal shacks led by Shri Shri Prakash Guru Ghantal Baba Bangali Sealdah Wale (Paresh Rawal) who seems to wield magical influence on his subjects which sometimes borderline barbarism. Then, there is something called the ‘Cigarette Shastra’ that the subject is supposed to read, and then sign a contract!

Baba’s contract comes with no escape! Offenders are magically tracked even if they were to escape to Africa or at times confined in Siberia! Absurdities don’t just end there. The ‘Prayogshala’ has a place for harvested souls, a call centre of burqua clad women, ways to chop fingers off offenders who touch cigarettes again. It’s just another thing that they manage to reattach them too, when they get a new victim to sign up for the rehab.

Probably, this movie in all its weirdness may make sense to self styled intellectuals, but for those looking for some semblance of sense, just Keep Out! Maybe the movie had noble intentions to ward people from smoke. Well, for the headache you get after watching this, you may actually want to puff off a whole packet. The non-smoker too may want to try out the stuff, if not for anything but to disapprove the stuff the Baba does!


text: Ik had veel verwacht van Anurag Kashyap, die erom bekendstond dat hij echt was en de werkelijkheid liet zien. Maar nadat ik de film had gezien, begreep ik er helemaal niets meer van. Wat is de inhoud van de film? Welke boodschap wil hij overbrengen? Ik begreep er helemaal niets meer van. Het was moeilijk te geloven dat de regisseur van _Zwarte Vrijdag_ 'Geen Roken' had gezegd. Ik zag 12-18 mensen halverwege de film weggaan. De enige goede bijrol in de film was die van Ranvir Shorey, die het fantastisch deed. Het was een genot om te zien dat Paresh Rawal zich niet belachelijk maakte. Maar zijn acteerprestaties misten de kracht die het personage nodig had. En zoals u misschien al hebt begrepen, heb ik nog steeds geen idee waar de film over ging. En eerlijk gezegd wil ik dat ook niet weten. Je doet zo je best om te begrijpen wat NO ROOKING probeert te zeggen, maar de film is als een grote puzzel die maar niet opgelost wil worden.

text_en: I expected a lot from Anurag Kashyap, as he was famous for being real and showing reality. But after watching the movie i didn't understand a single thing. What is the content of he movie. What message he wants to give ? I was completely lost. It was difficult to believe that the director of BLACK Friday made NO SMOKING. I saw 12- 18 people leaving the movie halfway. The only good hing about the movie was Ranvir Shorey who did brilliant job. It was a joy to watch Paresh Rawal not making a fool of himself. But his performance lacked a punch that the character demanded. And as you may have gathered, I still have no clue what the movie was about. And quite frankly, I don't want to know.You try so hard to understand what NO SMOKING tries to say, but the film is like one big puzzle that refuses to get solved.


text: Ik heb bijna 3 uur naar die film zitten kijken en kon geen enkele aanwijzing krijgen over waar de hele film over ging. Ik heb de hele nacht de film zitten analyseren en mijn hersens gepijnigd tot ik er bijna gek van werd. De bioscoop was bijna leeg op een zondagavond, de derde dag van de vertoning. Ik denk dat dat de mislukking van de film meer dan benadrukt. De regisseur heeft de roman van Stephen King voor Bollywood heel slecht ingestudeerd. Aan het eind van de film vroeg ik me af of ik de enige was die teleurgesteld was. De mensen die hun hoofd schudden en grappen maakten over hoe slecht de film was, stelden me gerust. Niemand kreeg de film. En voor de goede orde: ik woon in een van de chique buurten van de stad. Als mensen als deze zo dom zijn, wat gebeurt er dan met de massa?

text_en: Do not, I repeat DO NOT watch this movie if you value your sanity. I sat through almost 3 hours of this movie and could not get a single clue about what the whole movie about. I spent a night analyzing the movie, racking my brain until I almost drove myself insane. The theater was almost empty on a Sunday night which was its third day of release. I think that more than accentuates the failure of the movie. The director did a very bad job of porting a Stephen King's novel for Bollywood. At the end of the movie I was checking to see If I was the only one disappointed. People shaking their heads and joking about how bad the movie was reassured me. No one got the movie. And for the record I live in one of the posh areas of the city. If people like these are so clueless what happens to the masses?


text:
In het begin van zijn carrière had Fabian het geluk gehad dat hij kon werken met onsterfelijke filmacteurs als Bing Crosby, John Wayne, Stewart Granger en James Stewart, tussen de bedrijven door. Toen zijn tieneridolen hem waren ontglipt, moet Fabian zich hebben afgevraagd waar die andere kerels waren en hoe hij met een van hen in een andere film kon komen terwijl hij Maryjane speelde.
De plot hier is al tig keer eerder uitgewerkt voor de drive-in. Fabian is een nieuwe tekenleraar aan de middelbare school in het stadje, waar een kliek "coole kinderen" de baas is. De coole jongens worden aangevoerd door de rijke en verwende Kevin Coughlin, die altijd een goede voorraad marihuana kan krijgen, wat natuurlijk Spaans is voor Maryjane en nog een heleboel andere bijnamen heeft.
Fabian is van een andere generatie dan de oudere leraren en hij geeft toe dat hij het spul één keer heeft geprobeerd. Dat maakt hem tot de aangewezen man voor ordehandhaving. Maar hij scoort er geen punten mee bij Coughlin en consorten.
Fabian heeft ook andere problemen, hij doet heel erg zijn best om een andere lerares, Diane McBain, het hof te maken, maar ze wordt ijskoud tegen hem. En hij doet heel erg zijn best om de jonge Michael Marotta te helpen, die zo wanhopig graag bij het groepje van Coughlin wil horen.
Als je wilt.' 'Ik heb die drive-indrama's gezien voordat je weet hoe het allemaal afloopt. Afgezien van McBain is ze een beetje een schok, vooral gezien de tijd waarin we leven. Laten we zeggen dat deze vrouw een paar echte problemen heeft.'
Maryjane maakte Fabians carrière in Hollywood niet nieuw leven ingeblazen, als goede tieneridolen passé zijn, blijven ze meestal passé. Wat zou hij op dat moment niet hebben gegeven voor nog een film met Jimmy Stewart.

text_en:
During his early career Fabian had some extraordinary luck to get to work with such screen immortals as Bing Crosby, John Wayne, Stewart Granger and James Stewart in between turning out fluff for the teenage market. As his teen idols had passed him by, Fabian must have wondered where those other guys were and how he could get into another film with any one of them while doing Maryjane.

The plot here's been done a gazillion times before for the drive-in trade. Fabian's a new art teacher assigned to the small town high school where a clique of 'cool kids' rule the school. The cool kids are headed by rich and spoiled Kevin Coughlin who can always get a good supply of marijuana which of course is Spanish for Maryjane and its got a lot of other nicknames as well.

Fabian's of a different generation than the older teachers and he admits to actually trying the stuff once. That gets him down as marked man for law enforcement. But it doesn't score him any points with Coughlin and company.

Fabian's got other problems as well, he's trying real hard to romance another teacher, Diane McBain, but she turns frigid on him. And he's trying hard to help young Michael Marotta who wants so desperately to fit in with Coughlin's bunch.

If you've seen these teen drive-in dramas before you know pretty much how it will all end. Except for McBain, she's a bit of a shocker, especially considering the times. Let's just say that this woman has some real issues.

Maryjane did not revive Fabian's career in Hollywood, when good teen idols are passé, they usually stay passé. What he wouldn't have given for another film with Jimmy Stewart right about then.


text:
Fabian lijkt ontzettend veel op Michael J. Fox.
De film was goed en hij deed je beseffen hoeveel de tijden veranderd zijn. De opvattingen over marihuana zijn lang niet meer zo bekrompen als in die tijd. Een leraar geeft één keer in zijn leven toe dat hij wiet heeft gerookt en hij wordt door de commissaris van politie een 'dope-fanaat' genoemd. De directeur en de coach willen niet eens meer met die man op de gang praten omdat hij dat heeft toegegeven. Ze houden geheime vergaderingen over het bespioneren van leerlingen om de dopedealers te pakken te krijgen. Tegenwoordig kan het scholen minder schelen of een kind of een leraar wiet heeft gerookt. Zolang het hun werk niet belemmert, is het oké.
Ik dacht aan Fabian. Zijn personage was een beetje overdreven. Er waren te veel dingen aan de hand. Het ene moment is hij een kunstcriticus die toegeeft dat hij hasj rookt, het volgende moment rijdt hij op volle snelheid naar een drugsdeal om een driftig, 'gevoelig' kind het leven te redden. En dan waagt hij echt een gokje met de sexy lerares op een deken bij de oceaan door haar letterlijk te dwingen om een afspraakje met hem te maken, waarbij hij veel te snel te werk gaat. En als ze hem uit de gevangenis haalt, staat hij er niet bij stil dat ze 5000 dollar voor hem uitspuwt, een man met wie ze niet eens wil praten...? Ondertussen blijft zijn stem kalm en blijft hij een intense blik op zijn gezicht houden. Die vent is niet te stuiten en ik snap er niets van.
Maar ik vond de leider van de wietclub wel aardig. In het begin leek hij te veel op een keurige, blanke, sullige footballster om de drugsdealer te kunnen zijn die hij was, maar naarmate de film vorderde, werd duidelijker waarom deze'vermomming' zin had. Hij was echt een opstandige, wiet rokende eikel, alleen droeg hij het kostuum niet. Dat zou te veel opvallen en hij was slimmer dan dat.
De uitgestoten, bange tiener deed zijn best om zich als een idioot te gedragen. Hij had zelfs die idiote blik in zijn ogen alsof hij niets van wat je zegt serieus neemt. Als hij dronken is, speelt hij zijn rol echt goed!
Al met al is de film de moeite van het bekijken waard, als je hem kunt vinden. Er zitten goede wendingen en goede personages in deze film. De rol van Fabian heeft te veel om het realistisch te vinden, maar de andere personages zijn vrij echt. Het is een tienerdrama. Ik wou dat er pikante scènes waren geweest, maar die komen nauwelijks aan bod.

text_en:
Fabian looks an awful lot like Michael J Fox.

The film was good and it made you realize how much times have changed. Attitudes about marijuana are not nearly as close minded as they were back then. A teacher admits to smoking pot once in his life and he gets called a "dope fiend" by the chief of police. The principal and the coach won't even talk to this man in the hallway anymore because he admitted this. They hold secret meetings about spying on students to catch the dope dealers. Nowadays, schools could care less if a kid or a teacher has smoked pot. Just as long as it isn't interfering with their work, it's ok.

I thought Fabian's character was a little over the top. He had too many things going on. One minute he's an art critic who admits to smoking pot, the next he's driving full speed out to meet some people at a drug deal to save a temper-prone, "sensitive" kid's life. And then he really pushes his luck with the hot lady teacher on a blanket by the ocean by literally forcing her to go on a date with him where he makes his moves way too fast. Then when she bails him out of jail, he doesn't dwell on the fact that she spit out $5000 for him, a guy she doesn't even want to talk to..? In the meantime, his voice remains calm while he keeps this very intense look on his face. This guy is all over the place and it doesn't make sense to me.

I did like the leader of the pot club, however. At first he seemed too much of a clean cut, white, dorky football star to be the drug dealer he was, but as the movie went on, it became more apparent why this "disguise" made sense. He really was a rebellious, pot smokin' jerk, he just didn't wear the costume. That would be too obvious and he was smarter than that.

The outcast, teen angsty kid did a good job acting like an idiot. He even had that idiot look in his eye like he is not taking in anything you are saying. When he gets wasted, he really plays the part well!

All in all, the movie is worth watching if you can find it. There are good twists and good characters in this film. Fabian's role has too much going on for me to find it realistic, but the other characters are pretty real. It's a teen drama. I wish there had been trippy pot scenes, but they just barely touch on that.


text: Connie Selleca, wier acteerprestaties die van Ali McGraw naar de kroon steken als de slechtste actrice die ooit in Hollywood of Made-for-Tv-Movies heeft gespeeld, heeft weinig waarde in deze film. Zozeer zelfs dat de ontrouw van Kevin Dobson volkomen begrijpelijk is. Als Buck Rogers zich in het echte leven van haar heeft laten scheiden, zou dat je iets moeten zeggen. Hoe irritant de trillende kin en betraande ogen van Kate Hepburn ook zijn voor mensen die serieus in een film spelen, Connie Selleca's houterige gebaren en haar onvermogen om een zin met enige betekenisvolle emotie uit te spreken zijn genoeg om de 'gooi-doctrine' voor het beoordelen van films in werking te stellen: als het onvermogen van een acteur zo'n misselijkheid veroorzaakt dat overgeven onvermijdelijk is, dan moet de film zelf in de dichtstbijzijnde afvalbak worden gegooid. Selleca zou ons allemaal een dienst bewijzen door zich onmiddellijk uit de filmbusiness terug te trekken.

text_en: Connie Selleca, whose acting rivals that of Ali McGraw as the worst actress ever to hit Hollywood or Made-for TV-Movies, has little redeeming value in this film. So much so that Kevin Dobson's infidelity is totally understandable. If Buck Rogers divorced her in real life, that should tell you something. As much as Kate Hepburn's quivering chin and teary eyes are an annoyance to devotees of serious acting in film, Connie Selleca's wooden gestures and her inability to deliver a line with any meaningful emotion are enough to invoke the "throw-up" doctrine for evaluating films: If an actor's inability to act creates such nausea that vomiting in unavoidable, then the film itself should be consigned to the nearest trash-bin. Ms. Selleca should do us all a favor and retire at once from the film biz.


text:
Omdat ik onlangs een boek van Neil Strauss had gelezen, _The Game_, waarin hij talloze verwijzingen maakt naar Top Gun, Magnolia en Jerry Maguire, besloot ik die film te gaan zien. Het is moeilijk voor te stellen dat een film zo polair kan zijn. De film werd zonder enige twijfel bezoedeld door slecht acteerwerk.
Tom Cruise was weliswaar niet zo vreselijk slecht in zijn vertolking van inspecteur Pete 'Maverick' Mitchell, maar hij was nog steeds grotendeels amateuristisch. Kelly McGillis (Charlotte 'Charlie' Blackwood) leverde gedurende de hele 110-minuten durende film een schromelijke afgang.
Bovendien was de cinematografie vrij slecht, en de montage was ook al niet best. En laat me nou niet beginnen over karakterisering en plot.
Maar diametraal gezien was de film ook een geweldige traktatie. De muziek en de originele soundtrack waren fantastisch (en verdienden terecht een Academy Award). De visuele effecten waren verbazingwekkend en Val Kilmer was zijn gebruikelijke charismatische en professionele zelf.
Al met al zou de film nog erger zijn geweest dan rommel zonder de geweldige hondengevechten en de geweldige geluidseffecten.

text_en:
Having recently read a book called "The Game" by Neil Strauss, where he makes numerous references to Top Gun, Magnolia and Jerry Maguire, I decided to watch this movie. It sure is difficult to imagine that a movie could be so polar. Without a doubt, the movie was ridden with bad acting.

Tom Cruise, though not terribly bad in his portrayal of Lt. Pete "Maverick" Mitchell, was still largely amateurish. Kelly McGillis (Charlotte "Charlie" Blackwood) put on a SPECTACULARLY terrible performance through the entire 110-odd minutes.

Moreover, the cinematography was quite poor, and video editing was quite appalling. And don't even get me started on characterization and plot.

But diametrically, the movie was a great treat too. The music and original score was terrific (rightfully earning an Academy Award) The visual effects were amazing and Val Kilmer was his usual charismatic and professional self.

Overall, the movie would have been worse than trash without the awesome dogfights and the great audio.


text: Het is geen wonder dat 'Top Gun' rond 1986 zo'n succes was: de film gebruikt het pittige, pulserende ritme van de gladgepolijste video's uit de hoogtijdagen van MTV en verpakt ze in het coole Miami Vice-stijltje. Het kon niet missen <0xE2><0x80><0x93> vooral niet zonder het gezicht van de toenmalige Tom Cruise, die toen nog zo'n hartenbreker was. Toch lijkt de film vaker wel dan niet op een joviale wervingsadvertentie voor een overheidsdienst (onderstrepend met zelfvoldaan machismo), en wordt hij als zodanig gefotografeerd en gescoord. Ja, hij ziet er geweldig uit, dat doen alle dure reclames. Hij heeft er niet veel aan in de liefdesscènes, want hij heeft een partner in Kelly McGillis, die een langbenige, intelligente lerares is (ze is te langbenig en te intelligent voor Tom, en lijkt ver boven zijn niveau te staan). De film raakte een snaar bij zowel mannen als vrouwen die zich graag overgaven aan de overdonderende presentatie en verwaande uitspattingen, hoewel hij zich vandaag opent voor parodieën.

text_en: Naval aviation students dual it out in the air, romance the girls on the ground. It isn't any wonder why "Top Gun" was such a smash with audiences circa 1986: it puts to use the punchy, pulsating rhythms of the slickly-edited videos of MTV's peak era and wraps them up in "Miami Vice"-styled cool. It couldn't miss--especially not without the face of then-current heartthrob Tom Cruise front and center. Still, the film more often than not resembles a hearty civil service recruitment ad (underlined with smug machismo), and is photographed and scored as such. Yes, it looks great, all expensive commercials do. Cruise doesn't act so much as he does strut, however this swagger doesn't help him much in the love-department as he is partnered with Kelly McGillis, playing a leggy, brainy instructor (she's too leggy and brainy for Tom, and seems far out of his league). The movie struck a nerve with both men and women eager to indulge in the over-scaled presentation and cocky contrivances, however today it opens itself up to parody. *1/2 from ****


text:
Deze film is in de tijd van de Koude Oorlog opgenomen. We wisten wie de vijand was en hoe we met hem moesten vechten. Het waren Russen en communistische Chinezen, die MIG-vliegtuigen hadden waarmee we acrobatische toeren konden uithalen. De Sovjet-Unie was nog niet ingestort en we kochten niet meer van China dan zij van ons.
Dat was toen, dit is nu. De 'vijand' heeft onze eigen passagiersvliegtuigen als zelfmoordraketten gebruikt om het World Trade Center te bombarderen. We zijn in 2 oorlogen om olie verwikkeld, waarbij de favoriete wapens geëxplodeerde explosieven (IED's) zijn en 4000 Amerikanen zijn omgekomen om oliemaatschappijen te beschermen.
Top Gun is een merkwaardig nostalgisch beeld in de geschiedenis, zoals wij toen waren.

text_en:
This film was made way back in the Cold War days. We knew who the enemy was, and how to do combat with them. They were Russians and Communist Chinese, who flew MIG aircraft with which we could do aerobatic battle. The Soviet Union had not collapsed and we weren't buying more from China than they were buying from us.

That was then, this is now. The "enemy" has used our own passenger aircraft as suicidal missiles to crash into the World Trade Center. We are in 2 wars for oil where the weapons of choice are Improvised Explosive Devices (IED's) and 4000 Americans have died to protect oil company holdings.

Top Gun is a quaint nostalgic look in history, the way we were, then.


text: Het is moeilijk om deze film serieus te nemen, sterker nog, hij is zo kitscherig dat je er op z'n minst om moet glimlachen. Goedkope decors, dezelfde golven in alle zeescènes (het valt je op dat de geschilderde schepen niet bewegen), achterlijke karakters, en ik kan nog wel even doorgaan. Het is absoluut geschiedenis op de goedkope manier zoals alleen William Castle het zich kan voorstellen. Verwacht geen enkele gelijkenis met de feiten, behalve dan op het eerste gezicht en zelfs dan nog is het vergezocht. Maar het is FUN. Iedereen gedraagt zich als een gangster uit Chicago in de jaren dertig, behalve dan dat ze Romeinse wapenrusting en toga's dragen. Ze is volmaakt in deze rol, de koningin van het kamp die de koningin van de Nijl speelt. Door Raymond Burrs vertolking van Anthony vraag je je af hoe zo'n sukkel tot zo'n hoogte van macht kan zijn opgeklommen. En wat William Lundigan betreft, die wisselde moeiteloos van de ene partij van Caesar naar Brutus naar Anthony naar Cleopatra terug naar Anthony naar Octavius en toen raakte ik de draad kwijt. Wat de plot betreft, verwacht er niet te veel van. Dus wees gewaarschuwd en pas op dat je je ogen niet van dit treinongeluk van een film af kunt houden.

text_en: It's difficult to take this movie seriously, indeed if nothing else it will make you smile it's so campy. Cheap painted scenery, the same waves in all the sea scenes (notice the painted ships don't move), moronic character motivations, and I could go on. Its definitely history on the cheap as only William Castle could imagine it. Don't expect any resemblance to facts other than on the barest surface and even then it's a stretch. But it is FUN. Everyone acts like a 30s Chicago gangster except they wear Roman armor and togas. Rhonda Fleming is absolutely delightful in her over-the-top portrayal of the legendary queen, her form deliciously outlined in all her costumes. She is perfect in this role, the queen of camp playing the queen of the Nile. Raymond Burr's portrayal of Anthony makes you wonder how such a dope could have risen to such a height of power. As for William Lundigan, well he switched allegiances effortlessly, from Caesar to Brutus to Anthony to Cleopatra back to Anthony to Octavius and then I lost track. As for the plot don't expect to make much sense of it. So be warned and beware that you might not be able to take your eyes off this train wreck of a film.


text: Regisseur William Castle, een 'Poor Man' van Alfred Hitchcock, gebruikt elke truc uit het boek in een poging deze film te laten werken van een in goud geschilderde danseres (pre-'Goldfinger') tot een man die met een beer worstelt <0xE2><0x80><0x93> de Samson versus de leeuw in 'Samson and Delilah'... maar niets kan deze sukkel redden. Rhonda Fleming, een 'Poor Man's Cleopatra', lijkt verloren te gaan tegen types als Elizabeth Taylor, Vivian Leigh en Claudette Colbert. Om het nog erger te maken, heeft ze de kleur van haar haar voor deze film veranderd. Het resultaat is ongeveer net zo succesvol als toen Lana Turner haar blonde haar inruilde voor een brunette in 'Betrayed'. Slechte zet... maar ja, Cleopatra deed dat ook niet.' Ik heb geen rood haar... dus misschien had Fleming deze film helemaal niet moeten maken. Raymond Burrs 'Poor Man'-vertolking van Marc Anthony valt in het niet bij het werk van Marlon Brando (Julius Caesar), Richard Burton (Cleopatra), Claude Rains (Ceasar en Cleopatra) en Richard Burton (Julius Caesar). Het is dan ook geen wonder dat hij, nadat hij in de middelmatige films van de jaren vijftig al zo vaak de zware jongen had uitgehangen, uiteindelijk naar de geborgenheid van de televisie vluchtte en een broodnodig succes boekte in een rechtszaal ('Perry Mason') of een rolstoel ('Ironside'). Je kunt het de set en de prachtige technicolor niet echt kwalijk nemen, maar de verhaallijn en het script waren ronduit schandalig. Cleopatra (Rhonda Fleming) speelt in deze film de 'zware'. en gebruikt Marc Anthony (Raymond Burr) in een poging Rome te verslaan. Lucilius (William Lundigan), een voormalige vertrouweling van Brutus, raakt bevriend met Marc Anthony en probeert hem te redden van 'zichzelf' en de verdorven koningin. Intussen valt Cleopatra voor Lucilius, maar ze is niet in staat hem aan haar kant te krijgen. Is er iemand die een brug wil kopen in de omgeving van Brooklyn? De zinnen in het script zijn zo slecht dat de acteurs bijna in hun neus knijpen terwijl ze ze opzeggen! Probeer er een paar uit: Marc Anthony (tegen een slaaf); 'Zeg tegen je koningin dat ik er zal zijn... ' 'Ik heb gehoord dat als een man Cleopatra nodig heeft, hij geen wijn nodig heeft.' Of wat dacht je van deze, nadat Cleopatra er niet in is geslaagd om Luciluus de vorige avond te laten vermoorden? Cleopatra (tegen Lucilius); 'Misschien is uw hart Lucilius wispelturiger.' Lucilius (tegen Cleopatra); 'Na wat er gisteravond is gebeurd, mag ik blij zijn dat mijn hart nog klopt.' Het zou niet gebruikt mogen worden als referentiepunt bij een geschiedenisles op de middelbare school.

text_en: Director William Castle, a "Poor Man's" Alfred Hitchcock, uses every trick in the book in an effort to make this film work from a woman dancer painted in gold (pre- "Goldfinger) to a man wrestling a bear ala the Samson vs the lion in "Samson and Delilah" ... but nothing can save this clunker. Rhonda Fleming, a "Poor Man's Cleopatra" appears lost against the likes of previous portrayals provided by the likes of Elizabeth Taylor, Vivian Leigh, and Claudette Colbert. Making matters worse, she changed the color of her hair for this film. The result is about as successful as when Lana Turner traded her blonde mane to become a brunette in "Betrayed". Bad move ... then again Cleopatra didn't have red hair ... so maybe Fleming shouldn't have made this movie at all. Raymond Burr's "Poor Man's" portrayal of Marc Anthony falls flat when compared to the likes of the work of Marlon Brando ("Julius Caesar") Richard Burton ("Cleopatra"), Claude Rains ("Ceasar and Cleopatra"). It's no wonder after a history of playing heavies in many 1950's mediocre films that he finally escaped to the sanctuary of television, and found a much needed success in either a courtroom ("Perry Mason") or a wheelchair ("Ironside"). One can't really blame the sets or the beautiful Technicolor, but the story line and the script were downright outrageous. Cleopatra (Rhonda Fleming) in this film plays the "heavy" and is using Marc Anthony (Raymond Burr) in an effort to defeat Rome. Lucilius (William Lundigan), a former confidant of Brutus, becomes friends with Marc Anthony and tries to save him from "himself" and the wicked Queen. In the meantime, Cleopatra, falls for Lucilius but is not able to win him over to her side. Is there anyone out there who wants to buy a bridge out there in the Brooklyn area? The lines in the script are so bad that the actors almost pinch their noses while reciting them! Try some of these on for size; Marc Anthony (to a slave); "Tell your Queen I'll be there ... and tell her it will take more wine than all of Egypt to make Anthony drunk with words!" Lucilius (to Anthony); "I've heard if a man needs Cleopatra, he doesn't need wine." Or how about this one after Cleopatra has failed in an attempt to have Luciluus assassinated the previous night; Cleopatra (to Lucilius); "Perhaps your heart Lucilius is more fickle." Lucilius (to Cleopatra); "After what happened last night I'm lucky my heart still beats at all." It's no wonder William Lundigan wound up selling Westinghouse refrigerators on television commercials after films like this. In conclusion, this may have been "ok" Saturday matinée movie fare but just as the old style "Classic" type comic books it should not be used as a point of reference in a high school history lesson.


text: Lucilius (William Lundigan) verwisselt Brutus (Robert Griffin) voor Mark Anthony (Raymond Burr). Wanneer Anthony een bondgenootschap zoekt met Cleopatra (Rhonda Fleming), is Lucilius niet zo overtuigd. Cleopatra heeft haar eigen motieven...<br />Het is een interessant verhaal en dat is de enige reden om de film te bekijken. Vanaf het begin, wanneer zowel de verteller als Lundigan 'Cassius' aanduiden als 'Cashius', besef je dat het een debiele productie wordt. Het acteerwerk is geënsceneerd, de dialoog is nep en de sets werken niet helemaal. Het is allemaal een beetje smakeloos... en de muziek maakt het nog wat goedkoper. Ik weet zeker dat Cleopatra's make-up ook niet deugt, maar zoals ik al zei, het is het verhaal dat je blijft bekijken. Je hoeft het niet nog een keer te zien.

text_en:
Lucilius (William Lundigan) switches allegiances from Brutus (Robert Griffin) to side with Mark Anthony (Raymond Burr). When Anthony seeks an alliance with Cleopatra (Rhonda Fleming), Lucilius is not so convinced. Cleopatra has her own motives............

It's an interesting story and that's the only reason to watch the film. From the beginning, when both the narrator and Lundigan refer to "Cassius" as "Cashius", you realize that it's going to be a moronic production. The acting is staged, the dialogue is phony and the sets don't quite work. It's all a bit tacky....and the music cheapens it somewhat more. I'm sure that Cleopatra's make-up is also wrong but like I say, it's the story that keeps you watching. No need to see it again.


text: Geregisseerd door Edward (50 films per jaar) in Cahn en geschreven door Lou Rusoff (die ook Dragstrip Girl, Cat Girl, Runaway Daughters, Apache Woman, Oklahoma Woman en Girls in Prison heeft geschreven; hmmm, ik bespeur hier een gewelddadig femme-patroon), is het 'Zij-wezen' vooral bekend door de beeldende posters van Albert Kallis, Paul Blaisdells geweldige prehistorische 'zij'-monster (compleet met schubbige toeters) en de betoverend mooie Maria English in wat zo te zien haar laatste rol was. Eigenlijk is het moeilijk om dit een 'rol' te noemen, omdat ze het grootste deel van de tijd op haar rug in trance ligt. Ook Lance Fuller brengt de film in trance, hoewel hij volledig bij bewustzijn zou moeten zijn. De gemene schurk, Dr. Carlo Lambardi, wordt gespeeld door Chester Morris met de ernst van een man die zijn vijftiende niersteen doorgeeft. Maar de echte schurk is het Zij-wezen! Min of meer. Het Zij-wezen ziet er cool uit, maar is ongeveer net zo bedreigend als kreeft Themidor. Niemand lijkt te merken dat ze niet door kogels kan worden tegengehouden, maar dat ze kan worden ingehaald door een slak op krukken. In plaats daarvan staan de mensen in de Z-film gewoon toe te kijken terwijl ze doodgeknuppeld worden. Het budget van de film moet net zo krap zijn geweest als de trui van English, want kogels laten niet eens stofsporen achter op de Victoria's Secrety-borst van het monster. Geschoten op locatie in Malibu! Wat is er met Marla gebeurd?!

text_en: Directed by Edward (50 movies a year) Cahn and written by Lou Rusoff (who also penned Dragstrip Girl, Cat Girl, Runaway Daughters, Apache Woman, Oklahoma Woman, and Girls in Prison; hmmm, I notice a violent femme pattern here), the She Creature is notable for Albert Kallis evocative poster, Paul Blaisdell's terrific prehistoric "she" monster (complete with scaly hooters), and the mesmerizingly gorgeous Marla English in what appears to have been her last role. Actually, it's hard to call this a "role" as she spends most of her time in a trance lying on her back. Also spending the movie in a trance is Lance Fuller, though he's supposed to be fully conscious. Fuller's acting expressions range from "gee that's a tight sweater" to "gee that's a tight dress" to `gee my pants are tight.' The snidely-whiplash villain, Dr. Carlo Lambardi, is played by Chester Morris with the seriousness of a man passing his 15th kidney stone. But the real villain, is the She Creature! Sort of. The She Creature, while looking cool, is about as menacing as Lobster Themidor. No one seems to notice that, while bullets can't stop her, she can be outrun by a snail on crutches. Instead, in Z-movie tradition, folks just stand around and get clobbered to death. The movie's budget must have been as tight as English's sweater because bullets don't even leave dust marks on the monster's Victoria's Secrety bosom. Shot on location in Malibu! Whatever happened to Marla?!?!


text:
Deze film is, natuurlijk, artistiek failliet. Hij is ongekunsteld, saai en eerlijk gezegd onlogisch. Maar hij is op een vreemde manier toch best de moeite waard om naar te kijken... Niet helemaal volgens plan 9, waarbij je de hele tijd moet lachen, want de productiewaarden zijn hier helemaal niet zo slecht. Het 'Zij-wezen', hoewel een lachwekkend concept, ziet er heel indrukwekkend uit, met een beetje ongeloof <0xE2><0x80><0x93> ontreddering <0xE2><0x80><0x93> die natuurlijk van vitaal belang is voor een echte filmliefhebber. Het is jammer dat het wezen zo langzaam beweegt dat iedereen die erdoor wordt gedood er volkomen zielig uitziet.
De plot is een mengeling van clichés en goedkope hypnose, een zorg die in 1956 in de mode was, zoals je kunt zien. Er zijn een paar interessante gebieden die grotendeels nog niet zijn onderzocht: de grote zakelijke betrokkenheid bij de goede dr. Lombardi had een redelijk drama en een komedie kunnen opleveren. Deze gemiste kans is verre van het ergste van het verhaal: de relatie tussen de Andrea van Marla English en Lombardi en Erickson is rampzalig geschreven. We krijgen scènes voorgeschoteld die dagenlang tussen Lombardi en Andrea doorschommelen, scènes die helemaal niets nieuws vertellen, zoals we vanaf het begin wisten over Andrea's dilemma. Nog erger is de abrupte, vermoeiend voorspelbare 'romance' tussen Andrea en Erickson. Het acteerwerk is verstoken van charisma, humor en vaak zelfs de vaagste fysieke of emotionele uitdrukking. Misschien zouden deze marionetten een goede rol kunnen spelen in een Ballardiaanse verfilming, maar ze zouden niet de juiste houding hebben om dat voor elkaar te krijgen.
Lance Fuller geeft een soort onbedoelde, minimalistische, huichelachtige voorstelling van de sceptische dr. Erickson. Je krijgt eerlijk gezegd sympathie voor Lombardi, zo is de ongegronde, onverdiende zelfvoldaanheid van de 'rationele' Erickson. Cathy Downs' personage toont alleen maar belangstelling voor hem vanwege de beperkingen van de genreconventie. Ericksons strijd met Lombardi over Andrea's geest en de enige bedoeling van zijn humor, die bestaat uit scènes met de huisbedienden, zijn een van de zwakste, meest kruiperige scènes in de annalen van de film. Chester Morris, de enige ervaren en professionele acteur in de film, lijkt te weten hoe hij met dit bespottelijke materiaal moet omgaan, door het dodelijk serieus te nemen. Hij geeft een effectieve weergave van een zwijgzame, oppervlakkige showman die niet zo slim is als iedereen eindeloos beweert. Morris' scala aan gezichtsuitdrukkingen is belachelijk klein, gereduceerd tot een permanente frons, en bij nader inzien zou een beetje wrange humor en zwierigheid de film, als die al niet bij hem paste, misschien nog hebben doen slagen ook. Hij heeft tenslotte de snor en de zwarte cape van de archetypische schurk <0xE2><0x80><0x93> die je zo vaak tegenkomt in het rijpste stadium en in melodrama's.
Het is echt 'tegen alle verwachtingen'. <0xE2><0x80><0x93> zoals een zekere meneer Collins ooit kirde <0xE2><0x80><0x93> dat het leuk is om naar deze film te kijken. Misschien geeft de zwart-witfotografie het een zekere sfeer. De film werkt inderdaad, als je je ongeloof opzijzet, op het niveau van een B-film uit de jaren vijftig, zonder ooit de hoogte van dat genre te dreigen te bereiken. De meeste lol zit'm in het observeren van deze ongelukkige, zelfvoldane figuren <0xE2><0x80><0x93> die er maar net in slagen zich binnen een paar nogal ingewikkelde genreconventies te houden <0xE2><0x80><0x93> en het ontdekken van de onbedoelde vrolijkheid in wat ze zeggen en doen. Dus de moeite van het kijken waard <0xE2><0x80><0x93> het is gelukkig maar kort door de tegenwoordige maatregelen <0xE2><0x80><0x93> maar houd je verwachtingen laag!

text_en:
This movie is, of course, artistically bankrupt. It is artless, tedious and frankly illogical. It is, however, rather watchable in an odd sort of way... Not quite in the Plan 9 fashion, where you're left laughing all the time, because the production values here aren't all that bad for the time. The "She Creature", whilst a risible concept, looks quite impressive, given a bit of disbelief-suspension - vital for any true lover of film, of course. 'Tis a shame the creature moves so slow as to make anyone killed by it look utterly pathetic.

The plot is a mixture of clichéd horror and cut-price hypnotism, a concern which you can tell was topical in 1956. It has some interesting areas which are largely unexplored: the big-business involvement with the good Dr Lombardi could have made for some reasonable drama and comedy. This missed opportunity is far from the worst thing about the story; the relationship between Marla English's Andrea and both Lombardi and Erickson is abysmally written. We are presented with scenes that stutter on for days between Lombardi and Andrea; scenes that say nothing new at all, as we knew right from the start about Andrea's dilemma. Even worse is the abrupt, tiresomely predictable "romance" between Andrea and Erickson. The acting is devoid of charisma, humour and often even the vaguest physical or emotional expression. Perhaps these marionettes would make good human-fodder in a Ballardian concept, but they really wouldn't have the poise to achieve that.

Lance Fuller gives a kind of unintended, minimalist-hammy performance as the sceptic-type Dr Erickson. You frankly end up rooting for Lombardi, such is the unfounded, uncalled-for smugness of the 'rational' Erickson. Cathy Downs' character only shows interest in him due to the constraints of genre convention. Erickson's battle of wills with Lombardi over Andrea's mind and the only intended humour, which comprises scenes of the house-servants, are some of the feeblest, most cringe-worthy scenes in the annals of cinema.

The crucial figure is that of the sole experienced and professional actor in the film, Chester Morris, who seems to know how to handle this ludicrous material, by playing it deadly seriously. He actually gives an effective portrayal of a taciturn, smalltime showman who isn't quite as clever as everyone is endlessly saying. Morris's range of expressions is ridiculously small, reduced to a permanent frown, and, on second thoughts, perhaps some wry humour and flamboyance would have lifted the film, if even been out of character. He does, after all, sport the archytypal villain's moustache and black cape - so often found in the ripest stage and film melodramas.

It really is 'against all odds' - as a Mr Collins once crooned - that this film is fun to watch. Perhaps it is the black-and-white photography that lends it some atmosphere. Indeed the film, if you suspend your disbelief, works on a 1950s B-Movie level, without ever threatening to reach the heights of that genre. Most of the fun is in observing these hapless, smug characters - only just managing to keep within some rather ropey genre conventions - and finding the unintended mirth in what they say and do. So, worth watching - it is mercifully brief by latterday measures - but do keep expectations very low!


text:
Als je naar de titels van de carrière van Chester Morris kijkt, zul je zien dat hij in de jaren vijftig en zestig veel televisie heeft gemaakt, nadat zijn serie _Boston Blackie_ was opgehouden. Morris was een van die spelers die veel werk in het nieuwe medium vonden toen hun televisiecarrière opdroogde. Een van zijn weinige onfortuinlijke ondernemingen om weer op het witte doek te komen was _The She-Creature_.
Morris zit in een cast met een heleboel spelers als Cathy Downs, Tom Conway, El Brendel en Frieda Inescourt, wier carrières in de film waren verdampt door de zwarte lijst en andere problemen. Het is triest, maar dit was soms het beste werk dat ze konden krijgen.
Morris is een Svengali-achtige hypnotiseur die verder is gegaan dan Messmer ooit voor mogelijk had gehouden. Zijn Trilby is Maria English, wier boezem menig puberale man in de drive-in in vervoering bracht. Het grootste deel van de film is ze in trance en op een bepaald moment in die trance droomt ze uit haar vorige leven een lang geleden uitgestorven zeewezen dat eruitziet als het bruidje van The Creature uit de Black Lagoon. Dat kun je zien aan het rek met make-upartikelen, dus weten we dat het Maria is die droomt.
Dit Maria-wezen is Morris' persoonlijke moordcommando, dat beide sceptici van zijn hypnotische vermogens om vorige levens tot leven te wekken en ieder ander die verlangend naar English kijkt, uit de weg ruimt. De film is zowel een rivaal als een scepticus.
Wat deze film zo eng maakt, is niet de inhoud die vandaag de dag als komedie zou kunnen worden uitgebracht. Het enge is dat de spelers die ik heb genoemd allemaal op een bepaald moment in hun carrière in A-films speelden. Gelukkig mocht Morris in The Great White Hope spelen voordat hij stierf, als afscheidsvoorstelling. En ik herinner me hem uit de jaren vijftig en zestig, toen hij veel acteerwerk deed in verschillende tv-series.
Misschien vindt de man van The Black Lagoon deze film wel leuk.

text_en:
If you take a look at the credits of Chester Morris's career, you'll note he did a lot of television in the Fifties and Sixties after his Boston Blackie series came to an end. Morris was one of those players who found a lot of work in the new medium as their screen careers dried up. One of his few unfortunate ventures back to the big screen was The She-Creature.

Morris is in a cast with a whole lot of players like Cathy Downs, Tom Conway, El Brendel, and Frieda Inescourt whose careers had evaporated in film, due to blacklist and other problems. It's sad, but this sometimes was the best work they could get.

Morris is a Svengali like hypnotist who's gone beyond anything that Messmer ever dreamed possible. His Trilby is Marla English whose bosoms excited many a pubescent male in the drive-ins. Most of the film she's in a trance and at a certain point in the trance, she dreams up from her past life a long extinct sea creature who looks like The Creature from the Black Lagoon's bride. You can tell by the rack the makeup people provide so we know it's the dreaming Marla.

This She-Creature is Morrris's personal hit squad, killing both skeptics of his hypnotic abilities to bring out past lives and anyone else who looks longingly at English. In Lance Fuller's case he's both a rival and a skeptic.

What's scary about this movie is not the content which today could be released as a comedy. The scary part is that the players I named all were in quality A films at one point in their career. Fortunately Morris got to appear in The Great White Hope before he died as a farewell performance. And I do remember him from the Fifties and Sixties showing a lot of quality acting in various television series.

Maybe the guy from The Black Lagoon might like this film.


text:
De'reusachtige' kreeft van _Teenagers from Space_ was een stuk angstaanjagender dan het 'Zij-wezen', hoewel ik moet toegeven dat hij niet zo lam was als de Corman-moordenaar wortel van Venus in _It Conquered the World_.
De plot van deze film is volkomen, onherroepelijk zinloos. Kennelijk houdt een stomme hypnotiseur, dr. Carlo Lombardi (als die vent een echte dokter is, dan ben ik een Nobelprijswinnende natuurkundige) een knappe vrouw onder hypnose (die vent is de vroege versie van rohypnol, het date rape drug) om geen andere reden dan dat hij het kan en zij hem niet wil aanraken als ze wakker is. Onder hypnose keert haar geest terug naar een vorig leven, naar de tijd dat ze een protomens was die in zee leefde. Deze energie, of haar geest, of wat dan ook, neemt een fysieke vorm aan, die de goede dokter kan sturen (huh? wat ik bedoel te zeggen is... huh?!) Hij stuurt dit lachwekkende wezen erop uit om te doden, voornamelijk voor zijn eigen plezier, maar deels ook om geld te verdienen aan goedgelovige boerenkinkels die denken dat hij hen tegen het monster kan beschermen. En dat kan hij, want hij is degene die tegen het wezen zegt dat het mensen in Kippen van de Zee moet veranderen.
De hoofdpersoon (zo'n beetje) is een saaie vent die een paranormaal onderzoeker is, die beweert dat wat hij doet een wetenschappelijke basis heeft. Uh-huh. Daarom is hij anders dan de gestoorde kwakzalver Lombardi, hoewel we nooit zeker weten hoe. Hij ontdekt Lombardi's zwendel, redt het meisje (ook nu weten we niet zeker hoe, aangezien hij...' En dan is er nog een laatste shot op het strand met een 'onzichtbaar' monster dat alleen de onderzoeker kan zien (en zich bezuinigt op special effects, zie ik). Einde verhaal, waarin de plot niet met een knal, maar met een zacht gejammer afbreekt.

text_en:
The 'giant' lobster from Teenagers from Space was a lot scarier than the She Creature, although I'll admit it wasn't quite as lame as the Corman killer carrot from Venus in It Conquered the World.

The plot of this movie is totally, irrevocably senseless. Apparently a stupid sideshow hypnotist named Dr. Carlo Lombardi(if this guy is a real doctor, then I'm a Nobel prize winning physicist) keeps a pretty woman under hypnosis(this guy is the early version of Rohypnol, the date rape drug) for no other reason except that he can, and she won't touch him when she's awake. Under hypnosis, her spirit reverts to a WAY former life, back to when she was a proto-human who lived in the sea. This energy, or her spirit, or whatever, take on physical form, which the good doctor can direct(huh? what i mean to say is..HUH?!) He sends this laughable creature out to kill, mostly for his own pleasure but partly to make money off of gullible rubes who think he can protect them from the monster. Which he can, since he's the one telling it to turn people into Chicken of the Sea.

The protagonist(sort of), is a dull guy who's a psychic researcher, who claims what he does has a scientific basis. Uh-huh. Therefore, he's different from the deranged quack Lombardi, although we're never sure how. He discovers Lombardi's little scam, saves the girl(again, we're not sure how, since he's a total puss), and there's an end shot on the beach with an 'invisible' monster that only the researcher can see(saving on special effects, I see). End of story, wherein the plot dies away not with a bang but with a whimper.


text:
Hypnotist verandert zijn lieftallige assistente weer in een monsterlijk wezen dat ze ooit was en gebruikt haar om zijn vijanden aan te vallen.
Het Zijdewezen is een van de mindere monsterfilms uit de jaren vijftig. Hoewel de film een zekere sfeer van luguberheid creëert, is het allemaal een beetje te traag en onderontwikkeld om een bevredigende horrorfilm te zijn. Zelfs met een fatsoenlijk uitziend B-monster, dat niet genoeg tijd op het witte doek krijgt, ontbreekt het aan spanning en is het verhaal over het geheel niet zo intrigerend als je zou denken. Er is gewoon niet genoeg om de belangstelling vast te houden of gedeeltelijk vermakelijk te zijn. Ik raad je aan deze film te zien in Mystery Science Theater 3000.
* 1/2 uit 1/2.

text_en:
Hypnotist reverts his lovely assistant back to a monstrous creature that she once was and uses it to attack his enemies.

The She Creature is one of the lesser monster flicks of the 50's. While granted the film does create some atmospheric creepiness, it's all a bit too sluggish and underdeveloped to be a satisfying horror picture. Even with a decent-looking B monster, which doesn't get enough screen time, this movie is lacking in suspense and over all the story just isn't as intriguing as one would think. There's just not enough here to keep interest or to be partly entertaining. I recommend watching this one on Mystery Science Theater 3000.

* 1/2 out of ****


text: Het is verbazingwekkend dat het publiek in 1956 niet uit zijn dak ging toen ze moesten betalen om naar deze marteling te mogen kijken. Ik heb Andy Warhols 'Empire' (1964) nooit gezien, maar ik heb gelezen dat Warhol een stilstaande camera op het Empire State Building richtte en acht uur film opnam. Ik kan me niet voorstellen wat Warhol probeerde te bereiken, maar het bekijken van 'Empire' moet een vergelijkbare ervaring zijn als het zitten in 'The She Creature'. Ik beging de fout om er op een avond vrij laat naar te kijken en merkte dat mijn oogleden zo zwaar werden dat ik de band halverwege moest stopzetten om de volgende dag verder te gaan. Saai en saai, met loodzware optredens van castleden wier carrières allemaal in zwaar weer verkeerden. Het is triest om te zien dat eerder succesvolle en getalenteerde artiesten zo eindigen. Zoals anderen voor mij hebben gezegd, dit is het absolute dieptepunt, alleen te gebruiken als slaapmiddel.

text_en: It's amazing that audiences of 1956 didn't riot after being charged admission to watch this excruciating exercise. I have never seen Andy Warhol's "Empire" (1964), but I have read that Warhol placed a stationary camera aimed at the Empire State Building and shot eight hours of film. I cannot imagine what Warhol was trying to accomplish, but viewing "Empire" must be a similar experience to sitting through "The She Creature". I made the mistake of starting to watch rather late one night, and found that my eyelids were drooping so badly that I had to stop the tape halfway through and continue the next day. Boring and dull, with leaden performances from cast members whose careers were all in severe decline. It is a sad thing to see previously successful and talented performers end up like this. As others before me have said, this is the absolute pits, to be used as a sleep aid only.


text:
Nog een film die je van Ed Cahn hebt gekregen. Hij heeft inderdaad een paar films gemaakt die om de juiste redenen de moeite waard waren om naar te kijken. Deze hoort daar niet bij. Deze vluggertje is gemaakt om te profiteren van de reïncarnatierage van Bridey Murphy.
Professor Lombardi (Chester Morris) hypnotiseert Andrea (Marla English) en stuurt haar terug door vorige levens. Helemaal terug tot aan de tijd dat ze een zeewezen uit de prehistorische tijd was. Dit schepsel heeft hij in zijn macht en doodt haar wellustig. Hoewel het schepselenpak een favoriete favoriet is, is het niet genoeg om deze bom te redden.
Chester Morris gedraagt zich alsof hij de hypotheek op het weeshuis gaat opeisen. Een heel eind terug in de tijd van zijn Blackie-tijd. De wallen onder zijn ogen zien eruit als bagage. Het grootste deel van de tijd kijkt hij grimmig en kwijlend over Marla's liggende lichaam heen. Haar acteerwerk beperkt zich tot het inhouden van haar adem en beven.
Eerlijk gezegd is Lance Fuller als de held angstaanjagender dan alles in deze film. Hij gedraagt zich alsof hij maar voor korte tijd in deze dimensie is. Hij lijkt zich te gedragen alsof zijn tuinmeubilair tot leven is gekomen en hij niet zeker weet of het werkelijkheid is of dat hij nog steeds stoned is. Waarschijnlijk heeft hij nog iets meer tijd nodig om peinzend in de camera te staren... Ik zou zweren dat de ligstoel naar me knipoogde.
Ron Randall als politieman doet de ergste Humphrey Bogart-imitatie die ik ooit heb gezien. Voor een betere & grappigere Bogart-act check Anthony Carbone in _Creature from the Haunted Sea_. Tom Conway, die de Valk speelde, speelt dit ook. Een van de dokters in een scène werd gespeeld door een van de schurken die de hoofdrol speelde in een meerderheid van de _Three Stooges_ -films. Ik bleef maar verwachten dat Moe & Curley zouden komen opdagen. Verspreiden! Eén acteur speelt een dronken Foster Brooks-act jaren voor Brooks. Ook lang niet zo grappig.
Vergeet de plot. Als je dit monster alleen maar hoeft te zien om de unieke 'acteer'-kwaliteiten van de cast.

text_en:
Another film brought to you by Ed Cahn.He did actually lens a few films that were watchable for the right reasons.This isn't one of them.This quickie was made to cash in on the "Bridey Murphy" reincarnation craze.

 Professor Lombardi (Chester Morris)hypnotizes Andrea(Marla English)sending her back through past lives.All the way back until she was a sea creature from the pre historic days.This creature is under his control and kills wantonly.While the creature suit is a fondly remembered favorite, it isn't enough to save this bomb.

 Chester Morris acts like he's ready to foreclose on the mortgage to the orphanage.A very far cry from his Boston Blackie days.The bags under his eyes looks like luggage.He spends most of his time looking grim and drooling over Marla's supine body.Her acting is confined to holding her breath and trembling.

 Frankly, Lance Fuller as the hero is scarier than anything in this picture.He acts as if he's only visiting this dimension for a short time. He appears to act as if his lawn furniture has come to life and he's not sure if it is reality or he's still stoned.Probably needs just a little more time to stare thoughtfully into the camera...I swore the deck chair just winked at me.

 Ron Randall as a policeman does the worst Humphrey Bogart impression I've ever seen.For a better & funnier Bogart act check out Anthony Carbone in Creature From The Haunted Sea.Tom Conway who played the Falcon is in this as well.One of the doctors in a scene was played by one of the villains who starred in a majority of the Three Stooges reels.I kept expecting Moe & Curley to show up.Spread out!!One actor does a Foster Brooks drunk act years before Brooks.Not nearly as funny either.

 Forget the plot.If you have to watch this beast do so only for the unique "acting" abilities of the cast.


text: Deze film is vooral beroemd om zijn grootse monstercreatie: een op een kreeft lijkend, mensachtig prehistorisch vrouwtjesdier dat een reïncarnatie is van de hoofdrolspeelster (Marla English). Hij is ontworpen door Paul Blaisdell, een megatalent die veel van de monsters van American-International heeft gemaakt. Maar dit is een van de saaiste films die ooit zijn gemaakt, met een goede B-cast die maar blijft praten, praten, praten, en met doodse monsteraanvallen die nooit opwinding of spanning opleveren. Zelfs English, die een geweldig Engels lichaam heeft, zoals Elizabeth Taylor of Vivien Leigh, kan het niet redden. De strandfoto's zijn oké en de muziek is oké, maar er is gewoon niet genoeg om opgewonden van te raken in het matte, door Bridey-Murphy geïnspireerde script (de reïncarnatierage van halverwege de jaren vijftig).

text_en: This picture is most famous for its grand monster creation: a lobster-like, humanoid female prehistoric beast that's a reincarnation of the leading lady (Marla English). It was designed by Paul Blaisdell, a mega-talent creator of many of American-International's monsters. However, this is one of the dullest features ever seen, with good B-cast just talking, talking, talking, and featuring deadening monster attacks that never attain excitement or suspense. Even English, whose body English is great, resembling either Elizabeth Taylor or Vivien Leigh, can't rescue it. The beach photography is OK and the music about par, but there's just not enough to get thrilled about in the lackluster Bridey-Murphy inspired script (the reincarnation craze in the mid-1950s).


text: Deze film gaat over een kwaadaardige hypnotiseur die een nog ergere act heeft dan die van de Grote Vorelli uit 'De Duivelspop'. De hypnotiseur die bekendstaat als dr. Carlo Lombardi brengt een vrouw onder hypnose en stelt haar vragen, en zij geeft antwoord... Geweldige show, hè? Verbazingwekkend genoeg verdient hij er zijn brood mee. Hij kan de vrouw ook gebruiken om een wezen uit de oceaan op te roepen om te doden. Hij heeft er eigenlijk geen andere reden voor dan een hobby. Intussen logeert een andere hypnotiseur, die ook onderzoeker is, in een huis waar een ouder echtpaar met hun dochter woont. Het echtpaar is rijk en de dochter is erg op die man gesteld, maar hij heeft blijkbaar een hekel aan die mensen, wat de vraag oproept: ' Er zijn ook een paar agenten die onderzoek doen naar de dood van mensen die door het monster zijn gedood en de rijke oude man sluit een deal met Lombardi om zijn act van vragen stellen mee te nemen op reis. De held van het verhaal, Lance Fuller, die eigenlijk niet bij de rijke mensen zou moeten logeren, wordt verliefd op de gehypnotiseerde vrouw. Er is een hond en ook een niet zo grappige butler en dienstmeisje... al met al een nogal spraakzame film met een lamlendig monster dat hier en daar opduikt.

text_en: This movie is about an evil hypnotist who has a worse act than that of the Great Vorelli from "The Devil Doll". The hypnotist known as Dr Carlo Lombardi puts a woman under hypnosis asks her questions and she answers...great show, eh? Amazingly he makes a living doing this. He can also use the woman to call forth a creature from the ocean to kill. He doesn't really have a reason for doing this other than a hobby. Meanwhile another hypnotist who is also a researcher is staying at a house where an older couple and their daughter live. The couple is rich and the daughter really likes this guy, but he apparently hates these people, which begs the question "why is he staying with them in the first place?" There are also some cops looking into the deaths of people killed by the creature and the rich old guy makes a deal with Lombardi to bring his act of asking questions on the road. The hero of the story Lance Fuller who is the guy who really shouldn't be staying with the rich people falls in love with the woman who is hypnotized. There is a dog and also an unfunny butler and maid...all in all a rather talky movie with a lame monster that appears here and there.