text: Ik ben gek op deze film! Al sinds ik hem als kind voor het eerst zag, heb ik hem tot mijn favoriete komedies gerekend, en toen ik hem onlangs weer zag, was hij nog net zo grappig, warm en onderhoudend als altijd, misschien des te meer met het verstrijken van de tijd. Het is misschien niet de grappigste film die hij ooit heeft gemaakt, maar _The Old Friendshiped Way_ is misschien wel Fields' autobiografischste werk, omdat hij het leven weergeeft van de reizende toneelspeler uit het begin van de twintigste eeuw, een leven dat hij persoonlijk heeft ervaren als jongleur bij de vaudeville. (Het exacte jaar waarin het verhaal zich afspeelt, wordt nooit vermeld, maar de kostuums en de verwijzing naar een 'nieuwerwets rijtuig zonder paarden' doen vermoeden dat het rond 1905 of daaromtrent speelt.) Er werd gezegd dat de eerste jaren dat hij onderweg was, behoorlijk zwaar waren. Hij en zijn medespelers waren voortdurend overgeleverd aan de genade van gewetenloze managers, die hen dwongen in armoedige logementen te wonen, waar ze slecht te eten kregen en in steden waar ze door de misprijzende bevolking als zwervers en hoeren werden beschouwd. Het kwam wel eens voor dat die gewetenloze managers er met de kassabonnen vandoor gingen, zodat de spelers zonder een cent op vijandelijk terrein belandden. Toch wist Fields, met het voordeel dat hij het achteraf kon zien, deze ongelukkige herinneringen om te zetten in een grote komedie, een komedie die tevens als een soort geschiedenisles <0xE2><0x80><0x93> zij het een aangename <0xE2><0x80><0x93> dient voor kijkers die geïnteresseerd zijn in de begintijd van het Amerikaanse toneel. Omdat Fields halverwege de vijftig was toen hij deze film maakte, kon hij in zekere zin de rollen omdraaien: in plaats van de rol van de uitgehongerde jonge acteur te spelen, had hij zich inmiddels ontwikkeld tot de rol van de gewetenloze manager, die hier kortweg bekendstaat als 'de Grote McGonigle'. McGonigle staat aan het hoofd van een mengelmoes van acteurs die het achterland doorkruisen op dat steeds populairder wordende nuchtere strijdros 'de Dronkemans'. Aan het begin van ons verhaal vlucht dit gezelschap een stad uit, de sheriff een stap voor, op weg naar hun volgende treffen in het dorp Bellefontaine, waar de vooruitzichten niet veel beter zijn. Omdat hij dringend geld nodig heeft, ziet McGonigle zich genoodzaakt een plaatselijke rijke weduwe die naar het toneel streeft het hof te maken, ene Cleopatra Pepperday (die met gepaste grootsheid door Jan Duggan wordt gespeeld), terwijl zijn dochter intussen het hof wordt gemaakt door een student die er ook van droomt om op te treden. Het pension waar het gezelschap verblijft dient als locatie voor twee hilarische komische scènes, rug aan rug: eerst wordt McGonigles lunch verpest door de luidruchtige peuter Albert van mevrouw Pepperday, die eten in zijn gezicht gooit, zijn neus vastgrijpt en zijn zakhorloge in de stroop doopt. En dan, alsof hij nog niet genoeg gestraft is, moet McGonigle ook nog luisteren naar mevrouw Pepperdays geestdriftige vertolking van 'The Sea Shell Song'. Alleen al deze twee scènes zijn reden genoeg om deze film tot een klassieker te maken, en het interessante is dat Fields zelf in elk ervan de rol van het slachtoffer speelt: eerst die van Baby LeRoy, dan die van Jan Duggan, wiens vertolking van het nummer een daverende triomf is. Fields' reacties op beide personages zijn van onschatbare waarde, maar het is ook de moeite waard om erop te wijzen dat in dit geval de berucht paranoïde, chagrijnige W.C. Fields, die naar verluidt diep jaloers was op andere komieken, de spotlight royaal deelde met niet één maar twee medespelers, die elk tijdelijk de spotlight mochten stelen, tot uiteindelijke voldoening van het project. plus een paar liedjes en, het beste van alles, de jongleursact van The Great McGonigle. Deze uitgebreide reeks lijkt een authentieke weergave van hoe een avond in een klein theater in die tijd eruit zou hebben gezien, van de goedkoop ogende decors en declamerende acteerstijlen tot het zware doek dat na elke scène met een klap op het toneel valt. Het jongleursnummer is een speciale traktatie, omdat het de meest complete opname is van Fields' legendarische goocheltrucs. Mijn enige klacht is dat er te veel weggeknipte beelden zijn van de reacties van het publiek; ik had de hele voorstelling met alle plezier willen zien in een paar ononderbroken opnamen zonder enige reactie. Maar hoe dan ook, de jongleeract is geweldig.<br />Volgens een recente biografie van W.C. Fields door James Curtis heeft THE OLD FASHION WAY zich door een problematisch geboorteproces heen geworsteld. Toen de film in productie werd genomen, bleek Fields' oorspronkelijke scenario, getiteld 'Playing the Sticks', nogal onsamenhangend te zijn en te kort voor een speelfilm. De verlosser van het project bleek een onbekende scenarist te zijn, Jack Cunningham, die toen vooral bekend was vanwege zijn eerdere werk aan westerns als THE COVERED WAGON en een paar auto's van Douglas Fairbanks. Cunningham was degene die Fields' oorspronkelijke script bewerkte en uitbreidde tot het naadloze verhaal dat het werd, en die ervoor koos om de scènes uit 'The Drunkard' door elkaar te laten lopen. Ook wist hij Fields over te halen zijn oude jongleeract voor de finale af te raffelen. Als deze achtergrondinformatie juist is, zijn de kijkers meneer Cunningham veel dank verschuldigd voor zijn belangrijke bijdrage aan dit uiterst onderhoudende, grappige en nostalgische stukje theater-Americana.

text_en:
I love this movie! Ever since I first saw it as a kid I've counted it among my favorite W.C. Fields comedies, and when I saw it again recently it was just as funny, warm, and entertaining as ever, maybe all the more so with the passage of time. While it may not be the funniest film he ever made, THE OLD FASHIONED WAY is perhaps Fields' most autobiographical work, as it recreates the life of the traveling player of the early 1900s, a life he experienced personally as a vaudeville juggler. (The exact year the story takes place is never specified, but the costumes and the reference to a "new-fangled horseless carriage" would put it around 1905 or so.) Fields' early years on the road were said to be pretty rough. He and his fellow performers were forever at the mercy of unscrupulous managers, forced to live in crummy lodgings where they ate poorly, in towns where they were generally regarded as no better than tramps and whores by the disapproving townsfolk. It was not unheard of for those unscrupulous managers to abscond with the box office receipts, stranding the actors in hostile territory without a penny. Yet somehow, with the advantage of hindsight, Fields was able to turn these unhappy memories into great comedy, comedy that also serves as something of a history lesson-- albeit a pleasant one --for viewers interested in the early days of the American stage.

Because Fields was in his mid-50s when he made this film he was able to turn the tables, in a sense: instead of reprising his real-life role as a starving young actor he'd graduated by this time to the role of the unscrupulous manager, known here simply as The Great McGonigle. McGonigle leads a ragtag troupe of players who are touring the hinterland in that ever-popular temperance warhorse, "The Drunkard." As our story begins this troupe is fleeing a town one step ahead of the sheriff, and heading for their next engagement in the village of Bellefontaine, where prospects don't look much better. In desperate need of cash, McGonigle is compelled to woo a local wealthy widow who aspires to the stage, the magnificently named Cleopatra Pepperday (played with appropriate magnificence by Jan Duggan), while in the meantime his daughter is wooed by a college boy who also dreams of performing. The boarding house where the troupe stays serves as the locale for two hilarious comic set-pieces, back-to-back: first, McGonigle's lunch is ruined by Mrs. Pepperday's rowdy toddler Albert, who flings food in his face, grabs his nose, and dunks his pocket watch in molasses. And then, as if he hadn't been punished enough already, McGonigle must listen to Mrs. Pepperday's spirited rendition of "The Sea Shell Song."

These two sequences alone are reason enough to make this movie a must-see comedy classic, and, interestingly, in each of them Fields himself plays victimized straight man: first to Baby LeRoy, then to Jan Duggan, whose rendition of the song is a show-stopping triumph. Fields' reactions to both of these characters are priceless, but it's also worth pointing out that in this instance the notoriously paranoid, cantankerous W.C. Fields, who was said to be deeply jealous of other comedians, generously shared the spotlight with not one but two fellow players and permitted each to temporarily steal the spotlight, to the ultimate benefit of the project.

The movie's finale consists of the troupe's performance of "The Drunkard" plus a couple of songs and, best of all, The Great McGonigle's juggling act. This extended sequence feels like an authentic recreation of just what an evening at a small-town theater of the period would have been like, from the cheap-looking sets and declamatory acting styles to the heavy curtain that hits the stage with a crash after each scene. The juggling bit is a special treat, as it represents the most complete filmed record of Fields' legendary feats of legerdemain. My only complaint is that there are too many cut-away shots showing audience members' reactions; I'd have been perfectly happy to watch the whole routine in a couple of uninterrupted takes with no reaction shots at all. But in any event, the juggling act is wonderful.

According to a recent biography of W.C. Fields by James Curtis THE OLD FASHIONED WAY suffered through a troubled gestation process. Just as the film was going into production Fields' original screenplay, entitled "Playing the Sticks," was found to be somewhat jumbled and too brief to sustain a feature-length movie. Apparently the savior of the project was an unheralded screenwriter named Jack Cunningham, then known primarily for his earlier work on Westerns such as THE COVERED WAGON and a couple of Douglas Fairbanks vehicles. It was Cunningham who reworked and expanded Fields' original script into the seamless story it became, and who chose to interpolate the sequences from "The Drunkard"; he also persuaded Fields to dust off his old juggling act for the finale. If this background information is correct then viewers owe a debt of thanks to Mr. Cunningham for his important contribution to this terrifically entertaining, funny, and nostalgic slice of theatrical Americana.


text:
De Grote McGonigle, de superacteur, zorgt voor zijn troep artiesten op de oude, ordinaire manier, grondige chicanes, diefstal & achterbaksheid...
Dit is W.C. Fields in al zijn pompeuze, vulgaire glorie: ontwijkend, dubbelhartig, achterbaks <0xE2><0x80><0x93> werkelijk schitterend. Hij geeft zijn dialogen met zijn unieke raspende stem zo veel bekende regels mee dat het soms lijkt alsof hij een zelfparodie opvoert. Deze film toont op briljante wijze waarom Fields de geluidsfilm nodig had om volledig gewaardeerd te worden, en nu Paramount hem de vrije hand heeft gegeven om zijn materiaal naar eigen goeddunken te ontwikkelen, is het niet verwonderlijk dat de film een klassieker is. Fans hoeven niet verder te zoeken om de essentiële Fields te vinden. De romance tussen Judith Allen en Joe Morrison is nogal saai, hoewel de jongeman goed zingt. Tammany Young speelt de trouwe amanuensis van Fields. Filmfanaten zullen de komiek Billy Bletcher herkennen als de tomatengooier & de zuur kijkende sheriff Clarence Wilson, beide zonder credits. Het verhaal gaat dat de eerste filmster van Hollywood, Florence Lawrence, een zwerver & vergeten vrouw, hier een van haar laatste ongeregistreerde optredens heeft gedaan voor haar zelfmoord in 1938.
Fields vond het nuttig om zijn films te bevolken met ten minste één vrouwelijke draak, een angstaanjagende verschijning tegen wie hij zijn beste humor kon botvieren. Deze film heeft er twee: broodmager, Nora Cecil <0xE2><0x80><0x93> preuts & stug als de troep. En dan was er natuurlijk nog de hospita, die al even verdacht was als Fields eigen hospita, en vooral die malle Jan Duggan, met haar afgrijselijk opgedirkte en gekrulde haar, als zijn rijke doelwit. Dit was een actrice, die nu al bijna vergeten was, die in hilariteit zelfs Fields zelf naar de kroon kon steken. Men vergeet meestal hoe belangrijk haar bijdrage is aan de beroemde souperscène met Fields & Baby LeRoy <0xE2><0x80><0x93> een van de grappigste scènes die ooit in een Amerikaanse film zijn verschenen. En haar vertolking van'_Up the Shells On the Seashore_'is een prachtig staaltje van sentimentele liedjes als'_Edge When You And I Were Young, Maggie_ ', die in die tijd zo populair waren. Juffrouw Duggan zou Fields in nog drie andere films, waaronder _THE BANK DICK_ (1940) heel even te grazen nemen. (Ze overleed in 1977 op 95-jarige leeftijd.)
Fields heeft het oude melodrama _The Drunkard_ in de plot opgenomen en het siert hem dat hij het zo rechtlijnig speelt dat het authentieke, antieke gevoel voor humor duidelijk naar voren komt. In zijn eigen olio doet Fields een olio om zijn verbazingwekkende talent voor goochelarij te demonstreren. Het is fantastisch om zijn trucs op film vast te leggen, want hij is werkelijk verbazingwekkend <0xE2><0x80><0x93> het is niet meer dan logisch dat hij ooit werd beschouwd als de grootste jongleur ter wereld. Tegenwoordig wordt hij herinnerd als een van de beste komieken van de film.

text_en:
The Great McGonigle, ham actor extraordinaire, cares for his troupe of performers in THE OLD FASHIONED WAY, thorough chicanery, larceny & skullduggery...

Here is W. C. Fields in all of his pompous, vulgar glory: evasive, duplicitous, sneaky - utterly wonderful. Delivering dialogue in his unique buzz saw rasp, he gives out so many familiar lines that at times he almost seems to be performing a self-parody. This film brilliantly shows why Fields needed the sound cinema to let him be fully appreciated, and with Paramount giving him free rein to develop his material as he wished, it is not surprising that the film is a classic. Fans need look no further to find the essential Fields.

The romance between Judith Allen & Joe Morrison is a rather dull affair, although the young man sings well. Tammany Young plays Fields' loyal amanuensis. Movie mavens will recognize comedian Billy Bletcher as the tomato thrower & sour-visaged sheriff Clarence Wilson, both uncredited. Legend has it that Hollywood's first movie star, Florence Lawrence, derelict & forgotten, made one of her last unbilled appearances here before her 1938 suicide.

Fields found it useful to populate his films with at least one she-dragon, a female of frightful aspect against whom he could bounce off some of his best humor. This film has two: rail-thin, Nora Cecil - prim & dour as the troupe's suspicious landlady; and most especially silly Jan Duggan, horridly bejeweled & curled, as Field's wealthy target. Here was an actress, now nearly forgotten, who could easily equal in hilarity even Fields himself. It is generally overlooked how important her contribution is to the celebrated supper table scene with Fields & Baby LeRoy - one of the funniest sequences ever to appear in an American film. And her rendition of `Gathering Up The Shells On The Seashore' is a wonderful spoof of such sentimental songs as `When You And I Were Young, Maggie,' which were so popular in that era. Miss Duggan would return to briefly plague Fields in three additional films, including THE BANK DICK (1940). (She died in 1977 at the age of 95.)

Fields has included the old melodrama The Drunkard into the plot and to his credit he plays it straight,' letting its honest antique sentiment speak for itself. In his own private olio, Fields makes a curtain call to show off his astonishing talent of legerdemain. It is wonderful to have his routine captured on film as he really is quite amazing - it is easy to see how at one time he was considered the world's greatest juggler. Now he is remembered as one of cinema's supreme comics.


text:
Een van de dingen die ik in deze film het leukst vind, is dat ik W.C. zie jongleren. Hij begon zijn carrière in de showbusiness als jongleur, en in deze film krijg je een deel van zijn optreden te zien. Zelfs na een paar decennia drank, is hij nog steeds een geloofwaardige figuur, om het zacht uit te drukken. De truc met het sigarenkistje is een beeld om nooit te vergeten.
Het bevat ook een van de vreemdste personages uit welke film dan ook, Cleopatra Pepperday, prachtig gespeeld door Jan Duggan. De scène waarin ze Gathering Up The Shells By The Seashore zingt, is prachtig. Of wanneer ze haar 'lijn' in het toneelstuk repeteert: 'Hier komt de prins!' Er zit ook een fascinerend cultureel artefact in de film: een productie van _The Drunkard_, een hit uit de negentiende eeuw, ongetwijfeld populair toen William Claude nog maar een jongen was.
W.C. Fields is, zoals gewoonlijk, ongelooflijk. Wat mij aan hem fascineert, is de subtiliteit van zijn optreden. Het ziet er niet subtiel uit, dat geef ik toe, maar wat me opvalt, is dat zijn optreden in films vele lagen heeft. Aan de ene kant zijn er de enorme gebaren en de luide, bekende stem, maar aan de andere kant zijn er de gemompelde terzijdes, de nauwkeurige gezichtsuitdrukkingen, het absurde onvermogen om de eenvoudigste taken uit te voeren, zoals zijn hoed op zijn hoofd zetten zonder dat die aan een stok blijft haken. Dat bedoel ik met subtiel, je mist het bijna en dan kun je jezelf niet meer uitleggen wat er zo ongelooflijk grappig is aan wat hij doet.
Er is enige onenigheid over de scène waarin hij Baby LeRoy een trap tegen zijn achterste geeft, zodat hij door de gang wordt gesmeten. Er zijn veel verhalen over W.C.'s samenwerking met Baby LeRoy. Klaarblijkelijk had Fields een keer gin in de fles van Baby LeRoy gedaan, en toen het kind begon over te geven en omviel, had W.C. gesnoven: 'Ik zei toch dat hij geen artiest was!'
Ik vind het vreselijk dat zoveel films van W.C. Fields nog niet op dvd zijn uitgebracht. We hopen dat dit een vergissing is die snel rechtgezet moet worden!

text_en:
One of my favorite things about this one is seeing W.C. juggle. He started out his show business career as a juggler, and in this movie you get to see some of his act. Even after a couple of decades of drink, he still does a creditable job, to say the least. The cigar box routine is a sight to remember.

It also contains one of the oddest-named characters in any movie, Cleopatra Pepperday, played wonderfully by Jan Duggan. The scene where she sings Gathering Up The Shells By The Seashore is wonderful. Or when she's rehearsing her "line" in the play, "Here comes the prince!" There is also a fascinating little cultural artifact within the movie -- a production of The Drunkard, a 19th century hit, no doubt popular when William Claude was a mere lad.

As per usual, W.C. Fields is incredible. The fascinating thing about him, to me, is the subtlety of his performance. It doesn't LOOK subtle, I'll grant you, but what strikes me is that there are many layers to his performing in movies. On the one hand, there are the huge gestures and loud, familiar voice, but on the other hand there are the muttered asides, the precise facial reactions, the absurd failure to accomplish the simplest tasks, like put his hat on his head without getting it caught on a cane. That's what I mean by subtle, you almost miss it and then you can't explain to yourself what it is that is so incredibly funny about what he's doing.

There's a bit of controversy about the scene where he kicks Baby LeRoy in the bottom, knocking him across the hall. There are many stories of W.C.'s working with Baby LeRoy. Apparently, on one occasion, Fields poured gin into Baby LeRoy's bottle, and when the child began throwing up and falling over, W.C. snorted, "I told you he was no trouper!"

I think it's awful that so many of W.C. Fields' films are not yet released on DVD. This is an oversight that should be rectified soon, we hope!


text:
De komedie _W.C. Fields_ (opnieuw opgevoerd als _Charles Bogle_, hij heeft het verhaal zelf geschreven) geniet een aangename sfeer en een plot die draait om een troep rondreizende acteurs onder leiding van _The Great McGonigle_. De ster krijgt nog een gedenkwaardige introductie <0xE2><0x80><0x93> hij wordt door zijn dochter gewaarschuwd voor de aanwezigheid van de wet, die hun schuldeisers vertegenwoordigt, en is op weg naar de trein die hen naar de volgende stad zal brengen; hier hebben we opnieuw een dochter die bereid is haar schurkachtige vader al zijn grillen en grillen te vergeven.
De film als zodanig leunt meer op de sfeer dan op de typische Fields-'sketches' en dat geeft hem misschien een charme <0xE2><0x80><0x93> en een frisheid <0xE2><0x80><0x93> die hij anders niet zou hebben gehad. Een van de vele opvallende scènes is die waarin Fields denkt dat de militaire ontvangst op het station bedoeld is voor zijn gezelschap; de scène met het diner met een uitgehongerde troep en Fields' hilarische ontmoeting met Baby LeRoy (die hem eten naar het hoofd gooit en zijn horloge in een pot stroop laat vallen); Fields slaagt erin het kind te straffen door hem een schop te geven als er niemand kijkt; de vernederende auditie van de rijke oude dame, waarbij de ster dienovereenkomstig reageert (hij hoopt haar financiële steun te krijgen voor het stuk dat het gezelschap in de stad zal opvoeren door haar een rol te beloven <0xE2><0x80><0x93> een rol die uiteindelijk wordt teruggebracht tot een enkele regel, die ze zelfs nooit heeft gespeeld! ), Fields die tijdens de repetities van het toneel valt, enz.
'The Drunkard' neemt een groot deel van de tweede helft in beslag. Het is een ouderwets melodrama, dat het gezelschap met verve opvoert <0xE2><0x80><0x93> met Fields als de besnorde en sissende schurk van het stuk, die op een gegeven moment de onsterfelijke regel uit zijn korte film THE FATAL GLASS OF BIER (1933) herhaalt: ''t Is geen avond voor een man noch een beest.' Na het slot van elke akte valt het doek met een luid gebonk neer. Toch is de film duidelijk bedoeld als een valentijnsgeschenk voor de tijd van het variété <0xE2><0x80><0x93> en tegen het einde wordt er zelfs een prachtig jongleernummer opgevoerd, waarin Fields' danskunsten aan het licht komen. De grote McGonigle heeft het, ondanks zijn gevorderde leeftijd, ondanks zijn corpulente lichaamsbouw en zijn voorliefde voor drank, erg druk met zijn werk als medicijnman <0xE2><0x80><0x93> hij heeft zijn dochter achtergelaten om haar geluk niet in de weg te staan, naast een op het toneel bezeten jongen die uit een respectabele familie komt. Voor komedies uit die tijd zijn romantiek en liederen evenzeer in het verhaal verwerkt als een middel om de capriolen van de ster te compenseren als om zuiver commerciële redenen (omdat deze films voornamelijk voor familiegebruik waren bedoeld).

text_en:
Quintessential W.C. Fields comedy (again, billed as Charles Bogle, he provided the story himself) boasting a pleasant period setting and a plot that revolves around a troupe of traveling players led by The Great McGonigle. The star is given yet another memorable introduction - being signaled by his daughter of the presence of the law, representing their creditors, on his way to the train which is to take them to the next town; here, again, we have a daughter who is willing to forgive her rascally father his every whim and foible.

The film, as such, relies more on atmosphere than the typical Fields 'sketches' and this, perhaps, lends it a charm - and a freshness - that it wouldn't otherwise possess. Among its many notable scenes are: Fields thinking the military reception waiting at the train station is for his troupe's benefit; the dinner sequence with a rampaging, famished troupe and Fields' hilarious encounter with Baby LeRoy (who throws food at him and drops his watch into a jar of molasses) - Fields manages to get even with the child by kicking him when no one's watching!; the rich old lady's cringe-inducing singing audition, with the star reacting accordingly (he's hoping to secure her financial backing for the play the troupe will be presenting in town by promising her a role in it - this is eventually whittled down to a single line, which she's never even called upon to deliver!); Fields falling off the stage during rehearsals, etc.

"The Drunkard" set-piece occupies a good deal of the second half: a hoary melodrama which the troupe performs with gusto - with Fields as the mustachioed and hissable villain of the piece who, at one point, reprises the immortal line from his short THE FATAL GLASS OF BEER (1933) "'T ain't a fit night out for man nor beast". With the closing of each act, the curtain comes crashing down making a loud thumping sound; still, the film is clearly intended as a valentine to the days of vaudeville - and even includes a wonderful juggling routine towards the end that showcases Fields' amazing dexterity (in spite of his advancing age, corpulent physique and propensity for booze).

The final sequence finds The Great McGonigle keeping busy as a medicine showman - having left his daughter behind, so as not to interfere with her happiness alongside a stage-struck boy emanating from a respectable family. Typically, for comedies from this era, romance and songs have been incorporated into the narrative as much as a device by which to counterbalance the star's antics as for purely commercial reasons (since these films were largely intended for family consumption).


text: Deze film is een must-see voor twee scènes van W.C. Field: 1) Fields' eerste ontmoeting met Baby Le Roy (die ook in It's a Gift optreedt), wat veruit een van de beste komische scènes uit de film is, en 2) Fields' goocheltrucs, waarvoor hij zeer beroemd was toen hij nog een vaudevilleartiest was, en terecht. Er zijn nog verscheidene andere grote momenten van iets mindere waarde. Bovendien zijn de plot en de bijrollen altijd onderhoudend en innemend, dus dit is een echte winnaar.

text_en: If anything, this film is a must-see for two of W.C. Field's scenes: 1) Fields' first meeting with Baby Le Roy (who also appears in It's a Gift), which is easily one of the best comedy scenes in the movies, and 2) Fields' juggling routine, for which he was very famous when he was a vaudevillian, justly so. There are several other great moments of slightly lesser value. Also, the plot and the supporting characters are consistently entertaining and endearing, so this one's a real winner. 9/10


text: Ik ben het met je eens dat Jan Duggan geweldig was in deze film. Het was in feite die scène waardoor ik een fan van W.C. Fields werd. Ik zou dolgraag een originele kopie van de film willen hebben. Ik heb hem wel opgenomen maar de kwaliteit is slecht maar niet zo slecht dat ik 'Cleopatra' niet kan zien zingen en dansen bij 'The Sea Shell Song'. Ik geloof dat ik elke keer nog harder moet lachen en die jurk & pruik hadden niet beter kunnen zijn voor zo'n personage. Ik zou zelfs mijn kinderen wakker maken als ze dit lied zongen toen ze nog klein waren. Natuurlijk vonden ze het vreselijk maar nu ze ouder zijn zullen ze me zelfs vragen om het te zingen maar ik kan het gewoon niet zo goed als Jan Duggan. Ik vraag me af of ze ooit in een van zijn films heeft gespeeld, want ik heb haar in niets anders gezien dan in wat voor een dame!

text_en: I agree that Jan Duggan was superb in this movie. It was actually the scene that made me become a W.C. Fields fan. I would love to have an original copy of the movie. I did record it but quality is bad but not so bad that I cannot see "Cleopatra" sing and dance to "The Sea Shell Song." I think I laugh harder every time and that dress & wig could not have been any better for here character. I would even wake my children up when they were small singing this song. Of course they hated it but now that they have gotten older, they will actually ask me to sing it but I just cannot master it like Jan Duggan. I wonder if she was in anymore of his movies as I have not seen her in anything else but what a lady!


text: Ik heb deze film de afgelopen halve eeuw minstens tien keer gezien en ik heb er nooit genoeg van gekregen. Fields is op zijn best en de film is hilarisch. Hij kan wedijveren met You're Telling Me, It's A Gift, The Bank Dick en My Little Chickadee. Het is ongelooflijk dat deze film nooit op dvd of dvd is verschenen. Maar dat komt door de halsstarrigheid van de heersende machten in de media van tegenwoordig.

text_en: I've seen this film at least a dozen times over the past half century and never tire of it. Fields is at his best, and the movie is hilarious. It ranks with You're Telling Me, It's A Gift, The Bank Dick, and My Little Chickadee. It seems incredible that this film gem has not appeared in either VHS or DVD. But such is the blockheadedness of the ruling powers in the media these days.


text: Een geweldige film van Fields waarin hij jongleert, een baby schopt en zich uitslooft. Een van de grote dingen aan Fields was dat hij niet bang was om in de schaduw te staan van de groten, en The Old-Fashioned Way biedt de geweldige Jan Duggan (als Cleopatra Pepperday) de gelegenheid om een musicalnummer te stelen, waarin ze _Gathering Shells at the Shore_ zingt en het huis in de vernieling helpt. Een fantastische groteske Duggan was ook memorabel in de ondergewaardeerde _A Damsel in Distress_, als een van de madrigaalzangers. Ik had deze film in geen 35 jaar gezien, maar het was nog steeds het komische juweel dat ik me herinnerde.

text_en: A great Fields film in which he gets to juggle, kick a baby, and ham it up. One of the great things about Fields was that he was not afraid of being upstaged, and The Old-Fashioned Way provides the wonderful Jan Duggan (as Cleopatra Pepperday)a scene stealing musical number in which she sings Gathering Shells at the Shore and brings down the house. A superb grotesque, Duggan was also memorable in the underrated A Damsel in Distress as one of the madrigal singers. I hadn't seen this film in 35 years but it was still the comic gem I remembered. Cheers to Fields and Duggan!


text: Dit is een van mijn favoriete films, en hij is al heel lang niet meer op de buis geweest. Een van mijn favoriete opmerkingen was de zin waarin Fields Cleopatra Pepperday met zijn onnavolgbare stem beschrijft als: 'Helemaal opgedirkt als een goed onderhouden graf!' Volgens de site van IMDb is de film oorspronkelijk geproduceerd en uitgebracht door Paramount Pictures <0xE2><0x80><0x93> weet iemand wie hier de rechten van heeft? Waarom stond deze film niet in de WC Fields-collectie met My Little Chickadee en andere (dat was een mengeling van Paramount en Universal) films? Ik zou deze en 'The Big Broadcast of 1938' graag samen zien, met een extra bonus van Bob Hope en Shirley Ross met 'Thanks for the Memory'. Weet iemand hoe je een briefschrijverscampagne op touw moet zetten?

text_en: This is one of my favorite movies, and it hasn't been on the tube for a very long time; one of my favorite comments was the line when Fields describes Cleopatra Pepperday in his inimitable voice as: "All dressed up like a well kept grave!". According to the IMDb site it was originally produced and released by Paramount Pictures - does anyone know who has the rights to this? Why wasn't this on the WC Fields collection with My Little Chickadee and others (that was a blend of Paramount and Universal features)? I'd like to see this one and "The Big Broadcast of 1938" packaged together - there'd be the extra bonus of Bob Hope and Shirley Ross doing "Thanks for the Memory". Anyone know how to get a letter writing campaign started??


text: 'The Old Fashioned Way' is een waardevol stukje Fieldsiaanse geschiedenis. Het is in 1934 opgenomen en toont de 'Flim Flam'-kant van Fields als hij zijn kleine theatergezelschap langs de sheriff en het publiek leidt om melodrama's en andere vaudeville-nummers op te voeren. Deze keer heeft McGonigle (Fields) een plaatselijke hulp in de huishouding (Cleopatra Pepperday) ingeschakeld om hem te helpen het stuk draaiende te houden. Ze heeft genoeg geld om het een andere keer weer draaiende te kunnen houden. WC is op zijn best in deze komedie en is vooral waardevol omdat Fields aan het eind van de film zijn oude vaudeville-act mag doen. Degenen onder ons die op de hoogte waren van Fields' rol in de film, weten dat WC op zijn best is. Als een jongleur zo goed is, krijgt hij alleen deze film om te laten zien hoe goed hij was, en een paar jaar voordat hij aan de drank raakte, begon dat zijn tol te eisen. Deze film is nooit als video uitgebracht door Universal, dat de rechten ervan bezit. Misschien bewaren ze de vertoning voor een feestje binnenshuis, want behalve zo nu en dan op de televisie is er geen andere manier om hem te zien. Kom op, Universal, laten we al je Fields-films uit je donkere, groezelige kluis gaan halen! We beloven ze allemaal te kopen als je dat doet!

text_en: "The Old Fashioned Way" is a valuable piece of Fieldsian history. Filmed in 1934, it portrays the "Flim Flam" side of Fields as he leads his little theatrical troupe past sheriff and the general public in order to perform melodramas, and other feats of vaudeville. Always on a shoestring, this time McGonigle (Fields) enlists a local (Cleopatra Pepperday) to assist him in the play to keep it afloat. Her funds are enough to keep it running another time. WC is at his best in this comedy, and it is especially valuable, because Fields gets to do his old vaudeville juggling act at the end of the movie. Those of us who were aware of Fields' prowess as a juggler gets this only movie to show just how good he was, and a few years before his drinking would start to take its toll on him. This movie has never been released by Universal as a video, which owns the rights to it. Perhaps they are saving the release for an in-house party, for except for the occasional television viewing, there is no other way to see it. Come on, Universal, let's start releasing all of your Fields movies out of your dark and dingy vault! We promise to buy all of them if you do!


text: De zeer smalle plot van deze ongebruikelijke W.C. Fields-automobiel concentreert zich op de capriolen van de 'Grote McGonigle' (Fields), een oplichter in dienst van een toneelgezelschap dat het land doorkruist om het hoofd te bieden aan het hoofdwerk van het laatnegentiende-eeuwse melodrama 'De dronkaard'. McGonigle en zijn trawanten zijn de wet altijd een stap voor en arriveren in een klein stadje waar ze Cleopatra Pepperday ontmoeten, een rijke weduwe met acteerambities (gespeeld door Jan Duggan, een van de grappigste en meest memorabele vrouwen van Fields' trawanten) die de ploeterende toneelspelers financiert in ruil voor een rol in het stuk. Fields' dochter (Judith Allen) wordt op een romantische manier achternagezeten door een rijke student (Joe Morrison) en Fields krijgt de kans om met Duggan, Baby LeRoy en anderen te pronken met zijn fysieke kwaliteiten. Deze vertoning is in drie stukken verdeeld: de plot zelf, een aantal scènes uit 'The Drunkard', opgevoerd in een poging de manier waarop een vijfderangs gezelschap in die tijd in de geschiedenis zo'n stuk zou hebben opgevoerd te reconstrueren, en een soort uitgebreide epiloog waarin Fields demonstreert hoe goed hij kan jongleren, een vaardigheid die hij zich in de loop van zijn tientallen jaren in het variété eigen heeft gemaakt. Het doet er niet toe. Fields ontlokt voortdurend schaterlachen en tegen het eind een prachtig ingehouden vaderlijke emotie.

text_en: The very slender plot of this unusual W.C. Fields vehicle centers on the antics of the "Great McGonigle" (Fields), a con artist in charge of a theatrical troupe that tours the country performing that staple of late 19th century melodrama, "The Drunkard." Always one step ahead of the law, McGonigle and Company arrive in a small town where they encounter Cleopatra Pepperday, a wealthy widow with acting ambitions (played by Jan Duggan, one of the funniest and most memorable of Fields's female foils) who bankrolls the struggling thespians in exchange for a part in the play; meanwhile, McGonigle's daughter (Judith Allen) is pursued romantically by a wealthy college student (Joe Morrison) and Fields gets the opportunity to show off his physical schtick with Duggan, Baby LeRoy and others. This offering is divided into three chunks: the plot itself, several scenes from "The Drunkard" enacted in what appears to be an attempt to recreate the manner in which a fifth-rate company would have performed such a piece at that time in history, and an extended epilogue of sorts in which Fields demonstrates the juggling prowess he mastered over his decades in vaudeville. No matter. Fields delivers consistent belly laughs and toward the end a marvelously understated bit of fatherly emotion.


text:
Toen W.C. Fields in het voorjaar van 1934 _The Old-Fashioned Way_ wilde gaan maken, was hij nog niet zo lang geleden in de filmwereld superster geworden, hoewel hij al tientallen jaren een bekende figuur was op het toneel, zowel als jongleur als komiek. Als zodanig is het misschien niet verrassend dat hij voor zijn volgende verhaal terug wilde kijken op zijn ruwe verleden, dat deels bestond uit een vernederende behandeling door managers, een beroerde betaling en minder dan gemiddelde levensomstandigheden. Aan het begin van de vorige eeuw werd, tenzij je de naam Sarah Bernhardt had, de theaterwereld, en variété in het bijzonder, beschouwd als het toppunt van onfatsoen, een beroep waar schaamte aan verbonden was. Als hij De Grote McGonigle speelt, maakt Fields grapjes over de vooroordelen waarvan hij in zijn jeugd waarschijnlijk het slachtoffer is geweest; net als alle personages die hij in zijn komedies speelde, moet McGonigle een voortdurend gebrek aan respect van iedereen ondergaan, behalve van de paar stumpers die zijn masker van oprechtheid en zelfverzekerdheid serieus nemen. Terwijl hij zijn tamelijk middelmatige toneelstuk in een kleine stad voorbereidt, maakt hij kennis met mevrouw Pepperday, de rijkste dame van de stad. Vastbesloten om de vrouw voor de voorstelling te laten betalen, doet hij alsof hij ontzag heeft voor haar zangtalent (of mag ik zeggen voor haar pogingen om te zingen). Ondertussen wordt zijn minder excentrieke dochter geleidelijk aan verliefd op een rijke, charmante jongen die haar zal beminnen. Ondanks de scepsis van zijn eigen vader laat hij haar niet in de steek.
Het verhaal mag dan eenvoudig klinken, en dat is het ook, maar Fields slaagt er in elk geval in om een aantal van zijn grappigste scènes ooit op te voeren, waarbij hij zich steeds bewust blijft van de ouderwetse setting die van wezenlijk belang is voor de sfeer van de film. Het meest bekend zijn waarschijnlijk McGonigles nobele pogingen om zijn begrijpelijke minachting voor het zoontje van mevrouw Pepperday, Albert, te verbergen, die tijdens het eten een van McGonigles weinige waardevolle bezittingen, een horloge, in een glas stroop doopt. Zichzelf herinnerend aan Pepperdays rijkdom, bedwelmt McGonigle zijn woede met een geforceerde grijns: 'Je zou hem eens moeten zien als er niemand in de buurt is!' Als hij eindelijk alleen is met de jongen, voert Fields een stunt uit die een symbool is geworden voor zijn houding ten opzichte van kinderen in films: hij schopt de baby tegen zijn achterste. Paramount was daar niet blij mee, uit angst dat het publiek van streek zou raken, en besloot er maar een glimp van de baby na de schop aan toe te voegen, om ons ervan te overtuigen dat het goed met hem gaat. Misschien dat dit de pret een beetje vermindert, maar het toont ook aan dat Fields' gevoel voor humor zijn tijd ver vooruit was, en dat hij zijn uiterste best moest doen om zijn beste ideeën af en toe te laten toegestaan te worden, in tegenstelling tot tegenwoordig, nu strips vrijwel overal mee weg kunnen komen. Ik hou meer van de manier waarop Fields het doet, omdat hij ons precies kan laten zien hoe vulgair hij vanbinnen is zonder dat hij er aan de buitenkant al te vulgair uitziet; dat maakt zijn komedie in mijn ogen tijdloos, want hij past nog steeds in ons huidige tijdperk, ondanks het feit dat hij trouw blijft aan de verwachtingen van Fields' eigen tijd.
Hoe dan ook, kort na de wraak van McGonigle haalt Mrs. Pepperday hem over om een onvergetelijke ('onvergetelijke' wordt nadrukkelijk benadrukt) zangvoorstelling van haar bij te wonen; ik krijg er de kriebels van dat Fields er telkens weer niet in slaagt om op subtiele wijze een eind te maken aan die verschrikkelijke ervaring. Maar ondanks alle hilarische scènes, waaronder de parodie op de typische melodrama's uit die tijd, die volkomen terecht lijkt te zijn, is het hoogtepunt van de film niet echt een komedie; tegen het eind van de film maakt Fields ruimte voor wat waarschijnlijk de beste documentatie van zijn jongleertalenten is die we ooit te zien zullen krijgen. Als jongen zou Fields de grootste jongleur ter wereld willen worden, en hoewel ik absoluut geen enkel talent bezit waar het jongleren betreft, zou deze vertoning hem in mijn ogen in elk geval een waardige kandidaat maken.
Het is onmogelijk om te ontkennen dat _The Old-Fashioned Way_ een aantal van de allerbeste momenten met Fields bevat, waarvan ik er hier slechts een paar heb genoemd. In zijn geheel is de film echter niet van hetzelfde niveau als _It's a gift and Man on the Flying Trapeze_, dat ik als zijn allerbeste werk beschouw. Net als de Marx Brothers en Laurel & Hardy in een andere studio had Paramount er blijkbaar geen vertrouwen in dat Fields' regie alleen een speelfilm kon maken; gedeeltelijk hadden ze daar gelijk in, want Fields nam niet de moeite om aandacht te besteden aan de verhaalstructuur en dergelijke, maar schreef alleen de komische scènes, en in dat opzicht zou je dankbaar moeten zijn dat er andere schrijvers werden ingehuurd om de adempauzes op te vullen. Het trieste is dat deze schrijvers er altijd voor kozen om telkens weer hetzelfde subplot te gebruiken, met daarin een stereotiep romantisch conflict dat, in schril contrast met Fields, vandaag de dag erg gedateerd overkomt; je zou de komiek bijna smeken om terug te komen als hij er niet bij is. Het voordeel is echter dat het subplot, hoe ouderwets ook, in elk geval relevant lijkt voor het hoofdverhaal, en Fields op een gegeven moment zelfs de gelegenheid biedt om een zachter, complexer aspect van zijn verknipte karakter te onthullen.
Dit is een film die meer erkenning verdient, trouwens net als The Great Man zelf.

text_en:
When W.C. Fields set out to make THE OLD-FASHIONED WAY in the spring of 1934, he had quite recently reached super-stardom in the movies, although having been a well-known stage presence for decades, both as a juggler and comedian. As such, it may not come off as surprising that he chose for his next story to look back upon his rough past, which partly consisted of humiliating treatment from managers, lousy payment, and less than average living conditions. At the turn of the last century, unless you had the name of Sarah Bernhardt, the theatre business, and vaudeville in particular, was regarded as the prime of indecency, a profession to which shame was associated.

Playing The Great McGonigle, Fields here pokes fun at the prejudices of which he probably was victimized in his youth; just like all of the characters he portrayed in his comedies, McGonigle has to suffer a constant lack of respect from everybody, except for the few poor fools who take his mask of sincerity and self-assurance seriously. Preparing his rather mediocre play in a small-town, he acquaints Mrs. Pepperday, wealthiest lady in town. Determined to have the woman pay for the set-up, he pretends to be in awe of her singing talents (or may I say attempts at singing). Meanwhile, his less eccentric daughter is gradually falling in love with a rich and charming boy who won't leave her, despite his own father's skepticism.

The story may sound simple, and so it is, but no less does Fields manage to perform quite a few of his funniest routines ever, while always remaining conscious of the old-fashioned setting which is essential to the mood of the film. Most well-known is probably McGonigle's noble attempts at hiding his understandable contempt for Mrs. Pepperday's baby boy Albert, who during dinner dips one of McGonigle's few valuable belongings, a watch, in a glass of molasses. Reminding himself of Pepperday's wealth, McGonigle drenches his fury behind a forced grin; "You should see him when nobody's around!" "Yeah, I'd like to catch, er, meet that li'l fellow when nobody's around..." Finally alone with the lad, Fields does a stunt which has come to symbolize his attitude towards children on film: kicking the baby in the rear end. Paramount was not pleased with this bit, fearing that the public would get upset, and sadly decided to add a glimpse of the baby smiling following the kick, in order to assure us that he's all right. This may diminish the big laugh somewhat, but it also demonstrates how Fields's frank humor was ahead of its time, forcing him to truly fight for his best ideas to be permitted once in a while, unlike today when comics can pretty much get away with anything. I like it better in the Fields manner, as he is able to show us exactly how vulgar he's inside without being overly vulgar from the outside; this is what makes his comedy timeless in my eyes, as it continues to suit our current era despite being faithful to the expectations of Fields's own time.

Anyway, shortly after McGonigle's revenge, Mrs Pepperday persuades him to attend an unforgettable ("unforgettable" being emphasized) singing performance of her's; it gets me in stitches every time how Fields repeatedly fails to subtly put an end to the horrible experience. However, despite all the hilarious sequences, including the parody on typical melo-dramas of the era which seems to be spot-on, the highlight of the film is not really a comedy act; towards the end, Fields gives room for what is the best documentation of his juggling skills we are likely to ever see. As a boy, Fields reportedly wanted to become the world's greatest juggler, and while I possess absolutely no talent whatsoever whereas juggling is concerned, this performance should make him at least a worthy candidate in my book.

There's no way getting around that THE OLD-FASHIONED WAY includes several of the very best moments with Fields, of which I have here only mentioned a few. In entirety, however, the film isn't quite on the same level as IT'S A GIFT and MAN ON THE FLYING TRAPEZE, which I consider to be his very best work. As was the case with the Marx Brothers, and Laurel & Hardy at another studio, apparently Paramount did not feel confident that Fields's routines alone could do a feature-length film; in part they were right, as Fields did not bother to pay attention to story structure and such, preferring to write the comedy sequences only, and in that respect one should be grateful that other writers were hired to fill in the gasps. The sad thing is that these writers always chose to use the same sub-plot over and over again, involving a stereotypical romantic conflict which, in startling contrast to Fields, appears very dated today; one almost begs for the comedian to turn up again when he is not present. On the plus side, however, in THE OLD-FASHIONED WAY the sub-plot at least comes off as being relevant to the main story, at one point even providing Fields with an opportunity to reveal a softer, more complex aspect of his twisted character.

This is a film which deserves more recognition, just like The Great Man himself, by the way.


text: IMHO de beste film die Fields ooit heeft gemaakt (en dat wil wat zeggen). Ik ben al vijftien jaar op zoek naar een kopie, maar ik kan er geen vinden. Ik hoop dat hij niet permanent onvindbaar is.

text_en: IMHO the best film Fields ever made (and that's saying something). I have been looking for a copy of it for 15 years, but I can't find one. I hope it is not permanently unavailable.


text:
Go West Young Man is gebaseerd op een succesvol Broadway-stuk, Personal Appearance, dat in het seizoen 1934-1935 501 voorstellingen had en een ster van Gladys George maakte. Wat Gladys deed, was een Mae West-type actrice spelen die tussen Scranton en Harrisburg op een persoonlijke tournee was gestrand.
<0x3E> Natuurlijk, omdat Paramount het scherm kocht en ze Mae West hadden, waarom zouden ze het echte werk niet in de hoofdrol gebruiken. Dus kreeg Gladys George haar filmsterrendom in andere rollen en Mae West speelde Marvis Arden, een filmster die erg veel op Mae West leek.
<0x3E> Mae heeft een contract waarin staat dat ze niet kan trouwen, maar Mae zijnde, is ze dat wel. 'Dat is de taak van Warren William, de persagent die door haar studio is aangewezen. Hij breekt al haar potentiële romances af, maar hij heeft ook nog een bijbedoeling.'
'In feite doet hij een heel hilarisch werkje door koud water te gieten over een romance tussen haar en een nogal onnozele politicus die gespeeld wordt door Lyle Talbot. Maar Mae komt vast te zitten op het platteland van Pennsylvania en vindt de jonge boerenknecht Randolph Scott erg aardig.'
'Randy is de enige zwakke plek in de cast. Ik kon hem gewoon niet accepteren als de naïeve jonge boerenjongen. Hij heeft gewoon te veel stoere westerse types gespeeld om dat ooit te kunnen geloven.' Niettemin is dit de show van Mae West en ze voert hem uit met een stijl die alleen zij kan hanteren. Geen ersatz Maes voor de film die in de openbaarheid komt.

text_en:
Go West Young Man is based on a successful Broadway play, Personal Appearance which had a 501 performance run in the 1934-1935 season and made a star of Gladys George. What did Gladys do, but play a Mae West type actress stranded between Scranton and Harrisburg on a personal appearance tour.

Of course since Paramount bought the screen right and they had Mae West, why not use the real deal in the lead. So Gladys George got her screen stardom in other roles and Mae West played Marvis Arden, a film star very much like Mae West.

Mae's got a contract that says she can't marry, but being Mae she's got a healthy sexual appetite and who knows where that might lead. That's the job of Warren William, press agent assigned by her studio. He busts up all of her potential romances, but he's also got an ulterior motive.

In fact he does a very hilarious job in pouring cold water on a romance between her and a rather fatuous politician played by Lyle Talbot. But Mae gets herself stranded out in the Pennsylvania countryside and takes a real liking to young farmhand Randolph Scott.

Randy is the only weakness in the cast. I just couldn't quite accept him as the naive young farm boy. He's just played too many tough western types for me to ever buy that.

Still this is Mae West's show and she carries it off with a style that only she can employ. No ersatz Maes for the movie going public.


text: Deze film werd halverwege de jaren zestig op de Australische televisie uitgezonden en is daarna nooit meer vertoond. Oké, dit is geen onvervalste stoeipartij zoals Maes eerdere films, maar hij heeft wel een subtielere komische tekst over een filmster in het kleine Amerika. De scène waarin Mae in het hooi ligt, is verrassend expliciet: ze steekt haar armen uit naar Randolph Scott en zegt: 'Ik vind het geweldig.' Ze had het in feite over het plattelandsleven of zoiets, maar in de context was het behoorlijk heftig voor 1935. Ik weet zeker dat dit de film is waarin ze chauffeur is <0xE2><0x80><0x93> ze rijdt in een fantastische Rolls-Royce-stadsauto met 'rieten'-werk aan de achterkant, een beetje zoals Norma Desmonds auto op Sunset Boulevard. De auto zou vandaag de dag een fortuin waard zijn. Ook speelde de geweldige Elizabeth Patterson de cynische oma van het huis, een karakterisering die ze zichzelf had aangemeten, en die ze pas in 1957 in Pal Joey herhaalde. Het is iets subtieler dan Mae's eerdere films, maar het heeft een zekere volwassenheid en een ingetogen humor als milde satire op de plattelandsbevolking. De jonge Randolph Scott is ook een lekker ding in deze film. Ik heb ervan genoten.

text_en: This movie was shown on Australian TV in the mid-'60s and never been seen here since. True, this is not an out-and-out romp like Mae's earlier films but it does have a more subtle comic line about a movie star in small-town America. The scene where Mae is lying down in the hay is surprisingly explicit: she reaches out her arms to Randolph Scott and says: "I love it." She was actually talking about the country life or something but in the context it was pretty strong stuff for 1935. I'm sure this is the movie where she is chauffeur-driven in a fantastic Rolls-Royce town car with "rattan"-work around the rear of the car, rather like Norma Desmond's in Sunset Boulevard. The car would be worth a fortune today. Also featured was the wonderful Elizabeth Patterson as the cynical granny of the house, a characterisation she made her own, and reprised it as late as 1957 in Pal Joey. It's a bit more subtle than Mae's earlier films but it has a certain maturity and a low-key humour as a gentle poke at country folks. The young Randolph Scott is quite a hunk in this too. I quite enjoyed it.


text:
GO WEST YOUNG MAN is een goede maar, jawel, ingehouden komedie uit Mae's pre-codetijd, maar nog steeds leuk om te zien en helemaal geen tijdverspilling.
Mae speelt een filmster die de hoofdrol speelt in een romantisch drama en Warren William is haar persagent die plannen verzint om te voorkomen dat ze trouwt, omdat in haar contract staat dat ze pas over 5 jaar kan trouwen. Terwijl ze op weg zijn naar Harrisburg, raakt Mae's op maat gemaakte auto volgepropt met cold cream en shampoo. Dus zit ze vast in een pension in een landelijk koloniaal huis, samen met de verrukkelijke Randolph Scott, de kwetterende Alice Brady en haar grootste (en meest verouderde) fan Isabel Jewell.
Terwijl Mae West' Voor de komieken werd het toneelspel en de dialogen een stuk tammer, en dat gold ook voor de geweldige, knappe, cynische Warren William, die in het pre-codetijdperk een van de topsterren van Warner Bros. was. Warren William speelde vroeger de meedogenloze bazen en de uitgekookte schurken, en hoewel zijn rol hier goed is en hij een paar smerige ruzietjes kan uitvechten en een paar trucjes met Mae West kan uithalen, was GWYM inderdaad een grote stap terug voor hem. Dat kwam allemaal door die afschuwelijke _Satan met een vrouw_ (1934) die zijn carrière ernstig heeft geschaad. Om nog maar te zwijgen van het feit dat het Legioen van Fatsoen de filmcensoren wakker heeft geschud. Als de pittige tante Kate doet Elizabeth Patterson het geweldig, en Isabel Jewell doet het fantastisch als de energieke, fantasierijke, filmgekke Gladys. Ze geeft een grappige imitatie van Marlene Dietrich.
O ja, en Randolph Scott was een echte kanjer met zijn 'grote, pezige' spieren.

text_en:
GO WEST YOUNG MAN is a good but yes, toned down comedy from Mae's pre-code days, but still fun to watch and not a waste of time at all.

Mae plays a movie star who stars in romantic drama and Warren William is her press agent who dreams up schemes to keep her from getting married, because her contract says that she cannot get married until 5 years. While they are on their way to Harrisburg Mae's custom-made car stuffed full of cold cream and shampoo breaks down. So, she is stuck in a rural colonial cottage boarding house with yummy Randolph Scott, twittering Alice Brady, and her biggest (and ditziest) fan Isabel Jewell.

While Mae West's acting and dialog was made tamer for the talkies, so was wonderful, handsome, cynical Warren William's, who was one of Warner Bros. top stars in the pre-code era. Warren William used to play ruthless bosses and all out cads, and while his role here is good and he gets to do some sleazy arguing and engineer some tricks on Mae West, GWYM was indeed a big step down for him. It was all because of that awful Satan MET A LADY (1934) which greatly hurt his career. Not to mention the awakening of the film censors by the Legion of Decency.

Elizabeth Patterson gives a great performance as the spunky Aunt Kate, and Isabel Jewell does a wonderful job as energetic, imaginative, movie-crazy Gladys. She does a funny imitation of Marlene Dietrich.

Oh yeah, and Randolph Scott was a total hunk with his "large and sinewy" muscles.


text: Het was niet moeilijk voor me om te denken dat een film waar ik nog nooit van had gehoord, met Shannon Lee in de hoofdrol en een actiechoreografie van Koichi Sakamoto, cool zou zijn. Ik verwachtte er niet veel van. Ik had geen moeite met een verschrikkelijke plot, zolang de actie maar cool was. Maar dit is een heel slechte film. Hij gaat heel langzaam, en er was niet veel reden om Richard Vitalli te mogen, die de ster bleek te zijn in plaats van Shannon. Hij is een heel domme figuur in deze film. Het is verbazingwekkend om te zien hoe hij in de loop van de film drastisch verandert. Ik besef dat het deel van zijn karakter had moeten uitmaken dat hij een luie, oncomfortabele man werd die cool werd, ala FEMME NIKTA, maar hier was het niet leuk. Shannon heeft de beste tekst in de film. Ze heeft haar best gedaan om te schitteren en deze film kijkbaar te maken. Maar het materiaal waarmee ze moet werken is zo verschrikkelijk, dat ze er niets van bakt. Het was geweldig om haar weer te zien vechten, maar ze moest het opnemen tegen heel stomme stuntmannen die niet wisten hoe ze moesten vechten. Koichi kon vanwege hetzelfde probleem niet de actie leiden zoals hij meestal doet (sturen). Hij had niet eens de rest van het Alpha Stunt Team bij zich. Ze moeten zelf in actie komen. Ze moeten een team van andere mensen hebben. Daarom zijn kerels als Yuen Woo Ping en Sammo Hung er zo goed in.<br />Dit is een ongelukkige film die laat zien dat de mensen die erbij betrokken waren geld nodig hadden. Shannon Lee liet zien dat ze heel goed in staat was om een actiester te worden met ENTER THE EAGLES. Dit is geen goede manier om die film te volgen. Blijf bij die film en DRIVE voor echt goede actie.

text_en:
It was easy for me to think that a movie I've never heard of starring Shannon Lee with action choreography by Koichi Sakamoto would be cool. I wasn't expecting much. I was fine with an awful plot as long as the action was cool. But this IS a very bad film. It is extrmely slow moving, and there wasn't much reason to like Richard Vitalli who turned out ot be the star instead of Shannon. He is a very stupid character in this movie. It's amazing to see how he drastically changes through the course of the film. I realize it was supposed to be part of his character to be some lazy and incompotent man who becomes cool ala FEMME NIKITA, but it wasn't enjoyable here. Shannon has the best lines in the movie. She did her best to shine and to make this movie watchable. But the material she has to work with is so awful, that it hurts her performance. Seeing her fight again was great, but she had to go against very stupid stunt men who did not know how to fight. Koichi couldn't direct the action the way he usually does (DRIVE) because of this same problem. He didn't even have the rest of the Alpha Stunt Team with him. Action directors can't direct action by themselves. They have to have a team of other people. This is why guys like Yuen Woo Ping and Sammo Hung are so good at it.

This is an unfortunate film that shows that the people involved must have needed money. Shannon Lee showed she had great potential to be an action star with ENTER THE EAGLES. This is not a good way to follow that movie up. Stick with that movie and DRIVE for real good action.


text:
Toen ik de doos oppakte, wist ik dat het een behoorlijk slechte film zou worden. Toch wilde ik Shannon Lee en de film met Michael Dorn zien. Het leek me dat het een slaperfilm zou kunnen zijn. Maar dat was het niet...
Shannon Lee en Michael Dorn deden het goed met wat ze kregen. De rest van de film was behoorlijk slecht. Ik zal niet herhalen wat anderen al hebben gezegd. Ze brachten het er redelijk goed van af.
Ik begrijp nu waarom de acteurs de film hebben gemaakt. Ik kan me gemakkelijk voorstellen dat ik het script heb gelezen en dacht dat het beter zou worden dan het uiteindelijk werd. Jammer... Als je Shannon Lee leuk vindt, ben je misschien niet al te teleurgesteld over deze film. Ik ben blij dat ik hem heb meegenomen, maar ik zou hem niet nog een keer kijken.

text_en:
I knew when I picked up the box that it would be a pretty bad movie. Still, I wanted to see Shannon Lee and the movie having Michael Dorn in it looked like it could be a sleeper. It wasn't...

Shannon Lee and Michael Dorn did a good job with what they were given. The rest of the movie was pretty bad. I won't repeat what has already been said by others. They put it pretty well.

I can see why the actors made the movie. It's easy for me to imagine reading the script and thinking that it had the potential to be better than it turned out to be. Too bad...

If you like Shannon Lee, you may not be too disappointed with this movie. I'm glad that I picked it up, but wouldn't watch it again.


text: Ik had een bon voor een gratis film en de film zag er interessant uit. Ik wou dat ik mijn gratis verhuurbon terug kon krijgen. Ik had liever Battlefield Earth nog een keer gezien.

text_en: I had a coupon for a free movie rental and the movie looked like it might be interesting. I wish I could get my free rental coupon back. I would rather have watched "Battlefield Earth" again.


text: Dit is een van de beste films die ik ooit heb gezien! De non-stop actie in combinatie met de waanzinnige indrukwekkendheid van Shannon Lee maakt dit meteen tot een kungfuklassieker. Ik ben vooral dol op Robert Vitelli en de supergeweldige kick-ups die hij doet. Deze film heeft alles: wapens, mysterie, actie en SHANNON LEE! Het begint met Vitelli als een dakloze zwerver, maar dan wordt hij naar een geheime school voor moordenaars gezogen en blijkt hij een soort genie te zijn. Hij houdt niet van de school voor moordenaars (die wordt geleid door Michael Dorn uit _Star Trek_ ) en dus probeert hij eruit geschopt te worden en dan probeert hij te ontsnappen. De plot draait en draait, maar de actie houdt nooit op! Zie deze twee keer.

text_en: This is one of the best movies I have ever seen! The non stop action coupled with the insane awesomeness of Shannon Lee makes this an instant kung-fu classic. I especially love Robert Vitelli and the super-amazing kick butt fighting he does. This movie has it all: guns, mystery, action and SHANNON LEE!! It starts out with Vitelli as some homeless punk, but then he gets sucked into a secret assassin school and it turns out that he is some kind of genius. He doesn't like the assassin school (which is run by Star Trek's Michael Dorn!) so he tries to get kicked out and then tries to escape. The plot twists and turns but the action never lets up! See this one twice.


text: Deze film moet je beslist zien. Zelfs als niet zo'n enorme voetbalfan (soccer) was ik geboeid door deze film. Acteren is absoluut van topniveau. Rachel Weisz is absoluut verbazingwekkend in deze film.

text_en: This movie is a definite must see. Even not being a huge fan of football(soccer) this movie held me captivated. Acting is definitely top caliber. Rachel Weisz is absolutely amazing in this movie.


text: Wat is er zo anders aan deze romantische/fantastische donkere komedie die de Britse (en Europese ook nog, want hij speelt zich af op het Europese continent in 1996) enthousiaste obsessie met voetbal als decor gebruikt en zo een emotioneel dramatische fantasiewereld van'stel dat' en verwachting voor het hoofddrama van grillige romantiek biedt? Het voetbal (compleet met beeldmateriaal van het Engelse nationale elftal in actie) en de essentie van de sfeer blijven trouw aan de nauwkeurigheid van de beoogde decors en bieden een geweldige gelegenheid om de personages te laten meespelen door middel van hun verschillende belangstelling voor het Britse nationale sportprogramma, waardoor de personages overlopen van verwachting over elkaars prestaties.' De relatie tussen de personages van Neil Morrisey en Rachel Weisz sprankelt, want hoe grillig hun aantrekkingskracht als geliefden zich ook ontwikkelt en afneemt op verschillende momenten, je krijgt het gevoel dat Weisz voor een deel een fantasie is (er zitten ook elementen in de verhaallijn die daarop wijzen) voor Morriseys zuipende zuipschuit (niet zo heel anders dan het concept in _Fever Pitch_ ) en dat zijn en de nationale fantasie van succes voor hun voetbalteam een weerspiegeling is van hun relatie. Elke extatische overwinning in de voetbalwereld is een stap in de goede richting voor hun relatie. Helaas eindigt het allemaal met een onbeantwoorde hartstocht. Een fantasiedroom die geweldig was zolang hij duurde. Zowel voor het team als voor Morrissey's personage, Martin.<br />Over het geheel genomen zou ik zeggen: kijk naar deze film als je van _Fever Pitch_, _Mike Bassett_ of _An Evening with Lineker_ houdt, hoewel deze film meer gewaardeerd zou moeten worden vanwege de sterke acteerprestaties van de vrouwelijke hoofdrol dan van de mannelijke.

text_en:
What's so different about this romantic/fantasy dark comedy is it that uses the British (and European at that - it was set in Euro 1996) enthusiastic obsession with soccer as a backdrop, and thus provides an emotionally dramatic fantasy setting of 'what ifs' and anticipation for the main drama of quirky romance. The football (complete with stock footage of England's National Team in action) and essence of the atmosphere stay true to the intended settings' accuracy and makes for a great opportunity to play off the characters via their differing interest in the British National Sport ensuring that the characters brim with a level of anticipation of each others' next direction that mirrors the results of the team they barrack for, the 3 Lions of England. The relationship between Neil Morrisey's and Rachel Weisz's characters sparkles because however quirkily their attraction as lovers fleet on and subsides off at different times, one gets the feeling that Weisz is partly a fantasy (there are storyline elements that also drop hints of this) for Morrisey's pint chugging bloke (not too unlike the concept in Fever Pitch) and that his and the nation's fantasy of success for their Football team mirrors their relationship. Every ecstatic victory in the football world is a progressional step for their relationship. Sadly, by fate, it all ends up as a case of unrequited passion. A fantasy dream that was great while it lasted. Both for the team, and ergo, for Morrissey's character, Martin.

Overall, i'd say watch this one if you loved Fever Pitch, Mike Bassett, or An Evening with Lineker, although this one should be appreciated for its strong acting performances by the female lead rather than the male.


text:
Net als de herinnering aan een geweldige zomer vormt het voetbal de achtergrond van dit amusante drama. Je kunt je gemakkelijk inleven in een fan die helemaal opgaat in de opwinding van het toernooi en zijn eigen opwinding over het feit dat hij verliefd wordt op een vrouw (Rachel Weisz) die de vooruitgang van Engeland in het toernooi lijkt te weerspiegelen.
Weisz is net zo vluchtig als het footballsucces, vooral omdat ze in dit drama niet echt een vrouw is, en het footballsucces is net zo vluchtig als het geluk zelf, dus de film komt tot een voorspelbare conclusie, vooral als je iets over het toernooi weet. '
Weisz ziet er geweldig uit, de film gaat goed en hij is goed genoeg geschreven om iedereen aan een geweldige zomer te herinneren, of die nu met voetbal te maken had of niet.
'Het zou de moeite waard zijn om ernaar te kijken als hij opduikt.'

text_en:
As much to do with remembering a great summer, football provides the backdrop for this amusing comi-drama. Is easy to empathise with a fan getting caught up in the fervour of the tournament and his own fervour with falling for a woman (Rachel Weisz) who seems to mirror England's progress in the tournament.

Weisz is as ephemeral as footballing success, particularly as she is a device and not really a woman in this drama, and footballing success is as ephemeral as happiness itself, so the movie reaches a predictable conclusion particularly if you know anything about the tournament.

Weisz looks great, the movie has good pace, and it is well enough written to remind anyone of a great summer whether it involved football or not.

Worth a look if it crops up.


text: Ik herinner me dat dit een nogal vreemde affaire was, heel mannelijk, niet bepaald vrouwvriendelijk. Een wereld waarin kerels geweldig en geweldig zijn, met beminnelijke excentriciteiten, en vrouwen verzot zijn op lonken <0xE2><0x80><0x93> hier meer verhuld dan verzacht door romantische pseudo-poëtische poses. Rachel Weisz is beeldschoon, maar geen echte vrouw, zeer beslist een fantasiefiguur voor mannen. Dit voelde nogal vreemd aan, vooral in vergelijking met An Evening With Gary Lineker, waarin de personages, zowel mannen als vrouwen, veel beter waren uitgewerkt. De aandacht voor details in het voetbal leek in dat andere spel ook veel beter, hier leek het nogal onsamenhangend <0xE2><0x80><0x93> een opeenvolging van kerels die juichten als er een doelpunt werd gemaakt en somber keken als dat niet gebeurde. Kortom, eigenlijk nogal druipnat, bijna zo nat als de snor van Morrissey terwijl hij aan de Seine koffie zat te drinken in een bespottelijke, introspectieve opstelling waar een tiener zich voor zou hebben geschaamd. Ondiep, dwaas, dromerig, nat, niet verbonden met de echte wereld. Kijk maar naar Lineker <0xE2><0x80><0x93> die is veel beter.

text_en: I remember this as a rather odd affair, very male, not particularly woman friendly. A world where blokes are blokey and great, with lovable eccentricities, and women are for ogling - here merely disguised rather than mitigated by romantic pseudo poetic posturing. Rachel Weisz is lovely, but not a real woman, very definitely a male fantasy figure. This felt rather curious, especially when compared with An Evening With Gary Lineker, in which the characters, both male and female, were much better drawn. The attention to detail in the football seemed much better in that other play too, here it seemed rather desultory - a sequence of blokes cheering when goals went in and looking glum when they didn't. To sum up, really rather drippy, almost as wet as Morrissey's mustache as he sipped coffee by the Seine in a ludicrous, introspective setup that a teenager would have been embarrassed to have come up with. Shallow, silly, mooning, wet, not connected to the real world. Check out Lineker - it's much better.


text:
Hmmm. Deze heb ik ongeveer een week geleden gepost, maar hij is nog steeds niet verschenen, dus ik zal het nog eens proberen...
Pornografie is een grote business: terwijl Amazon.com na vier jaar nog steeds rode inkt blijft uitbraken, is de gemiddelde internetpornosite binnen zes maanden winstgevend, en de hele bedrijfstak heeft vorig jaar alleen al meer dan een miljard dollar binnengehaald. De porno-industrie is niet langer het domein van de vieze oude man in een regenjas, maar 'volwassen films' zijn op de meeste videowebsites te zien en worden gehuurd door mannen, vrouwen en stellen van alle maatschappelijke standen. Vreemd genoeg zijn diezelfde mensen snel met hun oordeel over de acteurs <0xE2><0x80><0x93> het moeten gedrogeerde losers zijn, en ex-hoeren wier verleden bol staat van seksueel misbruik. Zo eenvoudig is het leven nooit. Stacey Baker, die bij haar geboorte was geadopteerd, had een normale opvoeding gehad, was nooit mishandeld en was een doorsnee jonge vrouw <0xE2><0x80><0x93> knap, vriendelijk en zonder al te veel gevoel van eigenwaarde. Ze was niet bepaald een studiebol, maar had een simpel doel in het leven <0xE2><0x80><0x93> trouwen en een goede echtgenote zijn, want dat wordt van fatsoenlijke meisjes uit Tulsa verwacht. De madonna-en-hoer-fascinatie van haar man zou daar snel verandering in brengen. Nadat hij haar onder druk had gezet om borstimplantaten te kopen en voor naaktfoto's te poseren, stuurde hij de foto's naar een mannenblad. Tot hun beider verbazing werd Stacey gekozen als 'Girl Next Door' en werd ze door het blad Hustler meegenomen voor een fotosessie met een mannelijk model aan de Mexicaanse Rivièra. Omdat ze van de aandacht hield en verbaasd was over haar verdwijnende remmingen, kreeg ze een openbaring <0xE2><0x80><0x93> de vrouw die eerst het gevoel had dat ze geen talenten had, besefte dat ze één onmiskenbare vaardigheid had <0xE2><0x80><0x93> ze kon 'geweldig' zijn. Ze had haar niche ontdekt.
Al snel liet Stacey haar dominante man in de steek en verhuisde naar Los Angeles, waar ze de artiestennaam Stacey Victoria aannam. Ze geeft zichzelf twee jaar om de beste in haar vak te worden en wordt al snel het 'het' meisje van de pornowereld. Stacey is een doorgewinterde professional, en niets <0xE2><0x80><0x93> geen stekende mieren of neprook waardoor ze bijna een long ophoest <0xE2><0x80><0x93> kan haar in de weg staan. Terwijl ze nonchalant opmerkt: 'Als ik geil ben, ga ik naar mijn werk, en als ik genegenheid wil, laat ik mijn katten scheren', wordt al snel duidelijk dat de brede glimlach die op haar gezicht geplakt zit deel uitmaakt van haar zorgvuldig geconstrueerde filmpersonage.
Hoewel er ruim voldoende naaktheid is en verscheidene seksscènes (zorgvuldig gefilmd om niet expliciet te zijn), is het de strakke blik op Staceys leven die je het gevoel geeft dat je een voyeur bent. In haar wereld wordt een relatie niet bedreigd door seks met vreemden, maar door iets wat op het oog onschuldig is, zoals hand in hand lopen met iemand anders. We zien hoe Stacey, gedreven door ambitie, haar relatie met Julian, een mede-'acteur' en aardige jongen die oprecht om haar geeft, saboteert. Halverwege de film heeft haar opgewekte optimisme plaatsgemaakt voor een triest cynisme, dat wordt versterkt door haar nieuwe tatoeage: 'Vertrouw niemand'. Stacey begint te beseffen dat seks op bevel haar heeft beroofd van het enige wat ze nodig heeft: intimiteit. Omdat ze die niet kan vinden, concentreert ze zich op haar carrière en wint uiteindelijk de H'ot Dor, de Oscar van de porno-industrie, en dan verwacht je dat ze de 'Je vindt me leuk, je vindt me echt leuk'-speech afsteekt. Staceys veranderingen beperken zich niet tot de emotionele.
Om de illusie van de levende Barbie-pop in stand te houden, ondergaat Stacey talloze plastische operaties, die je in kleur te zien krijgt. Geen enkele horrorfilm kan tippen aan het geweld van een siliconenimplantaat ter grootte van een kussentje dat door een gapend gat in een vrouwenborst wordt gestoken en vervolgens wordt vervangen door een implantaat dat maar een heel klein beetje kleiner is. En als dat nog niet genoeg is om je misselijk te maken, wordt er ook nog eens een liposuctie uitgevoerd en een operatie om Stacey lonkende lippen te geven.
Sommige van de beste scènes in de film komen tot stand in de uitwisseling tussen Stacey en haar moeder, een verbazingwekkend niet-beoordelende, steunende vrouw die haar dochter overlaadt met onvoorwaardelijke liefde. Haar enige zorg is dat Stacey, als zij er niet meer is, de rest van haar leven alleen zal zijn. Het is duidelijk dat Stacey deze gedachte tot op dat moment nog niet had overwogen, en beide vrouwen barstten in tranen uit. Het is een ontroerend moment dat vermijdt om sentimenteel te worden.
Het meest opmerkelijke aan Stacey Valentine is dat er niets opmerkelijks aan haar is <0xE2><0x80><0x93> ze zou werkelijk iedereens buurvrouw, dochter of zus kunnen zijn. Als je de kans krijgt om deze film te zien, neem hem dan.

text_en:
Hmmm. Posted this one about a week ago, but it still has not appeared, so I will try once again...

Pornography is big business: while Amazon.com continues to hemorrhage red ink after four years, the average internet porn site is profitable within six months, and the industry as a whole raked in over a billion dollars last year alone. No longer the domain of the dirty old man in a trench coat, "adult movies" are available at most video outlets, and rented by men, women and couples of every social status. Strangely, these same people are quick to judge the performers - they must be drugged out losers, and ex-hookers whose past is rife with sexual abuse. Life is never that simple.

 Adopted at birth, Stacey Baker had a normal upbringing, had never been abused and was an average young woman - pretty, amiable and somewhat lacking in self-esteem. Not exactly a Rhodes scholar, she had a simple goal in life - get married and be a good wife, because that's what's expected of proper girls from Tulsa. Her husband's Madonna/whore fascination would soon change all that. After pressuring her to get breast implants and pose for nude photos, he submitted the pictures to a men's magazine. To both their amazement Stacey was chosen as "Girl Next Door" and "Hustler" magazine swept her off to do a shoot with a male model on the Mexican Riviera. Loving the attention and surprised at her disappearing inhibitions, she had an epiphany - the woman who previously felt she had no talents, realized that she did have one undeniable skill - she could "f*** great". She had discovered her niche.

 Stacey soon ditched her overbearing husband, and moved to Los Angeles, adopting the stage name Stacey Victoria. She gives herself two years to become the best in the business and quickly becomes the "it" girl of the porn set. A consummate professional, Stacey is there to get the scene, and nothing - not stinging ants or fake smoke that almost cause her to cough up a lung - is going to get in the way. While she notes cavalierly that "When I'm horny, I go to work, and if I want affection I have my cat" it is soon apparent that the broad smile pasted on her face is part of her carefully manufactured screen persona.

 Although there is ample nudity and several sex scenes (carefully filmed to avoid being explicit), it is the unflinching look at Stacey's life that makes you feel like a voyeur. In her world a relationship is threatened not by sex with strangers but rather something as seemingly innocuous as holding hands with another person. We watch as Stacey, driven by ambition, sabotages her relationship with Julian, a fellow "actor" and nice guy who sincerely cares about her. Midway through the film her chirpy optimism has been replaced by a sad cynicism echoed by her new tattoo - "trust no one". Stacey comes to realize that engaging in sex on command has stripped her of the one thing she needs - intimacy. Unable to find it she concentrates on her career, ultimately winning the H'ot Dor, the Oscar of the adult film industry, and you expect her to give the "You like me, you really like me" speech. Stacey's changes are not limited to the emotional.

 In order to maintain the illusion of living Barbie doll Stacey undergoes numerous plastic surgeries, brought to you in living color. No horror movie can hold a candle to the violence of a silicone implant the size of a throw pillow being yarded through a gaping hole in a women's breast, then replaced with another only marginally smaller implant. If this isn't enough to make you squeamish, they also serve up a liposuction and an operation to give Stacey come-hither lips.

 Some of the best scenes in the movie come in the exchanges between Stacey and her mother, an amazingly nonjudgmental, supportive woman who lavishes her daughter with unconditional love. Her only worry is that when she is gone, Stacey will spend the rest of her life alone. It is obvious that Stacey had not, until that very moment, contemplated this thought, and both women burst into tears. It is a touching moment that avoids being gooey.

 The most remarkable thing about Stacey Valentine that there is nothing remarkable about her - she truly could be anyone's neighbor, daughter or sister. If you have the opportunity to see this film seize it.


text:
Het spijt me dat ik geen flitsender titel kon bedenken, maar deze film (vergeef me de woordspeling) heeft me echt geil gemaakt. Een uitstekende, intelligente documentaire over Stacey Valentine, een pornoster van halverwege de twintig, hoe ze uiteindelijk heeft gedaan wat ze doet, maar belangrijker nog, wat het met haar heeft gedaan.
Elke vrouw (vooral de jongere) die ook maar in de verste verte in de verleiding komt om de porno-industrie in te gaan, zou deze film moeten zien. Ik respecteerde het feit dat de film geen voor de hand liggende bedoeling heeft, behalve dat hij je een 90 minuten durende blik gunt op hoe het leven van een pornoster werkelijk is. Het slaagt erin om de weinig glamoureuze (op zijn best) dagelijkse realiteit van het vak te laten zien, hoe het levens kan verwoesten en zelfrespect kan vernietigen, zonder ook maar een greintje prekerig te zijn. Als er al een voice-over was, kan ik me die niet herinneren. Het grootste deel van het verhaal wordt door Stacey zelf verteld, in interviews met de filmmakers, of door haar interacties met andere mensen, onder wie haar ouders, haar vriend, regisseurs, fans en vrienden. Mijn man zei dat SV in het begin 'een tijdje gelukkig en redelijk oké leek', maar na bijna de eerste opname van SV zei hij dat dit een geweldige baan voor haar was omdat ze van seks houdt en dat de porno-industrie 'de enige baan is waar ze mensen zover krijgt dat ze haar vertellen dat ze...' In de eerste paar minuten van de film onthult ze dat er maar één ding is waar ze talent voor heeft, en dat is seks. Ze probeert trots te klinken, maar daarmee geeft ze meteen te kennen dat haar gevoel van eigenwaarde in de vuilnisbak ligt.
Deze film is in zoveel opzichten ongelooflijk, dat er voor mij niet genoeg ruimte is om erin mee te gaan. Het was zo spannend, ik wilde niet dat er een eind aan kwam. Om eerlijk te zijn <0xE2><0x80><0x93> de meeste mensen (of ze het nu willen toegeven of niet) zouden graag achter de coulissen staan bij het filmen van een pornofilm, alleen maar om te zien wat er echt achter de camera gebeurt (en wanneer de camera uit staat) <0xE2><0x80><0x93> en ik was geen uitzondering. Je krijgt verschillende scènes te zien, en ik denk dat iedereen die de film heeft gezien het met me eens zal zijn dat 1000 dollar <0xE2><0x80><0x93> 2000 dollar per dag (de actrices krijgen meer betaald voor de 'kinky'-scènes <0xE2><0x80><0x93> of, realistischer, voor de uiterst ongemakkelijke, onaangename dingen die de meeste actrices liever niet doen) niet in de buurt komt van de hoeveelheid geld die vrouwen in de filmindustrie verdienen. Om te beginnen is het niet zo gemakkelijk als het lijkt, om het zacht uit te drukken <0xE2><0x80><0x93> een beeld dat me bijbleef waren de mieren die in een poel krioelden van... (nou ja, je kunt je voorstellen wat voor vloeistof er in een pornofilm moet worden schoongemaakt), waarvan er een paar op SV kropen en haar zelfs beten. Vergeet niet dat dit de dure, dure pornofilms zijn waarin ze werkt. Er zijn ook een paar behoorlijk grappige scènes bij (vooral de autoscène waar een andere recensent het over had).
De film laat tot in de meest levensechte details zien hoe een borstimplantaat, een collageeninjectie en een liposuctie eruitzien <0xE2><0x80><0x93> ik zou je niet aanraden om van tevoren naar de kiosk te gaan. Voor iedereen die pornosterren als minder dan menselijk beschouwt, zie je dat ze naar de stomerij gaan, moeite hebben om fatsoenlijke mannen te ontmoeten, in de file komen te staan, zich onzeker voelen over hun lichaam, jaloers worden en hun vrienden opzoeken, net als ieder ander.

Sommige van de aangrijpendste scènes behelzen dat SV bij haar moeder op bezoek gaat en een eerlijk gesprek met haar voert over hoe het zou zijn als ze zich settelde (ze krijgen allebei tranen in hun ogen), dat ze bij een hypnotiseur gaat om haar gevoel van eigenwaarde te verbeteren, dat ze het heeft over haar knipperlichtrelatie met haar vriend (ook in de filmindustrie), dat ze een uitreiking van de Adult Entertainment Awards in haar eentje verlaat, zonder prijs, in de jurk die ze eerder die dag zo graag had willen dragen, en dat ze haar kat streelt en zegt dat ze, omdat ze geen speciale man in haar leven heeft, altijd haar kat kan blijven aaien. In een van de meest trieste scènes vertelt ze huilerig hoe fijn het zou zijn om iemand in haar leven te hebben die haar zou aanraken uit liefde en kameraadschap, in plaats van voor de seks. In een andere scène filmt ze een paar scènes voor een film met haar vriend, en je kunt de pijn op hun gezichten zien als hij zich steeds verder en verder terugtrekt <0xE2><0x80><0x93> vooral als hij nog maar een meter verwijderd is van de vrouw van wie hij houdt orale seks met een andere man te zien bedrijven, ook al is het 'gewoon voor de lol'. Het klinkt cliché (dat zou het voor mij zijn, als ik erover las) maar als je de film echt ziet en haar ziet praten, zo jong dat ze met haar schoongeboende gezicht en slobberige vrijetijdskleding herkend kan worden, dan heb je onwillekeurig met haar te doen. Ik betwijfel of een vrouw na het zien van de film met SV zou willen ruilen, voor welk bedrag dan ook. God, ik wilde alleen maar naar boven gaan om haar een knuffel te geven of zoiets.

Aangezien ik heel wat onderzoek heb gedaan naar de 'volwassen amusementsindustrie' (voor een scriptie op de universiteit <0xE2><0x80><0x93> echt!) en ook heb gepraat en bevriend ben geweest met een paar vrouwen in die branche, kan ik zeggen dat de film een heel realistisch beeld geeft. Je ziet haar af en toe gelukkig zijn, praten over wat ze wil gaan doen als ze met pensioen gaat, lachen met haar collega's, kijken alsof ze plezier heeft bij een fotoshoot in de kleren van Marilyn Monroe en zelfs alsof ze echt geniet van een scène met een vrouwelijke actrice die in beeld komt in een pornofilm. Maar de droefheid op haar gezicht en in haar woorden spreekt voor zich. Wat nog triester is, is dat het onderwerp van de film een van de zeldzamere, meer'samenhangende' vrouwen in het zakenleven is. Ze wordt als kind mishandeld, is redelijk intelligent en heeft een goed gevoel voor humor, en haar ouders keuren haar carrière zelfs goed (tenminste, voor zover een ouder dat kan doen). Stel je voor wat er gebeurt met vrouwen die het niet zo goed voor elkaar hebben. Ik was echter blij te lezen dat SV met pensioen is en haar eigen bedrijf is begonnen <0xE2><0x80><0x93> hopelijk is ze een van de gelukkigen.
Eén kanttekening: geen goede datefilm als je hoopt dat je naderhand, eh, geluk hebt, want na het kijken ervan is seks het laatste waar je zin in hebt. Geloof me, je bent NIET in de stemming en uiteindelijk speel je alleen maar Monopoly of zo. Zo on-erotisch als maar kan.
<0x3E> Tenzij je snel beledigd bent, kan ik deze fascinerende, fascinerende documentaire niet genoeg aanbevelen.
<0x3E> 10/10 sterren.
<0x3E> 10/10 sterren.

text_en:
Sorry I couldn't think of a snappier summary title, but this movie really (forgive the pun) got under my skin. An excellent, intelligent documentary about Stacey Valentine, a porn star in her mid-20's,how she ended up doing what she does, but more importantly, what it has done to her.

Any female (especially the younger ones) who is even remotely tempted to go into the industry should see this movie. I respected the fact that it doesn't have an obvious agenda, other than to entertain and give you a 90 minute glimpse of what a porn star's life is really like. It manages to show the unglamourous (at best) day-to-day realities of the business, how it can ruin lives and destroy self-esteem, without being the least bit preachy. If there was any voice-over, I don't remember it. Most of the story is told by Stacey herself, in interviews with the filmmakers, or through her interactions with other people including her parents, boyfriend, directors, fans, and friends. My husband said that when it started out, SV "seemed happy and pretty much OK for a while", but from almost the first shot of SV talking about how this is a great job for her because she loves sex and how the porn industry "is the only job where she would get people telling her she's sexy and beautiful", it was obvious that though she is smiling and sounding positive, but really just trying deep down to convince herself that she's happy. In the first few minutes of the movie she reveals that there is only one thing she has any sort of talent for that she could make a living from-sex. She tries to sound proud, but that's a tip off right there that her self-esteem is in the dumpster.

This movie is just incredible on so many levels, there's not enough room for me to go into it. It was so riveting, I didn't want it to end. Let's face it-most people (whether they will admit to it or not) would love to be behind the scenes for the filming of a porno movie, just to see what really happens behind the camera (and when the camera is off) and I was no exception. You get to see several scenes of that, and I think anyone who sits through the movie will agree that $1000-$2000 a day (the performers get paid more for the "kinky"-or, more realistically, the extremely uncomfortable, unpleasant stuff that most performers prefer not to do)doesn't even begin to approach the amount of money that women in the industry deserve to make. For one thing, it is not as easy as it looks, to say the least-an image that stuck with me was the ants swarming in a puddle of...( well, you can imagine what liquid needs to be cleaned up on a porn shoot), some of them crawling on SV and even biting her. Keep in mind, these are the high-end, high profile porn films she works in. There's actually some pretty funny scenes, too (especially the driving scene another reviewer mentioned).

 The film shows in extremely graphic detail what breast implant, collagen injection and liposuction surgery looks like-I would not recommend hitting the concession stand beforehand. For anyone who regards porn stars as less than human, you see that they go to the drycleaners, have trouble meeting decent men, get cut off in traffic, feel insecure about their bodies, get jealous, and visit with their friends just like anyone else.

Some of the most poignant scenes involve SV visiting her mother and having an honest talk about her settling down (both of them end up teary), visiting a hypnotist to try to improve her self-esteem, talking about her on-again, off-again relationship with her boyfriend (also in the industry), leaving an Adult Entertainment Awards ceremony by herself, with no award, in the dress she was so excitied about wearing earlier that day, and petting her cat, saying since she doesn't have a special man in her life, there's always her cat for affection. In one of the saddest, she tearily talks about how nice it would be to have someone in her life who would touch her out of love and companionship, instead of for sex. In another, she's shooting some scenes for a movie with her boyfriend, and you can see the hurt on both their faces as he starts to slowly pull farther and farther away -especially after he's 3 feet away from watching the woman he loves perform oral sex on another man, even if it's "just acting".

It sounds cliche (it would to me, reading about it) but when you actually see the movie and watch her talking, looking young enough to get carded with her clean-scrubbed face and baggy casual clothes, you can't help but feel for her. I doubt that any woman, after seeing the movie, would trade places with SV for any amount of money. God, I just wanted to go up and give her a hug or something.

Having done plenty of research on the 'adult entertainment industry' (for a thesis in college-really!)and also talking and being friends with a few women in the industry, I can say the movie presents a very realistic portrait. Her life isn't a complete living hell- you do see her happy at times, talking about what she wants to do when she retires, laughing with her co-stars, looking like she's having fun doing a photo shoot dressed as Marilyn Monroe and even seeming to genuinely enjoy a scene with a female actress interacted on a live porn web-cam. But the sadness on her face and in her words speaks for itself. What's even sadder to consider is the subject of the film is one of the rarer, more "together" women in the business- SV is mentally and physically healthy, doesn't do drugs, didn't get molested as a child, is reasonably intelligent and has a good sense of humor, and her parents even approve (as much as a parent could, anyway) of her career. Imagine what happens to women who don't have it together as well. I was happy, however, to read that SV has retired and started her own business-hopefully she'll be one of the lucky ones.

One side note:not a good date movie if you are hoping to, er, get lucky afterwards, because after watching it, having sex will be the last thing you feel like doing. Trust me, you will NOT be in the mood and end up just playing Monopoly or something. About as un-erotic as you can get.

Unless you're easily offended, I can't recommend this fascinating, haunting documentary enough. 10/10 stars.


text: Hoewel ik deze film echt amusant vond, scheen hij ernaar te streven de sympathie van de kijker te winnen. Ik merkte dat ik dacht: 'Arme Stacy...', terwijl ze uiteindelijk deze manier van leven heeft gekozen en eruit kan stappen wanneer ze maar wil. Dat was het vreemde aan deze documentaire, hij was helemaal niet objectief en leek een manier te zijn om Stacy eruit te laten zien als een arm meisje dat in deze carrière vast was komen te zitten. Het was triest om te zien hoe ze over haar zelfbeeld dacht. Ik kon het verschil niet meer zien nadat ze liposuctie op haar dijen had laten doen. Waarom is dat? Ze was al een kleine, beeldschone vrouw voordat ze met haar lichaam moest gaan knoeien.<br />Over het geheel genomen vond ik deze film interessant en ik gaf hem een 7/10.

text_en:
While I found this film truly entertaining, it seemed to strive toward getting the sympathy of the viewer. I found myself thinking, "poor Stacy...", when in the end, she chose this way of life and can get out whenever she pleases. That was the strange thing about this documentary, it was not at all objective and seemed to be a way to make Stacy look like a poor girl who got stuck in this career. It was sad to see how she thought about her self image. those callogen implants looked terrible, and her breasts were so large it was sickening. (even after the reduction to the DD from an E), and in all honesty, I couldn't tell the difference after she had liposuction done on her thighs. Why is this?? She was already a petite, gorgeous woman before she had to go and mess with her body.

Overall, I found this film interesting and gave it a 7/10.