text: Dit is een luchthartige schertsvertoning van een film die meer dan twintig jaar geleden is gemaakt met de creatieve zegen van Spielberg. Het is een plezierige en grappige film die beslist niet uitblinkt op het gebied van uitmuntendheid, maar een mengelmoes van Engelse acteurs die hun best doen en een paar vroege ILM- en Pixar-effecten die destijds behoorlijk goed waren. Het verhaal en de jongen die Watson speelde doen me qua uiterlijk altijd denken aan Peter Billingsly en A Christmas Story. De jonge Sherlock, gespeeld door Nicholas Rowe, valt hier in zekere mate op tussen de anderen. Het verhaal lijkt echter op een herschreven versie van Indian Jones. Er zijn een paar goede decors, achtergronden en kostuums uit het eind van de 19e, het begin van de 20e eeuw van Londen. De muziek is misschien ook iets meer dan gemiddeld. Ik heb hem goedkoop gekocht om af en toe te kijken. De moeite van het bekijken waard, maar verwacht geen film van een denker. Geniet ervan voor wat het is.

text_en: Here's a light-hearted frolic of a movie made over 20 yrs ago with the creative blessings of Spielberg. It is an enjoyable and fun movie by no means in the realm of excellence, but a mix of English actors doing a decent job as well as some early ILM and Pixar effects sequences at the time that were pretty high-end. The narration and the boy who played Watson always remind me of Peter Billingsly and A Christmas Story in appearance. Young Sherlock played here pretty well by Nicholas Rowe stands out amongst the others by some degree. The story however seems like a rehashed Indian Jones sort of caper/hybrid. There are some good set pieces, backgrounds, and costumes of late 19th/ early 20th century London. The music is perhaps a bit above average as well. Purchased it cheaply for occasional watching. Worth at least one look, but don't expect a thinking-person's movie. Enjoy it for what it is.


text:
'Jonge Sherlock Holmes' is een onderhoudende, slimme en literaire thriller die een paar ongelukkige keuzes maakt, wat leidt tot een onevenwichtige toon. Maar wat werkt, wint het gemakkelijk van wat niet werkt, en dat maakt het niet tot een van de betere Holmes-pastiches, maar wel tot een van de betere Indiana Jones-novelles.
Het eerste deel van de film is een fantasierijke, kwiek onderhoudende imitatie van de ontmoeting van een jonge Holmes en Watson op een Britse kostschool. Hoewel dit duidelijk in tegenspraak is met het verhaal in Doyles 'A Study in Scarlet', kruipen er aan het begin en aan het eind van de film allerlei verontschuldigingen voor de tong, en Levinson, Columbus en Spielberg proberen het duidelijk nooit anders te laten klinken dan als'stel dat'. Het is duidelijk te zien hoe de gebeurtenissen in het verhaal van Colmumbus ertoe leiden dat de emotionele, onstuimige jonge Holmes de rationele, emotioneel gereserveerde Holmes wordt die we kennen. Alan Cox' Watson wordt, zoals gebruikelijk in Hollywood, als een soort hansworst neergezet, maar bijna tot in het absurde doorgevoerd, net als Nigel Bruce in de films van Basil Rathbone. Cox levert een aardige bijdrage.
De tweede helft van de film gaat een beetje in een vreemde richting en wordt een intense actiethriller die af en toe oogverblindend veel lijkt op Spielbergs eigen ' Indiana Jones and the Temple of Doom.' Degenen die klagen dat Doyles werk niet in verband staat met het mysterie zelf, moeten alleen bekend zijn met de latere korte verhalen. In feite is het een briljante weergave van de stijl van zijn vroege romans, zoals 'A Study in Scarlet' en 'The Sign of Four', waarin exotische buitenlandse samenzweringen, wraak en gevaarlijke sektes aan de orde van de dag waren. Zeker, de handeling is meer die van Indiana Jones dan van Holmes, maar dat is op zichzelf niet slecht. Het is echter wel schokkend dat wat begint als een luchtig verhaal over twee schooljongens zo duister en gewelddadig wordt.
De echte misstap in 'Young Sherlock Holmes' In de twee _menselijke offerscènes_ in de culttempel, die zo overduidelijk doen denken aan de _Temple of Doom_, krijgt de kijker het gevoel dat hij in de verkeerde film is beland. Ze volgen precies hetzelfde patroon: twee helden en een verliefde vrouw komen elkaar tegen en zijn getuige van een mensenoffer. Dan, na nog een reeks van avonturiers, wordt de verliefde vrouw het onderwerp van een tweede offer, en de helden moeten haar redden en de tempel ontwijden. Iemand in Amblin had dit in een iets andere richting moeten sturen. De culttempel en de actiescènes zijn geen probleem. De mensenoffers en de tempelscènes wel.
Een laatste observatie: het einde van de erkenning van Anthony Higgin. Rathe was een meester in schermen (en, in zijn alter ego van Eh Tar, een boosaardige moordenaar en een pseudo-Sektarische hogepriester), en Moriarty was een wiskundig genie. Het is vergezocht te denken dat zijn wiskundige vaardigheden later in zijn leven werden verworven. Misschien had Colmumbus van Rathe een instructeur in schermen en wiskunde moeten maken.
Over het geheel genomen werkt de mix, en 'Jonge Sherlock Holmes' is een buitengewoon onderhoudende film die helaas nooit een publiek heeft gevonden. Als je bereid bent een beetje ongeloof op te schorten, zul je het geweldig naar je zin hebben.

text_en:
"Young Sherlock Holmes" is an entertaining, smart and literary thriller that makes a few unfortunate choices, leading to an uneven tone. Still, what works easily wins over what doesn't, and makes for not one one of the better Holmes' pastiches, but one of the better Indiana Jones wannabes.

The early section of the film is a fanciful, briskly entertaining imaganing of the meeting of a young Holmes and Watson in a British prep school. While this clearly contradicts the account in Doyle's "A Study in Scarlet", crawls at the begining and end of the film apologize for this, and Levinson, Columbus and Spielberg clearly never try to pass it of as anything but a "what if." Columbus' writing here is clever, witty and true to the characters. Nicholas Rowe not only has the hawk-like features of a young Holmes, he captures the essence of the character. It is easy to see how the events of Colmumbus story lead the emotional, impetuous young Holmes to become the rational, emotionally reserved Holmes we know. Alan Cox's Watson, as is typical of Hollywood Holmes adaptions, is played as something of a buffoon, but nearly to the absurd extreme of Nigel Bruce in the Basil Rathbone films. Cox adds nice support.

The second half of the film leads in something of an odd direction, becoming an intense action thriller that is at times jaw-droppingly similar to Spielberg's own "Indiana Jones and the Temple of Doom." Those that complain the mystery itself is unlinke Doyle's work must only be familiar with the later short stories. In fact, it is a brillaint recreation of the style of his early novels, such as "A Study in Scarlet" and "The Sign of Four", where exotic foreign conspiracies, revenge, and dangerous cult groups were the order of the day. To be sure, the action is more Indiana Jones than it is Holmes, but that in and of itself is not a bad thing. It is jarring for what begins as a light story of two schoolboys to become so dark and violent, however.

The real misstep in "Young Sherlock Holmes" is in the two cult temple human sacrfice sequences, which are so blatantly reminiscent of "Temple of Doom" as to make a viewer feel he has gotten lost and wandered into the wrong film. They follow exactly the same pattern: Two heroes and a love interest stumble across and witness a human sacrifice. Then, after a further series of adventurs, the love interest is made the subject of a second sacrifice, and the heroes must rescue her and destory the temple. Someone at Amblin should have steered this in a slightly different direction. The cult and the action scenes are not a problem. The human sacrifice and temple scenes are.

One last observation: the ending establishing Anthony Higgin's Rathe as the once and future Professor Moriarty is a great stinger. But Rathe was a fencing master (and, in his alter ego of Eh Tar, a vicious killer and pseudo-Satanic High Priest), and Moriarty was a mathematical genius. It is a stretch to think his mathematical abilites were attainied later in life. Perhaps Colmumbus should have made Rathe an intstructor of fencing AND math.

Overall, the mix works, and "Young Sherlock Holmes" is an extremely entertaining film which unfortunately never found it's audience. Be prepared to suspend a little disbelief and you'll have a great time.


text:
Ik heb een paar jaar geleden voor het eerst de film Young Sherlock Holmes gezien en ik heb ervan genoten. Ik heb grote machtsstrijd meegemaakt binnen de schooldirecties hier in de Verenigde Staten, en deze film deed me er op de een of andere manier aan denken. Sherlock (Nick Rowe) toonde grote moed, uithoudingsvermogen, intellect en atletisch vermogen om de kwade krachten die hem omringden te overwinnen.
Ik was teleurgesteld toen ik ontdekte dat Nicholas Rowe niet in andere avonturenfilms voorkomt. Het is jammer dat zo'n talent verloren gaat. Ik hoop in de toekomst meer van hem te zien in de rol die hem wordt aangeboden.
Wat vind je ervan? Kevin Kazakevich.

text_en:
I first saw the movie Young Sherlock Holmes several years ago and totally enjoyed it. I have faced great power struggles within the school administrations here in the United States and it sort of reminded me of it. Sherlock (Nick Rowe) demonstrated great courage, stamina, intellect, and athletic ability to overcome the evil forces that surrounded him.

I was disappointed to find that Nicholas Rowe has not been featured in other adventure movies. It is a shame for such talent to go to waste. I hope to see more of him in the future what ever role he is offered to act.

What do you think? Kevin Kazakevich


text: De marketing van deze film was verschrikkelijk, waardoor velen hem bij de première aan zich voorbij lieten gaan. De voorvertoningen waren volkomen misleidend over waar de film werkelijk over ging. Maar voor diegenen onder ons die het geluk hadden er op de een of andere manier op te stuiten, werden wij slechts beloond met wat een klassieker zou moeten zijn. Het gaat mijn verstand te boven hoe deze film zo'n slechte beoordeling heeft gekregen. Ik kan me alleen maar voorstellen dat veel van de stemmers hem niet daadwerkelijk hebben gezien. Dat is echt jammer. Persoonlijk beschouw ik hem als een prima 9 en verdien hij het gemakkelijk om tot de beste films aller tijden te worden gerekend. Als het in zijn oorspronkelijke uitgave nauwkeuriger was bevorderd, of als de stemgerechtigden echt de tijd zouden nemen om het te bekijken, geloof ik dat het zijn rang zou weerspiegelen. Ik moest 10 stemmen in een poging de fout van anderen te compenseren.

text_en: The marketing on this film was terrible causing many to pass it by when first released. The previews were completely misleading as to what the film was really about. But for those of us lucky enough to stumble upon it one way or another, we few were rewarded with what should be considered a classic. It is beyond me how this film has been rated so poorly. I can only imagine that many of those voting have not actually seen it. That is a true shame. I personally consider it a solid 9 and easily deserving of being ranked among the top films of all time. If it had been promoted more accurately in its original release, or if those voting would actually take the time to view it, I believe it's rank would reflect this. I had to vote 10 in an attempt to compensate for the error of others.


text:
Ik ben eigenaar van de VHS-uitgave van deze film en zou hem graag op dvd willen zien, misschien met wat commentaar en extra's. Ik ben eigenaar van alle films van Basil Rathbone op VHS (hij is wat mij betreft nog steeds de belichaming van S.H.), maar ik moet toegeven dat ik de eerste keer dat ik deze visie op het personage zag meteen een fan was.
Het was een geweldig idee om het te vertellen vanuit het perspectief van een jonge dr. Watson die S.H. voor het eerst ontmoet op de kostschool waar ze allebei op zitten. De plot is dat de twee elkaar ontdekken en samenwerken om een reeks moorden op te lossen die plaatsvinden <0xE2><0x80><0x93> geweldige special effects <0xE2><0x80><0x93> maar het verhaal werd niet zo overdonderd als in veel andere films. Misschien herinner je je Earl Rhodes nog in een eerdere rol van (de Chief) een onhebbelijke psychopaat.
<0x3E><0x3E> De jonge psychopaat in _The Sailor_, die uit de lucht kwam vallen in de zee, was perfect gecast in de rol van Dudley <0xE2><0x80><0x93> de tegenstander van de jonge Sherlock.
<0x3E><0x3E> Een geweldige film om te zien met een grote kom popcorn en een glas fris.

text_en:
I own the VHS copy of this movie and would like to see it released to DVD perhaps with some commentary and bonus features. I own all the Basil Rathbone movies on VHS (he is still the epitome of S.H. as far as I'm concerned) but I must admit that the first time I saw this view of the character I was a fan right away.

Told from the perspective of a young Dr. Watson who meets S.H. for the first time at the boarding school where both are students was a great idea. The plot has the two discovering each other and working together to solve a series of murders that are occurring - great special effects - did not overwhelm the story as many current movies do. You may remember Earl Rhodes in a previous role of (the Chief) an obnoxious

prepubescent psycho in THE SAILOR WHO FELL FROM GRACE WITH THE SEA and he was cast perfectly in the role of Dudley - the antagonist to young Sherlock.

A great film to watch with a big bowl of popcorn and a soda.


text: Scenarioschrijver Chris Columbus heeft het karakter van Sir Arthur Conan Doyles romanheld goed beschreven. Waarom werd hij privé-detective? Hij was een geweldige leerling en vond het zelfs op school al leuk om mysteries op te lossen. Waarom is hij nooit getrouwd? Omdat hij zijn eerste grote liefde verloor, vermoord door zijn aartsvijand. Waarom droeg hij altijd die belachelijke cape en hoed? Dat waren trofeeën die hij van zijn aartsvijand, professor Moriarty, had gekregen.<br />Nou, dit is in elk geval opwindender en leuker dan die andere film over de grote detective, De zeven procentsoplossing <0xE2><0x80><0x93> een zure en slechte behandeling van Holmes. Deze film is meer naar mijn smaak <0xE2><0x80><0x93> met een knappe en sluwe schurk, een moorddadige geheime organisatie met bloedige riten, een aantrekkelijke geliefde en een climax van een schermduel. Zoals bij alle prequels die door een andere auteur zijn geschreven, passen sommige details van het nieuwe verhaal niet altijd naadloos bij het oude. In het origineel van Conan Doyle maakt dr. Watson duidelijk dat hij Holmes voor het eerst in Londen ontmoette nadat hij was afgezwaaid als chirurg in het Indiase leger (het Britse keizerlijke leger tijdens de Raj). Maar in deze film wordt beweerd dat ze jeugdvrienden waren op de lagere school.

text_en:
Screenwriter Chris Columbus did a good job of explaining the character of Sir Arthur Conan Doyle's fictional hero. Why did he become a professional private detective? He was a great student and loved to solve mysteries even while in school. Why did he never get married? Because he lost great first love, killed by his arch-enemy. Why did he always wear that ridiculous cloak and hat? They were trophies taken from his arch-enemy, Professor Moriarty.

Well, this is certainly more exciting and fun than that other ride-on movie on the great detective, The Seven Percent Solution - a dour and put down treatment of Holmes. This one is more to my taste - with a handsome and crafty villain, a murderous secret organization with bloody rites, a pretty love interest and a climactic fencing duel. As with all prequels written by another author,however, some of the details of the new story do not always fit seamlessly with the old. In Conan Doyle's original, Dr. Watson makes it clear that he was meeting Holmes in London for the first time after retiring from service as a surgeon in the Indian Army (Imperial British military during the Raj). But in this movie, it is alleged that they were boyhood chums in grammar school.


text:
YOUNG SHERLOCK HOLMES

Aspect ratio: 1,85:1

Sound format: 6-track Dolby Stereo

(35mm and 70mm release prints)

In het Victoriaanse Londen worden de tiener Sherlock Holmes (Nicholas Rowe) en John Watson (Alan Cox) geïntrigeerd door een reeks ogenschijnlijk niet met elkaar verband houdende 'zelfmoorden' die hen naar een moorddadige Egyptische cultus in de krochten van de stad leiden...
Het is een plezierige <0xE2><0x80><0x93> zij het onbelangrijke <0xE2><0x80><0x93> hervertelling van Holmes' tienerjaren, die het ouderwetse Britse melodrama vermengt met de eisen van een Amerikaanse zomerhit. De vormgeving en de cinematografie zijn schitterend, en de bijrollen (inclusief Freddie Jones, Anthony Higgins, Susan Fleetwood en Roger Ashton-Griffiths) zijn uitstekend. Ouders van kleine kinderen krijgen te horen dat sommige van de eerste scènes, waarin personages worden vermoord terwijl ze levendige hallucinaties hebben, op sommige plaatsen echt angstaanjagend zijn.

text_en:
YOUNG SHERLOCK HOLMES

Aspect ratio: 1.85:1

Sound format: 6-track Dolby Stereo

(35mm and 70mm release prints)

In Victorian London, the teenage Sherlock Holmes (Nicholas Rowe) and John Watson (Alan Cox) are intrigued by a series of apparently unrelated 'suicides' which lead them to a murderous Egyptian cult operating in the bowels of the city...

Enjoyable - though inconsequential - reimagining of Holmes' teenage years, which blends old-fashioned British melodrama with the demands of a US summer blockbuster. Design and cinematography are sumptuous, and the supporting cast (including Freddie Jones, Anthony Higgins, Susan Fleetwood and Roger Ashton-Griffiths) is excellent. Parents of small children are advised that some of the early scenes, in which characters are killed whilst experiencing vivid hallucinations, are genuinely frightening in places.


text:
Oorspronkelijk gepland als de eerste van een serie, viel Young Sherlock Holmes nogal tegen. De film kostte 18 miljoen en bracht maar ongeveer twintig procent van het budget weer terug. In de jaren sinds de première is het een cultfilm geworden voor degenen die hem kunnen waarderen voor de kaskraker die hij nooit is geweest. Ik heb hem persoonlijk ontdekt op een kerstavondvoorstelling op de BBC aan het eind van de jaren tachtig. Zelfs toen vond ik hem geweldig, ook al was het een donkerder kerstfilm dan we gewend zijn. In een besneeuwde en sinistere decembermaand op het hoogtepunt van het Victoriaanse tijdperk, wordt Watson als tiener naar Brompton gestuurd, een particuliere school in een mistig Londen, waar zijn oude school vanwege gebrek aan fondsen wordt gesloten. Bij aankomst ontmoet hij een vioolspelende wijsneus die zijn karakter afleidt van zijn uiterlijk. Het is het begin van een levenslange vriendschap.
Holmes' leven op de campus is nogal knus. Hij heeft een knappe vriendin, Elizabeth (Sophie Ward) en haar oom, professor Waxflatter, is een geschifte uitvinder van de Doc Brown-soort die met al zijn krankzinnige uitvindingen op de zolder van de school woont. In het begin hebben Watson en Holmes er plezier in om kattenkwaad uit te halen op de campus, maar al snel worden ze afgeleid door een reeks bizarre zelfmoorden.
De plaatselijke inspecteur Lestrade is te lui om er iets aan te doen en laat het aan hen over om de zaak te onderzoeken. Blijkbaar zijn de slachtoffers allemaal gezond van geest, gelukkige mannen die plotseling gek van angst lijken te worden en zich op de dichtstbijzijnde dood storten. Het wordt persoonlijk als Waxflatter hetzelfde lot ondergaat en zichzelf in een vlaag van waanzin neersteekt.
Waarom worden gewone mannen gek? Wie is de mysterieuze persoon in het zwarte gewaad die zich in de schaduwen schuilhoudt? Wat voor duister geheim hield Waxflatter verborgen? Alle vragen waarop Holmes antwoorden eist en die hij de nerveuze Watson en Elizabeth meesleept terwijl hij door alle louche wijken van Wapping zwerft en praat met massa's cockneys en mensen die je 'Govna' noemen. Wat ze ontdekken is een oeroude bloedeed en een enorme samenzwering die broeit in de spookachtige steegjes.
In de jaren tachtig schreef Chris Columbus een reeks fantasierijke films, van Gremlins tot The Goonies, en later regisseerde hij Home Alone, Bicentennial Man (ja, die vind ik goed) en de eerste twee Harry Potters. Hij is een van die schrijvers die een verrassende hoeveelheid duisternis kunnen verbergen in een kinderfilm, en Young Sherlock is een mooi voorbeeld van zijn meest geraffineerde werk. Met de sterke regie van Barry Levinson en de betoverende productiewaarden van Steven Spielberg valt niet te ontkennen dat deze film er absoluut geweldig uitziet. Maar het is vooral de manier waarop hij klinkt die indruk op je maakt. Bruce Broughton <0xE2><0x80><0x93> een tragisch ondergewaardeerde componist met een talent dat even groot is als dat van John Williams <0xE2><0x80><0x93> heeft het grootste deel van zijn carrière in tv-films op een oneerlijke manier naar de achtergrond gedrongen. Hier levert hij een van de meest fascinerende en gotische scores af die je ooit hebt gehoord. Er zijn tientallen thema's, momenten van echte magie, kwaadaardige dreiging en adembenemende actie. Als deze film een hit was geweest, zou hij net zo beroemd zijn geworden als de thema's van Jaws, Indiana Jones en Harry Potter. En over Harry Potter gesproken, je kunt niet ontkennen dat JK Rowling in veel opzichten door deze film werd geïnspireerd toen ze haar Potter-universum creëerde. Ik ben niet grof genoeg om alle overeenkomsten in deze recensie op te sommen, maar laat ik het erop houden dat er misschien niet genoeg plagiaat in voorkomt om het toeval te noemen, maar wel meer dan genoeg om het toeval te noemen. Kijk naar de film en je weet wat ik bedoel.
Oorspronkelijk deden de critici Young Sherlock Holmes af als een andere met effecten doordrenkte Spielberg-fantasie, maar dat is een oneerlijk oordeel. De visuele effecten (echt iets voor zijn tijd) zijn essentieel voor het verhaal en bovendien pionierswerk. Je gelooft het misschien niet, maar YSH was in feite de eerste film waarin een volledig CGI-personage (een ridder met gebrandschilderd glas die tot leven komt) werd gebruikt. Toekomstig regisseur van Toy Story, John Lasseter, was zelfs een van de computermagiërs die het tot leven brachten. Helaas verloor het zijn welverdiende Academy Award door de inferieure effecten van Cocoon.
Zelfs twintig jaar aan een vervolg is beslist nodig. Chris Columbus heeft gezegd dat hij het vervelend vond dat een vervolg nooit van de grond is gekomen en dat de serie nooit een succes is geworden. Hij zou zichzelf niet tekort moeten doen. Natuurlijk zouden er nieuwe acteurs nodig zijn, maar er zijn er zo veel die de hoed en de jas van Sherlock Holmes hebben opgezet dat de rol niet aanslaat.' Het is niet van één man. Er zit nog leven in deze afgeleide franchise. Het enige wat nodig is, is het juiste verhaal en iets van de magie die tegenwoordig in de meeste kinderfilms ontbreekt.
En als ik zeg kinderfilms, moet ik de negatieve connotaties van zo'n etiket echt onder de loep nemen. Als een van de eerste films met een PG-13-waarde heeft YSH een beetje een ruig randje, een hardheid die niet vertrouwd is met de neerbuigende kinderfilms van tegenwoordig.
Sir Arthur zou trots zijn. Hij mocht dan onverschillig staan tegenover zijn beroemdste creatie, maar als hij vandaag de dag nog had geleefd, zou hij deze film geweldig hebben gevonden. En hij verdient echt een 10/10.
Deze dvd moet je echt hebben. Het 1.78:1 anamorfische beeld ziet er geweldig uit en de Dolby 5.1-soundtrack klinkt goed, als je bedenkt dat hij uit een gewone oude stereo-installatie is gehaald. De enige extra is een trailer.

text_en:
Originally planned as the first of a series, Young Sherlock Holmes was a bit of a misfire at the box office. It cost $18 million and only grossed about 20 per cent of its budget back. In the years since its release it has become a cult film for those who can appreciate it for the blockbuster it never was. I personally discovered it on a Christmas Eve showing on BBC in the late 80s. Even then, I thought it was great despite it being a darker Christmas film than we're used to.

In a snowy and sinister December at the height of the Victorian Era, Watson, as a teenager, is sent to Brompton, a private school in a fogbound London, when his old one is shut down due to lack of funding. Upon arrival, he meets a violin-playing smart-Alec who deducts his character from his mere appearance. It's the beginning of a life-long friendship.

Holmes' life on campus is rather cosy. He has a pretty girlfriend Elizabeth (Sophie Ward) and her uncle, Professor Waxflatter, is a crackpot inventor of the Doc Brown variety who lives in the school attic with all of his crazy inventions. At first, Watson and Holmes have fun getting up to mischief on campus but a series of bizarre suicides soon distracts them.

The local Inspector Lestrade is too lazy to do anything about it, leaving them free to investigate. Apparently the victims are all sane, happy men who seem to go suddenly mad with fear and hurl themselves to the nearest oncoming death. Things get personal when Waxflatter suffers the same fate and stabs himself in fit of madness.

Why are ordinary men going crazy? Who is the mysterious black robed person hiding in the shadows? What dark secret was Waxflatter hiding? All questions to which Holmes demands answers and he drags along the nervous Watson and Elizabeth as he scours all the dodgy areas of Wapping talking to loads of cockneys and people who call you 'Govna'. What they discover is an ancient blood oath and a huge conspiracy brewing in the spooky alleyways.

In the 80s, Chris Columbus penned a string of imaginative movies from Gremlins to The Goonies and later he directed the Home Alone films as well as Bicentennial Man (yes, I like it) and the first two Harry Potters. He's one of those writers who can hide a surprising amount of darkness in a kid's film and Young Sherlock is a fine example of his most sophisticated writing.

With strong direction from Barry Levinson and enchanting production values from Steven Spielberg there's no denying that this movie looks absolutely great. But it's how it sounds that'll really impress you. Bruce Broughton - a tragically under-rated composer who has talent equal to John Williams - has been unfairly slumming most of his career in TV movies. Here, he delivers one of the most spellbinding and Gothic scores you have ever heard. There are dozens of themes, moments of real magic, evil menace and breathtaking action. If this film had been a hit it really would have become as famous as themes for Jaws, Indiana Jones and Harry Potter.

And speaking of Harry Potter, one cannot deny that JK Rowling was inspired by this film in many ways when creating her Potter universe. I'm not crude enough to list all the similarities in this review but let me just say that while there may not be anywhere near enough to call it plagiarism there sure is more than enough to call it a coincidence. Watch the film and you'll know what I mean.

Originally the critics dismissed Young Sherlock Holmes as another effects-filled Spielberg fantasy, but that's an unfair judgement. The visual effects (really quite something for its time) are essential to the story as well as being pioneering. You may not believe it but YSH was actually the first ever film to feature a fully CGI character (a stained-glass knight who comes alive), created by Pixar. Future Toy Story director John Lasseter was even one of the computer wizards who helped bring it to life. Unfortunately it lost its well-deserved Academy Award to the inferior effects of Cocoon.

Even 20 years on a sequel definitely needed. Chris Columbus has stated he was upset that a sequel never got off the ground and that the series never took off. He shouldn't sell himself short. Of course it would need new actors but so many have put on the hat and coat of Sherlock Holmes that the role doesn't belong to just one man. There is still life in this spin-off franchise. All it needs is the right story and some of the magic that is missing from most kids' films these days.

And when I say kids' films I should really play-down the negative connotations of such a label. As one of the first PG-13 rated films, YSH has a bit of a savage edge, a hardness unfamiliar the condescending kids' films of today.

Sir Arthur would be proud. He may have felt indifferent towards his most famous creation, but if he were alive today he would have loved this film. And it well and truly deserves 10/10.

This surely one DVD you must get. The 1.78:1 anamorphic picture looks great and the Dolby 5.1 soundtrack sounds good considering it has been remastered from plain old stereo. The only extra is a trailer.


text: 'Young Sherlock Holmes' heeft het potentieel om een interessante film te worden, maar lijkt helaas te worden ontsierd door gekunstelde clichés. Ik vond geen van de personages bijzonder interessant, en ik kon de stereotiepe en racistische demonisering van de cultuur van het Midden-Oosten ook niet waarderen <0xE2><0x80><0x93> alsof Egyptische vrouwen zich echt zo gedragen of er zo uitzien! Soms dacht ik dat ik naar een serie slechte Monty Python-schetsen keek.<br />Al met al was het acteerwerk redelijk goed (afgezien van het landschap dat schurken afknaagde) en de kostuums waren geweldig, maar het kostte me moeite om wakker te blijven terwijl ik naar de film keek. Het einde was bijzonder stompzinnig... duidelijk bedoeld om tot een vervolg te leiden, dat gelukkig nooit kwam. Strikt genomen een film voor kleine kinderen of voor mensen die van gedateerde special effects houden.

text_en:
"Young Sherlock Holmes" has the potential to be an interesting film but unfortunately seems to be marred in contrived cliches. I did not find any of the characters to be particularly interesting, nor did I appreciate its stereotypical and racist demonizing of middle Eastern culture - as if Egyptian women really behave or look like that! At times, I thought I was watching a series of bad Monty Python sketches.

All in all, the acting was reasonably good (except for the scenery chewing villains) and the costumes were great, but I had a hard time staying awake while watching this film. The ending was particularly inane...obviously designed to lead into a sequel, which thankfully never came about. Strictly a movie for little kids or for people who like watching dated special effects.


text: Deze film was gericht op fans van de Spielberg-producties uit die tijd, zoals Gremlins en Goonies, omdat hij geschreven was door dezelfde man die die twee films had geschreven. En hij leek ook erg op die andere film, met jonge mensen als hoofdrollen en veel special effects. Dit was mijn favoriete film van dat jaar. Om de een of andere reden deed hij het niet goed. Sommige critici klaagden dat de actiesequenties en special effects niet geschikt waren voor een Sherlock Holmes-verhaal, maar ik vond dat de hele film in het algemeen goed werkte, en de personages waren heel goed geportretteerd. Ik ben wel echt teleurgesteld dat de dvd helemaal geen speciale eigenschappen had.

text_en: This film was targeted towards fans of the Spielberg productions of that time, such as Gremlins and Goonies, considering it was written by the same guy who wrote those two films. And it was very similar too, with young people as the leads and a lot of special effects. This was my favorite movie of that year. For some reason, it didn't do well. Some critics complained the action sequences and special effects were not appropriate for a Sherlock Holmes story but I thought the whole film in general worked well, and the characters were very well portrayed. I am really disappointed the dvd had absolutely no special features though.


text:
Als iemand die alles behalve de 3e Indiana Jones-film een beetje een geeuw vond ('Indiana was de hond'), was dit een frisse wind. Prima detective, gesitueerd in de erwtensoep van Londen, vermengd met een beetje schoolrivaliteit, een gekke professor, een tragische liefdesaffaire en een flinke scheut Egyptisch spektakel. Veel beter kan het niet worden.
Ja, er waren een paar avontuurlijke special effects die een beetje tegenvielen (vroege dagen voor ILM).
Ja, Holmes is geen sympathieke figuur, maar ik vond dat hij heel goed paste bij een tienerversie van de bekende, volwassen Holmes (die zelf ook een paar zwakheden had, als ik het me goed herinner).
Ja, dat is zo. Ik heb hier een beetje Harry Potter, maar ik geloof dat Harry er een paar jaar later was en Assepoester (wat dat aangaat) een paar jaar eerder, als je wilt weten wie wie belazerd heeft.
Maar de personages zijn verrukkelijk, het mysterie is uitmuntend en het spektakel overdonderend <0xE2><0x80><0x93> eerlijk gezegd, als je van avonturenfilms houdt met meer hersens dan spierkracht, dan is dit de film voor jou!

text_en:
As someone who found all but the 3rd Indiana Jones film a bit of a yawn ("Indiana was the dog."), this was a breath of fresh air. Jolly good mystery set in pea soup London, mix in a bit of Boarding School rivalry, a mad professor, a tragic love interest and a big dollop of Egyptian spectacle. It doesn't get much better.

Yes, there were some adventurous special effects that fell a bit flat (early days for ILM).

Yes, Holmes is a less than sympathetic character, but I thought, very much in keeping with a teenage version of the well known, adult Holmes (who had a few weaknesses himself, as I recall).

Yes, there's some Harry Potter here, but I think Harry was a couple of years after and Cinderella (for that matter) was a couple of years before, if you're going to get into who ripped off whom.

However, the characters are delicious, the mystery excellent and the spectacle completely over the top - frankly, if you like your adventure films with more brains than brawn, this is the one for you!


text: Realistische, diepzinnige personages, een snelle verhaallijn die me van het begin af aan heeft gegrepen, geweldige special effects en fantastisch acteerwerk! Ik heb dit voor het eerst gezien toen ik dertien was, en ik kijk er nog steeds naar. Ik vind het prachtig hoe Holmes al zijn handelsmerken in de film krijgt, en Watson is hilarisch ('misschien hebben we op school iets geleerd wat we hierop kunnen toepassen!'). Een opmerking voor degenen die hem nog niet hebben gezien: kijk helemaal tot na de aftiteling. Er is iets belangrijks na de aftiteling.

text_en: Realistic, deep characters, fast-paced storyline that grabbed me right from the very beginning, great special effects, and amazing acting! I saw this for the first time when I was 13, and have been watching it ever since. I love how Holmes gets all of his trademarks throughout the movie, and Watson is hilarious ("perhaps there's something we've learned in school we can apply to this!"). A note to those who haven't seen it yet: watch all the way past the end credits. There's something important after the credits.


text: Tot aan zijn dood in 1976 had Jack Cassidy meer schurken (3) in Columbo gespeeld dan welke andere acteur ook, en terecht. Als hij onder de levenden was gebleven, zou hij waarschijnlijk in talloze andere rollen hebben gespeeld. Hij was hoffelijk en wereldwijs, en beschikte over dat zeldzame vermogen om een slechterik te spelen die niet openlijk boosaardig hoefde te zijn en haat op te wekken bij het publiek, zodat ze hem zouden willen vangen. In mijn ogen is dat de beste eigenschap van Columbo, omdat het de nadruk legt op het kat-en-muisspel in plaats van op het simplistische goed-tegen-slecht. In deze film speelt Cassidy een beroemde goochelaar die een chanterende eigenaar van een goochelclub vermoordt. Het moordcomplot en de dekmantel zijn uitgebreid, maar niet overdreven en nodeloos ingewikkeld. Van de manier waarop Columbo de verdachte eerst in de maling neemt (zonder het te bederven <0xE2><0x80><0x93> het draait om de manier waarop het lichaam viel en dus hoe de moordenaar de kamer binnenkwam) tot het samenvoegen van de middelen, de gelegenheid en het motief, vond ik deze uiterst intrigerend en boeiend. De scène aan het eind met de letters is geweldig. Al met al een 5 voor Columbo.

text_en: Up to the time of his death in 1976, Jack Cassidy had played more villains (3)in Columbo than any other actor, and deservedly so. Had he stayed among the living, it is is probable that he would have appeared in countless others. Suave and sophisticated, he had that rare ability and screen presence which allowed him to play a bad guy who didn't have to be overtly evil and elicit hatred from the audience in order for them to want him to be caught. To me, that quality makes for the best Columbo opposition, because it places the emphasis is on the cat and mouse game, rather than just the simplistic good vs. bad. In this one, Cassidy plays a famous magician who murders a blackmailing magic club owner. The murder plot and cover-up is elaborate, but not overly and needlessly complicated. From the way Columbo first zeros in on suspect(without spoiling it - it revolves around the way the body fell and therefore how the murderer entered the room) to his piecing together means, opportunity and motive I found this one extremely intriguing and engrossing. The scene at the end with the letters is great. All in all, a top 5 Columbo for me.


text: Het enige wat ik van Jack Cassidy wist, waren zijn zoons die in de Hardy's speelden. Hij stierf voordat ik hem leerde kennen. Ik denk dat dit mijn favoriete Columbo-episode is met hem als goochelaar met een geheim, hij was een nazi in Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Cynthia Sikes speelt zijn lieftallige dochter die geen idee heeft van de identiteit en geschiedenis van haar vader, maar ze is gedenkwaardig en ze is bekender om haar rol in St. Elsewhere. Helaas vond ik het vreselijk om over de tragische dood van Jack Cassidy te lezen. Waar je ook bent, Jack, na 30 jaar missen we je nog steeds. Columbo krijgt zijn man of vrouw altijd te pakken, zelfs in deze aflevering. Zoals Columbo altijd zegt: er bestaat niet zoiets als een volmaakte moord. Net als je denkt dat hij zijn misdaden ongestraft heeft kunnen doen, is niets minder waar. Als je van Columbo houdt, zul je van deze episode genieten, en hoe hij zijn slachtoffer te pakken krijgt, is net zo leuk om te zien en te leren.

text_en: All I knew about Jack Cassidy was his sons who were in the Hardy boys. He died before I got to know him. I think this is my favorite Columbo episode with him as a magician with a secret, he was a Nazi in Germany during World War II. Cynthia Sikes plays his lovely daughter who is clueless about her father's identity and history but she is memorable and she is better known for her role in St. Elsewhere. Sadly, I hated reading about Jack Cassidy's tragic death. Wherever you are Jack, we miss you still after 30 years. Columbo always catches his man or woman even in this episode. As Columbo always says, there is no such thing as a perfect murder. Just when you think he's got away with his crimes, nothing could be further from the truth. If you love Columbo, you will love this episode and how he catches his man is just as much fun to watch and learn.


text:
De Grote Santini (Jack Cassidy) is een briljant goochelaar met een verborgen verleden. Zijn echte naam is Stefan Mueller en hij was SS-officier in de concentratiekampen. Jesse Jerome (Nehemiah Persoff), zijn huidige werkgever, is op de hoogte van de nazi-carrière van de illusionist en gebruikt die informatie om hem te chanteren. Op een avond, terwijl hij zogenaamd zijn beroemde truc uitvoert door zich in een stalen kast op te sluiten en water in een tank te gieten, vermomt Santini zich in werkelijkheid als kelner en loopt ongezien naar Jeromes kantoor. Als Jerome dood blijkt te zijn, lijkt het op een huurmoord. Maar onze verfomfaaide, geduchte luitenant Columbo (Peter Falk), geholpen door de al te gretige sergeant Wilson (Bob Dishy), kent zelf ook een paar trucs. Als Columbo een schaakkampioen te slim af kan zijn ('The Most Dangerous Match'), een wetenschappelijk genie te slim af kan zijn ('Mind Over Mayhem') en een meesterspion te slim af kan zijn ('Identity Crisis'), hoe komt een meestergoochelaar dan op het idee dat hij het beter zou kunnen?
Dit is een schitterende aflevering van 'Columbo', met al die listige intriges, verrukkelijke komedie en gespannen kat-en-muisspelletjes waar fans zo dol op zijn. Heb ik de komedie al genoemd? In de zwakke 'Groene Jungle' is Bob Dishy duidelijk een goede acteur die een saai personage speelt. Hier keert hij terug als sergeant Wilson, maar het script van Michael Sloan is veel beter. Wilsons komische gedoe, dit keer met betrekking tot Columbo's nieuwe regenjas, is veel beter geïntegreerd in de plot dan in 'Groene Jungle' <0xE2><0x80><0x93> en het is veel grappiger.
Harvey Hart regisseert heel aardig. Iemand in zijn ploeg had een uitstekend oog voor detail. Ik vind vooral dat er een beetje water uit het luik sijpelt nadat Santini's dochter (Cynthia Sikes) het heeft geopend.
Het einde is heel gewoon, zonder een van die geweldige verrassingen als in 'Een steek in de misdaad' en 'Geschikt voor het in scène zetten'. Ik vind de laatste scène toch wel mooi, met Columbo's grappige maar verontrustende imitatie van de toneeltechniek van een goochelaar. Deze Columbo zal op elke waaier als een toverstokje werken.

text_en:
The Great Santini (Jack Cassidy) is a brilliant stage magician with a hidden past. His real name is Stefan Mueller and he was an SS officer assigned to the concentration camps. Jesse Jerome (Nehemiah Persoff), his current employer, has learned of the illusionist's Nazi career and is using the information to blackmail him. One night, while ostensibly performing his celebrated trick of being locked in a steel cabinet and dowsed in a tank of water, Santini is really disguising himself as a waiter and walking unseen to Jerome's office. When Jerome turns up dead, it looks like a contract killing. But our rumpled, redoubtable Lt. Columbo (Peter Falk), assisted by the overeager Sgt. Wilson (Bob Dishy), has a few tricks of his own.

If Columbo can outmaneuver a chess champion ("The Most Dangerous Match"), out-think a scientific genius ("Mind Over Mayhem") and outwit a master spy ("Identity Crisis"), what made a master illusionist think he could do any better?

This is a splendid "Columbo" episode, with all the tricky plotting, delightful comedy and tense cat-and-mouse play that fans love. Did I mention the comedy? In the weak "Greenhouse Jungle," Bob Dishy is clearly a good actor playing a tedious character. Here he returns as Sgt. Wilson but the script by Michael Sloan is much better. Wilson's comic business, this time involving Columbo's new raincoat, is much better integrated into the plot than in "Greenhouse"and it's much funnier.

Harvey Hart does a very nice directing job. Somebody in his crew had an excellent eye for detail. I especially like how a little water trickles out of the trap door after Santini's daughter (Cynthia Sikes) opens it.

The ending is ordinary, without one of those great thunderclap surprises, as in "A Stitch in Crime" and "Suitable for Framing." I love the final scene anyway, with Columbo's funny yet unnerving imitation of a magician's stage technique. This "Columbo" will work like magic on any fan.


text:
Jack Cassidy komt in de Columbo-afleveringen drie keer voor, maar mijn favoriete aflevering ging over 'de Grote Santini', zijn goochelaar par excellence. Cassidy speelt de hoofdrol in een nachtclub annex eetgelegenheid die eigendom is van Nehemiah Persoff. De club zet goochelaars van David Copperfields niveau in de schijnwerpers en Cassidy is zeker in staat om klanten te trekken. Maar hij verdient niet het geld dat hij zou moeten verdienen. De reden is dat Persoff hem elke week de helft van zijn inkomen afhandig maakt. De laatste, een nogal akelige chanteur en engerd, klampte zich vast aan Cassidy's geheim. In de Tweede Wereldoorlog was hij sergeant Muller, een 21-jarige nazi-fanaat die bij de SS zat en verantwoordelijk was voor vele wreedheden. Hij is een oorlogsmisdadiger en Persoff zal de autoriteiten inlichten tenzij 1) Cassidy zijn ster op de club blijft en 2) Cassidy hem 50% van zijn salaris blijft betalen.
Het is een terugkerend thema in detectiveverhalen dat het doden van een afperser niet telt. In de 'Sherlock Holmes'-verhalen wordt Charles Augustus Milverton vermoord door een bijbehorend slachtoffer van zijn gemene zaakjes, en Holmes en Watson komen erachter wie zij is maar brengen Lestrade niet op de hoogte (wiens eigen houding is: 'Opgeruimd staat netjes.'). Hier gaven Link en Levinson er een interessante draai aan. We mogen Persoff niet, maar de egoïstische Cassidy kunnen we ook niet uitstaan. Hij is een en al carrière, met nog een klein beetje over voor zijn dochter en assistente, en voor de meeste mensen is hij nogal kil. Hij heeft ook fragmenten van zijn vroegere overtuigingen die zich laten gelden. Hij keurt de vriend van zijn dochter af en maakt een opmerking over diens genetische achtergrond en afkomst. Hij bedenkt een plan om zichzelf een alibi te verschaffen tijdens zijn toneelopvoering, waarbij hij een paar trucjes gebruikt om mensen ervan te overtuigen dat hij ver van Persoffs kantoor is. Maar hij vermoordt Persoff (die op dat moment een brief aan de FBI aan het typen was over Cassidy's verleden). Op de plaats van de moord neemt Cassidy de brief mee en verbrandt hem. Vervolgens zorgt hij ervoor dat het lijkt alsof de onsmakelijke Persoff is vermoord door handlangers uit de onderwereld.
Dan komt de luitenant binnen, die de theorie dat de maffia Persoff om zeep heeft geholpen niet kan geloven. In plaats daarvan vindt hij al snel het spoor dat naar die ene man met een soort alibi leidt: Cassidy. En dan begint het proces van het weghakken, waarbij de luitenant achtergrondinformatie over Cassidy probeert te krijgen en daarbij een spoor vindt dat heel vaag wordt over 1947 of zo. 'Ik heb ontdekt dat jij het Grote Darlington of het Grote Washington was,' zegt hij tegen Cassidy. Cassidy zegt dat het 'Washington' was. Falk vraagt: 'Wat was de voornaam?' Cassidy antwoordt met een sneer: 'Martha!' Het is een van de beste duels tot het eind, waarin Falk zelf wat magie gebruikt om Cassidy in de val te lokken en hem een verleden te geven dat niet gemakkelijk zal verdwijnen. Maar het beste moment is eigenlijk dat van Thayer David. De gezette en gedistingeerde karakterspeler verscheen alleen in deze ene Colombo-episode en haalde er alles uit wat erin zat: hij is de eigenaar van een goochelwinkel en Falk is daar om te proberen erachter te komen wat voor truc Cassidy als alibi heeft gebruikt. David begint een trucguillotine aan Falk te demonstreren en laat zien hoe hij die door een voorwerp lijkt te laten gaan zonder het voorwerp te vernietigen. Falk is gefascineerd, maar legt uit dat hij hier is om de moord op Persoff te onderzoeken. Als Thayer dit hoort, begint hij een milde tirade tegen de overledene, die niet populair was bij de goochelaarsbroederschap vanwege zijn hebzucht en zijn trucs met contracten. Als hij klaar is, beseft hij plotseling dat hij zich heeft voorgedaan als een persoonlijke vijand van de overledene. Hij legt snel aan Falk uit dat hij waarschijnlijk zijn zwager en andere mensen als alibi kan gebruiken voor zijn aanwezigheid bij een familiediner op de avond van de moord. Maar Falk verzekert hem dat hij nooit een verdachte is geweest. En dan bespreken ze de mogelijke verklaring van de truc die Cassidy heeft uitgehaald. Ik denk dat het een van de beste afleveringen van de serie was.

text_en:
Jack Cassidy appeared in Columbo episodes on three occasions, but my favorite one was this episode dealing with "the Great Santini", his magician par excellence. Cassidy is starring at a nightclub/dinner club owned by Nehemiah Persoff. The club spotlights David Copperfield level magicians, and Cassidy certainly is able to pull in customers. But he is not making the money he should be. The reason is that he is being bled every week out of half his income by Persoff. The latter, a rather nasty blackmailer and creep, latched onto Cassidy secret. In World War II he was Sergeant Muller, a 21 year old Nazi fanatic who was in the S.S. and responsible for many atrocities. He is a war criminal, and Persoff will inform the authorities unless 1) Cassidy remains his star at the club, and 2) Cassidy keeps paying him 50% of his salary.

It is a running theme in detective fiction that killing a blackmailer does not count. In the "Sherlock Holmes" stories, Charles Augustus Milverton is killed by a collateral victim of his vicious business, and Holmes and Watson learn who she is but don't inform Lestrade (whose own attitude is, "Good riddance to the rubbish."). Here Link and Levinson came up with an interesting twist on this. We don't like Persoff, but we really don't care for the egotistical Cassidy either. He is all career, with a little left over for his daughter and assistant, and quite cold to most people. He also has fragments of his past beliefs that show up. He disapproves of his daughter's boy friend and makes a comment about the latter's genetics and background. He comes up with a scheme to give himself an alibi during his stage performance, using a trick or two to convince people he is far from Persoff's office. But he kills Persoff (who was typing a letter to the FBI regarding Cassidy's past at the time). In his care for the murder scene Cassidy takes the letter and burns it. He then sets it up to look like the unsavory Persoff was killed by underworld associates.

Enter the Lieutenant, who just can't buy the theory regarding the Mob rubbing out Persoff. Instead he soon finds the trail pointing to the one man with an alibi of sorts: Cassidy. And the process of chipping away begins, with the Lieutenant trying to get background on Cassidy and finding it a path that gets very vague about 1947 or so. "I find that you were the Great Darlington or the Great Washington.", he says to Cassidy. Cassidy says it was "Washington". Falk asks, "What was the first name?". Cassidy answers, with a sneer, "Martha!".

It is one of the best duels up to the conclusion, wherein Falk works some magic of his own to trap Cassidy, and present him with a past that won't disappear easily. But the best moment is actually Thayer David's. The portly and distinguished character actor only appeared in this one Colombo episode, and made the most of it: He is the owner of a magic store, and Falk is there to try to figure out what the trick is that Cassidy used for his alibi. David starts demonstrating a trick guillotine to Falk, and shows how to make it seem to pass through an object without destroying the object. Falk is fascinated but explains he is actually there to investigate Persoff's murder. Hearing about this, Thayer starts going into a mild diatribe against the deceased who was not popular among the magician fraternity because of his greed and trickery with contracts. Then after finishing it he suddenly realizes that he made himself look like a personal enemy of the deceased. He rapidly explains to Falk that he probably could get his brother-in-law and other people as alibis for his appearance at a family dinner on the night of the murder. Falk reassures him though that he was never a suspect. And then they discuss the possible explanation of the trick that Cassidy played.

A good episode with few slow spots, I think it was one of the best of the series.


text:
Een bovengemiddelde vermelding in de serie. Een goochelaar, de altijd weerzinwekkende Jack Cassidy, sluipt midden in een handeling weg terwijl hij zich zogenaamd in een afgesloten kist zou hebben verstopt en steekt zijn partner en afperser, Nehemia Persoff, dood. Cassidy's geheim is dat hij in zijn jonge jaren bewaker in een concentratiekamp is geweest en dat het zijn carrière geen goed zou doen als zijn vroegere identiteit zou uitlekken. De moord is uiteraard Persoff's eigen schuld. Als afperser is hij ongeschoold. Een goede afperser, zoals een goed virus of een parasiet, eist nooit zoveel van de gastheer dat die sterft. Hij vraagt net genoeg.
Hoe dan ook, Columbo binnengaan, links van het toneel, in de splinternieuwe, stijlvolle bruine regenjas die zijn vrouw net voor hem heeft gekocht. In de loop van de film doet hij al het mogelijke om zich ervan te ontdoen, behalve het weggooien. Hij laat het open en bloot liggen om het te laten stelen <0xE2><0x80><0x93> in zijn auto en op het hoofdbureau van politie.
Cassidy, 'The Great Santini', heeft verschillende vormen van misleiding bedacht om zichzelf een alibi te verschaffen. In de eerste plaats wil hij niet onthullen waar hij ten tijde van de moord was, omdat dat een beroepsgeheim is. (Illusionisten nemen die dingen serieus. 'De truc wordt verteld als de truc wordt verkocht.') Columbo komt ondanks het gebrek aan medewerking achter Cassidy's verblijfplaats, maar Cassidy heeft een ander soort camouflage voorbereid. Uiteindelijk komt Columbo daar ook achter, niet zozeer door het zorgvuldig verzamelen van aanwijzingen en fysiek bewijs, maar, zoals gebruikelijk, door een intuïtie die zo sterk is dat het bijna magisch aandoet. Ik bedoel, bijvoorbeeld, waarom zou Columbo de goochelaar <0xC3><0xBC>berhaupt verdenken? Er zijn ook rollen voor Bob Dishy en Robert Loggia, maar die zijn zo klein dat het bijna cameo's zijn. De meest memorabele ondersteunende speler is Cassidy's dochter Della, gespeeld door Cynthia Sikes. Niet dat ze kan acteren, maar ze ziet er verrukkelijk uit in dat glinsterende pakje dat ze op het toneel draagt als Cassidy's assistent-goochelaar. Ik vraag me af wie er voor haar zal zorgen als Cassidy achter de tralies zit. Ik zou het vrijwillig hebben gedaan. Misschien had ze me een paar trucjes laten zien.
Het is een episode waar ik altijd naar uitkijk. Er is niets ongewoons aan. Het is een formule. Maar de formule, op zijn best, was zo goed.

text_en:
An above-average entry in the series. A stage magician, the ever-loathsome Jack Cassidy, sneaks away in mid-act while supposedly hidden in a locked box and snuffs his partner and blackmailer, Nehemia Persoff. Cassidy's secret is that he was a guard in a concentration camp when he was young and it simply wouldn't do much for his career if his previous identity were to be leaked out. The murder, of course, is all Persoff's fault anyway. As a blackmailer he's unskilled. A good blackmailer, like a good virus or parasite, never demands so much of the host that the host expires. It asks just enough.

Anyway, enter Columbo, stage left, in the brand new stylish brown raincoat his wife just bought him. In the course of the film he does everything possible to get rid of it short of throwing it away. He leaves it out in the open to be stolen -- in his car and at police headquarters.

Cassidy, "The Great Santini", has planned several tiers of deception to give himself an alibi. First he won't reveal where he was at the time of the murder because it is a professional secret. (Illusionists take these things seriously. "The trick is told when the trick is sold.") Columbo finds out Cassidy's location despite the lack of cooperation, but Cassidy has another level of camouflage prepared. In the end, Columbo penetrates that as well, not so much by a careful assembling of clues and physical evidence but, as is usual, by an intuition so keen as to be almost magical in its own right. I mean, for instance, what the hell makes Columbo suspect the stage magician in the first place? There are roles for Bob Dishy and Robert Loggia too, but they're so minor as to be almost cameos. The most memorable supporting player is Cassidy's daughter Della, played by Cynthia Sikes. Not that she can act, but she looks mouthwateringly delicious in that glittering one-piece outfit she wears onstage as Cassidy's assistant magician. I wonder who's going to take care of her after Cassidy is put away? I'd have volunteered. She might have shown me some tricks.

It's an episode I always look forward to watching. There's nothing unusual about it. It's formulaic. But the formula, at its best, was so good.


text: De beste Columbo aller tijden. De beste schurk aller tijden. Jack Cassidy had tot nu toe de meeste verschijningsvormen van een Columbo-moordenaar bij elkaar opgeteld. Hij zou slechts een paar maanden later in een vreselijke brand om het leven komen. De beminnelijke, intelligente Cassidy en de nuchtere Falk spelen elkaar schitterend in de kaart.<br />Santini (Cassidy) zweet nooit, wordt nooit zenuwachtig, lijkt nooit in de war. Zelfs aan het eind, als Columbo hem helemaal in de tang heeft en hem het papier laat zien dat de belastende feiten tegen hem bevat, zegt Santini: 'Deze is verbrand!' Hij verbrandt het papier in het niets. Columbo zegt: 'Kijk goed, meneer. Dit is mijn beste truc. Vervolgens haalt hij de ene kopie na de andere van het document tevoorschijn en geeft er een terug aan Santini. 'U kunt deze ook verbranden als u dat wilt, meneer, er zijn er nog veel meer!' Een klassiek einde. De beste Columbo!

text_en:
The best Columbo ever. The best villain ever. Jack Cassidy had logged the most appearances of any Columbo killer up to this point. He was to die in a horrible fire only a few months later. The suave, sophisticated Cassidy and the down to earth Falk play off each other magnificently.

Santini (Cassidy) never sweats , never gets nervous, never appears ruffled all throughout the episode. Even at the end when Columbo has him dead to rights and shows him the paper which contains the incriminating eveidence against him, Santini says" This one is burned!" He then burns it into thin air. Columbo says "Watch closely, sir. This is my best trick. He then pulls out copy after copy of the document and hands one back to Santini. "You can burn this one too if you like sir, there's plenty more where that came from!" A classic ending. The best Columbo!


text: Jack Cassidy is een van die zeldzame juweeltjes die in de jaren zeventig van de vorige eeuw uit de mode raakten. Glad, gelikt en goedkoop tegelijk, veranderde Jack Cassidy geruite kostuums, dunne cigarillo's en polyester halsdoeken in monolithische mode-uitingen. Misschien beter bekend als de vader van David en Sean Cassidy en een van de echtgenoten van Shirley Jones (ook wel bekend als'mevrouw Partridge'), is Jack Cassidy op zijn zeventigste op zijn best in zijn rol van 'De Grote Santini' <0xE2><0x80><0x93> een geheime ex-nazi die onder een valse naam in Amerika woont en een meestergoochelaar wiens zijdezachte arrogantie en ego hem uiteindelijk de das omdoen. In een cruciale scène bevrijdt Santini zich van een paar speciaal voor hem gemaakte handboeien die Columbo had gemaakt <0xE2><0x80><0x93> alleen een professionele slotenkraker zou in staat zijn die boeien los te krijgen <0xE2><0x80><0x93> en een geforceerd slot was een belangrijke aanwijzing in de moord; Santini zou zichzelf liever in de problemen brengen dan dat hij als een middelmatige goochelaar werd gezien.<br />De spanning loopt langzaam op als Columbo met zijn gepatenteerde vasthoudendheid Santini te pakken krijgt en hem uiteindelijk op zijn eigen terrein verslaat. Jack Cassidy stierf niet lang nadat deze episode in de openbaarheid kwam; hij stierf in bed toen zijn sigaret zijn matras in brand stak <0xE2><0x80><0x93> een heel oude manier om dood te gaan in vergelijking met de pinda-allergische wereld van tegenwoordig. Hij zag er nog steeds uit als iemand met wie mijn vader halverwege de jaren zeventig in de Tarratine Club in Bangor, Maine, bridge zou hebben gespeeld en gin zou hebben gedronken.

text_en:
Jack Cassidy is one of those rare gems that became extinct in the 1970's. Smooth, slick, and cheesy all at once, Jack Cassidy turned plaid suits, thin cigarillos, and polyester ascots into monolithic fashion statements. Perhaps better known as the father of David and Sean Cassidy, and one of the husbands of Shirley Jones (aka "Mrs. Partridge"), Jack Cassidy is at his 70's best in his role as "The Great Santini" - a secret ex-Nazi living under an assumed name in America and master magician whose silky arrogance and ego is his ultimate undoing. In one pivotal scene, Santini frees himself from a pair of specially rigged handcuffs that Columbo had made - only a professional lock-picker would be able to get out of these cuffs - and a picked lock was a key clue in the murder; Santini would sooner implicate himself than be seen as a mediocre magician.

The tension builds to a slow boil as Columbo, in his patented persistence, unravels Santini, eventually beating him at his own game. Jack Cassidy died not long after this episode was released; he died in bed when his cigarette caught his mattress on fire - a very 70's way to die compared to today's peanut-allergic world. Oh Jack, we hardly knew ye! Even though he didn't live to see his 50th birthday, he still looked like someone my father would have played bridge and drank gin with at the Tarratine Club in Bangor, Maine in the mid-70's.


text:
Ik weet het niet, maar een goochelaar die iemand doodt in een moordmysterie heeft iets formulairs over zich. De hele moord- en verhaalopvatting van deze film geeft hem echter nog steeds een oorspronkelijk tintje.
Voor de derde keer in zijn carrière speelde Jack Cassidy een rol in een Columbo-film. Ook in deze film speelt hij de moordenaar, zoals hij 2 en 5 jaar geleden ook deed in de Columbo-films 'Columbo: Publish or Perish' en de regie van Steven Spielberg 'Columbo: Murder by the Book'. Hij speelde in deze Columbo-film in hetzelfde jaar waarin hij plotseling overleed. Hij stierf toen zijn bank in brand vloog nadat hij op 12 december van hetzelfde jaar met een brandende sigaret in slaap was gevallen. Hij was toen pas 49, hoewel hij er veel ouder uitzag. Dat is ook de reden waarom hij in zijn hele carrière personages speelde die veel ouder waren dan hij, zoals ook het geval was in deze film, waarin hij een ex-nazi speelt die door zijn werknemer wordt ontdekt en daarom wordt gedood.
Harvey Hart leek een regisseur te zijn die de Columbo-films het juiste soort komedie verschafte. Hij regisseerde in totaal 4 Columbo-films, waarvan deze de laatste was. Zijn Columbo-films zijn net iets leuker om naar te kijken dan de gemiddelde Columbo-aflevering. Het grappige aan deze film is dat inspecteur Columbo een nieuwe en veel mooiere regenjas heeft, die hij steeds vergeet mee te nemen als hij ergens is geweest. Uiteindelijk krijgt hij natuurlijk zijn gebruikelijke regenjas terug en voil<0xC3><0xA0>, hij heeft de moord opgelost.
De film - zijn verhaal is goed en vooral onderhoudend. Dit maakt hem niet tot een van de beste geschreven of intelligentste Columbo-films, maar de algehele amusementswaarde van de film compenseert dit alles. De film bevat ook een paar goede dialogen tussen de Peter Falk- en Jack Cassidy-personages. Afgezien van die twee heeft de film ook een rol voor Robert Loggia, voor zijn dagen van roem.
Een heel leuke Columbo-scène.

8/10.

text_en:
I don't know but a magician who kills a person in a murder-mystery has some formulaic sound over it. The whole killing and story approach of this movie however still give it an overall original touch.

For the third time in his career Jack Cassidy starred in a Columbo movie. Also in the this movie he plays the killer, like he did as well 2 and 5 years before in the Columbo movies "Columbo: Publish or Perish" and the Steven Spielberg directed "Columbo: Murder by the Book". He starred in this Columbo movie in the same year as his early sudden death. He died when his couch caught fire after falling asleep with a lit cigarette on December 12th of the same year. He was only 49 at the time, despite looking much older than that though. That's also the reason why he throughout his career played characters who were much older than him, as was also the case in this movie, in which he plays an ex-Nazi, who gets uncovered by his employee and therefor kills him.

Harvey Hart seemed to be a director who provided the Columbo movies with the right type of comedy. He directed a total of 4 Columbo movies, of which this one was the last. His Columbo movies are just a tad bit more entertaining to watch than the average usual Columbo entries. Funny thing in this movie is that Lt. Columbo has a new and much better looking raincoat, who he constantly keeps forgetting to take back with him after visiting a place. Of course in the end he gets his usual trademark raincoat back and voilà, he solves the murder.

The movie its story is good and foremost entertaining. It doesn't make this one of the best written or most intelligent Columbo movies out there but the overall entertainment value of the movie compensates for this all. The movie also features some good interaction between the Peter Falk and Jack Cassidy characters. Besides those two, the movie also features Robert Loggia, before his days of fame.

A real enjoyable Columbo entry.

8/10


text:
Jerry Seinfelds gefilmde afscheidsvoorstelling van het materiaal dat hij jarenlang in zijn act had gebruikt, over onderwerpen als oude mensen, supermarkten, mannen en vrouwen, vliegreizen, enzovoort.
Deze HBO-special begint met een komische scène, een begrafenis, met een aantal van Seinfelds komische collega's, die rouwen om de 'dood' van zijn geliefde grappen.
Niet altijd even grappig, maar dat komt alleen doordat het zo vertrouwd is. Hoe dan ook, Seinfeld is een doorgewinterde professional die zijn timing en zijn manier van vertellen in de loop der jaren als stand-upcomedian heeft geperfectioneerd, en hij heeft nog steeds alles in huis om zijn oude grappen te laten werken. Natuurlijk moet je dit speciale nummer echt ZIEN om het te kunnen waarderen, vanwege Seinfelds vaak hilarische uitdrukkingen en maniertjes.
Ik genoot van 'I'm Telling You for the Last Time'.

7/10/10.

text_en:
Comedian / former sitcom star Jerry Seinfeld's filmed farewell performance of the material that he had been using for years in his act, touching on such subjects as old people, supermarkets, men and women, airplane travel, etcetera.

This HBO special opens with a comedy bit, a funeral, featuring several of Seinfeld's comedy contemporaries, mourning the "death" of his much-loved jokes.

Not always terribly funny, but that's only because of its familiarity. Whatever the case, Seinfeld is a consummate professional who has obviously perfected his timing and delivery over his many years as a stand-up comic and he still has what it takes to make his old jokes work. Of course, this special has to be actually SEEN to be appreciated due to Seinfeld's often hilarious expressions and mannerisms.

I enjoyed watching "I'm Telling You for the Last Time".

7/10


text: Jerry Seinfeld is een van de grappigste komedianten van vandaag. Hij is dan misschien geen heilige (die een heel gebouw koopt alleen voor zijn auto's) maar we moeten hem wel wat ruimte geven, want hij heeft miljoenen mensen lange tijd miljoenen lol bezorgd. Ik heb 'I'm Telling You For The Last Time' gezien voordat ik in de serie zelf terechtkwam (ik was jong toen die voor het eerst werd uitgezonden, dus nu geniet ik van herhalingen). Het feit dat ik niet bijna alle Seinfeld-afleveringen had gezien (waarvan ik er nu de meeste heb gezien) maakte dit stukje nog grappiger, want ik had de meeste moppen nog nooit gehoord. Maar toch, een tijdje later werd Het weer uitgezonden en ook al was het de tweede keer dat ik het zag, het was nog steeds heel grappig. Beslist aanbevolen voor alle Seinfeld-fans en ik geloof dat veel anderen er ook van zullen genieten. Als je dit en de Seinfeld-serie leuk vond zou ik ook Jerry Seinfelds boek 'Seintaal' aanbevelen. Natuurlijk is het veel grappiger als je hem de moppen kunt zien en horen vertellen en als dit ooit weer op tv komt kun je er zeker van zijn dat ik het opneem.

text_en: Jerry Seinfeld is one of the funniest stand up comedians out there today. Sure he may not be a saint (buying a whole building just for his cars)- but we do need to cut him some slack as he provided millions of people with millions of laughs for a long time. I saw "I'm Telling You For The Last Time" before I actually got into the series itself (I was young when it first aired and so now I am feasting off reruns). The fact that I had not seen nearly every Seinfeld episode (which now I have see most of) made this bit of stand up even funnier as I had never heard most jokes before. But still, It aired again a little while later and even though it was my second time seeing it, it was still very funny. Definitely recommended to all Seinfeld fans and I believe that many others will also be entertained. If you liked this and the Seinfeld series I would also recommend Jerry Seinfeld's book "SeinLanguage". Of course it's much funnier when you can can see and hear him tell the jokes and so if this ever comes on TV again you can bet I'll be taping it.


text:
Als je het programma leuk vond, zul je het ook leuk vinden. Het enige wat me tegenstond, was dat het eindigde.
Ik hoop het programma binnenkort op dvd te zien. Tot die tijd kijk ik naar dit liveprogramma.
Koop het, huur het, kijk ernaar. Ik zeg het je voor de laatste keer.

text_en:
If you liked the show, you will love this. In fact, the only thing that p***ed me off about this is that it ended.

I hope to see the show on DVD soon. Until then, I'll watch this live show.

Buy it, rent it, watch it. I'm telling you for the last time.


text:
Het enige wat ik nooit zal begrijpen is hoe hij het doet, maar Seinfeld slaagt erin de kleine dingen te vinden die ons bijna allemaal opvallen, maar waar we nooit veel aandacht aan besteden. Hij kiest de kleinste dingen uit waar we een paar keer of de hele tijd aan denken, en slaagt erin er iets groots van te maken. Hij is een genie in het vinden van de kleine dingen en ze tot komediefragmenten te maken.
I'm Telling You for the Last Time is in wezen Jerry Seinfelds laatste voorstelling van de klassieke en geliefde moppen uit de comedyserie. Hierna zou hij ze nooit meer vertellen. Alle moppen zijn nog steeds grappig, de meeste zijn bijna identiek, hoewel hij op sommige meer toevoegt, of het met andere nadruk doet, maar dat is te verwachten.
Het enige probleem met deze film is dat de moppen bekend zijn, maar dat wordt ook van ze verwacht. Ook al kende ik elke grap, ze waren nog steeds geweldig. Apothekers, oude mensen, paarden, medicijnen, badkamers, vliegtuigen, alles wat je in een willekeurige gedachte kunt samenvoegen stond hier (figuurlijk) op. Dus om het simpel te houden, als je van Seinfeld houdt en een fan van de sitcom bent, kijk dan hiernaar en lach keer op keer om zijn moppen.

text_en:
The one thing that I will never understand how he does it, but Seinfeld manages to find the little things that almost all of us notice, but never give much thought to. He picks out the smallest things that we may think about a few times, or all the time, and manages to make it a big deal. He is a genius at finding the little things and making them into comedy bits.

I'm Telling You for the Last Time is basically Jerry Seinfeld's final performance of the classic and loved jokes from the sitcom. After this he would never tell them again. All of the jokes are still funny, most of them are nearly identical, although on some he adds more, or does it with different emphasis, but that is expected.

The only problem with this movie is that the jokes are familiar, but they are suppose to be. Even though I knew every joke, they were still great. Pharmasists, old people, horses, medication, bathrooms, airplanes, everything you can compound into a random thought was on here (figuratively) So to keep it simple, if you like Seinfeld, and are a fan of the sitcom, watch this and laugh again and again at his jokes.


text: De man is echt een komisch genie. Ik hoorde zijn monoloog voor het eerst op cd, en dat was al grappig genoeg. Maar toen ik de videoband zag <0xE2><0x80><0x93> zijn bewegingen en gezichtsuitdrukkingen maken het twee keer zo grappig. Een voorbeeld: de vliegtuigscène, waar hij nog een scène aan toe kan voegen omdat hij een fysieke komedie kan gebruiken. Ook in zijn scubaduikscène, of in welk deel van de film hij ook 'danst'. Hij kan een lange, hilarische komedie maken van, nou ja, niets. Hij is de Koning van Niets <0xE2><0x80><0x93> en dat is het beste wat hij kan zijn. Tien van de tien!

text_en: The man really is a comic genius. I first heard his monologue on CD, and that was side-splitting enough. When I saw the videotape, though- his actions and facial expressions make it twice as funny. Case in point: the airline sequence, where he can add another scene because he can use physical comedy. Also in his scuba-diving sequence, or any part where he "dances". He can make a long, hilarious comedy sketch out of, well, nothing. He is the King of Nothing- and that's the best thing he could be. 10 out of 10!


text: Voor diegenen onder jullie die Jerry niet in levenden lijve hebben kunnen zien, is dit een must-see! Zijn komische timing en zijn talent om kleine eigenaardigheden op te merken die de meeste normale mensen niet opmerken, maken dit tot een voorstelling voor het leven!

text_en: For those of you who have not been able to see Jerry live this is a must-see! His comedic timing and his knack to notice little quirks most normal people don't pick up on, make this a performance of a lifetime!


text:
Seinfeld is misschien wel de beste komiek die er tegenwoordig rondloopt. Dat komt doordat zijn grappen grappig zijn, hij het publiek bespeelt, lichaamsbewegingen gebruikt en ten slotte zijn grappen GOED zijn. Te veel komieken denken dat ze grappig zijn omdat ze elk ander woord vervloeken en dezelfde grap op 10 verschillende manieren herhalen.
Seinfeld vertelt zijn grap, die is grappig, goed en hij krijgt de eerste klap uit zijn handen.
Alle komieken moeten deze dvd bekijken en van hem leren.
Ik kan dit iedereen aanbevelen. Je zult vanaf het begin lachen en je zult niet stoppen tot het eind! Geniet ervan!

text_en:
Seinfeld is perhaps the best comedian alive today. Here is why, his jokes are funny, he works the audience, uses body motion and lastly, his jokes are CLEAN. Too many comedians think that they are funny because they curse every other word and repeat the same joke 10 different ways.

Seinfeld tells his joke, it is funny, clean and he gets the punch out the first time around.

All comedians need to watch this DVD and learn from him.

I recommend this to everyone. You will start laughing from the very beginning and you will not stop until the end! Enjoy


text:
Precies twintig jaar geleden draaide 'Gremlins' in bioscopen in de hele VS. Het werd een van de grootste kaskrakers, niet alleen van de zomer van 1984, maar van het hele jaar. En naar mijn mening verdiende het een hit te worden. Ik herinner me dat ik deze film met een paar vrienden in een bioscoop zag, vlak nadat hij twintig jaar geleden was uitgekomen, en ik zei naderhand: 'Dit wordt een enorme hit.' En dat werd het ook.
'Gremlins' is een verhaal dat zich afspeelt als een donkerder versie van Steven Spielbergs 'E.T.' Wat grappig is, want Spielberg was zelf degene die het visioen had dat 'Gremlins' een film zou worden. Spielberg en zijn toenmalige collega's Frank Marshall en Kathleen Kennedy (het trio was de oprichters van het productiebedrijf Amblin Entertainment) waren de hoofdproducenten van de film. Spielberg liet de toen nog jonge scenarist Chris Columbus het script schrijven (Columbus zou later de regisseur worden van de eerste twee Harry Potter-films en van de eerste twee Home Alone-films), en de protegé van Roger Corman, Joe Dante, regisseerde de film (Dante regisseerde 'Piranha' uit 1978, een geestige parodie op Spielbergs eerste kassucces 'Jaws', en een fragment uit Spielbergs 'Twilight Zone: The Movie' van een jaar eerder). Ze creëerden een film die van begin tot eind geweldig leuk was.
' Het gaat over een jongeman die een heel ongewoon kerstcadeau krijgt van zijn vader, de uitvinder. Hij krijgt een klein, vriendelijk wezentje dat Mogwai heet, wat zo schattig is als een knoop. Maar er is een kink in de kabel. Bij de verzorging van de Mogwai moeten er drie regels in acht worden genomen: regel 2: houd ze uit de buurt van het licht; regel 2: maak ze niet nat; en regel 3: geef ze niet na middernacht te eten. Als de regels worden overtreden, breekt de hel los als gemene kleine monsters alles op zijn kop zetten. 'Gremlins' verandert dan in een super-de-luxe special effects-film, met de wezens die door Chris Walas uitzonderlijk zijn geschapen (Oscar voor de make-up van de remake van 'The Fly' in 1986). Deze monsters zijn angstaanjagend, dat is zeker, maar ze zijn ook heel grappig bij sommige van de capriolen die ze uithalen.
Hoewel de speciale effectenmonsters de show stelen, is het acteren van de menselijke acteurs ook heel goed. Zach Galligan haalt het meeste uit zijn filmdebuut als Billy Peltzer, de jonge held die de gremlins probeert tegen te houden; Phoebe Cates is heel effectief als zijn vriendin; wijlen Hoyt Axton is een giller als de onbekwame vader van de uitvinder (sommige van zijn krankzinnige uitvindingen zijn hilarisch, vooral als de uitvindingen zich tegen je keren in slapstickcatastrofes); Frances Lee McCain is goed als moeder en huisvrouw (die één grote scène heeft met de gemene beesten); Polly Holliday is verschrikkelijk grappig als mevrouw. Deagle, de gemeenste vrouw van de stad; en Dante, de gewone Dick Miller, is geweldig als Mr. Futterman, de aardige man die altijd klaagt over handgemaakte producten die in het buitenland worden gemaakt. Rechter Reinhold en Corey Feldman hebben kleine rolletjes als respectievelijk Billy's collega bij de bank en goede vriend, en zoeken naar een snelle cameo van Spielberg zelf.
'Gremlins' was in 1984 zo'n grote hit dat de film het jaar daarop opnieuw in de bioscopen werd vertoond, voordat hij op video werd uitgebracht. De film bracht meer dan 153 miljoen dollar op bij de kassa (samen met de oorspronkelijke uitgave uit 1984 en de heruitgave uit 1985). En hij is nog steeds een van de grote attracties van de film. Kort daarna werd 'Gremlins' ook vele malen geïmiteerd. In de voetsporen van Gremlins kwamen in 1985 'Ghoulies' en in 1986 'Troll' en 'Critters'. Al die films brachten hun eigen vervolgen voort, en geen ervan haalde het bij de grootsheid van 'Gremlins' (hoewel de oorspronkelijke 'Critters' er het dichtst bij kwam; het was de enige film uit dat stel van wie ik een beetje genoot). Zes jaar later kwam het vervolg 'Gremlins 2: The New Batch'. Het was niet zo goed als het origineel, maar het is nog steeds een goede film vervolg. Ik zal 'Gremlins 2' en het oorspronkelijke 'Gremlins' nooit verkiezen boven 'Ghoulies' of 'Troll'.
********************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************

text_en:
Exactly 20 years ago today "Gremlins" opened in theaters across the U.S. It went on to be one of the biggest smash hits not only of the summer of 1984, but of the entire year. And in my opinion, it deserved to be a hit. I remember seeing this movie at a movie theater with some friends of mine right after it opened 20 years ago, and I said afterwards, "this is going to be a huge hit". And it was.

"Gremlins" is a story that plays like a darker version of Steven Spielberg's "E.T." Which is funny, because it was Spielberg himself who had the vision of "Gremlins" becoming a movie. Spielberg, along with his then collaborators Frank Marshall and Kathleen Kennedy (the trio founded the production company Amblin Entertainment), served as executive producers of the film. Spielberg got a then up-and-coming screenwriter named Chris Columbus to write the script (Columbus would go on to become the director of the first two "Harry Potter" movies as well as the first two "Home Alone" pictures), and Roger Corman protege Joe Dante to direct the picture (Dante directed 1978's "Piranha", a witty spoof of Spielberg's first smash hit "Jaws", and a segment of Spielberg's "Twilight Zone: The Movie" a year earlier). What they created was a movie that was great fun from start to finish.

"Gremlins" is about a young man who receives a very unusual Christmas gift from his inventor father. He gets a little friendly creature called a Mogwai, which is as cute as a button. But there's a twist. There are three rules that must be followed in caring for the Mogwai: Rule #1 - Keep them away from light; Rule #2 - Don't get them wet; and Rule #3 - Don't feed them after midnight. When the rules get broken, all hell breaks loose as mean-spirited little monsters turn everything upside down. "Gremlins" then turns into a super-duper special effects picture, with the creatures created exceptionally by Chris Walas (Oscar winner for the makeup job on the 1986 remake of "The Fly"). These monsters are scary to be sure, but also very funny with some of the antics they provide.

Even though the special effect monsters steal the show, the acting by the human actors is very good too. Zach Galligan makes the most of his film debut as Billy Peltzer, the young hero who tries to stop the gremlins; Phoebe Cates is effective as his girlfriend; the late Hoyt Axton is a hoot as the inept inventor father (some of his crazy inventions are hilarious, especially when the inventions backfire into slapstick catastrophes); Frances Lee McCain is good as the mother and housewife (who has one big scene with the nasty critters); Polly Holliday is wickedly funny as Mrs. Deagle, the meanest woman in town; and Dante regular Dick Miller is a riot as Mr. Futterman, the nice man who's always complaining about hand-made products being made out of foreign parts. Judge Reinhold and Corey Feldman have small roles as Billy's bank co-worker and good friend, respectively, and look for a quick cameo by Spielberg himself.

"Gremlins" was such a big hit in 1984 that it got re-released back in theaters the following year before it made its debut on video. The movie grossed over $153 million at the box office (combining the original 1984 release and the 1985 re-release). And it stands alone as a great creature feature. "Gremlins" was also imitated many times shortly afterwards. Following in its footsteps came 1985's "Ghoulies", and 1986's "Troll" and "Critters". All these movies spawned sequels of their own, and none of them came close to capturing the greatness of "Gremlins" (although the original "Critters" came the closest; it was the only movie out of that bunch that I mildly enjoyed). Six years later came the "Gremlins" sequel "Gremlins 2: The New Batch". It wasn't as good as the original, but it's still a good movie sequel. I'll take "Gremlins 2" as well as the original "Gremlins" over "Ghoulies" or "Troll" anyday.

***** (out of five)


text:
Sommige films zijn niet wat ze lijken. Neem bijvoorbeeld 'Gremlins' (1984). Het is het verhaal van een kind in een klein stadje dat een vreemd wezen krijgt dat een troep dreigende groene wezens voortbrengt die de bewoners van het vrolijke kleine gebiedje terroriseren.
Een dwaas idee, dat wel, maar zeker een leuk idee, en zeker een dat gekoesterd moet worden. Het is technisch gezien geen geweldige film, of zelfs maar een heel goede, maar dat hoeft ook niet. Het geniale zit in de bescheiden schaal van de film <0xE2><0x80><0x93> het is niet alleen maar een grove horrorfilm met kwaadaardige buitenaardse wezens (zie 'Critters'), maar een tongue-in-cheek parodie van de rest, die er als bij toeval toch in slaagt een paar spannende momenten in te passen. Dank aan Joe Dante voor deze film. En dank aan hem voor het feit dat hij ons door de jaren heen heeft voorzien van schitterende en fantasierijke films. Hij is een van de grootste onderschatte regisseurs van de filmwereld, de man die verantwoordelijk is voor het tot leven brengen van andere schepsels, of het nu weerwolven, speelgoedbeesten of Looney Toons zijn.
De film draait om Billy Peltzer (Zach Galligan), de kleine jongen over wie hierboven wordt gesproken en over wie zijn vader (Hoyt Axton) een Mogwai heeft gegeven, die de donzige haarbal in Chinatown heeft opgepikt tijdens een van zijn routine-bezoekjes als vertegenwoordiger. Billy's vader is een soort mislukte uitvinder, die ons doet denken aan de kroesharige Doc Emmett Brown in Back to the Future, gespeeld door Christopher Lloyd, alleen niet zo excentriek. 'Back to the Future' kwam een jaar na 'Gremlins' uit en de twee werken lijken op elkaar in de manier waarop ze worden behandeld: dwaze kleine ideeën die niettemin bijna geniaal worden. Tijdreizen was een mythe voor 'Back to the Future', wat het tot een avontuurlijk idee maakte, een manier om mensen terug in de tijd te brengen om hun eigen ouders te zien. (H.G. Wells zelf had dit onderwerp niet eens aangeroerd en ik kan je garanderen dat hij nooit een relatie tussen de broer en zijn moeder zou hebben opgeroepen.)
'Gremlins' is een mijlpaal in de geschiedenis van de film, een eenvoudig idee als 'Back to the Future' dat zich uitstrekt tot een grotere film. Ik zal je niet voor de gek houden - het is niet zo ingewikkeld als 'Toekomst', maar het is het wel.' Het hoeft niet, en wil het zeker niet zijn. Het is afhankelijk van humor en charme, en die heeft het meer dan genoeg.
<0x3E><0x3E> Billy werkt bij de bank van de stad, opgejaagd door de stadse mopperkont (Frances Lee McCain) en bedreigd door de adjunct-directeur (rechter Reinhold). Zijn liefje van vroeger (Phoebe Cates) werkt daar ook, en in de plaatselijke bar, waar's avonds dronkenlappen zitten (en af en toe een paar akelige mopperkonten). De stadse mafkees (Dick Miller) is ervan overtuigd dat er mopperkonten rondlopen, en weldra heeft hij gelijk.
<0x3E><0x3E> 'Zorg dat ze nooit nat worden,' krijgt Billy min of meer van zijn vader te horen. 'En geef ze na middernacht geen eten meer.' (Kijk eens of je de enorme fout in die regel kunt ontdekken. Nou, de kleine Mogwai, Gizmo (gezongen door Howie Mandel met boertjes en kleine, schattige zinnetjes) wordt inderdaad nat en brengt een stel andere haarballen voort - allemaal zo te zien vals en gemeen. En nadat ze Billy te slim af zijn geweest door de stroom van zijn wekker uit te schakelen, worden ze na middernacht gevoed - en van de ene dag op de andere evolueren ze tot een stelletje groene, gemene kleine gremlins, die zich door de hele stad blijven vermenigvuldigen en een absolute chaos veroorzaken.
Zal Billy de gremlins verslaan, het meisje te pakken krijgen en de stad redden? Doe eens een gooi.
Alles wat Joe Dante aanraakt, is meestal magisch. Zelfs zijn live-action/animatiefilm 'Toy Soldiers' was om te gillen vanwege zijn charmante karakter. Ik probeer nooit iets anders van zijn films te maken dan wat ze zijn <0xE2><0x80><0x93> charmant en wild, verdorven grappig <0xE2><0x80><0x93> en dat is ongetwijfeld de sleutel tot het schandalige succes van 'Gremlins', een van de grootste kassuccessen die ooit zijn uitgebracht.
Ik was geen grote fan van het vervolg, ook al heb ik het in mijn dvd-collectie, vlak naast het origineel. Het verloor de duistere kuisheid van het origineel en ging voor de lach (waarvan er veel faalden) in plaats van de luide lachsalvo's van het origineel, die verborgen zaten in een film die in zekere zin wel logisch was, maar toch duister en grappig bleef. Het vervolg introduceerde ook de verplichte Goofy-imitatie. In feite had hij er twee: een Donald Trump-achtige manager en een gremlin die min of meer thuishoorde in The Three Stooges, en zeker niet in een film over dreigende wezens. In feite was een van de andere hoogtepunten van de eerste film de manier waarop hij zijn wezens donker, pijnlijk en gewoon grappig maakte. (Mensen klaagden dat de première van Frances Lee McCain vanuit een raam te veel van het goede was, maar kom op.)
Over het geheel genomen vond ik niet dat het vervolg bijzonder goed werkte. Maar het heeft in sommige opzichten net zo'n grote fanschare als het origineel, voor diegenen die de voorkeur geven aan maffe, zinloze cash-ins boven originele, hysterische films.
Ik verwachtte niet dat veel mensen van 'Gremlins' zouden houden. De film is net zo leuk als ik, maar de charme ervan is zeker de moeite waard om over te praten <0xE2><0x80><0x93> en de slechte humor ook. De film is duister, chaotisch en behoorlijk aanstekelijk, en het gevoel voor humor wordt al snel op de proef gesteld, zelfs tijdens het kitscherige commentaar. De hele film is kitscherig. En in tegenstelling tot iets als 'Critters' (waar ik een hekel aan heb), is deze film vertederend, fris en grappig en heeft een aantal sympathieke personages <0xE2><0x80><0x93> vooral Gizmo, het favoriete en meest beruchte wezentje dat je ooit op het witte doek hebt gezien, en Stripe, de hoofdrol gremlin wiens ongelukkige braadincident aan het eind van de film je zelfs een beetje verdrietig maakt. Voor die engerd is er geen vervolg.

5/5 sterren.
- John Ulmer.

text_en:
Some films are not what they seem. Take "Gremlins" (1984) for example. It is the story of a small-town kid who acquires a strange creature that spawns a pack of menacing green beings that terrorize the inhabitants of the cheery little area.

A silly idea, yes, but surely a fun one, and surely one to be cherished. It isn't technically a great movie, or even a very good one, but it doesn't mean to be. The genius lies in the modest scale of the film -- it isn't just a crude horror film with evil alien species (see "Critters"), but a tongue-in-cheek parody of the rest, that still manages to fit in a few thrills along the way as if by accident.

Thank Joe Dante for this movie. And thank him for providing us with magnificent and imaginative films over the years. He is one of cinema's great underrated directors, the man responsible for bringing other creatures to life very often, whether it is werewolves or small toys or Looney Toons.

The movie is centered around Billy Peltzer (Zach Galligan), the small-town kid mentioned above who is handed a Mogwai by his father (Hoyt Axton), who picked the puffy furball up in Chinatown during one of his routine salesman trips. Billy's father is a sort of failed inventor, reminding us of the frizzle-haired Doc Emmett Brown played by Christopher Lloyd in "Back to the Future," only not quite as eccentric. "Back to the Future" came out a year after "Gremlins," and the two are similar in the way they entertain -- silly little ideas that nevertheless become almost genius. Time travel was a myth before "Back to the Future," which turned it into an adventurous notion, a way of being able to transport people back in time to see their own parents. (H.G. Wells himself hadn't even approached these topics, and I can guarantee he would have never sparked a relationship between the sibling and his mother.)

"Gremlins" is milestone movie-making magic, a simple idea like "Back to the Future," stretched out into a bigger picture. I won't kid you -- it's not as complex as "Future" is, but it doesn't need to be, and certainly doesn't want to be. It relies on humor and charm, and it has plenty of it.

Billy works at the town bank, hounded by the city grouch (Frances Lee McCain) and threatened by the vice president (Judge Reinhold). His long-time sweetheart (Phoebe Cates) works there, too, and at the local bar, occupied by drunks at night (and on occasion some nasty gremlins). The town loon (Dick Miller) is convinced there are gremlins about, and soon he is right.

"Don't ever get them wet," Billy is more or less told by his father. "And don't feed them after midnight." (See if you can spot the huge flaw in that rule.) Well, the small little Mogwai, Gizmo (voiced in burps and small cutesy sentences by Howie Mandel), does get wet, and spawns a set of fellow furballs -- all apparently mean-spirited and vile. And after tricking Billy by cutting the power on his clock, they get fed after midnight -- and basically evolve overnight into a bunch of green, nasty little gremlins, all of which continue to spawn throughout the town and cause absolute chaos.

Will Billy defeat the gremlins, get the girl, and save the town? Take a wild guess.

Everything Joe Dante touches is usually magic. Even his live-action/animation film "Toy Soldiers" was a load of fun because of its charming disposition. Dante doesn't try to make his films anything other than what they are -- charming and wildly, wickedly funny -- and that is undoubtedly the key to the outrageous success of "Gremlins," one of the biggest box office moneymakers ever released.

I wasn't a huge fan of the sequel, even though I have it in my DVD collection right next to the original. It lost the darkness of campiness of the original and went for all-out laughs (many of which failed) instead of the laugh-out-loud laughs of the original, which were concealed within a film that actually made sense (in some ways) and still managed to be dark and fun. The sequel also introduced the mandatory Goofy Idiot Character. In fact, it had two -- a Donald Trump-like manager and a gremlin that more or less belonged in The Three Stooges, and definitely not in a movie about menacing creatures. In fact, another of the first film's highlights was the way it made its creatures dark, hurtful, and just plain funny. (People complained that the launching of Frances Lee McCain out a window was too much, but come on.)

As a whole, I didn't think that the sequel worked especially well. But it has as big a fan following as the original in some respects, for those who favor goofy, pointless cash-ins over original, hysterical movies.

I wouldn't expect many people to love "Gremlins" as much as I do, but its charm is certainly worth commenting on -- and so is its wicked humor. Dark, chaotic and pretty darn infectious, the film's sense of humor quickly kicks into boot even during the campy voice-over narrative. The whole film is campy. And unlike something like "Critters" (which I loathe), this film is endearing and fresh and funny and has a bunch of likable characters -- especially Gizmo, the favorite and most infamous little critter ever seen on screen, and Stripe, the lead gremlin whose unfortunate frying incident at the end of the film actually makes you sad. No sequel for that little creep.

5/5 stars.

- John Ulmer


text:
Ik heb deze film voor het eerst gezien toen ik 5 was en ik moet tot mijn schande bekennen dat ik er bang van werd. Hij is een beetje te gewelddadig en eng voor jongere kinderen maar voor het hele gezin is het een geweldig vermaak en er zijn tientallen inside jokes die filmfanaten kunnen zien.
Niet alleen is Gremlins een heel originele en inventieve film de animatronische effecten zijn de tijd vooruit en heel cool. Iedereen die niet helemaal overdonderd is door Gizmo's schattigheid en zijn coole liedje moet een hart van steen hebben. De gremlins zelf zijn niet meer dan een brede grijns met armen en benen. Hun idee van plezier maken is alles vernielen. Wie kan het daar niet mee eens zijn en zich ermee identificeren? Ik heb nog nooit een van de geknipte scènes gezien en ik hoop dat ze in een toekomstige speciale dvd-editie zullen worden opgenomen, samen met het subplot over mevrouw Deagle die een kerncentrale bouwt in Kingston Falls.
Dit was een van Joe Dantes eerste films en je kunt zien dat alles waarmee hij is opgegroeid en de films die hij als kind heeft bestudeerd in Gremlins te zien zijn. Een perfecte film, gemaakt door de juiste regisseur.

text_en:
I first saw this film when I was 5 and I am ashamed to say that it scared me. It's just a tad too violent and scary for younger children but it's great family entertainment and there are dozens of in-jokes for film-buffs to spot.

Not only is Gremlins a very original and inventive film the animatronic effects are ahead of it's time and way cool. Anyone who is not totally overcome by Gizmo's cuteness and his cool little song must have a heart of stone. The gremlins themselves are nothing but big grins with arms and legs. Their idea of having fun is smashing everything. Who can't agree with and identify with that.

I have never seen any of the cut scenes and I hope that in a future DVD special edition they will be included along with the sub-plot about Mrs. Deagle building a Nuclear Power plant in Kingston Falls.

This was one of Joe Dante's first movies and you can tell that everything he grew up with and movies he studied as a child are on-screen in Gremlins. A perfect movie made by the right director.


text:
Deze film heeft me als kind altijd angst aangejaagd. Het was de eerste 'angstaanjagende film' die ik als kind zag, en ik denk dat dat misschien de reden is waarom ik er nu zo van hou. Een nostalgisch doel, inderdaad.
Ik denk dat deze film goed is voor zijn doel. Hij is niet bedoeld om iemands leven te veranderen, of hysterisch grappig of angstaanjagend spannend te zijn. Hij is bedoeld om je bang te maken, je aan het lachen te maken en je te vermaken. En dat doet hij ook.
Sinds de jaren vijftig hebben we over kleine groene mannetjes gehoord, en in deze film zijn ze er. En ze hoeven niet eens uit de ruimte te komen, alleen maar uit Chinatown. De echte mogwai (wat de gremlins zijn voordat ze veranderen) zijn schattig. Dus in het begin sta je ervan te kijken hoe dit schattige, harige wezentje dat een liedje zingt andere mogwais kan voortbrengen die niet zo aardig zijn. Ik zal niet verklappen hoe ze zich voortplanten of in gremlins veranderen, maar het is allemaal een beetje vreemd, en heel fantasierijk.
Een geweldige film voor volwassenen om met kinderen naar te kijken voor hun eerste 'angstaanjagende film'. Ik heb hem gezien toen ik drie was, en hoewel ik er een tijdje bang van ben geweest, vond ik hem nog steeds geweldig. Ik zou hem misschien zes jaar of ouder aanbevelen, en als ze te bang worden, zeg dan dat het eigenlijk gewoon marionetten zijn. (Dat zijn ze ook.) Over het geheel genomen is deze film onderhoudend, heel jaren tachtig, een beetje eng, en best grappig.

text_en:
This movie used to scare me immensely when I was younger. It was the first "scary movie" I saw as a kid, and I think that may effect why I love it so much today. Nostalgic purposes, indeed.

I think this movie is good for it's purpose. It's not meant to be some life-changing, or hysterically funny, or terrifying suspense movie. It's meant to give you some scares, some laughs, and entertainment. And it does indeed entertain.

We've heard since the 50's about little green men, and in this movie, they are there. And they don't even have to come from outer space, just Chinatown. The actual mogwai (what the gremlins are before they transform) are adorable. So at first you are surprised at how this cute little furry creature who sings a little song could produce other mogwais whom are not so nice. I won't give away how they reproduce or turn into gremlins, but it's all kind of strange, and very fantasy-like.

A great movies for adults to watch with kids for their first "scary movie". I watched it when I was three, and while it did scare me there for a while, I still loved it a lot. I would recommend maybe six years or older, and if they get too scared, tell them it's really just puppets. (It is.) Overall, this film is entertaining, very 80's, a little scary, and pretty funny.