text: Een prachtig liefdesverhaal met een heel vreemde achtergrond. Geen grote filmsterren, geen dure special effects, maar een heel sterke verhaallijn en personages. De soundtrack is typisch voor de jaren tachtig ( _Tangerine Dream_ ), vreemd vandaag de dag, maar het creëert toch een uitstekende sfeer.

text_en: A beautiful love story with a very strange background. No big movie stars, no big budget special effects but a very strong story line and characters. The sound track is typical Eighties (Tangerine Dream), strange today but it still creates a excellent atmosphere.


text: Deze film stond al jaren op mijn verlanglijstje. Ik had zo veel mensen horen zeggen dat het een van de beste paranoïde films aller tijden was. Ik ben dol op spannende thrillers en er zijn een paar fantastische films geweest die zijn gebaseerd op een apocalyptisch scenario: The Day After, Dawn of the Dead, 12 Apen, 28 Days Later, Planet of the Apes, Terminator etal, dus ik verheugde me echt op deze film. De synopsis van Miracle Mile klonk echt cool, angstwekkend en geloofwaardig, maar waar ik naar keek was waarschijnlijk een van de meest ongelooflijk irritante, goedkope, slecht geacteerde, slecht geregisseerde en slecht gecensureerde films die ik in lange tijd had gezien. In een notendop was het afschuwelijk, en dat werd nog erger gemaakt door het feit dat het best briljant had kunnen zijn. Zoals ik al zei, had het verhaal de potentie om iets bijzonders te worden, maar door het stuntelige scenario en de slechte regie was dat idee meteen de grond in geboord. Het was ook zo'n beetje het toppunt van amateurisme, een hele prestatie voor een film die het einde van de wereld moest verbeelden. Oké, het decor van de jaren tachtig maakte het er niet beter op, maar wat onvergeeflijk was, waren de optredens van IEDEREEN die erbij betrokken was. Waar was iedereen in godsnaam mee bezig? Dachten ze allemaal dat ze de slechtste film van hun carrière aan het opnemen waren en schaamden ze zich daarom te erg om ook maar iets te laten zien wat ook maar in de verste verte op een competent optreden leek? Elk deel van deze film was waardeloos, tot en met het achterlijke einde met die verrekte helikopter, compleet met een kei van een piloot in lycra (bizar gespeeld door de kolossale Brian Thompson van X-files). Het enige wat het bijna de moeite waard maakte, was om te zien hoe deze onzin aan het eind van de film van het scherm werd geveegd. Dus als je onbedoeld lachen wilt zien bij een nucleaire thriller, wat leuker is dan een rij Rocky Horror Show-fans voor je neus, dan zou ik zeggen: Oorlogsspelletjes, want ik kan Miracle Mile gewoon aan niemand aanbevelen. Zelfs de regisseur van dit gelul niet, die eigenlijk gedwongen zou moeten worden deze film nog eens te zien, en nog eens, tot hij zijn film in het openbaar afkeurt als de slechtste sinds Howard de Eend. Wacht eens even, misschien zouden die twee rotzooifestijnen een gepaste, afschuwelijke dubbele rekening in het vagevuur vormen.

text_en: This film has been on my wish list for years and years. I'd heard so many people commenting that it was one of the best paranoid movies ever. Now, I love suspenseful thrillers and there has been some amazing movies based on an apocalyptic scenario; The Day After, Dawn of the Dead, 12 Monkeys, 28 Days Later, Planet of the Apes, Terminator etal, so was really looking forward to this movie. The synopsis to Miracle Mile sounded really cool, angsty and believable, but what I found myself watching was probably one of the most unbelievably annoying, cheesy, badly acted, badly directed, and badly edited movies I've seen in a long time. In a nutshell it was awful, made worse by the fact that it could have been quite brilliant. As I said the story had the potential to be something special, but the clumsy screenplay and shoddy direction nuked that idea right out the window. It was also oddly camp as hell, quite an achievement for a film depicting the end of the world. Fair enough the 80's trappings didn't help, but what was unforgivable was the performances by EVERYONE involved. What the hell was everyone on? Did they all assume they were shooting the worst film of their careers and therefore were too embarrassed to deliver anything remotely like a competent performance? Every part of this film sucked, right through to the retarded ending with the bloody daft helicopter, complete with a HUGE gay lycra cald pilot (bizarrely played by the hulking Brian Thompson of X-files fame). The only, thing that made it almost worthwhile was seeing this rubbish nuked off the screen at the end. So to surmise, if you want to watch a nuclear thriller with unintentional laughs which is camper than a row of Rocky Horror Show fans then I'd point you to Wargames, because I simply can't recommend Miracle Mile to anybody. Not even the director of this crap, who by rights should be forced to watch this movie again, and again until he publicly denounces his film as the worst since Howard the Duck. Hang on a minute, maybe those two crapfests would make a suitably horrid double bill in purgatory.


text:
Ik was niet van plan om commentaar te geven op deze film, maar toen ik de commentaren las, was ik geschokt dat er zoveel mensen waren die de film 'geweldig' vonden. Ik moest dit commentaar plaatsen in een poging om de dingen een beetje in evenwicht te brengen. Ik kan alleen maar hopen dat het een of andere enorme en ingewikkelde practical joke is dat al deze positieve commentaren zijn geplaatst. Ik moet toegeven dat ik de eerste paar minuten van de film heb gemist. Misschien zou dat een verschil hebben gemaakt. Maar ik denk echt niet dat dat zou zijn gebeurd! Ik kwam in het begin op een punt waar Anthony Edwards op het punt staat wat te gaan slapen, waarna de stroom uitvalt en hij laat wakker wordt. Wat er daarvoor is gebeurd, is misschien wel het geweldigste stuk film dat ooit is gemaakt, en misschien heb ik door dat te missen de ware 'grootheid' van de film gemist. Maar ik betwijfel het ten zeerste.
Waar ik kwam was, geloof ik, waar de plot eigenlijk begint. En ik begreep heel goed wie wie was. De film was een beetje vreemd, en meteen al vanaf het begin (waar ik kwam), maar niet zo vreemd dat ik er niet mee door kon gaan. Ik bleef naar de film kijken omdat het idee van de film intrigerend genoeg was. Maar naarmate de film vorderde, werd hij steeds vreemder, en het schrijven werd steeds dommer en dommer!
Ten slotte bereikte ik het punt waarop er geen weg terug meer was, het punt waarop je de film niet afmaakt omdat je ervan geniet, maar omdat je er al zoveel tijd in hebt gestoken dat je denkt dat je hem net zo goed af kunt maken. De film werd steeds slechter, helemaal tot aan het eind. De personages deden een paar van de gekmakend stomste dingen die ik ooit heb gezien. En dan bedoel ik STUPID. Ik wil zeggen dat het acteerwerk slecht was, maar achteraf gezien weet ik niet of dat wel zo was.' Het is waar. Ik denk dat de hoofdrolspelers er veel in stopten, maar de personages waren zo belachelijk dat het leek alsof het acteren slecht was. Bovendien was er niet genoeg karakterontwikkeling om sommige situaties zo natuurlijk te laten lijken als ze misschien hadden kunnen zijn. Dus als ik één ding moet aanwijzen als de reden dat deze film niet deugt, dan is het het schrijven. Het was volkomen debiel. Het acteren van de hoofdrolspelers was niet het ergste wat ik ooit heb gezien, maar het was niet geweldig. Het acteren van alle anderen... nou, laten we het er maar op houden dat het niet GOED was. Ik weet niet of de film goedkoop was om te maken, maar ik hoop het echt, want hij zag er echt uit als een slechte film. De film was gewoon overal slecht. Battlefield Earth zou naast deze film kunnen staan en zijn kop hoog kunnen houden. En Battlefield Earth was verrot. Nogmaals, ik kan alleen maar bidden dat al die positieve opmerkingen over deze film onderdeel zijn van een of andere enorme grap. De enige andere manier waarop ik me kan voorstellen dat al die positieve opmerkingen hier terecht zijn gekomen, is dat de regisseur van de film nu werkloos is en de hele dag de tijd heeft om nieuwe te schrijven en te posten. Misschien om mensen te verleiden de film te kopen, zodat hij wat geld kan krijgen voor eten. Maar laat ik eindigen met een waarschuwing voor iedereen die de film niet heeft gezien, maar alle positieve commentaren heeft gelezen en overweegt de film te kopen: ALSTUBLIEFT, NIET DOEN, voor je eigen bestwil! NIET KOOP NIET DE MOOISTE MOOISTE MOOISTE MOOISTE MOOISTE MOOISTE MOOISTE MOOISTE MOOISTE! Als je het gevoel hebt dat je hem moet zien, huur hem dan eerst! Of wacht tot hij op de televisie komt; als je eeuwig moet wachten, mis je niets! VERTROUW ME!

text_en:
I didn't intend to write a comment on this movie, but when I looked at the comments that are here, I was totally shocked to find so many people saying the movie is "great." I had to post this comment in an effort to balance things out just a little. I can only hope that it's some huge and elaborate practical joke that all these positive comments have been posted. Now, I must admit that I missed the first few minutes of the movie. Perhaps that would've made a difference. But I really don't think it would! I came in at a point early on, where Anthony Edwards is about to get some sleep, after which the power goes out and he wakes up late. Whatever happened before that may have been the most terrific piece of filmmaking ever, and maybe by missing that I missed the true "greatness" of the movie. But I highly doubt it.

Where I came in was, I believe, where the plot really starts. And I understood who was who quite well enough. The movie was a little odd, and quirky right from the start (where I came in,) but not SO odd that I couldn't stick with it. I stayed with the movie just because the concept of the movie was intriguing enough to keep me watching. But as the movie progressed it got weirder and weirder, and the writing got dumber and dumber!

I finally reached the "point of no return," where you finish the movie not because you're enjoying it, but because you've already invested so much time in it that you figure you might as well finish it off. The movie got increasingly bad all the way to the end. The characters did some of the most infuriatingly stupid things that I think I've ever seen. And I do mean STUPID. I want to say the acting was bad, but looking back I don't know that that's true. I think the primary actors were putting a lot into it, but the characters were so ridiculous, it made it seem that the acting was bad. Plus there was not enough character development to make some of the situations seem as natural as they maybe could have. So if I had to point to one thing as the reason this movie stinks, it'd be the writing. It was totally moronic. The acting by the primary stars wasn't the worst I've ever seen, but it wasn't great. The acting by every one else...well, let's just say it wasn't GOOD. I don't know if the movie was cheap to make, but I really hope it was, because it really looked it.

The movie was just all around bad. Battlefield Earth would be able to stand next to this one and hold its head up high. And Battlefield Earth was rotten. Again, I can only pray that all these positive comments about this movie are part of some huge prank. The only other way I can imagine that all the positive remarks got here is that the director of the movie is now unemployed and has all day to write and post new ones. Perhaps to trick people into buying the movie, so he can get some money for food. But let me end by WARNING all who have not seen the movie, but have read all the positive comments and are considering buying it: PLEASE, for your own sake, DO NOT buy Miracle Mile! If you feel you must see it, rent it first!! Or heck, wait for it to play on television; if you have to wait forever, you won't be missing anything! TRUST ME!


text:
Na jaren recensies in boeken en op internet te hebben gelezen over hoe goed Miracle Mile was, kreeg ik vanavond eindelijk de kans om hem op tv te zien.
Als iemand die serieus geraakt werd door andere films die gingen over dreigende nucleaire doemscenario's zoals Testament, The Day After en Threads, keek ik er echt naar uit om dit te zien.
Stel je mijn teleurstelling voor toen ik ging zitten om een film te bekijken met een geweldig uitgangspunt dat volledig verpest werd door een onlogische plotontwikkeling, belachelijke dialogen en personages die me nooit iets konden schelen.

Wat is dat toch met moderne bioscoopbezoekers die zo'n lachwekkende uitvoering van een afschuwelijk script accepteren?
Is het een wonder dat de schrijver/regisseur zo'n goede schrijver is? svc ziet er pijnlijk mager uit sinds die film?
Vuilnis van de laagste orde <0xE2><0x80><0x93> één op de tien <0xE2><0x80><0x93> en dat is alleen omdat deze troep minder dan 90 minuten heeft geduurd.

text_en:
After years of reading reviews in books and online about how good Miracle Mile was, I finally got the chance to see it tonight on tv.

As someone who was seriously moved by other films dealing with impending nuclear doom scenarios such as Testament, The Day After and Threads, I was really looking forward to seeing this.

Imagine my disappointment then to sit down and watch a film with a great premise totally ruined by illogical plot development, ludicrous dialogue and characters who I never got to care about.

What is it with modern day moviegoers who would accept such laughable execution of an appalling script?

Is it any wonder the writer/director's CV looks painfully thin since this film?

Garbage of the lowest order - one out of ten - and that's only cos this trash lasted less than 90 mins.


text:
Deze film is in alle opzichten slecht. De regie is van de eersteklas, na-de-school-speciale-kwaliteit. Het acteerwerk is slecht. Mare Winningham slaapt door deze hond heen, net als ik. Anthony Edwards acteerde goed, maar hij lijkt net zo ongeïnteresseerd te zijn als ik in deze film was.
De special effects zijn derderangs. De plot is niet zo goed ontwikkeld als zou kunnen.
Anthony Edwards moet zich naar de spoedeisende hulp haasten om deze film chirurgisch uit zijn cv te laten verwijderen.

text_en:
This movie is bad in every respect. The direction is bush-league, after-school-special quality. The acting is bad. Mare Winningham sleeps through this dog, as I did. Anthony Edwards did an OK job of acting, but he seems to be as disinterested as I was in this movie.

The special effects are third rate. The plot idea isn't as developed as it could be.

Anthony Edwards needs to rush to the "ER" and have this movie surgically removed from his resume.


text: Een intrigerende hypothese leidt tot een speelfilm met een zeer beperkte verhaallijn. Een jongeman hoort over een dreigende nucleaire holocaust op het moment dat hij verliefd wordt op een jonge serveerster die zijn gevoelens deelt. Getuige van een ongelooflijke chaos, waarbij links en rechts mensen zelfmoord plegen, komt het stel terecht op het dak van een hoog gebouw. Uiteindelijk geven de twee helden het op en lijken ze klaar te zijn om hun ondergang onder ogen te zien. De laatste regels hebben een ontroerende slotzin. In 1988 (het jaar van de première) was een groot aantal mensen over de hele wereld nog steeds bang voor een kernoorlog en het daaropvolgende einde van de wereld. Het is sinds het einde van het communisme en de wapenwedloop minder belangrijk geworden om bang te zijn voor een zekere ondergang. Nu de angst is weggenomen, is de boodschap van deze film misschien aanzienlijk zwakker geworden.<br />Het materiaal dat hier wordt getoond, zou een beter beeld geven als het in een korte film van 20 tot 30 minuten was verwerkt. Een verhaal dat in 2 alinea's kan worden samengevat, tot een speelfilm uitstrekken, is net zoiets als de woorden 'het uitrekken' suggereren. De sympathieke hoofdpersonen brengen de kijker in contact met hun benarde situatie, maar het is duidelijk dat er geen gelukkige afloop zal zijn. Het is als het kopen van een enkele reis naar een onbekende bestemming. Je weet alleen dat je niet naar huis zult terugkeren. Dit is geen 'Dag Na'-film. Maar oke voor liefhebbers van liefdesverhalen.

text_en:
An intriguing premise leads to a feature length film with very limited story line to go on. A young man learns of an imminent nuclear holocaust just as he is falling in love with a young waitress who shares his feelings. Witnessing incredible chaos, people committing suicide left and right, the couple ends up on the roof of a tall building. Eventually giving up on having a "quickie", the two heroes appear ready to face their doom. The final lines have a touching finality. In 1988 (the release year) a large number of people all over the world still had great fears of a nuclear war and the subsequent end of the world. Fearing such doom as a certainty has become less of a concern since the end of communism and the arms race. With the fears diminished, the message of this film may have weakened considerably.

The material presented here would have made for better viewing if turned into a 20-30 minute short film. To stretch a story that can be summarized in 2 paragraphs into a feature film is, like the words suggest "stretching it". The congenial leads make the viewer empathise with their plight, yet it is understood that there will be no happy ending. It's like purchasing a one-way ticket to an unknown destination. All you know is that you will not return home. This is no "Day After", but OK viewing for fans of love stories.


text:
'Miracle Mile' is een zeer doeltreffende zwarte komedie/thriller van regisseur Steve De Jarnatt. De doorsnee Anthony Edwards neemt een telefoontje aan in een telefooncel en ontdekt dat het einde van de wereld angstaanjagend dichtbij is; zo begint een race tegen de tijd als hij zijn vriendin moet zien te vinden en uit L.A. weg moet zien te komen.
Beide hoofdrollen, Anthony Edwards en Mare Winningham, zijn heel indrukwekkend, evenals De Jarnatts gecontroleerde regie. Zijn gebruik van cinematografie en een mengeling van komedie en drama toont zijn duidelijke idee van waar hij ons mee naartoe wilde nemen. Het wordt allemaal afgesloten met een schitterende score van Tangerine Dream. Zeer aanbevolen!

Zaterdag 5 oktober 1991 - Video! De grote invalshoek van Harry is een echte bonus, want de spanning die hij te midden van al die zwarte humor en drama creëert, is uitstekend. Anthony Edwards is perfect als 'Harry' en geeft een goede voorstelling. De bijrollen zijn ook goed.
Een heel slimme, goed gefilmde thriller met een dubbele bodem, met een geweldige soundtrack uit Tangerine Dream. Nog steeds een genot om naar te kijken, zelfs voor de derde keer.

Woensdag 3 juni 1992 - Video.

text_en:
"Miracle Mile" is a very effective black comedy/thriller from director Steve De Jarnatt. Average guy Anthony Edwards takes a call in a public phone booth and discovers that the end of the world is terrifyingly near; thus begins a race against time as he must locate his girlfriend and get out of LA.

Both leads, Anthony Edwards and Mare Winningham, are quite impressive as is De Jarnatt's controlled direction. His use of cinematography and mix of comedy and drama shows his definite idea of where he wanted to take us. It's all topped off with a splendid Tangerine Dream score. Highly recommended!

Saturday, October 5, 1991 - Video

Steve De Jarnatt's great direction is a real bonus, as the tension he creates amidst all the black humour and drama is excellent. Anthony Edwards is perfect as 'Harry', and puts in a good performance. Supporting cast are also good.

A very clever, well-filmed double-edged thriller, with a great soundtrack from Tangerine Dream. Still a great pleasure to watch even for the third time.

Wednesday, June 3, 1992 - Video


text:
Toen ik dat eenmaal doorhad, moest ik zo hard lachen dat ik het in mijn broek deed.
Deze film leverde een verrukkelijke stapel absurde onwaarschijnlijkheden op, keurig op elkaar gestapeld. De tijd werd tot zulke oneindige grenzen uitgerekt dat het visioenen opriep van kilometers lange gangen en geheime gangen die zich door het piepkleine hutje in Evil Dead II slingerden. Die berghut was vanbinnen groter dan vanbuiten; als je dat niet doorhad, kreeg je deze film ook niet te zien.
Het duurde ruim een half uur voordat ik besefte dat ik het was. Het kijken naar een pathetische apocalyptische film, gemaakt voor tv-liefdesverhaal, en plotseling de keurig gesmede humor begrijpen die net onder de taferelen van groeiende paniek en uitdijende genegenheid is genaaid.
Een kleine helikopter wordt de perfecte Noah's Ark-metafoor voor een homoseksuele bodybuilder uit het Vietnamtijdperk, Huey-piloot, die om vier uur's ochtends uit een plaatselijke fitnessclub wordt geplukt met zijn onderdanige vriendin 'Leslie' plichtsgetrouw aan de stuurknuppel. We beginnen de ultieme zinloosheid van de ontsnapping te voelen op het dak van Wilshire, vlak voor zonsopgang, terwijl een merkwaardige verzameling passagiers twee aan twee in de rij gaat staan voor de eerste etappe van hun reis naar een toevluchtsoord in een waterrijk verborgen dal van Antarctica.
<0x3E> Klokken, als Mad Magazine, tikken meedogenloos op de achtergrond en herinneren ons eraan dat de tijd niet stil heeft gestaan <0xE2><0x80><0x93> hoewel je zult geloven dat dat wel zo is, dat moet wel!
<0x3E> The End of the World is niet meer zo grappig geweest sinds Kubricks knipoog naar de vergetelheid in dr. Strangelove. Ook jij kunt op de Miracle Mile een paar vitale lichaamsvloeistoffen verliezen.

text_en:
Once I got it, I laughed so hard I squealed and wet myself.

This movie served up a delicious stack of preposterous improbabilities neatly pancaked one atop the other. Time was stretched to such infinite bounds that it brought back visions of the miles of hallway and secret passages weaving throughout the tiny shack in Evil Dead II. That mountain top box hut was bigger on the inside than it was on the outside; if you didn't get that, you won't "get" this movie.

It took a good 30 minutes before I realized that I wasn't watching a pathetic apocalyptical made for TV love story and suddenly grasped the neatly crafted humor cleverly stitched just beneath the scenes of growing panic and mushrooming affection.

A tiny helicopter becomes the perfect Noah's Ark metaphor with a gay bodybuilding Vietnam era Huey pilot snatched from a local health club at 4:00 in the morning along with his submissive girlfriend "Leslie" dutifully at the stick. We begin to sense the escape's ultimate futility on the pre-dawn Wilshire roof top while an odd collection of passengers line up two-by-two for the first leg of their voyage to sanctuary in a water rich hidden valley of Antarctica.

Clocks, Mad Magazine like, are relentlessly ticking away in the background reminding us that time has not stood stillthough you'll believe it has, it must have!

The End of the World hasn't been this funny since Kubrick's wink at oblivion in Dr. Strangelove. You too may lose some vital bodily fluids on the Miracle Mile.


text: De eerste 30 minuten zijn op zijn zachtst gezegd indrukwekkend, gezien de premisse: wat zou je doen als het einde van de wereld snel naderde? Hoewel ik de film over het geheel genomen wel leuk vond, was de dreigende scène waarin mensen probeerden een verstrooiend schouwspel op te zetten een beetje onrealistisch en vergezocht. Maar afgezien van die scène is dit een film die je niet meer loslaat. Hoewel sommige momenten nogal vreemd en surrealistisch waren, is de dreigende wanhoop die Anthony Edwards ten deel valt heel interessant, gezien het feit dat hij geen geld nodig heeft. Het is een leuke film om midden in de nacht (als ik hem kijk) naar te kijken en zeker een die de moeite waard is om nog eens te bekijken.

text_en: To say the least, the first 30 minutes is certainly awesome, considering the premise: what would you do if the end of the world was fast approaching. While I liked the movie overall, the impending scene where people were trying to set up a dispersal sight was a bit unrealistic and far fetched. But besides that scene, this movie is certainly one that hangs on to you. While some of the moments were rather strange and surreal, the impending desperation that falls on Anthony Edwards' character is quite interesting, considering he has no need for monetary wealth. It's a good little movie to watch in the middle of the night (which is when I watched it) and certainly one that is worth a repeat viewing.


text: Ik ben een van de mensen die deze film echt goed vonden en na het lezen van de recensies hier ben ik blij dat de meeste mensen deze film bovengemiddeld vonden. Sommigen zeggen dat de personages stom zijn en dat ze je frustreren, maar dat kan ik me niet herinneren, ik weet alleen nog dat het een behoorlijk spannende 'wat als de russiërs een atoombom op ons gooien'-film was. Vergelijk het maar met 'Deep Impact' zonder de effecten, maar dan beter. Ik hoop dat hij binnenkort op dvd uitkomt. Ik vind het einde geweldig.

text_en: I'm one of those who actually liked this film and after reading the reviews here I'm glad most rated this film above average. Some say the characters are stupid and they will frustrate you but I don't remember this, all I remember is that it was a pretty suspenseful "what if the russians nuke the us" film. Compare it to "Deep Impact" without the effects but better. I hope it gets released on DVD soon. I love the ending.


text:
Ik ben dol op deze film.
<0x3E> Ik heb hem een paar jaar geleden voor het eerst gezien en nu is hij pas bij MGM uitgekomen.
<0x3E> Ik ben dol op eind-van-de-wereld-films.
<0x3E> Het ziet ernaar uit dat George W. Bush deze liefde tot leven kan brengen!
<0x3E> Nu ik hem een paar keer heb gezien, kan ik van de elementen genieten... de manier waarop het begin geen aanwijzing geeft voor de daarop volgende gebeurtenissen en de twijfel die er misschien door heen gaat dat het allemaal een afschuwelijke vergissing is.
<0x3E> Wat een prachtige manier om te sterven!
<0x3E> Wat een geweldige manier voor Los Angeles om te eindigen!
<0x3E> De cast en de regie en de muziek zijn voortreffelijk.
<0x3E>

text_en:
I love this movie.

First saw it quite a few years ago and now it's just been on MGM.

I love end of the world movies.

Looks like George W Bush may bring this love to life!

Having now seen it a few times I can get to savour its elements...the way the beginning give no clue to subsequent events and the doubt some may have right through it that it's all some horrendous mistake.

What a wonderful way to die!

What a great way for Los Angeles to end!

The cast and direction and music are outstanding.


text: Ik heb het voor het eerst in meer dan 10 jaar op onze nationale tv gezien en ik was stomverbaasd! Film is gewoon geweldig! Zo gemakkelijk en tegelijkertijd zo geweldig... heeft iemand een kopie?

text_en: I first seen it on our national TV before more that 10 years and I was stunned ! Movie is simply great ! So easy and in the same time so great...... anybody have a copy ?


text:
Small Spoiler...

The Miracle Mile helpt je eraan herinneren dat een goede film ook een film zonder happy end kan zijn. Iets wat Hollywood tegenwoordig vergeet.
We hebben meer goede films nodig en minder happy endings!
De film zelf is een verfrissende afwisseling van de gebruikelijke Hollywood-onzin die we tegenwoordig te zien krijgen. Als je hem toevallig tegenkomt, neem dan een gokje <0xE2><0x80><0x93> ga kijken.
De film zelf is een verfrissende afwisseling van de gebruikelijke Hollywood-onzin die we tegenwoordig te zien krijgen. Als je hem toevallig tegenkomt, neem dan een gok <0xE2><0x80><0x93> ga kijken.
De film zelf is een verfrissende afwisseling van de gebruikelijke Hollywood-onzin die we tegenwoordig te zien krijgen. Als je hem toevallig tegenkomt, neem dan een risico <0xE2><0x80><0x93> ga kijken.

text_en:
-- Small Spoiler --

The Miracle Mile helps you remember that a good movie can be one without a happy end. Something Hollywood forgets these days.

We need more good movies and less happy ends!

The movie itself is a refreshing change from the usual Hollywood crap we get to see these days. If you happen to stumble upon it, take a chance - see it.


text: Jammer dat dit juweeltje niet door velen in de theaters is gezien, want het is echt een kunstwerk. Een man krijgt een telefoontje uit een telefooncel met de mededeling dat de wereld over 90 minuten een kernoorlog zal ontketenen. Is dat waar? Anthony Edwards, Mare Winningham en Denise Crosby doen het allemaal goed. En de uitstekende soundtrack van Tangerine Dream maakt het nog beter. Het einde zal je nog dagen achtervolgen. Huur deze film!

text_en: Too bad this little gem was not seen by many in the theatres for it is truly a work of art. A man gets a call from a telephone booth saying the world is going to have a nuclear war in 90 min. Is it true? Anthony Edwards, Mare Winningham and Denise Crosby all do a good job. And the excellent soundtrack by Tangerine Dream makes it even better. The ending will haunt you for days. Rent this movie!


text: Ik kan je niets vertellen over Miracle Mile. Behalve dat het een liefdesverhaal is tegen een tragische achtergrond, en dat het een prachtig filmwerk is waarin het beste werk van verschillende betrokkenen te zien is. Deze film is vernietigd door zijn praktische aard <0xE2><0x80><0x93> wat hem onprofessioneel maakt <0xE2><0x80><0x93> maar hij moet ergens bestaan. Vind hem.

text_en: I can tell you nothing about Miracle Mile. Except that it is a love story set against a tragic background, and that it is a beautiful piece of filmmaking showing the best work of several involved. This movie was destroyed by its own practical nature--which renders it unpromotable--but it exists somewhere. Find it.


text: Het is typerend dat je zo'n slecht geproduceerde rotzooi op tv tegenkomt. Ik kan gewoon niet geloven hoe slecht het is geproduceerd. Ik weet niet waar die drie miljoen dollar zijn gebleven die nodig waren om deze film te maken. Waarschijnlijk alleen voor de hoofdrolspelers.

text_en: It's typical to stumble upon badly produced junk like this on late night TV. I just can't believe how bad it was produced. I don't know where the 3 million dollars went in making this film? Probably just for the main actors.


text: Ik was geïntrigeerd door het verhaal, toen ik laat op een avond over het kabelkanaal zat te surfen; een apocalyptisch verhaal over twee geliefden die naar Antarctica probeerden te ontsnappen om een nucleaire holocaust te vermijden! Wat dat echter inhield, was de ene onhandige misstap na de andere van twee jonge geliefden die nu niet bepaald de scherpste pennenlikkers waren. Hoe ik het van begin tot eind had volgehouden was een wonder! Verspil je tijd niet aan deze afschuwelijke film, tenzij je grote sommen geld krijgt om hem te zien!

text_en: I was intrigued by the storyline, as I was surfing the cable channel late one night; an apocalyptic tale of two lovers trying to escape to Antarctica to avoid a nuclear holocaust! What entailed, however, was one bumbling misstep after another by two young lovers who were not exactly the sharpest tacks in the box. How I made it through from beginning to end in itself was a Miracle! Don't waster your time on this horrible flick unless you are being paid large sums of money to watch it!


text:
Ren niet weg van dit vreselijke, teleurstellende excuus voor een film!
<0x3E><0x3E> Als je een echte film over de atoomoorlog wilt zien, zorg dan voor een kopie van een van de volgende: Amerikaanse films 'The Day after' & 'Testament' of de Britse films 'War Game' of 'Threads'.
<0x3E><0x3E> _Miracle Mile_ moet de slechtste atoomoorlogfilm zijn die ooit is gemaakt.
<0x3E><0x3E> Onrealistische, Verschrikkelijke effecten, Geen bestaande plotlijnen, Gewoon verschrikkelijk... Als het op tv komt en de andere kanalen bieden niets, kijk er dan gewoon naar... Natuurlijk heb je QVC!
<0x3E><0x3E> Natuurlijk!

text_en:
Run do not walk from this terrible disappointing excuse for a movie!

If you want to see a real piece of cinema about Nuclear War, then get yourself a copy of one of the following: American movies "The Day after" & "Testament" or the British films "War Game" or "Threads".

Miracle Mile has to be the worst Nuclear War Movie to ever be made.

Unrealistic, Terrible effects, None existent plotlines, Just terrible...... If it comes on TV and the other channels offer nothing then just maybe watch it.... Of course Im sure you have QVC!


text: Dit moet wel een van de meest irritante stomme films zijn die ooit gemaakt zijn! Ik kan de positieve commentaren die ik hier zie niet geloven! Misschien heeft hij bij de kassa geen cent opgebracht omdat hij stinkt! Heeft iemand van jullie daar wel eens aan gedacht? Als je naar dit ding kijkt krijg je het gevoel dat alle personages zich in slow motion bewegen zonder enig gevoel voor tijd. De dialoog is afschuwelijk en het acteren nog erger. Veel gaten in het verhaal! Heeft iemand anders de gelijkenis met 'Na uren' in de nachtelijke scènes opgemerkt?

text_en: This has to be one of the most aggravatingly dumb movies ever made. I can't believe the positive comments that I see here!!! Maybe it didn't make any money at the box office because it stinks!!! Did any of you ever think of that? You get the feeling while watching this thing that all of the characters are moving in slow motion with no sense of time. The dialog is horrid and the acting is worse. Plot holes galore!!! Did anyone else notice the similarity to "After Hours" in the night scenes???


text: Ik denk dat de tijd van Camelot dood is. Moderne kijkers schijnen een liefdesverhaal over een door petrarische winden gefrituurde beau die zijn meisje van de Vesuvius probeert te redden niet te waarderen. Ah! Zijn liefde was heter dan de vulkaan; maar helaas, hij was ontvlambaar. De artiest voelt zich aangetrokken tot haar eeuwen oude beau en er volgt een moord in deze B-film met een ontzagwekkend effect. De film doet denken aan het mummie-genre. Het hoofdpersonage is afzichtelijk en eng. Er is een liefdesdriehoek die heel aangrijpend is. De toneelopvoeringen worden met genegenheid gespeeld en de bezetting is solide. De regie is typerend voor de jaren vijftig (en dat is maar goed ook!) Neem me de woordspeling niet kwalijk; maar deze film is beslist geen 'kookplaat'.

text_en: I guess the age of Camelot is dead. Modern viewers don't seem to appreciate a love story about a petra-fried beau trying to save his gal from Vesuvius. Ah! His love was hotter than the volcano; but, unfortunately, he was combustible. The artist feels drawn to her centuries old beau and murder ensues in this awesome-effect B movie. The film is reminiscent of the mummy genre. The title character is hideous and scary. There is a love triangle that is quite poignant. Performances are acted with affection and the cast is solid. Direction is typical for the 50's (and that's a good thing!) Excuse the pun; but, this film is definitely not a 'potboiler'.


text: De acteurs in deze stompzinnige mislukking van een film lijken niet bij elkaar te passen. Richard Anderson is geen moment overtuigend als dokter die onderzoek doet naar het vreemde zombieachtige wezen, of als minnaar van de kunstenares/liefdesrelatie Elaine Edwards. Mevrouw Edwards is ook niet bijzonder overtuigend als kunstenares, maar samen zetten ze evenveel vuur op het scherm als een brandblusser. Het script van Jerome Bixby kan niet besluiten of de Gezichtloze Man een tragische held of een regelrecht monster moet worden, en uiteindelijk doet hij beide met horten en stoten. Wat wil zeggen dat geen van beide goed is. En iedereen die ooit een film van Edward L. Cahn heeft gezien, weet wat 'pedestrian' betekent. Aan het eind van de film blijkt hoe weinig de gezichtloze man werkelijk voor iemand betekende, en hoe dom al zijn slachtoffers waren.

text_en: The actors in this dull-witted failure of a film seem mismatched. Richard Anderson is not for one minute convincing either as a doctor investigating the strange zombie-like creature, or as a lover to the artist/love interest Elaine Edwards. Ms. Edwards is not especially convincing as an artist either, but together they start as much fire on screen as a CO2 extinguisher. Jerome Bixby's script can't decide whether to make the Faceless Man tragic hero or outright monster, and ends up doing both in fits and starts. Which goes to say that neither is done well at all. And anyone who's watched any Edward L Cahn film knows the meaning of "pedestrian" in spades. The end of the film proves just how little of a threat the Faceless Man really was to anyone, and consequently how stupid all his victims were.


text: CURSE OF THE FACELESS MAN (1958) is weinig meer dan een lowbudget hervertelling van 'The Mummy', die zich afspeelt in het Griffith Park Observatory, dat tevens dienstdoet als het Museo di Pompeji en Malibu, dat tevens dienstdoet als de Baai van Napels. Hoewel de film afklokt op drieënzestig minuten sjokt FACELESS MAN met een slakkengangetje voort. Quintillus Aurelius is een Etrusk die begraven ligt in de vulkaanuitbarsting van de Vesuvius en terugkeert naar de jaren vijftig om zijn verloren geliefde terug te winnen (die over bovenmenselijke longkracht beschikt <0xE2><0x80><0x93> als dit meisje schreeuwt, schreeuwt ze!) Niet helemaal zonder charme, maar ook geen gedenkwaardig moment in de geschiedenis van de horrorfilm. Met Richard Anderson (VERGETELIJK PLANEET, ZES MILLION DOLLAR MAN) en Wolf Barzell (FRANKENSTEINS DOCHTER). Deze film is waarschijnlijk het leukst voor Baby Boomers die er als kind bang voor waren.

text_en: CURSE OF THE FACELESS MAN (1958) is little more than a low-budget rehash of "The Mummy" story set in Griffith Park Observatory doubling as the Museo di Pompeii and Malibu locations doubling as the Bay of Naples. Though the film clocks in at sixty-three or so minutes FACELESS MAN plods along at a snail's pace. Quintillus Aurelius is an Etruscan buried in the volcanic eruption of Vesuvius who returns to the 1950's to reclaim his lost love (who has superhuman lung power - when this girl screams, she SCREAMS!) Not completely without charm but not a memorable moment in horror film history either. With Richard Anderson (FORBIDDEN PLANET, SIX MILLION DOLLAR MAN) and Wolf Barzell (FRANKENSTEIN'S DAUGHTER). This flick is probably best enjoyed by Baby Boomers who were frightened by it as kids.


text: Ik herinner me dat ik deze film heb gezien toen ik een jaar of acht, negen was, begin jaren zeventig. Ik was toen doodsbang, maar als ik er nu op terugkijk, moet ik lachen. Ik praat met mijn tienerkinderen over alle oude horrorfilms met hamers die ik in de jaren vijftig, zestig en zeventig heb gezien. Ik probeer een kopie te krijgen van deze film en van alle andere films met de titel Faceless Man. (zwarte en witte horror). Als iemand me kan helpen, zou ik dat op prijs stellen. Vergeet niet dat je nooit de herinneringen of bange gevoelens kunt vervangen die die oude hamer-gruwels ons gaven toen we jong en gevoelig waren. Ik gaf dit een 10 omdat het de eerste horrorfilm was die ik zag en de dierbare herinneringen aan hoe bang ik was, heb ik tot op de dag van vandaag, 30 jaar later, nog steeds.

text_en: I remember seeing this film when i was about 8 or 9 in the early 1970s. I was scared stiff then but now look back on the memories and laugh. I discuss with my teenager kids about all the old hammer horror films that i used to watch from the 50s,60s and 70s.Im trying to get a copy of this film and any other films with the Faceless Man titles. ( black and white horrors ).If anyone can help me out it would be appreciated.I will pay money and costs of shipping or exchange for some items from Australia ie White pointers (Shark) tooth pendant.On vhs tape can be either ntsc or pal recordings.Just remember you can never replace the memories or scared feelings that these old hammer horrors gave us when we were young and impressionable.I gave this a 10 rating cos it was the first horror film i saw and the fond memories of how scared i was are still with me to this day 30 years later.


text: Wauw. Het is moeilijk te geloven dat mejuffrouw Blanche Sweet vijftien was toen ze door de grote D.W. Griffith werd geregisseerd in deze Biograaf-productie uit 1911. Blanche was op zo'n jonge leeftijd niet alleen buitengewoon volwassen in termen van lichaamsbouw en ontbloting, ze was ook een opmerkelijk begaafde actrice. Haar naturalistische acteerwerk vertaalt zich goed in een modern publiek (dat wordt gevormd door al mijn vrienden aan wie ik deze film heb laten zien). Het is een goede film, indringend en sfeervol, maar hij is beslist niet de beste van Griffiths Biograaf. Hij staat vrij hoog op de lijst van zijn andere werk dat ik heb gezien. Hij wordt in elk geval gecompenseerd door Sweets acteerwerk en is ook nuttig vanwege het voorbeeldige vroege gebruik van'montage'. Voor een hoogtepunt in het werk van een groot man als Griffith voordat hij The Birth of a Nation maakte (1915), Intolerance (1916) en Way Down East (1920), is dit er zeker een om eens goed naar te kijken, al was het maar om een hoogtepunt te bereiken in wat de toekomst voor de cinematografie in petto had.

text_en: Wow. It's hard to believe that Miss Blanche Sweet was fifteen when she was directed by the great D.W. Griffith in this Biograph production from 1911. Blanche, at such an early age, was not only extremely mature in terms her physique and baring, she was a remarkably accomplished actress. Her naturalistic acting translates well with modern audiences (at leased with all my friends to whom I've shown this movie). This film is a good one, suspenceful and atmospheric, but it's definatly not the best of Griffith's Biographs. It ranks pretty highly with the other work of his that I've seen. It is certainly aided by Sweet's performance, and also helpful the exemplary early use of "montage" which Griffith had been putting to use in his films as early as 1909. For a peak at what a great man like Griffith was doing before he made The Birth of a Nation (1915), Intolerance (1916) and Way Down East (1920), this is certainly one to take a good look or two at, just to get a peak at what the future had in store for cinema history.


text: Reclame voor 'The Lonedale Operator (1911)' van D.W. Griffith riep trots uit: 'Dit is zonder twijfel de meest opwindende film die ooit is geproduceerd!' Nou, dat was het waarschijnlijk niet, maar de marketingfirma's moeten hun opdrachten op de een of andere manier verdienen. Hoewel de film vaak wordt geprezen om zijn pionierswerk op het gebied van montage en spanning, verschilt deze 17-minuten-Biograph niet zoveel van Edwin S. Porters 'The Great Train Robbery (1903)', waarvan ik me zeker herinner dat het nog opwindender was dan dit, hoewel mijn geheugen achteraf misschien is vertroebeld. In 1911 experimenteerde Griffith al een paar jaar met het doorsnijden van beelden, met name in 'A Corner in Wheat (1909)' voor het thematische effect, en in 'The Sealed Room (1909)' voor wat uitstekende spanning. Eind januari en begin februari 1911 werd 'The Lonedale Operator' in vier dagen opgenomen, niet bepaald in overeenstemming met zijn reputatie als 'het meest opwindende beeld dat ooit is geproduceerd', maar het heeft zijn charmes. Bovendien slaagt Griffith erin het tempo strak te houden door ritmisch te snijden tussen de gevangen heldin, haar twee belagers en haar uiteindelijke redders.<br />De vijftienjarige Blanche Sweet speelt de dochter van een spoorwegbeambte die haar vaders plaats inneemt als hij ziek wordt. In tegenstelling tot veel andere hoofdrolspeelsters van Griffith, zoals Mary Pickford en Lilian Gish, die over het algemeen onschuldige en hulpeloze zielen waren, speelt Sweet haar personage met kracht en overtuiging. Zelfs wanneer ze wordt lastiggevallen door twee mannen die haar gemakkelijk zouden kunnen overmeesteren, gebruikt ze haar vindingrijkheid om de twee niet al te slimme schurken te slim af te zijn en ze net lang genoeg op afstand te houden om de komst van haar redder en mannelijke aanbidder (Francis J. Grandon) op te vangen. Natuurlijk kon je van geen enkele vrouw verwachten dat ze zo'n beproeving zou doorstaan zonder op de juiste manier te reageren, en zoals alle heldinnen onder druk neemt Sweet de gelegenheid te baat om een tijdje het bewustzijn te verliezen. Naar de maatstaven van vandaag een beetje tam, en misschien te kort om de maximale opwinding te genereren, is dit niettemin een interessante en aardige korte film. Wat Griffith betreft, die vond 'The Lonedale Operator' kennelijk leuk. Hij was er zo van onder de indruk dat hij het het jaar daarop prompt opnieuw maakte, als 'The Girl and Her Trust'.

text_en:
Advertising for D.W. Griffith's 'The Lonedale Operator (1911)' proudly exclaimed the words "This is without doubt the most thrilling picture ever produced!" Well, it probably wasn't, but the marketing firms have to earn their commissions somehow. Though it is often celebrated for its pioneering use of editing and suspense, this 17-minute Biograph is not all that different in style from Edwin S. Porter's 'The Great Train Robbery (1903),' which I can certainly remember being even more exciting than this, though perhaps hindsight has clouded my memory. By 1911, Griffith had been experimenting with cross-cutting for several years  notably, in 'A Corner in Wheat (1909)' for thematic effect, and in 'The Sealed Room (1909)' for some excellent suspense. Filmed over four days in late January and early February, 1911, 'The Lonedale Operator' doesn't quite live up to its reputation as "the most thrilling picture ever produced," but it does have its charms. Furthermore, by cutting rhythmically between the trapped heroine, her two assailants and her eventual rescuers, Griffith manages to keep the tempo tense.

Fifteen-year-old Blanche Sweet plays the daughter of a train station operator, who takes her father's place when he falls ill. Unlike many of Griffith's other leading women, such as Mary Pickford and Lilian Gish, who were generally innocent and helpless souls, Sweet plays her character with strength and conviction. Even when accosted by two men who could easily overpower her, she uses her resourcefulness to outwit the two rather dim-witted thugs, holding them off for just long enough to accommodate the arrival of her rescuer and male suitor (Francis J. Grandon). Of course, no woman could be expected to endure such an ordeal without responding in the appropriate fashion, and, as all heroines do under stress, Sweet takes the opportunity to pass out for a period of time. A little tame by today's standards, and perhaps too brief to produce the maximum level of excitement, this is nonetheless an interesting and likable short film. As for Griffith, he apparently liked 'The Lonedale Operator' so much that he promptly remade it the following year, as 'The Girl and Her Trust (1912).'


text: Wauw, wat was ik in de war toen ik die film uit 1911 zag. Ik kon me niet herinneren dat ik THE LONEDALE OPERATOR had gezien toen ik aan de film begon, maar al snel daarna was het net een déj<0xC3><0xA0> vu. Ik wist dat ik de film eerder had gezien en had hem zelfs op IMDb bekeken, maar ik kon me niet herinneren dat hij 'THE LONEDALE OPERATOR' werd genoemd. Na wat speurwerk kwam ik erachter dat de film die ik had gezien THE GIRL AND her TRUST (1912) was en dat de films vrijwel identiek waren. Maar het is niet zo verwonderlijk, want toen de film in 1911 werd gemaakt, was plagiaat heel gewoon en werd het min of meer getolereerd, en vaak maakte hetzelfde productiebedrijf pas een jaar of zo later een remake van zijn film! Vaak werd dezelfde film gemaakt door twee of drie of zelfs meer productiebedrijven <0xE2><0x80><0x93> soms zelfs met dezelfde titel! Dus de verwarring is gemakkelijk te begrijpen.<br />Wat de film zelf betreft: het is een heel goede vroege volledige film. Geloof het of niet, maar met 17 minuten is het een heel lange film voor 1911 <0xE2><0x80><0x93> want de meeste films zijn minder dan vijf minuten lang! Vanwege zijn 'grote lengte' heeft de film een goede plot en is heel onderhoudend. Vergeleken met andere films uit die tijd is het in vrijwel elk opzicht een uitblinker.

text_en:
Wow was I confused when I saw this movie from 1911. I didn't recall having seen THE LONEDALE OPERATOR when I started the film, but soon after it started it was like a case of déjà vu. I KNEW I had seen the film before and even reviewed it on IMDb but I didn't remember it as being called 'THE LONEDALE OPERATOR'. After a little checking, I found that the film I had seen was THE GIRL AND HER TRUST (1912) and the films were virtually identical. And, oddly enough, both are 17 minutes long (though the speed at which the films are cranked may make this slightly longer or shorter). This really isn't too surprising, though, as when the film was made back in 1911, outright plagiarism was common and pretty much condoned and many times the same production company would remake their films only a year or so later! Often, the same film would be made by two or three or even more production companies--sometimes even with the same movie title! So it's very easy to understand the confusion.

Now as for the film itself, it's a very good early full-length movie. Believe it or not, 17 minutes make this a very long film for 1911--as most films were less than five minutes long!! Because of its "great length", the film has a good plot and is quite entertaining. Compared to other films of the age, it is a standout picture in practically every way.


text:
Een film als deze kon vandaag de dag alleen maar een 7 uit 10 halen, gezien de populariteit destijds en de historische betekenis als D.W.Griffith-ervaring.
Deze korte details gaan over een jong meisje dat een treinstation beheert wanneer een paar bandieten, of onverlaten, of wat dan ook, haar beginnen te bedreigen. Terwijl ze probeert hen op afstand te houden, komt een treinmachinist haar te hulp.
Zelfs naar de huidige maatstaven is de film relatief intens. Griffith beweerde dat hij een heleboel technieken had uitgevonden die hij niet had uitgevonden, maar misschien is er één ding waarvan niet kan worden beweerd dat het door hem is uitgevonden: de stijl van een regisseur (auteurschap). De eerste films hadden niet eens credits, en toch herkende het publiek een Griffith-film toch wel.
Hetzelfde geldt voor vandaag de dag. Dit is in grote lijnen een Griffith-film. Of het de moeite waard is om te zoeken en te kijken, hangt af van je belangstelling voor het tijdperk, Griffith, of misschien voor stomme films in het algemeen. Anders is deze film niets meer dan een onderzoeksinstrument voor filmlessen en cinefielen.
-PolarisDiB.

text_en:
A movie like this could only get away with a 7-out-of-10 rating today, considering its popularity at the time and its historical significance as a D.W.Griffith experience.

This short details a young girl who is operating a train stop when some bandits, or miscreants, or something, begin to threaten her. As she tries to hold them at bay, a train operator comes to the rescue.

Even by today's standards, the cutting of the film makes it relatively intense. Griffith claimed he invented a lot of techniques that he didn't, but perhaps the one thing it cannot be argued he invented is a director's style (auteurship). Early films didn't even have credits attached, and yet audiences recognized a Griffith film anyways.

The same holds today. This is a Griffith film, by and large. Whether it's worth the search to find and watch depends on your interest of the era, Griffith, or maybe silent films as a whole. Otherwise this film is nothing more than a research tool for film classes and cinephiles.

--PolarisDiB


text:
Ik werd omvergeblazen door de stijl van Blade, geregisseerd door Stephen Norrington. Ik werd ook omvergeblazen door League of Extraordinary Gentlemen, maar om precies de tegenovergestelde reden. Tussen die twee films in gebeurde er iets met de regisseur, want Blade had een ongelooflijk gevoel voor stijl en LXG was een complete puinhoop. Tussen die twee films in schreef en regisseerde Stephen Norrington 'The Last Minute'.
Hoe minder je weet, hoe beter, maar de basis is:

Start Minor Spoilers
Billy Byrne is het volgende grote werk. Wat hij doet (schrijver, artiest, popzanger) doet er niet toe. We sluiten ons bij hem aan als hij op het punt staat door te breken. Als dat niet gebeurt, zien we hem helemaal instorten, maar dat kost tijd. Hij wordt niet in één nacht een drugsverslaafde dakloze dief, en meneer Norrington speelt de romantiek van die levensstijl op de juiste manier uit. Als hij in de catacomben wakker wordt, baadt de ruimte in een warm licht, het is er schoon en er klinkt Hawaïaanse muziek. We zien alleen wat we willen zien.
De film springt een jaar vooruit, en we zien de realiteit van de situatie. Hij is een drugsverslaafde die in vuiligheid leeft. Hij bedelt en steelt om te kunnen leven. De verlichting is donker en koud. De mensen zien er ziek en depressief uit. Billy beseft dat hij zijn leven vergooit en probeert weg te komen. Zal hij dat doen?

<0x3E><0x3E> End Minor Spoilers
Deze film beweegt zich soms langzaam voort, en ik wou dat er subtitels waren, want ik had wat moeite met de accenten in sommige scènes, maar hij heeft ook scènes die eruitzien als poëzie. Meneer Norrington heeft er oog voor. Ik raad u ten zeerste aan deze te zien <0xE2><0x80><0x93> als u tenminste op uw tellen kunt passen. Ik raad u ook aan hem een tweede keer te zien. U zult versteld staan van de dingen die u de eerste keer over het hoofd hebt gezien.

text_en:
I was blown away by the style of Blade, directed by Stephen Norrington. I was also blown away by League of Extraordinary Gentlemen, but for the completely opposite reason. Something happened to the director between these two movies, as Blade had an incredible sense of style, and LXG was a complete mess of a movie. In between these two movies, Stephen Norrington wrote and directed "The Last Minute."

The less you know, the better, but the basics are:

** Start Minor Spoilers **

Billy Byrne is the next big thing. What he does (writer, artist, pop singer) doesn't matter. We join up with him as he's about to break into the big time. When that doesn't happen, we see him completely fall apart, but it takes time. He doesn't become a drug addicted homeless thief over night, and Mr. Norrington properly plays up the romanticism of that lifestyle. When he first wakes up in the catacombs, the room is bathed in a warm light, it's clean and Hawaiian style music is playing. We only see what we want to see.

The movie skips ahead a year, and we see the reality of the situation. He's a drug addict living in filth. Begging and stealing to live. The lighting is dark, and cold. The people look sick and depressed. Billy realizes he's wasting his life and tries to get out. Will he?

** End Minor Spoilers **

This movie moves slowly sometimes, and I wish there were sub titles, since I had some trouble with the accents in some scenes, but it's also got scenes that look like poetry. Mr. Norrington has quite an eye. I highly recommend seeing this IF you can pay attention. I also recommend seeing it a second time. You'll be AMAZED at the things you missed the first time.


text: Het is dwaas om dit te vergelijken met welke andere pornofilm dan ook, en gewoonweg slecht voor de kijkcijfers. Veel mensen zouden hem gewoon op dezelfde school zetten, omdat het een bric-<0xC3><0xA0>-brac is, met 'hippe' nieuwkomers in de hoofdrol, en de regie is erg flitsend en de effecten zijn geweldig... nou ja, afgezien van het bric-<0xC3><0xA0>-brac gedeelte dat dit beschrijft, is dit de laatste minuut van de meeste pornofilms. Probeer de puntjes te verbinden aan david lynch terwijl je door alex de la iglesia-territorium reist, en je zult op het juiste spoor zitten. Van de krankzinnige tapdansende charlestondanseres psychoslee hamerende gangster tot de bric-<0xC3><0xA0>-brac van bric-<0xC3><0xA0>-brac tot de monsters die mensen voor de wereld verborgen houden... of moeten we geschenken zeggen? Dit is een film met vele afwisselende en kronkelende wendingen die zijn behoorlijke portie bijt- en gal bevat. Men heeft altijd het gevoel dat om de volgende hoek de demon zal staan te wachten om de zielen van de hoofdpersonen te verslinden, maar de doos van lemarchand is niet zo letterlijk als in een film als _Hellraiser_. De demonen die je genot schenken en je wezen verslinden zijn in deze wereld veel reëler en vertrouwder. Het is waar dat de plot balanceert op het randje van het carpe diem-type, maar in tegenstelling tot alle andere houthakkers die de afgelopen twintig jaar dit terrein hebben bewandeld, slaagt deze film erin het met enige gratie, met enige originaliteit en met een flinke scheut realisme te doen. Over het geheel genomen is het een heel indrukwekkende film met intelligentie, originaliteit en stijl. Een fantastische cast maakt het helemaal af en heeft me de hele film geboeid en een sterk verlangen gegeven om hem aan iedereen die ik ken te laten zien.

text_en: to compare this to any guy ritchie film is foolish and plain out bad reviewing. many would simply class it in the same school because it is british, it features "hip" newcomers, and the direction is very flashy and effects rich.....well except for the british part this describes most every film coming out now. the last minute is as far from guy ritchie as one can get. try connecting the dots to david lynch while passing through alex de la iglesia territory and you'll be on the right track. from the insane tap dancing crooner psycho sledge hammer wielding gangster to british literary classics over to the monsters people keep hidden from the world....or should we say gifts? this is a film of many varied and twisting turns which serves up its fair share of bite and bile. one forever feels that around the next corner will be the demon awaiting to devour the souls of the main characters, but lemarchand's box is not quite so literal as it is in a film like hellraiser. the demons that give pleasure and devour your being are much more real and familiar in this world. it is true that the plot balances on the old carpe diem type thing, but unlike every hollywood dungheap to tread this ground in the last 20 years, this film manages to do it with some grace, some originality, and with a large dash of realism amongst the severe surrealism. overall, a very impressive film with intelligence, originalty and style. a fabulous cast tops it off supremely and left me riveted for the entire length of the film and a strong desire to show it to everyone i know.


text:
Dit is waarschijnlijk een van mijn favoriete Engelse importfilms uit het nieuwe millennium. Ruig, donker, poëtisch en grappig, met een cast van zeer getalenteerde acteurs die voor het Amerikaanse publiek grotendeels onbekend zijn (een mogelijke uitzondering is misschien Jason Isaacs, die Percy speelde). Hoewel er elementen in deze film zitten die me doen denken aan andere Britse klassiekers, zoals _Snatch_, _Sloch Stock_, en misschien _24 Hours in London_, staat hij op zichzelf als een film die het bekijken waard is.
Billy Byrne, gespeeld door Max Beesely, is een uitgehongerde kunstenaar die een hoop hype achter zijn nieuwste kunstproject heeft zitten, waarvan ik de aard hier zal verzwijgen. Als critici en het publiek zich tegen hem keren, krijgt Billy het zwaar te verduren. Hij wordt gedumpt door zijn vriendin en wordt aan zijn lot overgelaten als hij een dakloos meisje ontmoet dat hem introduceert bij een stel sjofele stadsbewoners. Billy, die wordt meegezogen in een leven van drugsmisbruik en algehele verloedering, probeert het nog een keer met zijn volgende grote idee. Maar zijn bazen willen er niets van weten. Billy en zijn jonge metgezel worden weer op straat gezet en worstelen om hun verslaving te overleven. Als de gelegenheid zich voordoet om aan hun ellendige leven te ontsnappen, is het Billy die de oproep beantwoordt en zijn vriend in de steek laat. We besluiten de film met een geïllustreerde vlucht naar Groenland die keurig aansluit bij de openingsscène van de film.
Een heel slimme, existentiële film met prachtig gekleurde personages.

text_en:
This is probably one of my favorite English import movies in the new millennium. Gritty, dark, poetic, and funny-- with a cast of very talented actors by and large unknown to the American audience (one possible exception may be Jason Isaacs, who played Percy). While there are elements in this movie that do remind me of other Brit classics such as: Snatch, Loch Stock, and perhaps, 24 Hours in London, it does stand on its own as a feature worthy of viewing.

Billy Byrne, played by Max Beesely, is a starving artist who has a lot of hype behind his latest art project, the nature of which I'll omit here. When critics and the public turn on him, Billy falls on hard times. Dumped by his girlfriend, he is left to his own devices when he meets a homeless girl who introduces him to some seedy, urban denizens. Drawn into a life of drug abuse and general mayhem, Billy takes another crack at the big time with his next great idea. But his the pitch men will have none of it. Forced back into the streets, Billy and his young companion struggle to survive their addictions. When the opportunity comes to escape their dismal lives, it is Billy who answers the call and abandons his friend. We end the movie with an implied flight to Greenland which neatly ties in with the opening scene of the movie.

A very smart, existential film with wonderfully-colored characters.


text:
Ik vind het heerlijk om naar Jason Isaacs te kijken. Hij is een ongelooflijk getalenteerde acteur. Ik weet niet of het iets Brits is, maar het lijkt erop dat Britse acteurs gewoon een ongelooflijk talent hebben voor het spelen van schurken, die ze dan ontzettend sexy en aantrekkelijk maken. Dat gezegd hebbende: _The Last Minute_ is een van de bizarste films die ik ooit heb gezien. Ik heb geprobeerd om hem SOLEEF te kijken vanwege Jason Isaacs.
Nu weet ik niet zeker of dit als een spoiler telt of niet, maar voor het geval dat het wel zo is, heb ik er een punt achter gezet...
Toen Jason Isaacs in een uitbarsting van gezang uitbarstte, kreeg ik een hysterische lachbui. Het was zo onverwacht, maar ik moet toegeven (als het al zo is) dat ik het niet had verwacht. Ik weet niet of het komt doordat ik Amerikaan ben, maar ik vond deze film moeilijk te volgen (net als Clockwork Orange, ook een film die ik nooit heb begrepen) en ik had echt geen behoefte aan de drugsscènes en de gewelddadige vechtscènes.
Zoals ik al eerder heb gezegd, was Jason Isaacs de enige die deze film ALLEEN maar goed maakte, en helaas kan ik deze film, zelfs met hem erin, niet echt aanbevelen.
Maar als je een fan van Jason Isaacs bent en je hoeft alleen maar elke film te zien die hij ooit heeft gemaakt (zoals ik), ga dan je gang en kijk ernaar. Maar zorg ervoor dat het óf een huurauto is, óf dat je hem op TIVO hebt staan, zodat je snel kunt doorrijden naar de plaats van het misdrijf.

text_en:
I love watching Jason Isaacs. He is an INCREDIBLY talented actor. I don't know if it's a British thing but it seems that British actors just have an incredible knack for playing villains and making them extremely sexy and appealing. That said, The Last Minute is one of the most bizarre movies I have EVER seen. I tried watching it SOLELY because of Jason Isaacs.

Now, I'm not sure if this counts as a spoiler or not, but in case it is I've marked it....

When Jason Isaacs went into a burst of song I went into a fit of hysterical laughter. It was so unexpected, but I must admit (if it's really his voice) he does have a nice singing voice, and he can definitely dance! Outside of him, there really is no saving grace to this movie. Perhaps it's because I'm American, I really don't know, but I found this movie hard to follow (much like Clockwork Orange, another movie I never understood) and I really could have done without the drug scenes and violent fight scenes.

As stated previously, Jason Isaacs was this movie's ONLY saving grace, and unfortunately even with him in it, I cannot really recommend this movie.

However, if you are a Jason Isaacs fan and you just HAVE to watch every movie he's ever made (like me), then go ahead and watch it. But make sure it's either a rental or you have it on TIVO so that you can just fast forward to his scenes......


text:
Het is laat, het is extreem vochtig, elke ademhaling is als een slok smogwater. Ik stop de dvd in mijn speler en werd getrakteerd op een laat feestmaal van geavanceerde visuele effecten, gelikte scripts en een verdorven soundtrack. Zo verdorven dat ik er meteen op internet naar op zoek ging.
Ik was onder de indruk van de uitstekende acteerprestaties van Max Beesley, en de zeer overtuigende karakterveranderingen in de film. Sinds de ontdekking van Christian Bale heb ik nooit meer een film van iemand willen zien.
Hoewel deze film zich in Londens Underground afspeelt, had het net zo goed een willekeurige stad kunnen zijn. Het deed me denken aan inwoners die half slapend rondrennen en vergeten (onwetendheid is een zegen) dat ze bestaan en het leven waarderen. Ik voelde me schuldig omdat ik me schuldig voelde omdat ik wilde genieten en een beetje in het leven wilde staan.
Ik kan deze film aanbevelen aan iedereen die houdt van films die je het gevoel geven dat er een boodschap voor je is.

text_en:
It's late, it's extremely humid, every breath is like a drink of city soaked in smog water. I pop the DVD into my player and was transported to a late feast of clever visual effects, smart script lines, and a wicked soundtrack. So wicked that I immediately started to hunt the internet for it.

I was impressed by the very fine acting of Max Beesley, very convincing character transformations throughout the film. Not since discovering Christian Bale did I feel like wanting to see more films from someone.

Even though this movie centered around London's Underground, I felt like this could've been any city...reminding me of it's inhabitants running about half-asleep, forgetting (ignorance is bliss) about existence and valuing life.

The movie made me feel guilty for feeling guilty about wanting to indulge and live a little in life.

I recommend this movie anyone who likes movies that give you that feeling of "there's a message here for me".


text: Een van de beste scènes in een film die ik de afgelopen jaren heb gezien is die waarin Jason Issacs zijn 'I got you under my skin' uitvoert. Het is een update van Malcolm Mc Doewll die zijn 'Singin' in the Rain' in Clockwork Orange uitvoert. Of dat is het niet. Later gaat Norrington er nog verder op door en herhaalt het met 'when a man loves a woman'. Hoe dan ook, Gene Kelly was geschokt, Frank zal zich wel omdraaien in zijn graf. Of hij krijgt de misselijke lol. En ik weet niet of Dickens het Oliver Twist-gedeelte wel zo leuk zou hebben gevonden... Wat betreft het feit dat dit in dezelfde categorie valt als Trainspotting, Clockwork Orange en Fight Club, ik zie niet in waarom mensen zich druk maken, een film proberen te beschrijven met normale woorden. Coke, zuur, bedorven xtc of alleen maar woede en frustratie die eruit gekotst zijn?<br />// wat betreft de laatste geruchten dat Norrington geen films meer maakt, hé, Steve, niet boos worden, zet het hem betaald! ah, en nog iets <0xE2><0x80><0x93> je moet niet in de war raken van Udo Kiers optreden, dat is het!' Het is een geweldige camee, maar gewoon een camee, net als Stephen Dorff.

text_en:
outside of seeing this as auto-biographical for Norrington I can see it deals with his traumatic experiences with Blade. Then it got worse. On LXG. OK, Last Minute is not The Divine Comedy and it's flawed, but wow, what a trip !!! and sure it's personal, though i got turned off a bit by the whole techno approach.. One of the best scenes in a film I've seen in the last years is Jason Issacs doing his "I got you under my skin". It's an update of Malcolm Mc Doewll doing his "Singin' in the Rain" in Clockwork Orange. Or it's not. Then later Norrington pushes further repeating it with "when a man loves a woman". Anyway, as Gene Kelly was shocked, Frank must be spinning in his grave. Or he might get the sick fun. And I am not sure Dickens would have liked the Oliver Twist bit... As for this being put in the same category with Trainspotting, Clockwork Orange and Fight Club, I can't see why people are bother, try to describe a film using normal words. Coke, acid, Ecstasy gone bad or just anger and frustration puked out ?

all fueled out and hyper-pumped out, ah, and poetry finally... ///// as for latest rumors that Norrington quit making movies, hey Steve, don't get mad, get even ! ah, and one more thing-just don't get confused about Udo Kier's performance, it's a great cameo but just a cameo, same with Stephen Dorff.


text: 'The Last Minute' is een afgrijselijke film. Ik heb in mijn leven al een paar afgrijselijke films gezien, maar eerlijk gezegd is dit er een van de allerergste, vooral in het licht van het onmetelijke talent van schrijver en regisseur Stephen Norrington, een verder prima cast en een paar ongelooflijk begaafde technische mensen zoals de redacteur en de filmregisseur. Let wel, de kwaliteit van de productie is eersteklas, net als de uitvoeringen door een geweldige cast. Niettemin, dit pretentieuze en cynische commentaar op roem en de vluchtige kwaliteit ervan voor sommige ongelukkige mensen staat onder aan de ladder. Ik heb deze ambitieuze film in zijn geheel uitgezeten omdat een paar dierbare, goede vrienden van me me de dvd hadden geleend en ik hun had beloofd dat ik hem zou bekijken. Bovendien heb ik genoten van Norringtons andere films: _Blade_, _The League of Extraordinary Gentlemen_ en _Death Machine_. _Blade_ was een meesterwerk en ik vond _The League of Extraordinary Gentlemen_ echt geweldig. Zelfs _Death Machine_ overtrof dit deprimerende geleuter. Ik kan begrijpen waarom deze film in de Verenigde Staten niet op de gebruikelijke manier werd uitgebracht. Over het algemeen hou ik van alles wat Brits is, maar deze afschuwelijke film bleek een uitzondering op de regel. Ik wil de plot of de plaats van de film niet eens in de context van de filmgeschiedenis beschrijven, zoals ik meestal doe in mijn andere IMDb-recensies. Jakkes! Jakkes! Jakkes! Ik verheug me op toekomstige Norrington-films, en ik benijd iedereen die iets kan vinden wat deze kletskoek enigszins goedmaakt.

text_en: "The Last Minute" is an abysmal film. I have seen some rather hideous films in my life, but frankly this one qualifies as one of the all time worst, particularly in light of the immense talent of writer & director Stephen Norrington, an otherwise fine cast, and some incredibly gifted technical people such as the editor and the cinematographer. Mind you, the production values are top-notch as are the performances by a terrific cast. Nevertheless, this pretentious as well as cynical commentary on fame and its fleeting quality for some unfortunate folks ranks at the bottom of the barrel. I sat through this ambitious film in its entirety because some very dear, close friends of mine loaned me the DVD and I made a commitment to them to watch it. Furthermore, I have enjoyed Norrington's other films: "Blade," "The League of Extraordinary Gentlemen," and "Death Machine." "Blade" was a masterpiece, and I truly loved "The League of Extraordinary Gentlemen." Even "Death Machine" surpassed this depressing drivel. I can understand why this film did not receive a general mainstream release in the United States. Generally, I love all things British, but this dreadful film proved to be an exception to the rule. I don't even want to recount the plot or its place in the context of film history as I usually do in my other IMDb reviews. Yuck! Yuck! Yuck! I look forward to future Norrington films, and I envy anybody who can find anything remotely redeeming about this balderdash.


text: Als ex-Brit die ongeveer even oud is en in dezelfde plaats is geboren als Norrington, maar ik vraag me af wat er mis is gegaan met hem. Ik had nog nooit van deze film gehoord tot ik een advertentie zag op STARZ-filmkanaal. Ik dacht: o goed, makker Brit, dat klinkt als een goede film. O jee, ik had het mis... Delen die ik goed vond (geen spoilers)... het camerawerk, het personage van Max Beesley, de komische momenten... Delen die ik niet goed vond... Dat deed ik niet en ik keek de hele film. Ik wou dat ik helemaal niet de moeite had genomen.<br />Norrington is een genie, dat lijdt geen twijfel. Maar 'The Last Minute' is alleen voor echte Britse fans, dus pas op voor Amerikanen.

text_en:
As a ex-Brit who is of a similar age and born in the same place as Norrington, but I am wondering what went wrong with him. I had never heard of this film until I saw it advertised on STARZ movie channel. I thought "oh good, fellow Brit, sounds like a good movie". Oh dear was I wrong....Parts I liked (no spoilers)...the camera work, Max Beesley's character, comic touches....Parts I didn't like....Tom Bell's character (totally unbelievable) as to was Jason Issacs, the end, the middle and about 90% of the story. Some of the scenes with Jason Issacs (Percy) actually were so gross and unbelievable that two of the people I was watching this with asked me to turn it off. I did not and watched the whole lot. I wished I had not bothered at all.

Norrington is a genius, no doubt. But "The Last Minute" is for true UK fans only, Americans beware.


text:
Bevrijd van de beperkingen van het koninklijk paleis van Karlsburg om aan de universiteit te kunnen studeren, ervaart de student-prins van Old Heidelberg voor het eerst de ware liefde.
Deze prachtige, uitbundige, hartverscheurende film <0xE2><0x80><0x93> een van de laatste grote films van het stille tijdperk <0xE2><0x80><0x93> is een sprankelend voorbeeld van de artisticiteit van regisseur Ernst Lubitsch. Vervuld van wrange humor & pijnlijk pathos vertelt Lubitsch een verhaal dat een overredende lofzang is op de kracht van de zwijgzame film.
MGM had groot vertrouwen in deze film & gaf hem uitstekende productiewaarden, met massa's figuranten en beeldschone decors & kostuums. Gebaseerd deels op de roman van Wilhelm Meyer-Fenner & de operette van Sigmund Romberg, geniet de film van de romantiek.

Ramon Novarro, die zijn publiek altijd graag een plezier wil doen, brengt veel charme in de titelrol. Hoewel hij ongeveer 10 jaar te oud is om een doorsnee eerstejaars te spelen, brengt hij niettemin een enorm enthousiasme in de rol. Het was deze fundamentele jongensachtigheid die MGM ertoe aanzette hem rollen te blijven geven die te jong voor hem waren (in _Huddle_ van 1932 zou hij een eerstejaars van Yale spelen). De studio stond er ook op hun Mexicaanse ster een breed scala aan etnische rollen te geven, alles van Chinees tot Arabisch. Hij speelde ze allemaal goed, maar niet beter dan hier in _Masterpiece_. Het is jammer dat Hollywood niet op zijn beurt hem eersteklas rollen geeft.
Norma Shearer is stralend als Kathi, de levendige & beeldschone barmeid die door de prins wordt bemind. Ze geeft een schitterende voorstelling in wat als een doorbraak voor haar werd beschouwd. Ze trouwde met MGM-directeur Irving Thalberg in hetzelfde jaar dat STUDENT PRINCE werd uitgebracht en haar sterstatus in de Studio vaststond. Ze verwierf haar roem echter door hard werken en oprecht talent, niet door te knoeien met de baas.
Jean Hersholt, als de zachtmoedige leermeester van de prins, zet zijn eigen stempel op het soort sympathieke rol waarmee hij geassocieerd zou worden. Ver verwijderd van zijn schurkachtige vertolking in _Tess of the Storm Country_ (1922) of _GREED_ (1925), is Hersholt hier de belichaming van welwillendheid.

Gustav von Seyffertitz als de kille koning, Edmund Connelly als de strenge premier, en Bobby Mack als een oude, rustieke pachter, dat alles levert een geweldige steun op. Filmfans zullen Lionel Belmore herkennen als een onstuimige student & Charles K. Arthur als een slaperige dronkenlap, allebei zonder bijbedoelingen.
Carl Davis leverde een van zijn typische bravourestukken voor de heruitgave van de film. Hij dirigeert het Engelse Kamerorkest.
Terwijl Karlsburg een fictief Teutoons koninkrijk is, is Heidelberg een zeer reële stad in de Duitse staat Baden-W<0xC3><0xBC>rttemberg. Als oeroude hoofdstad van de Rijn-Palatijns-Katholieken speelden hun kiesdistricten <0xE2><0x80><0x93> altijd een tak van de koninklijke familie van Wittelsbach in Beieren <0xE2><0x80><0x93> een belangrijke rol in de geschiedenis van zowel het Heilige Roomse Rijk als Midden-Europa. Hoewel ze oorspronkelijk rooms-katholiek waren, brachten politieke omstandigheden eeuwen geleden een verandering in het protestantisme. De Universiteit van Heidelberg werd in 1386 gesticht door graaf Rupert i & in hetzelfde jaar door paus Urbanus vi. Na een periode van opheffing werd de universiteit in de negentiende eeuw nieuw leven ingeblazen als centrum van de wetenschap, recht & filosofie. De stad en haar omgeving worden aan alle kanten omringd door het kasteel van Heidelberg, een van de machtigste forten van Europa, dat op zijn heuvel ligt, 300 voet boven de rivier de Neckar. In de kelders bevindt zich de legendarische Heidelberg Tun, een verbazingwekkend achttiende-eeuws wijnvat met een inhoud van 100 000 liter <0xE2><0x80><0x93> ongetwijfeld een bron van verwondering voor de studentenprins en zijn medestudenten.

text_en:
Freed from the strictures of the Karlsburg royal palace to attend University, THE STUDENT PRINCE IN OLD HEIDELBERG experiences true love for the first time.

This wonderful, exuberant, heartbreaking film - one of the last major movies of the Silent Era - is a scintillating example of the artistry of director Ernst Lubitsch. Filled with wry humor & aching pathos, Lubitsch tells a tale which is a persuasive paean to the power of the talkless film.

MGM had great faith in this movie & gave it excellent production values, with crowds of extras and picture-perfect sets & costumes. Based in part on the Wilhelm Meyer-Förster novel & the operetta by Sigmund Romberg, the film revels in romanticism.

Ramon Novarro, always eager to please his audience, brings great charm to the title role. Although about 10 years too old to be playing a typical university freshman, he nonetheless brings tremendous enthusiasm to the role. It was this essential boyishness which encouraged MGM to continue giving him roles which were too young for him (in 1932's HUDDLE he would play a Yale freshman). The Studio also insisted on giving their Mexican star a wide range of ethnic parts, everything from Chinese to Arab. He played them all well, but none better than here in STUDENT PRINCE. It is a shame that Hollywood would not reciprocate by giving him topnotch assignments.

Norma Shearer is radiant as Kathi, the vivacious & lovely barmaid who is beloved by the Prince. She gives a wonderful performance in what was considered a breakthrough role for her. She married MGM executive Irving Thalberg the same year STUDENT PRINCE was released and her stardom at the Studio was firmly established. She earned her celebrity through hard work and honest talent, however, not by noodling with the boss.

Jean Hersholt, as the Prince's gentle tutor, puts his own stamp on the kind of sympathetic role with which he would become associated. Miles removed from his villainous portrayals in TESS OF THE STORM COUNTRY (1922) or GREED (1925), Hersholt here is the very embodiment of benevolence.

Gustav von Seyffertitz as the cold King, Edmund Connelly as the stern Prime Minister & Bobby Mack as an old rustic retainer all add very fine support. Movie mavens will recognize Lionel Belmore as a boisterous student & Charles K. Arthur as a drowsy inebriate, both unbilled.

Carl Davis supplied one of his typically bravura scores for the home video reissue of the film. He conducts the English Chamber Orchestra.

While Karlsburg is a fictitious Teutonic kingdom, Heidelberg is a very real city located in the German state of Baden-Württemberg. As ancient capital of the Rhenish Palatinate, its electoral counts - always a branch of the Wittelsbach royal family of Bavaria - played a significant role in the history of both the Holy Roman Empire and Central Europe. Although originally Roman Catholic, political vicissitudes brought about a change to Protestantism centuries ago. Heidelberg University was founded in 1386 by Count Rupert I & chartered the same year by Pope Urban VI. After a period of dissolution, it was revitalized in the 19th Century as a center of the sciences, law & philosophy. Town & gown are both overlooked by Heidelberg Castle, one of Europe's mightiest fortresses, where it sits on its hill 330 feet above the Neckar River. Its cellars contains the fabled Heidelberg Tun, a prodigious 18th Century wine cask capable of holding 49,000 gallons - surely a source of wonder to the Student Prince & his classmates...


text: Kroonprins Karl Heinrich (Ramon Novarro) heeft er een hekel aan om een prins te zijn. Vanwege zijn status kan hij zich niet onder de mensen begeven of andere mensen ontmoeten. Hij gaat naar Heidelberg om te studeren. Daar ontmoet hij de mooie barmeid Kathi (Norma Shearer) en wordt smoorverliefd op haar. Zij houdt ook van hem... maar hij kan niet trouwen met een vrouw die beneden zijn stand is...<br />Gewoon verbluffende stomme film. Je kijkt gebiologeerd naar het scherm, zo mooi is het. De regie van Ernst Lubitsch is fantastisch en de beelden zijn werkelijk ongelooflijk, maar het zijn Novarro en Shearer die deze film maken. Hij is onverdraaglijk knap - zij is gewoon ongelooflijk mooi. Samen zien ze er volmaakt uit en ze geven allebei schitterende voorstellingen - ik dacht dat ze smoorverliefd waren! Het is een ongelooflijke opeenvolging van beelden op een door sterren verlichte avond in een veld vol bloemen. Afgezien van de grap was het zo mooi dat je bijna moest huilen! Het leidt allemaal tot een tragisch maar realistisch einde. Gewoon een film die je moet zien. Mis deze niet!

text_en:
Crown Prince Karl Heinrich (Ramon Novarro) hates being a prince. He can't go out and mingle or meet other people because of his station. He goes to Heidelberg to study. There he meets beautiful bar maid Kathi (Norma Shearer) and falls madly in love. She loves him too..but he can't marry beneath his station in life...

Just stunning silent film. You watch the screen mesmerized by how beautiful it is. It's wonderfully directed by Ernst Lubitsch with some truly incredible images but it's Novarro and Shearer who carry this film. He's unbearably handsome--she's just incredibly beautiful. Together they look like perfection and both give superb performances - I believed they were in love completely! There's a just incredible sequence on a starlit night in a field of flowers. All kidding aside, it was so beautiful you could almost cry! It all leads to a tragic but realistic ending. Just simply a must-see movie. Don't miss this one!


text:
Voordat Sigmund Romberg en Dorothy Donnelly hun onsterfelijke partituur voor _The Student Prince_ schreven, was het oorspronkelijk uitgevoerd als een regelrecht dramatisch werk door de grote toneelspeler van de vorige eeuw, Richard Mansfield. Met de titel _In Old Heidelberg_ is het wat we hier zien als tegenhanger van een stille versie van de musical, een oxymoron als nooit tevoren.
Ik ben zo dol op de muziek van Romberg en Donnelly, vooral op wat ze voor _The Student Prince_ schreven. Toch kon ik het mooie dramatische werk van Ramon Novarro als de prins van Karlsbad en Norma Shearer als Kathi de barmeid wel waarderen. Ze waren beslist een even romantisch stel als altijd op het stille scherm. Zonder de muziek ging deze versie van _The Student Prince_ voor de karakterisering. Er is een lange reeks van ongeveer een kwart van de looptijd van de film, die begint in de kinderjaren van prins Karl, met de jonge Philippe DeLacy als kind. We zien de relatie met de zeer strenge koning, gespeeld door Gustave Von Seyfertitz, en later als hij wordt voorgesteld aan zijn leraar en beste vriend, Jean Hersholt. Hersholt heeft de beste rol in de film.
Novarro speelt een zeer charmante prins en Shearer is een aantrekkelijke barmeid op wie hij verliefd wordt. Na de proloog uit de jeugd is de rest van de film zo'n beetje hetzelfde als de versie uit 1954 met Ann Blyth, Edmond Purdom en de stem van Mario Lanza.
Om redenen die ik niet begrijp heeft MGM, die de rechten op de Student Prince had, pas in 1954 een geluidsversie gemaakt. Vreemd, als je bedenkt dat ze in de jaren dertig Allan Jones onder contract hadden, die een fantastische rol zou hebben gespeeld. Dat kan ik bevestigen, want ik heb hem Deep in My Heart horen zingen. En als het niet zo was, had het zeker een film voor Nelson Eddy en Jeanette MacDonald kunnen zijn.
Ik geloof dat de Duitse locatie van het verhaal er waarschijnlijk iets mee te maken had dat het niet werd gefilmd. Het onderwerp van een dolende prins die weigerde zijn verantwoordelijkheden onder ogen te zien, was ook een groot internationaal verhaal over de Edward VIII die alles opgaf voor de vrouw van wie hij hield. Ik kan me voorstellen dat Irving Thalberg en Louis B. Mayer op dat moment de Britse markt niet wilden opstoken.
Hoewel ik de muziek van Romberg/Donnelly miste, genoot ik nog steeds van de optredens van Ramon Novarro en Norma Shearer en de rest van de cast die onder de meesterlijke leiding van Ernest Lubitsch naar Old Heidelberg werd teruggebracht. Probeer dit te zien als het ooit nog eens wordt uitgezonden.

text_en:
Before Sigmund Romberg and Dorothy Donnelly wrote their immortal score for The Student Prince, it had originally been performed as a straight dramatic work by the great turn of the last century stage actor, Richard Mansfield. Entitled In Old Heidelberg it is what we are in fact seeing here as opposed to a silent version of the musical, an oxymoron if there ever was one.

I do so love the music of Romberg and Donnelly, especially what they wrote for The Student Prince. Yet I was able to appreciate the fine dramatic work of Ramon Novarro as the prince of Karlsbad and Norma Shearer as Kathi the barmaid. They certainly were as romantic a couple as ever graced the silent screen.

Without the music, this version of The Student Prince went for characterization instead. There is a long sequence of about a quarter of the running time of the film that goes into Prince Karl's childhood with young Philippe DeLacy playing the prince as a child. We see the relationship with the very stern King played by Gustave Von Seyfertitz and later on when he's introduced to his tutor and closest friend, Jean Hersholt. Hersholt has the best performance in the film.

Novarro plays a most charming prince and Shearer is a fetching barmaid with whom he falls in love with. After the childhood prologue, the rest of the film is pretty much the same as the 1954 version with Ann Blyth, Edmond Purdom and the voice of Mario Lanza.

For reasons I don't understand MGM which held the rights to the Student Prince did not make a sound version until 1954. Odd when you consider that during the Thirties they had Allan Jones under contract who would have been wonderful in the part. Having heard him sing Deep In My Heart I can attest to that. Failing that it sure could have been a property for Nelson Eddy and Jeanette MacDonald.

I believe the German locale of the story probably had something to do with it not being filmed. Also the subject of an errant prince refusing to face his responsibilities was a big international story with the once and future Edward VIII giving it all up for the woman he loved. I can believe that Irving Thalberg and Louis B. Mayer probably did not want to anger the British market at that time.

Though I missed the Romberg/Donnelly score, I still enjoyed the performances of Ramon Novarro and Norma Shearer and the rest of the cast being transported back to Old Heidelberg under the masterful direction of Ernest Lubitsch. Try to see this if it is ever broadcast again.


text: Ik vond deze film een absolute verrukking. Alle hoofdrollen zijn voortreffelijk geacteerd. De romance tussen prins Karl (Ramon Novarro) en Kathi (Norma Shearer) is prachtig geacteerd, en het is werkelijk aangrijpend. Ik had echter wel het gevoel dat de film tot op zekere hoogte aan kracht inboet, tot aan het eind. De muziek bij de thuisvideo is, zoals de meeste van Carl Davis, een groot pluspunt. De moeite waard om te zien.

text_en: I found this film an absolute delight. All of the leads put in outstanding preformances. The romance between Prince Karl(Ramon Novarro) and Kathi(Norma Shearer) is wonderfully presented, and it is truly poignant. I did feel, however, that the film loses momentum, to an extent, twoards the end. The music score on the home video edition is, like most by Carl Davis, a big plus. Well worth seeing.


text:
Ramon Novarro (als Karl Heinrich) is de kroonprins van Karlsburg. Hij wordt benijd door zijn onderdanen, maar is eenzaam en geïsoleerd achter de muren van het kasteel. Hij ziet er heel prinselijk uit en kan koninklijke plichten vervullen, maar wordt desondanks niet gecharmeerd van plichtsgetrouwe royalty's. Met hulp van leraar Jean Hersholt (als dokter Juttner) wordt hij een uitstekende leerling en gaat naar de universiteit van Old Heidelberg. Daar ontmoet hij en wordt verliefd op de gewone Norma Shearer (als Kathi).
'The Student Prince in Old Heidelberg' is een eersteklas stomme film, deskundig geregisseerd door Ernst Lubitsch. Novarro is gepast uitbundig als de jonge prins <0xE2><0x80><0x93> hij speelt de hele tijd voortreffelijk, maar begint pas echt te schitteren in de scènes die beginnen met het feit dat hij ziet dat mevrouw Shearer een Duits bier achteroverslaat. Meneer Hersholt is geweldig als Novarro's leraar; beide mannen zijn beter met het noodzakelijke'stille-scherm'-spel en het meer vooruitstrevende 'overspelen'. Mevrouw Shearer ligt net een stap achter op haar co-sterren; maar het is een gat dat ze heel snel zal opvullen. Shearer is geweldig in de scène als ze hoort dat Novarro weggaat en ze helpt hem met inpakken. Philipe de Lacy is een bekende acteur, die de prins speelt als jongen. Zijn rol past bij die van de oudere Novarro <0xE2><0x80><0x93> regisseur Lubitsch regisseert deze vroege scènes met succes en creëert het beeld van een jonge prins in zijn kasteelgevangenis.
Als een paar belangrijke mensen in het leven van de prins sterven, wordt het verhaal noodzakelijkerwijs somberder van toon. Natuurlijk moet Novarro uiteindelijk koning worden <0xE2><0x80><0x93> deze scènes zijn prachtig symbolisch en buitengewoon goed gefotografeerd. Het bezoek van een oude vriend is de aanleiding voor Novarro's terugkeer naar Old Heidelberg, met onverwachte gevolgen. Mis geen scène later, als Novarro terugkeert naar zijn slaapkamer in Old Heidelberg <0xE2><0x80><0x93> kijk vooral hoe Novarro heel even zijn bed streelt, duidelijk denkend aan Shearer; het is een prachtig stukje seksuele suggestie. Het zou leuk zijn om te weten of het gebaar van Novarro komt of van Lubitsch <0xE2><0x80><0x93> maar het is waarschijnlijk niet mogelijk om dat vast te stellen. 'Is het goed om koning te zijn?' Dat zul je weten als je Novarro's prachtig gespeelde slotscène ziet, in zijn koninklijke koets <0xE2><0x80><0x93> het is in elk geval een van de meest gedenkwaardige voorstellingen in de zwijgende film.
**De studentenprins in Old Heidelberg (21/9/27)** Ernst Lubitsch <0xC3><0xA0> Ramon Novarro, Norma Shearer, Jean Hersholt, Philippe de Lacy.

text_en:
Ramon Novarro (as Karl Heinrich) is the Crown Prince of Karlsburg. He is envied by his subjects, but lonely and isolated behind castle walls. Quite Princely in appearance, and capable of performing royal duties, he is, nonetheless, not enamored with dutiful royalties. With help from tutor Jean Hersholt (as Dr. Juttner), he becomes an honor student, and is goes to university at Old Heidelberg. There, he meets and falls in love with commoner Norma Shearer (as Kathi).

"The Student Prince in Old Heidelberg" is a first rate silent film production, expertly directed by Ernst Lubitsch. Mr. Novarro is appropriately exuberant as the young Prince - his performance is excellent throughout, but really starts to dazzle in the scenes beginning with his witnessing of Ms. Shearer's downing a German beer. Mr. Hersholt is great as Novarro's tutor; both men are superior with the necessary "silent screen" acting, and the more forward "underplaying". Ms. Shearer is just a step behind her co-stars in artful acting; but, it's a a gap she will very quickly fill. Shearer is terrific in the scene when she learns Novarro is leaving, and helps him pack. Philipe de Lacy is notable, playing the Prince as a boy; his characterization matches the older Novarro - director Lubitsch directs these early sequences effectively, creating the image of a young prince in his castle prison.

When a couple of important people in the Prince's life die, the story becomes necessarily more somber in tone. Of course, Novarro must eventually become King - these scenes are beautifully symbolic, and extraordinarily well photographed. The visit by an old friend prompts Novarro's return to Old Heidelberg, with unexpected results. Don't miss a later scene, when Novarro returns to his Old Heidelberg bedroom - especially, watch how Novarro briefly strokes his bed, obviously thinking of Shearer; it's a superb little bit of sexual suggestion. It would be nice to know whether the gesture originated with Novarro or Lubitsch - but, it's probably not possible to determine. "Is it Good to be King?" You'll know when you see Novarro's beautifully acted final scene, in his royal carriage - certainly, it's one of the most memorable performances in silent cinema.

********** The Student Prince in Old Heidelberg (9/21/27) Ernst Lubitsch ~ Ramon Novarro, Norma Shearer, Jean Hersholt, Philippe de Lacy


text: Ik heb zowel de geluids- als de geluidloze versie van deze film gezien, en ik geef de voorkeur aan de geluidloze, ook al was hij op een musical gebaseerd! Misschien komt dat deels doordat ik niet zo'n fan van musicals ben, maar ik denk dat het meer te maken heeft met hoe prachtig deze film is gemaakt. De film werd geregisseerd door de grote Ernst Lubitsch, een man die vermaard is om zijn artistieke talent en zijn romantiek in films. Dat is allemaal zo duidelijk in deze film, want het is gewoon een kunstwerk, door en door mooi en romantisch. De decors, het camerawerk en het acteerwerk zijn allemaal prachtig en maken dit een gedenkwaardige film. Als je een geluidsversie wilt zien, ga je gang. Maar voor mij is dit de definitieve versie van de film.

text_en: I have seen both sound and silent versions of this movie and I actually prefer the silent one--even though it was based on a musical! Maybe part of this is because I am not the biggest fan of musicals, but I think more of this has to do with how beautifully made this film is. The film was directed by the great Ernst Lubitsch--a man renowned for his deft artistic touch and romanticism in films. All this is so apparent in this film, as it is just a work of art--gorgeous and romantic through and through. The sets, camera-work and acting are all exquisite and help to make this a very memorable film. If you want to see a sound version, help yourself. But for me, this is THE definitive version of the film.


text: The Student Prince in Old Heidelberg is zo'n fantastische klassieke stomme film, dat het me verbaast dat de film niet meer erkenning krijgt van de filmmaatschappijen van Hollywood. De film maakte Norma Shearer tot een absolute ster bij MGM en bevestigde haar talenten op het witte doek. De regie van Ernst Lubitsch is eersteklas, want hij neemt een koninklijke liefdesgeschiedenis op, samen met de schoonheid en essentie van het Keizerlijke Duitsland in de negentiende eeuw. De aanblik van deze zwijgende diamant van een film is onvergetelijk, en de muziek die je nu op video's van de film hoort, draagt alleen maar bij aan de elegantie van dit zwijgende meesterwerk. Ramon Novarro deed zijn beste werk in deze film, en het personage van dr. Juttner (gespeeld door de geweldige Jean Hersholt) is er een die zo sympathiek is, dat het publiek diep onder de indruk is van de personages van prins Karl en Kathi, die door dokter Juttner worden gesteund. Hoewel ik het eens ben met het grootste deel van de 25 Grootste Vrouwelijke Sterrenlijst van AFI, zou ik willen dat Norma Shearer erop stond. Ze trouwde met de grootste filmproducent die Hollywood ooit heeft gekend (Irving Thalberg), maar zelfs zonder het huwelijk met 'Het Genie' (zoals Thalberg toen werd genoemd), zou Norma Shearer in haar eentje hebben gestraald, wat ze met deze film bewees voordat ze met Thalberg trouwde. De recensies voor deze film in 1927 en 1928 waren overweldigend positief, inclusief de Photoplay-recensie van november 1927, die lovend was over de film. Misschien zouden filmorganisaties en historici in Hollywood er nog eens goed naar moeten kijken. Ik vond het prachtig, en niet alleen omdat ik Duitse wortels in mijn familie had.

text_en: The Student Prince in Old Heidelberg is such a wonderful classic silent film, that it is amazing to me that the movie doesn't get more recognition from Hollywood film organizations. The film made Norma Shearer an absolute star at MGM, and confirmed her talents on the silver screen. The direction by Ernst Lubitsch is first-rate, as he captures a royal love story, along with the beauty and essence of Imperial Germany in the 19th Century. The look of this silent diamond-of-a-film is unforgettable, and the music score that one now hears on videos of the film only adds to the elegance of this silent art masterpiece. Ramon Novarro did his best work in this film, and the character of Dr. Juttner (played by the wonderful Jean Hersholt) is one that is so likable, that audiences root hard for the characters of Prince Karl and Kathi, whom Dr. Juttner supports. Although I have agreed with most of AFI's 25 Greatest Female Stars List, I wish that Norma Shearer was on it. She married the greatest film producer that Hollywood will ever know (Irving Thalberg), but even without having married 'The Boy Genius'(as Thalberg was then called), Norma Shearer would have have shined on her own - which she proved with this film before she married Thalberg. The reviews for this film in 1927 and 1928 were overwhelmingly positive - including the November, 1927 Photoplay review, which raved about the film. Maybe Hollywood film organizations and historians should take a second look. I loved it, and not just because I have German roots in my family.


text: Het verhaal is aangrijpend en de uitvoeringen zijn zo voortreffelijk dat je de dialoog en de muziek in dit verhaal, die de meeste mensen met de muzikale versie associëren, niet mist. Als Kathi, het meisje dat de prins achterlaat, geeft Norma Shearer een hartverscheurende voorstelling.

text_en: The storyline is gripping and the performances are so superb, that you do not miss the dialogue or the music in this story that most people identify with the musical version. As Kathi, the girl the prince leaves behind, Norma Shearer gives a heartbreaking performance.