text:
Soms bekijk ik lijsten van de beste 10, 20 of 25 Amerikaanse tv-programma's uit de geschiedenis, en als ik er geen (Magnum P.I.) in vind, zeg ik dat de makers van deze lijst misschien: zo arm zijn dat ze er niet naar kijken, of zo aandoenlijk dom en idioot zijn dat ze het vergeten zijn, of er wel naar hebben gekeken maar weigerden er iets over te zeggen (mensen die ik helemaal niet wil kennen!)
(Magnum P.I.) is de beste van zijn soort. Gewoon de actie, de komedie en het drama. Het had alles wat de standaard vormde voor elk ander gelijksoortig werk: goede personages, frisse sfeer, ontroerende momenten, grote productie, geweldig schrijven, gevoelige cinematografie, geniale muziek, topacteurs, filmische leiding en gedenkwaardige 164 afleveringen die nooit slecht waren en altijd volmaakt. (Misschien een die over de tweelingbroer van Higgins gaat, en over weinig andere, maar hé, het zijn uiteindelijk toch mensen.)
(Magnum) betekent voor mij 2 tijdperken in mijn leven. Het eerste toen ik een kind was in de jaren tachtig en (Magnum) was het gegarandeerde hoogtepunt van de lol. Het tweede was na mijn tijd. Ik heb filmstudies gedaan en scripts geschreven, en toen ik ontdekte hoe dit programma in elkaar zat, was elke aflevering van de herhalingen zo'n les over hoe je een klassiek werk moet maken, en ook nog eens een heleboel amusement. Het punt is dat het op een slimme manier belichaamde wat volgens mij de ultieme formule is: een beetje lol en een beetje ernst. Het is niet helemaal een programma over een aardige rechercheur in Hawaï die de slechteriken slaat, mooie baby's kust en tussendoor saxofoon speelt; eigenlijk is hij dat met meer. Het was een prachtig boek vol wijsheid met pakkende, bedachtzame zinnen, lessen over vriendschap, een manifest over de misvormde generatie die zijn beproevingen toch wel kon overtreffen (in feite was de show voornamelijk tegen de oorlog in Vietnam gericht, en hij deed het nauwelijks om iedereen een plezier te doen), een kans om een held op aarde te worden, te leren dat het leven van onschatbare waarde is, dat je het ondanks alles in ere moet houden, en dat zorgeloos en gezond leven de beste wraak is op alles! Zie je, of het nu een regenachtige of een zonnige dag laat zien, het kan ook de schoonheid van beide uitdrukken door erover na te denken. Ik hield van de hoofdformule van de karakters: een brein (Higgins), spieren (TC), een hart (Rick), en dat alles in gematigde mate (Magnum). Om nog maar te zwijgen van de duidelijke relatie tussen (Higgins) en (Magnum), die zich ontwikkelt van Engelse gentleman vs. onvervalste Amerikaan, naar strenge vader en opstandige zoon, naar vrienden, heel verschillende vrienden die op elkaar lijken en van elkaar leren, met alle voorgaande symptomen onder de oppervlakte. Dat was zo uniek en creatief als het bijna allemaal was. 2 delen waarin hij liet zien hoe sterk hij als acteur is, en hoe diep Magnum kan gaan als personage en als show.
Dit is een show die mijn ogen, mijn hart en mijn hersenen zo ongeveer elke keer geweldig kan voeden. Het markeerde een tijdperk. En bij de reclame voor de dvd zou je een stem horen zeggen: 'Het zijn de jaren tachtig', en ik denk dat die stem niet alleen het tijdperk kan definiëren, maar ook het beste ervan. Dat is een werk dat met elke stap vooruit iets beters wilde laten zien, en niet tevreden was met alleen een grappig tijdverdrijf. In één woord: ik hou van Magnum. Als kinderherinnering en als volwassen manie. Ik heb altijd geloofd dat de hemel de plek is waar 'Magnum' voortdurend wordt gespeeld, zonder reclame ook nog! Dus toen ik zelf een lijst maakte van de beste 10 tv-programma's ooit, vond ik op de eerste plaats geen andere concurrent dan het beste 'Magnum, P.I.'. Het is een onsterfelijk moment van extase dat je in een bepaalde stemming brengt. Voor mij staat het gelijk aan een 'Magnum opus'. Als elke serie er maar iets van heeft, zouden we betere hebben die na het kijken zowel in ons hart als in ons hoofd blijven hangen.
P.S.: Ik heb een uitvoerige recensie over dit programma geschreven. s magische elementen in een van zijn belangrijkste afleveringen (4 ren 1: Thuis Van De Zee), die je op zijn eigen pagina kunt vinden.

text_en:
Sometimes I review lists of the greatest 10, 20, or 25 American TV shows in history, and when I don't find (Magnum P.I) in one, I say maybe the makers of this list are : so poor to not watch it, or so pathetically dumb and fool to forget it, or watched it and refused to include it (folks I don't want to know at all!)

(Magnum P.I) is the best of its kind. Simply the action, the comedy, and the drama. It had completely what made it the standard to measure any other similar work : good characters, fresh atmosphere, touching moments, big production, great writing, sensitive cinematography, genius music, top notch acting, cinematic direction, and memorable 164 episodes that were never bad and just perfect all the way.. (Maybe one concerning Higgins's twin, and few else but HEY, they're humans after all).

(Magnum) for me means 2 eras in my life. The first when I was a kid at the 1980s and (Magnum) was the assured ride of fun. The second one was after I've studied cinema and writing scripts, that when I discovered how this show had it all, so every episode of the reruns was such a lesson about how to make a classic work and a great amount of entertainment too. The thing about it is that it embodied cleverly what I believe the ultimate formula : some fun + some seriousness. It's not wholly a show about nice detective in Hawaii who punches the bad guys, kisses the fine babies, and plays the saxophone badly in between; actually he is that yet with more.

It was a lovely book of wisdom with catchy thoughtful lines, instruction about friendship, manifesto about deformed generation that could overstep its tribulation anyway (in fact the show was against the Vietnam war mostly, and with it scarcely to please all I think), a chance to be a down to earth hero, learning that life is invaluable, despite anything you must solemnize it, and how living careless and well is the best revenge out of anything ! See, whether it shows a rainy night or shinny day, it can represent the beauty of both with contemplating also.

I liked the main formula of the characters : a brain (Higgins), a muscles (TC), a heart (Rick), and one got all of that temperately (Magnum). Not to mention the distinct relationship between (Higgins) and (Magnum), it develops from English gentleman vs. straight American, to severe father and rebel son, to friends, very different friends yet resemble each other and learn from each other, with keeping all the previous symptoms runs on and under the surface. That was unique and creative as nearly the whole thing.

(Tom Selleck) was like the show itself : funny but can masterly be serious, for instance I'll never forget his performance at (Memories Are Forever)'s 2 parts where he assured how strong actor he is, and how deep Magnum can be as a character and as a show.

Here is a show that can feed my eyes, my heart, and my brain superbly just about every time. It marked an era. And at the advertisement for it as DVD, you would hear a voice saying "it's the 1980s", I think it can define not only the era, but the best of it. That's a work wanted to present something better with every step ahead, and didn't satisfy with only being a funny pastime. In one word ..I love Magnum. As a child's memory, and as a grown-up's mania. I've always believed that heaven is that place where "Magnum" is being played continually and without commercials too ! So, when I made a list of my own for the best 10 TV shows ever, I found no competitor on the first rank but the greatest "Magnum, P.I.". It's an immortal moment of ecstasy which gets a certain mode to put you in the mood. It equals a "Magnum opus" for me. If only every show has something from it, we would have better ones that can last after watching in our sentiment as well as our brain.

P.S : I wrote elaborately a review about this show's magical elements through one of its most important episodes (4 # 1 : Home From The Sea), which you can find at its own page.


text: Magnum P.I. is zo'n beetje het enige dat ik in verband breng met Hawaï. Ik herinner me een echtpaar dat in 1995 uit New Jersey vertrok met de droom om in Honolulu, Hawaï, te gaan wonen. Ik weet zeker dat Hawaï een paradijs is om te bezoeken, maar ze hebben net als overal problemen. Het is een dure plek om te wonen, dus woon ik daar, in New Jersey. Deze show is escapisme en een combinatie van intelligentie en broederschap. Tom Magnum werd fantastisch gespeeld door Tom Selleck, die sindsdien is teruggekeerd naar Zuid-Californië en zijn eigen paradijs heeft gecreëerd door een ranch te hebben met vrouw en dochter naast zich. Afgezien van de geruchten over zijn seksuele geaardheid zijn het niet meer dan onbewezen geruchten. Afijn, hij is een republikein met een wapen, dus iedereen zit ernaast. Als de privédetective van Magnum zich met een vrouw in het bijzonder had ingelaten, zou dat de dynamiek van de show hebben bedorven, denk ik. Er heerste een groot gevoel van broederschap onder de leden van de cast, allemaal mannen. John Hillerman, die de butler of de eigenaar of wat dan ook speelde, was altijd een genot om naar te kijken. Grappig, hij is niet Brits, maar komt uit Texas. Larry Manetti en Roger E. Mosley speelden de bareigenaar, helikopterpiloot en vriend van Magnum. Ze kenden elkaar uit Vietnam, wat hun relatie op een platonische manier verdiepte. Ja, er waren meisjes en alleen de Britse bewoner Agatha was een vaste klant, maar dat was juist het punt. Als Tom zich tijdens de show had gesetteld, zou de show voorbij zijn geweest. Hoe dan ook, deze serie was geweldig en ik heb er een hekel aan als Hollywood een goede serie opneemt en er een heropvoering van maakt met iemand die minder is dan het origineel. Tom kan nog steeds Magnum spelen en de rest van de cast kan nog steeds terugkomen. Tijdens het laatste seizoen van de serie gaf Tom de beste party's, gaf hij salarisverhogingen aan de cast en de crew en dure cadeaus van zijn bonus voor één jaar blijven.

text_en: Magnum P.I. is about the closest thing I have in connection with Hawaii. I recall a couple who left New Jersey in 1995 with a dream to live in Honolulu, Hawaii. I'm sure Hawaii is a paradise to visit but they have problems just like everywhere else. It is an expensive place to live so is where I live, New Jersey. This show is escapism and a combination of intelligence and brotherhood. Tom Magnum played wonderfully by Tom Selleck who has since moved back to Southern California and created his own paradise by having a ranch with wife and daughter beside him. Besides the rumors of his sexual orientation are just that unproven rumors. ANyway, he's a gun-toting Republican so everybody's off base. Had Magnum P.I. settled down with any woman in particular, I think it would have spoiled the dynamic of the show. There was a great sense of brotherhood among the cast members who are all male, John Hillerman who played the butler or owner whatever you want to believe about this true identity was always a great joy to watch. Funny, he's not British but from Texas. Larry Manetti and Roger E. Mosley played the bar owner and helicopter pilot and friend to Magnum. They knew each other from Vietnam which deepens their relationship with each other in a platonic way. Yes, there were girls and only British resident Agatha was a regular but that was the point. If Tom had settled down during the show, the show would have been over. Anyway, this series was a great and I despise when Hollywood takes a good series and recasts with them anybody less than the original. Tom can still play Magnum and the rest of the cast can still come back. DUring the final season of the show, Tom threw the best wrap parties, gave raises to the cast and crew, and expensive gifts from his bonus for staying one year.


text:
Deze episode heeft inderdaad het karakter van een ergernis, de missie van de Galileo lijkt slecht getimed (de Enterprise bezorgt medische voorraden aan een planeet die ze nodig heeft en deze bijkomstigheid is voor mij twijfelachtig), het is iets dat gewoon had kunnen wachten. De Commissaris is een serieuze P.I.T.A., maar wat hem redt is dat hij gelijk heeft.
Wat me het meest dwarszit is hoe iedereen op Spock afkomt, hem een machine noemt, hem ongevoelig noemt. Sommige beslissingen van Spock zijn twijfelachtig, maar hij probeert iedereen het leven te redden en zij bekladden zijn beslissingen. Het tafereel dat me echt irriteert is wanneer Boma zijn hoofd om de deur steekt en zegt dat ze klaar zijn voor de diensten van Latimer (een bemanningslid dat in de rug werd doorboord). Spock antwoordt dat ze tegen de klok werken. Ik was zo'n beetje: 'Echt waar! Hebben begrafenissen op dit moment echt de hoogste prioriteit?' Laten we een week vrij nemen en sjivve gaan zitten voor onze gevallen kameraad. Als je in een brandend huis zit, is dit niet het moment om rond te lopen en lakens over alle spiegels te hangen.
Boma neemt dezelfde houding aan als ze Gaetano's lichaam moeten achterlaten. 'Niet zonder een begrafenis...' Als ik Spock was, zou ik zeggen: 'We halen meneer Boma eraf. Als je gaat soezen, verlies je.'

text_en:
This episode does have it's annoyances, the Galileo's mission seems poorly-timed (the Enterprise is delivering medical supplies to a planet that needs them and this side trip is questionable to me), it's something that just could have waited. The commissioner is a serious P.I.T.A. but what redeems him is that he IS right.

What bothers me most is how everyone is coming down on Spock, calling him a machine, calling him unfeeling. Some of Spock's decisions ARE questionable but HE'S TRYING TO SAVE EVERYONE'S LIFE AND THEY'RE BUSTING HIS CHOPS. The scene that REALLY irritates me is when Boma pops his head in and says that they're ready for services for Latimer (a crewman who was speared in the back). Spock responds that they're working against the clock. I was like "Really! Are funeral services REALLY the priority at the moment?". Let's take a week off and sit shiva for our fallen comrade. If you're in a burning house, this isn't the time to go around and hang sheets over all the mirrors.

Boma takes the same stance when they need to leave Gaetano's body behind. "Not without a burial...". If I were Spock, I would say "We're taking off Mr. Boma. You snooze, you lose".


text: Deze episode zal altijd bekend staan als het spotlighten van een van de pendelschepen die het sterrenschip tot zijn beschikking heeft. De keerzijde van het onderzoek wordt in deze episode belicht, een gevalsstudie naar overlevingstechnieken en een onderzoek naar de groepsdynamiek tussen verschillende bemanningsleden die op een vijandige planeet vastzitten. Zeldzaam voor een eerste seizoensepisode, richt dit zich meer op Spock dan op Kirk, die deze keer op de Enterprise bleef. Spock voert het bevel over de zeven leden tellende landingsgroep van het pendelschip, hoewel deze landing niet gepland was. Behalve dat ze een manier moeten bedenken om zonder brandstof op te stijgen, worden ze belegerd door zo'n tien voet lange inboorlingen die graag met enorme speren naar de officieren van de sterrenvloot gooien. Sommige van die taferelen waren voor mij als achtjarige nogal angstaanjagend; al die planetaire mist of mist en die logge beestmensen deden me mijn plannen om astronaut te worden herzien. Intussen weert Kirk op zijn brug een ergerlijke bureaucraat af, een 'hoge commissaris', terwijl hij zijn vermiste bemanningsleden probeert te lokaliseren zonder de gebruikelijke instrumenten (ionenstormen, weet je).<br />Spock brengt de logica in de war tijdens deze crisis <0xE2><0x80><0x93> alle problemen worden benaderd als een eenvoudige wiskundige vergelijking en dat werkt niet bij enorme, harige, onvoorspelbare wilden. Evenmin past zijn robotachtige houding bij mensen die in tijden van grote spanning soms woorden van aanmoediging en geruststelling nodig hebben. In sommige scènes komt hij ronduit harteloos over <0xE2><0x80><0x93> je zou denken dat hij inmiddels wel zou weten dat je tenminste de schijn moet wekken dat je iets om een gevallen kameraad geeft. Ik geloof dat hij tijdens deze missie overcompenseert; ondanks zijn gebruikelijke uitspraken dat hij geen emoties gebruikt, voelt hij kennelijk de druk van dit bevel en zijn manier om daarmee om te gaan is door de rest van de groep tegen zich in het harnas te jagen. Meestal stuurt hij de boodschap dat hij de slimste is en dat de helft van hen vervangbaar is <0xE2><0x80><0x93> niet de beste manier om een positieve draai te geven aan een missie die verkeerd is afgelopen. McCoy & Scotty, mee voor deze joyride, zullen Spock uiteindelijk steunen, ook al zijn ze het niet eens met zijn methoden, maar een paar van de andere bemanningsleden zijn hier zo goed als insubordinatie. Het zou me verbazen als Spock op de Enterprise geen beschuldigingen naar voren bracht <0xE2><0x80><0x93> nadat hij zijn terugval in onlogica aan het eind van de missie had verklaard (teken: brugbemanning lacht alle opgebouwde spanning weg tijdens deze episode; bovenal heeft Starfleet gelukkige brugbemanningen nodig). McCoy lijkt deze ronde te winnen in zijn en Spocks steeds groeiende debat over de emotie boven zuiver logische kwesties.

text_en:
This one will always be known as spotlighting one of the shuttlecrafts that the starship has at its disposal. The downside of exploration is showcased in this episode, a case study of survival techniques and examining the group dynamics among several crew members stuck on a hostile planet. Rare for a first season episode, this focuses on Spock rather than Kirk, who remained on the Enterprise this time around. Spock's in command of the 7-member landing party of the shuttlecraft, though this landing was unplanned. Besides needing to figure out a way to lift off without fuel, they're besieged by some 10-foot-tall natives who like to throw huge spears at starfleet officers. Some of these scenes were actually pretty scary to me as an 8-year-old viewer; all that planetary fog or mist and those lumbering beast-men made me re-think my plans to become an astronaut. Kirk, meanwhile, fends off an annoying bureaucrat, a 'high commissioner,' on his bridge while attempting to locate his missing crew members without the usual instrumentation (ion storms, you know).

Spock takes logic to faulty extremes during this crisis - all problems are addressed like a simple mathematical equation and this doesn't work with huge, hairy, unpredictable savages. Nor does his robotic attitude sit well with human beings who sometimes need words of encouragement and re-assurance in such times of great stress. He comes across as downright callous in some scenes - you'd think he'd know by now that you should at least give the appearance of giving a damn about a fallen comrade. I believe he overcompensates during this mission; despite his usual statements of not using emotion, he obviously feels the pressures of this command and his way of dealing with it is to go out of his way in alienating the rest of the party. Mostly, he sends the message that he's the smartest and half of them are expendable - not the best way to provide a positive spin on a mission gone wrong. McCoy & Scotty, along for this joyride, will back up Spock in the end even as they disagree with his methods, but a couple of the other crew members are pretty much insubordinate here. I'd be surprised if Spock didn't bring up charges back on the Enterprise - after he explained his lapse into illogic towards the end of the mission (cue: bridge crew laughing away all the built-up tension during this episode; above all, Starfleet needs happy bridge crews). McCoy does seem to win this round in his and Spock's ever-growing debate on the emotion over pure logic question.


text: 'The Galileo Seven' is altijd een van mijn favoriete afleveringen van Star Trek geweest. Ik weet dat 'City on the Edge of Forever' de enige serie is die vaak wordt genoemd als de beste aflevering van Star Trek, maar ik denk dat 'Galileo Seven' bijna net zo goed is. Het is een interessante serie omdat hij de formule van de serie op een interessante manier omdraait. In de meeste Star Trek-avonturen fungeert Spock als een harde criticus van het menselijk gedrag. Maar in deze aflevering krijgen we de kans om Spocks logica te onderzoeken en te zien hoe effectief (en praktisch) de ideologie van de Vulcan werkelijk onder druk staat. Ik vind wel dat het verhaal een beetje te ver gaat door de verschillen tussen de emotionele mensen en de kille Vulcan te demonstreren. De episode levert echter meer dan een paar interessante observaties over hoe leiders hun intellect en hun hart moeten gebruiken om verstandige beslissingen te nemen. Ik twijfel er niet aan dat dit inderdaad een van de beste bijdragen aan de show is. Zeer aanbevolen.

text_en: "The Galileo Seven" has always been one of my favorite Star Trek episodes. I know "City on the Edge of Forever" is the one show often cited as the best Star Trek episode, but I think "Galileo Seven" is almost as good. It is an interesting show because it reverses the series' formula in an interesting manner. In most Star Trek adventures, Spock serves as a harsh critic of human behavior. But in this episode, we get a chance to examine Spock's logic and see how effective (and practical) the Vulcan's ideology really is under pressure. I did think the story goes a little overboard in demonstrating the differences between the emotional humans and the cold Vulcan. However, the episode does make more than a few interesting observations on how leaders must use their intellect and heart in order to make sensible decisions. I have no doubts that this is indeed one of the show's best offerings. Highly recommended.


text: Intense episode waarin een pendelvaartuig dat onder leiding van Spock op een missie is, neerstort op een hoogst onplezierige wereld. De gevaren die het vijandige milieu met zich meebrengt, leiden zelfs tot een vijandige bemanning als Spock merkt dat zijn leiderschapscapaciteiten in twijfel getrokken worden. Hal en Bog hebben in hun recensies al uitstekend onderzocht hoe de logische benadering van de crisis door de Vulcanus niet effectief blijkt te zijn bij het omgaan met de gespannen mensen onder zijn bevel. Het enige dat eraan toegevoegd zou kunnen worden, is dat Spock soms een bijna menselijke norsheid vertoont die erg on-Vulcan lijkt. Maar aangezien dit de eerste aflevering van het seizoen was, kan het zijn gefilmd voordat Leonard Nimoy zijn personage volledig had leren begrijpen en de juiste manier had gevonden om hem te spelen (hij sprak bijvoorbeeld nog steeds met dat overdreven Britse accent, zoals wanneer hij het woord 'commando' uitspreekt als 'commond'). Dit is duidelijk niet de meer beheerste meneer Spock die we in latere afleveringen van 'The Doomsday Machine' zouden zien, maar het is nog steeds een goede vertolking en het script levert een interessante reeks problemen op om te zien hoe het gewoonlijk onverstoorbare personage probeert te overwinnen.<br />Alsof de noodlanding al niet erg genoeg was, waren de primaten die op de planeet leven een mooie toevoeging om Spocks slechte dag nog ingewikkelder te maken. Het zijn er meer dan ze te zien krijgen (en ook een verstandige zet, want het enige wezen dat van dichtbij te zien is, draagt een bontjas). Deze harige monsters sluipen rond in de mist en maken sissende geluiden en galmend gebrul. Ze vallen aan met enorme speren en in een van de scènes knuppelen ze een betrekkelijk klein mens dood. Hun aanwezigheid in het verhaal leidt tot een keurig tafereel op de brug van de Enterprise als Kirk het verslag van de terugkerende leider van de zoekploeg hoort. Luitenant-kolonel Kelowitz, die gekneusd en verfomfaaid op een kijkscherm verschijnt in een gescheurd uniform, vertelt hoe zijn team werd aangevallen door 'wezens die leken op die op Hansons planeet, maar dan veel, veel groter. Drie <0xC3><0xA0> vier meter lang.' Duidelijk uitgeput en misschien een beetje getraumatiseerd, waarschuwt Kelowitz Kirk dat als de vermiste shuttlebemanning op die planeet is... nou ja, hij hoeft de zin niet af te maken om Kirk te laten begrijpen wat hij bedoelt. Het is een effectief klein gebaar dat een schaduw van angst werpt over het mogelijke lot van Kirks vermiste bemanningsleden. Eigenlijk hadden ze dit zelden geziene karakter van Kelowitz vaker moeten gebruiken dan dat hij een geweldige lopende reportage zou zijn geweest. Hij wist dat de situatie hopeloos was als Kelowitz weer met nieuwe blauwe plekken op de proppen kwam en weer een alarmerend rapport voor Kirk.

text_en:
Intense episode in which a shuttle craft mission lead by Spock crash lands on a most unpleasant world. Indeed, the dangers posed by it's hostile environment leads to a hostile crew as Spock finds his leadership abilities called into question. Hal and Bog in their reviews have already done a fine job of exploring how the Vulcan's logical approach to the crisis proves ineffective in dealing with the stressed-out humans under his command. The only thing to add might be that Spock, at times, displays an almost human surliness that seems very un-Vulcan. But, since this was a first season episode, it may have been filmed before Leonard Nimoy had fully come to understand his character and the proper way to play him, (for example, he was still speaking with that put-on British accent like when he pronounces the word command as "commond"). Clearly, this is not the more controlled Mr. Spock we would see in later episodes like "The Doomsday Machine", but it's still a good performance and the script provides an interesting set of problems to watch the usually unflappable character try and overcome.

As if crash landing wasn't bad enough, the primates that live on the planet were a neat addition to further complicate Spock's bad day. Glimpsed more than they are seen (and a wise move, too as the only creature shown up close looks like it's wearing a fur dress), these hairy monsters prowl about in the fog making hissing noises and echoing roars. They attack with huge spears, and in one scene maul a comparatively puny human to death. Thoroughly nasty, their presence in the story leads to a neat scene on the Enterprise bridge as Kirk hears the report of returning search party leader. Appearing on a viewer screen bruised and bedraggled in a torn-up uniform, Lt. Commander Kelowitz relates how his team was attacked by "creatures similar to ones discovered on Hanson's Planet, only much, much bigger. Ten- maybe twelve feet in height." Clearly exhausted and maybe a touch traumatized, Kelowitz cautions Kirk that if the missing shuttle craft crew are on that planet...well, he doesn't have to finish the sentence for Kirk to get his meaning. It's an effective little touch that casts a shadow of dread on the possible fate of Kirk's missing crew members. In fact they should have used this seldom seen character of Kelowitz more often as he would have made a great running feature. Like Scotty's dire warnings about the condition of the ship's engines, or those red shirted security men who were always first to bite the dust, you'd know the situation was dire if Kelowitz showed up with a new batch of bruises and another alarming report for Kirk.


text:
Voor mij was in deze aflevering altijd Phyllis Douglas als Yeoman Mears.
Waarom zat ze in de shuttle? Een snelle blik op wat ze nog meer had gedaan, en wat een verrassing, ze zit in _Gejaagd door de wind_ als Bonnie Blue Butler, de kleine Bonnie.
Scarlett en Rhetts geliefde kleine meisje. Het is om te lachen.
Bijna dertig jaar later is ze in gevecht met een Vulcan.
Deze aflevering moet ook worden opgemerkt dat hij niet volgt op het onjuiste idee dat alle jongens in de rode shirts zijn gedood (de beide slachtoffers van de monsters van de planeet droegen gele shirts) en evenmin op het even onverklaarbare idee dat alle zwarte jongens zijn gedood (de minderheid in dit geval heeft het overleefd). Eerlijk gezegd ziet deze aflevering eruit als een vreemde voorganger van de rampenfilm: wie zal het overleven, wie zal het niet overleven? De drie leden van de cast zullen het overleven, de vrouw zal het overleven, dus er zal geen sprake zijn van onrechtvaardige behandeling van vrouwen en Don Marshall zal het overleven, wat hij ook heeft gedaan.
Eigenlijk geen slechte aflevering.
Maar toch wou ik dat er meer afleveringen met Phyllis Douglas in hadden gezeten.

text_en:
Stand out to me in this episode was always Phyllis Douglas as Yeoman Mears.

Why was she on the shuttle? A quick check to see what else she had done, surprise, surprise, she is in Gone With the Wind as baby Bonnie Blue Butler.

Scarlett and Rhett's prized baby girl. It is to laugh.

Near 30 years on, she is tangling with a Vulcan.

This episode should also be noted as not following thru with the incorrect notion that all the guys in the red shirts are killed (both victims of the planet's monsters wore yellow shirts) and likewise the equally inexplicable idea that all the black guys were killed (the minority in this case survived).

In truth, this episode watches like a strange predecessor to the disaster movie; who will survive, who will die? The three cast members will survive, the woman should survive so there won't be any calls of unfairness to women and Don Marshall should survive, which he did.

Not a bad episode, actually.

Wish there had been more episodes with Phyllis Douglas in them tho.


text:
Een bemanning van een pendelschip raakt gestrand op een vijandige planeet, en ze moeten een manier vinden om weer op te stijgen terwijl er gevaarlijke wezens in de buurt zijn. In de tussentijd doet Kirk wanhopig zijn best om hen te vinden voordat hij gedwongen is de zoektocht op te geven om een belangrijke missie te volbrengen.
De positieve kant van de zaak is dat 'De Galileo Zeven' een buitengewoon spannende episode is, met een uitstekende karakterontwikkeling van de koel logische, emotioneel afstandelijke meneer Spock. Zijn conflict met zijn menselijke scheepsmakkers is een solide, tot nadenken stemmend drama. De secundaire gastpersonages van Boma, Gaetano en Farris werken allemaal heel goed: het zijn goede voorbeelden van efficiënte karakterontwikkeling met weinig beeldtijd. De wezens zijn echt dreigend en angstaanjagend, te meer omdat de filmmakers zo verstandig zijn ervoor te zorgen dat de kijker er niet te veel van te zien krijgt. En de dood van Mr. Latimer is een geweldige opsteker.
Aan de negatieve kant: de vertoning en de ontknoping stinken gewoon. De vertoning is gewoon g<0xC3><0xAA>nant: er heerst een plaag op een of andere planeet, maar toevallig stoppen ze om een shuttle te sturen om naar een afwijking in de ruimte te kijken, en de shuttle-bemanning bevat toevallig de dokter, de technicus en een paar secundaire figuren? Te gekunsteld. Maar de ontknoping is nog erger: na een van spanning doortrokken, bijna een uur durend drama, sluiten ze af met een slappe humorscène waarin het schip -' De kapitein brengt de kerel die zojuist zijn kameraden een afschuwelijke ervaring heeft aangedaan in het openbaar in verlegenheid. Een rustige, in zichzelf gekeerde scène waarin Spock aan zijn vrienden erkent dat het bevel voeren moeilijker is dan hij had gedacht dat het zou zijn. En waarom was er geen afronding van de ontwikkeling van de interessante Boma-figuur? Dus de episode was de moeite waard en ik vond het leuk, maar iemand had meer tijd moeten besteden aan het oppoetsen van het script.

text_en:
A shuttle craft crew gets stranded on a hostile planet, and they must find a way to lift off again while dangerous creatures lay siege. Meanwhile, Kirk races desperately against the clock to find them before he is forced to abandon the search to pursue a priority mission.

On the plus side, "The Galileo Seven" is a superbly tense, suspenseful episode, including excellent character development of coolly logical, emotionally remote Mr. Spock. His conflict with his human shipmates is solid, thought-provoking drama. The secondary guest characters of Boma, Gaetano, and Farris all work very well: they are good examples of efficient characterization with little screen time. The creatures are genuinely menacing and scary, all the more so because the filmmakers wisely keep the viewer from seeing too much of them. And the death of Mr. Latimer is an excellent stakes-raising jolt.

On the downside, the exposition and denouement just stink. The exposition is plain awkward: there is a plague to go deal with on some planet but coincidentally they stop to send a shuttle craft to look at a space anomaly, and the shuttle crew just happens to include the doctor, engineer, and some expendable secondary characters? Too contrived. But the denouement is even worse: after a tension-filled, engrossing near-hour of drama, they wrap it up with a lame humor scene where the ship's captain publicly embarrasses the guy who just pulled his comrades through a horrible experience. A quiet, introspective scene where Spock acknowledges to his friends that command is harder than he thought would have been so much more satisfying. And why was there no wrap-up of the development of the interesting Boma character? So the episode was worthwhile and I liked it, but somebody should have spent more time polishing the script.


text: 'The Galileo Seven' is, zoals de meeste afleveringen van het eerste seizoen, een bovengemiddelde aflevering waarin de makers van _Star Trek_ bijna elke week met fantasierijke en slimme wendingen in het programma format komen. En zoals bij de meeste afleveringen voorkomen de budgettaire beperkingen van de serie dat sommige ideeën ten volle worden gerealiseerd. Maar er zijn ook wat problemen met het script, vooral in de interactie van de bemanning met elkaar. Dit is de eerste aflevering waarin een van de shuttles'ster' is (hoewel er in 'The Menagerie' een prominente rol is weggelegd). Deze kleinere toestellen zijn handige kleine showelementen die van tijd tot tijd van pas kwamen. 'The Galileo Seven' is ook een vroege hoofdrol voor meneer Spock, als commandant van de shuttle. De Enterprise is op weg om medische hulpgoederen af te leveren op een door de pest geteisterde planeet en passeert een quasar-achtig planetair stelsel. Aangezien het sterrenschip niet kan stoppen om op onderzoek uit te gaan, stuurt Kirk Spock en zes anderen in het pendelschip Galileo om dat te doen. Kort daarna wordt het kleine schip uit zijn koers getrokken en gedwongen te landen op een rotsachtige, kale wereld, bewoond door reusachtige, agressieve humanoïden. De rest van de episode gaat over de pogingen van de pendelbemanning om te overleven en het vermogen van het schip om op te stijgen te herstellen, en over de zoektocht van de Enterprise naar hen. 'Bemoeienis', zoals altijd, verhindert dat sensoren en communicators functioneren. Meneer Spock wordt genadeloos uitgescholden door de anderen als hij een beslissing neemt, vooral door dr. McCoy en een specialist, luitenant Boma. Gezien hun situatie is een zekere mate van spanning begrijpelijk, maar 'De Galileo Zeven' gaat echt over de schreef, tot het punt waarop er een feitelijke muiterij plaatsvindt en Spock gedwongen is een beslissing te herroepen. Op een ander punt lijkt het dat ze Spock op de planeet zullen achterlaten. Dit komt bijna allemaal voort uit Spocks gebrek aan emoties, waarvan je zou denken dat de rest van de bemanning het zou hebben geaccepteerd en er inmiddels aan gewend zou zijn geraakt. Uiteindelijk is de Galileo in staat op te stijgen, op het nippertje, maar de Enterprise heeft het bevel gekregen het zoeken op te geven. Als een laatste (wanhopige?) poging om het sterrenschip aan te trekken.' Spock ontsteekt de laatste brandstof die ze nog hebben en gooit die weg, met als gevolg, zoals Scotty zegt, dat er een vuurpijl afgaat. Het lijkt zinloos en hopeloos, maar de _Enterprise_ ontdekt het inderdaad en brengt de bemanning van de Galileo veilig aan boord.

text_en: 'The Galileo Seven', like most in the first season, is an above-average episode that shows Star Trek's creators coming up with imaginative and clever twists in the show's format almost every week. And, like most episodes, the budgetary restraints of the series prevent some ideas from being fully realized. But there are some problems with the script as well, particularly in the crew's interaction with one another. This is the first episode to 'star' one of the shuttlecraft (though one figured prominently in ''The Menagerie'). These smaller craft are nifty little show elements that came in handy from time to time. 'The Galileo Seven' amounts to an early starring role as well for Mr. Spock, as commander of the shuttlecraft. The Enterprise is in route to deliver emergency medical supplies to a plague-decimated planet and passes near a quasar-like planetary system. Since the starship cannot stop to investigate, Kirk sends Spock and six others in the shuttlecraft Galileo to do so. Soon after, the small ship is pulled off course and forced to land on a rocky, barren world inhabited by giant, aggressive humanoids. The rest of the episode concerns the shuttle crew's attempts to survive and repair the ship's ability to lift off, and the Enterprise's search for them. 'Interference,' as always, prevents sensors and communicators from functioning. Mr. Spock is given merciless hell by the others any time he makes a decision, particularly from Dr. McCoy and a specialist, Lt. Boma. A certain degree of tension is understandable, given their situation, but 'The Galileo Seven' really goes overboard with it, to the point where a de facto mutiny takes place and Spock is forced to reverse a decision. At another point, it appears they might leave Spock behind on the planet. Nearly all of this stems from Spock's lack of emotions, which one would think the rest of the crew would have accepted and gotten used to by now. In the end, the Galileo is able to lift off, just barely, but the Enterprise has been ordered to give up the search. As one last (desperate?) attempt at attracting the starship's attention, Spock ignites and dumps what remaining fuel they have, the effect being, as Scotty says, of sending up a flare. It seems pointless, and hopeless, but the Enterprise does indeed detect it and beams the Galileo's crew safely aboard.


text:
In dringende behoefte aan een serieuzere toon na het humoristische maar enigszins inconsequente Kusthuisje, keert Star Trek terug naar zijn traditie om diepere thema's vanuit een sci-fi gezichtspunt aan te pakken, in het bijzonder de interactie van Spock met de rest van de bemanning van Enterprise.
Deze keer is het Kirks taak om zo snel mogelijk medische voorraden naar de bewoners van Markus III te brengen, en zijn superieuren blijven hem aan die prioriteit herinneren. Maar zijn prioriteiten veranderen wanneer het kleinere schip Galileo, met Spock en zes andere mannen (vandaar de titel van de episode), landt op een vijandige planeet en onmiddellijk hulp nodig heeft. Kirk wordt verscheurd door plichten en het is aan Spock om met een oplossing te komen, maar hij houdt vast aan zijn logica.' Het gaat goed met sommigen, vooral met Boma (Don Marshall), wiens gedrag dicht bij onverdraagzaamheid komt.
Racisme en de implicaties van het feit dat je de leiding hebt: dat zijn de twee belangrijkste onderwerpen van dit spannende Trek-verhaal, en beide worden bewonderenswaardig behandeld dankzij de focus van de schrijvers op de gespannen relatie tussen de half-buitenaardse Spock en de volledig'menselijke' bemanning onder zijn bevel, terwijl William Shatner wat het drama betreft elegant op een zijspoor wordt gezet. Aan de andere kant is Spock altijd de interessantste van de twee hoofdpersonen geweest, en Nimoy geniet van elke gelegenheid om iets te laten zien van de complexe, fascinerende (en, een zeldzaamheid voor science-fictionprogramma's, door een Emmy genomineerde) persoonlijkheid van de wetenschapper uit Vulcan. Bovendien hoef je je geen zorgen te maken over te veel duisternis: de vaardige humor keert terug in de laatste scène, die een van de absoluut beste uitwisselingen tussen Kirk en Spock bevat. Veel leuker dan dit wordt het niet.

text_en:
In dire need of a more serious tone after the humorous but somewhat inconsistent Shore Leave, Star Trek returns to its tradition of tackling deeper themes from a sci-fi point of view, focusing in particular on Spock's interactions with the rest of the Enterprise crew.

This time, Kirk's mission is to bring medical supplies to the inhabitants of Markus III as quickly as possible, and his superiors keep reminding him of that priority. However, his priorities change when the smaller vessel Galileo, containing Spock and six other men (hence the episode's title), lands on a hostile planet and requires immediate assistance. With Kirk torn between duties, it's up to Spock to come up with a solution, but his adherence to logic doesn't sit well with some, most notably Boma (Don Marshall), whose behavior comes close to bigotry.

Racism and the implications of being in charge: those are the two key topics of this suspenseful Trek tale, and both are handled admirably thanks to the writers' focus on the tense relationship between the half-alien Spock and the entirely "human" crew under his command, while William Shatner is elegantly sidelined as far as the drama is concerned. Then again, Spock has always been the more interesting of the two leads, and Nimoy relishes every opportunity he gets to show a little of the Vulcan scientist's complex, enthralling (and, a rarity for science-fiction shows, Emmy-nominated) personality. In addition, no need to worry about excessive darkness: the deft humor returns in the final scene, which contains one of the absolute best exchanges between Kirk and Spock. Sci-fi doesn't get much more fun than this.


text: Pretty Peaches is moeilijk, zo niet onmogelijk, te vinden in een Britse videotheek. Daar zorgde de nieuwe censuurwetgeving halverwege de jaren tachtig voor. Het gaat verder dan de meeste pornofilms uit die tijd om de grenzen op te rekken. Na 1984 was het de grens al voorbij.<br />Je hoort niet vaak over een film die een expliciete behandeling van klysma's laat zien. Pretty Peaches deed dat wel. Alle andere scènes in de film, inclusief de verplichte orgie, verdwijnen uit de herinnering lang voordat die specifieke episode vervaagt. De plot is natuurlijk ondergeschikt aan de actie, maar het verhaal van het meisje dat na een verkeersongeluk aan geheugenverlies lijdt is nieuw en helpt ook om dit boven het gewone uit te laten stijgen. Zie het maar als je de kans krijgt.

text_en:
Pretty Peaches is difficult if not impossible to find in a British video shop. New video censorship legislation in the mid-80s saw to that. It goes further than most adult films of the period in pushing out the boundaries. After 1984 it was beyond the boundary.

You don't often hear of a film featuring explicit treatment of enemas. Pretty Peaches did. Every other scene in the film, mandatory orgy included, fades from the memory long before that particular episode dims. The plot is of course secondary to the main action, but the story of the girl who suffers amnesia following a road accident is novel and also helps to make this a cut above the ordinary. See it if you get the chance.


text:
De meeste XXX-films vind ik saai of walgelijk. En dat is jammer, want een van de eerste films die ik ooit heb gezien was Pretty Peaches I... deze film heeft alles. Toegegeven, het is meer dan tien jaar geleden dat ik hem heb gezien (hoewel ik hem nu download... ik heb hem op Sharaza gevonden, vandaar mijn behoefte om hem hier op te zoeken), maar hij werd al snel de standaard waar alle andere XXX-films aan moesten voldoen, sinds (de meeste houden mijn belangstelling niet langer dan tien minuten vast. Sommigen zouden zeggen dat dat lang genoeg is).
Het begin was genoeg om me te verleiden; ik wist dat dit geen doorsnee hardcorefilm zou worden (hoewel de ongekuiste versie heel hardcore is). Ik herinner me de plaats van het ongeluk nog heel goed... Ik heb er samen met mijn nieuwe vrouw naar gekeken (onze eerste 'vuile film' samen) en we hebben ons een ongeluk gelachen om de absurditeit ervan, maar het was een goede lach... Laat ik volstaan met te zeggen dat ik geloof dat onze zoon die nacht is verwekt.
Desiree Cousteau, waar je ook bent, ik ben nu beschikbaar... Trouw met me!

text_en:
Most XXX rated movies bore me or disgust me. Which is a shame, because one of the first ones I ever witnessed was Pretty Peaches I... this movie has it all. Granted, it's been over 10 years since I've seen it (though I'm downloading it right now... found it on Sharaza, hence my urge to look it up here), but it quickly became the standard all other XXX movies had to live up to, since (most don't hold my interest for more than ten minutes. Some would say that's long enough ;)).

The beginning was enough to hook me; I knew this wasn't going to be your typical hard-core movie (though the uncut version is very hard-core).

I remember the accident scene clearly... I watched it with my new wife (our first 'dirty movie' together) and we were both laughing our asses off at the absurdity of it all, but it was good laughter... suffice to say I believe our son was conceived that night.

Desiree Cousteau, wherever you are, I'm available now... MARRY ME!!!


text:
Deze volwassen klassieker is de persoonlijke favoriet van de onlangs overleden filmmaker Alex De Renzy, onder meer bekend van films als BABYFACE, FEMMES DE SADE en WILD THINGS. Veel fans zijn het daarmee eens. Persoonlijk denk ik dat sommige van zijn andere films misschien indrukwekkender zijn op puur seksuele schaal (met name de nu extreem moeilijk te vinden FEMMES DE SADE), maar dit is zonder enige twijfel zijn beste combinatie van keiharde seks en een lichtvoetig, luchtig epos.
Deze plot is in feite afkomstig uit Voltaires literaire klassieker 'Candide' over een naïef jong ding dat door iedereen wordt gemanipuleerd. Dit verhaal is beter bekend bij de meeste mensen door de gewaagde manier waarop het werd bewerkt door Terry Southern en Mason Hoffenberg voor hun bestseller 'Candy' uit de jaren zestig, zelf onderworpen aan een zwaar gecompromitteerde filmversie met Ewa Aulin in de titelrol met een volledige cast, waaronder Richard Burton en, eh, Ringo Starr?
De volwassen filmindustrie heeft dit tijdloze verhaal aangepast bij (op z'n minst) drie belangrijke gelegenheden. De Renzy's poging hier is zowel de beste als de bekendste. Voormalig Playmate Gail Palmer had (in werkelijkheid werd ze altijd kundig gesteund door types als Bob Chinn en Jeffrey Fairbanks) in hetzelfde jaar dat _PEACHES_ uitkwam met de voormalige GONG SHOW-bimbo Carol Connors (moeder van de populaire actrice Thora Birch!) de hoofdrol in de iets mindere vervolgfilm _CANDY GAES NAAR LA_. Gerard (DEEP THROAT) Damiano bracht het personage (min of meer) terug voor zijn eind jaren tachtig uitgebrachte _CANDY'S LITTLE SUGAR_ met de aanbiddelijke Ariel Knight. De latere prins van de vleselijke komedie Chuck Vincent bracht het verhaal uiteindelijk op zijn eigen, onnavolgbare manier op het scherm met _DIRTY LILLY_, waarbij hij de brutale squaw Beth Anna (de Hyaptia Lee van de ' Desirée Cousteau mag dan de ultieme sloerie zijn met een hoofd vol lucht en een lichaam dat gebouwd is voor bonken en stoten, maar het personage werd in de daaropvolgende decennia vrij radicaal herschreven. De tweede film, PRETTY PEACHES II, had Siobhan Hunter onderschat (een traktatie voor Ron Sullivan). Het is heel grappig om te zien hoe het ene stel ( _Het vreemdste stel_ ) van hersendode tot naïeve mensen verandert. Tien jaar later zou de latina-godin Keisha ( _De opvoeding van JENNIFER_ ) Peaches nog steeds afschilderen als louter onervaren en dus kwetsbaar voor de roofdieren om haar heen in het prachtige _Prettige dieren_ III: de vraag. Het verschil in benadering is misschien oppervlakkig, maar het zorgt voor een fascinerende groei in het personage van De Renzy, die liever verdergaat met het verhaal dat ze heeft gekozen om te vertellen, in afwachting van nieuwe tijden en gevoelens.

text_en:
This adult classic is late filmmaker Alex De Renzy's own personal favorite among a body of work that includes the likes of BABYFACE, FEMMES DE SADE and WILD THINGS. Many fans agree. Personally, I think that while some of his other movies might be more impressive on a purely sexual scale (the now extremely hard to locate FEMMES DE SADE in particular) this one surely stands as his best combination of hardcore sex with a honest to goodness light 'n' breezy bit o'plot.

Said plot actually derives from Voltaire's literary classic "Candide" about a naive young thing being manipulated by all and sundry. This story is better known to most people from the saucy reworking it received by Terry Southern and Mason Hoffenberg for their '60s bestseller "Candy", itself subjected to a heavily compromised film version with Ewa Aulin essaying the title role with an all star cast including Richard Burton and, er, Ringo Starr ?

The adult industry has adapted this timeless tale on (at least) three major occasions, De Renzy's attempt here being both the best as well as best known. Former Playmate Gail Palmer allegedly helmed (in actuality, she was always ably supported by the likes of Bob Chinn and Jeffrey Fairbanks) THE EROTIC ADVENTURES OF CANDY the same year PEACHES came out with former GONG SHOW bimbette Carol Connors (mother of mainstream actress Thora Birch !) who would also star in the slightly lesser sequel CANDY GOES TO Hollywood. Gerard (DEEP THROAT) Damiano revived the character (sort of) for his late '80s CANDY'S LITTLE SISTER SUGAR with the adorable Ariel Knight. Late prince of carnal comedy Chuck Vincent finally brought the tale to the screen in his own inimitable manner with DIRTY LILLY, putting saucy squaw Beth Anna (the Hyaptia Lee of the '70s) through her paces, emphasizing as per usual fun over, er, frolicking.

It's interesting to compare the CANDY series to PEACHES and its sequels. Where Palmer and Damiano were quite content to leave their much abused heroine a blissful bimbo unaware of the injustice heaped upon her, making her come across as if she'd been kicked in the head as a kid, De Renzy took a decidedly different route. Desirée Cousteau may be very much the ultimate ditz with a head full of air and a body built for bump 'n' grind but the character was rethought fairly radically for subsequent decades. The mid-'80s PRETTY PEACHES II had underrated Siobhan Hunter (a treat and a half in Ron Sullivan's very funny THE ODDEST COUPLE) elevating the part from brain-dead to naive. Still a decade later Latina love goddess Keisha (THE SEDUCTION OF JENNIFER) would portray Peaches as merely inexperienced and therefore vulnerable to those predators around her in the wonderful PRETTY PEACHES III : THE QUEST. The difference in approach may strike some as superficial window dressing but makes for a fascinating growth in the character as De Renzy rather than continue the story chose to retell the tale for new times and sensibilities.


text: De beste scène van de film is die waarin Joey Silvera twee padvindsters een joint geeft en zegt: 'Hier, meisje, rook wat dope!' Als die maffe professor weer eens tekeergaat, geeft Peaches hem de slang in zijn kont en krijgt hij een schot van zes meter recht uit haar spongat en slurpt hij het met oprechte verrukking op! Ik heb wel andere scat-films en regenvrouwen gezien, maar dit was de wildste die ik ooit heb gezien! In de jaren tachtig van de negentiende eeuw was er een Franse artiest die in Parijs hetzelfde nummer opvoerde. Hij ging in een kom water zitten, zoog het op in zijn rectum en schoot op een doel! Hij kon scheten laten als een kip 'Kikerrekee' of La Marsellise spelen. Hij verdiende meer geld dan Sarah Bernhart!

text_en: The best line of the movie is when Joey Silvera hands a joint to two Girl Scouts and says"Here little girl, smoke some dope!" Latter on this mad professor gives Peaches the hose up her butt and gets a twenty foot long shot straight out of her bunghole and laps it up with true delight! I have seen other scat films and rain women, but this was the wildest I have ever seen! There was a french performer "Le Petomane" in the 1880s who used to do the same act in Paris. He would sit in a bowl of water and inhale it up his rectum and fire at a target! "Le Petomane" means "He who breaks wind", he could fart like a chicken"Kikerrekee" or do La Marsellise. He made more money than Sarah Bernhart!


text:
'Peaches' is een naïeve sekspoes die de bruiloft van haar vader bijwoont, die aan een ander wordt gekoppeld, zij het iets roué, een sekspoes. Na de bruiloft rijdt Peaches weg, raakt bewusteloos door een auto-ongeluk en wordt daardoor verkracht door twee zwervers. Als ze bijkomt lijdt ze aan retrograde amnesie en kan ze zich niet herinneren wie ze is. Haar twee vriendelijke verkrachters nemen haar in huis, maar zeggen dat ze een baan moet zoeken. Als ze zich probeert te herinneren wie ze is, gaat ze naar een dokter, die een freak blijkt te zijn en haar een klysma geeft voor haar gekwelde smeekbeden en wat skifflemuziek. Intussen maakt haar vader zich zorgen over haar, maar moet eerst zijn huwelijksplichten vervullen, en als zijn kamermeisje klaagt, betrekt hij haar bij de huwelijksnacht. Enzovoort.
Ik heb Pretty Peaches ongeveer twee maanden geleden gezien en kan me er nu al niets meer van herinneren. Ik denk dat het een soort 'de geest die zichzelf beschermt' is <0xE2><0x80><0x93> een mechanische reactie omdat Pretty Peaches godvergeten slecht is. Om te beginnen vind ik verkrachting en gedwongen klysma's niet sexy. De plot is er niet en kabbelt maar door. Desiree Cousteau in de titelrol is sexy, maar ze kan niet acteren voor toffees. Alle anderen zijn lang niet zo aantrekkelijk, maar ze kunnen ook niet acteren. Het is niet grappig, het is niet sexy, het is niet onderhoudend, het is...' Het is saai en heel vaak gewoon ziek en walgelijk. Niet echt wat ik uit een pornofilm hoop te halen. Ik bedoel, bdsm is ook niet mijn ding, maar het is tenminste iets tussen volwassenen die het met elkaar eens zijn. Als je van klysma's en uitspattingen houdt, moet je het zelf weten. Maar verkrachting en gedwongen klysma's gaan mijn pet te boven.
Dit is des te teleurstellender omdat ik onvergelijkbaar beter werk van regisseur Alex de Renzy heb gezien. Ik geef meestal niet de laagste score van 1 op 10, maar vanwege de verkrachtingsscène maak ik een uitzondering. Laten we onze sloeriefilms schoonhouden, mensen!

text_en:
"Peaches" is a naive li'l sexpot who attends her father's wedding, who is getting hitched to another, although somewhat more rouée, li'l sexpot. After the wedding Peaches drives off, gets knocked unconscious in a car accident, and consequently raped by two drifters. When she comes to she suffers from retrograde amnesia and can't remember who she is. Her two friendly rapists take her in but stipulate that she has to get a job. Trying to remember who she is she sees a doctor, who turns out to be a freak and gives her an enema to her anguished pleas and some skiffle music. Meanwhile, her father is worried about her but has to attend to his nuptial duties first, and when his maid complains he includes her in the wedding night proceedings. And so on.

I saw Pretty Peaches about two months ago and already can't remember a thing about it. I guess this is some kind of "the mind protecting itself"-mechanism because Pretty Peaches is god-awful. For one, call me a square, but I don't find rape and forced enemas sexy. The plot is nonexistent and just rambles on. Desiree Cousteau in the title role is sexy, but she can't act for toffee. Everyone else isn't nearly as comely, but can't act either. It's not funny, it's not sexy, it's not entertaining, it's boring and quite often plain sick and disgusting. Not really what I hope to get out of a porn movie. I mean, BDSM isn't my cup either but at least it's between consenting adults. If you're into enemas and scat, have it your way. But rape and forced enemas are just beyond the pale.

This is all the more disappointing as I have seen incomparably better stuff from director Alex de Renzy. I don't usually give the lowest ranking of 1 out of 10 points, but I'll make an exception here because of the rape scene. Let's keep our scud movies clean, folks!


text: Voor een pornofilm die boven het niveau van het genre uitstijgt, is er echt meer nodig dan alleen maar muur-tot-muurseks; en met dat in gedachten noem ik Pretty Peaches een van de beste pornofilms die ooit zijn gemaakt. Het meesterwerk van Alex De Renzy heeft zoveel meer dan alleen seks en slaagt er zelfs in de belangstelling van het publiek vast te houden met een combinatie van goede humor, een paar interessante personages en een passend maffe plotlijn die genoeg ruimte laat voor kamerorgieën, klysma's en toevallige incestueuze relaties. De 'Peaches' van de titel verwijst naar onze heldin: een jong en heel naïef meisje dat in een jeep rijdt. Ze gaat erheen om haar vader te zien trouwen en daarna gaat ze haar eigen weg, tot grote ergernis van haar vader. Uiteindelijk rijdt ze in een jeep over een veld en raakt ze bij een botsing buiten westen. Een paar jongens vinden het meisje en besluiten haar te helpen door haar terwijl ze bewusteloos is te verkrachten. Ze wordt wakker met geheugenverlies en de twee jongens vinden het goed dat ze bij hen blijft, op voorwaarde dat ze een baan krijgt. Peach gaat op zoek naar wie ze 'in werkelijkheid' is.<br />De hoofdrol wordt gespeeld door pornoster Desiree Cousteau, en ze is echt geweldig! In films als The Devil in Miss Jones verwacht ik niet veel van de hoofdrolspeelsters wat uiterlijk betreft, maar Cousteau voldoet aan die trend. De welgevormde, weelderige schoonheid is een genot om naar te kijken, ook al is haar acteerwerk niet altijd van het allerhoogste niveau! Er is genoeg seks in de film; maar de seksscènes zelf gaan niet eindeloos door, zoals bij sommige andere pornofilms het geval is, en ze dienen hun doel heel goed. Het feit dat ze niet eindeloos doorgaan, betekent dat er genoeg tijd is om de film snel te laten gaan, wat ervoor zorgt dat hij niet saai wordt. Directeur Alex de Renzy heeft duidelijk ook gevoel voor humor, en delen van de film (zoals de aanloop naar de verkrachtingsscène aan het begin van de film) zijn erg grappig. Als de film ten einde loopt, is er minder aandacht voor personages en verhaal en meer voor seks, en culmineert de film in één grote orgie met een nogal schokkende steek in de staart! Al met al is Pretty Peaches zonder twijfel een van de beste pornofilms uit de jaren zeventig, en daarom zeer aanbevolen!

text_en:
For a porn film to rise above being just another entry in the genre, it really needs more than just wall to wall sex; and it is with that in mind that I name Pretty Peaches as one of the best porn films ever made. Alex De Renzy's masterpiece has so much more than just sex and actually manages to hold the audience's interest throughout with a combination of good humour, some interesting characters and a suitably wacky plot line that leaves plenty of room orgies, enemas and accidental incestuous relations. The 'Peaches' of the title refers to our heroine; a young and very naive girl who drives a jeep. She's off to see her father get married and after doing so, sets off on her own way; much to the dismay of her father. She ends up roaring across a field in a jeep and has a crash resulting in her being knocked out. A couple of guys find the girl and decide to help her, by raping her while unconscious. She wakes up with amnesia and the two guys agree to let her stay with them; on the condition she gets a job. Peaches then sets off to find who she 'really' is.

The lead role is taken by prolific porn star Desiree Cousteau, and she's just great! Films such as The Devil in Miss Jones have made me not expect much in the looks department from the lead actresses, but Cousteau bucks that trend nicely. The curvaceous buxom beauty is a delight to watch, even if her acting is not always the greatest! There's plenty of sex in the movie; but the sex scenes themselves don't go on and on as is the case with some other porn movies and they serve their purpose really well. The fact that they don't go on and on means that there's plenty of time for the film to move along quickly which ensures it doesn't get boring. Director Alex de Renzy obviously has a sense of humour too and parts of the movie (such as the build up to the rape scene towards the start of film) are very funny. As the film draws to a close; there's less focus on characters and story and more on sex and the film culminates in one great big orgy scene with a rather shocking sting in its tail! Overall, Pretty Peaches is without doubt one of the best porn films of the seventies and for that reason is highly recommended viewing!


text: Toen porno voor het eerst op de voorgrond trad, gebeurde dat met een reeks grote filmsterrenfilms zoals deze uit 1978. In tegenstelling tot de volwassen films van tegenwoordig, streefden films in die tijd naar 'echt' amusement. Hoewel deze film alle diepte heeft van een Keystone Kops-film, is de inspanning om verhalen te vertellen en echte films te maken duidelijk aanwezig. Van maffe personages die geschikt zijn voor een harde sekssong, zijn er ook echte sets, locaties en zelfs kostuums. De seksscènes zijn over het algemeen, hoewel expliciet, erg kort. Ja, alle actie is duidelijk te zien, inclusief de beruchte 'geldshots' van porno, maar de meeste superclose-ups van lichaamsdelen die met elkaar in verbinding staan zijn verdwenen. Je krijgt de indruk dat de filmproducenten er meer in geïnteresseerd waren om hun acteurs te laten zien dat ze in vrijwel realtime echte seks hadden. Ook ontbreken de implantaten en de geperfectioneerde lichamen die tegenwoordig zo populair zijn. Bovendien worden de vrouwen, zoals bij de meeste erotische films uit de jaren zeventig, van nature gepresenteerd. Het hoofdpersonage, Desiree Cousteau, begon haar carrière als filmmaakster als een doorsnee actrice in B-films. Omdat ze geen echt succes kon behalen, stapte ze over op volwassenenfilms en bleef ze vele jaren populair.

text_en: When porn first went "mainstream," it did so with a series of big screen feature films like this one from 1978. Unlike the adult films of today, movies back then aspired to be "real" entertainment. While this movie has all the depth of a Keystone Kops movie, the effort at storytelling and real movie making is clearly there. From wacky characters suitable for a hardcore sex-romp, it also features real sets, locations, and even costumes. In general, the sex scenes, while explicit, are very short. Yes, all the action is clearly shown, including porn's infamous "money shots," but gone are most of the super close-ups of body parts connecting. One gets the sense that the movie makers were more interested in showing their actors having real sex in near real time. Also absent are the implants and finely honed bodies so popular today. Additionally, as is true with most seventies erotica, the women are presented ala natural. It's main character, as portrayed by Desiree Cousteau started her movie-making career as a mainstream actress in B movies. Unable to achieve any real success, she transitioned into adult films and remained popular for many years.


text: Ondanks het feit dat de plot flinterdun is, en er sprake is van domme nasynchronisatie, storende wreedheid en onnodige humor, is deze film een uitstekende demonstratie van Yuen Biao's talenten. De plot gaat over een advocaat die een burgerwacht wordt terwijl hij in aanvaring komt met Cynthia Rothrock. De actiescènes zijn ongelooflijk. Yuen Biao en Cynthia Rothrock spelen een paar scènes die tot de beste van HK behoren. Mijn favoriet was Yuen Biao die het opneemt tegen Melvin Wong. Het is het soort gevecht waardoor je je afvraagt waarom hij niet zo populair was als Jackie Chan.

text_en: Despite having a thin plot, silly dubbing, disturbing brutality, and unnecessary humour, this film stands as an excellent showcase of Yuen Biao's talents. The plot deals with a lawyer becoming a vigilante while running afoul of Cynthia Rothrock. The action scenes are incredible. Yuen Biao and Cynthia Rothrock are placed in some set pieces that are among HK's finest. My favourite was Yuen Biao facing off against Melvin Wong. It's the kind of fight that makes one wonder why he wasn't as popular as Jackie Chan.


text:
Ik heb net de nieuwe drakenversie van de film gekregen, hoewel ik hem tot gisteravond nog nooit had gezien. Ik heb nog niet naar de extra's gekeken, hoewel ik hier heb gelezen dat dit de 'angstaanjagende' Kantonees-versie van de film is. Ik moet toegeven dat ik teleurgesteld ben in de film, hoewel ik nog steeds een redelijke score kan rechtvaardigen. Ik vond Yuen Biao en de hoofdschurk echt goed. Ik realiseerde me net dat _Bad Egg_ werd gespeeld door de regisseur, haha. De film had een paar goeie grappen, misschien af en toe onbedoeld, maar ook een paar geweldige acties.
Maar er waren veel problemen met de montage en het stuntwerk. Ik weet dat ze die films snel en voor weinig geld maken, maar deze leek slordiger in elkaar gezet dan de meeste andere. Bovendien waren er veel te veel momenten waarop ik draden zag of duidelijk de gezichten van de stuntmannen kon zien. Vooral voor Rothrock. Soms hadden ze de man opgemaakt. En een van de dubbelgangers voor haar leek op Biao zelf. Ik weet dat je met zulke dingen nooit perfect kunt zijn, maar het was gewoon veel duidelijker dan in veel andere films van dat genre die ik heb gezien. In een actiefilm zie je dat soort hellingeffecten wel vaker. Het meest voorkomende voorbeeld is een speedboot die tegen de onderkant van een andere boot slaat en door de lucht schiet. Dat zie je ook wel eens bij auto's. Hier, in _Above the Law_, zie je het met een auto die Yuen Biao achternazit en van een geparkeerde auto valt. De auto staat natuurlijk voor een reling hoog in een parkeergarage. En ik ken mijn modellen niet, maar het is waarschijnlijk een Mitsubishi, want die hebben in de jaren tachtig ELKE Hongkong-actiefilm gemaakt. Maar de geparkeerde auto stond niet bepaald laag bij de grond. De rijdende auto heeft geen voorwerpen geraakt om de voorkant op te tillen. Hij springt gewoon over de ander heen alsof het een oprit is. Ik weet niet of dit een echte klacht is. Het was vreemd, maar hysterisch.
Als we het over aanbevelingen hebben en ik moet iets uitsluiten met Jackie Chan, Sammo Hung of Jet Li, dan zou ik een van de eerste vier In the Line of Duty-films aanbevelen. Maar het is nog steeds een goede actiefilm en elke fan van Yuen Biao in het bijzonder moet hem echt zien.

text_en:
I just got that new Dragon Dynasty version of the film, though I'd never seen it before last night. Haven't watched any of the extras yet, though from what I've read here this is the "downbeat" Cantonese cut of the film. I must admit I'm disappointed in the film, though can still justify a decent score. I really liked Yuen Biao as well as the lead villain. I just realized that Bad Egg was played by the director, haha. The film had some big laughs, perhaps occasionally unintentional, but also some great action.

There were a lot of problems with the editing and stunt-work though. I know they make these movies fast and for not much money, but this one seemed cut together more carelessly than most. Also, despite how talented all the stunt people and the leads are in the film's action scenes, there were way too many moments where I saw wires or could clearly see the faces of stunt-doubles. Especially for Rothrock. Sometimes they'd put makeup on the guy. And one of the doubles for her looked like Biao himself. I know you can never be perfect with such things, but it was just much more obvious than in many other films of the genre that I've seen.

On sort of a side note, you ever notice the ramp effect with vehicles in action movies? The most common example would be of a speedboat hitting the low end of another boat and rocketing through the air. You occasionally see this with cars too. Here in Above the Law a.k.a. Righting Wrongs, you see it with a car chasing down Yuen Biao going off of a parked car. Of course the car is in front of a railing up high on a multi-level parking garage. And I don't know my models but it's probably a Mitsubishi since they made it into EVERY Hong Kong action movie in the 80s. But the parked car wasn't particularly low to the ground. The moving car didn't hit any objects to lift it's front end up. It just jumps the other like a ramp. I don't know if this is really a complaint. It was odd, but hysterical.

If we're talking recommendations and I have to exclude anything with Jackie Chan, Sammo Hung, or Jet Li, I'd recommend any of the first four In the Line of Duty movies over this. But it's still a decent action movie and any fan of Yuen Biao in particular really needs to see it.


text: '_Righting Wrongs_'is een geweldige demonstratie voor alle betrokkenen, met alles erop en eraan. Yuen Biao straalt, en ik heb Cynthia Rothrock en Richard Norton nog nooit zo goed zien vechten. Maar ik moet erop wijzen dat er twee heel verschillende versies beschikbaar zijn.<br />De originele HK-versie is beschikbaar onder de titel'_Righting Wrongs_ ', maar er is ook een Engelse versie die 'Above The Law' wordt genoemd. Dit is niet zomaar een herhaling. Het grootste deel van de film lijkt erg veel op elkaar, maar de slotscène is grondig geherstructureerd en eindigt heel anders dan het origineel! Beide films zijn verbazingwekkend, een vroege demonstratie van Corey Yuens vaardigheid, die nu zo goed wordt uitgebuit door Hollywood.

text_en:
"Righting Wrongs" is a great showcase for all involved, with solid martial arts action throughout. Yuen Biao shines, and I've never seen Cynthia Rothrock, and Richard Norton do better. But, I have to point out that there are 2 quite different versions available.

The original HK version is available subtitled as "Righting Wrongs". but, there is an English-dubbed UK version, known as "Above The Law". This is not just the usual re-dubbing. Most of the film remains extremely similar, but the conclusion has been extensively restructured, and ends quite differently from the original! either film is just amazing, an early showcase for Corey Yuen's skill, exploited so well by Hollywood, now.


text:
De beroemde choreograaf Cory Yuen (The TRANSPORTER 1 & 2, X-MEN EN ROMEO MOET STERVEN) regisseerde een film over Hongkong, vol met botbrekende stunts en meesterlijke vechtscènes met een hele cast van meesters in de oosterse en westerse vechtkunst die elkaars pad kruisen.
Boven op de wet (ook wel bekend als'rechtszaken') kwam een verhaal over een burgerwacht met duistere aspecten die gebaseerd zijn op corruptie bij de politie en de rechtschapenen die de wet verbuigen om hun eigen gerechtigheid te zoeken. De verbluffende vechtkunst choreografie van Cory Yuen schakelt naar een hogere versnelling en maakt van deze ondergewaardeerde politiefu-klassieker een favoriet van fans.

Het acrobatische kungfu-genie Yuen Biao (EENS IN CHINA, SHANGHAI EXPRESS (ook wel bekend als MILLIONAIRE). SEXPRESS, DE PRODIGISCHE ZOON) speelt een gerechtsdienaar wiens meedogenloze vastberadenheid om een onaanraakbare gangster uit de weg te ruimen (James Tien <0xE2><0x80><0x93> Bruce Lee's THE BIG BOSS, FURY) hem ertoe heeft gebracht een reeks onethische tactieken toe te passen. Zijn onderzoek wordt gecompliceerd door de komst van een vrouwelijke inspecteur (gespeeld door Cynthia Rothrock, wereldkampioen karate en wapenexpert).

Van alle vechtfilms uit de jaren tachtig waarin ik Yuen Biao heb zien optreden, was ABORTUS een van zijn beste prestaties als acteur en vechtfilmacteur. Hij wisselt klappen uit met de onverslaanbare kickbokser Peter 'Sugarfoot' Cunningham vecht ook tegen Cynthia Rothrock in een gevecht van traditionele kung-fu, acrobatische vechtbewegingen en handboeien. Hij heeft een Jackie Chan-stuntscène waarin hij zijn snelheid en flexibiliteit gebruikt om voortsnellende auto's te ontwijken.
Cory Yuen heeft deze scènes prachtig in elkaar gezet en het legendarische gevecht tussen Cynthia en Biao toont hun overeenkomsten in timing en vaardigheid, wat hun gevecht tot een van de favorieten maakt. Karen Shepard, ook een vaardige Amerikaanse vechtster en een expert in de gemengde vorm van Wun Hop Kuen Do kung-fu, verdedigt Cynthia met de dodelijke kettingzweep. De acteur Melvin Wong (Esther CONDORS en DESCENDANT VAN VING CHUN <0xE2><0x80><0x93> naar de film verwezen als BULLETPROOF MONK <0xE2><0x80><0x93>) krijgt ook een rol op het witte doek om een paar vechtsporten tegen Yuen Biao uit te voeren. De resultaten van de schermgevechten leverden de film een nominatie op voor de uitreiking van de Hong Kong Film Awards in 1987.
Natuurlijk weten de fans al dat Cynthia Rothrock de koningin van de kungfu is en een meester in verschillende vechtsporten als tae-kwon-do, Wushu, Northern Shaolin kung-fu en Tang Soo Do. Haar vaardigheden maakten haar tot een beroemd icoon in de sport, maar helaas wordt ze nog steeds zwaar onderschat en overschaduwd door het succes van Jackie Chan en Jet Li Haar rollen in talloze Amerikaanse films lijden aan slechte intriges en choreografie, maar haar aanwezigheid in Hongkongse films straalt net zo als die van Jackie Chan, en Jet Li doet dat ook in het buitenland. Door haar capaciteiten is ze in het voordeel ten opzichte van veel van de hedendaagse martial-artssterren, en het is teleurstellend dat haar films in het Oosten niet de juiste erkenning krijgen.
Voor een film uit de jaren tachtig was Above the Law een geweldige acteur in de martial-artscinema, en alle ervaren experts deden het geweldig. Ik hoop dat het overschaduwen van deze klassieker in het Westen zal eindigen met de release van de nieuwe versie van de Drakendynastie en dat ze een groter publiek zal trekken om het soort erkenning te krijgen dat ze verdient als ster.
Deze film was ook een van de beste voorstellingen van Cynthia en Biao in de tijd van het schermgevecht, maar de lof gaat naar Cory Yuen vanwege zijn vaardige regie en de casting van actiefiguren uit beide werelden om de touwtjes in handen te nemen. Deze film zal een klassieker blijven in de cinema van de oosterse vechtsporten en een onvergetelijke botsing tussen twee legenden in de oosterse vechtsporten die de juiste erkenning verdienen.

text_en:
Famed martial arts choreographer Cory Yuen (THE TRANSPORTER 1 & 2, X-MEN and ROMEO MUST DIE) directed a Hong Kong film, loaded with bone-crushing stunts and masterful fight scenes with an assembled cast of martial arts masters from the East and West to cross paths.

ABOVE THE LAW (aka RIGHTING WRONGS) obtained a vigilante story with dark toned aspects that relies on police corruption and the righteous bending the law to seek their own justice. The stunning martial arts choreography by Cory Yuen kicks into high gear to help make this underrated cop-fu classic a fan favorite.

Acrobatic kung-fu genius Yuen Biao (ONCE UPON A TIME IN CHINA, SHANGHAI EXPRESS (aka MILLIONAIRE'S EXPRESS), THE PRODIGAL SON) plays a court prosecutor whose relentless determination to do away with an untouchable gangster (James Tien- Bruce Lee's THE BIG BOSS, FIST OF FURY) has led him to employ a series of unethical tactics. His investigation becomes complicated by the arrival of a female inspector (played by 5-Time World Karate champion and weapons expert Cynthia Rothrock).

Out of all the '80s era fight flicks I have seen Yuen Biao perform in, ABOVE THE LAW was one of his better efforts as an actor and screen fight performer. He exchanges blows with undefeated kickboxing legend Peter "Sugarfoot" Cunningham in a (POLICE STORY-style) glass-shattering fight, he also battles Cynthia Rothrock in an engagement of traditional kung-fu, acrobatic fight moves and handcuffs. He has a Jackie Chan stunt moment where he uses his speed and flexibility to dodge speeding cars.

Cory Yuen staged these sequences wonderfully and the legendary fight between Cynthia and Biao shows their similarities in timing and skill, which makes their battle an all-time favorite. Karen Shepard, who is another skilled fighter from America and an expert in the mixed art form of Wun Hop Kuen Do kung fu, faces off against Cynthia with the lethal chain whip. Actor Melvin Wong (EASTERN CONDORS and DESCENDANT OF WING CHUN- the film referred in BULLETPROOF MONK-) also gets screen time to execute some martial arts against Yuen Biao. The results of the screen fights earned the film a nomination for Best Action Choreography at the 1987 Hong Kong Film Awards.

Of course, fans already know that Cynthia Rothrock is kung-fu's queen of action and a master in various forms of combat like Tae Kwon Do, Wushu, Northern Shaolin kung-fu and Tang Soo Do. Her skills made her a celebrated icon in the sport but unfortunately, she remains highly underrated and overshadowed by the mainstream success of Jackie Chan and Jet Li. Her roles in countless American movies suffer from bad plots and choreography but her presence in Hong Kong films shine like Jackie Chan, and Jet Li does internationally. Her capabilities give her the advantage over many of today's mainstream martial art stars and it is disappointing that her films in the East do not get the proper recognition.

For a film made in the '80s, ABOVE THE LAW was a great actioner in martial arts cinema, and all the skilled experts did a great job with their performance.

I hope the overshadowing of this classic in the West will end with the new Dragon Dynasty release and capture a wider audience to gain her the type of recognition she deserves as a star.

This film was also one of Cynthia and Biao's best performances in screen combat during that era but the praise goes to Cory Yuen because of his skillful direction and casting of martial arts action figures from both worlds to pull the strings. This film will remain a classic in the cinema of martial arts and an unforgettable clashing of two legends in martial arts that deserve the proper recognition.


text:
Cynthia Rothrock wees een rol tegenover Jackie Chan af om een grotere rol te spelen in deze Yuen Biao-actiethriller. Biao speelt een advocaat die het recht in eigen hand neemt wanneer de slechteriken een goede vriend van hem buiten het gerechtsgebouw neerschieten (vandaar de Engelse titel 'Boven het recht'). Rothrock speelt een bijna identieke rol als in de eerdere klassieker 'Ja, mevrouw'. Corey Yuen Kwai gaat nog een stapje verder in 'Ja, mevrouw', waardoor Biao en Rothrock er beter uitzien dan ooit in een aantal indrukwekkende actiescènes.
Biao's acrobatische talenten worden schitterend getoond terwijl hij draait, schopt, abseilt en alle beschikbare wapens gebruikt (vazen, bijlen en lijken!). in een poging de misdaden van anderen te straffen.
Dit is de definitieve actiefilm uit de jaren tachtig van de vorige eeuw, die gemakkelijk te vergelijken is met 'Police Story' en die in de verzameling van elke fan een ereplaats moet krijgen.
Ook moet je, als dat mogelijk is, de 'Universe'-dvd kopen, want die bevat beide versies van de film en de oorspronkelijke taal.

text_en:
Cynthia Rothrock turned down a part opposite Jackie Chan to play a larger role in this Yuen Biao action thriller. Biao plays a lawyer who takes the law into his own hands when the bad guys shoot a good friend of his outside the courthouse (hence the UK title 'Above The Law'). Rothrock plays an almost identical role to that of the earlier genre classic 'Yes, Madam'. Corey Yuen Kwai takes the action a step further than that in 'Yes, Madam', making Biao and Rothrock look better than ever in a number of impressive action sequences.

Biao's acrobatic talents are showcased magnificently as he flips, kicks, abseils and uses all available weapons (vases, axes and dead bodies!) in an attempt to punish the crimes of others.

This is the definitive Hong Kong action flick of the 80's, easily on a par with 'Police Story' and should take pride of place in any fan's collection.

Also, if possible, get the 'Universe' DVD as this contains both versions of the film and the original language.


text: Dit is een geweldige HK-actiefilm en net als bij de meeste van die films draait het allemaal om de actie. De hele industrie van HK lijkt min of meer op de Amerikaanse B-filmmarkt, met figuren als Dolph Lundgren, Van Damme en natuurlijk Cynthia Rothrock. Het belangrijkste verschil is echter de hoge kwaliteit van de actiescènes in de HK-films. Ze bevatten de stompzinnige intriges en de huichelachtige acteerprestaties van DTV-Amerikaanse films, maar mijn god, wat kunnen die kerels goed acteren.<br />Deze film heeft vrijwel geen plot, maar dat is natuurlijk niet belangrijk. Wat er wel in zit is de actiefilm Yuen Biao (beter bekend als een van de drie draken, met Jackie Chan en Sammo Hung). Biao was een van de drie favoriete zonen van het genre. Je zou kunnen zeggen dat Biao ook een betere vechter was dan Chan, maar natuurlijk haalde Chan de meest verbazingwekkende stunts uit de drie legenden. Ook was Cynthia Rothrock in die tijd misschien wel de populairste vrouwelijke actiester op HK. Ze was een topper in de filmwereld en trok de klanten aan nog voordat Michelle Yeoh de nummer één in de categorie 'lekkere kont' werd! Ik moet zeggen dat ik Rothrock wel mag. Ze is een gemene dame en ze schopt tegen je billen zoals de besten. De hoge, schoppende slachting die Cynthia tentoonspreidt, vooral in haar HK-films, is gewoon te gek, echt te gek! Het probleem is dat de Amerikaanse filmindustrie niet zoveel tijd en energie besteedt aan de vechtscènes als in Hongkong. Tegenwoordig ziet de gemiddelde vechtscène van Rothrock er heel conventioneel uit, terwijl ze natuurlijk alleen al door het feit dat ze aan het kickboksen is nog steeds sexy is. _Righting Wrong_ is natuurlijk tot de nok gevuld met octaanrijke en fantasierijke gevechten, en de film sleept nooit. Rothrock is geweldig op het gebied van actie en heeft een paar geweldige gevechten, onder andere met Biao, terwijl Biao ook geweldig is en een paar geweldige bewegingen en stunts laat zien. Dit is simplistisch amusement en een lesje voor Amerikaanse films over hoe het moet.

text_en:
This is a great HK action flick and like most of them, it's all about the action. Essentially the whole industry in HK is more or less like the American B-movie action market, starring the likes of Dolph Lundgren, Van Damme and of course Cynthia Rothrock. The main difference though is the high level of quality in the action of the HK movies. They feature the inane plots and hokey acting of DTV American movies but my god can those guys do good action.

This film is virtually plot free but of course that isn't important. What it does have is action legend Yuen Biao (Best known as one of the three dragons, with Jackie Chan and Sammo Hung). In the 80's Biao was one of the three favourite sons of the genre. Arguably Biao was also the better fighter than Chan, but of course Chan did the most amazing stunts of the three legends. Also at the time perhaps the most popular female action star in HK was Cynthia Rothrock. She was big box office fodder and drew in the punters even before Michelle Yeoh became the number one bad ass beaatch! I have to say I like Rothrock. She is one mean lady and kicks buttock like the best of them. The high kicking carnage dished out by Cynthia, particularly in her HK movies is just hot, really darn hot! Rothrock moved away from those movies in the early 90's and had a brief slew of theatrical films in the US before dropping into the DTV market where she remains a popular draw. The problem is that American cinema doesn't spend the time and energy on the fight sequences like they do in HK. Nowadays the average Rothrock fight scene looks very conventional, while of course still remaining sexy by the sheer fact she is kicking booty. Righting Wrong of course is full to the brim of high octane and imaginative fights and the film never drags. Rothrock is superb in the action department and has some great fights, amongst others a great fight with Biao, while Biao is also superb, showcasing some amazing moves and great stunts. This is simplistic entertainment and a lesson to American movies on how it's done. ***


text: 1ste gezien: 2/2/2010, 7 van de 10 (Dir-Corey Yuen): Goed uitgevoerde actiefilm met ongelooflijk goed in elkaar gezette actiesequenties. Het verhaal gaat over een aanklager, gespeeld door Yuen Biao, die het recht graag in eigen hand neemt zodra hij de kans krijgt. Als de uitspraak van de rechtbank gunstig is voor de schuldige partij, gaat hij achter elk van hen aan. Cynthia Rothrock speelt een agent die achter hem aan zit voor de moord op een van de schuldigen die door de rechtbank is vrijgesproken. Dit is een interessante wending in het verder formulaire verhaal omdat je eigenlijk niet weet naar wie je moet uitkijken. Beide partijen proberen gewoon hun werk te doen, maar met hun vechttechnieken voegen ze wel een beetje overtuiging toe. Een slechte agent wordt uiteindelijk de echte schuldige, en de twee sterren werken uiteindelijk samen om hem ten val te brengen, maar niet zonder veel slachtoffers te maken. De vechtscènes zijn bijzonder goed gechoreografeerd en je voelt ook de passie van de hoofdpersonen, en ik denk dat dat het verschil maakt in deze film. Er zit ook een beetje humor in de bijpersonen, maar de film gaat voornamelijk over de actie. Ik ben meestal niet zo dol op dit soort films, maar dit was zo goed uitgevoerd dat het me echt verbaasde en ik kon niet ophouden met kijken. Bravo Corey Yuen! En toen nam je een eenvoudige actiefilm van 80's en maakte die bijzonder, ondanks de eenvoud.

text_en: 1st watched 2/2/2010  7 out of 10 (Dir-Corey Yuen): Well done action movie with incredibly well crafted action sequences. The story is about a prosecutor, played by Yuen Biao, who likes to take the law into his own hands whenever he gets the chance. If the court ruling is in favor of the guilty party, he goes after them individually. Cynthia Rothrock plays a cop who's after him for the murder of one of the guilty parties that was let go by the courts. This is an interesting twist on the otherwise formulaic story because you really don't know who to route for. Both parties are just trying to do their jobs but both do add a little persuasion with their fighting skills. A bad cop ends up being the real guilty party and the two stars eventually team up to bring him down but not before many deaths. The fighting sequences are extremely well choreographed and you also feel the passion within the main characters and I think that's what makes the difference in this movie. There is a little humor thrown in as well coming from side characters but mostly the movie is about the action. I'm not usually much for these type of movies but this was so well executed it really surprised me and I couldn't stop watching. Bravo Corey Yuen!!  you took a simple 80's action-revenge movie and made it special despite it's simplicity.


text: Ik ben al een fan van YB zolang ik JC heb, het is moeilijk te geloven dat hij het nooit op dezelfde manier heeft 'gemaakt' als JC & SH. Naar mijn mening is hij net zo goed in vechten, acrobatiek en stunts als JC & SH bij elkaar, en dat wil wat zeggen. Ik ben een enorme fan van JC & SH. Deze film is perfect voor Yuen. Hij is in staat om zelf te schitteren op ongelooflijke momenten van genialiteit! ZIE HET NU!

text_en: I've been a fan of YB for as long as I have JC, it's hard to believe he's never quite "made it" in the same way as JC & SH. In my opinion he's as good at fighting , acrobatics and stunts as JC & SH put together and that's saying something. I'm a huge fan of JC & SH. This movie is perfect for Yuen. He's able to shine in his own right with some unbelievable moments of genius! SEE IT NOW!


text:
Voor iedereen die 'Een hinderlijke waarheid' heeft gezien, zul je dezelfde theorieën, bewijzen en boodschap herkennen in dit veel oudere werk. Maar er is zooooo veel meer. Dit programma slaagt erin de hele milieugeschiedenis van de wereld te omvatten, maar vanuit een toekomstig perspectief bekijk je de plek waar we nu zijn vanuit een enigszins onpersoonlijke invalshoek.
Vermakelijk, aangenaam en boordevol informatie die niet wordt afgestompt, maar toegankelijk blijft. James Burke heeft zoals altijd de gave om formidabel ingewikkelde zaken begrijpelijk te maken zonder tegen je in te gaan. Hoewel ik een bewonderaar ben van de doelstellingen van Al Gore als milieuactivist, is dit een veel intelligenter georganiseerd en veelomvattender stuk werk.
Als ik een leraar natuurwetenschappen was, zou ik het doen.' Dat zou ik voor mijn lessen nodig hebben.

text_en:
For anyone who's seen "An Inconvenient Truth", you'll recognize the same theories, evidence and message in this much earlier work. But there is sooooo much more. This program manages to include the entire environmental history of the world, but, coming from a future perspective, takes a good look at where we are now from a somewhat impersonal view.

Entertaining, enjoyable and packed FULL of information that's not dumbed down, but remains accessible. James Burke, as always, has a knack for making formidably complex issues understandable without talking down at you. Although an admirer of Al Gore's goals as an environmentalist, this is a far more intelligently organized and comprehensive piece of work.

If I was an earth science teacher, I'd require this for my classes.


text:
Ik heb dit programma een keer midden in de jaren negentig op Discovery gezien, omdat ik Connections al eerder had gezien en Burke als de verteller wel leuk vond. Hij heeft het talent om gegevens samen te persen zonder ze aan te dikken of er een zinloos drama aan toe te voegen. Ik herinnerde me alleen het einde en dacht dat als de opwarming van de aarde zou doorgaan, de Oostzee de nieuwe tropen zou worden. Deze win-winsituatie heeft me veel geholpen.
Een tijdje geleden zag ik een nieuwe Discovery-show met 'Project Aarde' met stompzinnige ideeën om de opwarming van de aarde tegen te gaan en prognoses die iedereen in twijfel kan trekken. Vanwege hun uitgebreide (en kostenefficiënte) onpraktische ideeën herinnerde ik me Burkes documentaire en besloot die te bekijken. Vreemd genoeg was hij gratis op YouTube en het was de moeite waard. Het eerste deel is gebaseerd op de geschiedenis van voor 1990. Het is misschien niet perfect, maar het is de moeite waard om te bekijken. Ik had nooit gedacht dat er vanwege de natuurlijke temperatuurverandering historische gebeurtenissen zouden plaatsvinden. Door de stijging van de temperatuur in 300 B.C. smolten de Alpen voor Rome om er het hele jaar door gebruik van te maken, en in 450 A.C. werd het kouder en kregen we de donkere middeleeuwen. Vikingen waren dom en trots genoeg om liever dood te vriezen dan bomen te planten, zich aan te passen en te overleven. Ik wist niet eens dat inkt kon bevriezen en de economie van de tijd kon beïnvloeden. En ik heb de schoorsteen echt onderschat. Wie weet wat je in deze show zult ontdekken.
De enige slechte kant is het tweede deel met speculaties over de toekomst. Hoewel er na 20 jaar veel was misgegaan, is er toch iets waargemaakt. Nu is iedereen consument, overbevolking is een probleem en de olieprijzen zijn omhooggegaan om er oorlogen voor te creëren. En nu helpt de oliecrisis bij het maken van efficiëntere auto's. De rest helpt bij het bestrijden van speculaties over de opwarming van de aarde. Er zijn duidelijk veel dingen niet gebeurd en we moeten niet bang zijn voor elke slechte prognose.
De show is niet perfect, maar er zit veel echte wetenschap in en eenvoudige, goedkope alternatieven voor het probleem. Ik kon er nog steeds niet achter komen waarom we geen zout in het noorden van de Atlantische Oceaan moesten dumpen om de temperatuur kunstmatig te regelen. Mijn favoriete onderdeel is de reclame waarin ouders hun kinderen naar de vuilstort rijden om het niet aan hen over te laten. Ik ben misschien niet perfect, maar dit soort dingen maakt me milieuvriendelijker en ik beveel dit programma aan bij jou en je kinderen.

text_en:
I watched this show once in mid 90s on Discovery because I saw Connections before this and liked Burke as the narrator. He has the nag to compress data without watering it down or adding pointless drama to it. I remembered only the end and figured if global warming was to happen, Baltic would become the new tropics. This win-win situation helped me a lot.

A while ago I saw new Discovery show "Project Earth" with lamebrain ideas to stop global warming and prognoses that anyone can question. Because of their expansive (and none cost-efficient) impractical ideas that I remembered Burkes documentary and decided to review it. Oddly it was for free on YouTube and it was worth it.

The first part is based on history before 1990. It may not be perfect but it is worth to watch. I never thought that because of natural temperature change historical events happen. Temperature rise in 300BC melted the Alps for Rome to exploit all year round and then in 450AD it got colder and we got the dark ages. Vikings were dumb and proud to freeze to death rather than plant trees, adapt and survive. I didn't even know that ink could freeze and effect economy of the time. And I really underestimated the chimney. Who knows what you may discover form this show.

The only bad side is the second part with speculations about the future. Though after 20 years much was wrong, some thing did come true. Now everyone are consumers, overpopulation is a problem and oil prices went up creating wars for it. And now oil crisis helps make more efficient cars. The rest helps support against global warming speculations. Obviously many things did not happen and we shouldn't be scared by every bad prognosis.

The show isn't perfect but it has a lot of real science in it as well as simple cheap alternatives to the problem. I still couldn't figure out why not dump salt in the north of Atlantic to artificially regulate temperature? My favorite part is the ad where parents drive their kids to the dump so not to leave it up to them. I may not be perfect but its old stuff like this that made me more ecofriendly and I recommend this show to you and your kids.


text: Meer diepgang, en twintig jaar eerder dan de waarschuwing 'Een ongelukkige waarheid'. Op de televisie uitgezonden en tegenwoordig moeilijk te vinden. Het zou op dvd moeten worden uitgebracht en onder alle milieuactivisten verspreid moeten worden, zodat ze het met hun familie en vrienden kunnen delen, zodat ze kunnen helpen een verwoestende toekomstige klimaatverandering te voorkomen. Burke maakt gebruik van vroege, door de computer versterkte voorspellingen. De hypothese van de 'hoe, waar en wat' van de opwarming van de aarde. Zal geen zin hebben voor degenen die weigeren te geloven in Greenhouse Effects, de opwarming van de oceaan en vervuiling. Schildert geen rooskleurig beeld dat zijn film zou verkopen. Het is iets verder reikend dan de huidige 'een ongelukkige waarheid'.

text_en: More depth, and 20 years earlier than "An Inconvenient Truth" warning. Aired on public television, and hard to find these days. It should be on DVD and circulated to all environmentalists so they can share with their families and friend so they can help prevent a devastating future climate changes. Burke uses early computer enhanced predictions. Hypothasises How, Where and Whats of global warming. Will not make sense to those who refuse to believe in Greenhouse Effects, Ocean Warming, and pollution. Does not paint a rosy picture that would sell his film. It is a little bit more far reaching than the current "An Inconvenient Truth." I.M.H.O.