text:
Nadat ik enkele commentaren van andere medewerkers had gelezen, had ik het gevoel dat ik een paar kwesties moest ophelderen.
Dit was een onafhankelijk geproduceerde film, gemaakt met betrekkelijk onbekende acteurs en een beperkt budget.
Dat gezegd hebbende, is het scenario een stuk beter dan de meeste films die voor het publiek en de kunstredactie (met gebruikmaking van echte appartementen en omgevingen) zijn gemaakt, en beschrijft het aardig de afgeschermde wereld van de New Yorkse Upper East Side.
De acteerstijl, hoewel die misschien schalks lijkt en aanstellerig, beschrijft in feite heel goed de stempatronen en intonaties van de mensen die hij beschrijft.
De film is werkelijk een juweeltje. Het publiek krijgt een glimp te zien van het leven van een bevoorrechte groep bejaarde 'klassieke' inwoners van Manhattan. Veel leuke muziek helpt om de scènes luchtig te houden en de meeste acteurs zijn goed gecast.
De film is weliswaar intellectueel gekunsteld, maar de meeste scènes zijn ronduit grof, wat voorkomt dat de film pretentieus overkomt.
De film is een baby Hannah and Her Sisters, zo je wilt. Ik heb ook genoten van de tot nu toe twee andere films van de regisseur/schrijver, Barcelona en The Last Days of Disco.

text_en:
After reviewing some of the comments written by other contributors I felt I needed to clarify some issues raised.

This was an independently produced film made with relatively unknown actors and a limited budget.

That being said, the writing is a cut above most films put out to the public and the art direction (utilizing real apartments and settings) captures nicely the buffered world of New York City's Upper East Side.

The acting style though it may appear to be arch and affected actually captures quite well the voice patterns and intonations of those people it portrays.

The film is truly a small gem. The audience gets a glimpse into the lives of a privileged set of college aged "preppy" Manhattan-ites. Lots of fun music helps keep the scenes jaunty and most of the actors are well cast.

The film while intellectual in bent, plays most of the scenes decidedly tongue in cheek which keeps the movie from feeling pretentious.

The movie is a baby Hannah and Her Sisters if you will. I also enjoyed the director/writer's two other films to date, Barcelona and The Last Days of Disco.


text:
Ik kan zeggen dat deze film standhoudt, want ik heb hem in de 12 jaar sinds hij uitkwam een keer of zes gezien; de laatste keer was een week geleden, en hij houdt nog steeds stand, als een geweldig toneelstuk. Het zit'm in de dialoog en het acteren: Stillmans idee van een actiescène is dat iemand een champagnefles een beetje te enthousiast opentrekt.
De personages zijn prachtig getekend, geen van hen volmaakt, geen van hen zonder een paar verzachtende trekken. Ze lijken heel geloofwaardig voor een buitenstaander uit Engeland. De dialoog is een nooit eindigende verrukking, vol geweldige oneliners, ja, maar ook een paar even dierbare, prachtig pompeuze preken en theorieën van deze ietwat bespottelijke, maar vreemd lieftallige mensen (vooral Charlie Black). Het is niet echt een komedie, maar ik lachte veel harder dan ik in sommige films heb gedaan die hun uiterste best hebben gedaan om me aan het lachen te maken.
Voor mij is het grote mysterie het volgende: wat is er gebeurd met deze prachtige jonge cast? Edward Clements heeft sinds deze film vrijwel niets meer gedaan, evenals Carolyn Farina (afgezien van een kleine rol in Age of Innocence), evenals Eigeman en Nichols, hoewel de eerste een paar extra credits lijkt te hebben gescoord en de laatste in Boiler Room speelde, hoewel ik pas toen de aftiteling begon besefte dat hij het was.
Als je actie en plot nodig hebt, is deze film waarschijnlijk niet voor jou. Maar ieder ander kan zich erin storten en genieten van een oprecht onafhankelijke film die laat zien wat er met beperkte middelen kan worden gedaan. Deze film is in mijn hart meer waard dan de gecombineerde werken van Joel Schumacher, Don Simpson en hun vermoeiende, opgeblazen soort.

text_en:
I can say this film has staying power as I've seen it about half a dozen times in the 12 years since it came out; the most recent occasion was a week ago, and it still holds up, like a great play. It's all in the dialogue and acting: Stillman's idea of an action scene is someone opening a champagne bottle a little over-enthusiastically.

The characters are beautifully drawn, none of them perfect, none of them without some redeeming features. They seem very believable to an outsider from England. The dialogue is a never-ending delight, full of great one-liners, yes, but also some equally cherishable, marvellously pompous sermonising and theorising from these slightly preposterous yet strangely loveable people (particularly Charlie Black). It's not exactly a comedy, but I laughed out loud a lot more than I have in some films that have been trying desperately hard to make me titter.

For me the great mystery is this: whatever happened to this fine young cast?? Edward Clements has done virtually nothing since this film, ditto Carolyn Farina (apart from a small part in Age of Innocence); likewise Eigeman and Nichols, although the former seems to have racked up a few more credits, and the latter was in Boiler Room, although I didn't realise it was him until the credits rolled.

If you need action and plot, this film probably isn't for you. But anyone else can dive in and and enjoy a genuinely independent film that shows what can be done on limited resources. This film is worth more in my heart than the combined works of Joel Schumacher, Don Simpson and their tiresome, overblown ilk.


text: Een geweldige, geweldige, grappige film die ik minstens één keer per jaar kijk. Een waar juweel <0xE2><0x80><0x93> het schrijven is geweldig, de cast is perfect en de komedie heeft meer invloed op de vertolking dan op de truc <0xE2><0x80><0x93> zo zijn deze mensen! Geïntrigeerd, willen ze allemaal weten dat het allemaal rijke snobs zijn die hun intellect en hun status in het leven als betaalmiddel hebben. Het feit dat de handeling zich afspeelt in een paar kleine appartementen maakt de genialiteit van deze film alleen maar groter <0xE2><0x80><0x93> deze locaties vertegenwoordigen de kleine wereld waarin de levens van deze jonge mensen elkaar kruisen, in de manier waarop ze hun woorden uitstorten, in hoeveel het feit dat ze tot een kleine groep mensen behoren de dagelijkse gedachten van elk lid van de bende kan dicteren. De kinderen hebben nog niet genoeg meegemaakt om de meningen die ze elkaar opdringen volledig te kunnen vormen, en de komedie komt voort uit hun eigen onervarenheid en het totale gebrek aan andere manieren van denken. Dit is net zoiets als een ontbijtclub voor hoogvliegers, slimmer en veel leuker voor diegenen van ons die niet van stereotype prikkeling houden. Zonder twijfel een van mijn favorieten.

text_en: A wonderful, marvelous, funny movie that I watch at least once a year. A true gem-the writing is great, the cast is perfect, and the arch, somewhat affected performances more than do the trick-that's who these people are! Arch, affected, wanna be know it all rich kid snobs whose currency in life is their intellect and class standing. The fact that the action takes place in a few small apartments only heightens the genius of this film-these locations represent the small world in which these young people's lives intersect, in how they dole out their verbiage, how much belonging to a small group of people can dictate the every day thoughts of each member of the gang. The kids have not yet lived enough to be fully forming the opinions they insist upon shoving down each others throats, and the comedy comes from their own inexperience and total lack of thinking other wise. This is like a high brow Breakfast Club, smarter and much more fun for those of us not into stereotype titillation. With out a doubt on of my favorites.


text:
De film is boeiend, niet vanwege een meeslepend verhaal, special effects of gekunstelde spanning, maar vanwege de scherp geschreven personages wier persoonlijkheid het verhaal in plaats van andersom bepaalt, de uitgebreide kennis van het onderwerp en de prachtig geschreven dialogen.
De dialogen zijn overigens niet alleen geweldig vanwege hun intelligentie en gevatheid, maar ook omdat ze onmiddellijk een trotse, unieke schrijver identificeren. Dat kunnen we Mamet vertellen, vanwege zijn gebroken zinnen en ritmische opeenvolging van zinnen. We kennen Smith vanwege zijn razendsnelle, vurige en profane taalgebruik, maar ook vanwege zijn gevoeligheid. Tarantino is herkenbaar vanwege zijn verwijzingen naar de popcultuur. Whit Stillman schrijft personages die vaak uitdagend in complete zinnen praten en precies zeggen wat ze bedoelen, of ze dat nu doen of niet.' '... hun emoties uiten, of schieten om te doden.'
Whit Stillman werd in 1991 genomineerd voor een Academy Award voor zijn scenario voor 'Metropolitan', en met 'Barcelona' en 'The Last Days of Disco' is hij aan de winnende hand.

text_en:
The film is compelling not because of a riveting story, special effects, or manufactured suspense, but because of sharply written characters whose personalities drive the story, rather than vice versa, extensive knowledge of its subject, and beautifully written dialogue.

The dialogue, by the way, is great not only for its intelligence and wit, but also because it instantly identifies a proudly unique writer. We can tell Mamet, because of his fractured phrases and rhythmic line readings. We know Smith because of his rapid-fire, fiery and profane writing, as well as his sensitivity. Tarantino is recognizable because of his pop-culture references. Whit Stillman writes characters who talk, often defiantly, in complete sentences, and say exactly what they mean, whether they're expressing their emotions, or shooting to kill.

Whit Stillman was nominated for an Academy Award for his screenplay for "Metropolitan" in 1991, and with "Barcelona" and "The Last Days of Disco", he's on a winning streak.


text:
METROPOLITAN is echt goed verouderd <0xE2><0x80><0x93> ik zag hem voor het eerst toen hij werd uitgebracht, en toen ik hem een paar dagen geleden opnieuw zag, is het echt iets unieks. Episodische en zonder veel echte plot <0xE2><0x80><0x93> de enige echte voorwaartse beweging in de film is te vinden in het einde, dat een beetje gekunsteld aanvoelt, en het is mijn enige echte probleem met deze film.
Bij de eerste keer kijken wilde ik deze personages, die allemaal uit een andere wereld lijken te komen <0xE2><0x80><0x93> rijk, jong en knap, die ingewikkelde, banale, pseudo-intellectuele gesprekken voeren met een dodelijk zelfvertrouwen over hun plaats in de wereld, niet echt aardig vinden. Maar in de loop van de film wordt duidelijk dat hun veilige plaats in de hoogste echelons van de Amerikaanse elite niet 100% in steen is gebeiteld, aangezien een buitenstaander in staat is door dit ijle universum heen te dringen en er heel goed in slaagt zich staande te houden, waarbij hij verdenkingen wekt (en schaamte wekt over zijn eigen proletarische afkomst en zijn strijd tussen zijn eigen vrijdenkende idealisme en zijn agressieve sociale klimmende ambities), maar ook echte vrienden maakt onder de schattige jonge blauwbloeden. Natuurlijk is hij niet zo slim als hij denkt, en dat is niemand hier, en dat weten ze allemaal, zelfs als ze zich anders gedragen, wat deze verder niet-prettige personages zeer menselijk maakt. Op basis van de dialoog is METROPOLITAN min of meer een cultklassieker geworden, en terecht.
Op een vreemde manier is METROPOLITAN bijna een pendant van de surrealistische en verontrustende documentaire GREY GARDENS <0xE2><0x80><0x93> beide gaan over personages uit de welopgevoede, rijke elite van de Amerikaanse oudedagsmaatschappij. Zoals METROPOLITAN insinueerde dat de veiligheid, het intellect, de status en de rijkdom van de personages niet zo rotsvast zijn als de personages graag zouden willen dat iedereen denkt, toont GREY GARDENS tot in de gruwelijkste details hoe psychologisch destabiliserend een overhaaste val uit zo'n verheven, maar kunstmatige wereld zou zijn <0xE2><0x80><0x93> je zou gemakkelijk een bejaarde variant van een van METROPOLITANs personages kunnen zien eindigen als de Edies uit GREY GARDENS. Vermoedelijk het beste van het niet erg succesvolle Stilman, dat kan ik van harte aanbevelen.

text_en:
METROPOLITAN has really aged well - I first saw this when it was released, and watching again a few days ago, it really stands up as something unique. Episodic and without much real plot - the only real forward motion in the film is to be found in the ending, which feels a little contrived, and is my only real gripe with this film.

At my first viewing, I didn't really want to like these characters, who all seem from another world - rich, young and good looking, carrying on through elaborate, banal, pseudo-intellectual conversations with a deadly confidence about their place in the world. But over the course of the film it becomes apparent that their secure perch in the upper echelons of the American elite isn't 100% set in stone, as an outsider is able to penetrate this rarefied universe, and manages to hold his own quite well, arousing suspicions (and battling shame over his own proletarian roots, and his battle between his own free-thinking idealism and his aggressive social climbing ambitions), but also making genuine friends among the cute young blue-bloods. Of course he isn't as smart as he thinks he is, and neither is anyone else in here, and they all know it even when behaving otherwise, which greatly humanizes these otherwise not-exactly-pleasant characters. On the strength of the dialog, METROPOLITAN has become something of a cult classic, and deservedly so.

In a strange way, METROPOLITAN is almost a companion piece to the surreal and disturbing documentary GREY GARDENS - both are centered upon characters from the well-bred, wealthy elite of American old-$ society. As METROPOLITAN insinuated that the security, intellect, status and wealth of its' characters isn't as rock-solid as the characters would like everyone to think, GREY GARDENS illustrates, in lurid detail just how psychologically destabilizing a precipitous fall from such a lofty, but artificial world would be - you could easily see an aged variant of one of METROPOLITAN's character's ending up like the Edies from GREY GARDENS.

The probable best from the very non-prolific Stilman, I strongly recommend.


text: Het is briljant geschreven. Stillmans eerste in zijn trilogie, en dit is de standaard voor het excentrieke geklets en de dialogen van de twee films die volgden, 'Barcelona' en 'The Last Days of Disco'. Verrassend goed gespeeld ook, vind ik, door een cast van, in elk geval in die tijd, betrekkelijk weinig namen. Voor een talkshow is dit een hele prestatie.

text_en: Brilliantly written. Stillman's first in his trilogy, this sets the standard for the offbeat banter and dialogue of the two films that followed, "Barcelona," and "The Last Days of Disco." Surprisingly great acting, I think, as well--from a cast of, at the time at least, relative no names. As talkfests go, this is a keeper.


text: Ik denk dat ik in de afgelopen paar decennia drie- of vierhonderd 'eerste films' van jonge Amerikaanse regisseurs heb gezien. Geen ervan heeft me zo'n gevoel van euforie bezorgd als Metropolitan. Het heeft een heel hoge positie in dat veel te verwaarloosde en ondefinieerbare genre, dat ons een stel totaal onsympathieke personages voorschotelt en ons vervolgens zover krijgt dat we van ze gaan houden.<br />Dat mag dan zijn begonnen met La Regle du Jeu, maar Stillman gaat daar zo goed mee om dat hij niet zou moeten blozen bij de verwijzing.

text_en:
I guess I have seen three or four hundred 'first films' of young American directors in the last couple of decades. None has given me such a sense of euphoria that Metropolitan did. It stands in a very high position in that much neglected and un-nameable genre that presents us with a bunch of totally unlovable characters and then proceeds to make us love them.

That may have started with La Regle du Jeu, but Stillman handles this so well, he should not blush at the reference.


text:
In de loop van een lang weekend kon ik me gemakkelijk vertrouwd maken met het oeuvre van Whit Stillman. Ik had het mis. Nadat ik in drie videotheken en een bibliotheek had rondgesnuffeld, had ik alleen nog maar een exemplaar van Metropolitan bij me, wat in eerste instantie jammer voor me was <0xE2><0x80><0x93> ik had mijn zinnen gezet op _The Last Day of Disco_ (ja, dat is waar: laten we Yo La Tengo de schuld geven van mijn zoektocht naar die van mij). Ik weet niet of het wel zo'n pech was dat ik alleen maar Metropolitan had gevonden: het is een fantastische film, en omdat ik hem sinds donderdag al vier keer heb gezien, had ik hem waarschijnlijk beter eerst terug kunnen brengen naar de videotheek. Metropolitan, genomineerd voor een prijs van de schrijversacademie, is een geletterde en geestige film <0xE2><0x80><0x93> een komedie van goede manieren die niet veel verschilt van de films die door Wycherly of Wilde zijn geschreven <0xE2><0x80><0x93> die zijn publiek tijdens het debutantenseizoen in New York achterlaat met een kader van rijke kinderen. Deze jongens en meisjes van middelbare leeftijd zijn vroegrijp, pretentieus en soms arrogant, maar desondanks ongelooflijk sympathiek en echt. Ze hebben het over Trilling en Tolstoj en de stedelijke haute bourgeoisie; ze filosoferen; ze roddelen. Met andere woorden, ze gedragen zich net als mijn vrienden en ik tijdens onze studentenjaren (het verschil is natuurlijk dat deze kinderen in feite deel uitmaken van de stedelijke haute bourgeoisie; mijn vrienden en ik waren hun omverwerping aan het beramen).
Ze worden ook verliefd. In zekere zin is er niets nieuws in de centrale affaire d'amour. Audrey houdt van Tom; Tom houdt van Serena; Serena schijnt van niemand te houden. Het is een driehoeksverhouding waarvan de hypotenusa en de poten we allemaal goed kennen, maar Stillman geeft er een frisheid aan door handig woordspel en oprecht gevoel voor zijn personages. Zoals ik al zei, hebben we dit verhaal allemaal al vele malen eerder gezien, maar we hebben het niet met woorden zien gebeuren. Tom wint Audrey met scherpzinnigheid, intelligentie en een intimiderende woordenschat; Audrey prikkelt Toms belangstelling door haar adoratie voor Austen. Uiteindelijk worden ze verliefd op elkaar door hun gesprekken, wat uiteindelijk de manier is waarop we allemaal verliefd worden. Er is hier geen sprake van een afspraakje en geen lichamelijke passie. In dat opzicht lijkt _Voor zonsopgang_ wel wat op _Voor zonsopgang_. Bovendien zijn Tom en Audrey echt fantastische mensen (hoewel Tom een aantal tekortkomingen heeft).
Ik laat een ensemblestuk klinken als een liefdesverhaal. Hoewel het verhaal van Tom en Audrey centraal staat, in termen van het verhaal, zijn er anderen om te ontmoeten en van te genieten. Charlie filosofeert over het verval en de ondergang van de UHB en treurt om idealen die na de Eerste Wereldoorlog uit de mode zijn geraakt; Nick veracht adellijke aristocraten omdat hij denkt dat ze het schuim der aarde zijn; en Rick, een baron, is ongelooflijk slijmerig en hecht geloof aan Nicks bewering. Dan zijn er nog de vrouwen, die helaas niet veel indruk maken (afgezien van Audrey, natuurlijk).
Metropolitan is ook gezegend met een van de meest realistische weergaven van New York die ik ooit heb gezien. Net als Taxi Driver of After Hours of Manhattan geeft Metropolitan het publiek het gevoel dat ze door de straten van de stad lopen. De film is niet afhankelijk van goedkope opnamen van belangrijke gebouwen. Ik ken de City eigenlijk alleen van de grond en het milieu van deze film ken ik van mijn reizen. De interieurs van Metropolitan zijn ook interessant, vooral het appartement van Toms familie, dat benauwd en claustrofobisch is, passend bij zijn middenklasse-achtergrond.
Over het geheel genomen is deze film, een verkenning van menselijke, groepsmentaliteit en liefde, een heel warm, charmant juweel.

text_en:
I though I could familiarize myself with Whit Stillman's oeuvre easily over the course of a long weekend. I was wrong. After foraging in three video stores and a library, I had only a copy of Metropolitan to show for it, which was initially unfortunate for me--I had been gunning for The Last Day of Disco (that's right: let's blame Yo La Tengo on this pursuit of mine). I'm not so sure my only finding Metropolitan was such bad luck: It's a fantastic film and, because I've watched it four times since Thursday, I probably would have had to return Last Days of Disco or Barcelona to the video store before watching them anyway.

Nominated for a writing academy award, Metropolitan is a literate and witty film--a comedy of manners not unlike those penned by Wycherly or Wilde--that leaves its audience with a cadre of rich kids during the débutante season one New York winter. Precocious and pretentious and sometimes arrogant, these college-aged lads and lasses are nevertheless incredibly likable and real. They speak of Trilling and Tolstoy and the urban haute- bourgeoisie; they philosophize; they gossip. In other words, they behave like my friends and I did during our undergraduate years (the difference being, of course, these kids are actually part of the urban haute bourgeoisie; my friends and I were plotting their overthrow).

They also fall in love. In a way, there's nothing new in the central affaire d'amour. Audrey loves Tom; Tom loves Serena; Serena doesn't appear to love anyone. It's a triangle whose hypotenuse and legs we all know well, yet Stillman imbues it with a freshness through deft wordplay and real feeling for his characters. As I said, we have all seen this story many times before, but we have not seen it done through words. Tom wins Audrey with wit, intelligence, and a daunting vocabulary; Audrey piques Tom's interest with her adulation of Austen. They fall in love, ultimately, through their conversations, which is, after all, how we all fall in love. There's no meet-cute here and no physical passion. It's not unlike Before Sunrise in that respect. Moreover, Tom and Audrey are really very wonderful people (though Tom has several faults).

I'm making an ensemble piece sound like a love story. Though the tale of Tom and Audrey holds center stage, in terms of the narrative, there are others to encounter and enjoy. Charlie philosophizes about the decline and fall of the UHB and pines for ideals that fell out of fashion after World War I; Nick despises titled aristocracy, believing them to be the scum of the earth; and Rick, a baron, is incredibly slimy, giving credence to Nick's assertion. There are also the women, who, unfortunately, do not leave much of an impression (aside from Audrey, of course).

Metropolitan is also blessed with one of the most realistic representations of New York I've encountered. Like Taxi Driver or After Hours or Manhattan, Metropolitan makes its audience feel like it is walking the streets of the city. It doesn't rely on cheap establishing shots of notable buildings. I really only know the City from the ground and this film's exterior milieu is one I know from my travels. Metropolitan's interiors are also interesting, especially Tom's family's apartment, which is cramped and claustrophobic, befitting his middle class background.

Overall, this film, an exploration of human, group mentality and love, is a very warm, charming gem.


text:
Ik was zo blij dat ik een trailer voor deze film had gezien op een gehuurde Blockbuster-band, dat deze film al snel een van mijn favorieten werd. Het kan niemand iets schelen hoe de film afloopt, aangezien de dialoog de sleutel tot deze film is. Ik had nooit aandacht besteed aan de naam van een regisseur of producent tot METROPOLITAN. Ik zal elke film van Whit Stillman die uitkomt bekijken.
Als je van deze film houdt, kijk dan naar BARCELONA, en daarna LAST DAYS OF DISCO. Er zijn een paar interessante 'banden' tussen de drie, hoewel ze in geen enkel opzicht belangrijk zijn voor de individuele verhalen.
Lees alle opmerkingen van andere mensen om erachter te komen waar het over gaat. Ik geef het gewoon met elke hand een duim omhoog. Ik wou dat ik dat in het echte leven kon zeggen, of nog beter: Ik wou dat ik in het echte leven zulke dingen kon bedenken om tegen mijn vrienden te zeggen, en zelfs tegen vreemden.

text_en:
Ever so glad I saw a trailer for this in a Blockbuster rental tape, this movie was quickly one of my favorites. Nobody cares how the movie ends, since the dialog is the key to this film. I had never paid attention to a director's or producers name until METROPOLITAN. I will watch any Whit Stillman movie that comes out.

If you enjoy this movie, watch BARCELONA, then LAST DAYS OF DISCO. There are some interesting 'ties' between the three, though not important to any of the individual stories by any means at all.

Read all of the other people's comments to learn what it is about. I just give it thumbs up with each hand.

Not full of belly laughs, but quite a few "I wish I could say that in real life", or better yet, "I wish I could think of things like that in real life to say to my friends, and even to strangers".


text: Dit is een zachtaardige, subtiele film die je het gevoel geeft dat je een avond hebt doorgebracht met charmante, intelligente tafelgenoten. Hij gaat in wezen over een reeks feestjes die tijdens de kerstperiode in New York door een groep vrienden worden bijgewoond. De dialogen zijn ongelooflijk en hebben geleid tot de nominatie voor een Oscar voor Stillman. Ik denk dat dit de beste van zijn films is. Hij is echt een radicaal uit Hollywood, omdat hij in zijn films pleit voor goede, ouderwetse deugden als vriendschap en kuisheid. Wat zou er revolutionairer kunnen zijn in het amusementsklimaat van tegenwoordig? Als je van interessante personages en geestige grappen houdt, kun je deze film huren, en dan word je getrakteerd op luide lachsalvo's en een lief liefdesverhaal. Voor iedereen een winnaar.

text_en: This is a gentle subtle film that makes you feel as though you have spent an evening with charming, intelligent dinner companions. It is basically about a series of parties attended by a group of friends during the Christmas season in New York. The dialogue is incredible and led to screenwriting Oscar nomination for Stillman. I think this is best of his films. He is truly a Hollywood radical because he argues for good old fashioned virtues in his movies like friendship and chastity. What could be more revolutionary in todays entertainment climate. Rent this one if you like interesting characters and snappy banter and you will be treated to some laugh out loud zingers and sweet lover story. A winner all round.


text:
Deze film glinstert als een stuk van het oude Belleek. Of het nu gaat om het subtiele goud van een avondjapon die van de schouders afhangt, of om de enorme uitgestrektheid van een dik, pluchen, ivoorkleurig tapijt, bijna elk beeld glinstert van de champagne als iriserende iris.
En goud is een passende visuele metafoor, vooral als je het afzet tegen het zwarte satijn van een smokingkraag of de winterse zonsondergang van Manhattan, voor een wereld die voor onze ogen lijkt te verdwijnen <0xE2><0x80><0x93> een wereld die te glad, te elegant, te beschaafd is om de stoomwals van het galopperende egalitaire egalitarisme in spijkerbroek te overleven.
Dat de bewoners van deze verdwijnende soort, zoals afgebeeld in de film, zelf onzekere late adolescenten zijn, maakt het vertrek des te aangrijpender.
' Dit is waarschijnlijk het laatste Deb-seizoen...' merkt een van hen berustend op, '... vanwege de aandelenmarkt, de economie, alles...' Ja, alles... het enorme, verstikkende onderwerp dat overal rond het plot zweeft en waarvan de personages slechts tijdelijk zijn geïsoleerd.
Met name wordt hier de aandacht gevestigd op een groep bevoorrechte studenten van Eastern Seaboard die van de kerstvakantie genieten in een reeks Park Avenue-feestjes, 'na dansavondjes', waarin ze rondlummelen en spijtig uitkijken naar het verdwijnen van hun jeugd, hun succes, en hun soort. Het feit dat ze tegelijkertijd cerebraal, onvolwassen, geletterd, ondeugend, bang, beschaafd, goed opgeleid maar kwetsbaar en onervaren zijn, plaatst hen ver buiten de holbewoners van tieners die in de meeste post-1970-films de deconstructionistische dierentuin bewonen (met uitzondering van een ongelukkige en misplaatste'strippoker'-sequentie die de rest van de stemming van de film aantast).
Ze lijken zelfs buiten hun eigen tijd te bestaan, meer behorend tot die groep die Cecil Beaton in zijn 'Het glas der mode', uit de jaren twintig, 'de slimme jonge dingen' noemde. Men stelt zich in elk geval voor dat ze zich veel meer op hun gemak voelen met Ivor Novello dan met Mick Jagger. En zoals veel'slimme sets' lijken ze een gesloten corporatie. Tot dat moment komt er onverwacht een jongeman met mindere omstandigheden in hun gezelschap, Tom Townsend (Edward Clements) die op grond van zijn oprechtheid en intelligentie wordt uitgenodigd om 'aan hun tafel te komen eten <0xE2><0x80><0x93> met een geleende pas zogezegd'. Zijn romantische avonturen met de verleidelijke Audrey Rouget (Carolyn Farina) vormen het hoogtepunt van de charmante, kwetsbare plot.
Audrey en Tom vallen op door hun ernst en integriteit, hoewel Nick (Christopher Eigeman) ongetwijfeld het boegbeeld en de grappenmaker is die de niet-gekozen leider van de groep is. Zoals meneer Eigeman het interpreteert, is Nick de belichaming van de door de sigaret gevoede bon vivant <0xE2><0x80><0x93> standvastig, in zichzelf gekeerd, verre van deugdzaam en met een verbale pijl die nooit zijn doel mist. Hij is de vermoedelijke erfgenaam van George Sander.
Nicks observaties zijn, zoals ze zeggen, de prijs van de toegangsprijs waard, of het nu gaat om het beklagen van de protestantse reformatie, de maatschappelijke opklimmende surrealisten of de schaarsheid van afneembare boorden.

Aangezien de film kort is, met veel getoupeerd haar, plaatsen cocktailjurken en auto's de film onmiskenbaar in de laatste moderniteit <0xE2><0x80><0x93> het Reagantijdperk in feite, en lang na het orkest van Ray Anthony, met hoge hoeden op <0xE2><0x80><0x93> en kunnen we de kernconclusie van de film niet missen: de parallelle vervaging van de maatschappelijke banden van de groepen, zoals geplaatst tegen de gelijktijdige ineenstorting van het beschaafde leven zoals we dat ooit kenden. Als het kerstseizoen ten einde loopt, geldt dat ook voor de avondlijke bijeenkomsten, en elke figuur wordt gedwongen zich te verzoenen met vergankelijkheid <0xE2><0x80><0x93> van zichzelf en van al het andere. In een melancholieke barscène waarschuwt een oudere man de jongeren voor de teleurstelling die voor hen ligt: 'Ik ben niet berooid, maar... het is allemaal zo middelmatig.'
Dat producent/regisseur Whit Stillman er op een intrigerende en betoverende manier in slaagt om het persoonlijke met het sociologische te laten versmelten, is een bewijs van de penetratie van zijn visie.
En, voor het geval we het nog niet begrepen hebben, hij bevat een vernuftige opname van een belangrijk boek dat op het nachtkastje is blijven liggen <0xE2><0x80><0x93> niemand minder dan Spenglers 'Decline of the West'.

text_en:
This movie glistens like a piece of old Belleek. Whether in the subtle gold of an off the shoulder evening gown, or in the vast expanse of a deep, plush, ivory colored carpet, nearly every frame shimmers with champagne like iridescence.

And gold is an apt visual metaphor, particularly when juxtaposed against the black satin of a tuxedo lapel or the wintry Manhattan night scape, for a world seemingly vanishing right before our eyes--a world too sleek, too soigné, too genteel to survive the steam roller of galloping blue-jeaned egalitarianism.

That the denizens of this vanishing breed, as depicted in the film, are themselves, insecure late adolescents, make its departure all the more poignant.

"This is probably the last Deb season..." one of them observes resignedly, "...because of the stock market, the economy, Everything..." Yes, everything...the huge smothering subject that hovers all around the plot itself and from which its characters are only temporarily insulated.

In particular, the focus here is on a group of privileged Eastern Seaboard collegians enjoying the Christmas holidays in a series of Park Avenue, "after dance parties," in which they loll about and ruefully anticipate the disappearance of their youth, their success, and their kind.

That they are one at the same time cerebral, immature, literate, prankish, frightened, polished, well educated but vulnerable and inexperienced, puts them well outside the troglodyte teens that inhabit the deconstructionist zoo in most post 1970 films, (with the exception of a unfortunate and mis-placed "strip poker" sequence which violates the picture's otherwise overall mood.)

Indeed, they seem to exist outside their own time, belonging rather to that group Cecil Beaton dubbed "the smart young things" from the 1920's, in his "The Glass of Fashion." Certainly, one imagines them far more comfortable with Ivor Novello than Mick Jagger. And like many "smart sets" they seem rather a closed corporation.

Until that is, into their number unexpectedly arrives a young man of reduced circumstances, Tom Townsend, (Edward Clements) who by virtue of his sincerity and intelligence, is invited to "sup at their table--on a borrowed pass" so to speak. His romantic misadventures with the beguiling Audrey Rouget(Carolyn Farina)forms the cynosure of the charmingly fragile plot.

Audrey and Tom stand out from the pack, in their earnestess and integrity, though it is assuredly Nick, (Christopher Eigeman) their figurehead and chief quip master who is the groups' un-elected leader. As interpreted by Mr. Eigeman, Nick is the embodiment of the cocktail fueled, cigarette wielding bon vivant--trenchant, self absorbed, far from virtuous, and with a ready verbal arrow that never misses its target. He is George Sander's heir presumptive.

Nick's observations are worth the whole price of admission as they say, whether it be bemoaning the Protestant Reformation, the social climbing Surrealists, or the scarcity of detachable collars.

Since the film's short, bouffant,cocktail dresses and automobiles unmistakably place the film in very late modernity--the Reagan era in fact, and long after the Ray Anthony's Orchestra, top hatted milieu it depicts, we cannot fail to miss the film's core observation--the parallel evanescence of the groups' own social connections, as placed against the simultaneous collapse of civilized life as we once knew it.

As the Christmas season ends, so do the nightly gatherings, and each character is forced to come to terms with impermanence--their own and everything else's. In a melancholy bar scene, an older man warns the youngsters of disappointment ahead, "I'm not destitute but...it's all so mediocre."

That Producer/Director Whit Stillman manages to fuse the personal with the sociological in such and intriguing and entrancing way is a testament to the penetration of his vision.

And, lest we miss the point, he includes a cunning shot of a significant book left on bedside table--none other than Spengler's "Decline of the West."


text:
Terwijl elke andere sociale en etnische groep tot het domein van de filmmakers wordt gerekend, blijft één groep een doelwit voor goedkope lachertjes: de preppies. Van 'Animal House' en 'Caddyshack' ('de sloddervossen tegen de snobs') tot John Hughes en Savage Steve Holland, en serieuzere werken als 'Zesgradenscheiding', hebben filmmakers gebruik gemaakt van deze laatste groep mensen die ze met een brede waaier van gemakkelijke minachting kunnen bestoken.
Wat een van de redenen is waarom Whit Stillmans debuutfilm, 'Metropolitan', zo verfrissend is. Door een meer sympathieke, persoonlijke blik te werpen op een groep welvarende inwoners van East Side Manhattan in de buurt van hun school, pleit Stillman voor een onderliggende kern van goedheid onder het venijn van Thurston-en-Liefje. Voor ons maakt Tom Townsend (Edward Clements) de entree in hun wereld, letterlijk en figuurlijk een roodharige stiefzoon in deze bevoorrechte wereld, met weinig geld (zijn grote geheim, dat hij met behulp van massatransport zorgvuldig bewaakt, is dat hij in de West Side woont) en een defensieve houding ten opzichte van zijn plaats in de hogere kringen, die hij manifesteert door de houding van een afkeurende socialist aan te nemen, hoewel hij in werkelijkheid meer dan een beetje te oppervlakkig is om zoiets dieps te voelen.
De waarheid over Townsend is meteen duidelijk voor leden van een hogere sociale klasse die zichzelf de Sally Fowler Rat Pack noemen, maar ze nemen hem toch op omdat hij hun wereld kent en een goed publiek lijkt. De leider van de groep is Nick Smith, die je een snob kunt noemen, maar ook seksistisch, aanstootgevend en de laatste tijd nogal vreemd. 'Ik zou liever thuisblijven en me zorgen maken over de minderbedeelden, maar is het ooit bij je opgekomen dat jij de minderbedeelden bént?') Hij heeft ook echte waarden die hij eert, soms met niet zo'n klein risico voor zijn neus. Chris Eigeman speelt hem met zo'n zwier dat je kunt begrijpen waarom Stillman hem in zijn films bleef gebruiken; Eigemans vertolking is een wonder, vooral met lijnen die een beetje te gepolijst klinken om direct tot uitdrukking te komen. Hij kan over zijn stiefmoeder spreken als 'een vrouw van ongebreidelde kwaadaardigheid' en het laten klinken als de meest natuurlijke zinsnede ter wereld.

Nog een bekend gezicht uit Stillman's. Taylor Nichols speelt in de film Charlie Black, die, als we hem voor het eerst zien, hakkelend uitlegt waarom hij in God gelooft en jij ook, ook al weet je dat niet, en die later zijn eigen alternatieve definitie van de preppy-elite geeft als de Urban Haute Bourgeoisie, d.w.z. de UHB. 'Is onze taal zo verarmd dat we onze toevlucht moeten nemen tot acroniemen van Franse frasen?' vraagt een vrouw.
Charlie is meer een preppy-snob in zijn afkeer van Tom, hoewel we Charlies houding begrijpen omdat Tom een beetje knoeit met de genegenheid van een vrouw uit hun kring, Audrey Rouget (Carolyn Farina). De film is het leukst als platform voor Eigeman en Nichols.' Er zijn veel goede films, maar de complexe relatie tussen Audrey en Tom geeft de film zijn plot en veel van zijn belangstelling.
Het is bizar hoe Clements en Farina uit de filmwereld verdwijnen nadat ze hun geslaagde tweelingdebuut hebben gemaakt. Farina, met haar aantrekkelijke donkere ogen en wrange, verlegen glimlach, doet denken aan Molly Ringwald op haar pre-'Pretty In Pink'-top. Clements is een personage dat zichzelf goed in de gaten houdt, met een fa<0xC3><0xA7>ade van geleerdheid die snel bezwijkt.
Tom geeft toe dat hij 'Mansfield Park' van Jane Austen niet leuk vindt, maar dat hij het niet leuk vindt omdat hij er kritische essays over leest van Lionel Trilling: 'Ik lees geen romans. Ik geef de voorkeur aan goede literaire kritiek <0xE2><0x80><0x93> op die manier krijg je zowel de ideeën van de schrijvers als het denken van de critici.' 'Metropolitan' staat vol met dat soort citaten, het product van jonge mensen die denken dat ze meer weten dan ze doen, maar onder hun zelfvoldaanheid helemaal niet zo slecht zijn. Het is geen film met veel diepgang of onthullingen; Stillman is niet zozeer geïnteresseerd in het ontleden van zijn scheppingen als wel in het geven van hun de ruimte om hun ideeën uit te drukken, maf en groots. Zijn eerste film doet precies dat: hij levert het dubbele staaltje cinematografische pret op, namelijk dat hij een student een eerlijke kans geeft.

text_en:
While every other social and ethnic group is deemed off-limits to filmmakers, one remains a target for cheap laughs: Preppies. From "Animal House" and "Caddyshack" ("the slobs versus the snobs") to John Hughes and Savage Steve Holland, to more serious fare like "Six Degrees Of Separation," filmmakers have availed themselves of this last group of people they can target with a broad brush of easy scorn.

Which is one reason why Whit Stillman's debut film, "Metropolitan," is so refreshing. By taking a more sympathetic, inside look at a group of affluent East Side Manhattanites home from college, Stillman makes a case for an underlying core of goodness beneath the Thurston-and-Lovey veneers.

Making the foray into their world for us is Tom Townsend (Edward Clements), literally and figuratively a red-headed stepchild in this world of privilege, having little money (his big secret, which he guards carefully with the help of mass transit, is that he lives on the West Side) and a defensiveness about his place in high society he manifests by adopting the stance of a disapproving socialist, though in reality he is more than a little too shallow to feel anything that deeply.

The truth of Townsend is immediately obvious to members of an upscale social set that call themselves the Sally Fowler Rat Pack, but they take him in anyway because he knows their world and seems like a good audience. Running the group is Nick Smith, who you can call a snob, as well as sexist, obnoxious, and of late, rather weird. Just don't call him tiresome, or you'll get an argument.

Nick is also a good guy beneath his preppie bluster, a fellow who champions Tom and breaks down Tom's highminded resistance to joining their circle with snarky logic ("You'd rather stay at home and worry about the less fortunate, but has it ever occurred to you you ARE the less fortunate?") He also has real values he honors, sometimes at no small risk to his nose. Chris Eigeman plays him with such panache you understand why Stillman kept using him in his movies; Eigeman's delivery is a thing of wonder, especially with lines that sound a mite too polished for instant expression. He can speak of his stepmother as "a woman of untrammeled malevolence" and make it sound like the most natural phrase in the world.

Another familiar face from Stillman's movies is Taylor Nichols, who plays Charlie Black, who when we first see him is stumbling through an explanation of why he believes in God and you do, too, even if you don't know it, and later on offers his own alternative definition of the preppie elite as the Urban Haute Bourgeoisie, i.e. the UHB. "Is our language so impoverished that we have to resort to acronyms of French phrases?" a woman asks.

Charlie's more of a preppie snob in his dislike for Tom, though as Tom trifles mildly with the affections of a woman in their circle, Audrey Rouget (Carolyn Farina), we understand Charlie's attitude. The movie is most fun as a platform for Eigeman and Nichols' pithy one-liners, and there are many great ones, but the complex relationship between Audrey and Tom is what gives the movie its plot and much of its interest.

It's bizarre how Clements and Farina vanished from the movie scene right after making their accomplished twin debuts. Farina, with her fetching dark eyes and wry, timid smile reminds one of Molly Ringwald at her pre-"Pretty In Pink" peak. Clements is good as a character that guards himself closely, with a scholarly front that falls apart fast.

Pressed on why he doesn't like Jane Austen's "Mansfield Park," Tom admits he hasn't read it, just that he doesn't like it from reading critical essays about it by Lionel Trilling: "I don't read novels. I prefer good literary criticism - that way you get both the novelists' ideas and the critics' thinking." "Metropolitan" is full of quotes like that, the product of young people who think they know more than they do but aren't quite bad beneath their smugness. It's not a film of great depth or revelation; Stillman isn't so interested in dissecting his creations as he is in giving them room to express their ideas, goofy and grand. His first film does exactly that, pulling off the twin feat of having cinematic fun and giving a preppie an even break.


text: Ik heb 'Metropolitan' in het begin van de jaren negentig gezien. De recensies waren erg goed in het vergelijken van het werk van Woody Allen. Ik vond het een kletserig stuk en de personages waren irritant. Toen ik het tien jaar later zag, vond ik het werkelijk fascinerend. Het is een heel intelligent stuk met een enigszins Tsjechov-achtig gevoel. Je gaat de personages geleidelijk aan aardig vinden en tegen het eind kreeg ik echt contact met het 'willen ze niet'-scenario van Audrey en Tom. De meeste acteurs in deze film maken hun debuut en ze zijn allemaal verrassend sterk, vooral Chris Eigmann als Nick <0xE2><0x80><0x93> hij is erg grappig en maakt de scènes waarin hij speelt echt energiek. Het scenario van Whit Stillman is warm, geestig, gevoelig en gedenkwaardig <0xE2><0x80><0x93> een juweeltje!

text_en: I saw "Metropolitan" around the early nineties. Reviews were very good comparing it to Woody Allen's work. I found it talky and the characters irritating. I then saw it around ten years on and found it truly captivating. It is a very intelligent piece of writing with a slightly Chekhovian feel. You warm to the characters gradually and by the end I really connected with the 'will they won't they' scenario of Audrey and Tom. Most of the actors in this film are making their debut and they are all surprisingly strong especially Chris Eigmann as Nick -- he is very funny and really energises the scenes he is in. Whit Stillman's screenplay is warm, witty, sensitive and memorable -- a gem!


text:
Mensen die van deze film houden, kunnen zich daar zelfvoldaan over voelen, en wie kan hun dat kwalijk nemen? Dit is een van die zeldzame Amerikaanse romantische komedies over jonge mensen die geregisseerd hadden kunnen worden door Eric Rohmer. Er wordt veel gepraat en het is allemaal uiterst intelligent, soms bijna ondraaglijk intelligent, maar de jonge schrijver/regisseur Whit Stillman heeft een uitstekend oor voor een bon mot en hij neemt de dingen niet serieus. Hij schoffeert die slimme jonge New Yorkers, maar hij veracht ze niet; de komedie is vriendelijk en liefdevol.
Het speelt zich af te midden van de welgestelde New Yorkse debutantes die in de kerstperiode aan een rondreis van feestjes beginnen. Het is Jane Austen zeer veel verschuldigd en erkent dat door zo vaak mogelijk naar haar te verwijzen. Een ander referentiepunt is natuurlijk Woody Allen, toen Allen nog echt slimme New Yorkse komedies schreef en regisseerde. Het heeft zelfs een nerdachtige Woody Allen in de vorm van de pseudo-intellectueel Taylor Nichols.
Als het al een zwak punt heeft, dan is het wel dat de jongens veel beter als personages zijn ontwikkeld dan de meisjes, en in een goede, mooie, onbekende jonge cast komen de beste voorstellingen van Edward Clements als de held van de verkeerde kant van het spoor, of in dit geval, de verkeerde kant van de stad, en van Chris Eigeman als de knappe, breedsprakige, rijke jongen die bevriend met hem raakt (denk aan 'Emma'). Een juweeltje van een film.

text_en:
People who like this film may feel smug for doing so and who could blame them. This is that rarest of rare things, an American romantic comedy about young people that could have been directed by Eric Rohmer. It's full of talk and it's all highly intelligent, at times almost unbearably so, but the young writer/director Whit Stillman has a wonderful ear for a bon mot and he doesn't take things seriously. He lampoons these smart young New Yorkers but he doesn't despise them; the comedy is gentle and affectionate.

It's set among the well-heeled New York débutante set as they embark on a roundelay of parties over the Christmas period. It owes a considerable debt to Jane Austen and acknowledges this by referencing her as often as it can. Another reference point, of course, is Woody Allen when Allen was writing and directing genuinely smart New York comedies. It's even got a nerdy Woody Allen character in the form of Taylor Nichols' pseudo-intellectual.

Indeed if it has a weakness it's that the boys are far better developed as characters than the girls and in a good, fine, unknown young cast the best performances come from Edward Clements as the hero from the wrong side of the tracks, or in this case, the wrong side of the city and from Chris Eigeman as the handsome, verbose rich boy who befriends him, (think "Emma" with the sexes changed). A little gem of a movie.


text:
'Metropolitan' is als een sieraad dat mooi en een beetje versierd is, en nog steeds pretentieloos (misschien heeft iemand anders het ook zo beschreven <0xE2><0x80><0x93> ik wil niet plagiaat plegen!). Het klinkt misschien niet als de meest onderhoudende film om te zien, maar voor mij is het heel plezierig. Er wordt veel en veel gepraat, wat niet voor iedereen is weggelegd, maar het is ook een verfrissende afwisseling van al die films die je op je hoofd slaan met luidruchtigheid, geweld en cinematografische seks. En veel van de personages zijn heel sympathiek. Mensen zoals ik, bij wie een avondje met vrienden bordspelletjes spelen hoort, zouden zich nauw verwant voelen met de kinderen die hier worden afgebeeld.
Een van Whit Stillman. Het grote voordeel van Charley is dat hij afwijkt van het Hollywood-cliché dat alle rijke mensen slecht, idioot of schuldig zijn. Uit wat ik over hem heb gelezen, blijkt dat hij heel goed op de hoogte is van de wereld van de Amerikaanse rijken, en dus weet hij waar hij het over heeft. Belangrijker nog, hij is er ook heel goed in om de menselijke natuur in het algemeen te laten zien. In zijn films spelen aardige mensen en klootzakken een grote rol, en dat geldt natuurlijk voor alle soorten mensen.
Eén grappig fragment toont de grote hindernissen die de personages Tom en Charley moeten nemen als ze van Manhattan naar Long Island proberen te rijden <0xE2><0x80><0x93> de meesten van ons zouden er niet zoveel moeite mee hebben, maar vanwege Tom en Charley is dat wel het geval. Maar Stillman kleinert hen niet en maakt geen karikaturen van hen. Ze komen over als volledig menselijk en als mensen met wie we ons kunnen inleven.
Stillman verwerkt ook morele boodschappen in zijn films, maar gelukkig zijn ze anders dan de hardhandige, politiek correcte en saaie boodschappen in zoveel andere films. Ik weet niet of hij een christen is of niet, maar hij toont in alle drie de films een subtiel respect voor de christelijke waarden, wat in de afgelopen decennia in Hollywood een zeldzaamheid is geweest. Maar ik betwijfel of Pat Robertson zijn films zou aanbevelen, aangezien ze een grote verscheidenheid aan menselijke deugden en ondeugden laten zien zonder eenvoudige zwart-witboodschappen. Naast een soort mini-eposverhaal over Tom, Charley en Audrey, zijn er door de hele film heen een paar onderhoudende bijrollen, die vaak bestaan uit bijeenkomsten tussen vrienden. Het licht excentrieke personage van Nick is vooral grappig en aantrekkelijk, en helpt de puzzelstukjes in elkaar te passen. Charley, Tom en Audrey zijn goede afspiegelingen van aardige, intelligente maar onhandige pubers, en hoewel ze zich in rijke kringen in Manhattan bewegen, maken ze veel van de tienerangst mee die andere minder fortuinlijke kinderen ervaren, en ze dienen als een soort 'Alleman'-personages.
'Metropolitan' is niet zo gepolijst als de andere twee uitstekende films van Stillman, 'Barcelona' en 'The Last Days of Disco', maar het is mijn favoriete van de drie vanwege de personages. Er zit humor in alles, en een heleboel schrijnendheid.

text_en:
"Metropolitan" is like a little piece of jewelry which is beautiful and a bit ornate, and still unpretentious (maybe someone else described it this way too--I don't mean to plagiarize!). It might not sound like the most entertaining movie to watch, but for me its very enjoyable. It has lots and lots of talk, which isn't everyone's cup of tea, but its also a refreshing change from so many movies which bang you over the head with loudness, violence and graphic sex. And many of its characters are very likable. People like me whose idea of a good time includes an evening with friends playing board games would feel a close kinship with the kids portrayed here.

One of Whit Stillman's many strengths is that he goes against today's Hollywood stereotype of showing all rich people as evil, idiotic or guilt-ridden. From what I've read about him, he is very familiar with the world of the American wealthy, and so he knows what he's talking about. More importantly, he's also very good at showing human nature in general. In his movies, people with lots of money include nice people and jerks, and that's how it is, of course, in all classes of people.

One funny segment shows the big hurdles that the characters Tom and Charley have to overcome when they try to drive from Manhattan to Long Island--most of us wouldn't have as much trouble, but because of Tom and Charley's privileged background they don't have an easy time of it. Yet Stillman doesn't belittle them or turn them into caricatures. They come across as fully human and people with whom we can empathize.

Stillman also includes moral messages in his movies, but thankfully they are unlike the heavy-handed, politically-correct and dreary messages in so many other movies. I don't know if he is a Christian or not, but he shows subtle respect in all three movies for Christian values, which has been a rarity during the past few decades in Hollywood. I doubt, though, whether Pat Robertson would be likely to recommend his films, as they show a wide variety of human virtues and vices without simple black-and-white messages.

In addition to a sort of mini-epic storyline involving Tom, Charley and Audrey, there are several little entertaining side-shows throughout the movie, often consisting of get-togethers amongst a circle of friends. The slightly eccentric character of Nick is especially funny and appealing throughout, and helps tie things together. Charley, Tom and Audrey are good portrayals of nice, bright but awkward adolescents, and although they move in rich Manhattan circles, they go through much of the teenage angst that other less fortunate kids experience, and they serve as sort of "Everyman" characters.

"Metropolitan" isn't as polished as Stillman's other two excellent movies, "Barcelona" and "The Last Days of Disco," but its my favorite of the three because of its characters. There is humor throughout, and lots of poignancy.


text: Een film over ultrabevoorrechte jonge, hedendaagse inwoners van Manhattan die zich romantiseren in de verdoemde geest van Scott Fitzgerald klinkt misschien onverdraaglijk, vooral omdat het een heel spraakzame film is. Maar 'Metropolitan' is eigenlijk heel leuk, juist vanwege de kwaliteit van de dialogen <0xE2><0x80><0x93> de personages zijn elegante uitslovers, wat de schrijver de vrijheid geeft om hen te verwennen met spitse zinnen. En spits in beide betekenissen <0xE2><0x80><0x93> de personages zijn zelf ook spits, maar het schrijven is spitser, omdat de hoofdpersonen zichzelf en hun absurditeiten per ongeluk verraden, ondanks hun intelligentie. Hoe graag je die mensen ook wilt haten, het is gewoon heerlijk om ze te horen praten. In feite is mijn voornaamste kritiek dat het script te veel verliefd wordt op zijn eigen creaties <0xE2><0x80><0x93> als het de tekortkomingen en absurditeiten van de personages blootlegt, begint het ze te vergeven, wat waarschijnlijk meer is dan ze verdienen. Een laatste schop aan het eind om ons (en hen) te herinneren aan de aard van het echte leven zou dit groots hebben kunnen maken, in plaats van alleen maar goed.

text_en: A film about ultra-privileged young contemporary Manhattanites romanticising themselves in the doomed spirit of Scott Fitzgerald may sound unbearable, especially as this is a very talky movie. But 'Metropolitan' is actually quite delightful, in fact because of the very quality of the dialogue - the characters are elegant show-offs, which gives the writer the freedom to indulge them with clever lines. And clever in both senses - the characters are themselves clever, but the writing is cleverer, as the protagonists inadvertently give themselves and their absurdities away in spite of their intelligence. However much you may want to hate these people, it's simply a delight to hear them talk. In fact, my main criticism is that the screenplay falls too much in love with its own creations - as it reveals the failings and absurdities of the characters, it starts to forgive them, which is probably more than they deserve. A final kick at the end to remind us (and them) of the nature of real life might have made this great, as opposed to merely good.


text: Dit is een film die me de eerste keer amuseerde, me bij verdere bezichtigingen verrukte en in mijn achting blijft stijgen. De luchtige toon van het script verbergt diepten die verrassen. Stillman slaat precies de juiste toon aan in een verhaal dat aankomt op pijn en angsten die oprecht afschrikwekkend zijn (scheiding van ouders, onbeantwoorde liefde etc.) alsmede de komische waarde van de ernst en zwakheden van zijn personages, die precies de juiste afstand bewaren zodat de komedie vlak voor de boeg blijft; dit alles leidt tot de bescheiden maar charmante triomf van de verlegen en deugdzame hoofdpersonen. Het verband met Mansfield Park (het boek, niet de film) is opgemerkt door enkele waarnemers, met een verhaal dat draait om het kattenkwaad dat sommige jonge mensen uithalen als hun ouders afwezig zijn, en de beproevingen die dit met zich meebrengt voor de jonge hoofdrolspelers. Maar dit is niet Austens verhaal, niet echt. Stillman heeft iets gedaan wat Austen ook had kunnen doen als ze in onze tijd filmmaker was geweest. Maar met zijn eigen verhaal, zijn eigen tijd en normen, zijn eigen wereld, zijn eigen heerlijke gevoel. Gezien het budget waarmee Stillman moest werken, is dit een meesterwerk.

text_en:
This is a movie that amused me the first time around, delighted me on further viewings, and continues to grow in my esteem. The script's light tone hides depths that surprise. Stillman strikes just the right note in a story that touches on pains and fears that are genuinely daunting (divorce of parents, love unrequited, etc) as well as the comic value of his characters' earnestness and foibles, keeping just the right distance so that comedy keeps just ahead; all leading to the modest but charming triumph of the shy and virtuous protagonists.

The link to Mansfield Park (the book, not the movie) has been noted by some observers, with a story centered on the mischief some young people get up to while their parents are absent, and the trials this brings for the young protagonists. But this isn't Austen's story, not really. Stillman has done something like what Austen might have wanted to do, had she been a filmmaker in our time. But with his own story, his own times and mores, his own world, his own delightful touch. Considering the budget Stillman had to work with, this is a masterpiece.


text: De meerderheid van de recensenten loofde deze film en het scenario werd genomineerd voor een Academy Award, dus ik dacht dat het een redelijk veilige gok was. Je kunt ze niet allemaal winnen. Deze film was Mumblecore in plaats van Mumblecore (een genre waar de critici aanvankelijk veel te veel lof over uitriepen). Natuurlijk mompelen deze personages niet zozeer, maar ze zeuren alleen maar door over hun angst voor een uiteindelijke mislukking die kennelijk nog meer leegte in hun leven op Park Avenue zou brengen. Ons op deze wereld zetten heeft het potentieel om de belangstelling van het publiek korte tijd vast te houden, maar de film komt nooit verder dan het verkennen van deze jeugdige angst. Het is geen plotkwestie. Een filmmaker kan het zich veroorloven om 90 minuten te hebben waarin niet veel gebeurt wat de plot betreft, vooropgesteld dat hij of zij personages en situaties creëert die zo meeslepend zijn dat je wilt blijven kijken (er gebeurt ook niet veel in 'The Last Detail' van Hal Ashby, maar probeer maar eens weg te kijken van Nicolson en zijn gezelschap in die film). Helaas is dat hier niet het geval. Toch draait deze film, net als Mumblecore (dat godzijdank een snelle dood sterft), om post- (of midden-)studenten, blanke, hogere middenklasse, onbeholpen jongelui die hun algemene gevoel van malaise maar niet van zich af lijken te kunnen schudden. De film zelf lijkt met een miniem budget te zijn gemaakt, en als je dat in aanmerking neemt, is de cinematografie behoorlijk indrukwekkend. Het acteren is echter vaak pijnlijk om naar te kijken (met uitzondering van Carolyn Farina), en hoewel er geen vuurwerk is, is er nauwelijks een geloofwaardig moment in de film. Geen van de personages spreekt of gedraagt zich op een manier die ook maar enigszins geloofwaardig is. Het is de ene pseudo-intellectuele tirade na de andere, zonder een spoor van een natuurlijke overgang. De acteurs lijken allemaal op een kluitje te staan, zonder enig gevoel voor echt leven of actie, wachtend tot ze hun gal kunnen spuwen of de volgende ongemotiveerde monoloog moeten aanhoren. Afgezien van een soort waar-of-onwaar-spelletje waarbij je sigaretten door een servetje moet branden, is er geen enkel gesprek dat authentiek aanvoelt. De ene scène gaat over een ogenschijnlijk nuchtere man van middelbare leeftijd die in een plaatselijke bar zijn hart uitstort bij onze twee negentienjarige hoofdpersonen, zonder aanwijsbare reden, behalve misschien dat de auteur nog een monoloog wilde instoppen. Deze scène had ook met een ander personage kunnen werken als hij handiger in elkaar was gezet. Ten slotte is de laatste scène in het strandhuis 'knor-waardig' in zijn poging een misplaatst drama te scheppen, maar eindigt als een slechte studentenfilm, waarbij de arme acteurs totaal de weg kwijt zijn, zoals hoe ze moeten proberen de scène realistisch te laten lijken. Maar dit was Stillmans eerste film, dus ik zou graag zijn andere 2 films willen zien om te zien hoe het hem verder is vergaan.

text_en: The majority of critics ADORED this movie and the screenplay was nominated for an Academy Award, so I figured it was a fairly safe bet. You can't win 'em all. This film was Mumblecore before Mumblecore (a genre which critics initially poured far too much praise upon). Of course, these characters don't mumble as much as simply drone on and on about their fear of eventual failure that would apparently bring more emptiness to their Park Avenue lives. Bringing us into this world has the potential to keep an audience's interest for a short period of time, but the film never progresses behind exploring this youthful angst. It's not a plot issue. A filmmaker can afford to have 90 minutes where not much happens in terms of plot, provided he or she creates characters and situations that are so compelling, you want to continue watching (not much happens in Hal Ashby's "The Last Detail" either, but try looking away from Nicolson and company in that film). Alas, that is not the case here. Yet, like Mumblecore (which is thankfully dying a rapid death), this film revolves around post- (or mid-) college, white, upper middle class, awkward youngsters who can't seem to shake their general sense of malaise. The film itself appears to be shot on a shoestring budget, and considering that, the cinematography is quite impressive. However, the acting is often painful to watch (with the exception of Carolyn Farina), and though there are no pyrotechnics, there's barely a plausible moment in the film. None of the characters speak or behave in a way that is even remotely believable. It's one pseudo-intellectual diatribe after another with no hint of a natural segue. The actors all seem to be standing around, with no sense of true life or action, waiting to spew out or be the recipient of the next unmotivated monologue. Aside from a truth-or-dare type party game that involves burning cigarettes through a napkin, there's not one conversation that feels authentic. One scene finds an apparently sober middle-aged man at a local bar pouring his heart out to our pair of 19-year old protagonists for no apparent reason except possibly that the author wanted to squeeze in another monologue. This scene could have worked with a different character if it were more skillfully setup. Finally, the final scene at the beach house is "groan-worthy" in its attempt to manufacture misplaced drama, but winds up looking like a bad student film with the poor actors looking completely lost as how to try and make the scene look realistic. However, this was Stillman's first film, so I'd be interested in checking out his other 2 films to see where he went from here.


text:
Blah... Blah Blah Blah... Blah Blaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa Ik denk dat dit de eerste film is die ze niet met opzet een homo hebben gegeven.
Ik denk dat het vuurkruis een seriemoordenaar wordt...
En nu... ben ik getuige geweest van de overstroming van St. Pats.
Ik ben eruit en ik vernietig deze dvd.

text_en:
Blah... Blah Blah Blah... Blah Blah Blaaaaa....!

This film is so boring that It makes Groundhog Day appear realistic and interesting. Blah Blah...

Bitch Bitch Bitch about random people who will never make a difference and spend thirty seconds deciding on what words you are going to respond with so they sound smart.

What's with the top hats? Is it 1932 or 1990?

I grew up in this neighborhood and believe me, this film is a load of s**t.

Yeah, woo hoof... They used real apartments. Well, the taste of the apartments is that of a drunk white trash bible thumper that stole the coin jar from their local church... Ew!

I think this is the first film I have seen where they didn't purposely cast a homo.

I think fire crotch is going to be serial killer...

And now.. I have witnessed the flooding of St. Pats.

I'm out, and destroying this DVD...


text:
Hoewel de productiewaarden van Metropolitan niets zijn om over naar huis te schrijven, genoot de film in elk geval het aanzien van misschien wel het afschuwelijkste acteerwerk ooit. Iemand had Stillman moeten vertellen dat een film die zo afhankelijk is van zijn zorgvuldig uitgedachte dialoog ook afhankelijk zou kunnen zijn van de uitvoering van genoemde dialoog. Was het maar een kort verhaal geweest, dan had ik het misschien wel leuk gevonden om te lezen.
Ooit, toen ik een film van een regisseur bekeek, merkte een creatief bureau lachend op: 'Mijn god, het lijkt wel pornofilm!' Metropolitan leek zijn uiterste best te doen om te bewijzen dat slechte produktie geen naaktheid nodig heeft om op het scherm te komen. Zulke gekunstelde voorstellingen kunnen maar op twee manieren tot stand komen: door de acteurs. De eerste keer dat hij voor een camera stond, of in een ongelooflijk slechte richting. De filmmaatschappij moet beide ingrediënten hebben gehad.
Ik hoop dat het relatief enorme budget van Barcelona, Stillmans volgende film, de wonden heeft geheeld die hij moet hebben opgelopen bij het zien van deze film. De mensen die verantwoordelijk waren voor de belichting en de artistieke leiding van Metropolitan waren in elk geval vriendelijk voor zijn eerste poging.
Nadat ik voor mijn gevoel uren van zulke theatrale optredens had doorstaan, was ik ervan overtuigd dat de schrijver ergens op de wereld nog steeds op zoek was naar de regisseur van Metropolitan, met als enige doel het plegen van een moord. Toen hoorde ik dat de schrijver de regie had. Dat verklaart alles.

text_en:
Although Metropolitan's production values are nothing to write home about, at least it enjoyed the distinction of perhaps the most awful acting ever. Someone should have told Stillman that a film so dependent on its carefully crafted dialogue might also depend on the performance of said dialogue. If only it had been a short story, I might have enjoyed the read.

Once upon a time, while reviewing a director's reel, an agency creative laughingly remarked, "My God, it's like porno dialogue!" Metropolitan seemed to go out of its way to prove that bad delivery needs no nudity to make it to the screen. Such stilted performances could only come from one of two places: the actors' first time in front of a camera, or incredibly bad direction. Metropolitan must have had both ingredients.

I hope the comparatively enormous budget of Barcelona, Stillman's next film, healed the wounds he must have suffered in viewing this one. At least the folks responsible for Metropolitan's lighting and art direction were kind to his first effort.

After enduring what seemed hours of such stagey performances, I was sure that somewhere out in the world, the writer was still hunting down Metropolitan's director, with murder as his sole intent. Then I learned that the writer directed it. That explains everything.


text:
Ik vond deze film bijzonder teleurstellend, omdat ik hem had gezien nadat ik 'Kicking and Screaming' van Noah Baumbach en, in mindere mate, 'Mr. Jealousy' had gezien. Dit was echter onvervalste onzin. In wezen was het een handjevol onhebbelijke pretentieuze snobs, die allemaal hun betekenisloze leventjes opvulden met melodrama, aangezien ze geen noemenswaardige problemen leken te hebben. Het enige personage dat zelfs maar in de verte sympathiek is, is dat van Chris Eigeman <0xE2><0x80><0x93> en ik verwar de acteur waarschijnlijk gewoon met het personage, aangezien ik Eigeman heel graag mag. Het personage van Charlie Black, daarentegen, maakte dat ik hem bijna elke keer dat hij sprak, de arrogante kleine drol, wilde slaan. Ik moet bekennen dat ik veel van de dialogen van de film onbegrijpelijk vond <0xE2><0x80><0x93> niet in de terminologie, maar de semantiek erachter leek geen enkele echte logica of zin te hebben... bijna alsof ze een vreemde taal spraken. Misschien komt het doordat ik een 'lagere-klas-Midwesterner' ben en niet uit de GOUDEN stad New York... gah.
Dus, als je amusement wilt, en je bent NIET een elitaire New Yorker... kijk dan elders.

text_en:
I found this movie extremely disappointing; having been referred to it after IMMENSELY enjoying Noah Baumbach's "Kicking and Screaming" and, to a lesser extent, "Mr. Jealousy." This, however, was unadulterated crap. Essentially a handful of obnoxious pretentious snobs, the lot of them investing their meaningless little lives with melodrama, since they seem to have no real problems to speak of. The only even remotely likeable character is that of Chris Eigeman--and I'm probably simply confusing the actor with the character, as I like Eigeman quite a lot. The character of Charlie Black, on the other hand, made me want to hurt him violently nearly every time he spoke, the arrogant little turd. I confess that much of the dialogue of the movie I found incomprehensible--not in terminology, but the semantics behind it seemed to lack any real logic or sense...almost as if they were speaking a foreign language. Perhaps it's because I'm a 'lower-class Midwesterner' and not from the GLORIOUS city of New York...gah.

So, if you want entertainment, and you're NOT an elitist New Yorker...look elsewhere.


text:
Het kenmerk van een beroepsacteur IMHO is dat hij zich achter een masker verbergt. Het is een schok als het masker afzakt en de ware persoonlijkheid van de acteur niet overeenkomt met de beoogde persoonlijkheid. Dit is voornamelijk wat schooltoneel en de meeste amateurtoneelstukken zo moeilijk maakt.
Metropolitan is geestig, intelligent gefilmd en geregisseerd, een lust voor het oog, maar de acteurs lijken amateurs van de middelbare school <0xE2><0x80><0x93> en net als bij veel toneelstukken van de middelbare school kunnen de mannelijke acteurs hun epische aard niet verbergen <0xE2><0x80><0x93> ik heb geen probleem met wie ze in werkelijkheid zijn, ik wil het alleen maar verborgen houden om mijn opschorting van ongeloof te verlichten. Hoe leuk ik deze film ook vond, hij leek zo theatraal dat de acteurs me gewoon niet overtuigden terwijl ze betekenisloos de zure epigrammen van de regisseur/schrijver murmelden.
Ik zal hem waarschijnlijk nog een keer huren. En ik zal er weer van genieten. Maar ik zal ook 'Zo nep' mompelen terwijl de poppen hun pasjes maken.

text_en:
The hallmark of a professional actor IMHO is to hide behind a mask. It is jarring if the mask slips, and the actor's true personality does not match the intended persona. This is chiefly what makes school and most amateur theatricals so trying.

Metropolitan is witty, intelligently filmed and directed, pleasing to the eye, but the actors seem like high school amateurs - and like many high school plays, the male actors are unable to conceal their epicene nature - I don't have a problem with who they really are, I just want to have it concealed to ease my suspension of disbelief. As much as I liked this film, it seemed so stagey, the actors just did not convince me as they meaninglessly mouthed the director/author's acid epigrams.

I will probably rent this again. And I will enjoy it again. But I will also mutter "So fake" as the puppets go through their paces.


text: Je zou in de verleiding kunnen komen om deze film, met zijn dialogen en 'complexe' karikaturen, te vergelijken met Diner of The Great CHILL, maar dat zou oneerlijk zijn tegenover degenen die de professionals zijn op het gebied van acteren. Ik heb geen idee wat de regisseur van deze film dacht (als er al een regisseur WAS), behalve dat hij een paar acteurs die geen werk meer hadden een kans wilde geven om te laten zien waarom ze geen werk meer hadden. Ze mompelden zich door de dialoog heen alsof zelfs zij niet konden wachten tot de film was afgelopen. Er is absoluut GEEN uitdrukking op hun gezicht te zien als ze hun tekst uitspreken, en de camera dwaalt door de zaal alsof hij op zoek is naar een rustplaats, wat nog meer afbreuk zou doen aan wat een fatsoenlijke uitzending had kunnen zijn, als het materiaal in handen was geweest van een getalenteerde cast en crew. Echt, het zou veel begrijpelijker zijn geweest als 4de- of 5de-klassers voor de camera de tekst voorlazen uit hun script. Ik ben niet rechtstreeks in beeld gekomen om te voorkomen dat een van de acteurs uit de film (waarschijnlijk nog steeds niet aan het werk) op deze recensie zou stuiten.

text_en: One might be tempted to compare this movie, with its face to face dialogue and "complex" charaterizations, with DINER or THE BIG CHILL, but that would be unfair to those who are the professionals in the craft of acting. I have no idea what the director of this film was thinking (if there WAS a director), other than a desire to give some out of work actors a chance to show why they ARE out of work. They mumbled their way through the dialogue like even THEY can't wait till the movie is over. There is absolutely NO expressions on their faces when delivering their lines, and the camera roams around the room as if its hunting for a place to rest, further diminishing from what could have been a decent putting forth, had the material been put into the hands of a TALENTED cast and crew. Honestly, it would have been more understandable to have 4th or 5th graders in front of the camera reading the lines from their script pages. I have refrained from being MORE direct lest one of the actors from the movie (probably STILL out of work) stumble upon this review. TWO LOUD YAWNS!!


text: Deze loodzware inspanning gaat over het leven in de sociale kringen van de Waspy's van de N.Y. (ik geloof dat het de N.Y. was; ik verveelde me te zeer om het me te herinneren). De recensenten werden gek van deze hond, maar de eindeloze, zinloze, eentonige, stompzinnige gesprekken tussen mensen om wie wij geen moer geven, waren voor mij een soort dialoogfoltering. Misschien was dat het punt, ik weet het niet, maar ze hadden deze film een waarschuwingslabel moeten geven. De film gaf voor mij een heel nieuwe betekenis aan het woord'slaper'.

text_en: This leaden effort is about life in the Waspy social circles of N.Y. (I think it was N.Y.; I was too bored to remember). The critics went ape over this dog, but the endless, pointless, droning, fatuous conversations among people we don't give a fig about were to me a kind of torture by dialogue. Maybe that was the point, I dunno, but they should have put a warning label on this one. The movie to me gave a whole new meaning to the word "sleeper".


text:
Het is misschien niet eerlijk om deze film te beoordelen op basis van alleen maar het eerste 3/4 uur kijken, maar we konden niet meer straffen dan een publiek. De film presenteerde zich als een intelligente dialoog die radicaal was en tot denken aanzette. Nou, dat was het ook. Mijn gedachte was: wat is dit *&%***? De personages waren intelligent en hun dialogen en gesprekken waren samenhangend. De dialoog was opvallend, als ergens in de buurt van doctoraalstudenten die allerlei soorten verschillende kwesties bespraken en filosofeerden. Dat zou een basis kunnen zijn voor een stimulerende, op dialogen gebaseerde film. In één woord: Nee.
Dit zijn mijn principeklachten:
Plot: Geen waarneembaar. Mensen zitten maar wat te filosoferen over ontologie, popcultuur en allerlei andere onderwerpen. Let wel, ze filosoferen alleen maar met slimme opmerkingen over wat die-en-die heeft gezegd of die-en-die heeft gedacht. Een film heeft niet echt een plot nodig, maar het is heel gunstig als <0xE2><0x80><0x93> er iets gebeurt.
_personages_ : irritant. Goed opgeleid, maar het is het soort mensen dat maar wat rondhangt en wereldproblemen oplost in plaats van iets te doen om wereldproblemen op te lossen. Ze zijn allemaal goed opgeleid, maar niemand lijkt een ziel te hebben of een echte existentiële reden om te bestaan. Hun leven lijkt geen echt doel te hebben. Het komt over als een beetje verwend en lui. Geen enkel personage leek me menselijk. Geen ziel, geen sprankje leven, alleen maar een stel mensen die praten over dingen waar ze eigenlijk niets om geven. Extreem deconstructionisme leek hun bestaan te beheersen. Dat wil zeggen, ze leken niet het gevoel te hebben dat de wereld enige betekenis had. Ik vond geen personages die enige vorm van empathie bij me opwekten en ik kan soms heel klinisch zijn.
Basic deal: als je de essentie wilt vangen van wat deze film had kunnen zijn, maak dan in het geheim een video-opname van een hechte groep eerstejaarsstudenten die samen de humaniora bestuderen en dan heb je iets interessanters dan deze film. Deze mensen hebben radicale theses bedacht die geen normaal mens zou bedenken en die ze logischerwijs talloze keren hebben gesteund in talloze kranten. De wereld heeft weinig betekenis voor hen. De humor sloeg helemaal nergens op toen het werd geprobeerd, omdat het karakter van de acteurs zo vlak was. Deconstructie als idee is de moeite waard, maar een film kijken met personages die schijnbaar geobsedeerd zijn door het idee en schijnbaar geen emoties kennen, is niet mijn idee van een leuke tijd. Ik heb misschien een paar van hun kleurrijke toespelingen en grappen over beroemde culturele figuren gemist, maar uiteindelijk verveelde het probleem van vlak karakter en verveling me dood. Ik heb twee films gestopt omdat ze zo vreselijk waren. Deze film, en kapitein Ron. Ik heb talloze films gezien die zich voornamelijk op de dialoog richtten, en ik hou ook van klassieke literatuur. Tot die films behoorden _Secrets and Lies_, _Gosford Park_, _Sneakers_, _Sense and Sensibility_ en _Howard's End_. Deze film leek me een aanhanger van zo'n genre. Hij was niet zo goed geacteerd of geschreven als die andere films, en ik vond hem ook niet in de verste verte interessant.
Het lijkt een schot in de roos, maar pas op, mensen, deze film gaat alleen maar over dialoog zonder enige andere inhoud, en als je niet houdt van een stel zelfingenomen, verwende filosofen die praten over hoe niets iets betekent, dan heeft deze film misschien net zo weinig betekenis voor jou als voor mij.

text_en:
It may be unfair to judge this film based on only watching the first 3/4 of it, but we could only take so much punishment as an audience. The film presented itself as possessing intelligent dialogue that was radical and thought-provoking. Well, it was thought-provoking. My thought was, what is this *&%$? The characters were intelligent and their dialogue and conversations were coherent. Dialogue was striking as somewhere in the neighborhood of graduate students discussing and philosophizing all types of different issues. Such would seem to be a foundation for a stimulating dialogue-driven film. In a word: No.

Here are my principle complaints:

Plot: None discernable. People are just sitting around philosophizing about ontology, pop culture, and a variety of other subjects. Mind you, it's just philosophizing with clever little comments about what so-and-so said or so-and-so thought. A movie doesn't really need a plot, but it's quite beneficial if -something- does happen.

Characters: Annoying. Well-educated, but they are the type of people who sit around and solve the worlds problems instead of doing something to solve the worlds problems. They are all well-educated, but no one seems to have a soul or any real existential reason for existing. Their lives seem to hold no real purpose. Striking as a bit spoiled and lazy. No character struck me as possessing any humanity. No soul, no spark of life, just a bunch of people talking about things that they really don't care about. Extreme deconstructrionism seemed to rule their existence. I.e., they didn't seem to feel that the world had any meaning. I found no characters to elicit any sort of empathy from me and I can be very clinical at times.

Basic deal: If you want to catch the essence of what this film could have been, secretly videotape a close-knit group of first year college grad students toegether that are studying the humanities and you'll have something more interesting than this film. These people have created radical theses that no normal person would conceive and supported them logically numerous times in numerous papers. The world has little meaning to them. The humor completely failed when it was attempted as the affect of the actors was so flat. Deconstructionism as an idea is worthwhile, but watching a movie with characters that are seemingly obsessed with the notion and seemingly no emotion is not my idea of a good time. I may have missed some of their colorful allusions and jokes about famous cultural figures, but ultimately, the problem of flat affect and character ennui bored me half to death. I've stopped two movies because they were so awful. This movie, and Captain Ron. I'm a reasonably well-educated, open-minded person that appreciates good dialogue. I've enjoyed countless films that focused primarily on dialogue and enjoy classic literature as well. Movies included Secrets and Lies, Gosford Park, Sneakers, Sense and Sensibility, and Howard's End. This movie struck me as being a pretender to such a genre. It was not as well acted or written as any of these other films, nor did I find it remotely interesting.

It seems to be hit or miss, but watch out people, this film is all about dialogue without any other focus and if you don't like a bunch of self-absorbed, spoiled philosophizers talking about how nothing means anything, then this movie may have as little meaning for you as it did for me.


text:
Jaren geleden had ik een paar oudere films van Aggelopoulos gezien en ik verwachtte een langzame film, met minimale dialogen, veel symboliek, een zwakke plot en voortreffelijke fotografie. Ik kreeg precies wat ik verwachtte en nog iets meer: ik verliet het theater met grote voldoening.
De film: Griekenland, ruwweg tussen 1920 en 1950 (maar hij is zo actueel en eigentijds omdat hij gaat over wereldwijde, terugkerende thema's). Het leven van de natie door gebeurtenissen: nationale catastrofes, vluchtelingen, sociale en politieke onrust, wereldoorlogen en burgeroorlogen. Het leven van de persoon door emoties: liefde, lust, trots, hoop, liefde, wanhoop, ambitie, liefde, dood. En veel symboliek en buitengewoon krachtige en mooie scènes met verwijzingen van oude mythen naar actuele internationale zaken. En regen, heel veel regen:-) De plot en de ontwikkeling van de personages lijken misschien zwak. We zijn gewend aan maaltijden uit de filmwereld, die ons overstelpen met snelle dialogen,'sterke' voorstellingen en 'opwindende' situaties. En dat is prima. Maar film en mensen hebben ook de benadering van Aggelopoulos nodig, we hebben ruimte en tijd nodig om ons bestaan te overdenken en te realiseren. 'To Livadi pou dakryzei' geeft de kijker meer vrijheid en tijd om deel te nemen aan zijn gevoelens, herinneringen en gedachten. Dat is precies interactieve kunst.
Dit zijn enkele van mijn interpretaties van sommige scènes: overstroming van een dorp (Climate Change en de krachten van de natuur), immigratie/afscheiding (afscheid van mijn vriendin), moeder die huilt om de dode lichamen van haar soldatenzonen (dit is een echte oorlogsscène, niet de stijl van de computergames). Je zult je met andere scènes identificeren (iedereen heeft toch een mening?) en je zult het gevoel hebben dat je leeft.
Ik ben Aggelopoulos dankbaar dat hij me de kans heeft gegeven om in mezelf te kijken, me dingen te herinneren, te zuchten, na te denken.

text_en:
I had watched years ago some older films of Aggelopoulos and i was expecting a slow movie, with minimal dialogues, many symbolisms, weak plot and superb photography. I got exactly what i expected and something more: i left the theatre with an extreme satisfaction.

The film: Greece roughly between 1920 and 1950 (but it is so current and contemporary because it deals with global, recurring themes). The life of the nation through events: national catastrophes, refugees, social and political unrest, world and civil wars. The life of the person through emotions: love, lust, pride, hope, love, desperation, ambition, love, death. And many symbolisms and extremely powerful and beautiful scenes with references from ancient myths to current international affairs. And rain, lots of rain :-) The plot and the development of the characters may appear weak. We are used to ready meals from the business of cinema, which overwhelm us with fast dialogues, "strong" performances and "exciting" situations. And that's fine. But cinema and people need also the approach of Aggelopoulos, we need some space and time, to reflect and realise our existence. "To Livadi pou dakryzei" gives more freedom and time to the viewer to participate with his feelings and memories and thoughts. That's exactly interactive art.

These are some of my interpretations of some scenes: village flooding (Climate Change and the forces of Nature), immigration/separation (departure of my girlfriend), mother crying over her soldier sons dead bodies (this is a real war scene, not the computer games style). You will identify with other scenes (everyone has an opinion, right ?) and you will feel alive.

I am grateful to Aggelopoulos for giving me the chance to look inside myself, remember, sigh, think.


text:
Theo Angelopolous, de Griekse regisseur, neemt de kolossale taak op zich om ongeveer dertig jaar geschiedenis in zijn land vast te leggen in een film. De regisseur heeft een poëtische manier om zijn verhaal te vertellen, dat hij heeft geschreven in samenwerking met een paar van de beste mensen uit de filmwereld, namelijk Tonino Guerra, Giorgio Silvani en Petros Markaris, een van onze eigen favoriete Griekse schrijvers.
Het resultaat is een complex doek waarin de heer Angelopolous voor ons, de kijker, in donkere kleuren schildert, wat ons een idee geeft van wat het land in die periode heeft doorgemaakt. In zekere zin lijkt de regisseur een positie van buitenaf in te nemen bij het vertellen van de tragedie die zijn land heeft doorgemaakt door bijna elk beeld van de film op grote afstand te fotograferen. Omdat dit zijn stijl is, past het natuurlijk bij de poëtische manier waarop hij het basisidee verwoordt.
<0x3E> Er zijn veel momenten in de film die de kijker de adem benemen door de schoonheid van de compositie van een bepaalde scène. Het is duidelijk dat de regisseur veel symboliek gebruikt om zijn standpunt duidelijk te maken. De openingsscène met de mensen die terugkeren van het bloedbad in Odessa is een van de meest effectieve dingen in de film. De roeiboten met mensen die door de overstroming zijn getroffen zijn een ander voorbeeld. De vele witte lakens die wapperen in de wind zijn slechts de hoogtepunten van het verhaal, zoals meneer Angelopolous het ziet.
De acteurs spelen als een ensemble. Alexandra Aidini, die Eleni speelt, de vrouw die het middelpunt van de tragedie vormt, maakt veel indruk. De uitstekende, vervagende cinematografie van Andreas Sinanos geeft de film een rijke textuur, evenals de muziek van Eleni Karaindrou, wat de sfeer nog versterkt.
Hoewel deze film absoluut voor een algemeen publiek is bestemd, toont hij grote briljante momenten, gecreëerd door Theo Angelopolous die op zijn best is.

text_en:
Theo Angelopolous, the Greek director, undertakes the colossal task of putting in a film some thirty years of history in his country. The director has a poetical way to present his story, which was written in collaboration with some of the best minds of the business, namely, Tonino Guerra, Giorgio Silvani and Petros Markaris, one of our own favorite Greek writers.

The result is a complex canvas in which Mr. Angelopolous paints for us, the viewer, in dark colors that gives us an idea of what the country went through during that period. In a way, the director seems to be taking an outside position in recounting the tragedy his country lived by photographing in long shots almost every frame of the film. Of course, this being his style, it suits the poetical way in which he conceives the basic idea.

There are lots of moments in the film that take the viewer's breath away by the beauty of the composition of a particular scene. It's clear the director uses a lot of symbolism in trying to get his point across. The opening scene with the returning people from the Odessa massacre being one of the most effective things in the film. The rowing boats carrying people affected by the flood is another. The many white sheets waving in the wind, are just the highlights of the story, the way Mr. Angelopolous conceives it.

The actors act as an ensemble. Alexandra Aidini, who plays Eleni, the woman at the center of the tragedy, makes quite an impression. The excellent fading cinematography by Andreas Sinanos gives a rich texture to the film, as well as the music score by Eleni Karaindrou, that greatly enhances the mood of it.

While this film is definitely for a general public, it shows great moments of brilliance created by Theo Angelopolous working at his best.