text:
Ming Ming is een zeer gestileerde film, maar dat wil niet zeggen dat hij meer stijl dan inhoud heeft. Onbereikbare liefde en verliefdheid spelen een centrale rol in de wereld van Ming Ming, een wereld waarin elementen van de oosterse vechtsport een rol spelen die in de hedendaagse tijd thuishoren. De hoofdrolspeler, gespeeld door Zhou Xun, is een slanke vrouw, gekleed in het zwart en met lange, donkere vlechten. Op een avond heeft ze haar oog laten vallen op D (Daniel Wu), een straatvechter op wie ze verliefd wordt en met wie ze een nacht doorbrengt.
D, daarentegen, is een ongrijpbare minnaar. Met geheimen uit het verleden die hij probeert te ontrafelen, heeft hij zich nooit verbonden. Hij doet een belofte aan iedereen die hem vijf miljoen dollar kan bezorgen en met wie hij de nacht doorbrengt. Met wie ze naar Harbin reizen. Dit zet een hele keten van gebeurtenissen in gang, te beginnen met Ming Ming die het geld steelt en een geheime doos van Broeder Kat (de zanger Jeff Chang, die al lang niet meer in het openbaar optreedt).
Aan de andere kant is Ming Mings vriend Ah Tu (Tony Yang) ook verliefd op haar, en heeft hij een oogje op Nana (Zhou Xun in haar tweede rol), met wie hij ontsnapt aan de schurken van Broeder Kat, en die ook verliefd is op D. In de war? Dat hoeft niet, want Nana verschilt sterk van Ming Ming, van haar haar en kleding (luid en opzichtig) tot haar maniertjes, en niet te vergeten de talen die ze spreekt. De film kan zelfs omgedoopt worden tot Nana, omdat dit personage meer tijd op het witte doek heeft doorgebracht dan Ming Ming, terwijl we de onbeantwoorde liefde van zoveel personages in de film onderzoeken. De liefde en de verschillende bezweringen ervan worden tentoongespreid, zelfs die van de ouders, terwijl de plot zich langzaam ontrafelt tot een verrassend einde. Er zijn een paar zen-achtige dialogen en momenten in de film, zoals dat het beter is om bij iemand te zijn, al is het maar voor even, dan helemaal niet bij iemand te kunnen zijn. En dat geldt vooral voor Ah Tu, ook al is hij bij iemand die op hem lijkt en niet bij de persoon zelf. Ik vond dat Nana en Ah Tu de sterkste verhaallijn en de beste karakterontwikkeling hadden, natuurlijk vanwege de tijd die aan hen was besteed.
Bij het fantastische verhaal horen zowel de muziek als de actie. De soundtrack is een eclectische mengeling van verschillende invloeden, van elektronica tot jazz, en het thema dat voor achtervolgingen wordt gebruikt is bijzonder pakkend. Omdat het een soort fantasy-krijgskunst was, zagen de meeste gevechten, vooral die van Ming Ming, er opvallend uit. Vooral die van Ming Ming, die explosieve projectielen op haar vijanden afvuurt, is een voorbeeld van D's stijl, die snel, wreed en heel kort van duur is. Plotelementen uit zulke fantasyfilms, zoals minimissies en het zoeken naar een schat, zijn ook onderdeel van de film. De filmstijl die wordt gebruikt is ook een mengeling van stijlen, met herhalingen, snelle fragmenten en flashbacks als norm. Het kost misschien even tijd om eraan te wennen, zoals bij gevechten meestal het geval is. Tegen de tijd dat je door een of twee actiescènes heen bent, zul je om meer vragen. Geniet van die momenten, want er zijn er maar weinig en met grote tussenpozen. Er zijn ook veel 'poser'-momenten, waardoor de film een bepaald'sexy' aanzien krijgt, omdat personages zich optutten en poseren als ze hun dialogen uitspreken.
Ik denk dat ik van geluk mag spreken dat ik deze film hier heb gezien, in zijn oorspronkelijke taal, in tegenstelling tot de nagesynchroniseerde Mandarijns-versie die ik in Singapore moest zien als ik hem wilde zien. De gebruikte talen <0xE2><0x80><0x93> Mandarijn, Kantonees en Shanghainees <0xE2><0x80><0x93> hebben een bepaalde klank en worden gebruikt om karakters te onderscheiden. Onvermijdelijk zal het effect verloren gaan in elke verfilmde versie. Zhou Xun, en ook Tony Yang, klonken soms een beetje vreemd in hun Kantonees, maar dat doet niets af aan hun prestaties, vooral Zhou Xuns uitstekende vertolking van twee rollen.
Voor het geven van een moderne fantasy-krijgskunstfilm een ander en verfrissend aanzien, zal Ming Ming mijn stem krijgen.

text_en:
Ming Ming is a very stylized movie, but that's not to say it has more style than substance. Unattainable love and infatuation play central themes in Ming Ming's world, one which contains fantasy martial arts elements, set in today's contemporary era. The titular character played by Zhou Xun cuts a willowy figure, dressed in black with her long dark tresses. One night she casts her eye on D (Daniel Wu), a street fighter whom she falls in love and spends a night with.

D, on the other hand, is an elusive lover. With secrets of the past which he seeks to unlock, he's never committed, giving out a promise to whoever can fetch him 5 million dollars, and with whom he'll travel to Harbin with. This sets in motion an entire chain of events, starting with Ming Ming stealing the money and a secret box from Brother Cat (the singer Jeff Chang, who has long been away from the public eye).

On the other hand, Ming Ming's friend Ah Tu (Tony Yang) is also infatuated with her, and chances upon Nana (Zhou Xun in her second role), with whom he brings along in their escape from Brother Cat's thugs, and whom too is also in love with D. Confused? Don't be, as Nana is distinctively different from Ming Ming, from hair and outfit (loud and garish) to mannerisms, not forgetting the languages used.

In fact, the movie can be renamed Nana, as this character had more screen time than Ming Ming, as we explore the unrequited love by so many characters in the movie. Love and its different incantations are put up on display, even parental ones, as the plot slowly unravels to its surprise ending. There are some zen like dialogue and moments in the movie, such as being able to be with a person even for a moment, is better than not being able to at all. And this is especially true for Ah Tu, even though he's with someone who resembles, and not with the actual person. I thought Nana and Ah Tu had the strongest storyline and the best character development, naturally so because of the screen time devoted to them.

Accompanying the superb story are both the music and action. The soundtrack is an eclectic mix and fusion of various influences, from electronica to jazz, and the theme used for chases is particularly catchy. Given that it adopted a fantasy martial arts style, most of the fights, especially Ming Ming's, were given distinct looks. Ming Ming's especially, is one adopted from flicking explosive projectiles at her enemies, while D's style is quick, brutal, and very short ranged. Plot elements from such fantasy movies, like mini quests, and the seeking of treasure, are staples too in the movie.

The filming style used is also a mixed bag, with repetitions, quick cuts and flashbacks the norm. It might require a little time to get used to, typically those used in fights. By the time you get through one or two action sequences, you'll be clamouring for more. Savour those moments, as they actually come few and far between. There are many "poser" moments as well, which gives the movie a certain "sexy" look as characters preen and pose when they deliver their dialogues.

I guess I'm fortunate to have caught this movie here, in its original language track, as compared to having to watch the dubbed Mandarin version back in Singapore if it gets played. Key languages used - Mandarin, Cantonese and Shanghainese, provide a certain flavour and utilized to distinguish characters. inevitably the effect will be lost in any dubbed version. Zhou Xun, and Tony Yang too, at times sounded a bit off in their Cantonese diction, but that doesn't mar their performances, in particular Zhou Xun's excellent delivery of dual roles.

For giving a contemporary fantasy martial arts movie a different and refreshing look, Ming Ming will get my vote.


text: Dit is een videoklassieker. In welke videowinkel ik ook kom, meestal kan ik hem vinden. De actie is non-stop en de stunts zijn vrij goed. Niet veel op het gebied van acteren of drama, maar wat kan het schelen als de actie zo heftig is. Jeff Wincott (van de remake van 'Night Heat' van de Miami Vice) speelt een FBI-agent die een Russische drugsbaas probeert op te sporen terwijl hij zijn zieke ex-politieman en corrupte broer uit LA probeert te helpen. Wincott heeft naam gemaakt met zijn rechtstreekse vechtsportfilms als Cynthia Rothrock en Don 'the Dragon' Wilson. Dit is zijn beste. Andere zijn 'The Last Man Standing' (niet de film van Bruce Willis) en 'Open Fire'.

text_en: This is a video classic. No matter which video store I go into, I can usually find it. The action is non-stop and the stunts are pretty good. Not much in the acting or dramatic department but who cares when the action is this hot. Jeff Wincott (from the Miami Vice knockoff "Night Heat")plays an FBI agent trying to track down a Russian drug kingpin while trying to deal with his ailing ex-cop father and crooked LA cop brother. Wincott's made a name for himself doing these straight-to-video martial arts flicks like Cynthia Rothrock and Don "the Dragon" Wilson. This is his best. Some of the others are "The Last Man Standing" (not the Bruce Willis film) and "Open Fire".


text:
Uit de vloedgolf van Van Damme-wannabe's die aan het eind van de jaren tachtig/het begin van de jaren negentig opkwam, moet je een heel eind reizen om iemand te vinden die de grote Jeff Wincott overtreft. Natuurlijk, hij heeft misschien niet de overweldigende flexibiliteit van een Loren Avedon of Gary Daniels, maar voor pure agressie waardoor je echt gelooft dat hij je een schop onder je kont zou geven zodra hij je zag, is Jeff je man! Bovendien is hij ook zonder twijfel de beste acteur van allemaal <0xE2><0x80><0x93> in plaats van een martial-artist die zich op het acteren heeft toegelegd, is hij een acteur die toevallig ook een martial-artist is. Dit voegt een realisme en diepte aan zijn films toe die vele andere niet hebben. Maar goed, genoeg over de eerbetuigingen <0xE2><0x80><0x93> over naar de film zelf!
De Martial Outlaw is gemaakt door ongeveer dezelfde ploeg als de uitmuntende Mission of Justice (ook met Wincott in de hoofdrol) en de grote vechtchoreograaf Jeff Pruitt, en vertelt het verhaal van twee broers, allebei bij de politie. Kevin White (wincott) werkt voor de Drug Enforcement Agency in San Fransisco, terwijl zijn broer Jack (Gary Hudson) een harde straatagent in L.A. is. Kevin is zo rechtlijnig als wat, terwijl Jack net zo smerig is geworden als de schurken die hij zogenaamd achter de tralies zet. Maar er wordt een grote drugsvangst gedaan en dat gebeurt in L.A., dus de twee heel verschillende werelden van de twee broers staan op het punt met elkaar in botsing te komen. Natuurlijk is dat nog maar het begin van het verhaal, maar meer zeggen zou de vele wendingen en verrassingen die deze film te bieden heeft tenietdoen!
Er zijn 2 dingen die een goede vechtsportfilm maken <0xE2><0x80><0x93> goede vechtscènes en een goede verhaallijn. Dankzij de uitstekende choreografie en Jeff Wincotts 'brutale' stijl, komen de gevechten in deze film echt over. Het meest opmerkelijk is een verbazingwekkende scène waarin de twee broers het tegen een bar vol Russische schurken opnemen. Het is een geweldig, langdurig gevecht waarin Wincott en Hudson ledematen breken, mannen door muren heen laten vliegen en Wincott natuurlijk zijn kenmerkende vaardigheid in het stokvechten demonstreert!
Op het verhaalfront levert de film ook iets op. Wincott heeft er een handje van om rollen te kiezen waarin zijn personages een extra dimensie hebben <0xE2><0x80><0x93> in _No Exit_, _The Street Law_ en hier lijkt hij het leuk te vinden om personages te spelen die op de een of andere manier'verscheurd' zijn. En hier speelt hij een man die verscheurd wordt tussen zijn loyaliteit aan zijn broer en het groeiende besef dat zijn broer corrupt is. Gary Hudson, die niet al te indrukwekkend was in de vechtscènes (tenminste niet als hij aan het schoppen was) maakte ook indruk op me in zijn rol als een man wiens hebzucht hem over een duister pad heeft geleid, maar die diep in zijn hart nog steeds een goed mens is. In sommige scènes tussen de twee broers is er veel pathos, en beide acteurs zijn volkomen overtuigend als twee mannen die elkaar niet mogen en in alle opzichten elkaars tegenpolen zijn, maar die uiteindelijk toch broers zijn.
Al met al een geweldige film. Goed gechoreografeerd, opwindende vechtscènes, een goede verhaallijn en sterke personages gespeeld door goede acteurs (niet alleen Wincott en Hudson, maar ook de co-sterren <0xE2><0x80><0x93> vooral Richard Jaeckel als hun vader). Naar mijn mening is dit de op een na beste film van Jeff Wincott na de verbazingwekkend goede Mission of Justice.

text_en:
Out of the spate of Van Damme wannabes that emerged in the late 80s/early 90s, you have to go a long way to find one who outshines the great Jeff Wincott. Sure, he may not have the sweeping flexibility of a Loren Avedon or Gary Daniels, but for pure aggression that makes you truly believe he'd kick your ass as soon as look at you, Jeffs your man! Plus, there's no question he's the best actor amongst them all too - instead of a martial-artist who has turned to acting, he is an actor who just also happens to be a martial-artist. This adds a realism and depth to his films that many others lack. Anyway, enough of the tribute - on to the actual film!

Made by much the same crew as the excellent Mission of Justice (also starring Wincott) and also sharing that films great fight-choreographer Jeff Pruitt, Martial Outlaw tells the story of two brothers, both cops. Kevin White (wincott) works for the Drug Enforcement Agency in San Fransisco, while his brother Jack (Gary Hudson) is a tough street-cop in L.A. Kevin is as straight as they come while Jack has become as dirty as the villains he's supposed to be putting away. However, a big drugs bust is going down and its happening in L.A. so naturally, the two brothers very different worlds are about to collide. Of course, thats only the start of the story, but to say more would ruin the many twists and surprises this film has to offer!

There are 2 things that make a good martial arts film - good fight scenes and a good storyline. Thanks to the excellent choreography and Jeff Wincotts 'brutal' style, the fights in this film really deliver. Most notable is an amazing scene where the two brothers take on a bar-full of Russian villains. Its a great, lengthy fight where Wincott and Hudson break limbs, send men flying through walls and, of course, Wincott demonstrates his trademark stick-fighting prowess!

On the storyline front, the film also delivers. Wincott has a knack for choosing roles where his characters have an added dimension to them - in No Exit, Street Law and here, he seems to like playing characters who are 'torn' in some way. And here he plays a man torn between his loyalty to his brother and his growing realisation that his brother is corrupt. Gary Hudson, while not too impressive in the fight scenes (at least where kicking was involved) also impressed me in his role as a man whose greed has led him down a dark path but who, deep in his heart, is still a good person. There's actually a lot of pathos in some of the scenes between the two brothers, and both actors are totally convincing as two guys who don't like each other and are complete opposites in every way but who, in the end, are still brothers.

All in all, a great film. Well choreographed, exciting fight scenes, a good storyline and deep characters played by good actors (not just Wincott and Hudson, but the co-stars too - most notably Richard Jaeckel as their father) In my opinion, this is Jeff Wincotts second best film after the amazingly good Mission of Justice.


text: Een van de betere films van Jeff Wincott. Veel karate en kicks in deze film. Het is al een tijdje geleden dat ik hem heb gezien, maar Jeff Wincott en Gary Hudson zijn broers. Jeff is de goede agent en Gary is de niet-zo-goede agent. Het eind van het liedje is dat ze elkaar later in de haren vliegen, maar daar zal ik niet over uitweiden. Jeff is kapot en Gary is niet-zo-rot. Gary neemt drugsgeld aan en gebruikt het om zijn levenskwaliteit te verbeteren. (Tenminste, ik denk dat het zo gaat.) Ze krijgen allebei vaderlijk advies van hun vader, gespeeld door de karakteracteur Richard Jaeckel. Dit was trouwens zijn laatste film, hij is in 1997 aan kanker overleden. Als je ziet hoe teruggetrokken en ziek hij er hier uitzag, zou je denken dat hij dat ook was.' Op het moment van filmen ging het niet al te best. God hebbe zijn ziel.

text_en: One of Jeff Wincott's better films. Lot's of karate and a** kicking in this movie. It's been awhile since I've seen it but Jeff Wincott and Gary Hudson are brothers. Jeff's the good cop and Gary is the not-so-good cop. They end up butting head's later on but I won't go there. Jeff is ripped and Gary's not-so-ripped. Gary's taking drug money and using it to better his quality of life.(At least I think that's how it goes). They both get fatherly advice from their Dad played by character actor everyman Richard Jaeckel. Incidentally this was his last movie, he died of cancer in 1997. Seeing how withdrawn and sick he looked here suggests he wasn't doing too well at the time of filming. God rest his soul.


text: Nu is er een film met vechtsporten waar de fans beslist van zullen genieten. Ik wou dat alle films van jeff wincott net zo vol actie waren als deze. Ik denk niet dat het je zal verbazen om te ontdekken dat de plot niets is wat je niet eerder hebt gezien in andere b-films, maar wat maakt het uit wat de plot is in een film met vechtsporten? Wij fans willen alleen maar non-stop vechtsporten zien en dat krijg je in deze film. jeff wincott is geweldig in deze film, hij laat een paar goede hoge trappen zien op mensen hun schedels. deze film en de staat van beleg zijn de beste films waarin jeff wincott heeft gespeeld die ik heb gezien. De actie is zo'n beetje hetzelfde als in martial arts outlaw 2, maar de meeste martial arts-fans zullen deze film toch wel leuk vinden.

text_en: now here is a movie martial arts fans will definitely enjoy.i wish all of jeff wincott's movies were as action packed as this one is.i don't think you will be surprised to find out that the plot is nothing you haven't seen before in other b movies.but who cares about the plot in a martial arts movie.all us fans want to see is nonstop martial arts fighting and that is what you get in this movie.jeff wincott is awesome in this movie showing off some good high kicks to peoples skulls.this movie and martial law 2 are the best movies that jeff wincott has starred in that i have seen.this movie isn't as action packed as martial outlaw 2 but any martial arts movie fans will still really like this movie


text: Er is nauwelijks een glimlach te bekennen in dit donkere, broeierige, zwaarmoedige drama dat vertelt over een Amerikaanse DEA-agent (Keitel) die naar Londen komt om te helpen bij het oppakken van een drugshandelaar, terwijl het Verenigd Koninkrijk gebukt gaat onder de spanning van een kwaadaardige drugshandel. De camera besteedt het grootste deel van de tijd aan het bestuderen van de sombere, grimmige en droevige gezichten van politiemannen, onschuldigen en anderen die betrokken zijn bij de drugsoorlog, waardoor de plot verward en enigszins begraven wordt in zijn poging om te laten zien dat waar het om drugs gaat, er geen winnaars zijn. Een krachtig, meeslepend drama voor degenen die de realiteit van het verlieslijdende karakter van de misdaad kunnen begrijpen.

text_en: There's hardly a smile to be found in this dark, brooding, oppressively heavy drama which tells of an American DEA agent (Keitel) who comes to London to assist in the capture of a drug trafficker as the UK bends under the strain of a virulent drug trade. The camera spends most of the time examining the bleak, grim, and sad expressions of police, innocents, and others caught up in the drug war leaving the plot muddled and somewhat buried in its attempt to show that where drugs are involved there are no winners. A powerfully compelling drama for those who can appreciate the reality of the lose-lose nature of crime.


text: Je moet niet vergeten dat hij dit al op jonge leeftijd heeft gemaakt en dat kleine voorbeelden van eersteklas regie erdoorheen schemeren. De cinematografie is ook van een hoog niveau. Het onderwerp is de duistere wereld van Londen en wat die voor jonge Britten inhoudt. Want er wordt enig plezier en een manier van leven bereikt door te werken voor een Amerikaanse misdaadbaas die in Londen is gaan wonen. Onze held moet beslissen of hij in de voetsporen van het verleden van zijn eigen vader wil treden en een veilig leven van werken voor de Amerikaan wil accepteren of dat hij van mening wil veranderen en iets anders wil proberen. Degenen die het hebben gezien en ervan hebben genoten, zouden zijn vorige film 'Play Dead' eens moeten bekijken. Het is waarschijnlijk...' Jonge Amerikanen, met meer geld en meer ervaring.

text_en: You HAVE to remember that he made this at a young age and little examples of first class directing shine through. The Cinematrography is also of a high standard. The subject matter is of the dark world of London and what it holds for young Britains. For some enjoyment and a way of living is achieved through working for an American crime lord who has taken to living in London. Our hero has to decide whether to follow in the footsteps of his own father's past and accept a secure life of working for the American or to change tune and try something different. Those who have seen it and enjoyed it should check out his earlier film "Play Dead". It's probably "Young Americans" with more money and more experience


text:
STAR RATING: ***Zaterdagnacht ****Vrijdagnacht ***Vrijdagmorgen ****Zondagnacht ***Maandagmorgen

Nu iedereen het erover heeft hoe de misdaad en het geweld in de jeugd bijna tot hetzelfde niveau zijn gestegen als in de Verenigde Staten, lijkt deze actiethriller van meer dan vijftien jaar geleden een grimmige voorspelling uit die tijd, toen Harvey Keitels geharde rechercheur naar Amerika kwam om te helpen het drugs- en moordprobleem op te lossen, terwijl hij in de Verenigde Staten achter een schurk aan zat op wie hij het in eerste instantie gemunt had en van wie hij nu denkt dat hij in Europa rondzwerft.
De film weet een constante, korrelige, rauwe sfeer te creëren, die past bij het verhaal dat hij vertelt. Keitel is perfect gecast voor de hoofdrol, terwijl Viggo Mortensen, als de schurk in een eerdere rol, potentie heeft. Helaas is er een melodramatische, aanstellerige neiging in sommige delen van het script, en een niet erg overtuigende draai van Keith Allen als de louche clubeigenaar, waardoor het niet de volle potentie krijgt. Toch is het een redelijke poging, die gemakkelijk te vergeten is, maar wel effectief is zolang het duurt.

text_en:
STAR RATING: ***** Saturday Night **** Friday Night *** Friday Morning ** Sunday Night * Monday Morning

With everyone talking about how youth crime and violence has skyrocketed almost to the same level as the States in Britain, this action thriller from over fifteen years ago now looks like a grim prediction from back then, with Harvey Keitel's hardened detective flying over to help stem the drugs/murder problem whilst pursuing a villain he was originally after in the States who he now believes has started to prowl around Europe.

The film manages a consistently gritty, raw atmosphere, fitting in tone with the story it's telling. Keitel is perfectly cast in the lead role, whilst as the villain in an early role Viggo Mortensen shows potential. Unfortunately, a melodramatic, hammy tendency in parts of the script, as well as an unconvincing turn from Keith Allen as a shady club owner, stop it achieving it's full potential. Still, it's a decent enough effort, forgettable but effective while it lasts. ***


text:
Films, of het nu lowbudget-, highbudget- of no-budgetfilms zijn, hebben één essentieel element nodig om ervoor te zorgen dat de tijd die aan de personages, emoties en thema's is gewijd, niet zinloos is. Dat ene, bijzondere moment moet een verhaal zijn. Of het nu een horrorfilm, een sciencefictionfilm of zelfs een Bergman-avant-gardefilm is, er moet minstens een klein stukje verhaal zijn dat de kijker van punt A naar punt B brengt, anders stort de hele structuur van de film in. Personages kun je negeren, emoties kunnen gesimuleerd worden en de thema's kunnen duister zijn, maar zonder dat centrale verhaal zal je film uiteindelijk in de prullenbak van de dichtstbijzijnde supermarkt worden gevonden. Ondanks Harvey Keitel, Viggo Mortensen, Thandie Newton en een hele rits Britse accenten faalde 'The Young Americans'. Het was absoluut een duistere misdaad noir, een vergeldingsactie van de familie en een liefdesverhaal, maar het verhaal in 'The Young Americans' was zo zwak dat je het gevoel kreeg dat je op een ander punt, bij andere scènes, gehaast, onbekend en troebel was geworden. Deze warrige, warrige puinhoop van een film gaat er vanuit elke invalshoek prat op dat hij goedkoop is, maar vanwege het ontbreken van het verhaal in 'The Young Americans' is het niet meer dan een toevallige Harvey Keitel-klus in een winkel, of een goedkope aanbeveling omdat je 'Reservoir Dogs' had gehuurd. Met het geluid van raves op de achtergrond wordt de kijker direct naar de jeugd van Groot-Brittannië rond het midden van de jaren negentig getrokken. Dansfeesten, bendes en late avonden teisteren het scherm terwijl groepen echte onbekenden's nachts worden vermoord. Dit had een indicatie moeten zijn van hoe de rest van de film zou zijn, maar ik sjokte verder en zeker niet omhoog. Na de brute moorden worden we in de wereld van Harvey Keitel of de anti-antagonist (waarbij elk politie cliché/genre lijkt te worden vermengd) John Harris gezogen. We worden erbij gehaald om te helpen bij een moord en komen er al snel achter dat er nog een motief in het spel is, iets wat te maken heeft met een heel jonge, extreem overactieve Viggo Mortensen. Terwijl we van het ene beeld naar het andere springen, is er in het begin één nadeel: de donkere, karaktergetrouwe scènes, letterlijk. Er is het concept van symbolische belichting om de toon te zetten, maar regisseur Danny Cannon heeft zoveel duisternis gebruikt dat sommige scènes blanco op het scherm staan. Omdat we meer dan een vierde van de film missen, zijn we gedwongen een onbekend pad te volgen tussen Keitel, Mortensen, de verliefde Thandie Newton en de betrekkelijke nieuweling Craig Kelly. Het is zijn verhaal dat de macht van Keitel overneemt, maar het is even onappetijtelijk. Christian besluit zich te keren tegen de ploeg die het heeft gedaan en wordt een machtig werktuig voor Keitel, maar de vragen wie, wat, waar, wanneer en waarom worden nooit beantwoord en geven ons nog steeds niets anders dan snelle scènes, die ons letterlijk van punt A naar punt B teleporteren, zonder reden of gevolg.
Zoals gezegd is het verhaal de ultieme mislukking van de film. Er waren handelingen van onze personages die niet leken te passen in het rijk dat Danny Cannon had geschapen, maar hij bleef doorgaan. Er werd niets beantwoord, situaties werden willekeurig gecreëerd, en waarom was het personage van Viggo Mortensen zo onderontwikkeld en toch zo belangrijk voor het verhaal? Wie zal het zeggen. Die vraag werd het centrale thema van deze film, en een reden waarom 'The Young Americans' nooit succes zal hebben. Met ons verhaal als een zooitje ongeregeld, hoe kon de rest onder controle van Cannon wel geloofwaardig zijn? Het zal niemand verbazen dat de Britten geloofwaardig en gegrond waren. De mindere personages, misschien buiten Craig Kelly, voelden aan als echte politie en de omgeving (door de uitgebreide Britse tv-uitzendingen) voelde aan als Groot-Brittannië 1993, maar de toevloed van Amerikaanse kijkers verpestte de rest. Keitel had Steven Seagul of JCVD kunnen zijn, hij was niet sluw, niet briljant, gewoon een Amerikaanse agent die uit zijn evenwicht was gebracht en vocht tegen de schaduw van een drugsdealer. Het hele subplot met zijn ex-vrouw was niets minder dan g<0xC3><0xAA>nant. Dat hij zijn personage had opgebouwd, voelde meer als een goedkope truc dan als eerlijke emotie. Hetzelfde kan gezegd worden van Viggo Mortensen, die zich door de slordige montage van Danny Cannon nooit echt heeft kunnen ontwikkelen tot een 'eng mannetje'. Met een stem die klonk als die van een Lynch-personage, een onbekend beroep en het doel om in Engeland te zijn (laten we niet vergeten hoe vreemd hij over jongemannen denkt), voelde Mortensen zich eerder een placemat dan een schurk. Aan de andere kant van deze film kon Newton haar tekst goed lezen en probeerde Craig Kelly te werken rond de ramp van een script van Cannon en David Hilton. Het was duidelijk dat de acteurs waren gevonden, dat het script zwaar was bewerkt en dat het uiteindelijke resultaat bestond uit een slordige stapel slecht in elkaar gezette legosteentjes. Met één vingerknip verkruimelt het allemaal.
Voor het geval het nog niet was opgevallen: dit was een gruwel van een film. Van de duister verlichte scènes (je moet goed opletten om te geloven hoe duister deze film was) tot het afgrijselijke acteerwerk, tot het verhaal dat nergens heen ging maar op de een of andere manier bij de aftiteling uitkwam, was 'The Young Americans' niet voor niets een rechtstreekse uitzending op video. Deze film, die in 38 dagen was opgenomen, voelde gehaast en onvolledig aan. Met het personage van Danny Cannon heb ik de meeste moeite, omdat het einde ons doet geloven dat dit een andere film had moeten zijn dan de film waarmee we zijn begonnen of die we hebben gezien. Er waren te veel wilde kaarten (zie Jack Doyle) die het verhaal in de war stuurden. Het is een troebele puinhoop die gemakkelijk vergeten kan worden en vermeden zou moeten worden. Danny Cannon mag ons dan 'CSI' en 'Rechter Dredd' hebben gegeven, maar dit is een incompetente film die niemand zal aanspreken en waar niets van terechtkomt.
<0x3E> cijfer.

text_en:
Films, no matter low-budget, high-budget, no-budget need to have one essential element to ensure that the time dedicated to the characters, emotions, and themes is not futile. That, singular strong moment, has to be story. Whether it is a horror film, a sci-fi film, or even a Bergman avant-garde film, there needs to be at least a small strain of story carrying the viewer from point A to point B, if that is missing  the entire structure of the film will collapse. Characters you can ignore, emotion can be faked, and the themes can be murky, but without that central story  your film will ultimately be found in the dollar bin at the nearest retail chop shop. Despite Harvey Keitel, Viggo Mortensen, Thandie Newton, and a slew of British accents  that is why "The Young Americans" failed. Absolutely it was a dark crime noir, a family retribution, and a love story, but the story in "The Young Americans" was so weak, that getting to the different point, the different scenes, felt rushed, unfamiliar, and murky. This jumbled, muddled mess of a film boasts cheapness from every angle, but due to the missing story  "The Young Americans" fails to be anything more than a random Harvey Keitel stumble at the store, or a cheap recommendation because you rented "Reservoir Dogs".

With the sound of raves in the background, the viewer is pulled right into the youth of Britain circa mid-90s. Dance parties, gangs, and late nights plague the screen as groups of genuine unknowns get killed in the night. This should have been an indication of what the remainder of the film would be like, but I trudged onward  and definitely not upward. After the brutal killings, we are swooped into the world of Harvey Keitel, or anti-antagonist (seemingly blending together every cop cliché/genre) John Harris. Brought in to help with a murder, we soon learn that there is a secondary motive in play  something that has to do with a very young, an extremely overacted, Viggo Mortensen. As we jump from one frame to another, one initial drawback are the dark, character building scenes  literally, there is the concept of symbolic lighting to set the tone  but director Danny Cannon used so much darkness some scenes are blank on the screen. Missing more than a fourth of the film, we are forced to follow an unknown path between Keitel, Mortensen, love-interest Thandie Newton, and relative newbie Craig Kelly. It is his story that transfers the power from Keitel, but is equally as unappetizing. After the death of a family member, Kelly's Christian decides to turn against the crew that did it, becoming a powerful tool for Keitel, but the whos, whats, wheres, whens, and whys are never answered  still giving us nothing but quick scenes, literally teleporting us from point A to point B, without reason or consequence.

As mentioned, the story is the ultimate failure of the film. There were actions made by our characters that did not seem to fit within the realm that Danny Cannon had created, but he continued to push through. Nothing was answered, situations were randomly created, and why was Viggo Mortensen's character so underdeveloped, yet so vital to the story? Who knows. That question became the downtrodden central theme to this film, and a reason why "The Young Americans" will never see success. With our story a clustered mess, how did the rest fair beneath the control of Cannon? Not surprisingly, the British were believable and grounded. The minor characters, perhaps outside of Craig Kelly, felt like real police and the setting (due to extensive British TV watching) felt like Britain 1993, but the influx of the American presence just ruined the rest. Keitel could have been Steven Seagul or JCVD, he was not cunning, nothing brilliant, just an American cop-dislocated and fighting against the shadow of a drug dealer. The entire subplot with his ex-wife was nothing short of embarrassing. Used to build his character, it just felt more like a cheap trick instead of honest emotion. The same can be said with Viggo Mortensen, who with choppy editing by Danny Cannon, never quite developed past the notion of "creepy guy". With a voice that sounded like a Lynch character, an unknown occupation, and a purpose to be in Britain (let's not forget his peculiarity towards young men), Mortensen felt more like a placemat than a villain. On the other side of this film, Newton read her lines well, and Craig Kelly attempted to work around Cannon and David Hilton's catastrophe of a script. It was obvious the actors were found, the script was heavily edited, and the final product was a rushed pile of poorly constructed LEGOs. One flick of your finger, it will all go crumbling down.

Overall, in case it hasn't been noticed, this was an abomination of a film. From the darkly lit scenes (you have to watch to believe how dark this film was), to the atrocious acting, to the story that went nowhere but somehow ended up at the final credits, "The Young Americans" was a direct to video release for a reason. Shot in 38 days, this film felt rushed and incomplete. Mortensen's character is the one I struggle with the most, as the ending leads us to believe that this was supposed to be a different film than the one we began or watched. There were too many wild-cards (see Jack Doyle) that muddled the main story. It is a murky mess that is easily forgotten and should be avoided. Danny Cannon may have given us "CSI" and "Judge Dredd", but this is an incompetent film that will appeal to nobody and fails miserably.

Grade: * out of *****


text: De eerste keer dat ik dit zag, zag ik de laatste 15 minuten en dat (gecombineerd met een geweldige song van Bjork/David Arnold) overtuigde me ervan dat ik hem nog een keer moest zien. Voornamelijk nieuwe gezichten of 'is dat niet... eh... hoe heet-ie ook alweer?' gezichten en dat alles gecombineerd om een geweldige film te maken. De soundtrack is een van de beste die ik ooit heb gehoord en hoewel Harvey Keitel een 'adviseur' is, krijgt hij toch de kans om te laten zien dat hij een van de stoere figuren van Hollywood is. Viggo Mortensen is door en door slecht en daar goed in. Keith Allen is (met meer haar) net zo gemeen <0xE2><0x80><0x93> net als de tanden van zijn maatje Byrne <0xE2><0x80><0x93> en blijft een personage dat je gewoon niet aardig kunt vinden. Al met al weer een meesterwerk van de Britse cinema.

text_en: The first time I saw this I caught the last 15 minutes and that (combined with a great song by Bjork/David Arnold) convinced me I had to see it again. Mostly new faces or "isn't that..err whatsisname?" faces and all combine to make a great movie. The soundtrack is one of the best I have ever heard and although Harvey Keitel is an "adviser", he still gets the chance to show that he is one of Hollywood's tough characters. Viggo Mortensen is thoroughly evil and good at it. Keith Allen is (with more hair) just as nasty - as are the teeth of his sidekick Byrne - and continues to be a character you just cannot like. All in all, another great of British cinema.


text: De hele plot van deze film deugt niet. De drugs worden via Amerika naar Engeland geïmporteerd, wat duidelijk belachelijk is. Een van de cruciale scènes in de film toont totale onwetendheid over het onderwerp. Bij wijze van uitleg: de 'held' koopt drugs van een 'vriend' het is een opzetje de vriend wil geen geld, de 'held' herhaalt 'neem het geld' en dwingt het geld in zijn hand. Iedereen die ook maar iets weet over de Britse politie en/of de drugscultuur zal weten dat het niet relevant is als er geld van hand tot hand gaat - het enige wat ze hoeven te weten is dat er drugs werden geleverd. De regisseur is duidelijk dol op de VS.

text_en: The whole plot for this movie is flawed. Drugs are being imported in to the UK via America which is clearly ridiculous. One of the pivotal scenes in the film shows total ignorance of the subject matter .In explanation the "hero" buys drugs from a "friend" it's a set up the friend doesn't want any money . the "hero" repeats "take the money" forcing the cash in to his hand. Anyone with any knowledge of the UK police and/or drug culture will know it is irrelevant if money changes hands all they need to know is that drugs were supplied. The director is obviously enthralled with the U.S.A . Which is why he's there making C.S.I. I hate this film .


text: Ik heb die film gisteravond op het filmfestival van Denver gezien en vond hem niet erg goed. Uit wat ik over het oorspronkelijke stuk heb gelezen, maak ik op dat het een betere versie zou zijn geweest om te zien. De dialogen in deze film klonken me niet echt in de oren. De personages waren niet ontwikkeld. Ik begreep niet waarom de moeder zo ongelukkig was. Ik kon de keuzes van de dochter niet geloven of er medelijden mee hebben. Ik geloofde helemaal niet in de relatie tussen de zwarte jongen en de blanke jongen. Het deel van het verhaal over het gezin van de zwarte vrouw was geloofwaardiger, maar nog niet voldoende onderzocht. Bovendien denk ik dat de meeste inwoners van Chicago moeite zullen hebben met de geloofwaardigheid van sommige scènes. Ik heb mijn hele leven in Chicago gewoond, tot twee jaar geleden, en het spijt me, maar blanke tieners hangen daar niet rond. En hun blanke vaders gaan er's avonds ook niet heen om op de daken sigaretten te roken.

text_en: I just saw this film last night at the Denver Film Festival and didn't think it was very good. From what I have read about the original play, that sounds like it would have been the better version to see. The dialog in this film did not sound real to me. The characters were not developed. I didn't understand why the mother was so unhappy. I couldn't believe, or have sympathy for, the daughter's choices. I didn't buy the relationship between the black boy and the white boy at all. The part of the story about black woman's family was more believable but still not explored enough. Also, I think most Chicagoans will have trouble with the veracity of some of the scenes. I lived all my life in Chicago until two years ago and, I'm sorry, white teenagers do not hang out in the projects. Nor do their white fathers go there at night and hang around on roof tops smoking cigarettes.


text:
Deprimerende en betekenisloze zooi. Het is net zo'n Franse film waarin je gewoon moet weten dat het leven zinloos, hopeloos en zinloos is zonder dat je hoeft uit te leggen waarom. Ik bedoel, we weten toch allemaal dat het allemaal hopeloos is?
Het hele idee dat een architect van een gebouw verantwoordelijk is voor hoe de mensen zich later gedragen was ook heel zwak.
Alle personages zijn onsympathiek, behalve de dochter, die ook een heel deprimerend personage is. Als we ons bij hen voegen, gaat alles emotioneel verloren voor iedereen, en we krijgen nooit echt te horen waarom. De personages komen gewoon niet echt over, niemand is zo depressief en heeft geen enkele vreugde of positiviteit in het leven.
Domme film, Crash was tien keer beter dan deze nutteloze film.

text_en:
Depressing and meaningless pap. It is like one of those French movies where you are supposed to just know that life is meaningless, hopeless and futile without having to say why. I mean, we all just know that it is all hopeless, right?

The whole concept of an architect of some buildings being responsible for how the people there act later was also very weak.

All of the characters are unlikeable except the daughter, who is also a very depressing character as well. As we join them, all is lost emotionally for everyone, and we are never really told why. The characters just do not come across as being real, no one is that totally depressed and without some joy or some positivity in life whatsoever.

Stupid movie, Crash was ten times better than this useless movie.


text: Dit is een geweldige serie om naar te kijken. Ik ben er vanaf het begin aan verslingerd geweest, omdat ik van mysteries en misdaad hou, zoals CSI en CSI Miami. Harmon is zo sexy in deze rol en McCallum is altijd een genot om naar te kijken als Ducky, vooral als hij in de rol zit bij verschillende antropologische lezingen die iedereen in die programma's tot mijn vermaak met de ogen rolt.

text_en: This is a great series to watch. I have been hooked on this show since the beginning because I love watching mysteries and crime like CSI and CSI Miami. Harmon's so sexy in this role and McCallum is always a joy to watch as Ducky especially when he's on the role over various anthropology lectures which to my amusement everyone on that shows roll up their eyeballs.


text:
De ncis (Navy Criminal Investigative Service) is een dienst die onderzoek doet naar elke vorm van misdaad, van kroeggevechten tot internationaal terrorisme, waar mannen en vrouwen van de marine of het korps mariniers bij betrokken zijn.
Het team wordt gevormd door: Leroy Jethro Gibbs (de tweede B blijft voor Klootzak staan), de humeurige, intuïtieve hoofdrechercheur; hij houdt van sterke koffie, vrouwen met rood haar en zijn onderzoek is grondig. Het komt zelden voor dat je een compliment voor hem krijgt; als je er een krijgt, moet je niet vragen waarom. Hij is heel loyaal en geeft echt om zijn team, maar hij heeft problemen met vrouwen (het bewijs dat dit drie mislukte huwelijken zijn).
Anthony DiNozzo (Michael Weatherly), Gibbs' rechterhand. 2IC; een brutale vlerk, een man van de ziel en daar trots op, die zijn snelle geest en krachtige intuïtie maskeert met een onbezorgde (en soms onhebbelijke) houding. Soms kan hij zich heel kinderlijk gedragen, en als dat zo is, zal een flinke klap van Gibbs hem helpen de zaken recht te zetten (deze twee hebben ook wat mogelijk de sterkste homoseksuele subtekst <0xE2><0x80><0x93> meer een bijna-tekst <0xE2><0x80><0x93> in de tv-geschiedenis zou kunnen zijn). Hij vindt het leuk om iemand te kwellen, meestal het nieuwste lid van het team. De diepbedroefde special agent Kate Todd (later meer) en special agent Tim McGee (later meer) hebben dat bij verschillende gelegenheden het zwaarst te verduren gehad. Komt van het geld, maar krijgt geen zakgeld, want als hij dat wel kreeg, zou hij het niet doen. Hij heeft een grote voorliefde voor films en tv-shows (een van zijn favorieten is 'Ozzy and Harriet') en verwees regelmatig naar kennis uit de film.
Kate Todd (Sasha Alexander), vermoord tijdens de finale van seizoen 2, die bij de Secret Service zat en er altijd over begon als de gelegenheid zich voordeed, en die heel gespannen overkwam; al met al de zwakste figuur in de serie, hoewel haar geestige 'Hepburn-Tracy' snelvuurdialogen met DiNozzo geweldig waren en ze de sterkste hetero- bijna-tekst had aan deze kant van Gil Grissom en Catherine Willows.

Abby Sciuto (Pauley Perrette) is een parmantige gothic (niet zo oxymoron als het klinkt) die een onnauwkeurig aantal tatoeages op haar lichaam heeft en de beste is in haar werk. Ze vindt het heerlijk om tijdens het werk op heel hard volume techno of hardrockmuziek te horen (zoals Android Lust). Ze is de enige in het team voor wie Gibbs daadwerkelijk genegenheid toont, en ze heeft momenteel verkering met special agent Tim McGee (later meer).

Tim McGee (Sean Murray), die zich in het tweede seizoen bij het team aansloot nadat hij gedurende het hele eerste seizoen diverse malen als gast was verschenen. Tim is een computergenie, maar als het op het sociale leven aankomt, weet hij niet wat hij moet doen; hij heeft een tatoeage op zijn kont laten zetten om indruk te maken op Sciuto - en het heeft gewerkt. Hij is genadeloos gepest door DiNozzo toen hij net bij het team kwam en kreeg de absoluut niet vleiende bijnaam 'Probie' ('Pivello') in de Italiaanse versie. Maar hij heeft keer op keer bewezen dat hij dapper is.
En ten slotte Donald 'Ducky' Mallard (David McCallum), de patholoog-anatoom, die twee merkwaardige gewoonten heeft: ten eerste praat hij met de lijken die hij gaat onderzoeken, en ten tweede vertelt hij verhalen die min of meer met de zaak in kwestie te maken hebben. Hij houdt van de muziek die Abby speelt, maar die niet wordt vervormd door luidsprekers, en hij woont bij zijn moeder, die alleen Chanel Nm5 draagt als ze naar bed gaat, heel onhandige slaapfeestjes geeft en verschillende honden heeft; hij is degene die het langst met Gibbs heeft gewerkt en er toen hij jonger was uitzag als 'Ilya Kuryakin'.
Dit is het team (ik heb het niet over Ziva en Madame Director, want ik heb seizoen 3 nog niet gezien), en ik stel voor om ze elke dinsdag, 8/7, op CBS in actie te zien.
Je zult niet teleurgesteld worden.
NCIS: 9/10.

text_en:
*SPOILERS NCIS* The NCIS (Navy Criminal Investigative Service) is a service that investigates on any kind of crime, from barroom brawls to international terrorism, that involves men and women from the Navy or Marine Corps.

The team is formed by: Leroy Jethro Gibbs (the second B stays for Bastard) (Mark Harmon), the moody, intuitive head investigator; he likes his coffee very strong, his women with red hair, and his investigations thorough. It is rare to get a compliment for him; when you get one, don't ask why. He is very loyal, and actually cares for his team, but has problems with women (evidence of this being three failed weddings).

Anthony DiNozzo (Michael Weatherly), Gibbs' 2IC; a smartmouth, player to the soul and proud of it, who masks his quick mind and powerful intuition with a happy-go-lucky (and sometimes obnoxious) attitude. Sometimes he can behave in quite the juvenile way, and when he is, a good headslap by Gibbs will help him put things straight (this two have also what could possibly be the strongest homosexual subtext - more of an almost-text - in TV History). He enjoys to torment someone, usually the newest element of the team. Dearly departed Special Agent Kate Todd (more later) and Special Agent Tim McGee (more later) have suffered the brunt of that in various occasions. Comes from money, but doesn't get an allowance because if he did, he wouldn't work, and it seems there is bad blood between him and his family. He has a deep love of movies and TV Shows (one of his favorites is 'Ozzy And Harriet'), and referred to movie-acquired knowledge various times.

Kate Todd (Sasha Alexander), killed in the Season 2 Finale, who came from Secret Service, and made a point of bringing it up whenever the occasion presented itself, and came off as quite the uptight girl; all in all, the weakest character in the show, though her witty 'Hepburn-Tracy' rapid-fire dialogues with DiNozzo were great, and she had with him the strongest hetero almost-text this side of Gil Grissom and Catherine Willows.

Abby Sciuto (Pauley Perrette) a perky Goth (not as oxymorous as it sounds) who has an imprecise number of tattoos on her body and is the greatest at her job. She loves to hear techno or hard rock music (like Android Lust) played at a very loud volume while working. She is the only person in the team Gibbs actually shows affection for, and she is currently dating Special Agent Tim McGee (more later).

Tim McGee (Sean Murray), who joined the team in the second season after making various guest-appearances throughout the first season. Tim is a computer whiz, but is at a loss when it comes to social life; has gotten a tattoo on his butt to impress Sciuto - and it worked. Has been mercilessly teased by DiNozzo when he first joined the team, getting the absolutely-not-flattering nickname 'Probie' ('Pivello' ('Greenhorn') in the Italian Version). He has proved his valor, though, time and time again.

And last but not least, Donald 'Ducky' Mallard (David McCallum), the ME, who has two curious habits; one, to talk to the corpses he is going to autopsy, and the other, to go off on tales that are very loosely related to the case in question. He likes the music Abby plays, but not distorted by speakers, lives with his mother, who, wearing only Chanel N°5 when she goes to bed, hosts very awkward slumber parties and has various dogs, he is the one who has worked the longest with Gibbs and looked like 'Ilya Kuryakin' when he was younger.

This is the team (I'm not talking about Ziva and Madame Director because I have yet to see Season 3), and my suggestion is to watch them in action, every Tuesday, 8/7 central, on CBS.

You won't be disappointed.

NCIS: 9/10.


text: Omdat ik een grote fan van Dark Angel ben (of in elk geval van de Dark Angel-serie uit de eerste seizoenen), keek ik oorspronkelijk vooral naar ncis. Het was fascinerend om te zien hoe hij iemand kon spelen die zo anders was dan Logan Cale. Het feit dat Mark Harmon (die ik altijd graag heb bekeken) en David McCallum (fan van het Shaphire- en Steel-programma) ook in het programma zaten, was een bonus. Mijn zus is een fan van Mark Harmon, dus zij heeft iets aan het programma, en iedereen (mijn vader incluis) is dol op Abby. Dit is een programma waar iedereen in de familie iets aan heeft. De Dark Angel-verwijzingen die er af en toe in komen, maken het extra leuk voor me. William Gregory Lee, die Zack speelde in Dark Angel, was een gastster en de acteur die Logans oom Jonas speelde.)

text_en: Being a big Dark Angel fan (at least a Season One Dark Angel fan), my main reason for watching NCIS originally was Michael Weatherly. Seeing how he could play someone so different from Logan Cale was fascinating for me. That fact that Mark Harmon (whom I've always enjoyed watching)and David McCallum (fan of the Shaphire and Steel program)were also in the program was a bonus. My sister in law is a Mark Harmon fan, so she got something out of the program and everybody (my father included) loves Abby. This is a program that everyone in the family can get something out of. The occasional Dark Angel reference thrown in adds to my fun. (i.e William Gregory Lee who played Zack in Dark Angel was a guest star and was the actor who played Logan's Uncle Jonas)


text:
Ik kijk al vanaf het begin naar de ncis en sinds de première ben ik een vaste kijker. De eerste reden waarom ik afstemde was simpel: Mark Harmon. De tweede reden was, nou ja, Michael Weatherly. David McCallum was gewoon een leuke bonus. Maar goed... ik weet dat de ncis zoals die op het scherm wordt getoond belachelijk is, net als csi en al die andere programma's, maar als je laat zien wat er werkelijk in een onderzoek gebeurt, verjaag je het publiek met verveling.

Mark Harmon heeft de Leroy Jethro Gibbs-figuur een gevoel voor realisme gegeven, zo erg dat mijn ex-marinier-echtgenoot bij hoog en bij laag beweert dat Harmon in het echte leven Gunny moet zijn geweest. Of het nu deze of een vorige is, hij is gewoon te goed in het spelen van een hoge reservist-marinier en een politieman. Gibbs is ook een eersteklas 'Opleidingsofficier' die duidelijk al zijn mensen opleidt om in een oogwenk de leiding over een team op zich te kunnen nemen.
Michael Weatherly is volwassen geworden als acteur <0xE2><0x80><0x93> ik zag hem voor het eerst in Dark Angel <0xE2><0x80><0x93> en hij heeft er wijselijk voor gekozen om zijn personage in de show, Anthony 'Tony' DiNozzo, in een natuurlijk tempo volwassen te laten worden. Langzaam. Hij is van een irritante, niet helemaal volwassen, niet-volwassen man veranderd in een diepzinnige denker en een veel betere rechercheur die, indien nodig, diepgaande undercoveropdrachten kan uitvoeren. Misschien niet zo goed als Gibbs het kon doen, maar dat soort vaardigheid kost tijd en er zijn meerdere opdrachten nodig om het helemaal onder de knie te krijgen (en tegen die tijd is de FBI geneigd je naar hun Academies te sturen, zodat je kunt onderwijzen wat je hebt geleerd).
Cote de Pablo (officier van de Mossad Ziva David) verving Sasha Alexander (Caitlin 'Kate' Todd) en ik ben waarschijnlijk in de minderheid als ik daarvoor 'DANK JE' zeg tegen de castingafdeling. Ik vond Todd een nogal vlak, en irritant personage. O, ze had hier en daar een paar zinnetjes die luchthartig waren en de moeite van het giechelen waard <0xE2><0x80><0x93> meestal ten koste van DiNozzo <0xE2><0x80><0x93> maar over het algemeen werd ze een beetje te...' Cote speelt Ziva als een zeer capabele en zeer vrouwelijke inlichtingenofficier. Ik denk dat dit de reden is waarom de meeste mensen een hekel aan Ziva hebben, ze verwachten een type officier van de wetshandhavers, maar ze is een inlichtingenagent. Denk aan de CIA en zet er een paar streepjes onder <0xE2><0x80><0x93> met de Mossad moet je geen geintjes uithalen, tenzij je dood wilt. Cote beseft dit duidelijk en speelt 'agent David' met dat in gedachten.
David McCallum, doctor Donald 'Ducky' Mallard, is altijd een genoegen om op het scherm te zien en ik ben dol op de 'grappen' die David tegen Ducky heeft gemaakt. Ik vermoed dat er een geschiedenis achter Ducky's 'avonturenverhalen' zit. Het is een verhaal dat gemakkelijk meerdere boeken zou kunnen vullen <0xE2><0x80><0x93> en dat te ongeloofwaardig zou zijn om iets anders dan fictie te zijn. Ducky brengt een menselijk element in de positie van Medical Examiner, een warmte waarvan burgers niet denken dat M.E.'s die hebben, maar die ze meestal wel hebben. Degenen die ik ken, hebben ook slechte, zij het droge, gevoel voor humor, en McCallum heeft met veel plezier de humorroute met Ducky gevolgd, en ik kan het in ieder geval waarderen.
Een ander eigenzinnig personage is natuurlijk Pauley Perretts Abby Scuitto, _Goth Forensic Scientist_. Haar vertolking van Abby is precies zoals Pauley de enige persoon is van wie ik heb gehoord dat hij een crimineel wetenschapper speelt die echt de schaapsvacht in zijn vakgebied heeft. Er gaat niets boven een vleugje realisme om een personage tot leven te brengen! Natuurlijk klagen er mensen dat Scuitto niet in een federale baan zou mogen werken met de duidelijke levensstijl die ze heeft <0xE2><0x80><0x93> tegen jou zeg ik: PaardenVeders. Als Abby minder bekwaam was in haar werk, zou ze er niet zo lang zijn als ze nu is. En ook zou geen van haar superieuren haar eigenaardigheden tolereren.
Nu we het toch over de andere 'nerd' in het team hebben <0xE2><0x80><0x93> Timothy McGee. Techno-nerd. Toetsenbordtovenaar. Sean Murray hoeft maar één ding te doen om me volkomen gelukkig te maken met zijn karakter en met het feit dat hij McGee's haar heeft geknipt! Ik realiseer me dat de McGee-figuur een leven heeft buiten de ncis <0xE2><0x80><0x93> als schrijver die in het nieuws is <0xE2><0x80><0x93> en waarschijnlijk zijn haar een beetje lang houdt om zijn Authorial Air te benadrukken, maar... ik haat de manier waarop het dit seizoen in zijn gezicht is gekamd.
<0x3E><0x3E> Het schrift in dit programma is, net als bij andere programma's, meestal dun, maar net als bij andere programma's zijn er afleveringen waarin het schrift duidelijk'verknipt' was toen het idee werd bedacht of het script werd goedgekeurd. Het feit dat de cast een slecht script kan vertolken en er toch een kijkbaar programma van kan maken, is niet minder dan verbazingwekkend. Is de ncis accuraat? Nee. Is de ncis een goede manier om iets te leren over het Korps Mariniers of de Marine? Eh, nee. Je kunt beter met een rekruteerder gaan praten als je erover denkt om bij het leger te gaan. Is de ncis leuk?

text_en:
I've been watching NCIS since it started and have been a regular viewer since the debut. The first reason I tuned in was simple - Mark Harmon. Second reason was, well, Michael Weatherly. David McCallum was just a really nice bonus. That being said ... I know that NCIS as it is shown on the screen is ludicrous, so is CSI and all its off shoots, but if you show what really happens in any investigation you'll chase off the audience with boredom.

Mark Harmon has brought a sense of realism to the Leroy Jethro Gibbs character to the point that my former active duty Marine husband swears up and down that Harmon MUST have been a Gunny in real life. Either this one or a previous one, he's just too good playing a senior NCO Reservist Marine and a cop. Gibbs is also a top-notch "Training Officer" who clearly trains all of his people to be able to step up and take control and command of a team in a moment's notice.

Michael Weatherly has matured as an actor - I first noticed him in Dark Angel - and he has wisely chosen to let his character on the show, Anthony "Tony" DiNozzo, to mature at a natural rate. Slowly. He's gone from an annoying frat-like not-quite-mature man to a deep thinker and a MUCH better investigator who can handle deep cover assignments if needed. Maybe not as well Gibbs could handle it, but that sort of skill takes time and multiple assignments to be fully qualified (and by then, the Feds tend to ship you off to their Academies so you can teach what you've learned).

Cote de Pablo (Mossad Officer Ziva David) replaced Sasha Alexander (Caitlin "Kate" Todd) and I'm probably in the minority when I say "THANK YOU" to the casting department for that. I found Todd to be a rather flat, and annoying, character. Oh she had a few lines here and there that were light hearted and worth a giggle - usually at DiNozzo's expense - but for the most part she was played a little too 'boy next door, or trying to be' by Alexander. Cote, at least, has played Ziva as a very capable, and very female, Intelligence Officer. I think this is why most folks don't like Ziva, they expect a Law Enforcement officer type character but she's an Intelligence Agent. Think CIA and kick it up several notches - you don't mess with Mossad unless you have a death wish. Cote clearly realizes this and plays "Officer David" with that in mind.

David McCallum, Doctor Donald "Ducky" Mallard, is always a joy to see on the screen and I love the 'quirks' David has given Ducky. I suspect there is a history behind Ducky's 'adventure stories' that could easily fill several books - and be considered too implausible to be anything but fiction. Ducky brings a human element to the position of Medical Examiner, a warmth that civilians don't think M.E.'s have but usually do. The ones I know also have wicked, if dry, senses of humor and McCallum has joyfully taken the humor route with Ducky and I, for one, appreciate it.

Another quirky character is, of course, Pauley Perrett's Abby Scuitto, Goth Forensic Scientist. Her portrayal of Abby is spot on as Pauley is the only person I've heard of playing a Criminal Scientist who actually has the sheepskin in the discipline. Nothing like a touch of realism to bring a character to life! Of course, people complain that Scuitto shouldn't be permitted to work in a federal job with the obvious life style she has - to you I say, HorseFeathers. If Abby were less capable at her job, she wouldn't be there as long as she has been. Nor would any of her supervisors put up with her oddities.

Now to speak of the other "Geek" on the team - Timothy McGee. Techno-geek. Keyboard Wizard. Sean Murray needs to do only one thing to make me totally happy with his character and his protrayl of McGee-cut his hair! I realize that the McGee character has a life outside of NCIS - as a published novelist no less - and probably keep his hair on the long side to emphasize his Authorial Air but... I hate the way it's flopped in his face this past season.

The writing on this show, like others, is usually tight but like other shows there are episodes where the writing was clearly 'off' when the idea was dreamt up or the script approved. The fact that the cast can take a lousy script and still get a watchable show out of it, is nothing short of amazing. Is NCIS accurate? No. Is NCIS a good way to learn about the Marine Corps or the Navy? Uh, no. Better talk to a recruiter if you're thinking of joining the military. Is NCIS good fun? YEAP!


text: Dit is een verbazingwekkende tv-serie die zich richt op het onderzoeksteam van de ncis, dat een aantal zaken onderzoekt, waaronder wrede moorden, terroristische dreigingen, ontvoeringen en andere dingen die binnen de marine gebeuren, terwijl er ook een hechte vriendschap ontstaat. De hoofdrol wordt gespeeld door Mark Harmon als het hoofd van het team, special agent Leroy Jethero Gibbs. Hij komt goed over als het hoofd van het team. Mallard Gibbs beste vriend en de patholoog-anatoom die zowel wijs als een beetje excentriek is, Michael Weatherly als agent Tony Dinozzo Gibbs tweede man, die een fantastisch gevoel voor humor heeft en Kate voortdurend aan het plagen is, en Samantha Alexander als agent Kate Todd, formeel een agent van de geheime dienst die is toegevoegd aan de beschermingseenheid van de president. Pauley Perrette als forensisch officier Abby Sciuto, een goth met een geweldig gevoel voor humor die een belangrijk lid van het team is, en Lauren Holly als regisseur Jenny Shepard, een voormalige vriendin van Gibbs. Mijn favoriete personage is dr. Donald Ducky Mallard hij heeft de beste rollen in de serie. Dit is een heel goede serie met interessante verhalen, personages en geweldige actiescènes die de moeite waard zijn om op tv te zien of te huren of te kopen.

text_en: This is an amazing TV series focusing on the investigation team of NCIS who investigate a number of things including brutal murders, terrorist threats, kidnaps and other things happening inside the navy while developing a close friendship. It stars Mark Harmon as the head of the team special Agent Leroy Jethero Gibbs.He comes across well as the head of the team.The rest of the team consist of David McCallum as Dr Donald "Ducky" Mallard Gibbs best friend and the teams medical examiner who is both wise and a little eccentric,Michael Weatherly as Agent Tony Dinozzo Gibbs second in command who has a fantastic sense of humour and who cannot help teasing Kate,Sasha Alexander as Agent Kate Todd formally a secret service agent assigned to the presidential protection detail she may be new but she soon learns the ropes and what tragically happens to her in the episode Twilight leaves the team heartbroken,Sean Murray as Agent Timothy MGee Tony's apprentice who is only been an NCIS agent for a couple of years but soon becomes a valued member of the team,Cote DePablo as Mossad officer Ziva who replaces Kate she's a very strong character who has some very funny lines,Pauley Perrette as forensic officer Abby Sciuto a goth with a great sense of humour who is a vital team member and Lauren Holly as Director Jenny Shepard a former girlfriend of Gibbs. My favourite character is Dr Donald Ducky Mallard he has the best lines in the series. This is very good with interesting stories, characters and great action scenes well worth watching on TV or renting or buying.


text: Er is gewoon niets aan de ncis dat niet de moeite waard is. Ik zal eerst de oppervlakkige dingen uit de weg ruimen <0xE2><0x80><0x93> elke camerahoek van Michael Weatherly is schitterend, en hij speelt het zo goed als Anthony DiNozzo. Ziva, zijn partner, is het aanbiddelijkst met elke culturele nuance die ze uitspreekt als ze probeert Amerikaanse uitdrukkingen te begrijpen. Het is charmant en realistisch. Haar vermogen om voor een paar plotlijnen Hebreeuws te spreken, draagt echt bij aan haar schoonheid en karakter <0xE2><0x80><0x93> het evenwicht tussen ernst en de humoristische kanten van de show. Het brengt een gevoel van nostalgie met zich mee om David McCallum weer in ons leven te hebben. Wat hielden we van zijn Britse accent in THE MAN FOR U.N.C.L.E. Zijn charmante gebazel, zijn gevoeligheid voor forensische technieken en zijn educatieve lessen zijn perfect. De rollen van McGee en Abby passen perfect bij elkaar, en Mark Harmon is de spil waar alles om draait. Ze hebben hun rollen allemaal zo overtuigend gespeeld, dat we elke week worden uitgenodigd om deel uit te maken van hun team. Dat is echt tv. Het extraatje: geen grove taal, blèrende machinegeweren en geen seks (maar meer dan genoeg insinuaties). Luistert u alstublieft. Dit is zo'n verrukkelijk programma.

text_en: There is simply nothing about NCIS that is not to like. I'll get the superficial stuff out of the way first - every camera angle on Michael Weatherly is gorgeous, and he plays it so well as Anthony DiNozzo. Ziva, his partner, is most adorable with every cultural nuance she utters as she tries to grasp American idioms. It's charming and realistic. Her ability to speak Israeli for some plot lines truly adds to her beauty and character-balancing the serious with the humorous sides of the show. Bringing David McCallum into our lives again brings the emotion of nostalgia. How we loved his British accent in THE MAN FOR U.N.C.L.E. His charming ramblings, his sensitivity to forensics, and his educational lessons are perfect. Characters McGee and Abby play perfectly off each other. and Mark Harmon is the guiding treasure. Tie up in a bow, and they have all played their characters so convincingly that we are invited to be part of their team every week. That's true TV. The bonus: no foul language, machine guns blaring, and no sex (but plenty of engaging innuendos). Please tune in. This show is such a delight.


text: Tegenwoordig is de tv volgepropt met dingen, je kunt bijna alles vinden. En als je op zoek bent naar misdaad, dan is CSI Miami of CSI NY het gemiddelde antwoord. Waarom? Heel eenvoudig: de Amerikaanse regering, dan het Amerikaanse volk, dan het Amerikaanse volk wil zichzelf de hele tijd als Superman zien. Daarom zien we Gary Sinsie een terrorist breken, David Carusso die zijn zonnebril opzet en zijn Mexicaanse vriend de hand schudt, die in de volgende aflevering misschien een moord pleegt, nadat hij iets heeft gedaan wat ze 'gerechtigheid' noemen <0xE2><0x80><0x93> oké, dames en bacillen: voor degenen die denken dat misdaad en gerechtigheid zo gemakkelijke woorden zijn, moet ik jullie helaas zeggen: jullie hebben het mis. Misdaad is niet zo gemakkelijk. En, zoals ik al zei, de tv is volgepropt. Dus we hebben ook programma's als Criminal Minds, Law and Order CI en SVU, Withouth a Trace en nog veel meer. In Law and Order CI richten ze zich meestal op de slachtoffers, en dat zijn heel sterke en complexe zaken, maar iemand vraagt zich af: 'Hoe zit het met de onderzoeker zelf? Moet het altijd in gevaar zijn of kun je er ook plezier aan beleven?' Als dat je vraag is, dan is de ncis een van de belangrijkste antwoorden. De ncis is bedacht door Donald P. Bellisario, de maker van de bekende serie jag. Hij was ook schrijver van een aantal afleveringen van Magnum P.1. De ncis is meer dan alleen forensisch onderzoek, het is een karakterserie. Het is het verhaal van de in- en uitgaande relaties van de onderzoekers en wetenschappers van een dienst die alles doet wat crimineel is en met de mariniers te maken heeft, iets wat Bellisario ook graag deed in het jag. Daarom kunnen we humor, drama, liefde, tragedie en een paar stukjes Amerikaanse actie vinden, naast een van de ongebruikelijkste figuren die je in een dergelijk genre kunt vinden: een voormalige marinier van 50 is de leider, een forensische gothic en een 86 jaar oude Schotse patholoog-anatoom die tegen zijn lijken praat. Als we een seizoenanalyse van het programma doen, kunnen we concluderen dat het steeds beter is geworden. Het eerste seizoen was een beetje CSI-achtig, iedereen was gewoon cool. Maar het had al het kenmerkende gevoel voor humor en een goed einde. Seizoen 2 had aanvankelijk dezelfde zaak kunnen zijn, maar het einde was volkomen verrassend. Seizoen 3 was heel bijzonder, er zijn voortdurend vergissingen en toevalligheden, 4 was gewoon menselijk, en 5... Nou, 5 is nog niet opgedoken hier in Mexico, maar ik heb gehoord dat dat goed is. De ncis is, kort samengevat: Mens 10/10 GREAT CHARACTERS GREAT HUMOR GREAT...

text_en: Today, the TV is fulled with stuff, you can find almost everything. And if crime is what you 're looking for, CSI Miami or CSI NY are the average answers. Why? Very easy: American government, then American people, then American nation wants to see themselves like Superman all the time. That's why we see Gary Sinsie breaking a terrorist, David Carusso putting his sunglasses and shaking the hand of his Mexican friend, who in the next episode, he may kill, after doing what they call "justice" OK, ladies and germs: for those that think that crime and justice are so easy words, I'm sorry to tell you: You're wrong. Crime is not that easy. And, as I said before, the TV is fulled. So, we also have the "true crime" shows like Criminal Minds, Law And Order CI and SVU, Withouth a Trace and many more. In Law And Order CI, they usually focus on the victims, with very strong and dense cases, but someone wonders: "What about the investigator itself? Does it have to be danger danger all the time or can you have some fun?" If that is your question, NCIS is one of your main answers. NCIS comes from Donald P. Bellisario, the creator of the well-known series JAG. He was also a writer of several Magnum P.1 episodes. NCIS is, more than just forensics, it's a character show. It's the story of the in and out relationships of the investigators and scientists of an agency that does anything criminal tied up to the marines, thing that Bellisario liked to do also in JAG. Therefore, we can find humor, drama, love, tragedy, and some bits of US action, besides of one of the most unusual characters you can find on such genre: an 50's former marine is the leader, a goth forensics and an 86 years old Scotish M.E that talks to his corpses. If we do a season analysis on the show, we can conclude that, it has been rising to good. The first season was a bit of CSI style, everyone was just cool. But it already had the trademark humor and a good ending. Season 2 could have initially been the same case, but the end was totally surprising. Season 3 was a very ruff one, were mistakes and chance are all the time, 4 was just human, and 5... Well, 5 has not shown up yet down here at Mexico, but I have heard that is good. NCIS is, in summary: Human 10/10 GREAT CAST GREAT CHARACTERS GREAT HUMOR GREAT...


text:
Ik ben pas de afgelopen zomer bij de ncis begonnen, maar ik was zo geboeid door het programma dat ik het van begin tot eind heb gevolgd. Het had een hobbelige start, zeker, omdat het programma probeerde zijn plaats en zijn niche te vinden, maar het kwam er snel achter wat het wilde zijn en ik vind dat het beter is dan jag. De intriges, de personages, de zaken, alles in dit programma maakt het geweldig.
De ncis is de Naval Criminal Investigative Service, een echte organisatie, die onderzoek doet naar de moorden en misdaden die zijn gepleegd door of tegen leden van de Amerikaanse marine <0xE2><0x80><0x93> d.w.z. civiele officieren van de marine, marineofficieren en matrozen, en marineofficieren en matrozen. De hoofdpersonen, Leroy Jethro Gibbs, is een voormalige artillerie-sergeant en scherpschutter met een duister en deprimerend verleden (zoals Bellisario zijn personages graag maakt) en lijkt een vast team van vier personen te hebben: Abby Sciuto, de forensisch expert, Anthony DiNozzo, de agent in het veld, en Timothy McGee, de computerexpert en veldagent die zich in seizoen 2 permanent bij de serie aansloot. Kate Todd, gespeeld door Sasha Alexander, was ook een lid van het team en een voormalig lid van de Secret Service, die de opdracht had het leven van de president te beschermen. Haar personage werd uiteindelijk gedood in een van de meest briljante verhalen die ik ooit op tv heb gezien en vervangen door Ziva David, een zeer uniek personage in de zin van een wetshandhavingsdrama, aangezien ze een Mossad-agent is <0xE2><0x80><0x93> dat wil zeggen dat haar training geen onderzoek is, maar het verzamelen van informatie en het plegen van moorden.
De show heeft twee heel sterke aspecten, waardoor hij echt opvalt tussen de andere algemene shows van zijn soort, zoals CSI. Ten eerste zijn de personages, hoewel enigszins stereotiep in hun vorm, volledig ontwikkeld en ongelooflijk dynamisch. Tony is daar misschien wel het beste voorbeeld van <0xE2><0x80><0x93> toen het programma begon, was hij een maffe, enigszins debiele agent in het veld, en hij ontwikkelde zich tot de professionele, getrainde agent die zijn gevoel voor humor in bedwang houdt of er zijn voordeel mee doet. De relaties tussen de personages veranderden dramatisch, met Ziva en Tony die begonnen als kleine vrienden en al snel overgingen in enorme hoeveelheden romantische spanning <0xE2><0x80><0x93> die uiteindelijk natuurlijk een enorme rol speelt in het zesde seizoen en de gebeurtenissen uiteindelijk tot hun hoogtepunt brengt. Het tweede aspect van de show dat hem voor mij echt uniek maakt, is zowel de creativiteit van de individuele zaken als de verbazingwekkende aard van de verhaalbogen. De verhaalbogen van La Grenouille waren absoluut briljant en ik had het niet kunnen voorzien, en de introductie van Ari en Michael waren al even fascinerend. Daar komt nog bij dat de show niet bang is om een paar stoutmoedige keuzes te maken (voor degenen die de finale van seizoen 2 hebben gezien, weten ze waar ik het over heb). Personages kunnen gaan en komen, en zelfs met de hoofdpersonen is er geen zekerheid. Het is het kenmerk van een goede televisieshow.
Het duistere paard van de show, dr. Mallard, gespeeld door de beroemde Schotse acteur David McCallum, is waarschijnlijk de meest intrigerende van deze personages. Als forensisch deskundige heeft hij een vreemd verleden dat hij graag met anderen deelt, maar persoonlijk, als student medicijnen, vond ik de nauwkeurigheid van het werk van zijn personage fascinerend. De autopsiescènes, hoewel gruwelijk, fascineren me omdat ze heel accuraat zijn in hun weergave en hun protocol.
Deze serie is de moeite van het zien waard en is een familieserie; ik denk dat hij door meer dan één generatie tegelijk bekeken kan worden en het is een heel plezierige serie.

text_en:
I got into NCIS only during the past summer but I was so engrossed with the show that I watched it start to finish. It had a rocky start, sure, with the show trying to find its footing and its niche, but it figured out what it wanted to be fast and I find it to be FAR superior to its parent show, JAG. The plots, the characters, the cases, the everything, in this show, makes it great.

NCIS is the Naval Criminal Investigative Service, an actual organization, which investigates the homicides and crimes committed by or against members of the US Navy - i.e. naval civilian officers, navy officers and enlisted, and marine officers and enlisted. They're also very obscure, and hence are seen as the underdog of law enforcement(in the show, anyway) but, of course, as our heroes, they are brilliant. The main character, Leroy Jethro Gibbs, is a former gunnery sergeant Marine sniper with a murky and depressing past (like Bellisario likes to make his characters) and appears to have a consistent team of four characters: Abby Sciuto, the forensics expert, Anthony DiNozzo, the senior field agent, and Timothy McGee, the computer forensics expert and field agent who joined the show as a permanent member in season 2.

Earlier in the show, Kate Todd, played by Sasha Alexander, was also a member of the team and a former member of the Secret Service tasked with protecting the life of the president. Her character ended up being killed in one of the most brilliant story arcs I've seen on TV, and being replaced by Ziva David, a very unique character in terms of law enforcement drama, as she is a Mossad officer - i.e. her training is not investigation, but rather assassination and intelligence gathering.

The show has two very strong aspects to it which really make it stand out from the other generic shows of its kind like CSI. Firstly, the characters are, while somewhat stereotypical in their mold, fully developed and incredibly dynamic. Tony is perhaps the best example of this - when the show started he was a goofy, slightly moronic field agent, and he developed into the professional, trained officer who keeps his sense of humor in check or uses it to his advantage. Relationships between the characters changed dramatically, with Ziva and Tony starting out as small friends and quickly graduating to huge amounts of romantic tension - which of course ends up playing a massive role in the 6th season and ultimately brings the events to their culmination. The second aspect of the show that really makes it unique to me is both the creativity of the individual cases and the amazing nature of the story arcs. The La Grenouille story arc was absolutely brilliant and I could not have foreseen it, and the introduction of Ari and Michael were equally fascinating. In addition to that, the show is not afraid to make some bold choices (for those who have seen the season 2 finale, they know what I'm talking about). Characters can go and come and even with the main ones, there's no certainty. It's the mark of a good television show.

The dark horse of the show, Dr. Mallard, played by famous Scottish actor David McCallum, is probably the most intriguing of these characters. As a body forensics expert he has a strange past that he loves to share but personally, as a medical student, I found the accuracy of his character's work to be fascinating. The autopsy scenes, while grisly, fascinate me because they're quite accurate in their depiction and their protocol.

This show is worth seeing and is a family show; I think it can be watched by more than one generation at a time and is thoroughly enjoyable. 9/10


text: De ncis is een vaardige combinatie van humor en serieus drama. Geen van de hoofdpersonen is statisch, d.w.z. er is diepgang. Elke week ontdekken we meer over de personages, wie ze zijn, waar ze vandaan komen, waarom ze doen wat ze doen. Maar de show offert de plot niet op omwille van de personages. De verhalen zijn goed doordacht en geloofwaardig. De cast is fantastisch, met Mark Harman aan het hoofd. Wat een complex personage, die Leroy Jethro Gibbs! In het begin mocht ik Tony niet; ik vond hem een egocentrisch, chauvinistisch zwijn, maar ik ontdek dat er meer achter zit dan de id-gestuurde meneer DiNozzo. En dan is er Abby <0xE2><0x80><0x93> ik ben gek op Abby! De mengeling van wetenschapper, alternatieve levensstijl, slimheid van de straat en een tikkeltje naïviteit. Tim McGee begon als een puppy, bereid om te behagen. Nou, die puppy wordt groot, mensen, en kijk uit! De twee nieuwe personages, Ziva & Jenn, zijn ook intrigerend. Ik hou van de seksuele spanning tussen de regisseur en Gibbs. En Ziva is meer dan opgewassen tegen Tony. De kwetsbaarheid die we in Hiatus zagen was ook geweldig. En Ducky: ik bewaar hem om vele redenen voor het laatst. Omdat ik al meer jaren dan me lief is een fan van David McCallum ben, kan ik gemakkelijk zeggen dat dit waarschijnlijk zijn beste rol is (Colditz was zijn op een na beste <0xE2><0x80><0x93> kijk maar als je kunt). Al met al kijk ik uit naar het vierde seizoen om dezelfde uitmuntende vaardigheid te tonen als de vorige drie hebben gedaan.

text_en:
NCIS is a skillful balance of humor and serious drama. None of the major characters is static, i.e. there is depth. Every week, we discover more about the characters, who they are, where they are coming from, why they do what they do. But the show does not sacrifice the plot for the sake of the characters. Stories are well thought-out and believable. The cast is superb, with Mark Harman leading the ensemble. What a complex character, that Leroy Jethro Gibbs! At first, I did not like Tony; I thought he was an ego-centric, male chauvinist pig, but there's more in there than the id-controlled Mr. DiNozzo, I'm discovering. Then there's Abby--I just adore Abby! The mix of scientist, alternative lifestyle, street smarts and just a touch of naiveté. Tim McGee started out like a puppy, willing to please. Well, that puppy's growing up, folks, and watch out! The two new characters, Ziva & Jenn are intriguing as well. I love the sexual tension between the director and Gibbs. And Ziva is more than a match for Tony. The vulnerability we saw in Hiatus was great, too. And Ducky: I save him for last for many reasons. A David McCallum fan for more years than I care to numerate, I can easily say that this is probably his best role (Colditz was his second best--check it out if you can).

All in all, I look forward to the 4th season to show the same excellence of craft as the last three have accomplished.


text:
Ik was net begonnen met CSI te kijken en zapte langs de Sky-kanalen en vond Navy ncis op het FX-kanaal. Er was maar één aflevering voor nodig om me te laten meegenieten, ik vind het leuk als de personages zien hoe ze met elkaar omgaan en met elkaar flirten. Eerst is er Gibbs de baas gespeeld door Mark Harmon, Gibbs is een geweldig personage hij is serieus als het op zijn werk aankomt maar hij heeft ook een humoristische kant die goed werkt bij andere personages.
Di Nozzo is grappig en werkt ook goed met zijn humor vooral bij Gibbs. Het is jammer dat actrice Sacha Alexander weg wilde en de producenten besloten haar te vermoorden, misschien was het beter geweest als ze was overgeplaatst en de deur open had gelaten voor toekomstige gastoptredens.
Abby is de wetenschapper, misschien een vrouwelijke goth-versie van Gil Grissom en de actrice Pauley Perrette die ze briljant speelt.
David McCallum speelt Donald Ducky Mallard de lijkschouwer die vaak op een zijspoor belandt en wat dronken de makers op de avond dat ze die naam bedachten?
Agent Timothy Mcgee is de laatste toevoeging aan de serie, hij is begonnen als computerwhizzkid en is nu gepromoveerd tot veldagent en zijn scènes met Abby zijn geweldig.
Lang leve het ncis-team en ik verheug me op toekomstige series.
Het is ook de moeite waard om te vermelden dat Alan Dale de hoofdrol speelt als Tom Morrow, het hoofd van de ncis, en dat de meeste soapkijkers zich hem zullen herinneren van de Australische soap _Neighbours_.
Nou, het bovenstaande heb ik geschreven nadat ik de eerste 2 series van de ncis had gezien, dus ik dacht dat ik nu maar eens moest zeggen wat ik vind van de serie in series 3 en 4. Ik moet zeggen dat het nog beter is geworden, niet alleen de verhalen, maar ook de ontwikkeling van de personages. Eerst wordt Ziva David geïntroduceerd, de Mossad-agente die nu voor de ncis werkt. Haar personage past goed bij de rest van het team en haar interactie met Tony is goed en soms heel grappig.
Dan komt de nieuwe directeur van de ncis, Jenny Shepherd, die gespeeld wordt door Laren Holly, zij en Gibbs hebben een verleden en het is interessant om te zien hoe ze weer herenigd worden en natuurlijk raakt Gibbs eraan gewend dat zij de baas is. Gibbs vertrok en kwam terug (zoals we wisten dat hij zou doen), agent Lee kwam ook heel kort in het team en treedt af en toe op vanwege haar romance (als je het zo wilt noemen) met Jimmy Palmer.
Ook het verhaal van Tony die verliefd werd, Jenny Shepherds obsessie om een wapenhandelaar te pakken te krijgen en het boek van Magee dat een bestseller werd, hebben de serie fris en interessant gehouden en laten zien dat het niet zomaar een verhaal is.
Ga zo door.
Tijd voor een update nu seizoen 5 in Engeland ten einde loopt, hoewel we de eerste aflevering van seizoen 6 te zien krijgen, een paar dagen nadat die in de Verenigde Staten is uitgezonden. Het was weer een geweldig seizoen van begin tot eind, dat het einde van _The Frog_ inluidde en ook het einde van Tony's romance met Jeann. Een paar goede verhalen in de hele serie en wat een geweldig einde: Jenny Shepheard werd vermoord omdat ze niet zeker wist of ze wilde gaan of omdat de producers besloten het personage kwijt te raken. Het einde is ook te zien hoe het team wordt ontbonden: Ziva gaat naar huis, Mcgee gaat naar de afdeling cybercriminaliteit, Tony gaat aan boord van een schip en Gibbs krijgt een nieuw team. Deel van het nieuwe team is agent Lee die we al eerder hebben gezien, ik heb op een paar websites gelezen dat de fans niet meer zullen kijken als Gibbs een nieuw team heeft, het team zal weer bij elkaar komen, de producers maken het alleen maar nog ongeloofwaardiger ze weten dat het de show zou verpesten als Tony, Ziva en Mcgee werden uitgeschreven.
Ik verheug me op seizoen 6.

text_en:
I had just started to watch CSI and was flicking through the the Sky channels and found Navy NCIS on the FX channel. It only took one episode to get me hooked on to it, I like the characters seen to interact and gel with each other. First there's Gibbs the boss played by Mark Harmon, Gibbs is a great character he is serious when it comes to the job but he also has a humour side to him that works well with other characters.

Di Nozzo is funny and again works well with his humour especially with Gibbs.

Caitlin started as the new girl and it has been interesting to her build with her fellow NCIS agents through out the series, It's a shame that actress Sacha Alexander wanted to leave and the producers decided to kill her off, maybe would of been better for her to transfer and leave the door open for future guest appearances.

Abby is the scientist, maybe a female goth version of Gil Grissom and actress Pauley Perrette portrays brilliantly.

David McCallum plays Donald Ducky Mallard the coroner who is often found going off on a tangent and what were the creators drinking the night they come up with that name.

Agent Timothy Mcgee is the latest addition to the show, he started as computer whizz and now has been promoted to a field agent and his scenes with Abby are great.

Long live the NCIS team and I look forward to future series.

Also worth mentioning that Alan Dale stars as Tom Morrow the head of NCIS, most of the soap watching community will remember him in Australian soap opera Neighbours.

Well the above was written after watching the first 2 series of NCIS, so now I thought I would comment on what I think of the show in series 3 and 4.

Got to say it has got even better, not just the stories but the development on the characters. First there is the introduction of Ziva David the Mossad agent who is now working with NCIS. Her character has fitted in well with the rest of the team and her interaction with Tony is good and at times very funny.

Next there is the new director of NCIS who is Jenny Shepherd who is played by Laren Holly, her and Gibbs have a past and it is interesting to see them be reunited and of course Gibbs getting use to her being the boss. Gibbs left then came back (as we knew he would), Agent Lee also joined the team very briefly and does make occasional appearances due to her romance (if you wanna call it that) with Jimmy Palmer.

Also the story of Tony falling in love, Jenny Shepherds obsession of capturing an arms dealer and Magee's bestselling book have kept the series fresh and interesting, and have shown that it is not just one show one story.

Keep up the good work.

Time for another update as season 5 comes to a close in the UK although we are getting to see the first episode of season 6 a few days after it airs in the US.

Another great season from beginning to end, which seen the end of the Frog and also the end Tony's romance with Jeann. Some good stories throughout the series and what a great ending, Jenny Shepheard killed off not sure if she wanted to go or the producers decided to get rid of the character, the ending also see's the disbanding of the team Ziva goes home, Mcgee goes to the cyber crime unit, Tony goes on board a ship and Gibbs gets a new team.

Part of the new team is agent Lee who we have see before, I have read on some websites that fans wont be watching if Gibbs has a new team, the team will be back together,the producers are just making it more unmissable they know that it would kill the show if Tony, Ziva and Mcgee were written out.

Looking forward to season 6


text:
Wees leuk! Dat is wat deze serie goed doet. Herinneren we ons nog hoe leuk tv was? Herinneren we ons de pure (hoewel smakeloze) amusementswaarde van de primetime-programma's uit de jaren tachtig nog? Airwolf, Knight Rider, A-Team, Magnum etc. die hun strikte naleving van de wetten (juridisch en fysiek!) opofferden om tv-kijkers te vermaken?
Week in week uit houden de officieren van de ncis zich bezig met moorden, ontvoeringen en andere bedreigingen van het leven van marineofficieren over de hele wereld (nou ja, in de Verenigde Staten dan), maar in plaats van zich te houden aan de duistere, overdreven serieuze toon van de wetsorders of csi's, maakt dit programma de (vaak gruwelijke) misdaad van de week goed met de grappen tussen de hoofdrolspelers. Ik wil niet beweren dat misdaad een lachertje is, maar in veel tv-programma's wordt entertainment vervangen door grote doses realiteitszin. Gedetailleerde autopsies en simulaties van hoe een ijspriem een schedel kan splijten zijn oké, maar niet ten koste van het volgen van het hele onderzoek. De technische recherche volgt een Holmes-achtige benadering met betrekking tot bewijsmateriaal, maar de ncis onderscheidt het bos als het ware door van en naar de autopsie/bewijsmateriaal/forensisch onderzoek terug te schakelen naar de grotere zaak. Ik denk dat ik een kijker ben die het idee van nauwgezette aandacht voor details in een amusementsprogramma niet zo bevredigend vindt. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat zo'n clichématige verzameling karakters zo goed bij elkaar zou passen. We hebben de zwijgzame maar sterke leider (Gibbs), zijn baas en voormalige minnaar (Shepard), zijn oudere vriend en mentor (Ducky), de hotshot rokkenjager (DiNozzo), het jonge agentje/computergenie (McGee), het pittige vrouwelijke agentje (Kate/Ziva) en de gelukkigste, gothic forensisch onderzoekster (Abby). Oké, nou ja, ze is een origineel. Wat indruk op me maakte, is hoe de schrijvers nieuw leven blazen in wat gewoon een ander stel had kunnen zijn.
Hoewel de verhalen van de week interessant genoeg zijn, zijn ze niet echt boeiend. In veel verschillende programma's zijn ze allemaal ad nauseum behandeld: moord, gijzeling, chantage, bedreigingen bij moordaanslagen enzovoort. De schrijvers verdienen alle eer voor de humor die in dit programma is verwerkt <0xE2><0x80><0x93> of het nu DiNozzo is die McGee in de maling neemt of Gibbs die zijn junior-agenten vermant <0xE2><0x80><0x93> de geweldige chemie die de acteurs met elkaar gemeen hebben, komt elke keer weer terug als er 2 of meer van hen op het scherm zijn. Pauley Perrette is een genot om naar te kijken. Ik blijf me elke week op deze show verheugen en seizoen 4 lijkt niets van de vaart van de afgelopen 2 seizoenen te hebben verloren. Een van de klachten die ik vaak over deze show hoor, is dat het onrealistisch lijkt hoe snel de zaken worden opgelost. Ik geef toe dat McGee en Abby bovenmenselijke vermogens lijken te hebben om gegevens te verwerken en codes te kraken, maar ik geef toe dat de structuur van 3 actes die een gemiddelde aflevering van deze show biedt, een zekere mate van tijdcompressie vereist om in de 42 minuten en wisseling van elk uur van de uitzending te passen. Als ik zie hoe 24 ons blijft vermaken ondanks de afwezigheid van verkeer d.w.z. realisme, dan ben ik het met je eens.' Zolang het interessant blijft, zullen we deze show wat speelruimte geven.

text_en:
Be fun! That's what this show gets right. Do we remember what fun TV was like? Remember the sheer (albeit cheesy) entertainment value of the 80s prime time shows? Airwolf, Knight Rider, A-Team, Magnum etc which sacrificed strict adherence to the laws (judicial and physical!) to entertain TV viewers?

Week after week the officers of NCIS deal with murders, kidnappings and other threats to the lives of Naval officers across the globe (well at least the U.S.) but rather than adhere to the dark, overly serious tone of the law&orders or CSI's this program offsets the (often heinous) crime of the week with the banter between the central characters. Now I'm not suggesting that crime is a laughing matter but a lot of shows on TV have substituted entertainment for large doses of shock value reality. Detailed autopsies and simulations of how an icepick can crack open a skull are okay, but not at the expense of following the whole investigation. While the CSI's follow a Holmes like approach with regards to evidence, NCIS distinguishes the forest from the trees as it were, by switching to and from the autopsy/evidence/forensics back to the larger case. I guess I'm a viewer who doesn't find the notion of meticulous attention to detail on an entertainment show that rewarding.

Truth be told, I was not expecting such a clichéd assortment of characters to click as well as they did. We have the silent but strong type leader (Gibbs), his boss and former lover (Shepard), his older friend and mentor (Ducky), the hotshot womanizer (DiNozzo), the rookie agent/computer genius (McGee), the spunky female agent (Kate/Ziva) and the happiest, Goth forensic examiner (Abby) - okay, well she's an original. What impressed me is how the writers breathe fresh life into what could have been just another ensemble.

While the stories of the week are interesting enough, they've all been covered ad nauseum in many different shows: homicide; hostage-taking; blackmail; assassination-threats etc Credit must be given to the writers for the humor that's been injected into this show - whether it's DiNozzo cracking on McGee or Gibbs admonishing his Junior agents - the wonderful chemistry the cast seem to share comes through every time 2 or more of them are on screen. Pauley Perrette is a delight to watch While the dialogue may not always crackle there is enough zip and some genuinely funny one-liners that somehow develop these characters beyond the 2D cardboard cutouts they could have become.

I continue to look forward to this show every week and Season 4 seems to have lost none of the momentum of the past 2 seasons. One complaint I often hear about this show, is that it seems unrealistic how fast the cases get solved. I'll grant you that McGee and Abby seem to have superhuman abilities to process data and crack codes, but I submit to you that the 3 act structure that a typical episode of this show presents, requires a certain amount of time compression to fit into the 42 minutes and change of every broadcast hour. Seeing how 24 continues to entertain us despite the absence of traffic i.e. realism, I'll continue to give this show leeway as long as it remains interesting.


text:
Ik heb een paar afleveringen van dit programma gezien en merkte dat ik tegen het eind van de aflevering steeds vaker wenste dat ik die moeite niet had genomen.
Toen ik het voor het eerst zag, had ik het gevoel dat de personages veelbelovend waren, en daarom heb ik nog een paar afleveringen gekeken. En er is ook niet veel op de Australische tv op dinsdagavond! Ik besefte al snel dat er niets beters te zien was. Het programma heeft gewoon niets vernieuwends. Ik denk dat de personages verspild worden met heel zinloze clichés die aan het eind veel te snel en handig zijn. Ik denk dat de schrijvers niet eens hun best doen. Hoe kon dit programma 4 series hebben?
Doe geen moeite om ernaar te kijken!

text_en:
I watched a few episodes of this programme and increasingly found that by the end of the episode I wished I'd never bothered.

When I first watched it I felt that the characters had promise, which is why I watched a few more episodes. Also there isn't too much on Australian TV on a Tuesday night! I soon realised that nothing was going to improve. The programme just has nothing innovative about it. I think the characters are wasted with very pointless clichéd story lines that wind up far too quickly and conveniently at the end. I don't think the writers are even trying. How did this programme have 4 series?!

Don't bother watching it!