text: Wat een geweldige documentaire is dit, met een gebeurtenis als Woodstock zo schitterend vastgelegd op film. Ik heb hem tijdens de première meer dan eens in de bioscoop gezien en sindsdien minstens tien keer. Deze film won de Academy Award voor 1970 als Beste Documentaire voor Michael Wadliegh, omdat hij split-screen-beelden gebruikt voor veel scènes waarin verschillende gebeurtenissen op dezelfde tijd en vanuit verschillende hoeken worden vastgelegd. Wadleigh had cinematografie gedaan voor een paar belangrijke maar vergeten films uit 1967, de speelfilm Who's That Knocking On My Door, een vroege film van Martin Scorsesse (Scorsesse zou helpen bij het monteren van Woodstock) en het dagboek van David Holzman van Jim McBride. Dit moest een monumentale taak zijn om de driedaagse gebeurtenis te beschrijven en te reduceren tot een enkele bioscoopfilm. Dertig optredens zorgden voor ongeveer vijftig uur muziek voor de menigte van een half miljoen mensen in het noorden van de staat New York in de zomer van 1969 en de filmmakers van Woodstock moesten meer dan de helft van de artiesten uit hun film schrappen, maar wat ze hier hebben vastgelegd zijn de opwindende optredens en de menigte, de regen en de gebeurtenissen die zich tijdens dat driedaagse festival voltrokken in een snelle, energieke en bedachtzame documentatie. De film werd genomineerd voor en had de Academy Award moeten winnen.' De filmredacteur van Thelma Schoonmaker, die later succesvol zou worden in het regisseren van films als _The Color of Money, Good guys, Cape Fear, The Kings of Comedy, Gangs of New York, The Last Temptation of Christ_ en _The Aviator_. Deze film werd ook genomineerd voor de Academy Award voor _Best Sound_ en had die ook moeten winnen. Het is een film vol waarschuwingen voor bruinzuur, voorzorgsmaatregelen tegen regenstormen, latrineonderhoud, drie dagen rust en muziek en een ontbijt op bed voor 400.000 dollar met Merry Prankster Heuvelgolf als je gastheer, met in de hoofdrol Jimi Hendrix, Janis Joplin, CSN&Y, The Who, Santana, Sly & the Family Stone, Country Joe & the fish, 10 Years After, Sha Na Na, Joan Baez, Arlo Guthrie en John Sebstian. Ik geef dit een 10 en kan het van harte aanbevelen.

text_en: What a great documentary this is with an event like Woodstock captured so magnificently on film. I saw this in the theater during it's initial release more than once and have seen it at least a dozen times since. This film won the Academy Award for 1970 as Best Documentary for Michael Wadliegh as he uses split screen imagery for many scenes capturing different events at the same time and different angles of same events. Wadleigh had done cinematography on a couple of notable but forgotten films from 1967, the feature drama Who's That Knocking On My Door, an early Martin Scorsesse film, (Scorsesse would help with the editing of Woodstock) and film maker Jim McBride's David Holzman's Diary. This had to be a monumental task to chronicle the three day event and reduce it to a single theatrical film. 30 acts provided about 50 hours of music to the crowd of half a million in upstate New York in the summer of 1969 and the film makers of Woodstock had to eliminate over half of the performers from their film but what they chronicled here is captures the thrilling performances and the crowd, the rain and the events that unfolded during that three day festival in an fast paced, energetic and thoughtful documentation. It was nominated for and should have won the Academy Award for it's principal film editor Thelma Schoonmaker who would go on to successful career editing such films as The Color of Money, Good fellas, Cape Fear, The Kings of Comedy, Gangs of New york, The Last Temptation of Christ and The Aviator. This film also received an Academy Award nomination for Best Sound and should have won that too. It's brown acid alerts, rain storm precautions, latrine maintenance, three days of peace and music and breakfast in bed for 400,000 with Merry Prankster Wavy Gravy as your stage host starring Jimi Hendrix, Janis Joplin, CSN&Y, The Who, Santana, Sly & the Family Stone, Country Joe & the fish, 10 Years After, Sha Na Na, Joan Baez, Arlo Guthrie and John Sebstian. I would give this a 10 and highly recommend it.


text:
Dit is toch zeker honderd jaar geleden gefilmd? Het was beslist een andere wereld. De onschuld en vriendelijkheid van bijna alle mensen in de film is wat deze cynicus het meest opvalt.
De organisatoren die accepteerden dat ze 'een groot bad' zouden nemen, toen ze beseften dat ze de hekken moesten neerhalen en er om veiligheidsredenen een gratis concert van moesten maken.
De landeigenaar die dat kan. Niet te geloven hoeveel mensen er naar zijn boerderij zijn gekomen!

De plaatselijke bewoners die de kinderen vrolijk eten en water geven en commentaar leveren op hoe respectvol ze zijn!
De kinderen die naar een muziekfestival gaan, maar om de een of andere reden veel meer verwachten en nog veel meer krijgen <0xE2><0x80><0x93> en dan in de rij gaan staan om naar huis te bellen en tegen de ouders te zeggen dat alles goed met ze is!
De artiesten die wisten dat er iets bijzonders aan de hand was en hun steentje bijdroegen om geschiedenis te schrijven.
Als de film meer dan drie uur had geduurd, had hij te lang geleken, maar dat is niet zo, want de optredens en interviews met concertgangers passen perfect bij elkaar. Er zijn maar weinig interviews met de artiesten, want de regisseur beseft dat het in feite allemaal om de kinderen ging. Het zou interessant zijn om tegenwoordige interviews met mensen uit de film te zien om hun huidige kijk te zien op wat er in Woodstock is gebeurd, maar in de tussentijd kunnen we alleen maar genieten van dit levende stukje geschiedenis.

text_en:
Surely this was filmed 100 years ago? It was certainly another world. The innocence and kindheartedness of nearly all the people in the film is what strikes this cynic the most.

The promoters who accepted they were going to "take a big bath" when they realised they had to take down the fences and make it a free concert for safety reasons.

The landowner who can't believe the amount of people who have come to his farm

The locals cheerfully giving food and water to the kids and commenting about how respectful they are

The kids going to a music festival but for some reason expecting and getting so much more - and then queuing to phone home and tell the parents they're okay!

The performers who knew something special was happening and did their bit to make history.

At more than 3 hours the film could have seemed too long but it doesn't as the performances and interviews with concert-goers mix perfectly. There are few interviews with the performers as the director recognises it was really all about the kids.

It would be interesting to see present day interviews with people in the film to see their current day view on what happened at Woodstock but in the meantime we can only enjoy this living piece of history.


text:
Toen 'Woodstock' plaatsvond, was ik een Franse tiener van 15 jaar. Toen ik gisteren de film weer zag, was ik verbijsterd door de kwaliteit, de objectiviteit en de kracht ervan. Het is veel meer dan een 'concertfilm' (vooral vergeleken met de huidige, met hun koortsachtige kranen en cameramannenbewegingen). Michael Wadleigh en zijn crew hebben de sfeer van het evenement echt weten te vangen, want het werd duidelijk dat het zichzelf creëerde. Ze lijken overal te zijn en geven de toeschouwer een ongelooflijke verscheidenheid aan focus en gezichtspunten. 'We zijn nooit echt enthousiast geweest over de muzikale optredens tijdens het festival, maar er zijn een paar geweldige acts, die door de vele beeldschermen perfect tot hun recht komen (grappig om het contrast te zien tussen de witte bluesrockbands en de glitter-dance-sexy achtergrondzangeres die 'Sly and the family Stone' instudeert!). Ik ben blij dat Janis Joplins geweldige en oprechte optreden is toegevoegd aan de director's cut... Zoals iemand hier heeft geschreven, is een van de belangrijkste onthullingen in deze film dat de aanwezigen jong zijn. Het gaat in feite over Amerikaanse jonge mensen in een bijzondere periode in de westerse geschiedenis, toen de 'babyboom' een nieuwe, talrijke generatie 'op het toneel' bracht. Toen westerse landen echt jong waren, met veel onschuld. Een (zwemmend) meisje in de film benadrukt dat. Ze zegt: 'We verzamelen ons in veel steden in de wereld', 'we komen hierheen'. En dat is waar: 3 dagen lang maakten jonge mensen van Woodstock een unieke gebeurtenis. Ze overwonnen de vijandigheid van de wereldmedia, lange wandelingen, overvolle en modderige velden, voedseltekorten, enzovoort (nou ja, daar is de jeugd voor!). Dank aan Wadleigh om het vast te leggen (en dank aan de perfecte herbewerking. P.S.: ik weet zeker dat geen filmer-met-voldoende-geld-om-een-muziekfestival-te-filmen in de huidige tijd een interview zou kunnen maken met de-man-die-de-baas-is-van-de-chemische-toiletten (die hier een zoon heeft en een andere die een helikopter bestuurt in Vietnam)! Een waar teken van de jaren zestig en zeventig...!

Thierry Follain.

text_en:
When "Woodstock" occurred, I was a 15 y.o French teenager. Watching the film again, yesterday, I've been stunned by its quality, its objectivity and its strength. It's much more than a "concert movie" (especially compared to the current ones, with their feverish cranes and cameramen moves). Michael Wadleigh and his crew really captured the spirit of the event, as it became obvious it was creating itself. They seem to be everywhere and give the spectator an incredible range of focuses and points of view. I've never been truly excited by the musical performances during the festival, but there are some great acts and the multi-screen editing set them perfectly off (funny to watch the contrast between the blues-country-rock white bands and the glitter-dance-sexy background singer bound "Sly and the family Stone"!). Glad that Janis Joplin's wonderful and sincere performance has been added in the director's cut... As someone else wrote here, one of the main revelation in this movie is how the attendees are young. It's really about American young people at a peculiar period in western history, when the "baby boom" brought a new, numerous generation "on stage". When western countries were really young, with lot of innocence. One (swimming) girl in the film stresses that. She says "we are gathering in many cities in the world" "we come over". And that's true : 3 days long, young people made Woodstock a unique event. They overcome global media hostility, long walk, crowded and muddy field, food shortage, etc (well, that's what youth is for!). Thanks to Wadleigh to have capture it (and thanks to the perfect re-mastering). PS : I'm sure that no full-of-money-movie-maker filming a musical festival these present days would make an interview of the-man-who-is-in-charge-of-the chemical-toilets (who has a son here and another one piloting a chopper in Vietnam)! A true mark of the 60's-70's era...

Thierry Follain


text:
Het probleem dat ik heb als ik vandaag naar deze film kijk, is: 'Waar zijn de afgelopen zesendertig jaar gebleven?' Ik was op weg naar het oorspronkelijke 'Peace and Arts Festival' voordat het drukke verkeer op Sullivan County's deel van Route 17 me tegenhield, en mijn eigen jeugdige praktische inslag besloot dat niet te doen. Een uurtje of zo liet ik mijn auto langs de kant van de weg staan om de tocht naar een toen nog onbekende plek te maken, maar het kwam me vreemd voor dat er net zoveel mensen uit de richting van Yasgur's Farm kwamen als dat ze erheen gingen. Met een schatting van de afstand, variërend van een paar kilometer tot een kilometer of twintig, veranderde ik van koers, en tegen de tijd dat ik halverwege was, begon het te stortregenen.
Toen de film uitkwam, had ik een merkwaardig toeval. Ik ging studeren in Buffalo, New York, en ging met een vriend een dagje naar Toronto. Daar konden we de theatermarquis die 'Woodstock' had gepropageerd niet voorbijlopen, en we zagen het zogezegd op 'buitenlandse' grond. Alsof het gisteren was gebeurd. De vreemde erfenis van de film zou voortduren, kort nadat ik Heuvelgolf in levenden lijve had gezien op een drugssymposium op de universiteit...' Wat we in gedachten hebben, is een ontbijt op bed voor vierhonderdduizend dollar!'
Ik weet zeker dat iedereen zijn favoriete nummers van Woodstock heeft. De dvd van de 25ste verjaardag van de film slaagde erin een gedenkwaardig optreden van Janis Joplin te combineren met het opwindende nummer 'Voodoo Child' van Jimi Hendrix. De geest van het hele driedaagse avontuur leek te worden belichaamd door Joe Cockers opzwepende 'With a Little Help From My Friends', samen met de onwaarschijnlijke verschijning van een drietal nonnen die door het weiland liepen, terwijl een van hen een vredesteken maakte. Destijds was het een beetje surrealistisch om te beseffen dat een stad met bijna een half miljoen inwoners een weekend bij elkaar kwam, drie dagen van vrede en muziek genoot en zich toen stilletjes afsplitste, terwijl een natie verwonderd toekeek. Sindsdien is zoiets nooit meer geprobeerd, en het kan zijn dat de maan en de sterren zich nooit meer op precies dezelfde manier opstellen.
Voor degenen die in de buurt van het oorspronkelijke Woodstock-terrein in Bethel wonen, zijn er subtiele herinneringen aan voorbije glorie, zoals de kleurrijke 'Yasgur Farms'-zuivelwagens die plaatselijke leveringen deden. Een meer veelbelovende aanwezigheid is het pas geopende 'Bethel Woods Center for the Arts', dat in 2005 zijn grootse opening had. Een van de debuutoptredens tijdens het debuutseizoen was een bezoek van Woodstock-alumni, Crosby, Stills en Nash, deze keer samen met medemuzikant Neil Young. Je kunt meer over het centrum te weten komen op http://www.bethelwoods.us/.

Als ik terugdenk aan de onstuimige dagen van 1969 en Woodstock, komen er een heleboel nostalgische gedachten bij me op. Janis, Jimi, Jerry Garcia en Max Yasgur zijn overleden, terwijl bands als The Who en CSNY nog steeds de magie vangen voor legioenen (oudere) fans. Nu ik na al die jaren de film weer zie, inspireert het me om dat oude gezegde over citroenen een beetje aan te passen; in de speelse geest van de hippiegeneratie: 'Als het leven je modder geeft, maak je modderlawines!'

text_en:
The trouble I have watching this movie today is - "Where did the last thirty six years go?" I was on my way to the original "Peace and Arts Festival" before the crush of traffic on Sullivan County's portion of Route 17 and my own youthful practicality decided against it. For a brief hour or so I abandoned my car on the side of the road to make the trek to a then unknown location, but it seemed odd to me that as many people were coming from the direction of Yasgur's Farm as going toward it. With estimates of how much further ranged from a couple of miles to as much as twenty, I reversed course, and by the time I got halfway home, the skies opened up in buckets of rain.

In another odd bit of serendipity, when the film came out I was going to college in Buffalo, New York, and wound up heading to Toronto with a buddy for a day trip. While there, we couldn't pass up the theater marquis promoting "Woodstock", and saw it on 'foreign' soil so to speak. Like it was yesterday. The film's odd legacy would continue, shortly after I saw Wavy Gravy in person at a university drug symposium - "What we have in mind is breakfast in bed for four hundred thousand!"

I'm sure everyone has their favorite acts from the Woodstock bill. The 25th Anniversary DVD managed to tack on a memorable Janis Joplin performance, along with the electrifying 'Voodoo Child' number from Jimi Hendrix. The spirit of the entire three day adventure seemed to be epitomized by Joe Cocker's stirring 'With a Little Help From My Friends', that along with the unlikely appearance of a trio of nuns walking through the pasture, one of them flashing a peace sign.

It was a bit surreal back then, and even now to realize that a city of almost half a million people came together for a weekend, enjoyed three days of peace and music, and then disbanded quietly while a nation watched in wonder. Nothing quite like it has ever been attempted since, and it may be the moon and stars may never line up quite the same way again.

For those who live nearby the original Woodstock site in Bethel, there are subtle present day reminders of past glory, like the colorful 'Yasgur Farms' dairy trucks making local deliveries. A more auspicious presence is the newly opened 'Bethel Woods Center For The Arts' that had it's grand opening in 2005. One of the debut performances during the inaugural season featured a return visit of Woodstock alumni, Crosby, Stills and Nash, this time with fellow musician Neil Young. You can learn more about the center at http://www.bethelwoods.us/

Reminiscing about the heady days of 1969 and Woodstock, a lot of nostalgic thoughts come to mind. Janis, Jimi, Jerry Garcia and Max Yasgur have passed on, while bands like The Who and CSNY are still capturing the magic for legions of (aging) fans. Seeing the movie after all these years inspires me to alter slightly that old adage about lemons; in the playful spirit of the hippie generation, 'If life hands you mud, make mudslides'!


text: Toen de film voor het eerst werd uitgebracht, zag ik Woodstock in een bioscoop met mijn oudoom. Ik zat in de achtste klas. Hij nam me mee omdat we allebei gitaar speelden en allebei van muziek hielden. Het was een hele ervaring <0xE2><0x80><0x93> vooral een paar van de 'vrije liefde'-scènes <0xE2><0x80><0x93> maar we vonden het prachtig en hij was vooral onder de indruk van Jimi Hendrix.<br />Ik had dit jaar de kans om de film in een bioscoop te zien. Het was zo'n geschenk om terug te gaan in de tijd en het gevoel van die tijd weer op te roepen. Hoewel vier uur een lange tijd is, zijn de extra beelden van Jimi Hendrix en de dromerige scènes van Janis Joplin aan het eind de moeite waard. Ja, Woodstock is voor elke rockfan en voor iedereen die wil zien hoe het was om deel uit te maken van een 'liefdes'-beweging. Het lijkt achteraf zo onwerkelijk, maar degenen onder ons die het hebben meegemaakt <0xE2><0x80><0x93> vergeet het niet. Ga naar Woodstock en geniet ervan.

text_en:
when the movie was first released, I saw Woodstock in a theater with my great uncle. I was in 8th grade. He took me to see it because we both played guitar and shared a love of music. It was quite an experience - especially some of the "free love" scenes, but we loved it and he was especially awed by Jimi Hendrix.

I had a chance to see the director's cut in a theater this year. It was such a gift to go back in time and recapture the feeling of that time. While four hours is a long time, the extra footage of Jimi Hendrix and the dreamy scenes of Janis Joplin near the end are worth it.

Yes, Woodstock is ESSENTIAL viewing for any rock fan and for anyone who wants to capture the real sense of what it was like to feel part of a generational "love' movement. It seems so unreal in retrospect, but those of us who lived it - remember it. See Woodstock and enjoy.


text: Michael Wadleighs verbluffende documentaire had geen beter tijdstip kunnen kiezen, aangezien hij zich op de juiste plek en in de juiste tijd bevond (een bepalend, cultureel veranderend moment in de jaren zestig). Dat wil zeggen dat een vakkundig uitgevoerd stuk film verder aangeeft dat de sterren op de een of andere manier op één lijn moeten hebben gestaan. Wadleigh toont een diepe empathie voor de mannen en vrouwen die de leiding hebben over het festival (hoewel je hem nog steeds de les kunt lezen over zijn oneervolle behandeling van een aantal van de voetsoldaten, met name de Port-O-San-man), evenals voor de inwoners van Woodstock, New York; en hij toont evenveel passie voor de muziek. Het gebruik van splitscreenfotografie is misschien nog nooit geëvenaard; de montage (waarvan sommige wordt gedaan door Martin Scorsese en zijn toekomstige redacteur en vrouw, Thelma Schoonmaker) is strak en er wordt niets verkwistends gebruikt om op het scherm te komen. Een deel ervan is een beetje gedateerd (kun je je de achternaam van Joan Baez' echtgenoot nog herinneren?) en een deel van de muziek is blootgelegd voor de schijnvertoning die hij in werkelijkheid is (d.w.z. Jefferson Airplane), maar als hij in zijn huidige vorm zou worden uitgebracht, zou Canned Heat tegenwoordig worden beschouwd als een cultureel icoon en niet alleen als een popherinnering. Oh en Ten Years After staat alleen. De bijna vier uur durende film vliegt voorbij.

text_en: Michael Wadleigh's stunning documentary couldn't have had better timing, being, as it was, in the right place and the right time (a defining, culture-changing moment in the Sixties). That's it's an expertly executed piece of filmmaking further indicates the stars must have somehow been aligned. Wadleigh shows a deep empathy for the men and women in charge of the festival (although you can still take him to task for his dishonorable treatment of some of the foot soldiers, most notably the Port-O-San man) as well as the townsfolk of Woodstock, New York; and he shows just as much passion for the music. The camera seems to be everywhere important and Wadleigh's use of split-screen photography has perhaps never been equaled; the editing (some of which is done by Martin Scorsese and his future editor and wife, Thelma Schoonmaker) is tight with nothing wasteful making it to the screen. Some of it's a little dated (can you remember Joan Baez' husband's last name?) and some of the music is exposed for the sham it really is (i.e. Jefferson Airplane) but if it were released in its current form originally Canned Heat would be today regarded as cultural icons and not merely a pop memory. Oh and Ten Years After stands alone. The nearly four hour film just flies by.


text: Je kunt maar beter altijd een goede film voelen <0xE2><0x80><0x93> breng alsjeblieft de geest van Woodstock terug <0xE2><0x80><0x93> kom terug naar de hemel. Je krijgt er nooit genoeg van. We mogen dan ouder worden <0xE2><0x80><0x93> de geest van Woodstock niet. Het was/is de beste rechten die een film/gebeurtenis ooit heeft. Alles kwam samen <0xE2><0x80><0x93> zo was het bedoeld. Er hing magie in de lucht. Mensen waren spiritueler. Noem ons naïef <0xE2><0x80><0x93> maar we konden tenminste naar je glimlachen <0xE2><0x80><0x93> en je begreep het. Kun je dat vandaag de dag nog doen? Dit is het leven zonder onze huidige stemming van twijfel en cynisme. Mensen stonden open voor spiritualiteit. Ze kenden de goede goeroe <0xE2><0x80><0x93> degene die je kon vertrouwen. Waar is onze leiding vandaag de dag? Ik zou naakt kunnen zwemmen met je vriendin en het zou gelukkig zijn, leuk, natuurlijk en niet bedreigend. Woodstock liet ons heel even zien wat het leven eigenlijk altijd al is <0xE2><0x80><0x93> voor de ondergang van Altamont. Deze beweging zette iets in beweging dat zal terugkeren <0xE2><0x80><0x93> wanneer we echt zuiver genoeg zijn om samen te leven. In vrede en tolerantie. Samenwerking une tolerance une tolerantie. Dat liet Woodstock ons zien.

text_en: Best feel good movie ever - please bring back the spirit of Woodstock - come back to heaven.You never get tired of it. We may age - the spirit of Woodstock will not. It was /is the best rights of passage movie/event ever. Everything came together - it was meant to be. Magic was in the air. People were more Spiritual. Call us naive - but at least we could smile at you - and you understood. Can you do that today? This is what life is/was without our current mood of doubt and cynicism. People were open to spirituality. They knew the good Guru's - the one's you could trust. Where is our guidance today? I could swim nude with your girlfriend and it would be happy,fun,natural and non threatening. Woodstock showed us for a brief moment what life really always already is - before the decline of Altamont. This movement set in motion something that will return - when we are truly pure enough to live co - operatively.In peace and tolerance. Co-operation + tolerance = peace. That's what Woodstock was showing us....


text: Michael Wadleigh's Woodstock: 3 Days of Peace and Music is voor mij meer dan een gewone versie van de muziekdocumentaire, het was een plaat van de hippiecultuur van 1969, de jeugd van Amerika die probeerde iets te betekenen, een spectaculaire ervaring van een van Amerika's grootste rockfestivals voor de tijd van de oorspronkelijke MTV (Music Television) & VH1 voordat ze schimmige reality-tv-zenders werden. Het ging meer over de jeugd. Het markeerde de keerpuntcarrière van het toekomstige Academy Award-winnende team van regisseur Martin Scorsese (Raging Bull, The Departed) & redacteur Thelma Schoonmaker. Het was beslist een uitdaging om een lange speelfilm te filmen, echte provocerende documentatie van begin tot eind, met uitstekende prestaties van Joan Baez, Janis Joplin, The Who, Joe Cocker & The Grease Band, Crosby, Stills & Nash, Sly And The Family Stone, Ten Years After, Sha Na Na, Canned Heat, Richie Havens, Jimi Hendrix, Country Joe McDonald & The Fish, John Sebastian, Arlo Guthrie, Jefferson Airplane, Santana en vele anderen, evenals interviews met Producer & Woodstock Founder Michael Lang, veel van de plaatselijke bewoners in en buiten het festival. De enige muziekdocumentaire die er is, heeft in 1971 de Academy Award voor de beste documentaire weten te winnen. Er zal nooit meer een Woodstock zijn zoals dit, Woodstock 1999 heeft die traditie vernietigd & om eindelijk deze film te zien op de veertigjarig jubileum-dvd van Director's Cut in al zijn breedbeeld glorie is een speciale traktatie. Als je van klassieke muziek of muziekdocumentaires houdt is dit er een van, samen met No Direction Home: Bob Dylan & Gimme Shelter.<br />Woodstock: 3 Days Of Peace And Music is Rate R for Drug Content, Nudity & Language.

text_en:
Michael Wadleigh's Woodstock: 3 Days of Peace And Music to me, is more then just an ordinary run of the mill music documentary, it was a record of the hippie culture of 1969, the youth of America trying to make a difference, a spectacular experience of one of America's greatest rock festivals before the days of the original MTV (Music Television) & VH1 before they became sleezy reality TV networks. It was more about the kids, It marked the turning point careers of the future Academy Award Winning team of Director Martin Scorsese (Raging Bull, The Departed) & Editor Thelma Schoonmaker. It was definitely a challenge filming into a feature length film, real provocative documenting from beginning to end, with outstanding performances from Joan Baez, Janis Joplin, The Who, Joe Cocker & The Grease Band, Crosby, Stills & Nash, Sly And The Family Stone, Ten Years After, Sha Na Na, Canned Heat, Richie Havens, Jimi Hendrix, Country Joe McDonald & The Fish, John Sebastian, Arlo Guthrie, Jefferson Airplane, Santana and many others as well as interviews with Producer & Woodstock Founder Michael Lang, many of the locals in & out of the festival. The only music documentary of it's kind to win the 1971 Academy Award for Best Documentary Feature. There will never be a Woodstock like this again, Woodstock 1999 destroyed that tradition & to finally see this film on the 40th Anniversary Director's Cut DVD in all it's widescreen glory is a special treat. If you are into Classic Music or Music Documentaries, this is one of them, along with No Direction Home: Bob Dylan & Gimme Shelter.

Woodstock: 3 Days Of Peace And Music is Rated R for Drug Content, Nudity & Language.


text: Richiehavens, Joan Baez, Country Joe and the fish, en tien jaar nadat Alvin Lee's geweldig was geweest, waren al die beelden de grote documentaire van het eerste en enige echte rockconcert. Er kunnen nooit herhalingen worden gemaakt, de beelden van het oorspronkelijke evenement kunnen nooit worden vervangen, inclusief het wachten op telefoons om naar huis te kunnen bellen. Dat is vandaag de dag nog nooit gebeurd, met de mobiele telefoons, en ze konden nooit worden herhaald. Crosby stills en Nash waren ook geweldig, samen met de ingeblikte hitte, met het regengezang en de aankondiging van de arlo Guthrie dat de snelweg was afgesloten. De jeugd van tegenwoordig wil dit evenement herhalen, maar het Vietnamconflict maakte dit land woedend, en dit was een gebeurtenis die te maken had met en te maken had met de oorlog in Vietnam. met 56.000 soldaten en anderen gedood in Vietnam is dit een historisch stuk wat je ook van de oorlog vindt, het is nog steeds een tragedie om 56.000 mensen in de oorlog te verliezen en tot op de dag van vandaag vraag je je af waarom?

text_en: Richie havens, Joan Baez,country Joe and the fish, and ten years after Alvin lee were great, all the footage made great documentary of the first and only real rock concert. repeats can never be made, the footage of the original event can never replaced, including waiting on line for phones to call home. never happen today, with the cellphones, and could never be repeated. Crosby stills and Nash were also great, along with canned heat. with the rain chant and the arlo Guthrie stating the thruway was closed. todays youth want to repeat this event but the Vietnam conflict enraged this nation, and this was an event involved with and about the Viet Nam war. with 56,000 us soldiers and other killed in Vietnam this is an historical piece what ever your opinion about the war, it is still a tragedy to lose 56,000 to the war.and to this day makes you wonder why?


text: Ik wist van deze documentaire omdat hij in het boek van 1001 Movies You Must See Before You Die staat, en ik had van het concert zelf gehoord, en ik begrijp waarom het een Oscar heeft gewonnen. Eerlijk gezegd zat ik er eigenlijk naar te kijken, voornamelijk naar te luisteren terwijl ik aan het werk was, vanwege de goede muziekprogramma's, maar ook omdat ik me niet realiseerde dat de oorspronkelijke versie maar 3 uur en 4 minuten duurde, en dat de bewerkte versie die ik zag 48 minuten extra bevatte. Deze film van regisseur Michael Wadleigh, met de hulp van Thelma Shoonmaker (de redacteur van films als _Goodfellas, Gangs of New York_ en _The Departed,_ zie het verband) en Martin Scorcese, bevatte in feite opnamen van alle kanten (op en buiten het podium) op de velden van het noorden van de staat New York in 1969 van de grootste bijeenkomst (in die tijd was _Life Aid_ daar waarschijnlijk beter in) in de geschiedenis van een groot muziekfestival. Met muziek van The Who, Sha-Na-Na, Joe Cocker, Country Joe and the Fish, Crosby, Stills and Nash, Ten Years After, Santana, Sly & the Family Stone en Jimi Hendrix. Hij won een Oscar voor de beste documentaire en werd genomineerd voor de prijs voor beste montage en beste sound. Het was nummer 36 van de 50 grootste documenten. Heel goed!

text_en: I knew of this documentary because it is in the book of 1001 Movies You Must See Before You Die, and I had heard of the concert itself, and I can see why it won an Oscar. To be honest, I was really "watching" it, mainly just listening to it while working, because of the good music shows, but also because I did not realise the original cut was only 3 hours and four minutes, this director's cut version I saw was an extra 48 minutes of footage. This film from director Michael Wadleigh, with the assistance of Thelma Shoonmaker (editor of such films as Goodfellas, Gangs of New York and The Departed, see the connection) and Martin Scorcese, this basically had footage from all sides (on and off stage) at the fields of upstate New York in 1969 of the biggest gathering (at the time, Live Aid probably beat it) in history for a big music festival. With music from The Who, Sha-Na-Na, Joe Cocker, Country Joe and the Fish, Crosby, Stills and Nash, Ten Years After, Santana, Sly & the Family Stone and Jimi Hendrix. It won the Oscar for Best Documentary, Features, and it was nominated for Best Film Editing and Best Sound. It was number 36 on The 50 Greatest Documentaries. Very good!


text:
Deze Film is een stukje musical- en jeugdgeschiedenis, het toont de tijd van de musical en de persoonlijke ontdekkingstocht die de jongeren van die tijd omarmden toen ze het juk van hun ouders afwierpen en de plichten van het land van zich afwierpen.
Zoals ze ontdekten dat ze een stem hadden die ertoe deed. Veel daarvan wordt verwoord in de muziek van dat tijdperk, want ook die was nieuw en zo ontzettend fris.
<0x3E><0x3E> Niemand speelde gitaar zoals Hendrix of Alvin Lee met Ten Years After. Wacht maar tot je Alvin Lee's podium presence ziet, die is magisch. De film toont een tijd die de deur opende voor alle Pop, Rock Blues-muziek die we allemaal kennen. De film is een voorbeeld van een vormende tijd die we bijna hadden verloren.

text_en:
This Movie is a piece of musical and youth history, it shows the age of musical and personal discovery that the youth of the time embraced as they threw off the yoke of their parents morals and duty to country.

As they found they had a voice that mattered. much of it is voiced in the music of that era as it too was new and so very fresh.

no one played a guitar the way Hendrix or Alvin Lee did with Ten Years After. Just wait till you see Alvin Lee's stage presence, it's magical. The movie shows a time that opened the door for all the 'Pop,Rock Blues' music we all know. The movie is an example of a formative time we almost lost.


text: Deze film van Woodstock is gelabeld als documentaire en ik vind hem geweldig. Ik vind het geweldig als ze de mensen in deze film interviewen, want het is fantastisch om naar hen te luisteren. Bovendien laten ze liveoptredens zien van sommige van de beste musici op aarde. Als je deze film hebt gezien, krijg je een goed idee hoe het was om daar zelf te zijn.

text_en: This Woodstock movie is labeled as a docuemtary and I love it. I love it when they interview the people in this movie since it's a trip listening to them. Plus they show live performances of some the best musicians on earth. After watching this movie you will get a good feel for what it was like being there yourself.


text: Woodstock is niet alleen een documentaire, het is een echt stukje geschiedenis dat ons vertelt wat er is gebeurd in die drie dagen van zuivere hemel op aarde (de voorstelling van Jimi Hendrix werd twee dagen later uitgesteld, dus het zijn er bijna vier). Woodstock won zelfs een Oscar als 'beste documentaire'.

text_en: "Woodstock is not only a documentary, it's a real piece of history that teels us what happened during that three days of pure heaven on earth (as a matter of fact Jimi Hendrix's performance was deferred two days later, so the days are practically 4). In fact, "Woodstock" won the Oscar as "best documentary". I hope that this film won't be forgiven by anyone!


text:
Woodstock was en is het grootste muziekfestival aller tijden (Woodstock 99 was een enorme mislukking en is een schande voor de naam).
Ik heb de Director's Cut die veel langer is dan de versie uit 1970. De optredens op Woodstock zijn gewoon de beste: Richie Havens, Ten Years After, Crosby-Stills-Nash & Young, The Who (mijn favoriete band), Jimi Hendrix etc.
De boodschap van het festival en de film (tegen de oorlog) is heel duidelijk en de mensen zijn zoals je zou verwachten (heel hoog!). Er worden ook een paar bewoners en politieagenten uit naburige dorpen geïnterviewd, dat is heel hilarisch. Ze begrijpen de ideeën en visioenen van de bezoekers niet. Ik ben een groot liefhebber van de klanken die al deze musici aan de liberale Amerikanen en de liberale wereld hebben meegegeven en ik hoop dat we altijd zullen blijven denken dat oorlog nooit het juiste antwoord is.

text_en:
Woodstock was and is the greatest music festival ever (Woodstock 99 sucked big time and is a disgrace for the name).

I've got the Director's cut which is much longer than the 1970 version. The appearances on Woodstock are simply the best: Richie Havens, Ten Years After, Crosby-Stills-Nash & Young, The Who(my favorite band), Jimi Hendrix etc.

The message of the festival and the movie (anti-war) is very clear and the people are as you would expect (very high!). Also some habitants and policemen of nearby villages are being interviewed, this is quite hilarious. They don't understand the ideas and visions of the visitors.

I am a big fan of the sounds that all these musicians gave to the liberal Americans and the liberal world and I hope that it will remain in our minds that war is never the correct answer.


text: Woodstock is een van de beste, zo niet de beste, concertdocumentaires die ooit zijn gemaakt. Ik heb net de dvd-versie gezien, met meer dan 40 minuten film die niet bij de oorspronkelijke bioscoopuitgave te zien was. De muzikale optredens zijn over het algemeen goed, maar niemand zal ze allemaal even mooi vinden. Onder de standaardoptredens bevinden zich Santana en Joe Cocker. Ik vind vooral het gebruik van splitscreen-beelden en het geweldige werk van de filmmaker om de sfeer van die tijd en die plaats over te brengen, erg mooi. Deze film is een aanbevelenswaardige herbeleving van het leven in de jaren zestig en die triest vergeten boodschappen van liefde en vrede.

text_en: Woodstock is one of the best, if not the best, concert documentaries ever made. I have just seen the DVD version with over 40 minutes of film not shown with the original theatrical release. The musical acts are generally fine but no one is going to enjoy all of them. Standout performances include Santana and Joe Cocker. I particularly like the use of split-screen imagery and the filmmaker's wonderful job of conveying the mood of that time and place. This movie is highly recommended for anyone who wants to revisit life in the sixties and those sadly forgotten messages of love and peace.


text:
Hoewel ik nooit echt naar het Woodstock Festival ben geweest (ik ben 22) lijkt het wel alsof je er echt bij bent als je naar deze documentaire kijkt.
Michael Wadleigh geeft ons een prachtig beeld van de hoogtepunten van het Woodstock muziekfestival dat werd gehouden op het terrein van Farmer-hero Max Yasgur (moge hij rusten in vrede). De documentaire schakelt van muziek naar grote scènes van het festival (even goed op het festivalterrein als in het dorp en aan de rand van het festival). Meestal is het beeld in 2 of 3 segmenten verdeeld, zodat je de film 3 keer kunt bekijken en echt 3 verschillende films kunt zien. Dit maakt Woodstock tot een absolute must voor elke muziekliefhebber.
De grootste rockartiesten als 'the Who', 'Ten Years After', 'Crosby, Stills, Nash & Young', 'Jefferson Airplane' Country Joe & the Fish, Jimi, the Great, Hendrix et cetera. Natuurlijk ontbreken er een paar grote kunstenaars en groepen als 'the Doors' en 'Pink Floyd'. Maar toch, het zorgt voor een onvergetelijke 3,5 uur (ik heb de _ Directors_ geknipt, die kritisch worden geprezen) van non-stop mooie muziek en scènes van de festivalbezoekers.
De uitmuntende nummers krijgen nu een extra dimensie door de bandleden die het echt goed doen. Kijk maar naar Pete Townshend van The Who die zijn gitaar bespeelt bij 'Summertime Blues', hetzelfde voor Alvin Lee van tien jaar geleden die het briljante 'I'm Going Home' speelt, een rockode aan een aantal legendarische rock-'n-rollnummers uit de jaren vijftig en begin jaren zestig. Santana die bij zijn grote debuut bijna elk mogelijk instrument gebruikt bij 'Soul Sacrifice' (kijk naar de drums <0xE2><0x80><0x93> solo!). Richie Havens, die moest overwerken omdat de andere artiesten er nog niet waren (kijk maar naar zijn shirt). Country Joe McDonald, die 400.000 mensen op de been krijgt met zijn anti-oorlogsklassieker 'I- feel-like-i'm-fixin' to-die-rag'. Maar natuurlijk het meest memorabele werk van het festival: de Jimi Hendrix-versie van 'Star Spangled Banner', het Amerikaanse volkslied. Hoewel een heleboel mensen al weg waren omdat zijn show was uitgesteld tot monday, schijnt iedereen dit 'lied' te kennen. Er is ook een extra film over het optreden van Jimi Hendrix, die ik nog niet heb gezien, maar in de toekomst zeker zal zien.
Hoewel de muziek het beste deel van de film is, zijn de scènes tussen de liedjes en soms tijdens de liedjes (briljant gedaan) ook van zeer hoge en onderhoudende kwaliteit. De scène met de oude 'conservatieve' man die aan zijn auto werkt en het debat tussen de dorpelingen over de vraag of het festival wel of niet goed is voor Amerika, laten ook zien hoe de meningen van de Amerikaanse bevolking in die tijd verdeeld waren, en hoe die meningen nu ook weer afwijken van het huidige debat over een oorlog. Er zijn ook een paar legendarische citaten uit dit festival gekomen: 'Van nu af aan is het een gratis concert', 'Wat we in gedachten hebben is een ontbijt op bed voor 400.000 mensen', en: 'Het is de eerste keer in de geschiedenis van het festival dat er een gratis concert wordt gegeven.' en natuurlijk 'de Brown Acid-waarschuwing' die als grap werd gebruikt in Wayne's World 2, de parodie op het Woodstock-festival.
<0x3E><0x3E> Niet elke artiest of legendarische gebeurtenis wordt in deze documentaire getoond, kunstenaars als Joni Mitchell en de Band komen niet voor, wat ik persoonlijk wel leuk zou hebben gevonden. En het vergeten 'Abbie Hoffman-incident' komt ook niet voor. Ik heb dit incident op cd, in de Who-box, maar ik had het ook leuk gevonden als ik het op dvd had gehad. Maar ja, je kunt niet alles hebben! En sommige liedjes en kunstenaars zijn een beetje misplaatst. Het beste voorbeeld voor mij is de uitvoering van Sha-Na-Na van 'At the Hop'. Dit rock-'n-rollnummer hoort niet echt bij dit festival, maar het is toch een grappig intermezzo. De eindtitels brachten me tot een aangename verrassing, want de redacteur en assistent-regisseur van Woodstock is in mijn ogen de grootste regisseur: Martin Scorsese. Dat geeft de directory een extra plus als het ooit nodig mocht zijn. Woodstock is voor mij de beste muziek/documentaire en misschien zelfs de beste film die ooit is gemaakt. Het laat niet alleen de grote muziek van grote kunstenaars zien, maar ook een generatie Amerikanen die niet wilde meegaan met de stroom van de Amerikaanse regering, vooral in hun oorlog in Vietnam. Helaas was Woodstock 1969 ook het begin van het einde voor de hippiecultuur, die ook prachtig in beeld wordt gebracht in de andere klassieker uit 1969: 'Easy Rider'.
Toch leeft de herinnering voort en zal nooit vergeten worden. Vooral in deze dagen, nu een nieuwe onrechtvaardige oorlog, geleid door de Amerikaanse regering, nadert.
Woodstock zal het beste blijven wat ooit in de rockmuziek is gebeurd en ik zal er keer op keer naar kijken.

text_en:
Although I've never actually gone to the Woodstock Festival(I'm 22) it seems while watching this documentary you are really there.

Michael Wadleigh gives us a great view of the highlights of the Woodstock music festival which was held on the ground of Farmer-hero Max Yasgur(may he rest in peace).The documentary switches from music to great scenes of the festival(as well on the festival ground as in the village and outskirts of the festival).Most of the time the view is split in 2 or 3 segments so you can watch the movie 3 times and actually see 3 different movies.This makes Woodstock an absolute must-have for every music fan.

The greatest rock artists like "the Who","Ten Years After","Crosby,Stills,Nash & Young","Jefferson Airplane","Country Joe & the Fish,"Jimi,the Great One,Hendrix" etcetera.Of course,some great artists and groups are missing like "the Doors" and "Pink Floyd".But still,it makes for an unforgettable 3,5 hours(I've got the Directors cut,which is critically acclaimed) of non-stop beautiful music and scenes from the festival visitors.

The outstanding songs are now given an extra dimension by the band members who really get it on.Just watch Pete Townshend of the Who playing his guitar on "Summertime Blues",same thing for Alvin Lee of Ten Years After playing the brilliant "I'm Going Home",a rock ode to some legendary Rock 'n Roll songs of the 50's and early 60's. Santana on his big debut using almost every possible instrument on "Soul Sacrifice"(watch the drums-solo!). Richie Havens who had to play overtime because the other artists didn't arrive yet(watch his shirt). Country Joe McDonald,who gets the 400.000 people on their feet during his anti-war classic "I-feel-like-i'm-fixin'-to-die-rag. But of course,the most remembered piece of work during the festival:Jimi Hendrix version of "Star Spangled Banner",the USA national anthem.Although a lot of people already left because his show was postponed till monday,everybody seems to know this "song". There is also an extra movie about the Jimi Hendrix performance which I haven't seen yet,but surely will in the future.

Although the music is the best part of the movie,the scenes between the songs and sometimes during the songs(brilliantly done)are also of very high and entertaining quality.The "port-o-san-man" scene is quite hilarious and the "rain" scenes show the interaction between the visitors.Not to mention the shots of the village people,the people who live in the village close to the festival.Some are delighted by the festival and some are really p***ed off,watch the sceneof the old "conservative" man working on his car and the debate between the villagers on whether the festival is good or not good for America,this also shows you the big split of views of the american people in those days which now also reflects on the present debate of a war. Also some legendary quotes came from this festival:"It's a free concert from now on","What we have in mind is breakfast in bed for 400.000" and of course "the Brown Acid warning" which was used as a joke in Wayne's World 2,the parody of the Woodstock Festival.

Not every artist or legendary event is shown in this documentary,artists like Joni Mitchell and the Band are not included which I personaly would have enjoyed.And the forgotten "Abbie Hoffman incident" is also not included.I have this incident on CD,the Who box set,but I would have liked it when I had on DVD also.But then,You can't have everything!Also some songs and artists are kind of misplaced.Best example for me is the performance of Sha-Na-Na doing "At the Hop".This Rock 'n Roll song doesn't quite belong on this festival,but still it is a funny sort of intermezzo.

The end-titles gave me a pleasant surprise,because the editor and assistant-director of Woodstock is the greatest director in my view: Martin Scorsese.This gives the directory an extra plus if it ever needed any. Woodstock is to me the best music/documentary and maybe even best movie ever made.It not only shows great music of great artists but it also shows a generation of Americans who did not want to go with the flow of the American government,especially in their war in Vietnam.Sadly enough,Woodstock 1969 was also the beginning of the end for the hippy-culture which is also beautifully put on film in the other 1969 classic:"Easy Rider".

Still,the memory lives on and will never be forgotten.Especially in these days where a new unjust war led by the American government is approaching.

Woodstock will remain the best thing ever that happened in rock music and I will watch it over and over again.

R.I.P. it up,tear it up,have a ball. 10/10


text: Een goede documentaire over het beroemdste concert van de afgelopen tien jaar. Veel van de beste bands, en ook een paar van de slechtste, waren op dit fuifje waar alles heen gaat. Persoonlijk zou ik niet verder zijn gekomen dan 3 staten, maar blijkbaar is niet iedereen zo bang voor menigten als ik. Mijn voornaamste bezwaar tegen de film was dat de camera inzoomde op de ene band of muzikant, met uitsluiting van de andere. Er was bijvoorbeeld veel Richie Havens en niet genoeg Country Joe. Veel te veel Jimi en heel weinig Carlos. Maar het was de moeite waard om te zien.

text_en: Good documentary about the most famous concert of the decade. Many of the better bands, and some of the worst, were at this shindig where any and everything goes. Personally, I wouldn't have gone within 3 states of the place, but obviously not everyone is as crowd phobic as I. My main objection to the film was the camera zooming in on one band or musician to the exclusion of others. For instance, there was to much Richie Havens and not enough Country Joe. Way too much Jimi, and very little Carlos. It was well worth seeing, though.


text: Misschien ben ik niet eens de juiste persoon om deze documentaire te beoordelen, gezien het feit dat ik ben geboren lang nadat de jaren zestig voorbij waren. Maar toch, 'Woodstock' voert je terug naar die tijd, en alles wat ermee te maken had. Jammer dat ze Janis Joplins optreden niet hebben laten zien. Ik begrijp dat ze zo in de war was dat ze nauwelijks kon optreden, maar ze maakte nog wel deel uit van het optreden. Natuurlijk is Jimi Hendrix met 'The Star-Spangled Banner' meer dan opwindend. Richie Havens, Arlo Guthrie, The Who, Country Joe & the Fish en de andere artiesten vormen samen iets wat nooit geëvenaard kan worden. Perfect.

text_en: Maybe I'm not even the right person to be reviewing this documentary, seeing as to how I was born long after the '60s were over. But still, "Woodstock" transports you back to the era, and everything associated with it. Too bad that they didn't show Janis Joplin's performance, though. I understand that she was so messed up that she could barely perform, but she was still part of the gig. Of course, Jimi Hendrix playing "The Star-Spangled Banner" is beyond electrifying. Richie Havens, Arlo Guthrie, The Who, Country Joe & the Fish, and the other performers all combine to create something that can never be equalled. Perfect.


text:
Tot voor kort wist ik niet dat de versie van Woodstock die ik had gezien een director's cut was. in ieder geval herinner ik me dat ik dit met een vriend op de middelbare school heb gezien, vlak voordat Woodstock 2 die zomer werd uitgebracht. de muziek was vrij goed, er waren geen echt slechte optredens, maar de film was echt hilarisch, we hebben de vier uur die hij duurde bijna de hele tijd zitten lachen.
een korte lijst van hoogtepunten: een hilarische voorstelling door ingeblikte hitte, waarin een zanger leek te zitten die leek op een 250 kilo zware woestijnrat op speed.
een ander ingeblikt hittelid dat leek op de volwassen versie van die enge kleine...' Het was een hilarische vertolking van Joe cocker, die'met een beetje hulp van mijn vrienden' leek te zingen, terwijl hij een achterlijk kind imiteerde dat met alleen maar sokken op een pas geboende vloer probeerde te lopen.
en opdat we niet de snerpende scènes zullen vergeten van gluiperige hippies die de bosjes in rennen om seks te hebben.
hoezeer ik ook een hekel heb aan hippies en hippiecultus/geloof, deze films zijn nog een reden waarom ik, als ik de kans kreeg om terug te reizen in de tijd, terug zou gaan naar de jaren zestig. Ik bedoel, sinds de jaren zestig heeft onze maatschappij zich ingegraven en een paar lessen geleerd over radicale politiek, en ons land zit nog steeds vol met idioten, maar in de jaren zestig lag het percentage idioten op een veel hoger niveau (door de tegencultuur) en ik denk dat ik dat maar eens moet gaan observeren, en dat het eigenlijk de tijd van mijn leven zou zijn om deel uit te maken van zo'n historische stommiteit.

text_en:
(to some who have only seen the original doc, this review might contain spoilers) until just recently i did not know that the the version of Woodstock that i saw was a directors cut. anyhow i remember watching this with a friend in high school right before Woodstock 2 came out that summer. the music was pretty good, no really bad performances, but the movie was really hilarious, we were pretty much laughing all four hours of this movie.

a brief list of highlights include: a hilarious performance by canned heat, which seemed to feature a singer who resembled a 500 pound gerbil on speed.

another canned heat member who looked like the grown up version of that freaky little "dueling banjo" kid in deliverance.

the unforgettably hilarious performance of Joe cocker, he seemed to be singing "with a little help from my friends" while impersonating a retarded kid trying to walk on a recently waxed floor with nothing but socks.

and lest we forget the cringe worthy scenes of icky looking hippies running off into the bushes to have sex.

as much as i loathe hippies and hippie cultere/beliefs, this movies is yet another reason why, if i was given the chance to travel back in time i would go back to the sixties. i mean, since the sixties our society has bandaged itself up and learned some lessons about radical politics, and our country is still full of idiots. but in the sixties the percentage of idiots was at a more extreme level(due to the counter culture) and i just think that to observe, and in fact be a part of such historical stupidity would just be the time of my life.


text: De muzikale optredens <0xE2><0x80><0x93> vooral die van Jimi Hendrix <0xE2><0x80><0x93> zorgen ervoor dat dit niet verloren gaat. Maar het andere materiaal heeft beslist een verscheidenheid aan waarde. _Wavy Gravy_ werkt een tijdje, wordt dan zo vervelend als de pest en de meeste concertgangers zijn niet erg interessant. Ik hoop wel dat de ene jongedame die haar zus in de menigte is kwijtgeraakt, erin is geslaagd haar terug te vinden. De gedachte die door mijn hoofd gaat als ik dit zie tijdens publieksscènes en interviews is: 'Hoeveel van deze mensen zijn grootouders, directeuren van bedrijven, rijden in BMW's en zo?' Het is tenslotte 31 jaar geleden sinds Woodstock. Ze zijn de generatie geworden die ze niet moesten vertrouwen. Nou ja. Volgende keer beter.

text_en: The musical performances-especially Jimi Hendrix-make this a keeper. But the other material is of decidedly variable value. Wavy Gravy works for a while, then becomes tedious as hell and most of the concert-goers aren't terribly interesting. I do hope the one young lady who lost her sister in the crowd was successful in finding her, though. The thought that runs through my mind watching this during crowd scenes and interviews is,"How many of these people are grandparents, CEOs of corporations,drive BMWs and the like?" After all, it has been 31 years since Woodstock. They have become the generation they were warned not to trust. Oh, well. Better luck next time.


text: De documentairekant van het verhaal is niet bijzonder goed. Ze ondervragen willekeurige hippies die te ver heen zijn om een fatsoenlijk antwoord te geven of hun veters te strikken. En het zijn geen grappige blowers, alleen maar saaie blowers. Volgens mij geeft de meerderheid niet eens om vrede en liefde ze willen alleen maar hun varkensachtige instincten volgen en in de modder rollen. Het is zoiets als: ja, ik kom voor vrede, nu mag je gratis seks hebben. Voor vrede, natuurlijk. Maar Woodstock had een heleboel rockconcerten, en als ze geluk hadden mochten ze binnen zes uur na de aankondiging spelen. Grateful Dead speelde altijd tot de mensen er genoeg van hadden en ging dan nog een uur door. Jullie weten allemaal wie er kwamen, jullie weten allemaal wie er speelden en wie niet, ik zeg alleen dat mijn favoriet de ongelooflijke Van Driessen-achtige John Sebastian was. Die vent is geweldig, jammer dat hij al eeuwen geleden gestopt is met muziek maken. Of misschien is hij dat ook niet, wie zal het zeggen. The Who geeft een geweldige show weg, en Jimi ook. Richie Havens speelt geweldig improviserend, Ten Years After is gewoon heerlijk hard en vals. Het gaat niet om een statement maken, het gaat om rock-'n-roll voor mij. En geen oorlog of wat dan ook.

text_en: The documentary side to this is not particularly good. Just questioning random hippies who are too damn wasted to give a decent answer or tie their shoes. And these aren't funny stoners, just boring stoners. I don't think the majority even cares about peace and love they just want to follow their pig-like instincts and roll around in mud. It's like, yeah I'm in for peace, now lets have free sex. For peace, of course. Woodstock had a lot of rocking acts though, and if they were lucky, they even got to play within six hours of the announced time. Grateful Dead always jammed till whenever people were sick of it, then went on for another hour. You all know who came, you all know who rocked and who didn't, I'm just going to tell my favourite was the incredibly Van Driessen-like John Sebastian. That guy is awesome,too bad he stopped making music ages ago. Or maybe he didn't, what do I know. The Who gives an awesome show, so does Jimi. Richie Havens does a great improvisation, Ten Years After is just delightfully hard and nasty. It's not about making a statement,it's about rock and roll to me. And no war or whatever.


text:
Een ongelooflijk inzichtelijke en gedurfde film die op zo veel niveaus werkt dat mijn vrienden en ik er nog steeds over praten en 'Ho!' roepen. De dialoog is onberispelijk, het acteerwerk en de regie zijn briljant en het uitgangspunt is een heel grappige getuigenis van onze huidige paradigmawisseling in het bewustzijn.
Het begint als een film over een man die gelooft dat zijn leven zelf een film is en dat hij de verantwoordelijkheid heeft om het heel doelbewust te leven en alle dramatiek en nuances te bieden die wij, zijn publiek, verdienen om te zien... zonder saai of beledigend te zijn. Terwijl de mensen om hem heen ervan overtuigd zijn dat hij gek is, zijn wij daar niet zo zeker van, want we kijken tenslotte naar zijn film, nietwaar? De schrijver/regisseur die zijn film besprak na de screening op het Ashland Film Festival, zei dat hij deze film had gemaakt op basis van zijn eigen ervaringen bij het maken van films... en hoewel het een hilarisch eerbetoon is aan het proces van het maken van films, denk ik dat het nog dieper gaat. De aard van het optreden voor een'denkbeeldig' publiek roept dezelfde vragen op als films als 'Matrix' en zelfs de 'Holodeck' in _Star Trek_, waarin we ons realiseren dat we de directe scheppers zijn van onze eigen realiteit. We zijn de schrijver, regisseur en producent van onze eigen levensfilms, die ons uit de slachtofferrol helpen en in de scheppershouding brengen. En toch, ondanks al onze almacht en vrije wil, is het leven dat in een vacu<0xC3><0xBC>m is geschapen, zonder feedback of verantwoording, betekenisloos. Doen of zijn alleen voor het eigen bestwil voelt leeg, dus moeten we een tastbarere reden hebben om de dingen te doen die we doen... vandaar dat ons publiek (of hogere macht, of innerlijke criticus of wat dan ook) ons helpt bewuster te zijn van en bewuste keuzes te maken in ons leven. Daardoor willen we de held worden in plaats van de schurk of de loser die uiteindelijk wordt gedumpt. Dus daar zitten we dan, te kijken naar een film over een man die een betekenisvolle film wil maken (ie: Life) voor ons, zijn publiek, dat zit te kijken naar een film die is gemaakt door een man (de regisseur) die een betekenisvolle film wil maken voor ons, zijn publiek, dat hopelijk het theater verlaat met het verlangen om een betekenisvolle film van ons eigen leven te maken... om ons innerlijke publiek niet teleur te stellen.
Wauw.

text_en:
An incredibly insightful and daring film that works on so many levels that my friends and I are still talking about it and going "Whoa!" The dialog is impeccable, the acting and directing are brilliant and the premise is a very funny testimony to our current paradigm shift in consciousness.

It begins as a movie about a man who believes his life itself is a movie, and that he has a responsibility to live it very deliberately, offering all the drama and nuances that we, his audience, deserves to see....without boring or offending. While the people around him are convinced that he is crazy, we are not so sure, because after all, we are watching his movie, aren't we??

The writer/director who discussed his movie after the screening at the Ashland Film Festival, said he made this movie based on his own experiences making movies...and while it pays a hilarious tribute to the process of film making I think it goes even deeper. The very nature of performing for an "imaginary" audience invokes the same questions posed by such movies as "Matrix" and even the "Holodeck" on Star Trek, where we realize that we are the direct creators of our own realities. We are the writer, director and producer of our own life movies, which helps us out of the victim role and into the creator mindset. And yet, for all our omnipotence and freewill, life created in a vacuum, without feedback or accountability, is meaningless. Doing or being just for it's own sake feels empty, so we must have a more tangible reason for doing the things we do....hence our audience (or higher power, or inner critic or what have you) that helps us be more aware of and deliberate in our life choices. Makes us want to become the hero instead of the villain or the loser who gets dumped in the end.

So here we are, watching a movie about a guy wanting to create a meaningful movie (ie: Life) for us, his audience, who is watching a movie created by a guy (the director) who wanted to create a meaningful movie for us, his audience, who will hopefully leave the theater wanting to create a meaningful movie of our own lives....so as not disappoint our inner audience.

Whoa.


text:
Ik vond deze film GEWELDIG! Het is een van de briljantste films die ik ooit van Indy heb gezien. Een extra bonus... The Movie Hero is ook een unieke les in filmmaken. Iedereen die filmmaker wil worden, moet deze film zien. Als je geen filmmaker bent, maar wel van kunst houdt, zul je vooral van deze film houden. Ik heb altijd in cinematografische termen over het leven gedacht, dus deze film werkte absoluut voor mij!
De eerste paar minuten dacht ik: dit wordt een beetje slap. Hoe gaan ze dit voor elkaar krijgen? Jeremy Sisto is de reden dat deze film werkt en de reden dat ik volhield. Ik ben zo blij dat ik dat heb gedaan! Zijn vertolking van Blake, een man die gelooft dat zijn leven wordt gefilmd en dat zijn 'publiek' van hem afhankelijk is, was buitengewoon vermakelijk. Ik heb Sisto nooit ergens in gezien, maar nu staat hij op mijn'must watch'-lijst. Als hij in al zijn films de vreugde en oprechtheid belichaamt die hij aan The Movie Hero heeft gegeven, kan ik niet wachten om hem vaker te zien.
Ik was ook dol op Brian White als 'The Side Kick'. Ik heb White nooit eerder gezien, maar het was leuk om naar hem te kijken en hij leek helemaal in zijn rol op te gaan. Hij en Sisto vormden een geweldig team. (In mijn ogen lijkt White op Keanu Reeves, en ik vraag me af of ze misschien familie van elkaar zijn. In deze film speelt ook Peter Stormare, die een goed acteur is, maar mij altijd de stuipen op het lijf jaagt <0xE2><0x80><0x93> zelfs in zijn reclamespot voor Volkswagon! Ik heb hier echt van genoten, ook al had hij jou de stuipen op het lijf moeten jagen <0xE2><0x80><0x93> ik vond hem op een prettige manier eng.
Iedereen die tegen je zegt dat deze film tijdverspilling is, heeft geen gevoel voor humor, geen hart, en heeft het contact met zijn innerlijke kind verloren. _The Movie Hero_ is een tamelijk interessante metafoor voor het leven. Ik ben van plan deze dvd te kopen. Ik kan vooral niet wachten om hem te bekijken met het commentaar <0xE2><0x80><0x93> dat, als je er goed over nadenkt, wel eens een beetje overbodig zou kunnen zijn! LOL!
Ik heb niet de behoefte je er al te veel over te vertellen. Gewoon wat maïskolven openmaken, ontspannen en genieten van deze slimme, opbeurende, denkende, provocerende film! Ik vond hem zo lief en mooi dat mijn dag helemaal goed was.

text_en:
I absolutely ADORED this film! It's one of the most brilliant Indy films I have ever seen. An added bonus...The Movie Hero is also a unique lesson in film-making. Anyone who dreams to be a filmmaker needs to see this movie. If you are a not filmmaker, but love the art, you'll especially love this one. I've always thought of life cinematically, so this film absolutely worked for me!

For the first few minutes, I thought, "This is going to be a bit lame. How are they going to pull this off?" Jeremy Sisto is the reason this films works and the reason I hung in. I'm so glad I did! His performance of Blake, a man who believes his life is being filmed and his "audience" relies on him, was utterly delightful. I've never seen Sisto in anything, but now he's on my "must watch" list. If he blesses all of his films the joy and sincerity he gave to The Movie Hero, I can't wait to see more of him.

I also loved Brian White as "The Side Kick." I've never seen White before, but he was fun to watch and seemed very into his character. He and Sisto made a great team. (BTW, White resembles Keanu Reeves to me, and makes me wonder if they are related in any way.) Also in this film is Peter Stormare, who is a good actor but always creeps me out-even in his Volkswagon commercial! I actually enjoyed him in this, even tho he was supposed to creep you out-I found him creepy in a pleasant way.

Anyone who tells you this film is a waste of time has no sense of whimsy, no heart, and has lost contact with their inner child. The Movie Hero is a rather interesting metaphor for life. I plan on buying this DVD. I especially can't wait to view it with the commentary...which, when you think about it, could be a bit redundant! LOL!

I don't feel the need to tell you too much about it. Just pop some corn, relax and ENJOY this clever, uplifting, thought provoking film! I found it so sweet and lovely, it really made my day.


text:
Het is triest dat we zo lang moeten wachten tot bepaalde films op de een of andere manier beschikbaar komen, vooral als de meeste van die films op alle mogelijke manieren verrukkelijk blijken te zijn.
Zo'n soort film is _The Film Hero_. Gewoon verrukkelijk. Verbeeldingsvol, origineel, intiem. Het is een primeur. Hoe dan ook, ik heb nog nooit een film gezien die _The Vision/The Audience_ als een betrokken deel van het verhaal beschouwt.

_Blake, the main caracter/hero_ straalt een aura van onschuld en lieftalligheid uit, maar komt ook over als buitengewoon intelligent, welsprekend en slim. Sommige geestelijk gestoorde mensen zijn buitengewoon intelligent, welsprekend en slim. Blakes gedrag is moeilijk te ontcijferen. Tenminste, dat is zo.' Het is voor de politie, zijn therapeut en zelfs zijn hulpje moeilijk om erachter te komen of Blake aan waanvoorstellingen lijdt en hallucineert. Maar voor zijn publiek is het nooit een mysterie. Blake is niet gek, hij speelt toneel, hij heeft plezier en wij staan aan zijn kant. We houden van hem. We staan altijd aan zijn kant. Hij is charismatisch, sexy en bruisend, een gevoelige ziel, een levensgenieter.
Als je dieper kijkt, zul je zien dat Blakes voortdurende toneelspel een manier is om alles op afstand te houden wat hem zou kunnen hinderen als hij zijn verbeelding niet gebruikte om een fantastische film te creëren. Als hij zijn 'film' niet zou regisseren, zou hij waarschijnlijk erg depressief of in elk geval ongelukkig zijn. Zelfs zijn ouders, die heel veel van hem houden en hem steunen in zijn besluit om een fantasieleven te leiden, begrijpen hem niet helemaal.
Maar omdat hij van zijn publiek houdt en ons een plezier wil doen, weigert Blake verdrietig te zijn en wil hij liever blij zijn. Hij brengt zijn dagen en nachten door in zijn buurt in Hollywood, waar hij de Walk of Fame bekijkt, zijn voordeel doet met de goedkope bioscoop en een cast samenstelt voor zijn nieuwe 'film', met een bijrol, een liefdesrelatie en een verdachte figuur/schurk. Wat maakt het uit of hij voor iemand anders een 'loser' is? Hij is onze held en hij neemt ons mee op een leuke rit. Het geeft ons allemaal des te meer reden om van hem te houden, met hem mee te voelen en voor hem door het vuur te gaan.
Blake ontdekt het complot van de slechterik en redt ons een paar keer uit de klauwen van de duivel. Hij ontmoet de mooie Love Interest en gebruikt zijn doosje met charmes om langzaam haar hart te veroveren. Hij kan geweldig goed met de zijwaartse trap omgaan en er zijn genoeg actiescènes, stunts en komedies van collega's om elke 'filmgek' tevreden te stellen. Maar het beste deel gaat over de onthulling van Blakes diepgang en wat hem van dag tot dag motiveert.
Jeremy Sisto blijft indruk maken met zijn levendige, toegewijde optreden als Blake. Hij heeft een opgewekt uiterlijk, maar hij toont zijn ziel om ons de onderliggende eenzaamheid te laten zien. Dina Meyer als Elizabeth heeft een goede chemie met Sisto en haar geleidelijke overgave aan Blake is heel geloofwaardig. Peter Stormare is heel grappig maar ook dreigend, dus hij is een perfecte verdachte. Brian White als Antoine de zijwaartse trap is enthousiast en vol humor. Carlos Jacott als de Verdoemde Verloofde/Jonathan was geweldig in de zin dat zijn personage zo zelfvoldaan, gemeen en superieur was aan iedereen. Hij behandelt Elizabeth zelfs alsof ze haar beroep is en zijn verlangen om mensen te helpen is stom. Zijn nauwelijks verhulde jaloezie en minderwaardigheidscomplex zijn de waarheid van het leven. Als je de eerste scènes met de Verdoemde Verloofde en Liefdesinteresse bekijkt, zul je zien dat ze verloofd zijn en proberen te geloven dat ze gelukkig zijn, maar dat is niet zo. Heel goed gedaan. Frances Bay heeft een prachtige camee, Alexis Arquette heeft een hilarische.
Het is een film waar ik niets op aan te merken heb. Hij heeft meerdere prijzen gewonnen, waaronder de prijs voor beste acteur voor Jeremy Sisto.

text_en:
It's sad how long we have to wait for certain movies to be available in some way, especially when most of these movies prove to be completely delightful in every possible way.

THE MOVIE HERO is that sort of film. Just delightful. Imaginative, original, intimate. It's a first. Anyway, I've never seen a film that includes THE VIEWER/THE AUDIENCE as an involved part of the story.

Blake, THE MAIN CHARACTER/HERO shimmers with an aura of innocence and sweetness, yet also comes across as extremely intelligent, eloquent, clever. Some mentally disturbed people are extremely intelligent, eloquent and clever. Blake's behavior is hard to decipher. At least it's hard for the police, his therapist, and even his side-kick, to figure out whether or not Blake is delusional and hallucinating. For his audience, though, it's never a mystery. Blake isn't crazy, he's playacting, having fun, and we're on his side. We love him. We're always with him. He's charismatic, sexy, and bubbly, a sensitive soul, a lover of life.

If you look deeper, you'll see Blake's ongoing playacting is a way to hold at bay anything that might bother him if he didn't use his imagination to create a fantastic movie. He's broke, unemployed, and his girlfriend has just dumped him because she doesn't share his enthusiasm for film and is annoyed by his interaction with us. If he didn't act out his "movie", he would probably be very depressed or at least unhappy. Even his parents, who love him very much, while supportive of his decision to live a life of fantasy, don't quite get him.

But because he loves his audience and wants to please us, Blake refuses to be sad and prefers to be glad, and spends his days and nights walking around his Hollywood neighborhood, checking out the Walk Of Fame, taking advantage of bargain cinema, and putting together a cast for his new "movie", which includes a side-kick, a love-interest, and a suspicious character/villain. Who cares if he's a "loser" to anyone else??? He's our hero and he's taking us on a fun ride. His "hardships" give us all the more reason to love, sympathize and route for him.

Blake discovers the Bad Guy's plot, and rescues us from the fiend a couple of times. He meets the beautiful Love Interest and uses his box of charms to slowly win her heart. He interacts wonderfully with the Side-Kick and there are plenty of action scenes, stunts, and buddy-cop comedy sketches to keep any "movie nut" satisfied. The best parts, though, are all about the revelation of Blake's depth and what motivates him day to day.

Jeremy Sisto continues to impress with his vibrant, dedicated performance as Blake. His happy-go-lucky exterior is there, but he reveals his soul to show us the underlying loneliness. Dina Meyer as Elizabeth has good chemistry with Sisto and her gradual surrender to Blake is very believable. Peter Stormare is very funny but also menacing, so he makes a perfect Suspicious Character. Brian White as Antoine the Side-Kick is enthusiastic and full of fun. Carlos Jacott as the Doomed Fiancé/Jonathan was great in that his character was so smug and mean-spirited and superior to everyone. He even treats Elizabeth like her profession and desire to help people are stupid. His thinly veiled jealousy and inferiority are true to life. If you watch the early scenes with Doomed Fiancé and Love Interest, you'll see that even though they're engaged and try to believe they're happy together, they're not. Very well done sequences. Frances Bay has a lovely cameo, Alexis Arquette has a hilarious one.

It's a film that I can't say ANYTHING bad about. It won multiple festival awards, including Best Actor for Jeremy Sisto.


text:
De vierde muur wordt doorbroken in deze grappige, romantische en goed geacteerde film voor iedereen <0xE2><0x80><0x93> vooral voor mensen die van films houden.
In het begin deelt filmliefhebber Blake met ons <0xE2><0x80><0x93> zijn eigen, alomtegenwoordige publiek <0xE2><0x80><0x93> zijn plan om te doen wat alle filmhelden doen: vechten tegen een'verdacht personage' en de wereld redden. Maar eerst moet hij de vereiste grappige sidekick vinden (hij kiest de jonge, zwarte Antoine, die Blake meteen leuk vindt, ondanks zijn angst voor het cliché dat hun relatie creëert). Blake ontdekt ook de mooie, volmaakt onvolmaakte vrouw die zijn 'liefdes interesse' moet wekken <0xE2><0x80><0x93> en die zich natuurlijk al aan hem heeft gehecht. Hoewel iedereen in zijn leven zijn geestelijke gezondheid in twijfel trekt, gelooft Blake dat hij in staat is 'zijn' persoon te zien. Het publiek is een geschenk. Wat zo geweldig is, is de slimme manier waarop de film ons, het publiek, af en toe aan het twijfelen brengt over zijn geestelijke gezondheid.
Jeremy Sisto speelt de film met gemak en luchtig. Hij speelt Blake warm en innemend, met net genoeg onschuld om ons in hem te laten geloven, ondanks de onderliggende droefheid en wanhoop in sommige van Blakes handelingen. Ik ben al tijden een fan van de acteur, en hier heeft hij een rol waarin hij zijn volledige talent kan tonen. Hij heeft ook een heleboel chemie met Dina Meyer, die mooi en slim is en die we graag gelukkig willen zien, net als onze held.
De rest van de cast is ook geweldig. De altijd interessante Peter Stormare is eng, ja, maar hij is het wel.' Alexis Arquette heeft een grappige camee, Frances Bay een hartverscheurende, en Marcia Strassman en Eric Pierpoint (als Blakes vader en moeder) zijn het soort ondersteunende, grappige ouders dat je zou hopen te hebben als de wereld je niet begreep. Brian White speelt Antoine mooi in elkaar.
Directeur Brad Gottfred toont zowel in het script als in de regie veel volwassenheid en zelfvertrouwen. Pas halverwege besefte ik hoe ingewikkeld het camerawerk moet zijn geweest. Hij wordt geconfronteerd met een soortgelijke uitdaging als M. Night Shyamalan waarschijnlijk heeft gehad bij het presenteren van bepaalde belangrijke scènes in _The Sixth Sense_. En toch lukt het hem, hoofdagent Samuel Ameen en redacteur Ryan Rothmaier vlekkeloos.

Tijdens een vraag-en-antwoordsessie na de vertoning in Cleveland zei Gottfred dat er nog geen distributiedeal is. Ik hoop dat die er komt. Als je tot die tijd de kans krijgt om dit op een filmfestival te zien, moet je dat zeker doen. Ik verheug me er nu al op om het in de bioscoop, op de kabel of op een dvd te zien.

text_en:
The fourth wall is broken in this funny, romantic and well-acted and -directed film for all -- especially people who love movies.

At the start, movie lover Blake shares with us -- his own personal, omnipresent audience -- his plan to do what all movie heroes do: battle a "suspicious character" and save the day. But first, he must find the requisite funny "sidekick" (he chooses young, black Antoine, whom Blake likes immediately despite his fear of the cliche their relationship creates). Blake also discovers the lovely, perfectly imperfect woman who must surely be his "love interest" -- and who is, naturally, already attached. Though everyone in his life questions his sanity, Blake believes his ability to see "his" audience is a gift. What's so great is the clever way the movie makes us, the audience, question his sanity at times, too.

Jeremy Sisto easily, breezily carries the film. He plays Blake as warm and likable, with just enough innocence to make us believe in him despite the underlying sadness and desperation in some of Blake's actions. I've been a fan of the actor for ages now, and here he has a role to showcase his full range of talent. He also has chemistry galore with Dina Meyer, who's pretty and smart and whom we want to be happy, just like our hero.

The rest of the cast is also terrific. The always-interesting Peter Stormare is creepy, yes, but it's also apparent he's having a great time, so he's never really threatening. Alexis Arquette has a funny cameo, Frances Bay a heartbreaking one, and Marcia Strassman and Eric Pierpoint (as Blake's mom and dad) are the kind of supportive, funny parents you'd hope to have if the world didn't understand you. Brian White nicely fleshes out Antoine.

Director Brad Gottfred shows a real maturity and confidence in both the script and direction. It wasn't until about halfway through that I realized just how complicated the camera work must have been. He's confronted with a similar challenge as M. Night Shyamalan probably had in presenting certain key scenes in the Sixth Sense. And yet he, DP Samuel Ameen and editor Ryan Rothmaier pull it off flawlessly.

During a Q&A after the screening in Cleveland, Gottfred said as of yet there is no distribution deal. I hope it gets one. Until then, if you have the chance to see this at a film festival, be sure to. I'm already looking forward to seeing it again in the theater, on cable, or DVD.


text:
Dit is een conceptfilm die de rol van films als metafoor voor ons leven verkent.
Persoonlijk vond ik het briljant. Hoewel het nooit expliciet wordt gezegd (dat zou de metafoor hebben verpest), vond ik de geïmpliceerde parallel van Blakes 'publiek' als 'God' of welke spirituele kracht dan ook die mensen met elkaar verbindt, wel mooi.
Hebben films een andere rol in ons leven dan dat ze onze'met chocola bedekte lekkernijen' zijn, iets wat we onszelf alleen geven als we vinden dat we een beloning verdienen voor al ons werk en onze ontberingen? Kunnen films in feite voedzaam zijn? Kunnen ze ons inspireren om een bevredigender, productiever leven te leiden? 'The Movie Hero' behandelt deze vragen prachtig. Ik vond het geweldig.

text_en:
This is a concept film that explores the role of movies as metaphors for our lives.

I personally thought it was brilliant. While never said explicitly (that would have ruined the metaphor), I liked the implied parallel of Blake's "audience" as "God" or whatever spiritual force connects people to each other.

Do movies have a role in our lives other than being our "chocolate-covered treats," something we give ourselves only when we feel we deserve a reward for all our work and hardships? Can movies in fact be nourishing? Can they inspire us to live more fulfilling, more productive lives? "The Movie Hero" addresses these questions beautifully. I completely loved it.


text: Ik heb The Movie Hero gezien op het Dahlonega International Film Festival en het was fantastisch!<br />Geweldig acteerwerk, geweldige regie, geweldig script, geweldig alles! De film gaat over de pijn en de moeite die het kost om kunst te maken, ook al is je 'kunst' gewoon je eigen leven leiden. Ik wou dat deze film 'in alle theaters' speelde, zoals ze zeggen. Maar dat gaat waarschijnlijk niet gebeuren. Het ziet ernaar uit dat hij op een heleboel festivals gaat draaien, dus ik raad je aan om hem te zoeken. Je zult niet teleurgesteld worden.

text_en:
I saw The Movie Hero at the Dahlonega International Film Festival and it was

fantastic! Great acting, great directing, great script, great everything! The movie is about the pain and difficulty of making art, even if your "art" is just living your own life. I wish this film was playing "in theaters everywhere" as they say. But it's probably not going to. It looks like it's going to play at a lot of festivals though, so I urge you to find it. You won't be disappointed.


text: Dat heb ik gisteravond op het Phoenix Film Festival gezien. Er was een hoop opwinding over. De aanbevelingen waren beslist terecht. Fris geschreven, goed in de pas, vriendelijk gezind en een uitstekende cast. Peter Stormare is een geweldige verdachte, en wie zou Dina Meyer niet als liefje willen? Deze onderhoudende film bevat alle kenmerkende elementen van een doorsnee filmverhaal, maar de interactie van de held met zijn publiek (ons) <0xE2><0x80><0x93> wat cliché had kunnen zijn <0xE2><0x80><0x93> komt fris over. In sommige opzichten is het publiek als een geweten dat ons ertoe kan brengen na te denken over wat we van dag tot dag doen, of dat sommigen paranoïde kan maken (wat als iemand me de hele tijd in de gaten houdt). Ik heb er in het algemeen echt van genoten en ik kan het aanbevelen als het op een festival in de buurt wordt gespeeld.

text_en:
I caught this last night at the Phoenix Film Festival. There was a lot of good buzz going around about it. The recommendations were definitely justified. Fresh writing, good pacing, family friendly and an excellent cast. Peter Stormare is a great Suspicious Character, and who wouldn't want Dina Meyer as a love interest. This entertaining movie contains all the typical elements of your basic movie plot, but the interaction of the hero with his audience (us) what could have been cliche comes off as fresh. In some ways the audience is like a conscience which may cause us to reflect on our day to day actions, or may cause some to become paranoid (what if someone is watching me all the time).

Overall I really enjoyed it and recommend it if it plays at a festival near you.


text: Ik was aangenaam verrast door zoveel creativiteit in een eersteklas film. Ik heb me de hele 88 minuten van de film geamuseerd gevoeld. Het acteerwerk was uitstekend, de dialoog intelligent en geestig, de locatie geschikt voor het verhaal. Toen de film was afgelopen, had ik een glimlach op mijn gezicht en denk ik nog steeds aan het provocerende thema van het verhaal, dagen later. Deze film verdient het om door een groot publiek te worden gezien.

text_en: I was so pleasantly surprised to see such creativity in a first-time movie. I was entertained throughout the entire 88 minutes of this film. The acting was excellent, the dialogue intelligent and witty, the location fitting for the story. When the movie was over I had a smile on my face and I am still thinking about the provocative theme of the story days later. This movie deserves to be seen by a wide audience.


text:
Ik heb The Movie Hero vandaag op het Cleveland International Film Festival gezien. Ik was blij.
'The Movie Hero' is om te beginnen hilarisch en zet je ook echt aan het denken over je lach. De hoofdpersoon blijft maar praten tegen zijn 'publiek' (ons, in zekere zin), maar iedereen denkt dat hij daar gek op is. Dan krijgt hij een bijrol, liefdesperikelen, alles voor zijn film. De premisse is uniek en de manier waarop het met de ideeën speelt is gewoon leuk. Het acteerwerk is geweldig en maakt het tot een prachtige, luchtige film over het vinden van je innerlijke 'publiek'.
We moesten met de regisseur van deze film praten nadat hij was vertoond en hij wees erop dat hij in een week schreef. Als schrijver stond ik versteld. Stomme films, ja, misschien, maar zoiets als dit zou veel langer moeten duren. Wat dat betreft had hij groot gelijk.
'The Movie Hero' is ook zo goed in films, dat ik zelfs aan de geweldige film 'Adaptation' dacht tijdens de film. Dat zou je genoeg moeten vertellen.

text_en:
I just saw "The Movie Hero" today at the Cleveland International Film Festival. I was pleased.

"The Movie Hero" is hilarious, for one, and also really makes you think about your laughter. The main character keeps talking to his "audience" (us, in a way), but everyone thinks he's crazy for that. He then goes and gets a side-kick, love interest, all the stuff for his movie. The premise is unique and the way it plays with its ideas are just fun. The acting is great and makes it a wonderful, light-hearted film about finding your inner "audience".

We got to talk to the director of this movie after it was shown and he pointed out that he wrote in a week. As a writer, I was amazed. Stupid movies, yeah, maybe, but something like this should take way longer. Kudos to him on that.

"The Movie Hero" is so smart about movies, too, that I even thought about the wonderful film "Adaptation" during the movie. That should tell you enough.


text:
Ik zag die film op het Cleveland Film Festival, het was een van de weinige Amerikaanse films die vertoond werden, dus ik wilde hem zien, maar nadat ik de recensie in het festivaltijdschrift had gelezen, waren mijn verwachtingen laag. De enige reden waarom ik deze film 'een beetje origineel' noem, is omdat het concept origineel was, maar de humor die erin zat, was al min of meer gedaan.
Het gaat over een aankomende acteur in Los Angles, die door de meeste mensen om hem heen als een mislukkeling wordt beschouwd. Door zijn mislukkelingheid creëert hij een denkbeeldig 'publiek' (dat ben jij) dat naar hem kijkt terwijl hij zijn dagelijks leven leidt. Hij doet zijn uiterste best om indruk te maken op zijn publiek door bijvoorbeeld willekeurige, verdacht uitziende figuren op straat aan te vallen. Na een paar overtredingen laat een rechter hem naar een psychiater gaan, en vanaf dat moment wordt het allemaal een beetje interessanter.
Het was een behoorlijk optimistische film, en een paar scènes maakten me aan het lachen, maar hij bestond voornamelijk uit het amuseren van alledaagse clichés en stereotypen, en ondanks dat gebruikte de film er toch een paar op eigen houtje. De hoofdfiguur praat vaak rechtstreeks tegen het publiek, wat een beetje irritant wordt, en dan is er ook nog die schurk die rondrent, die ook irritant wordt. De acteerprestaties waren niet bijzonder, maar ik moet de schrijver wel een beetje nageven dat je je soms afvraagt waar hij nu weer heen zal gaan, maar voor het grootste deel blijft de film onderhoudend. Vrij gemiddeld: 5/10.

text_en:
I saw this film at the Cleveland Film Festival, it was one of the few US films showing, so I wanted to see it, but after reading the review in the festival magazine, my expectations were low. The only reason I call this film "kind of original" is because the concept was original, yet the humor that was employed, has kind of already been done.

It is about an aspiring actor in Los Angles, who is considered a failure by most around him. Because of his failure, he creates an imaginary "audience" (that's you), that watches him as he goes through daily life. He goes to great extents to impress his audience by doing things like attacking random suspicious-looking characters on the street. After a few violations, a judge has him see a psychiatrist, and from there, things start getting a little bit more interesting.

It was a pretty upbeat movie, and a few parts had me laughing, but it mostly consisted of making-fun of common film clichés and stereotypes, and despite this, the film still employed a few of these on its own. The main character often talks directly to the audience, which gets sort of irritating and there's also this villain that runs around, who also becomes annoying. The acting was nothing special, but I will give the writer a bit of credit, sometimes you are left wondering where he will go next, but for the most part the film manages to remain entertaining. Pretty average: 5/10.


text:
The Short and the Short of It:_ het korte verhaal.
- deze film doet zo zijn best om een verhaal onconventioneel te vertellen, wat het ook min of meer doet, maar het verhaal zelf is uiterst conventioneel.
- de helft van de dialoog wordt rechtstreeks tot de camera of 'het publiek' gesproken. Het is de bedoeling dat het charmant en lief en geestig is, maar in werkelijkheid wordt het ergerlijk, overdreven en ineffectief.
- elke keer dat er iets langskomt wat als een cliché kan worden beschouwd, erkent de 'held' dit cliché en zegt hij iets in de trant van 'we zullen deze plotontwikkeling vermijden, omdat het een cliché is'. 'Als het de eerste keer niet lukt, dan ga je je gang maar en spel je het meteen daarna voor ze uit.'
'...verknoei je tijd niet.'

text_en:
The Short and the Short of It:

-this film tries so hard to tell a story unconventionally, which it kinda does, but the story itself is extremely conventional.

-half of the dialogue is spoken directly to the camera, or "the audience". It is meant to be charming and sweet and witty but in actuality becomes annoying, overused, and ineffective.

-any time something comes along that can be considered a cliché, the "hero" specifically acknowledges this cliché and says something to the effect of "we're going to avoid this plot development, as it is a cliché". Well, "hero", you've actually magnified the problem, because if the "audience" didn't happen to catch it the first time, you went ahead and spelled it out for them immediately afterwards.

BOTTOM LINE......don't waste you time.


text: Deze film is al meer dan twintig jaar een favoriet van me. Ik ben vaak in het gebied geweest waar deze film is opgenomen en heb naar saffieren gezocht, wat me een paar mooie edelstenen heeft opgeleverd. Ik heb meedogenloos geprobeerd hier een kopie van op dvd of vhs te krijgen. Het nationale archief van Australian Films in Canberra heeft me verteld dat de oorspronkelijke eigenaar van de rechten op deze film hem oorspronkelijk niet op deze manier te koop had aangeboden. Deze persoon is inmiddels overleden en zijn familie, die de rechten nog steeds heeft, heeft geweigerd de reproductie van deze werkelijk Aussie Icon Film toe te staan. Ik ben van mening dat ze ons hiermee volkomen beledigen door ons de kans te ontzeggen deze film nog een keer te zien. Daar moet iets aan gedaan worden, want het is een must-see-film, om nog maar te zwijgen over wat het voor onze toerisme-industrie had kunnen betekenen.

text_en: This film has been a favorite of mine for over 20 years. I have been to the area this film was made in many times and fossicked for sapphire's, getting a few nice gems. I have tried relentlessly to get a copy of this on DVD or VHS. The national archives for Australian Film in Canberra have told me that the original owner of the rights to this film had not originally released it for sale on these formats. This person has since passed on , and now his family who retain the rights have declined to allow reproduction of this truly Aussie Icon Film. I believe that their doing this is a complete insult to us all, by denying us the opportunity to see this film again. Something should be done about this, as it is a must see film, not to mention the good it could have done for our tourism industry.


text: Buddies is luidruchtig en geestig, maar ook op het grote scherm een spectaculair staaltje van larritoriumgedrag in het binnenland van Australië. Het ziet eruit als _Mad Max_ of _Sunday too far away_, en dat is het ook. Het is een komische komedie met uitstekende hoofdrolspelers (Colin Friels en Harold Hopkins). Maar zoals de meeste films die in 1983 werden uitgebracht, stierf ook deze film de dood van een bruine hond bij de kassa. In deze periode ging niemand naar de bioscopen in Australië, omdat de videoboom alle films, op de allergrootste na, wegnam. Er zijn in 83/84 heel veel goede films gecrasht en verbrand. Ik heb hem nooit op video gezien, en ook niet op tv <0xE2><0x80><0x93> en een dvd-uitgave zou er om alle oorspronkelijke redenen goed uitzien. Op een groot bioscoopscherm doet het het goed en ziet het er geweldig uit. Het is een stoffige uithoek van de rimboe, goed gemaakt. Als je SIAM SUNSET of PRISCILLA QUEEN OF THE DESERT hebt gezien, krijg je misschien een idee hoe goed speelfilms eruitzien op een bioscoopscherm. Zelfde terrein en even plezierig.

text_en: Boisterous and funny, Buddies is (yet another) widescreen spectacular of larrikin behaviour set in outback Australia. Looking like MAD MAX or Sunday TOO FAR AWAY and in mining territory, this is a blokey comedy with excellent leading pals (Colin Friels and Harold Hopkins). However, like most films released in 1983, it died the death of a brown dog at the box office. Nobody went to the cinemas in Australia in this period as the video boom took away all but the very biggest of releases. So many good films crashed and burned in 83/84. I have never seen it on video, or TVand a DVD release would be good looking for all the intended original reasons. On a big cinema screen it works well and looks great. It is dusty outback buffoonery and well made. If you have seen SIAM SUNSET or PRISCILLA QUEEN OF THE DESERT you might get an idea of how well BUDDIES looks in cinemascope. Same territory and equally as enjoyable.


text: Ook ik heb die film een paar keer gezien en ja, ik ben het met jullie eens dat hij vrijgegeven of op zijn minst opnieuw uitgezonden zou moeten worden. Dan kunnen tenminste degenen onder ons die geprobeerd hebben deze film te vinden (ik heb geprobeerd hem te vinden sinds ik hem op tv heb gezien) hem op video of dvd krijgen. Dan zouden we tenminste onze eigen kopie ervan kunnen hebben. En niet gebonden zijn aan de bekrompenheid van de eigenaren van het copyright en we zouden hem kunnen bekijken tot onze videorecorders of dvd-spelers versleten waren. Ja, ik ben het met jullie eens dat hij veel voor ons toerisme zou kunnen betekenen als hij opnieuw werd uitgebracht. Kijk maar eens naar Crocodile Dundee 1 en 2. Mad Max 1, 2 en 3 deden het toerisme goed toen ze werden uitgebracht. Nu zijn die films klassiekers en worden ze door iedereen op tv gezien. Als we maar genoeg druk uitoefenden op het Australische Archief/Australische Filmindustrie, zouden we deze film wel weer op tv kunnen krijgen. Als we brieven schrijven aan de cast, de producenten en programma's als Media Watch (kanaal 2 Australië) kunnen we hun gedachten beïnvloeden.<br />Haal deze film op dvd of laat hem in elk geval op tv zien.

text_en:
I too have seen this movie a couple of time and yes I agree with you all that it SHOULD be released or at least re-shown on TV. Then at least the ones of us who have been trying to find this movie (I have been trying to find it since I saw it on TV) on VHS or DVD. Could at least own our own copy of it. And not be bound by the narrow mindedness of the copyright owners and we could watch it till we wore out our VCR's or DVD players. Yes I agree that it could do a lot for our tourism industry if it was re-released. Just look at what Crocodile Dundee 1 and 2. Mad Max 1, 2 and 3, did for the tourism industry when they were released. Now those movies are classics and sort after by everyone who sees them on TV. Surely if we put enough pressure on the Australian Archives / Australian Film Industry we could get this movie back on TV. Letter writing to the cast, producers, and shows like Media Watch (channel 2 Australia), At the movies (SBS Australia) we can sway their thoughts.

Bring this movie out on DVD or at least re show it on TV. Tim


text:
Buddies is een geweldige film die zich afspeelt in Emerald, Queensland, Australië.
<0x3E><0x3E> Mike en Johnny zijn twee vrienden die saffieren delven in Emerald. Een andere vent probeert hun claim over te nemen en het loopt uit de hand, maar niet voordat er een paar grappen en knokpartijen zijn geweest.
<0x3E><0x3E> Een goede Australische film die het beter had moeten doen dan hij deed. Een soortgelijk soort film als 'Last of The Knucklemen', ook een Australische film die de moeite waard is.
<0x3E><0x3E> Het is jammer dat 'Buddies' nooit op video of dvd is verschenen.
<0x3E><0x3E> Als je een exemplaar van deze film te pakken kunt krijgen, ga dan zitten om een leuke film te kijken.

text_en:
Buddies is a great movie set in Emerald, Queensland, Australia.

Mike and Johnny are two mates who are mining sapphires in Emerald. Another bloke is trying to move in on their claim and things get ugly, but not before there are a few laughs and punch-ups.

A good piece of Australian film making that should have done better than it did. Similar sort of movie to "Last Of The Knucklemen", another Australian movie that is worth seeing.

It is a shame that "Buddies" never made it to video or DVD.

If you can get hold of a copy of this movie, sit down to watch an enjoyable film.


text:
In de saffierblauwe velden van het binnenland van Australië, een geweldig verhaal over een matroos, met een David & Goliath-gevecht in de stijl van 'Trading Places', & zware machines.
Ik ben gek op deze film. Ik weet nog dat ik als kind naar de premier in Sydney ging, 3 of 4 van de acteurs waren erbij, het was een geweldige avond. Niemand wist wat hem te wachten stond, maar ik geloof niet dat er aan het eind van de film iemand in het publiek was die er niet van hield!
Het is halverwege de jaren tachtig op de Australische tv geweest, & ik had het geluk dat ik het op VHS had.
Ik ben gek op deze film. Ik heb er in de jaren daarna vaak naar gekeken, & het is nog steeds een van mijn felbegeerde onvervangbare vhs-banden. Hopelijk kan iemand als Force-amusement deze Australische steen op een dag op dvd zetten.

text_en:
Set in the sapphire fields of outback Australia, A great story of mate-ship, with a David & Goliath battle, "Trading Places" style, & heavy machinery.

I Love this film. I remember going to see the premier in Sydney as a child, 3 or 4 of the actors were in attendance, was a great night. Nobody new what to expect, but at the end of the film, I don't think there was a member of the audience that didn't love it!

It did screen on Australian TV once in the mid to L8 '80s, & I was lucky enough to have taped it to VHS. :)

I've enjoyed watching it many times in the years since, & it remains one of my many coveted irreplaceable VHS tapes. Hopefully someone like Force entertainment may someday release this Australian Gem to DVD.