text: Het meest verbazingwekkende aan deze film is de datum, 1955. Het is een aardige detectivekomedie, want alles komt ten goede, die heel grimmig en heel slecht was begonnen. Als we deze film nemen zoals alle films van Hitchcock genomen moeten worden, dat wil zeggen als een metafoor van het echte leven, van de geschiedenis, van het lot, zouden we misschien minder verrast zijn door de datum. Het ergste is voorbij, achter de rug. De oorlog is voorbij, de tweede wereldoorlog en de oorlog in Korea, en zelfs McCarthy is dood en begraven, politiek gezien, bedoel ik. We kunnen ademhalen. De toekomst is duidelijk. De complicaties liggen allemaal achter ons. We komen eindelijk uit dit donkere gat waarin we lange tijd begraven zijn geweest. De beroemde naoorlogse dertig glorieuze jaren en de babyboomgeneratie beginnen de vruchten van ons lijden, zweten en inspanningen, zo niet beproevingen, naar buiten te brengen. Wat wij hebben voortgebracht, wordt gekocht door een of andere miljonair. Ons werk wordt erkend en bewonderd. We worden beroemd, groot, rijk, mooi en wie weet wat nog meer. Zodat we het verleden kunnen begraven. We kunnen het ontgraven, en dan weer begraven, en uiteindelijk een tweede keer ontgraven, maar waarom zouden we dat arme verleden niet opnieuw begraven om het er eindelijk weer uit te halen en te ontdekken dat het niet zo erg was en dat het niets anders was dan een soort trieste hartziekte, een hartziekte, een zwak hart, verpletterd door hartstochten, liefde, dromen die ik tot nachtmerries heb gemaakt, en misschien wat woede. Maar de film is verbazingwekkend omdat Hitchcock erin slaagt absoluut geen trap te hebben, geen reeks trappen, met of zonder mezzanine, en geloof me toch niet zo gemakkelijk, want het is echt geen vlak land. En zo gaan ze op en neer, de wegen en de zwervers, en alle andere mensen in dat dorp, heuvel op en heuvel af, het toneel op en het toneel af, stroomopwaarts en stroomafwaarts, op en neer om te schilderen en te schilderen en de werkelijkheid te schilderen tot niemand die herkent of ziet. En alsof het nog niet genoeg is om voortdurend lanen en paden en paden en sporen op en neer te gaan, ga je ook nog de grond in en uit, je graaft uit en vult op en graaft op en vult weer op en graaft weer uit en vult voor de derde keer op en graaft deze keer op en vult voor de laatste keer op. Al die verticale bewegingen rond een man die dood is en horizontaal in het midden van de kastanjebruine en roodbruine bladeren van de herfst ligt. Hitchcock is nog steeds bij ons. En hij is des te meer bij ons omdat hij de psyche van de menselijke soort verkent. Als ze de dood ontmoeten, is hun eerste reactie zich schuldig te voelen over een misdaad waarvan ze meteen aannemen dat ze die gepleegd hebben. Paranoïde soort. Dan voelen ze zich opgelucht omdat iemand anders de misdaad op zich neemt die zij gepleegd hebben, tot ze zich weer schuldig voelen en hun eigen aandeel in de misdaad onthullen. Neurotisch, psychotisch en schizofreen, allemaal van dezelfde soort. Maar dan proberen ze het te vergeten en het uit te wissen om verder te gaan met het heden en hun leven. Maar dat heeft geen zin, want het leven is sterker dan illusies en de dood is zelfs sterker dan het leven. Dus de misdaad komt terug omdat hij naar voren gebracht en geregistreerd moet worden om verder te kunnen gaan met het leven van de levenden. En dan wordt onthuld dat mensen zo dom zijn als mijn duim en in plaats van te hebben nagedacht en nog eens nagedacht en nog eens nagedacht, overhaaste conclusies trekken zonder ook maar één seconde na te denken. En het is de gekke dokter die de hele tijd over lijken struikelt en hun om vergeving smeekt omdat hij hen gestoord heeft, die ontdekt dat de dood natuurlijk was en dat het tumult niets anders was dan een droom midden in een zomernacht midden in de herfst. Met andere woorden Hitchcock stelt ons vragen over de werkelijke waarde van het leven wanneer de dood niet langer een misdaad is. Er schijnt weinig over te zijn in het leven als dat het geval is. Misdaad en moord zijn de echte kruiden van het leven dat verder zo banaal en smakeloos is.<br />Dr. Jacques Coulardeau, University Paris Dauphine, University Paris 1 Pantheon Sorbonne & University Versailles Saint Quentin en Yvelines.

text_en:
What's most surprising about this film is the date, 1955. It is a nice criminal detective comedy since all ends well that had started very grimly and so bad. If we take this film like all films by Hitchcock should be taken, that is to say as a metaphor of real life, of history, of fate, then we might be less surprised by the date. After all the worst is gone, is behind. The war is finished, the second world war and the Korean war, and even McCarthy is dead and buried, politically I mean. We can breathe. The future is clear. The complications are all behind. We are finally getting out of this dark hole in which we had been buried for a long time. The famous post war thirty glorious years and its baby boom generation are starting to bring in the fruit of our suffering, sweating and efforts if not travail. What we have produced is being bought by some millionaire. Our work is recognized and valorized. We are going to be famous, great, rich, beautiful, who knows what else. So we can bury the past. We can un-bury it, and then bury it again, and eventually un-bury it a second time, but why not re-bury that poor past in order to finally get it out once more and discover it was not so bad and it was nothing but some kind of sad heart disease, a disease of the heart, a weak heart crushed by passions, love passion, dreams that me made into nightmares, and maybe some anger. But the film is surprising because Hitchcock manages to have absolutely no staircase, no flights of steps, with or without mezzanines, and yet don't believe me that easy because it is not flat country indeed. And so up they go and down they go, the roads and the tramps, and all the other people in that village, uphill and downhill, upstage and downstage, upriver and downriver, up the strokes and down the strokes to paint and paint and paint reality till no one recognizes it or sees it. And if it were not enough to constantly go up and down lanes and paths and trails and tracks, you go up and down into and out of the ground, you dig out and fill up and dig in and refill up and dig out again and fill up a third time and dig up this time and fill down for the last time. All that vertical movement around a man who is dead and lying horizontal in the middle of the auburn and russet leaves of the fall. Hitchcock is still with us. And he is all the more with us because he explores the psyche of the human species. When they meet with death, their first reaction is to feel guilty for a crime they assume at once they have committed. Paranoid species. Then they feel relieved because someone else assumes the crime they have committed till they feel guilty again and reveal their own doing in the crime. Neurotic, psychotic and schizophrenic, all in one same species. But then they try to forget and wipe it out to go on with the present and their lives. But that is to no avail because life is stronger than illusions and death is even stronger than life. So the crime comes back because it has to be brought out and registered for the life of the living to be able to go on. And it is then that it is all revealed that human beings are as dumb as my thumb and instead of having thought and thought again and pondered, they jumped to conclusions without even thinking one second. And it is the crazy doctor who trips on cadavers all the time and beg their pardons for having disturbed them who finds out all that death was natural and the hullabaloo was nothing but a mid summer night's dream in the middle of the fall. In other words Hitchcock is questioning us on the real value of life when death is no longer a crime. There seems to be little left in life if that is the case. Crime and murder are the real spices of life which is so banal and tasteless otherwise.

Dr Jacques COULARDEAU, University Paris Dauphine, University Paris 1 Pantheon Sorbonne & University Versailles Saint Quentin en Yvelines


text: Erg mooi New England-landschap enzovoort, maar dat is het wel zo'n beetje. Ik zag het toen het net uit was en aan het eind van de eerste film verwachtte ik dat er een soort wrange humor uit zou komen, maar nee, het ging maar door, en met elke scène werd het dwazer. Ik heb me altijd afgevraagd waarom Paramount de productie niet heeft stopgezet toen ze het definitieve script zagen, en ik kan me voorstellen dat het nu alleen maar een g<0xC3><0xAA>nante vertoning voor de hele cast zou zijn. Net als de meeste van Hitchcocks post-Psycho-films had het hem in Hollywood de das om moeten doen, maar toen redde hij zich met het uiterst verbluffende To Catch a Thief. Deze vermoeiende onzin staat hoog op mijn persoonlijke lijst van de tien slechtste films aller tijden.

text_en: Very pretty New England scenery etcetera but that's about all this stinker has going for it. I saw this when it first came out and by the end of the first reel I expected there would be some sort of wry humor would emerge out of it but no, it just went on and on, and got sillier with every scene. I always wondered why Paramount didn't stop production when they saw the final script and I can imagine it would now be just an embarrassment for the entire cast. Like most of Hitchcock's post-Psycho movies it should have finished him in Hollywood but then he redeemed himself with the very watchable To Catch a Thief. This tiresome load of nonsense ranks high in my personal list of the ten worst movies of all time.


text: In _The Trouble With Harry_ van Alfred Hitchock houdt de oude baas ons een beetje voor de gek en biedt hij ons een aardige, maar nogal cynische zwarte komedie aan over hoe je je het best kunt ontdoen van een lijk dat door een oude zeekapitein wordt gevonden. In werkelijkheid geeft geen van de personages in de film ook maar een zier om de dode man, maar proberen ze zich alleen maar te beschermen tegen een schandaal.<br />Maar de film is een verrukkelijk vermaak, prachtig gefotografeerd te midden van het herfstgebladerte van Vermont, en gevuld met onuitwisbare optredens van Shirley MacLaine in haar eerste filmrol en de veteranen Mildred Natwick, Edmund Gwenn, Mildred Dunnock en John Forsyth. Hoewel Hitch mensen afbeeldt op hun walgelijkst, hebben ze nog steeds iets charmants dat je niet kunt negeren.' Onwillekeurig moest ze glimlachen en hun maar al te menselijke zwakheden vergeven.

text_en:
In Alfred Hitchock's The Trouble With Harry, the old geezer pulls our leg a bit, offering a sweet but rather cynical black comedy about how best to dispose of a dead body found by an old sea captain. Actually, none of the characters in the film give a hoot about the dead man but are only seeking to protect themselves from scandal.

The film, however, is a delightful entertainment, beautifully photographed amidst the Vermont fall foliage, and filled with indelible performances by Shirley MacLaine in her first screen role and veterans Mildred Natwick, Edmund Gwenn, Mildred Dunnock, and John Forsyth. Even though Hitch portrays people at their most loathsome, there is still something so charming about them that you can't help but smile and forgive their all too human foibles.


text:
Prachtige omgeving, maar je weet dat je, als je Edmund Gwenn neemt, in de war raakt, en niet zo'n beetje ook. (Hij speelde tenslotte Kris Kringle in het oorspronkelijke 'Miracle on 34th Street'.) John Forsythe raakte min of meer verdwaald tussen de rest van de cast die allemaal sterker waren, inclusief 'The Beaver' zelf, Jerry Mathers.
Zoals in elk geval iemand anders al zei, deed het me erg denken aan 'Arsenicum en oude kant', dat een sterker verhaal had, en, in de film, Cary Grant. Het is interessant dat Edmund op een gegeven moment zei dat hij vlierbessenwijn wilde drinken voordat hij naar Mildred N's ging, en dat dat de drank was die in het andere verhaal voor vergiftiging werd gebruikt. Ik vond het gekunsteld, maar wel onderhoudend en een beetje grappig. De moeite waard om naar te kijken, maar ga er niet te ver voor.
7 van de 10.

text_en:
Lovely scenery but you know if you get Edmund Gwenn, you're going to get whimsy and lots of it. (He did, after all, play Kris Kringle in the original "Miracle on 34th Street".) John Forsythe basically got lost among the rest of the cast who were all stronger and that includes "The Beaver" himself, Jerry Mathers.

As at least someone else mentioned, it did remind me very much of "Arsenic and Old Lace" which had a stronger story and, in the film, Cary Grant. It's interesting that, at one point, Edmund mentioned that he might have elderberry wine before he was went over to Mildred N's and this was the drink that was used for poisoning in the other story.

I found it contrived but fairly entertaining and mildly funny. Worth a view but don't go out of your way.

7 out of 10.


text: Dit lijkt me een heel vreemde keuze voor Hitchcock, en niet helemaal succesvol. De film heeft een prettige sfeer voor een klein stadje in New England in de herfst (althans zo goed als ik me herinner uit mijn tienerjaren), en af en toe is het best grappig, maar over het algemeen is het gewoon prettig. Je weet dat de personages grillig zijn omdat het script zegt dat ze dat zijn, maar het lijkt vaak geforceerd. Shirley MacLaine is heel goed in wat haar handelsmerk was in haar 'leuke periode', maar het lijkt heel vreemd om John Forsythe als schilder op te voeren. Bovendien ziet elke film die ik ooit heb gezien er nogal wazig uit, maar ik heb geen idee of dat opzettelijk is. Als je van Hitchcock houdt (en wie niet), zul je hier waarschijnlijk van genieten als je verwachtingen laag genoeg zijn. Het is geen _Rear Window_, maar ook geen _Topaz_.

text_en:
This seems to me to be a very odd choice for Hitchcock, and not altogether successful. The movie has a nice feel for small-town New England in the fall (at least as well as I recall it from my teens), and it is quite funny occasionally, but overall it is just pleasant. You know that the characters are quirky because the script says they are, but it often seems forced. Shirley MacLaine is quite good at what was a trademark of her "cute period", but casting John Forsythe as a painter seems very strange. Also, every print of this movie that I've ever seen is quite muddy-looking, but I have no idea if this is intentional.

If you like Hitchcock (and who doesn't), you will probably enjoy this if your expectations are low enough. It's no Rear Window, but it's not Topaz, either.


text: Een van de kwijnende acteurs van regisseur Alfred Hitchcock, een melodrama dat zich afspeelt in een slaperig stadje in New England, waar een man uit Boston dood in het bos ligt door een schotwond; het dunne scenario draait om een handjevol geschifte inwoners die elk een aanvaring hebben met het lijk. Een zeer goede cast (de altijd uitmuntende Edmund Gwenn, John Forsythe, Shirley MacLaine in haar debuut, Mildred Natwick, Jerry Mathers als de zoon van MacLaine) kan niet veel met dit afgezaagde scenario beginnen, en verrassend genoeg kan Hitchcock dat ook niet. De meester ijsbeert zo sloom dat hij er niet helemaal bij lijkt te zijn, maar het herfstlandschap is prachtig en de personages zouden amusant zijn als ze wat levendiger waren. MacLaine is een aantrekkelijke wildebras, maar ze lijkt erop gebrand om iedereen limonade te voeren (ze is overduidelijk 'natuurlijk'). Het liedje 'Flaggin' the Train to Tuscaloosa' is gedenkwaardig, en het basisthema van de film (het lastige lijk) biedt een geweldige mogelijkheid die hier niet helemaal wordt verwezenlijkt. Het is gezellig maar nietszeggend.

text_en: One of director Alfred Hitchcock's groaners, a COMEDY which takes place in a sleepy New England town where a Bostonian man lays dead in the woods from a gunshot wound; the thin plot revolves around a handful of kooky residents who each have a run-in with the corpse. A very fine cast (the always-excellent Edmund Gwenn, John Forsythe, Shirley MacLaine in her debut, Mildred Natwick, Jerry Mathers as MacLaine's son) can't do much with this hackneyed script, and surprisingly neither can Hitchcock. The Master's pacing is so sluggish that he seems to be not quite present, yet the autumnal scenery is beautiful and the characters would be amusing if they had peppier lines. MacLaine is a fetching gamine, but she seems intent on pushing lemonade on everybody (she's overtly 'natural'). The song "Flaggin' the Train to Tuscaloosa" is memorable, and the basic theme of the movie (the troublesome corpse) is ripe for terrific possibilities which aren't quite realized here. It's cozy but bland. ** from ****


text: Deze film is een van de slechtste Hitchcock-films die ik ooit heb gezien. Hij is saai en niet grappig. Het enige goede in deze film zijn de acteurs. Jammer dat deze film zo niet grappig is, want de plot had het nog grappiger kunnen maken. Maar nu zijn de 'grappige' scènes alleen nog maar de personages die het lijk begraven, steeds weer opnieuw.<br />* uit *************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************************

text_en:
This movie is one of the worst Hitchcock movies I've seen. It is boring and unfunny. Only good thing in this movie are the actors. Too bad this movie is so unfunny, because the plot could have made it funnier. But now "funny" scenes only include the characters burying, burying the body over and over again.

* out of *****


text: Sir Alfred Hitchcock wist in elk geval al vroeg dat komedies niet zijn sterkste punt waren, en dat thrillers en mysteries de plekken waren waar zijn sterke punten hadden gelogen. Deze film was absoluut niet grappig, en ik denk niet dat het alleen maar 50-plus gevoeligheden zijn die niet werken in de 21e eeuw. Ik hou van veel van Hitchcocks films, en _Vertigo_ staat waarschijnlijk in mijn All-Time Top 20. Maar dit is waarschijnlijk de slechtste Hitchcock-film die ik ooit heb gezien. John Forsythe was zo slecht en niet grappig dat hij eigenlijk irritant en irritant was. Het enige positieve dat ik over deze film kan zeggen, is dat hij een prachtig landschap in Vermont had, en dat het leuk was om Shirley McLaine in haar eerste film te zien, en Jerry Mathers voordat hij groot werd in _' Laat het maar aan Beaver over!'

text_en: At least Sir Alfred Hitchcock knew early on that comedies weren't his forte, and that thrillers and mysteries were where his strengths had lied. This film was completely unfunny, and I don't think it's just 50's sensibilities not working in the 21st century. I enjoy many of Hitchcock's films, and Vertigo is probably in my All-Time Top 20. But this is probably the worst Hitchcock movie I've ever seen. John Forsythe was so bad and unfunny that he was actually annoying and irritating. The only positives I can say about this film is that it had beautiful Vermont scenery, and it was fun to see Shirley McLaine in her first movie, as well as Jerry Mathers before he made it big on "Leave it to Beaver"!


text: Hoewel deze film goed is verouderd, is hij niet bijzonder goed gemaakt. Hij is om naar te kijken, misschien zelfs amusant, maar ik zou niet willen zeggen dat hij de mystiek waardig is die Hitchcock eraan heeft gegeven. Omdat ik ook _Rear Window_ heb gezien, vraag ik me af of die reputatie <0xC3><0xBC>berhaupt verdiend is. Dit is echter een fatsoenlijke film, en beter dan veel dingen die tegenwoordig worden uitgebracht.

text_en: While this film has aged well, it's not especially well made. It's watchable, maybe even entertaining, but I wouldn't say that it's worthy of the mystique that Hitchcock has aquired. Having also seen Rear Window, I'm wondering if that reputation is deserved at all. This is, however, a decent film, and better than many things being released in the present day.


text:
'Ik heb _The Trouble with Harry_ gezien als alles van een meesterwerk tot de slechtste film van Hitchcock. Ik denk dat de reactie afhangt van de manier waarop je de film ingaat. Als je een spijkerharde thriller verwacht zoals de meeste andere films van Hitchcock, zul je waarschijnlijk teleurgesteld uit de film komen. Maar als je meer openstaat voor het idee van Hitchcocks kleine experiment in komedie, zul je misschien een heerlijk onderhoudende film ontdekken.
'
Het probleem met _The Trouble with Harry_ is dat Harry's moeder dood is en dat sommige inwoners van de stad niet zeker weten of zij verantwoordelijk zijn voor Harry's dood. Ze besluiten heel natuurlijk (of in elk geval lijkt het in de film heel natuurlijk) dat ze Harry het beste kunnen begraven en verder gaan alsof er niets is gebeurd. Maar zodra ze Harry een meter onder de grond hebben, verandert een van de anderen van gedachten en komen de spaden tevoorschijn en komt Harry naar boven. Maar wacht eens even, ze kunnen niet toestaan dat Harry wordt gevonden. Terug in het gat voor Harry! Bury ora Unbury ora Bury ora Unbury! En zo gaat het maar door.
Als je een van de andere commentaren hebt gelezen die ik over films heb geschreven, zul je al snel ontdekken dat ik een fan ben van wat ik de One Word Review noem. Voor _The Trouble with Harry_ is dat woord verrukkelijk. Alles aan de film is verrukkelijk. De schitterende herfstkleuren van Vermont, het geestige en goed geschreven script, de pas ontdekte relaties, Jerry Mathers als Arnie Rogers, de bosbessenmuffins van juffrouw Gravely, de aanwijzingen van Hitchcock, de grap over het tweepersoonsbed, Bernard Hermanns absoluut perfecte score, het lichaam in de badkuip, en een heel jonge Shirley MacLaine, John Forsythe, Mildred Natwick en Edmund Gwenn... alles is zo... nou, verrukkelijk. Een goed geconserveerde vrouw... ja, heel goed geconserveerd, en geconserveerde vrouwen moeten op een dag worden geopend!
<0x3E><0x3E> Hij zag er precies hetzelfde uit toen hij nog leefde, alleen was hij verticaal.
<0x3E><0x3E> Ik had hier niet meer mensen kunnen hebben als ik kaartjes had verkocht.
<0x3E><0x3E> Ik ben nog nooit naar een eigengemaakte begrafenis geweest.
<0x3E><0x3E> Ik ben blij dat mensen niet echt praten zoals de personages in _De moeilijkheden met Harry_. Als ze dat wel deden, zou ik nooit iets gedaan krijgen omdat ik te veel zou lachen.

text_en:
Iv'e seen The Trouble with Harry described as everything from a masterpiece to Hitchcock's worst film. I think the reaction depends on how you go into the movie. If you're expecting a nail-biting suspense thriller like most of Hitchcock's other movies, you'll probably come away disappointed. But if you're more open to the idea of Hitchcock's little experiment in comedy, you just might discover a wonderfully entertaining film.

The Trouble with Harry is that Harry's dead  and some of the local townsfolk aren't sure if they're to blame for Harry's death or not. They quite naturally (or at least it seems so very natural in the movie) decide the best course of action is to bury Harry and go on as if nothing ever happened. However, no sooner do they have Harry six-feet under than one or another has a change of heart and out come the shovels and up comes Harry. But wait a minute  they can't let Harry be found. Back into the hole for Harry! Bury  Unbury  Bury  Unbury  it goes on and on.

If you've read any of the other comments I've written about movies, you'll soon discover that I'm a fan of what I call the One Word Review. For The Trouble with Harry, that word is delightful. Everything about the movie is delightful. The gorgeous fall Vermont foliage, the witty and well written script, the new-found relationships, Jerry Mathers as Arnie Rogers, Miss Gravely's blueberry muffins, Hitchcock's direction, the joke about the double bed, Bernard Hermann's absolutely perfect score, the body in the bathtub, and a very young Shirley MacLaine, John Forsythe, Mildred Natwick, and Edmund Gwenn  everything is all so . . . well, delightful.

Finally, one thing I want to specifically mention is the dialogue found in The Trouble with Harry. The more I think about certain lines, the funnier they seem to get. A few of my favorites include:

 She's a well preserved womanyes, very well preserved, and preserves have to be opened someday!

 He looked exactly the same when he was alive, only he was vertical.

 Couldn't have had more people here if I'd sold tickets.

 I've never been to a home-made funeral before.

I'm glad people that people don't really talk like the characters in The Trouble with Harry. If they did, I would never get anything done because I would be laughing too much.


text:
Deze film heeft een schoonheid die zo subtiel en zo briljant is dat je een goede kijker moet zijn om hem te kunnen begrijpen. Dit is een film waarin Hitchcock niet alleen zichzelf belachelijk maakt, maar zich ook afsluit van elke andere film die hij ooit heeft geregisseerd. Hoewel het zijn tweede komedie is, is dit geen Mr. & Mrs. Smith.
De setting in Smuggler's Notch Vermont is een schoonheid. De cast van Edmund Gwenn & John Forsyth is uniek en de première van Shirley McClaine was een volslagen verrassing. Ze werd ontdekt toen ze op Broadway werkte als figurante voor een andere actrice in 'The Pajama Game'. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat de andere actrice de rol zou spelen, maar toen de ouders van Hitch Shirley zagen, kreeg zij de rol.
De komedie is subtiel en de hele cast speelt het perfect. Een van de meest interessante aspecten is dat er in deze Hitchcock-film geen trap te zien is. In de meeste van zijn andere films spelen trappen een centrale rol.

text_en:
There is a beauty to this film that is so subtle and so brilliant that you have to be a good viewer to understand it. This is a film where Hitchcock not only makes fun of himself but he also goes directly away from every other previous movie he ever directed. While it is his second comedy, this is no Mr. & Mrs. Smith.

The setting in Smuggler's Notch Vermont is a beauty. The cast of Edmund Gwenn & John Forsyth is unique and the premiere of Shirley McClaine was totally surprising. She was discovered working as the under study for another actress on Broadway in "The Pajama Game". Originally, it was the other actress that was being thought of to be cast in this, but when Hitch's folks saw Shirley, she won the part.

The comedy is subtle, and the entire cast plays it perfectly. One extreme note of interest, this is one of the very few Hitchcock films which does not have a staircase playing a setting in the film. Staircases always central roles in the action in most of his other films.


text: Het probleem met Harry is dat hij dood is. Maar dat is niet het echte probleem, want niemand schijnt iets om Harry in het bijzonder te geven. Wat ze wel belangrijk vinden, is wie het gedaan heeft en hoe ze dat het best kunnen aanpakken, zodat niemand gepakt wordt. Dat houdt in dat ze Harry begraven en weer opgraven, een paar keer opnieuw begraven en weer opgraven. De eenvoud van de komedie is volmaakt. Ik ben altijd een fan van Hitchcock geweest, maar deze film is als een teug frisse lucht. Hij laat zien dat ze op de scheidslijn tussen dramatische en komische films balanceren. Deze film is nog erg duister van inhoud omdat er heel weinig karakterontwikkeling is die de kijker niet kan plaatsen in de benarde positie van het personage en de afwezigheid van Hitchcock.' De kenmerkende spanningsmuziek van Hitchcock stelt de kijker in staat om te lachen om de lastige situatie en de belachelijke handelingen van de personages, in plaats van zich zorgen te maken over de verschrikkelijke gevolgen die ze zouden kunnen hebben. Een verrukking, en als Hitchcock zo'n voorkeur had gehad, zou deze film het bewijs zijn dat hij het komische genre had kunnen kiezen als hij dat had gewild.

text_en: The Trouble with Harry, is that he's dead. However this isn't the true problem because nobody seems to care for Harry in particular. What they care about is who did it and how best to deal with it so that nobody gets caught. This involves burying and digging up, re-burying and re-digging up Harry several times. The simplicity of the comedy is perfect. I have always been a Hitchcock fan, but this film is like a breath of fresh air. It shows that their is a fine line between dramatic and comedic movies. This movie is very dark in content yet because there is very little character development the viewer doesn't identify with the plight of the character and the absence of Hitchcock's signature suspense music allows a viewer to laugh at the awkward situation and the ridiculous actions of the characters rather than worry about what terrible outcome could come from them. A delight and if he had been so inclined this film is proof that Hitchcock could have gone into the comedic genre if he had so desired.


text: De Meester van de Suspense bewijst dat hij een behoorlijk goede komediant is in deze onderhoudende komedie over de problemen die een lijk in een kleine gemeenschap in New England veroorzaakt. Er zijn geweldige optredens van Forsythe als excentriek kunstenaar, van Gwenn en Natwick als een stel oudgedienden die een romance beginnen vanwege het lijk, en van MacLaine in haar filmdebuut als de vrouw van het lijk. En van Jerry Mathers als de Beaver-achtige zoon van MacLaine. In het begin, als de personages worden geïntroduceerd, lijkt de komedie geforceerd, maar al snel komt het op gang en is er meer dan genoeg te lachen. De landelijke omgeving is prachtig gefotografeerd en Herrmann, in zijn eerste samenwerking met Hitchcock, levert een aardige bijdrage.

text_en: The Master of Suspense proves himself to be a pretty good craftsman of comedy in this entertaining yarn about the trouble caused by a corpse in a small New England community. There are terrific performances from Forsythe as an eccentric artist, Gwenn and Natwick as a couple of old-timers who strike up a romance on account of the corpse, and, in her film debut, MacLaine as the wife of the corpse. And Jerry Mathers as the Beaver-like son of MacLaine. Initially, as the characters are introduced, the comedy seems to be forced but it soon gets on a roll and offers plenty of laughs. The country setting is beautifully photographed and Herrmann, in his first collaboration with Hitchcock, provides a nice score.


text:
Op een dag zag ik hem op tv, zonder te weten hoe hij heette of wie hem had gemaakt. De film hypnotiseerde me met een prachtige foto, een ongehaaste tempo en een charismatische hoofdfiguur: Sam Marlowe, perfect gespeeld door John Forsythe.
Toen pakte ik een krant en las dat hij door Hitchcock was gemaakt. Dat verbaasde me, want TTWH mist spanning, maar is rijk aan humor, romantiek en mystiek. Goed gespeeld door alle betrokkenen. De hoofdpersonen lijken echte mensen die hun leven laten verstoren door een klein ongemak (het lijk).
De film is volkomen origineel en ik kan niet wachten om hem nog een keer te zien.

text_en:
I caught this on TV one day not knowing what it was called or who made it. The film hypnotized me with beautiful photo, unhurried pace and a charismatic main character - Sam Marlowe, played to perfection by John Forsythe.

Then I picked up a paper and found out that it was made by Hitchcock. It surprised me because TTWH is lacking in suspense but rich in humor, romance and mystique. Good performances by everyone involved. The characters seem like real people who have their lives interrupted by a small inconvenience (the corpse).

The film is completely original and I can't wait to see it again.


text: Ik heb die film gezien omdat sommige artikelen me nieuwsgierig maakten... de film is heel spannend en zit vol verfijnde humor. Ik voelde me 15 jaar jonger, het was alsof ik door een dagboek bladerde. Ik ben geboren in 1964, dus de tijd van Karl Kochs jeugd was ook de tijd van mijn jeugd. Maar ik ben nooit een hacker geweest. Ik denk dat het de eerste scène was: Karl Koch pakt zijn sleutel en loopt naar zijn auto,'vergezeld' door 'Child In Time'. Vanaf dat moment speelde ik in de film en ik vond hem geweldig. Ik ben ook dol op 'wiskundige trucjes' en 'wiskundige obsessies', net als Karl Koch. Als de Amerikanen deze film gemaakt hadden, zou er een liefdesverhaal geweest zijn en misschien ook een happy end. 23 is een geweldige Europese film.

text_en: I watched this movie because some articles made me curious ... the film is very thrilling and full of sophisticated humor. i felt 15 years younger, it was like leafing through a diary. I was born in 1964 so the time of Karl Koch's youth was the time of my youth, too. I have, however, never been a hacker. I think it was the first scene: Karl Koch takes his key and walks to his car, "accompanied" by "Child In Time". From that beginning I was in the film and I loved it. I also love "mathematic tricks" and "mathematic obsessions", just like Karl Koch. If the Americans would have made this film there would have been a love story and maybe also a happy-end. 23 is a great European film.


text:
In feite zijn er veel rustige Duitse films die het bewijs hebben geleverd dat ze als klassiek kunnen worden beschouwd. In het algemeen zijn dat drama's of komedies, die de kijker vaak voorzien van historische informatie over een bepaalde tijd en een bepaalde streek. Wat echter vaak ontbreekt, is spanning. De Duitse televisie staat vol met goede misdaadverhalen en thrillers, maar deze Genre vind je nauwelijks in de Duitse bioscoop.
Dat is tenminste een van de redenen waarom ik deze film zo mooi vind.
23 laat een opgebrande, intelligente maar onbeminde zoon binnen in zijn geest, die probeerde te ontsnappen aan zijn saaie leven door in opstand te komen tegen zijn dominante vader en de gevestigde orde van het midden van de 80ste. Waar zijn protest meer lijkt op het gedrag van een groep dat gebaseerd is op idealen, verandert zijn intentie tijdens de film volledig en eindigt hij in een computerspionageomgeving die sterk verbonden is met een voortdurende neerwaartse ontwikkeling van zijn geestelijke en lichamelijke conditie.
In één zin: Deze film is een van die films die niet zouden moeten eindigen omdat je meer wilt weten over alles, de hele zaak, zo diep dat je jezelf in de plot zult verplaatsen en die niet wilt verlaten. 23 heeft mijn leven veranderd. Naderhand had ik een andere mening over de werkelijkheid.
Kijk zelf maar.

text_en:
In Fact, there are quiet many German movies which have brought the evidence to establish themselves as classics. In general these movies are dramas or comedies and very often they provide the viewer with historical informations of a certain time and area. However, what is often missing is suspense. Allhough German television is full of good crime stories and thrillers this Genre is hardly found in German cinema.

At least this is one reason why I like this movie so much. 23 allows to enter the mind of a burnt out, intelligent but unloved son, who tried to break out of his boring life by rebelling against his dominant father and the establishment of the mid 80th. Where as his protest uses to be more like coming out of a group behavior which is based on ideals his intention during the movie changes completely and ends up in a computer spy environment heavily connected with a continuous downward development of his mental and physical condition.

In one sentence: This movie is one of those that shouldn't end because you want to know more about everything,the whole thing, so deep you will place yourself into the plot and you don't want to leave it. 23 changed my life. Afterwards, I had another opinion about reality.

Check it out yourself, I extremely recommend this movies


text: Ik vind dit een geweldige film. De focus ligt op de _persoon_ Karl Koch, hoe hij uiteindelijk het personage werd dat hij was, en zeker niet op een andere 'Hacker'-achtige film of een verhaal over de zogenaamde 'KGB-Hack' en hoe zijn groep uiteindelijk werd opgerold. Wat deze film anders maakt dan X-Files is dat hij realistisch is; iedereen kan gemakkelijk reconstrueren hoe Karl Koch begon te geloven in de samenzweringstheorieën die gebaseerd waren op de boeken van Illuminatus <0xE2><0x80><0x93> een geloof dat steeds sterker werd door zijn steeds groter wordende cocaïneverslaving. Dit is ook een film over vriendschap, valse vrienden, en hoe vriendschap en vertrouwen worden opgeofferd aan geld en verslaving.

text_en: I think this is a great movie. It's focus is on the *person* Karl Koch, how he became the character he was in the end, and definitely not another "Hacker"-like movie or a story about the so-called "KGB-Hack" and how his group was finally busted. What makes this movie different from e.g. X-Files is that it is realistic; everyone can easily reconstruct how Karl Koch came to believe in the conspiracy-theories based on the "Illuminatus"-books - A believe that was increasingly strengthened by his ever increasing cocaine addiction. This is also a movie about friendship, false friends, and how friendship and trust are sacrificed to money and addiction.


text: Een intrigerend portret van een jongeman die wegzweeft van de werkelijkheid. En aangezien die jongeman een beroemde hacker was met een ongezonde belangstelling voor samenzweringen, moet de film wel over samenzweringen gaan, toch? Fout. Maar dat is precies wat de advertenties je willen laten denken. Heel slechte marketing voor een heel goede film. En pas op: het kan je tot tranen toe roeren! (Alleen al bij de gedachte aan die pcp in de regen moet ik huilen... _snuif_.)

text_en: An intriguing portrait of a young man drifting away from reality. And since that young man was a famous hacker with an unhealthy interest in conspiracies, the movie has got to be about conspiracies, right? Wrong. But that's exactly what the ads would like you to think. Very bad marketing for a very good movie. And beware: it can bring you to tears!! (Just thinking about that PDP in the rain makes me weep ... *sniff*)


text: '23' is een van de beste Duitse films uit lange tijd. Hij is gebaseerd op het leven van Karl Koch (August Diehl: uitstekend) die een van de beste hackers van zijn tijd was. 23 is het getal van de Vuurwerkers, de leden van een wereldwijd geheim genootschap in het boek 'Illuminatus' van Robert Anton Wilson (die een korte gastrol heeft). Op het hoogtepunt van zijn hacking brak Koch in in de computers van de wapencontroledienst van de Amerikaanse regering en leverde de gegevens aan de KGB. De film is een reis terug naar de jaren tachtig: de koude oorlog, Olof Palme' De film laat de ontwikkeling zien van Karl Koch vanaf zijn tienerjaren tot aan zijn dood, als iemand die ten onder ging aan zijn cocaïnegebruik en de extreme druk die hij ervoer op de raderen van de voedsel- en vredespolitiek. Dit is een heel goede film met heel goede acteurs <0xE2><0x80><0x93> mis hem niet!

text_en: "23" is one of the best german movies for a long time. It is based on the story of the life of Karl Koch (August Diehl: excellent) who was one of the best hackers of his time. 23 is the number of the Illuminators, the members of a worldwide secret society in the book "Illuminatus" by Robert Anton Wilson (who has a short guest appearance). On his high point of hacking Koch broke into the computers of US government arms control and delivered the data to the KGB. The film is a trip back to the 80's: The cold war, Olof Palme's assassination, Gadhaffi and Tschernobyl - most of the viewers will remember those things which dominated policy and influenced the all day life. The film shows the development of Karl Koch from his teenage years to his death as a person destroyed by his cocaine abuse and the extreme pressure he experienced in the wheels of eatern/western policy. This is a very good movie with very good actors-don't miss it!


text: Wat een geweldig jaar heeft de Duitse filmindustrie achter de rug! En '23' maakte er deel van uit... beslist een van de coolste (en ook de meest serieuze) Duitse films van de afgelopen paar jaar. Hoewel het nog steeds wat realisme opoffert voor de spanning, is het waarschijnlijk een van de meest realistische 'hackersfilms' die ooit zijn gemaakt. Ik ben opgegroeid met hetzelfde computergedoe dat Karl Koch in de film gebruikt, dus ik vond het geweldig. Yay!

text_en: What an awesome year the German movie scene has been having! And "23" was part of it... definitely one of the coolest (yet most serious) German movies in the last couple of years. While it still sacrifices some realism for the sake of suspense, it's probably one of the most realistic "hacker movies" ever made. I grew up with the same computing stuff Karl Koch uses in the movie, so I loved it. Yay!


text: Een heel onderhoudende, spannende film uit Duitsland. Als je van de X-Files houdt, zul je deze ook leuk vinden. Er is veel om over na te denken! Ik weet ook zeker dat we de put weer snel in een andere film zullen zien, waar jonge acteurs in spelen.

text_en: A very entertaining suspense movie from Germany. If you love the X-Files you'll like this one too. It gives a lot to think about! I'm also sure we'll see the well playing young actors again soon in another movie.


text: Een fascinerende film. Geweldig verhaal, camera en regie. En een van de beste casts die ik ooit in een film heb gezien. Geweldig werk!

text_en: A fascinating movie. Wonderful story, camera and directing. And one of the most excellent casts I ever saw in any kind of movie. Great work!


text: Hans Christian Schmids '23' toont een niet al te ver verleden, toen het nog mogelijk was om in te breken in de belangrijkste computersystemen van de wereld. En een van die hackers was Karl Koch, een jonge idealist met grote belangstelling voor theorieën over een samenzwering in de wereld. Waarom werd Karl Koch zo paranoïde als hij? Dat is de vraag die ik mezelf stelde nadat ik naar '23' had gekeken. Misschien is het maar beter dat de vraag geen duidelijk antwoord oplevert, want dat zal er niet zijn. Het zou het zaad van zijn vader kunnen zijn, die niet wil proberen hem te begrijpen en die opstandigheid zaait. Of misschien dat Karl zich sterk concentreert op de negatieve kanten van onze samenleving, waarvan hij zich voor het merendeel niet in staat voelt ze te veranderen. De film maakt een opwindende reis naast Karl, en toont ons zijn goede bedoelingen en zijn naïviteit. Dit alles wordt mogelijk gemaakt door de geweldige acteerprestaties van August Diehl en zijn medespelers Fabian Busch, Jan Gregor Kremp en Dieter Landuris.

text_en: Hans Christian Schmid's "23" presents a not too far away time, when it was possible, that some amateurs could break into the world's most important computer systems. And on of those hackers was Karl Koch, a young idealist with big interest in theories about a world conspiracy. Why did Karl Koch become as paranoid as he did? That's the question I asked myself after watching "23". Maybe it's for the better that the question doesn't get a clear answer, because there won't be one. It could be the seed of his father, who is unwilling to try to understand him and causes rebellion. Or maybe that Karl focuses strongly on the negative sides of our society, mostly of them he feels unable to change. The movie makes an exciting journey alongside Karl, showing us his good intentions and his naivety. This all becomes possible with the great acting of August Diehl and his co-stars Fabian Busch, Jan Gregor Kremp and Dieter Landuris.


text: De premisse van deze film is dat de jonge hacker Karl Koch, die in opstand komt tegen zijn conservatieve vader en zich bezighoudt met de ingewikkelde complottheorieën uit het boek 'Illuminati', wordt gestrikt door twee louche dealers die hem ervan overtuigen dat het, aangezien alle informatie voor iedereen beschikbaar zou moeten zijn, absoluut noodzakelijk is om computerspionage te gaan doen voor de Sowiet-Unie. Vergezeld van zijn vriend David ontwikkelt deze onderneming zich tot een gedrogeerde en paranoïde onderneming. Naar mijn mening geeft de film een aardig beeld van wat er in deze periode in de Duitse geschiedenis moet zijn gebeurd, terwijl hij tegelijkertijd een blik biedt op het vroege hacken. Maar de samenzweringstheorie krijgt de zwaarste druk te verduren, in combinatie met de twee jongens die zich laten meeslepen door de pure opwinding van hun'revolutionaire' activiteiten <0xE2><0x80><0x93> en hun neuzen vol coke. Toegegeven, het lijkt nauwelijks geloofwaardig dat dit gebaseerd zou zijn op een waar gebeurd verhaal. Maar een van de recensies die hier aan de orde kwamen, beschuldigde de acteurs ervan 'theatraal' te zijn. Hoewel ze misschien niet op het niveau van de academie zouden presteren, vond ik toch dat iedereen zich redelijk eerlijk gedroeg.

text_en: The premise of this film is that late teen hacker Karl Koch, rebelling against his conservative(step)father and concerned with the complex conspiracy theories laid out in the novel "Illuminati", gets drawn in by two dodgy dealers that convince him that, as all info should be available to everybody, it would be absolutely consequential to conduct computer-espionage for the Sowiet Union. Accompanied by his friend David, this enterprise develops into a drugged and paranoid trip. In my opinion, the film renders quite a nice picture of what must have been the atmosphere during this period in German history, at the same time allowing a look back at early hacking. Conspiracy theory, though, is given the heaviest stress, in combination with the two youths getting carried away by the sheer excitement of their 'revolutionary' activities - and noses full of coke. Admittedly, it seems hardly believable this would be based on a true story. One of the reviews featured here, though, accused the actors of being to 'theatrical'. Although they might not perform on an academy-award-winning level, I rather thought everybody was acting pretty fairly.


text: Dit is echt een film die je met je meesleept. Het is duidelijk een reconstructie van de jeugd van Hagbard, een jonge Duitse hacker in de jaren tachtig. Deze film doet me zo sterk denken aan mijn eigen jeugd, en aan de acteerprestaties van August Diehl (Karl Koch) dat mijn vrouw en ik hem nu voor de derde keer moesten zien.<br />Lees Clifford Stolls boek The Cockoo's Egg. Inside the World of Computer Espionage om de film vanuit Amerikaans perspectief te zien. Je zult sommige scènes beter begrijpen, bijvoorbeeld waar de cijfersalade vandaan komt op het computerscherm in de telefooncel.

text_en:
This is one very dragging along piece of film. It clearly reconstructs the youth of Hagbard, a young German hacker in the eighties. This film reminds me of so much of my own youth, and August Diehl's (Karl Koch) acting is perfect, that me and my wife now had to see it for the third time.

Read Clifford Stoll's book "The Cockoo's Egg. Inside the World of Computer Espionage" to see the movie from the American view. You will understand some scenes better, for example where the number salad comes from on the computer screen in the phone booth.


text: Ik vond _Lola rennt_ echt goed, maar _23_ vond ik geweldig. De plot is fascinerend, de muziek is geweldig, de cast is fantastisch. Terwijl je het verhaal vertelt, neemt de film je mee terug naar de jaren tachtig. August Diehl als Karl Koch levert een uitmuntende prestatie. Als je _23_ hebt gezien, vraag je je af of er echt een internationale samenzwering aan de gang is. Bijna elke keer dat je dit getal hoort of ziet, denk je: stel dat het waar is? A must see. 10 punten.

text_en: I really liked "Lola rennt", but I loved "23". The plot is fascinating, the music is great, the cast is gorgeous. While telling the story, the movie takes you back into the 80s. August Diehl as Karl Koch does an outstanding performance. After watching "23", you'll ask yourself if there is really an international conspiracy going on. Nearly every time you hear or see this number, you'll think "What if it was true?". A must see. 10 points.


text: Dat heb ik op ons plaatselijke filmfestival gezien. Lijkt qua stijl en presentatie erg sterk beïnvloed te zijn door het Engelse Trainspotting <0xE2><0x80><0x93> de hoofdrolspeler heeft een kort kapsel, een atletische bouw, een overdosis aan scènes, enz. Toch kan de hoofdrolspeler Ewan McGregor het nakijken geven op de toneelafdeling. Natuurlijk is het verhaal heel anders dan Trainspotting.<br />Goed geconstrueerd en ontwikkeld verhaal. Je voelt de toenemende paranoïde houding van de hoofdpersoon en het uiteindelijke verlies van controle naarmate de omstandigheden en gebeurtenissen te groot voor hem worden. Was er werkelijk zo'n personage in het echte leven? Arme kerel.

text_en:
Saw this at our local film festival. Feels very heavily influenced in terms of style and presentation by Britain's Trainspotting - the main protagonist haircut, cachetic physique, overdose scenes, etc. Still, the lead can give Ewan McGregor a run for his money in the acting department. Of course, the story is completely different from Trainspotting.

Well constructed and developed story. One can feel the main character's escalating paranoid and eventual loss of control as circumstances and events got too big for him to handle. Was there really such a character in real life? Poor chap.


text:
Voor veel kijkers werd deze film bedorven door de reclame, die een film liet zien vol gespioneer, hacken en grote mysteries.
Ja. Grote mysteries.
Links is er een. Hoe raakt een slimme jongen het contact met de 'werkelijkheid' kwijt, wat dat ook mag betekenen? Het is goed dat deze film maar een laag budget had, dat maakt het mogelijk om de kleinste verandering in het acteerwerk te herkennen.
Eenvoudige plot, overdonderend acteerwerk, financiële flop, gewoon een geweldige film.
Duimen omhoog en 10 punten.

text_en:
For many viewers this film was spoilt by advertising, that showed a movie full of spying, hacking and big mysteries.

Yes. Big mysteries.

Left is one. How does a pretty smart guy lose contact to the "Reality", whatever that is meant? It is good, that this movie only had a low budget, that makes it possible to recognize the smallest change in acting.

Simple plot, overwhelming acting, financial flop, just a terrific film.

Thumbs up and 10 points


text: Een typische Duitse film met een stel ongetalenteerde acteurs die nooit hebben geleerd hoe ze in een film moeten spelen, maar alles op toneel hebben geleerd. Maar er is een verschil tussen film en theater. Ik wilde dat Duitse acteurs dat eindelijk leerden. Ik kan nauwelijks geloven dat dit gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, maar als zij het zeggen, moet het wel waar zijn.<br />Rating: 2/10.

text_en:
A typical German movie with a bunch of untalented actors that sure never studied how to play in a movie, but learned everything on theatre stages. But there is a difference between movie and theatre. I wished German actors finally learned about that. I can hardly believe this is based on a true story, but if they say so it must be true.

Rating: 2 / 10


text:
'Sub Zero' is heel vermakelijk. Het is een rare draai aan 'Cliffhanger'. Het verhaal gaat over zes klimmers die een bom op een berg onschadelijk moeten maken. De bom ziet eruit als de kubus van een rubik. Als hij afgaat, zal hij de wereld vernietigen.
Je kijkt niet naar een film van Jim Wynorski (de schuilnaam deze keer is Jay Andrews) en je verwacht een meesterwerk.

Het acteerwerk is bovengemiddeld voor dit soort films, de opvallendste rollen zijn die van Linden Ashby en Nia Peeples. De cast lijkt zich te vermaken met het script. De special effects zijn niet geweldig, maar wat maakt het uit.
Uiteindelijk: als je wilt lachen en op het puntje van je stoel wilt zitten, dan kan dat. Wat kon er misgaan met 'Sub Zero'?

text_en:
"Sub Zero" is very entertaining. It's a silly spin on "Cliffhanger". The plot is about six climbers who have to deactivate a bomb on a mountain. The bomb looks like a rubik's cube. If it goes off it will destroy the world.

You don't watch a Jim Wynorski movie (the alias this time is Jay Andrews) and expect a masterpiece.

The acting is above-average for this type of film, the performances that stand out are Linden Ashby and Nia Peeples. The cast looks like they are having fun with the script. The special effects aren't the greatest, but who cares.

In the end: If you want to laugh and be on the edge of your seat, you can't go wrong with "Sub Zero".


text:
Moeilijk voor te stellen waarom een groep mensen bij elkaar zou komen om dit te produceren. Ik keek er alleen maar naar op pay-per-view. Ik was in de stemming voor een 'thriller', en de meest bekwame ambachtsman die bij deze productie betrokken was, was degene die ervoor zorgde dat de trailer eruitzag alsof er een redelijke film in zat. Zo nu en dan kijk ik graag naar 'ruftige' films, zoals de willekeurige ramp bij de luchtvaartmaatschappij... De films waarin iemand die bang is om te vliegen het vliegtuig met één vleugel, zonder wielen, aan de grond zet en de bemanning sterft nadat ze koffie hebben gedronken met een afgewezen minnaar, terwijl harteloze bazen het beroerde onderhoudsschema van het vliegtuig verdoezelen.
Maar... dit niet... Een andere commentaarstem wijst op alle tekortkomingen van bergbeklimmen. De wetenschap is net zo achterlijk, de technologie nog erger en het politieke scenario is nog erger... Dus de VN hebben toestemming gegeven voor de aanleg van een satellietnetwerk, dat allemaal wordt bestuurd door een afstandsbediening met een bereik van 4 inch, die wordt bewaakt door misschien wel 3 man...
Misschien heb ik in mijn leven wel een slechtere film gezien... Maar op dit moment kan ik er geen bedenken.

text_en:
Hard to imagine why a group of people would assemble to produce this. I just watched it on Pay Per View. I was in the mood for a "thriller", and the most skilled artisan involved in this production was the one who made the trailer look like it referenced a passable film. I do occasionally like to watch "rubbish" films, like the random Airline disaster... The ones where someone with the fear of flying lands the airplane with one wing, no wheels and after all the crew die after all drinking coffee spiked by a scorned lover, while callous Corporate overlords cover up the shoddy maintenance schedule of the aircraft.

But... not this...

Another commenter points out all the flaws relating to mountain climbing. The science is just as daft, the technology even worse and the political scenario's take the biscuit... So the UN sanction the creation of a doomsday satellite network, all controlled by one 4 inch remote control device thats guarded by, maybe 3 guys...

I may have seen a worse movie in my life... But I cant think of one, right now.


text:
SPOILERS: ALS JE DE PLAATS VAN DIT GOD AWFUL FILM NIET WILT WETEN, DAN LEES JE HET NIET.
Na 11 september gaf Nato toestemming voor de geheime lancering van EMP Laser-satellieten die bedoeld waren als wapen (vergeten waarvoor), maar ze hebben niet goed gewerkt en over een korte (maar onbekende oorzaak die ik vergeten ben) periode gaan ze allemaal uit, wat de vernietiging van alle elektrische apparaten op de planeet tot gevolg zal hebben en de wereld terug zal sturen naar het Stenen Tijdperk. Ze kunnen de satellieten niet neerschieten omdat ze ontworpen zijn om alles wat op een kilometer afstand in hun baan komt te EMP-en. Dus de enige manier om het tegen te houden is door ze uit te zetten bij de 'Cube' op K2. s terroristen (Russische Terroristen O) een van de klimmers is op mysterieuze wijze om het leven gekomen dus de leider heeft zijn oude klimvriend gevraagd zich bij hen aan te sluiten die nu een monnik is en de leider heeft tijdens een klim een vriend verloren.
Het is slap, het is flauwekul maar als het op tv is dan is het beter dan elke 5 minuten naar een of andere flauwekul kijken met elke 5 minuten een reclameboodschap (als het in Amerika is) of als je thuiskomt uit de zesde klas en ziet dat er niets op tv is wat je niet al minstens 17 keer hebt gezien en je enige hoop is, ik kniel en bid, flauwekul van tv-films op het sci-fi-kanaal.

text_en:
SPOILERS: IF YOU DON'T WANT TO KNOW THE PLOT OF THIS GOD AWFUL FILM THEN DON'T READ.

After September 11; Nato sanctioned the secret launch of EMP Laser satellites designed to be used as a weapon (forgot the purpose) but they've malfunctioned and in a short (but unknown cause I'm forgotten) period of time they're all going to go off which will cause the destruction of every electrical device on the planet and sent the world back to the stone age. They can't shoot down the satellites cause they're designed to EMP anything that enters a mile of its orbit. So the only way to stop it is by turning it off at the 'Cube' on K2.

Obviously there's terrorists (Russian Terrorsits :O) dodgy Russian's, one of the climbing team has mysteriously been killed so the leader has asked his old climbing friend to join them who is now a monk after him and the leader lost a friend on a climb.

It's lame, it's crap but if its on TV beats watching some other crap with adverts every 5 minutes (if in America) or if you come home from 6th Form to find there is nothing on you haven't already seen at least 17 times and your only hope is, I kneel and pray, crap TV Movies on the Sci Fi Channel.


text:
Oké, er is al veel gezegd over de belachelijke plot; een totaal gebrek aan research, rekwisieten uit winkelcentra en algehele volslagen onwetendheid in elk facet van deze film. Kennelijk was het gericht met minachting voor de intelligentie van het publiek. Het is al eerder bij me opgekomen dat deze hele film een misvormde kopie zou kunnen zijn van alle eerdere slechte films, maar nee - ze lijken hun poging serieus te hebben genomen. Hoewel het me een raadsel is hoe iemand kon denken dat mensen de continuïteit van de fouten niet zouden opmerken (bijv. rood touw/blauw touw, asfalt buiten het geschutstation op de bergtop, nissenhutten die plotseling van vorm veranderen, enz.). Maar de kroon op mijn werk was:

Denken de producenten echt dat er dennenbomen op de top van K2 staan?

text_en:
OK, much has already been said about the ridiculous plot; total lack of research, shopping mall props and general total ignorance exhibited within every facet of this film. Evidently it was directed with contempt for the audience's intelligence. It did occur to me early on that this whole film might be a mis-packaged spoof of all the bad films that went before, but no - they appear to have been serious in their attempt. Although how anyone could think people would not notice the continuity errors (e.g. red rope/blue rope, tarmac outside the mountain-top gun station, Nissen huts suddenly changing shape, etc etc) is beyond me.

But the crowning glory for me was:

Do the producers really think that there are pine trees at the summit of K2?


text: Dit is de moeite van het zien waard, al was het alleen maar om een basis te hebben om alle andere films te beoordelen. Het ergst van alles? Waarschijnlijk niet. Lachend, schokkend afschuwelijk? Beslist. Ik geneerde me voor de acteurs in de film, die willekeurig uit een Greyhound-terminal moeten zijn gerekruteerd. Ik geneerde me ook voor de film _Vertical Limit_, die, hoewel het op zich ook een vreselijke film is, in feite een poging heeft gedaan en enige amusementswaarde heeft, waaronder een paar point-break-squire oneliners. _Sub Zero_ haalde bijna alle actiescènes en bergscènes uit _Vertical Limit_. Als ik 'tilt' zeg, bedoel ik niet dat ze ideeën hebben geleend, maar dat ze de film hebben bewerkt. Een ander schreef dat een van de scènes eruitzag als een snl-filmpje, en ik ben het met hem eens. Sub-Nul is zo zielig dat het bijna vermakelijk is.

text_en: This is worth seeing, if only to provide a floor for rating all other movies. Worst of all time? Probably not. laughingly, shockingly horrible? Definitely. I was embarrassed for the actors in the movie, who must have been randomly recruited from a Greyhound terminal. I was also embarrassed for the movie Vertical Limit, which, though it is also a terrible movie in it's own right, actually made an effort, and has some entertainment value including a couple of Point Break-esquire one-liners. Sub Zero lifted almost all of it's action sequences and mountain scenes from Vertical Limit. When I say lifted, I don't mean they borrowed ideas, but rather cut-and-pasted footage. Another person wrote that one scene looked like an SNL skit, and I agree. Sub Zero is so pathetic, it is almost entertaining. But not quite.


text: Ja, deze film was echt zielig. Zoals een andere kijker opmerkte, deed de berg het uitstekend. Afgezien daarvan was het g<0xC3><0xAA>nant. Verschrikkelijke en inconsequente Russische accenten, om nog maar te zwijgen van de stereotiepe beeldspraak. Een arts die de diagnose 'interne bloedingen' kan stellen door de buitenkant van de parka van een gewonde klimmer aan te raken. De vrouwelijke Russische klimmer ziet eruit alsof ze een spijkerbroek draagt. De onmogelijk onwaarschijnlijke positie van de kubus. De laatste klim met de kubus <0xE2><0x80><0x93> waar houdt hij zich aan vast? Het is zo duidelijk gefilmd, met hen die horizontaal liggen. Vliegeffecten die eruitzien als een SNL-skit.<br />Toch was het best leuk om te zien hoe dit treinongeluk van een film nog erger zou worden.

text_en:
Yes, this movie was truly pathetic. As another viewer points out, the mountain did an excellent job. Other than that, embarrassing. Terrible and inconsistent Russian accents, not to mention offensive stereotyping. A doctor who can diagnose "internal hemorrhaging" by touching the outside of an injured climber's parka. The female Russian climber actually looks like she is wearing jeans. The impossibly implausible position of the cube. The RIDICULOUS final climb with the cube--what is he holding on to? It is so clearly shot with them lying down horizontally. Flying effects that looked like a SNL skit.

Nevertheless, it was still rather fun to watch how this train wreck of a movie would get worse.


text:
Dit is de voornaamste reden waarom schrijvers, regisseurs en producenten professionals in de arm moeten nemen en technische adviseurs moeten inhuren.
Gaat het erom rotzooi te pompen voor de almachtige dollar, zonder realisme? Een kind van 10 leert genoeg over wetenschap en 'weet hoe' om zijn hoofd te schudden over de slechte richting, realisme en wetenschap.
<0xE2><0x80><0xA2> **EMP** <0xE2><0x80><0x93> blaast geen dingen op... _lol_ terug naar school <0xE2><0x80><0x93> _Leren over militair protocol_ <0xE2><0x80><0x93> dit is een grap. <0xE2><0x80><0x93> De bergbeklimmerstechnieken die door de acteur werden gedemonstreerd, gaven blijk van een opzettelijke minachting voor nauwkeurigheid.
<0xE2><0x80><0x93> Ik ben het spuugzat dat 'de machthebbers' alleen maar rotzooi produceren omwille van een verhaal om op tv te brengen. Probeer er meer moeite voor te doen...
Leer iets van Ridley Scott...

text_en:
This is the main reason why writers, directors and producers need to consult professionals and the need to hire technical advisors.

Is it about pumping out crap for the almighty dollar with no realism? A 10 year old learns enough science and "know how" to shake their heads at the bad direction, realism and science.

*EMP - does not blow things up...lol go back to school *Learn military protocol - this is a joke. *The rock climbing techniques demonstrated by the actor demonstrated a willful disregard for accuracy.

I am sick and tired of "the powers that be" producing crap just for the sake of a story to put on TV.

Put more effort into it-

Learn something from Ridley Scott...


text:
Er komen drie soldaten terug uit Irak; een Tim Robbins van een jaar of 40 die er voorgoed uit is en de jonge Michael Pena en Rachel McAdams met dertig dagen verlof. Ieder van hen heeft zijn eigen probleem waar ze aan het begin van de film mee te maken krijgen. Robbins komt thuis bij een vrouw die wil scheiden en een zoon die 20.000 dollar nodig heeft om te studeren, Pena heeft een wond opgelopen waardoor hij impotent is geworden en McAdams is haar vriend kwijtgeraakt en wil zijn familie vinden om zijn gitaar terug te geven en bij hen te gaan wonen omdat ze geen enkele band meer heeft met haar eigen familie. Het lijkt een film te zijn die is gemaakt voor de voor de hand liggende ups en downs, maar hij slaagt er toch in om heel origineel en verfrissend te zijn. In plaats van een film te zijn die alleen maar gaat over het oplossen van individuele situaties, is hij veel zorgelozer en gaat hij veel meer over deze drie mensen die gewoon van het leven genieten en elkaar blij maken.
Natuurlijk zijn er veel verschillende haltes op weg naar hun uiteindelijke bestemming om ons een paar situaties te geven waarin ze in de echte wereld met elkaar in contact komen, maar elke halte is weer leuk en we krijgen bij elke halte wat meer diepgang over de personages. Alle personages zien er goed uit en voelen niet aan als de zoveelste herhaling van stereotypen die we al zo vaak hebben gezien. Een van de dingen die me echt verrasten was dat toen er een beetje romantiek opbloeide tussen Pena en McAdams, ik niet met mijn ogen rolde zoals ik had verwacht, maar in plaats daarvan glimlachte en genoot van het flirten tussen die twee op een niet-typische manier. En tijdens de hele film worden we getrakteerd op drie sterke optredens van drie goede acteurs.
De echte ster is Rachel McAdams, die volgens mij een Oscar waardig is. Ze blijft de hele tijd lachen en steelt elke scène met haar heldere ogen en zuidelijke accent, maar je kunt zien dat er onder de oppervlakte echte emotie schuilgaat. Ze is een meisje dat alle reden heeft om het leven met woede te haten, maar ze blijft optimistisch en probeert de mensen om haar heen net zo van het leven te laten genieten als zij. Eén scène in het bijzonder, wanneer ze eindelijk de familie van haar gesneuvelde vriend ontmoet, is een demonstratie van wat een buitengewone actrice ze is. Dit is verreweg haar beste voorstelling, en beslist een van de beste van het jaar. De Geluksvogels is een verhaal dat voor de hand lag en clichématig was, maar dat uiteindelijk precies het tegenovergestelde bleek te zijn: een verfrissend en zeer goed geacteerd verhaal dat ik liever niet vergeten had willen zien tijdens het prijzenseizoen.

text_en:
Three soldiers are home from Iraq; a 40-ish Tim Robbins out for good and the young Michael Pena and Rachel McAdams on a thirty day leave. Each has their own problem that they are faced with at the beginning of the film. Robbins comes home to a wife who wants a divorce and a son who needs $20,000 for college, Pena suffered a wound that has made him impotent and McAdams lost her friend and wants to find his family in order to return his guitar and live with them since she's lost any ties with her own. Think every problem is going to be solved in a little bow by the end? Well, you'd be right. Think that it's going to really typical and schmaltzy? Not so much on that one. It seems like a film that's made for the obvious ups and downs throughout but it actually manages to be quite original and refreshing. Instead of feeling like a film that's just about resolving the individual situations, it's a lot more carefree and a lot more about these three people simply enjoying life together and keeping one another joyful.

Of course there are many different stops on the way to their ultimate destinations in order to give us some situations of them interacting in the real world, but each one is a lot of fun and we gain a little more depth to the characters at each stop. All of the characters are well-fleshed out and don't feel like just another retread of stereotypes we've seen over and over again. One of the things that really surprised me is that when a little romance starts to bloom between Pena and McAdams, I didn't roll my eyes like I would have expected but instead I smiled and enjoyed watching this flirtation grow between the two of them in a non-typical way. And all the way through we are treated to three strong performances from three solid actors.

The real star is Rachel McAdams, who I'd say is Oscar-worthy. She keeps the laughs coming all the way through and steals every single scene with her bright eyes and southern drawl, but you can tell that there is real emotion brimming just under the surface. She's a girl who has every reason to hate life with a fury, but she remains optimistic and tries to get those around her to enjoy living just as much as she does. One scene in particular, when she finally meets the family of her fallen friend, is a showcase for what an extraordinary actress she is. This is her best performance by a long shot, and definitely one of the best of the year. The Lucky Ones is something that could have been obvious and clichéd, but ended up being just the opposite; a refreshing and very well-acted story that I wish wasn't destined to be forgotten come awards season.


text: Nadat ze zijn hersteld van hun verwondingen tijdens de oorlog in Irak, worden drie soldaten teruggestuurd naar de Verenigde Staten. Sergeant T.K. Poole (Michael Pena) en sergeant Colee Dunn (Rachel McAdams) krijgen dertig dagen verlof en sergeant Fred Cheever (Tim Robbins) gaat met pensioen. De drie soldaten hebben nu een nieuwe missie. T.K. gaat naar huis om zijn verloofde te bezoeken, Colee brengt een gitaar terug naar de familie van de man die haar leven heeft gered, en Fred gaat naar huis, naar zijn vrouw in St. Louis. Als ze op JFK Airport in New York aankomen, zijn alle gevechten afgelast vanwege een stroomstoring. De drie besluiten een busje te huren en naar St. Louis te rijden, en als ze daar eenmaal zijn, gaat T.K. en Colee kan het vliegtuig naar Las Vegas nemen. Wat begon als een korte vlucht van 14 uur, wordt een reis door Amerika. Onderweg raken de drie soldaten die elkaar net op JFK hebben ontmoet, goede vrienden.<br />(Mijn Commentaar) Dit is een human interest-verhaal dat de intermenselijke aspecten van de oorlog verkent die onze soldaten hebben, vooral degenen die gewond raken als ze naar huis terugkeren. We leren de valkuilen van de terugkeer naar dit land, waar onze soldaten alleen maar een symbolisch 'Dank U' van het publiek krijgen. We zien ook hoe drie soldaten zich aaneensluiten en in zekere zin een gezin worden dat voor elkaar zorgt. De film besteedt zoveel tijd aan de karakterontwikkeling van elke soldaat dat we van elke soldaat gaan houden, en je zou het niet erg vinden om ze tot je vrienden te maken. Hun tocht door het landschap is vol dwaze tegenslagen die gedenkwaardig zijn. De film is voor het grootste deel tot op zekere hoogte serieus, maar het is ook een komedie. Ik denk dat deze kleine film een van die slaperfilms zal zijn die het publiek leuk zal vinden, en het zou een hit kunnen worden.

text_en:
(Synopsis) After recovering from their wounds in the Iraq War, three soldiers are sent back to the United States. Sgt. T.K. Poole (Michael Pena) and Pvt. Colee Dunn (Rachel McAdams) are given a 30-day leave, and Sgt. Fred Cheever (Tim Robbins) is retiring. The three soldiers now have a new mission. T.K is going home to visit his fiancée, Colee is going to return a guitar to the family of the man who saved her life, and Fred is going home to his wife in St. Louis. When they arrive at JFK Airport in New York, all fights have been canceled, because of a blackout. The three decide to rent a van and drive to St. Louis, and once there, T.K. and Colee can catch a plane to Las Vegas. What started out to be a short 14 hour trip ends up being a journey across America. Along the way, the three soldiers who had just met at JFK, become close friends.

(My Comment) This is a human interest story that explores the interpersonal aspects that war has on our soldiers, especially the ones who are injured as they return home. We learn the pitfalls of returning to this country where our soldiers are only given a token "Thank You" platitude from the public. We also see how three soldiers band together, and become in a sense a family taking care of one another. The film gives enough time in the character development of each soldier that we begin to like each soldier, and you wouldn't mind making them your friends. Their cross-county road trip is full of foolish misadventures that are memorable. For the most part, the film is serious to a point, yet it is also a comedy. I believe this small film will be one of those sleeper movies that the public will like, and it could be a hit. (QED International, Run Time 1:55, Rated R) (8/10)


text:
Drie soldaten die in Irak geen levensbedreigende verwondingen hebben opgelopen, zitten samen in een vliegtuig naar New York. Twee van hen hebben dertig dagen verlof, terwijl de ander zijn tijd heeft uitgediend en op weg naar huis is. Vanwege een stroomstoring zijn alle vluchten vanuit New York geannuleerd. De drie spreken af om samen een auto te huren om de reis naar hun bestemming voort te zetten. Zo begint een reis die, met zijn portie komische gebeurtenissen, uiterst dramatisch begint.
Fred Cheaver is de vaderfiguur van de drie <0xE2><0x80><0x93> een man die nooit echt had verwacht dat hij in het leger iets anders zou doen dan zijn dienstplicht vervullen. Hij is blij dat hij van het hele geval af is en is op weg naar huis, naar zijn vrouw en zoon. De twee jonge soldaten die Fred vergezellen zijn Colee Dunn en T.K. Poole. Colee is een onschuldig meisje met heldere ogen dat op een missie is voor een gevallen kameraad die haar leven heeft gered. T.K. is een echte soldaat uit een familie van soldaten die van plan is carrière te maken in het leger en hogerop te komen in de hiërarchie.
Terwijl Freds queeste is om terug te keren naar zijn vrouw en zoon, is het doel van Colee en T.K. om twee totaal verschillende redenen naar Las Vegas te reizen. Colee wil de dierbare gitaar van haar dode kameraad aan zijn familie teruggeven. De reden is een beetje mysterieus, maar we weten dat het op de een of andere manier te maken heeft met zijn verwonding, waardoor hij tijdelijk impotent is geworden.
Zoals bij alle reisfilms leiden de ervaringen en interacties van deze drie tot conclusies die zij noch de kijkers hadden verwacht.
In tegenstelling tot de meeste films over veteranen die terugkeren van de gruwelen van de oorlog, zit deze film niet vol duistere angsten <0xE2><0x80><0x93> om niet te zeggen dat de personages niet goed in hun vel zitten en niet echt zijn. Deze drie zijn echte mensen met echte problemen, maar hun vertolkingen zijn niet zwaarwichtig.
Tijdens deze film kan de kijker genieten van het werk van drie uitstekende acteurs. Tim Robbins geeft zijn gebruikelijke mooie, ingehouden voorstelling als de oudere man die met een paar totaal onverwachte wendingen van het lot te maken krijgt. Rachel McAdams geeft Colee een sympathieke onschuld, maar onthult ook een paar duistere kanten van haar karakter. Michael Pedea is heel, heel goed als de macho met een hart die alleen maar een goede soldaat wil zijn. Het is een ware traktatie om te zien hoe deze drie met elkaar omgaan.
Sommigen vinden de manier waarop het onderwerp van deze film wordt behandeld misschien te luchtig, maar het heeft een tederheid die oprecht klinkt. Het is zeker de moeite waard om naar te kijken.

text_en:
Three soldiers who have received non life threatening wounds in Iraq are together on a plane to New York. Two of them are on thirty day leaves while the other has served his time and is on his way home. Due to a power outage, all flights out of New York have been canceled. The three agree to rent a car together in order to continue the trip to their destinations. Thus begins a road trip that is highly dramatic with its share of comic events.

Fred Cheaver is the middle aged father figure of the three - a man who never really expected to do anything in the army except serve his domestic reserve duty. He is glad to be rid of the whole thing and is headed home to his wife and son. The two young soldiers who accompany Fred are Colee Dunn and T.K. Poole. Colee is a bright-eyed innocent who is on a mission for a fallen comrade who saved her life. T.K. is a no nonsense soldier from a family of soldiers who plans to make the army his career and move up the chain of command.

Whereas, Fred's quest is to return home to wife and son, Colee's and T.K.'s goals are to travel to Las Vegas for two entirely different reasons. Colee wants to return her dead comrade's treasured guitar to his family. T.K.'s reason is somewhat mysterious, but we know it is related in some way to his injury that has left him temporarily impotent.

As with all road trip films, the experiences and interactions of these three lead to conclusions not expected by them or the viewers.

Unlike most films featuring vets returning from the horrors of war, this film is not filled with dark angst - not to say the characters are not well-fleshed and genuine. These three are real people with real problems, but their depictions are not heavy-handed.

During this film, the viewer gets to enjoy the work of three excellent actors. Tim Robbins gives his usual fine, understated performance as the older man facing some totally unexpected twists of fate. Rachel McAdams gives Colee a likable innocence but also reveals some darker layers of her character. Michael Peña is very, very good as the macho guy with a heart who only wants to be a good soldier. Watching these three interact is a real treat.

Some may consider the treatment of the subject matter of this film too light handed, but it has a gentleness that rings true. It is surely worth watching.


text:
De onconventionele, eigenzinnige, dramatische film van Neil Burger is een triomf. Hij slaagt in alle aspecten, van de technische aspecten tot het acteerwerk, ik kan er geen enkel negatief aspect aan ontdekken. Burger treuzelt niet, hij gaat meteen tot de kern van zijn onderwerp en geeft elk van de drie personages (McAdams, Pena en Robbins) een redelijke tijd om zich te ontwikkelen en uiteindelijk ga je ze echt aardig vinden... heel aardig. Vooral McAdams, maar daarover later meer. Het script is strak, de chemie tussen de drie hoofdpersonen lijkt niet geforceerd, de film dwingt je niet om ze aardig te vinden op het moment dat de film begint, maar in plaats daarvan zullen deze kleurrijke personages geleidelijk aan in je groeien.
Tim Robbins, een van mijn favoriete acteurs, stelt niet teleur. In 2008 heb ik hem in twee films gezien, waarvan de andere _The City of Ember_ was. En zolang een film Tim Robbins in de hoofdrol heeft, ben ik verkocht. Daarom heb ik de film in de eerste plaats bekeken. Michael Pena, ook een geweldige vent, straalt een goede uitstraling naar de film toe, en als je eenmaal weet wat zijn personage dwarszit, kun je niet anders dan lachen om hoe eenzijdig en belachelijk zijn probleem is. Pena geeft een van zijn beste optredens op het witte doek. En Rachel McAdams, het mooiste meisje van het bal, de ster van de show, geeft een eigenzinnige, energieke en vreugdevolle vertolking van een beminnelijke zuiderling, en ik kan...' Het doet me denken aan een ander eigenzinnig, levendig en vrolijk personage, Amelie. Ze zorgt ervoor dat het lachen haar niet in de steek laat en steelt elke scène waarin ze voorkomt. Ze geeft het personage zo'n diepte dat je, als het door een minder getalenteerd persoon was gespeeld, zou kunnen denken dat het maar één dimensie heeft. Beslist een onderschatte prestatie voor 2008.
Zeer aanbevolen.

text_en:
Neil Burger's offbeat, quirky, dramatic movie is a triumph. It succeeds in all the aspects, from the technical parts to the acting, I can't find a single negative thing about it. Burger doesn't dilly-dally around, he went straight to the point of his subject, giving a fair amount of time for each of the three characters (McAdams, Pena and Robbins) to develop and eventually you can't help but really like them...a lot. Especially McAdams but more on that later. The script is tightly wound, the chemistry between the three protagonists doesn't seem forced, the movie doesn't force you to like them the moment the movie starts but instead, these colorful characters will gradually grow on you.

Tim Robbins, one of my favorite actors, doesn't disappoint. 2008, I have seen him in two movies the other one being The City of Ember. And as long as a movie has Tim Robbins in it, I'm sold. That's why I watched the movie in the first place. Michael Pena, another great guy, gives off a good vibe towards the movie and once you know what's been bothering his character, you can't help but laugh at how one-sided and ridiculous his problem is. Pena gives one of his greatest performance on screen. And of course, the belle of the ball, the star of the show, Rachel McAdams gives a quirky, zesty and joyful performance as a lovable Southerner and I can't help but be reminded of another quirky, zesty and joyful character, Amelie. She just keeps the laughs rolling in and steal every scene she's in. She gives the character such depth that one might come off as one dimensional had it been portrayed by a lesser talent. Definitely an underrated performance for 2008.

Highly recommended.


text: Ik had nog nooit van 'The Lucky Ones' van Neil Burger gehoord, tot een vriend het me aanbeval nadat ik het op een vlucht naar Australië had gezien. Het werd vorig jaar in de bioscopen in de Verenigde Staten uitgebracht en werd teruggetrokken nadat het in de openingsweek een schamele 267.000 dollar had opgebracht. Dat is verdomd jammer, want wat we hier hebben is de eerste grote film over de oorlog in Irak. Drie soldaten keren met verlof terug naar de Verenigde Staten en eindigen door omstandigheden op een autoreis naar Las Vegas. Michael Pena is een verwaande sergeant met een wond in zijn mannelijkheid, die worstelt om in het reine te komen met hoe zijn Verloofde zal reageren op zijn impotentie. Tim Robbins is een veteraan die het geld bij elkaar probeert te krijgen om zijn zoon naar de universiteit te sturen en zo te voorkomen dat hij dienst neemt. Maar de uitmuntende prestatie, en heel waarschijnlijk ook de uitmuntende prestatie van het afgelopen jaar, komt van Rachel McAdams als een naïeve soldaat die de gitaar van haar dode vriendje aan zijn familie teruggeeft. Haar beurt is veel beter dan alles wat Oscar dit jaar heeft genomineerd en waarschijnlijk de beste van een Amerikaanse actrice sinds Hilary Swank in Million Dollar Baby. Het sterkste punt van de film is het ontbreken van een 'boodschap'. Pro- of antioorlog, je zult je eigen standpunt hier vinden en Burger is subtiel genoeg om je dat voorrecht te gunnen. Ik zal het niet verklappen, maar deze film heeft een geweldig dubbelzinnig einde in de stijl van de jaren zeventig, precies zoals ik ze graag zie. Het is altijd een goed teken als een film eindigt en je zou willen dat je meer van de personages kon zien, en het is een maar al te zeldzame gebeurtenis in de moderne filmwereld. Want deze Burger en zijn cast zouden toegejuicht moeten worden.

text_en: I'd never heard of Neil Burger's "The Lucky Ones" until a friend recommended it to me after catching it on a flight to Australia. Released in theatres stateside last year, it was pulled after making a paltry $267,000 in its opening week. This is a hell of a shame as what we have here is the first great movie about the Iraq war. Three soldiers return to the states on leave and through circumstances end up on a road trip to Vegas. Michael Pena is a cocky Sargeant with a wound in his manhood, struggling to come to terms with how his Fiancé will react to his impotence. Tim Robbins is a veteran trying to find the money to send his kid to college and thus stop him enlisting. But the standout performance, and quite possibly the standout performance of the past year full stop, comes from Rachel McAdams as a naive private returning her dead boyfriends guitar to his family. Her turn here is far superior to anything Oscar nominated this year and probably the best from an American actress since Hilary Swank in Million Dollar Baby. The films strongest point is its lack of a "message". Pro war or Anti war, you'll find your own point of view here and Burger is subtle enough to allow you the privilege. I won't give it away but this has a great ambiguous seventies style ending, just the way I like 'em. It's always a good sign when a movie ends and you wish you could get to see more of the characters, and it's an all too rare occurrence in modern cinema. For this Burger and his cast should be applauded.


text:
De geluksvogels gaan over drie soldaten uit de oorlog in Irak die net terug zijn in de Verenigde Staten: Fred Cheever (Tim Robbins) is voorgoed uit de roulatie en kan niet wachten tot hij weer herenigd wordt met zijn vrouw en zoon in St. Louis; T.K. Poole (Michael Pena) heeft een g<0xC3><0xAA>nante verwonding opgelopen en is op weg naar zijn verloofde om weer contact op te nemen voordat hij terugvliegt naar huis; en de eveneens gewonde Colee Dunn (Rachel McAdams) is op een missie om een kostbare gitaar af te leveren bij de ouders van haar overleden vriendje in Las Vegas. Deze onbekenden worden bij elkaar gebracht wanneer JFK Airport voor onbepaalde tijd wordt gesloten. Ze besluiten dat het beter is om een auto te huren dan duimen te draaien en te wachten tot de vliegtuigen komen, en ze gaan op weg voor een spannende reis die hen dichter bij elkaar zal brengen dan ze ooit hadden verwacht... The Lucky Ones is een film die niet echt iets zegt over de oorlog. In plaats daarvan is het een karakterstudie van die drie soldaten, en die laat zien hoe de terugkeer uit de oorlog vreemd en bizar kan zijn. De film behandelt een paar heel dramatische onderwerpen, maar altijd op een luchtige manier. De reis van de film zit vol toevallige ontmoetingen en tegenslagen, en elke soldaat vecht uiteindelijk tegen zijn eigen demonen of komt tot bepaalde inzichten. Toegegeven, sommige gebeurtenissen voelen een beetje gekunsteld aan, maar dit is een dramedy, geen realistisch oorlogsdrama. De film werd heel goed gespeeld, te beginnen met Michael Pena, die ondanks het feit dat hij voornamelijk kleine rollen speelde, een aangename verrassing was als centrale figuur. De veteraan Tim Robbins gaf een goede, zij het subtiele, voorstelling als de oudere soldaat die zijn leven op zijn kop zet. Maar de film is van de geweldige Rachel McAdams; ze was pittig, charismatisch en over het geheel genomen, gewoon geweldig, zoals gewoonlijk. Je kunt er niets aan doen dat je een beetje verliefd op haar wordt, elke keer als ze een film doet. Aan het eind van de dag is The Lucky Ones een eigenzinnige kleine film met een zekere zachtheid die voornamelijk werkt omdat hij zich richt op de personages en hun emoties en niet op de oorlog en de motieven. Beslist een mooi horloge.

7/10/10.

text_en:
The Lucky ones concerns three Iraq War soldiers who have just returned to the States: Fred Cheever (Tim Robbins) is out for good, and can't wait to reunite with his wife and son in St. Louis; T.K. Poole (Michael Pena) has suffered an embarrassing injury and is on his way to reconnecting with his fiancée before heading back overseas; and the also-injured Colee Dunn (Rachel McAdams) is on a mission to deliver a precious guitar to her deceased boyfriend's parents in Las Vegas. These strangers are brought together when JFK Airport is shut down indefinitely. Deciding that renting a car is a better option than twiddling their thumbs and waiting for the planes to fly, they hit the road on an eventful journey that will bring them closer together than they ever would have expected... The Lucky Ones is a film that doesn't really make any statements about the war. Instead it's a character study of these 3 soldiers and it shows how the return from war can be weird and bizarre. The film handles some very dramatic subjects but, always in a light way. As in every road trip film, the character's journey is full of chance encounters and misadventures, and each one of the soldiers ends up fighting some of their own demons or coming to certain realizations. Granted, some of the events feel a bit contrived, but this is a dramedy, not a realistic war drama. The film was very well acted starting with Michael Pena, who despite doing mostly small roles, was a pleasant surprise as a central character. The veteran Tim Robbins delivered a good, even if subtle, performance as the older soldier who's life becomes upside down. However the film belongs to the gorgeous Rachel McAdams; she was feisty, charismatic and overall, just great, as she usually is. One cannot help but to fall a little bit in love with her every time she does a film. At the end of the day, The Lucky Ones is a quirky little film with a certain gentleness that works mainly, because it focuses on the characters and their emotions and not on the war and it's motives. Definitely a nice watch.

7/10


text: Dit is een van de grappigste films over serieuze onderwerpen, en ik vond het acteerwerk uitstekend. In bijna elke scène van de film spelen de drie hoofdrolspelers mee, en de dynamiek tussen hen is leuk om te zien. De drie soldaten die met verlof thuiskomen, zitten aan elkaar vast, en dan volgt er een avontuurlijke autorit. De omstandigheden waarin ze terechtkomen, vertellen ons veel over de personages, en elke scène geeft meer diepte aan de individuen en de relaties die zich ontwikkelen. Ik vond alle drie de hoofdrolspelers, zelfs met hun gebreken, echt leuk.<br />Ik lachte meer in deze film dan ik gewoonlijk doe in komedies, dus ik neem aan dat dat betekent dat hij mijn soort humor heeft. Ik vond hem niet traag of voorspelbaar. Ik vond de plot boeiend. Ik gaf de film 9 van de 10 sterren, maar ik weet niet precies waarom. Hij is goed geschreven, met een evenwicht tussen komedie en drama. De cast is perfect, en ik vond de regie ook goed en de aandacht voor details. Ik kan deze film van harte aanbevelen. Ik begrijp niet waarom hij geen kassucces werd.

text_en:
This is one of the funniest movies about serious topics, and I thought the acting was excellent. Almost every scene in the film has the three main actors in it, and the dynamic between them is fun to watch. The three soldiers coming home on leave find themselves stuck together, and a road trip adventure ensues. The circumstances they get into tell us a lot about the characters, and each scene gives more depth to the individuals and the relationships that develop. I really liked all three main characters even with their flaws.

I laughed more during this movie than I usually do during comedies so I guess that means it has my kind of humor. Unlike the review by "Super and Mik", I didn't think it was slow or the ending at all predictable. I thought the plot was engaging. I rated the movie 9 out of 10 stars, but I'm not sure what could have made it a ten. It's well written with a balance between comedy and drama. It's perfectly cast, and I also liked the directing and attention to detail. I highly recommend this flick. I don't understand why it flopped at the box office.


text: Ik had hier vorige zomer kaartjes voor op het Toronto International Film Festival, maar werd afgeleid door een obscuur filmpje dat Slumdog Millionaire heette, dus ben ik er pas gisteravond aan toegekomen om het op pay-per-view te bekijken. Op een vreemde manier hebben de twee films veel gemeen. In een tijdperk waarin iedereen ofwel gespannen thrillers, kinderachtige komedies of ontzagwekkende special effects lijkt te willen (de enige hier, zoals al gezegd, is een goedkoop in elkaar geflanste tornado), bieden beide films weinig meer dan een volstrekt onwaarschijnlijke plot en een focus op karakterontwikkeling. Maar ze werken allebei opmerkelijk goed. Ik verbaas me over degenen die vonden dat de film te lang duurde. Hoewel het grootste deel van de plot niet één keer, maar meerdere keren werd gefaxt, was het acteren vanuit alle drie de hoofdpersonen zowel geloofwaardig als heel vaardig. Eerst dacht ik dat Rachel McAdams gewoon te naïef was om waar te zijn, maar het werd al snel duidelijk dat ze veel wijzer was dan wij (of zelfs zij) wisten. Ze speelt het prachtig. Tim Robbins is ook geweldig, en nogal zielig, in een nuchtere rol als een oude oorlogsveteraan, die blij is dat hij het heeft overleefd en weldra wordt geconfronteerd met een paar harde realiteiten. Maar Michael Pena was de echte verrassing. Hij is volkomen meeslepend in zijn vertolking van een trotse jonge dierenarts uit een militair gezin die op weg is naar zijn vriendin, met zijn mannelijkheid in gevaar door een oorlogsverwonding. Zijn personage is het meest subtiel schrijnend als hij zijn eigen angsten over zijn mannelijkheid onder ogen ziet, op verschillende niveaus.<br />Zoals alle films die zijn gebaseerd op de oorlog in Irak, lijkt dit te lijden onder de wens van Amerika om de oorlog helemaal te negeren, net zoals ze een generatie geleden de Vietnamveteranen hebben genegeerd (Coming Home, The Deer Hunter). Amerika lijkt nu veel minder bereid te zijn om zijn mislukkingen aan te pakken dan toen, of zelfs de mindere mislukkingen in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog.

text_en:
I had tickets for this at the Toronto International Film Festival last summer but was side-tracked by an obscure little film called Slumdog Millionaire instead, so only got around to watching it last night on pay-per-view. In a strange way, the two films have a good deal in common. In an era in which everyone seems to want either tense thrillers, puerile comedies or awesome special effects (the only one here, as has been pointed out, is a cheaply put together tornado), both movies offer little more than a thoroughly improbable plot and a focus on character development. But both work remarkably well. I am puzzled by those who found that the movie dragged. While most of the plot development was telegraphed not once but several times, the acting from all three leads was both believable and very deft. At first I thought that Rachel McAdams' character was simply too naive to be true but it soon became apparent that she was much wiser than we (or even she) knew. She plays it beautifully. Tim Robbins is wonderful too, and rather pathetic, in a down-to-earth role as an aging war veteran, happy to have survived and soon to be confronted with some harsh realities. But Michael Pena was the real surprise. He is completely captivating in his portrayal of a proud young vet from a military family on his way to meet his girlfriend, with his masculinity compromised by a war injury. His character is the most subtly poignant as he confronts his own fears about his manhood, on several levels.

Like all movies based on the Iraqi war, this seems to suffer from America's desire to ignore the war altogether, just as they ignored the Vietnam veterans a generation ago (Coming Home, The Deer Hunter). America seems to be much less willing to address its failures now than it was then, or even the lesser failures in the wake of World War II.


text: Dit is uitstekend. Deze film is een geweldig voorbeeld van hoe militairen met elkaar omgaan. Na mijn vijf jaar militaire dienst als marinier heb ik geen andere organisatie gevonden die zo goed werkt. Dit was een geweldig voorbeeld van hoe wij (de militairen) het elke dag weer voor elkaar krijgen. Het laat ook zien dat we in het leger leren werken met zowel mannen als vrouwen en alle kleuren. Het is gewoon een kwestie van wat er nodig is om de klus te klaren. Bedankt voor een goed voorbeeld van het leven in en buiten het leger. Het was heel slim om een vrouw in de rol te betrekken en de tekst op zo'n manier te schrijven dat duidelijk werd dat ze een gelijke was. Hoewel ze nog maar een groentje was in het leger, toonde ze levenservaringen en kennis die de meer ervaren leden van de cast hielpen. Het was geweldig om te laten zien dat levenservaringen mensen in het leger helpen bij het oplossen van problemen. Ik kan niet genoeg zeggen hoe ik heb genoten van deze film en hoe ik het leven van militaire leden heb ervaren door middel van de personages in deze film. Nogmaals, geweldig werk!

text_en:
This is excellent. This movie is a great example of how those in the military take care on one another. After my five years of military service as a Marine, I have found no other organization that works so well. This was a great example of how we (those in the military) get it done each and every day. It also illustrates that in the military we learn to work with both men and women and all colors. It is a simple matter of what is required to get the job done. Thanks for a good example of life in and out of the military.

The characters were true to form and based on my experience showed the way it really is as one tries to adapt and adjust to live after returning from a deployment. It was so smart to include a woman and to write the lines in such a way to show that she was an equal. While only a newbie to the military, she demonstrated life experiences and knowledge that helped the more senior members of the cast. A great job of balancing and showing that life experiences help those in the military deal with situations.

I do not think I can say enough how much I enjoyed watching this movie and experiences the life of military members through the characters in this film. Again, great job!