text: Van de vreemde personages tot hun van elkaar vervreemde rollen, geeft deze film een nieuwe betekenis aan 'Real Weird'. Ik had verwacht dat de film een beetje een enge thriller zou zijn, maar mijn tirades daarna zijn tegenstrijdig. MTV maakte zo'n ophef over het verloren seizoen door middel van commercials dat ik teleurgesteld ben dat de intensiteit van de commercials niet eens relevant was voor de verhaallijn. Ik bedoel, de reden dat deze film sommige kijkers zo van streek maakt is waarschijnlijk dat MTV al het geld heeft verspild aan slechte commercials. Ja, het begint allemaal als een gewone aflevering van MTV Real World, waar iedereen aankomt en zich voorstelt en dan worden ze uitgenodigd voor een echte uitdaging, worden gekidnapt door een of andere gek en worden 'echt'. Het enige goede aan deze film is de spannende plot, de verhaallijn en het acteerwerk. Ze waren al een heel eind op weg toen ze het Blair Witch Project helemaal naspeelden, met die scène in het bos met dat griezelige oude huis, en niet te vergeten de smakeloze ontkenningen dat het om'verloren gegane beelden' ging en dat soort onzin. Als je niets beters te doen hebt, is het de moeite waard. 's Avonds laat is er niets te zien en als er niets te zien is, kijk dan vooral hiernaar. Ik raad het alleen aan als je er de tijd voor hebt.

text_en: From the weird characters to their estranged roles, this movie gives a new meaning to "Real Weird" I was expecting the movie to be somewhat of a scary thriller but my toughts afterwards are contrary. MTV made such a big deal about the lost season through commercials, I'm disappointed that the commercial's intensions wasn't even relevant to the story line. I mean, the reason why this movie is such an upset to some viewers is probably because MTV wasted all there money on it's crummy commercials. Yes, it all starts out as a usual MTV Real World episode, where everyone is arriving and introducing themselves then they are invited to a real world challenge, get kidnapped by some lunatic and get "real" tortured in somekind of a jailhouse. By the way, if you were paying attention, the people that arrived together in groups of two like Cash and Melinda, Liz and Keith, Omara and Adam all had somekind of love connection... and then you have your categorized, spiritual, on-the-side person- Boomer. The only thing good about this movie is the suspenseful plot, storyline and the acting. Now they were going to far when they totally copied the Blair Witch Project with the Running through the woods scene with the creepy old house, and not to forget the cheesy disclaimers that it was deemed "lost footage" and such nonsense. If you possibly have nothing else better to do,it's late at night and there is nothing to watch then by all means watch this. I recommend it only if you have the time.


text: Ik zette de tv aan in de verwachting een onnozele MTV-komedie te zien, een soort uitgebreide SNL-sketch... Ik was niet van plan het hele gebeuren te bekijken, en ik verwachtte niet dat het meer dan matig vermakelijk zou zijn. Ik was geschokt toen ik ontdekte dat de producenten een echt strakke, interessante, claustrofobische thriller hadden gemaakt... veel interessanter dan de meeste dingen die je in theaters ziet. De eerste 20 minuten stellen ons voor aan de zeven leden van 'de Vancouver-cast'... Het is een perfecte imitatie van de echte show. Heel geloofwaardig, had grappiger kunnen zijn. Na deze eerste opzet worden de kinderen al snel ontvoerd en gegijzeld door een rijke, waanzinnige gek (die elk jaar wordt afgewezen voor de show) die een echte wereld voor zichzelf wil hebben. Jakkes, ja! Maar wat ze ermee deden was echt slim! Hij begint met het vermoorden van de saaiste huisgenoot: 'Er zouden maar ZEVEN vreemden moeten zijn... En jij hebt geen persoonlijkheid!' en dwingt de anderen om de gebruikelijke stappen van de echte wereld te zetten (belijdenissen, bubbelbaden, Waarheid of Durf. Ik zat naar het scherm te staren, behalve in de saaie segmenten daartussenin, waarin voormalige alumni van de echte wereld een onnozele, irritante subplot spelen). Voeg daar een gezonde dosis seks aan toe, naaktheid (uitvergroot voor de tv), homo-erotiek en geweld, en je hebt een coole ontsnappingsthriller... Nogmaals, helemaal niet wat je zou verwachten van een echte wereldfilm... De achtervolging in de stijl van Blair en Heks aan het eind is cool, het camerawerk is uitmuntend, en het acteren en het schrijven zijn niet half zo slecht als wat andere recensenten zeggen dat het is... Ze hebben goed werk geleverd. Heel verbaasd om de negatieve recensies te zien. Amerikaanse kijkers lijken niet vaak van genregeoriënteerde films te houden. Ik heb klachten gehoord dat de film er niet achter kon komen of het een komedie was, of een horrorfilm of een thriller of een soap opera... Nou, het was ze allemaal! (al was het voornamelijk een thriller). Einde is een beetje een afknapper, maar ik heb er toch van genoten. Heel goed werk, MTV. Heel erg onder de indruk.

text_en: I turned on the TV expecting to see a silly little MTV comedy, kind of like an extended SNL sketch...I didn't plan on watching the whole thing, and I didn't expect it to be more than mildly entertaining. I was shocked to find that the producers had actually made a really taut, interesting, claustrophobic thriller...much more interesting than most of what you see in the theatres. The initial 20 minutes introduce us to the seven members of "the Vancouver cast"...It's a dead-on imitation of the real show. Very believable, could have been funnier. After this initial set-up, the kids are soon kidnapped and held hostage by a rich, crazed lunatic (rejected for the show each and every year) who wants to have a Real World of his own. Cheezy premise, yes!! But what they did with it was really clever! He begins by killing the most boring housemate "There's only supposed to be SEVEN strangers...And you have no personality!!" and forcing the others to go through the usual Real World paces (confessionals, hot tubs, Truth or Dare. I was riveting to the screen, (except in the boring segments in between which feature former Real World alumni in a silly, annoying subplot). Add in a healthy dose of sex, nudity (blurred out for TV), homoeroticism and violence and you have a cool escapist thriller...Again, not at all what you would expect from a REAL WORLD movie... The Blair-Witch-esque chase at the end is cool, the camerawork excellent, and the acting and the writing is not HALF as bad as what other commenters are saying it is....They did a decent job. Very surprised to see the negative reviews. American viewers do not often seem to like genre-bending movies. I've heard complaints that the movie couldn't figure out whether or not it was a comedy, or a horror movie or a thriller or soap opera....Well, it was all of them! (although primarily a thriller). Ending is a TINY BIT of a copout, but I still enjoyed it nonetheless. Very good work, MTV. Very impressed.


text: Toen ik voor het eerst de reclamespotjes zag voor het'verloren seizoen' van de echte wereld, was ik opgewonden. Dat wil zeggen, tot ik de serie zag. Is het voor de hand liggend dat het een nep-verloren seizoen was? Ik bedoel, explosies en ontvoeringen? Ik keek naar de ongeveer 90 minuten van dit programma en schreef het toe aan mijn liefde voor de echte wereld. Ik wist ook dat het een nep-verloren seizoen was omdat alle personages meespeelden in wat sommigen zien als de typische cast. Je hebt je diva, de verlegen jongen, de homo, de skater, de corpsbal, de militante zwarte vrouw en het naïeve dorpsmeisje. Wat de film iets draaglijker maakte, was het feit dat er een aantal Real World-alumni in voorkwam, onder wie Amaya (Hawaii), Anissa (Chicago), Mellissa (New Orleans), David (Los Angeles) (vergeet niet dat ze hem eruit geschopt hebben) en Mike (Terug naar New York). Ik denk dat als je op zoek bent naar een waanzinnige draai aan de Real World, dat je dit dan vooral moet kijken.

text_en: When I first started seeing the comercials for the "lost season" of the Real World. I was excited. That is until I saw the show. Could it be any obvious that it was a fake "lost season". I mean c'mon explosions and kidnapping? I watched the 90 or so minutes of this made for tv tripe and just chalked it up to my love for the Real World. I also knew it was a phony lost season due to the fact that each of the characters played into what some see as the typical cast mold. You have your diva b****, the shy guy, the homosexual, the skater dude, the frat guy, the militant black woman, and the naive small town girl. What made the movie a little more tolerable is the fact that it brought together some Real World Alumni including Amaya (Hawaii), Anissa (Chicago), Mellissa (New Orleans), David (Los Angeles)(remember they kicked him off), and Mike (Back to New York). I guess overall if you're looking for a crazy spin on the Real World then by all means watch this. But if you are really hoping for a lost season that is authentic, then you better keep waiting. ** 1/2 out of ****


text: Voordat iemand commentaar kan leveren op deze film, of hem kan afkraken zoals ze dat op de forums van MTV.com deden, wil ik zeggen dat het een GOED VERHAAL was. Heel grappig, maar ook heel dramatisch. Het was buitengewoon goed gedaan en ik heb er met volle teugen van genoten.

text_en: Before anyone else can comment on this movie, or bash it like they did on the message boards at MTV.com, I want to say that this was a GOOD MOVIE. Very funny, but also very dramatic. It was extremely well done, and I enjoyed it thoroughly.


text: Ik ben een fan van de echte wereld en vond het idee van een Lost Season-film best gaaf. De wetenschap dat het allemaal een geacteerde productie was in tegenstelling tot de echte wereld, vond ik prima. Het idee leek origineel en interessant met een seizoen dat helemaal fout was gelopen en de banden en de beelden die werden bedekt. Mijn eerste teleurstelling was de marketingstrategie die bij de promotie werd gebruikt. Ze leken de Blair Witch-benadering te volgen door te zeggen dat er een verloren seizoen was dat niet was gebruikt vanwege een of andere ramp. Dat was best cool en gaf het een bijna eng, spannend gevoel. Toen werd de latere reclame irritant door het gebruik van maffe verslaggevers en heel onwerkelijke Real World-managers. Door die verschrikkelijke reclames wilde ik niet afstemmen op deze twee uur durende reclamevrije presentatie. Toch gaf ik het een kans, omdat ik in het verleden blij was geweest met eerdere M-tv-producties. Tot mijn teleurstelling was de film net zo slecht als de reclame. Het verschijnen van enkele van de oorspronkelijke casts van de Real World-series was een pluspunt, en toen kwamen de acteurs en actrices en verpestten alles. Het verhaal was slecht geschreven, zonder fantasie en alleen maar gebaseerd op de goedkope sensaties die M-tv zo vaak gebruikt, zoals seks, seksualiteit en seks. M-tv heeft ook nog een keer geprobeerd The Blair Witch Project te stelen met zijn stuntelige camerawerk. Het acteren was verschrikkelijk wat raar is want de magie van de echte wereld is het feit dat er geen acteren is. Dit idee was zo veelbelovend maar viel gewoon in de verkeerde handen om het uit te voeren. Ik raad u aan deze film niet opnieuw te vertonen en M-tv kennende zullen er in de toekomst meer dan genoeg hervertoningen komen. Na het zien van deze film denk ik dat M-tv de filmpet maar moet ophangen en weer terug moet naar de basis, namelijk muziek en films aan iemand anders moet overlaten. Uiteindelijk was deze film over de echte wereld een echte loser.

text_en: I am a fan of the Real World and thought the idea of a Lost Season movie sounded pretty cool. Knowing that it was all an acted out production unlike the Real World was ok with me. The idea seemed original and interesting with a season gone very wrong and the tapes and footage being covered up. My first disappointment came with the marketing strategy used in the promotion. They seemed to try to go with the Blair Witch approach by saying there was a lost season of film not used due to a disaster of some sort. That was sort of cool and gave it an almost scary and suspenseful feel. Then the later advertising became annoying by using goofy reporters and very unreal Real World executives. These terrible ads made me not want to tune in to this 2-hour commercial free presentation. Still I gave it a chance having been pleased by previous M TV productions in the past. To my disappointment the movie was just as bad as the commercials. The appearance of some of the original Real World casts was a plus, and then the actors came in to play and ruined it all. The story was poorly written with no imagination and only cashing in on the cheap thrills that M TV uses so often such as sex, sexuality, and sex. M TV also tried to rip off on The Blair Witch Project once more with its jerky camera work. The acting was terrible which is weird since the magic of the Real World is the fact there is no acting. This idea had so much promise but just fell in the wrong hands to carry it out. I recommend not watching the re-airing of this movie and knowing M TV there will be plenty of re-airings in the future. After seeing this movie I think maybe M TV should hang up the filming hat and go back to the basics, namely music and leave films to some one else. In the end this Real World movie was a Real Loser.


text: O, MIJN GOD. Luister, God, Lieve God, hoe gaat het met je? Doe me een plezier? Doe de wereld een plezier? Alsjeblieft, laat er nooit meer zo'n film gemaakt worden. Alsjeblieft. IK BEGRIJP JE! Ik heb hem net gezien en het moet echt een van's werelds slechtste kletskoek zijn die ooit is geproduceerd. Ik heb veel films gezien, 2000, 3000... een jaar lang, en ik ben maar één keer gestopt met naar een film te kijken omdat hij zo slecht was, iets over moorddadige kondoms in new york, weet ik veel, kan me niet schelen. Hoe dan ook, die film had ik moeten uitzetten. Volslagen onzin. F. Schaal van 1 tot 10 die ik geef: Negatief 4. Dat klopt: -4. MTV <0xE2><0x80><0x93> Most Terrible Viewing. Het ergste was die ene vent die homo werd en een andere vent zoende. Ik moest mijn ogen afschermen. Dat, o, dat was echt het ergste. Pijnlijk. Zo verkeerd. Dat was echt n<0xC3><0xAD>ét nodig. Dat was nergens voor nodig, MTV. Ik zal twee leuke dingen noemen: Liz & de Hummer. Die twee dingen alleen al brachten dit van -8 naar -4. Als er niets homoseksueels in had gezeten, had het misschien zelfs beter kunnen zijn dan nul en een 1 kunnen bereiken. Nee. Eén vraag: waarom leek het bijna altijd alsof dit zich in de ruimte afspeelde? Telkens als ze in de kidnapper zaten...' In het magazijn van de Real World-studio was een achtergrondgeluid te horen alsof ze in een ruimteschip zaten, zoals in zo'n afschuwelijke film van SciFi Channel. Wat was daar aan de hand? Wie kan het wat schelen. Wat we hier hebben is gewoon troep. Hé, weet je nog dat MTV muziekvideo's maakte? P.S. Zoek iedereen op die dit een 10 heeft gegeven en zet ze in de rij om doodgeschoten te worden. Ze hebben duidelijk geen hersens en zijn niet in staat om goed te functioneren. P.P.S. Iedereen die dit heeft gezien zou zich net zo moeten voelen als ik nu - beschaamd en beschaamd. MTV zou onze psychotherapie moeten betalen, zodat we nooit meer naar hun rotzooi hoeven te kijken.

text_en: OH MY GOD. Listen, God, Dear God, How are Ya? Do me a favor? Do the world a favor? Please, don't ever let another movie like this be made. Please. I BEG of You! I just finished watching this and truly it has to be one of the world's WORST pieces of drivel ever produced. I've seen a lot of movie, 2, 300... a year and only once have I stopped watching a movie because of how bad it was, something about killer kondoms in new york city, i dunno, don't care. Anyway, this movie I should have turned off. Complete garbage. F. Scale of 1 to 10 this I give: Negative 4. That's right: -4. MTV = Most Terrible Viewing. The worst was the one guy turning gay and kissing another guy. I had to shield my eyes. That, oy, that was just the worst. Painful. So wrong. That was REALLY un-freakin'-necessary. No need for that, MTV. I will mention two things that were nice: Liz & the Hummer. Those two things alone brought this from -8 to -4. Had there been nothing gay in this maybe it could've actually been better than zero and achieved a 1. Nope. One question: why did it almost always seem like this was taking place in outer space? Whenever they were in the kidnapper's Real World studio warehouse set there was this background noise like they were in in a spaceship like in some horrible Made-for-SciFi Channel movie. What was up with that? Who cares. What we have here is just crap. Hey, remember when MTV was music videos? P.S. find everyone who gave this a 10 and line them up to be shot. They obviously have no brain and are not capable of functioning properly. P.P.S. Anyone who watched this should feel like i do now - ashamed and embarrassed. MTV should pay for our psychotherapy sessions so we never watch their garbage again.


text: Sentimentele B-film over een meisje uit een klein stadje dat Alice heet (gespeeld door Anne Shirley), dochter van een kruidenier en toegewijde vaderskindje, wier vader haar een grote verrassing bezorgt <0xE2><0x80><0x93> hij stuurt haar naar de universiteit, haar droom. Ze verhuist naar een pension vlak bij de campus en wordt al snel ondergedompeld in het allerbelangrijkste voor alle vrouwen op haar universiteit: een drukke week voor de studentendispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuutsdispuut Onze Alice hoopt nog steeds dat ze zal worden uitgenodigd om lid te worden van een van deze studentenverenigingen. Als ze elkaar ontmoeten en verliefd worden, bijna op de allereerste dag, die lekkere Bill, 'Big Shot On Campus' <0xE2><0x80><0x93> misschien is hij wel in staat om haar het duwtje te geven dat ze nodig heeft om haar droom te laten uitkomen.<br />Oké, deze film is wollig, met een heel dwaze plot <0xE2><0x80><0x93> en ja, de vrouwen op deze universiteit zien er meer uit als filmsterren die langs de studio's slenteren dan als studenten. Maar <0xE2><0x80><0x93> Anne Shirley is zo'n heel mooie jonge actrice met iets vertederends over zich en ze is zo'n expert in het spelen van dit lieve meisje/perfecte dochter-type, dat ze er net genoeg charme aan weet toe te voegen om het te laten slagen. Er wordt een aardige relatie uitgebeeld tussen het personage van Anne Shirley en haar alwetende vader, gespeeld door J.M. Kerrigan. Het einde is voorspelbaar, maar toch bevredigend. Een fatsoenlijke film, veel beter dan ik had verwacht <0xE2><0x80><0x93> de moeite waard om te zien.

text_en:
Sentimental B-movie about a small town girl named Alice (played by Anne Shirley), daughter of a grocer and devoted daddy's girl, whose father gives her a big surprise - he is sending her to college, her dream of dreams. Moving into a boarding house near campus, she is soon immersed in the most important thing in the world to all the females at her college - rush week for the campus sororities. Alice has two roommates - one, a plain, bookish sophomore, ignored in last's year's freshman rush - the other a girl who longs to be pledged by the all-important "Gamma" sorority. Well even though some of these sorority girls *are* big snobs, more concerned with how much money a girl's family has than her character - our Alice still HOPES she will be invited to join one of these sororities. When she meets and romances, almost the very first day, hunky Bill, "Big Shot On Campus" - he just may be able to give the push she needs to make her dream come true.

Okay, this film is fluff, with a very silly plot - and yes, the women at this college look more like starlets strolling around a studio backlot than college students. But - Anne Shirley is such a very lovely young actress with an endearing quality about her and is *such* an expert at playing this sweet girl/perfect daughter type, she just manages to add enough charm to this to make it work. There is a nice relationship shown between Anne Shirley's character and her all-wise father, played by J.M. Kerrigan. The ending is predictable, yet satisfying. A decent film, much better than I was expecting - worth seeing.


text:
'Revenge of the Nerds' zou de basisverhaallijn van 'Sority House' uit 1939 kunnen kopiëren; dat heeft meer drama en minder humor. Anne Shirley speelt Alice Fisher <0xE2><0x80><0x93> de dochter van een kleine kruidenier die op het laatste moment naar het kleine Talbot College gaat. In de trein hoort ze dat lid worden van een meisjessociëteit van essentieel belang is op de school. Helaas betekent haar vervroegde toelating dat geen van de meisjessociëteiten van Alice weet, en in het begin heeft ze niet eens haast.
Als ze op het station aankomt, vraagt ze naar de meisjessociëteiten, maar een verwaand meisje zegt dat ze alleen op uitnodiging bestaan. Er is hier onmiddellijk een probleem van geloofwaardigheid: als je ooit een film met Anne Shirley hebt gezien, weet je dat elke studentenvereniging ter wereld zou staan te trappelen om haar toe te laten. Maar de situatie herwint zijn verloren geloofwaardigheid als Alices onopvallende kamergenote Dotty (Barbara Read) haar een date-gekkenhuis noemt en haar vertelt dat de studentenverenigingen haar zullen willen hebben als ze haar eenmaal zien, omdat ze mannen zal aantrekken. Je hebt uiterlijk en geld nodig om bij die organisaties op Talbot te komen, en soms is zelfs dat niet genoeg. Degenen die het niet halen, worden 'dreeps' genoemd.
Bijna alle studenten zijn Hollywood-sterretjes, dus een date-gekkenhuis lijkt irrelevant. Zelfs Dotty ziet eruit als een sterretje, net als de drie nerds in de kamer ernaast. Ze proberen die meisjes te ontleden door ze een bril op te zetten en hun haar te vlechten. Marge Champion en Veronica Lake spelen maar een klein rolletje als doorsneestudentes, waardoor je zou willen dat je de BMOC van Talbot was geweest. De echte BMOC is Bill Loomis (James Ellison), hij draagt een lettertrui en is eigenlijk een heel aardige vent. De Alice-Bill-romance is het beste deel van de film en heeft veel Norman Rockwell-charme.
Doris Jordan speelt Neva Simpson, de gemene bij van Gamma, de beste studentenvereniging. Ze laat de arme Merle (Pamela Blake) zitten, Alice' andere kamergenote. Merle is er kapot van en heeft zelfmoordneigingen.
Shirley was een geweldige actrice, niet alleen buitengewoon mooi, maar ook in staat een moeiteloze innemendheid tentoon te spreiden. De beste scène van de film is haar besef dat ze, door indruk te proberen te maken op de meisjes van het dispuut, haar vader (J.M. Kerrigan) heeft gekwetst. Prachtig non-verbale acteerwerk, dat nog beter tot zijn recht komt in 'Het dispuuthuis', waar de andere actrices gewoon niet op haar talentniveau zijn.
'Het dispuuthuis' is een beetje sentimenteel en richt zich grotendeels op de laaghangende vrucht van het dispuutsysteem van de jaren dertig, maar Shirley, Ellison en Kerrigan maken er een zeer aangename productie van.
Maar ja, wat weet ik ervan? Ik ben nog maar een kind.

text_en:
"Revenge of the Nerds" would copy the basic storyline from 1939's "Sorority House"; which has more angst and less humor. Anne Shirley plays Alice Fisher-the daughter of a small grocer who at the last minute gets to go to little Talbot College. On the train she learns that joining a sorority is an essential thing at the school. Unfortunately her late admission means that none of the sororities know about Alice and initially she is not even rushed.

Arriving at the train station she asks about sororities but is told by a snooty girl that they are by invitation only. There is an immediate credibility problem here-if you have seen any Anne Shirley movies you know that any sorority in the world would be clamoring to have her join. But the situation regains its lost credibility when Alice's plain Jane roommate Dotty (Barbara Read) calls her a date getter and tells her that the sororities will want her once they see her because she will attract men. You need looks and money to get into these organizations at Talbot and sometimes even that is not enough. Those who don't make it are called "dreeps".

Almost all the coeds are Hollywood starlets so a date getter seems irrelevant. Even Dotty has the starlet look, as do three nerd girls in the next room. They try to detune these girls by putting them in glasses and braiding their hair. Marge Champion and Veronica Lake have small parts as average coeds, which should make you wish that you had been the BMOC at Talbot. The actual BMOC is Bill Loomis (James Ellison), he wears a letter sweater and is actually a very nice guy. The Alice-Bill romance is the best part of the film and has a lot of Norman Rockwell charm.

Doris Jordan plays Neva Simpson, the nasty queen bee of Gamma-the best sorority. She blackballs poor Merle (Pamela Blake) who is Alice's other roommate. Merle is devastated and suicidal.

Shirley was a wonderful actress, not just extremely beautiful but able to project an effortless likability. The film's best scene is her realization that in trying to impress the sorority girls she has hurt her father (J.M. Kerrigan). Beautiful nonverbal acting, which looks even better showcased in "Sorority House", where the other actresses are just not on her talent level.

"Sorority House" is a little sappy and takes most of its shots at the low hanging fruit of the 1930's sorority system, but Shirley, Ellison, and Kerrigan turn it into a very enjoyable production.

Then again, what do I know? I'm only a child.


text:
Waarom krijgt dit niet evenveel erkenning als 'De Muppetfilm'? Ik vind het net zo goed! Dit en 'De Kikkerprins' zijn de twee meest onderschatte Muppet-composities ooit. Als je het kunt zien, moet je het zien! Het is geweldig!
Het speelt zich in wezen af als een aflevering van 'De Muppetshow'. Met speciale gaststerren Dudley Moore en Lily Tomlin spelen de Muppets hun eigen versie van films als 'De tovenaar van Oz', 'Casablanca' en 'De drie musketiers'. Het is heel grappig!
Zowel Dudley Moore als Lily Tomlin hebben hun momenten. Dudley's beste moment is als hij Ceasar speelt. Lily's beste moment is als ze vier of vijf mensen speelt in een parodie op een oorlogsfilm (ik weet niet welke). Zoals ik al eerder zei: als je het kunt zien, moet je het doen. Als je van de Muppets houdt, moet je het zien. Je zult niet teleurgesteld worden.

text_en:
Why doesn't this get as much recognition as "The Muppet Movie"? I think it's just as good! This and "The Frog Prince" are the two most underrated Muppet features ever. If you can, see it! It's awesome!

Basically it plays out like an episode of "The Muppet Show". With special guest stars Dudley Moore and Lily Tomlin, the Muppets do their own versions of such movies as "The Wizard of Oz", "Casablanca", and "The Three Musketeers". It's very funny!

Both Dudley Moore and Lily Tomlin have their moments. Dudley's best is when he plays Ceasar. Lily's best is when she plays four or five people in a parody of a war movie (I don't know which).

Like I said before, if you can see it, do so. If you like the Muppets, see it. You won't be disappointed.


text:
Dit was een geweldige special. Het lijkt op The Muppet Show, omdat het in hetzelfde theater plaatsvond, maar alle afleveringen hadden met films te maken, er waren twee gaststerren in plaats van één (maar een klein aantal afleveringen van The Muppet Show had meerdere gasten, en dat waren getrouwde beroemdheden of speciale groepen entertainers), en er leek geen backstage-perspectief te zijn. Het is gemaakt in 1981, rond de tijd dat The Muppet Show ten einde liep, en het lijkt een promotie voor The Great Muppet Caper, vermomd als een gewone special, omdat er drie clips van The Great Muppet Caper op staan en een nieuwe versie van het liedje Hey, a Movie! Maar het is echt heel goed.
Dudley Moore en Lily Tomlin zijn de gaststerren, en sommige fragmenten bevatten een medley van liedjes uit Wizard of Oz (lang voor The Muppets Wizard of Oz) met Miss Piggy als Dorthy, Scooter als de Vogelverschrikker, Gonzo als The Tin Man, Fozzie als de Laffe Leeuw en Foo Foo als Toto. Er is ook een Casablanca-compositie met Kermit en Miss Piggy, een Tarzan-compositie met Gonzo en Lily Tomplin, een Muppet-versie van The Three Muskateers (met Gonzo, Scooter en Link Hogthrob) en een buitenlandse film, vertaald door Sam The Eagle, met in de hoofdrollen The Swedish Chef en Beaker.
Al met al een geweldige special, en ik hoop echt dat hij op een dag op dvd verschijnt.

text_en:
This was a great special. It is similar to The Muppet Show, since it took place at the same theater, but all of the segments had to do with movies, there were two guest stars instead of one (only a small number of Muppet Show episodes had multiple guests, and those were either married celebrity couples or special groups of entertainers), and there didn't seem to be any backstage plot.

This was made in 1981, around the time that The Muppet Show was ending, and it seems to be a promotion for The great Muppet Caper disguised as a regular special, as it features three clips from The Great Muppet Caper as well as a new version of the song Hey, a Movie! However, it is really good.

Dudley Moore and Lily Tomlin are the guest stars, and some of the segments include a medley of Wizard of Oz songs (Long before The Muppets Wizard of Oz) with Miss Piggy as Dorthy, Scooter as the Scarecrow, Gonzo as The Tin Man, Fozzie as The Cowardly Lion, and Foo Foo as Toto. There is also a Casablanca parody with Kermit and Miss Piggy, a Tarzan parody with Gonzo and Lily Tomplin, a Muppet version of The Three Muskateers (with Gonzo, Scooter, and Link Hogthrob), and a foreign film translated by Sam The Eagle and starring The Swedish Chef and Beaker.

All in all, a great special, and I sure hope that it becomes available on DVD some day.


text:
Die geliefde Muppets, waaronder Kermit, Fozzie, Miss Piggy en alle andere favorieten, komen bij elkaar om parodieën en parodieën te maken op een paar van de beste films van het jaar daarvoor.
'The Muppets Go to the Movies' speelt zich af in een aflevering van 'The Muppet Show', maar de typische maffe sketches worden vervangen door al even maffe parodieën op films, waaronder uitbundige parodieën op 'The Wizard of Oz', 'Casablanca', 'Frankenstein' en 'Wild Strawberry'. Fans van de films die worden geïmiteerd vinden het misschien af en toe wel grappig dat de Muppets de films een beetje beledigend vinden voor het bronmateriaal, maar de hele show is een en al vrolijkheid en is gericht op kinderen en luchthartige volwassenen. Er is geen enkele manier waarop je de manier waarop deze klassieke films worden geportretteerd als de hele show leuk is, serieus kunt veroordelen. 'The Muppets Go to the Movies' bevat zelfs korte, amusante en leuke optredens van Dudley Moore en Lily Tomlin.
Er valt niet veel te zeggen over dit stukje Muppet-geschiedenis. Als je een fan van de Muppets bent en hun humor waardeert, dan is dit de moeite waard om te zien, mocht je het ooit tegenkomen. Ik geloof ook dat kinderen dit leuk zullen vinden en dat het zelfs kan werken als een mogelijke inleiding op de klassieke films die de hele show worden geïmiteerd. Het is niet zo goed als de meeste Muppetfilms, maar het is niettemin een leuk en onderhoudend horloge. Mijn waardering voor 'The Muppets Go to the Movies' <0xE2><0x80><0x93> 7/10.

text_en:
Those loveable Muppets, including Kermit, Fozzie, Miss Piggy and all the other favourites, come together to produce send-up's and parodies of some of the greatest movies of yesteryear.

'The Muppets Go to the Movies' plays out as an episode from 'The Muppet Show' but the typical zany sketches are replaced with equally zany movie parodies, including riotous send-up's of 'The Wizard of Oz', 'Casablanca', 'Frankenstein' and 'Wild Strawberries'. Fans of the movies that are parodied may occasionally find the Muppets take on the films as somewhat insulting to the source material; however, the whole show is all in good fun and is targeted at children and light-hearted adults. There is no real way that one could seriously condemn the way that these classic films are portrayed as the whole show is all in good fun. 'The Muppets Go to the Movies' even features short, amusing and enjoyable appearances from Dudley Moore and Lily Tomlin.

There is not much that one can say about this little piece of Muppet history. If you are a fan of the Muppets and appreciate their humour then this is worth watching should you ever come across it. Similarly, I believe that children may love this and it may even work as a possible introduction to the classic films that are parodied throughout the show. 'The Muppets Go to the Movies' is not up to the standard of the majority of Muppet films, but is nonetheless an enjoyable and entertaining watch. My rating for 'The Muppets Go to the Movies' - 7/10.


text: Deels als promotie voor de MANHATTAN-film van de Muppets en deels als verlenging van de Muppet Show op het podium, bevat deze tv-productie een behoorlijk aantal redelijk slimme, onvoorspelbare grapteksten, samen met het gebruikelijke spul. Het programma wordt een paar keer onderbroken als een muzieknummer weinig bijzonders te bieden heeft, afgezien van de verdiensten van de muziek zelf en het feit dat het door Muppets wordt gespeeld, zoals 'Act Naturally' van Floyd en Janis. Ik neem aan dat dit redelijk is, net als bij de gewone Muppet Show, omdat de liedjes misschien nog niet erg vertrouwd zijn voor het jonge publiek. Aan de andere kant wordt een groot deel van de GO TO THE MOVIES-humor uitgehaald naar een publiek dat oud genoeg is om verwijzingen naar Ingmar en Ingrid Bergman te herkennen.

text_en: Partly a promotion for the Muppets' MANHATTAN movie and partly an extended onstage-backstage Muppet Show, this TV production features a fair number of reasonably clever, unpredictable gag lines along with the usual stuff. Once or twice the program lags when a musical number has little special to offer aside from the merits of the music itself and the novelty of being performed by Muppets, for example "Act Naturally" by Floyd and Janis. I guess this is reasonable, as on the regular Muppet Show, because the songs may not be very familiar yet to the young audience. On the other hand, quite a bit of the GO TO THE MOVIES humor is pitched to an audience old enough to recognize references to Ingmar and Ingrid Bergman.


text: Iets aan de muppets bracht me altijd in verwarring, zoals: waarom zijn de muppets ironisch genoeg verwant aan de marionetten? en die naam lijkt er zoveel op! Waarom vraag ik je dat? Waarom? maar afgezien daarvan kan de film worden beschreven als een geest van de muppets, nog vóór het hele Gonzo-incident met de tv. dat was iets wat ik niet had verwacht! uitroepteken! uitroepteken! En afgezien daarvan toont deze film een hoop macht en het vermogen om over alle muppets in Muppetland te heersen, of waar ze ook vandaan komen. En ze hadden Samuel L. Jackson in de slang van de film moeten zetten! Dat zou zoveel meer kijkcijfers en kijkers hebben opgeleverd! Maar het beste deel van de film was waarschijnlijk toen hij zijn koekje terugkreeg van de slechte kritieken! Dus alles bij elkaar is dit een goed afgeronde film maar vanwege de muppets krijgt hij een extra punt. Dus denk eraan, jongens, dat er zoiets bestaat als de Bigfoot Nessy man! (Bigfoot son loch Nessy monster. Bogey man)

text_en: Something about the muppets always got my confused like why are the muppets ironically related to the puppets. and there name is so similar! Why i ask you! Why! but besides that the movie can be described as a ghost of the muppets before the whole Gonzo incident with the T.V. that was something i wasn't expecting! exclamation mark! exclamation mark! And with all that out aside this movie shows a lot of power and the ability to rule over all the muppets in Muppet land, or wherever it is that they come from. And they should have put in Samuel L. Jackson in the snakes on the movie! It would have got so much more ratings and more viewers! But possibly the best part of the movie was when he got his cookie back from the evil critiques! So all in all this is a well rounded movie but since its muppets it gets a extra point. So remember kids there is such a thing as the Bigfoot Nessy man! (Bigfoot+ loch Nessy monster+ Bogey man)


text:
Mensen die op deze specifieke website surfen, over het algemeen gesproken, zouden dol moeten zijn op deze documentaire over films, en hoe ze worden gefotografeerd en hoe de cameramannen en wij, de kijker, ze zien. Dat klinkt misschien een beetje droog, maar deze documentaire is allesbehalve droog. Ze blijven nooit langer dan een paar minuten bij een onderwerp, persoonlijkheid of film.
Ik begon deze dvd steeds meer te waarderen naarmate ik meer vertrouwd raakte met films. Hoe meer je een fan bent van zowel films als cinematografie, hoe hoger je score op deze documentaire zal zijn. Van stomme films tot de moderne tijd, de producenten hebben goed werk geleverd door voorbeelden te laten zien van films uit elk decennium tot en met 1990. (Het zou leuk zijn om een ge<0xC3><0xBC>pdatete editie te zien waarin ook films van de afgelopen 15 jaar zijn opgenomen.)
Deze video gaf me een nieuwe waardering voor zwart-witfilms. Sommige van de foto's waren schitterend, en veel filmmakers denken dat dat het medium is waarin ze hun talenten echt kunnen laten zien.
Wat de kleur betreft: deze documentaire is mijn eerste kennismaking met de fantastische film Days of Heaven (1978), die een van mijn favorieten is geworden. Al met al worden er ongeveer 125 films genoemd, dus misschien ontdek je een paar juweeltjes waarvan je niet op de hoogte was, zoals ik.
Of je de meeste van deze films kent of slechts een paar, er zitten een paar interessante tussen.

text_en:
People who surf this particular website, generally-speaking, should love this documentary as it deals with the movies, and how they are photographed and how the cameramen and we, the viewer, see them. That may sound a bit dry, but this documentary is anything but that. They never stay more than a few minutes on any topic, personality or movie.

I appreciated this DVD more and more as I became more familiar with films. The more of a fan you are of both movies and cinematography, the higher you will rate this documentary. From silent movies to modern-day, the producers on this did a fine job showing examples of films from every decade up to 1990. (It would be fun to see an updated edition of this to include films from the past 15 years.)

This video gave me a new appreciation for black-and-white films. Some of the photography was magnificent and many cinematographers think that is the medium in which they could really show off their talents.

Regarding color, this documentary is where I first heard about the fabulously- filmed movie, "Days Of Heaven" (1978), which has become one of my all-time favorites. In all, there are about 125 films mentioned, so you may discover some gems you weren't aware of, as I did.

Whether you know most of these films or just a few, you should find a number of things in here interesting.


text:
Ja, het negeert de meeste bijdragen van Europa en de rest van de wereld, maar voor wat het is, is het gewoon prachtig.
Het is een inleiding tot de kunst van de cinematografie in Amerikaanse films, met clips en commentaren van de groten uit de Amerikaanse filmgeschiedenis, van hun geboorte tot 1990 of daaromtrent, toen de film werd gemaakt. Sommige cinematologen zijn nederig en bescheiden, anderen hebben duidelijk een groot ego, maar ze houden allemaal duidelijk heel veel van film en film maken.
Dit is een geweldige film om aan je kinderen te laten zien, een achter de schermen die informatief is in plaats van obsceen of gevat.
Zeer aanbevolen.

text_en:
Yes, it ignores most of Europe and the rest of the worlds contributions, but for what it is, it's just lovely.

It's an introduction to the art of cinematography in American movies, with clips and comments from the greats about American film from birth till 1990 or so, when it was made. Some of the cinematographers are humble and self-effacing, some clearly have large egos, but they all obviously love and care deeply about film and film making.

This is a terrific film to show your children, a behind the scenes that is informative rather than salacious or snarky.

Highly recommended.


text: Visions of Light zal ervoor zorgen dat iedereen die het ziet, in de toekomst met andere ogen naar films zal kijken. De film behandelt de kunst van de cinematografie sinds de uitvinding van de cinematografie aan het begin van de twintigste eeuw. Veel filmmakers en cinematografieën geven hun visie en bespreken waarom de kunst van de cinematografie belangrijk is binnen de kunst van het filmen.<br />Visions of Light is een lyrische lofzang op de cinematografie, die maar al te vaak over het hoofd wordt gezien door toevallige bioscoopbezoekers, maar die hier zijn rechtmatige trotse plaats heeft gekregen. Een must voor iedereen die ook maar enigszins geïnteresseerd is in het effect en de schoonheid van film, en het vermogen van visuele beelden om harten en geesten te beroeren. Veel van de werkelijk onvergetelijke momenten in de Amerikaanse filmgeschiedenis zijn hier in al hun genialiteit en glorie te zien.

text_en:
Visions Of Light will cause everyone who sees it to look at films a little differently in the future. The film covers the art of cinematography since the conception of cinema at the turn of the 20th century. Many filmmakers and cinematographers present their views and discuss why the art of cinematography is important within the craft of film-making.

Visions Of Light is a lyrical hymn to the art of cinematography, too often overlooked by casual filmgoers, but given its rightful pride of place here. A must for anyone remotely interested in the effect and beauty of film, and the capacity of visual images to move hearts and minds. Many of the truly unforgettable moments in American film history are here in all their brilliance and glory.


text: Dit is eenvoudigweg een van de beste documentaires die ik heb gezien over de kunst en wetenschap van het maken van films. Deze is vanuit het standpunt van de cinematografie gemaakt en maakt gebruik van veel uitstekende interviews en kilometers aan illustrerende filmfragmenten. Ik kan dit aanbevelen aan iedereen die geïnteresseerd is in het creatieve proces van het filmen.

text_en: Simply, this is one of the best documentaries I've seen on the art and science of making movies. This one is from the cinematographer's point of view and uses many excellent interviews along with miles of illustrative movie clips. I recommend this to anyone who has an interest in the creative process of filmmaking.


text: Visions of light, de film van de populistische underdog, herstelt de basiselementen van belang in de film in een tijd waarin de artistieke verdienste wordt toegeschreven aan de regisseur en de acteurs. Of misschien vertelt het een publiek alleen maar wat elke filmmaker zo goed weet: dat de kunst van de film niets zou zijn zonder licht en de kunst om die vast te leggen en te bezielen. Sinds de oorsprong van het maken van films heeft de cinematografie zijn reputatie behouden dat het een ambacht is, lang nadat de rol van de regisseur creatieve controle kreeg. En met zo'n verantwoordelijkheid voor het beheer van fysieke en optische parameters is de creatieve expressie van de regisseur van de fotografie zuiver gebaseerd op experimenten door middel van een immense controle. Tegenover David Lynch en Frederick Elmes, die het hadden over 'hoe donker is donker', gaat de kunst van de cinematografie net zozeer over het zijn van een illusionist als over het bemiddelen tussen produktie en aspect. In een commentaar op zijn 'het tekenen van dingen in het donker' tot op het monochrome af, vatte John Alton de geest van de cinematografie samen door ons eraan te herinneren dat het niet zozeer gaat om de lichten die je aandoet als wel om de lichten die je niet aandoet.

text_en: Taking a stand for cinema's populist underdog, Visions of light reinstates the basic elements of importance in film in an age where the artistic merit is credited the director and the actors. Or maybe it merely tells an audience what every filmmaker knows so well; that the art of film would be nothing without light and the craft of capturing and animating it. Since the origin of film-making, cinematography has maintained its reputation of being a craft, long after the role of the director was given creative control. And with such a responsibility in management of physical and optical parameters, the creative expression of the director of photography is purely based on experiment through immense control. From Charles Lang being instructed to "put his shadows wherever he wanted, but not on the actors face" to David Lynch and Frederick Elmes discussing "how dark is dark", the art of cinematography is just as much about being an illusionist as just a mediator between production and aspection. In commentary to his "sketching of things in the dark" to the point of monochromism, John Alton summed up the spirit of cinematography in reminding us that it is not as much about the lights you turn on as the one's you don't.


text: Deze documentaire is een geschiedenis van de cinematografie, waarin belangrijke vooruitgangen worden geïllustreerd en het werk van belangrijke cinematografische vernieuwers de hoofdrol speelt. Hoewel er fragmenten van interviews op het scherm te zien zijn, bestaat het grootste deel van de film uit ( Glorieuze) filmfragmenten die veel van de hoogtepunten in de geschiedenis van de cinematografie illustreren.

text_en: This documentary is a history of cinematography, illustrating major advances and highlighting the work of major cinematographic innovators. Although there are snippets of on-screen interviews, the bulk of the film consists of (glorious) film clips illustrating many of the high points in the history of cinematography.


text: Het was een show met een laag budget. Veel te veel overacting (vooral met DynaGirl), goedkope decors, slappe effecten (zelfs midden jaren zeventig) en slappe boeven. Ik kon ook niet tegen het overmatige gebruik van 'Electra'. Ik weet dat cliffhangers belangrijk zijn voor een serie als deze, maar kom op! De cliffhangers die ik me het best herinner zijn die van de spinnenvrouw en degene die DynaGirl slecht maakte. Deze plotwendingen zijn in veel superheldenseries gebruikt. Kom op, Kroffts, kun je niet op zijn minst een beetje origineel zijn? Geen wonder dat het maar acht afleveringen duurde. De titelsong was best pakkend, maar de rest was waardeloos. Deirdre Hall had in elk geval nog een carrière hierna...

text_en: This show had low budget written all over it. Way too much overacting (especially with DynaGirl), along with the cheap sets, lame effects (even for the mid 1970s), and lame villains. I also couldn't stand the overuse of "Electra". I know catch phrases are important to a series like this, but come on! The ones I remember most are the spider woman and whoever made DynaGirl evil. These plots have been used in many superhero series. Come on Kroffts, can't you at least be semi-original? No wonder why this lasted only eight episodes. The theme song was kinda catchy, but the rest stunk. At least Deidre Hall had a career after this...


text:
Een geweldige kleine voorstelling die kinderen een heleboel laat zien van de wereld om hen heen. De verhalen hebben een soortgelijke opzet, Bing en Bong (de helden) zitten op hun bank en een reusachtige katapult gooit hen naar een andere kleine planeet waar ze een avontuur beleven voordat ze weer naar huis gaan en naar bed gaan.
Binnen dit basisframe worden vele verschillende gebieden onderzocht. Wetenschap, natuur, muziek, en zelfs conflictoplossing worden getoond tussen vele andere. Deze verhalen zijn nooit neerbuigend, maar gemakkelijk te volgen en geweldig voor kinderen.
Het programma is cgi, met levendige achtergronden en wat inventieve camerawerk. In plaats van aan de traditionele kant van de camera te blijven, zoals bij een animatiefilm, maakt de show soms opnames van de kinderen in het midden van de actie.
Ga er onbevooroordeeld op af, ga met je kinderen zitten en geniet.

text_en:
A great little show that shows children a great deal about the world around them. The stories have a similar setup, Bing and Bong (the hero's) sit on their sofa and a giant catapult throws them to a different tiny planet where they have an adventure before returning back home and going to bed.

Within this basic frame work many different areas are explored. Science, nature, music, even conflict resolutions are shown among many others. These stories are never condescending but easy to follow and great for kids.

The program is cgi based with vivid backdrops and some inventive camera work. Rather than staying with the traditional side on camera angle, common to animation, the show sometimes puts in tracking or doll shots to place the kids in the middle of the action.

Go in with an open mind, sit down with your children and enjoy.


text: Ik kan deze show echt niet uitstaan. Er worden dieren getoond die gekke stunts uithalen en vreemde gedragingen vertonen, ondersteund door afgezaagde woordspelingen van die waardeloze presentator. Sommige fragmenten zijn amusant, zoals die aap die wil dat een klein meisje hem blijft krabben, of die ezel die door een open raam naar een onschuldig gezin in een auto spuugt, maar in de meeste gevallen gaat het om een hond die rondjes draait of een kat die van een wasmachine valt. Vrijwel elk dier dat iets banaals en gewoon stoms doet, krijgt het etiket 'humoristisch' opgeplakt. Ik herinner me een show van lang geleden met de titel 'Dierengekheid' op Animal Planet, die werd gepresenteerd door Mario Lopez en die echt heel onderhoudend was. 'Funniest Animals' was best leuk, maar het was waarschijnlijk het enige wat die redacteuren en producers hoorden.

text_en: I honestly cannot stand this show. It showcases animals doing crazy stunts and exhibiting strange behaviors, backed up by corny puns by that cheesy host. Some clips are amusing, such as that monkey yearning a little girl to continue scratching him or that donkey who spit at an innocent family inside a car through an open window, but the majority involve a dog spinning around in circles or a cat falling off of a washing machine. Pretty much any animal doing something mundane and just plain dorky is slapped with the label "humorous". I recall a show from way back called "Animal Kidding" on Animal Planet that was hosted by Mario Lopez and was genuinely entertaining. Although the theme tune of Planet's Funniest Animals was sort of cute, it was probably the only thing that was actually heard by those editors and producers.


text: Ik merk zelfs dat ik naar die serie kijk en hem niet kan uitzetten, een beetje zoals wanneer je onwillekeurig naar een auto-ongeluk kijkt. De video's zijn vaak leuk, maar de tekst is zo slecht dat het gewoon vreemd is. De grappen zijn niet te volgen. Ik heb nog nooit zoiets gezien... de grappen zijn zo slecht dat ze raar zijn. Ik denk niet dat ze opzettelijk slecht zijn, zoals de grappen op AFHV. Het is bijna alsof een zesdeklasser de grappen heeft geschreven. Een humorloze, stomme zesdeklasser. Ik wou dat ik erbij kon zijn als deze serie wordt gemaakt. Wat zegt de producent als hij het script leest? Kan het ze gewoon niet schelen? Aan de hand van de demografie zou je kunnen zeggen dat het publiek 6-yo is. Maar de humor lijkt me niet geschikt voor kinderen van die leeftijd. Is het publiek echt zo stom? Het is echt zo erg dat ik een verklaring wil.

text_en: I actually find myself watching this show and unable to turn it off, sort of like how you can't help looking at a car wreck. The videos are often cute, but the writing is so bad it is downright strange. The jokes don't make sense. Its like nothing I've ever seen...the jokes are so bad that they are weird. I don't think they are intentionally bad, like the jokes on AFHV. It's almost like a sixth grader wrote the jokes. A humorless, stupid sixth grader. I wish I could sit in on this show being made. what does the producer say when he reads the script? Do they just not care? Do the demographics for this show indicate that the audience is 6 yo? But the humor seems inappropriate for children of that age. Is the audience really stupid? Really, it's so bad that I want an explanation.


text: Papillon is een van mijn favoriete films. Steve McQueen is fantastisch in de hoofdrol. Dustin Hoffman is op zijn best in de rol van Louie Dega. Heel gedenkwaardige, onvergetelijke optredens, schokkende actiescènes en psychologische spanning en wendingen. Ik kan niet genoeg goede dingen over deze film schrijven. Na jaren zoeken heb ik deze film onlangs op dvd gevonden en aan mijn collectie toegevoegd. Dit is het soort film dat je keer op keer kunt bekijken en waar je dingen in blijft zien die je nooit eerder zijn opgevallen. Deze film wordt nooit oud en je krijgt er nooit genoeg van om naar Papillon te kijken. Een deel van de cast bestaat uit Vic Tayback, ook bekend als Mel uit de succesvolle tv-serie 'Alice'. Hij is overtuigend als een gemene, norse cipier. Ook Billy Tumy, die bekend is van zijn rol in 'Lost in Space' als Will Robinson, speelt een jonge, ten dode opgeschreven gedetineerde. Er zijn andere karakteracteurs in de cast die je hoogstwaarschijnlijk door de hele film heen zult herkennen. Ik geef deze film de sterkste en hoogste aanbeveling.

text_en: Papillon is one of my all-time favorites films. Steve McQueen is fantastic in the lead role. Dustin Hoffman is at his finest as Louie Dega. Very memorable, unforgettable performances, shocking action scenes and psychological thrills and twists. I cannot write enough good things about this film. After years of looking, I recently found this film on DVD and added it to my collection. This is the kind of movie that you can watch again and again and continue to see things you've never noticed before. This film never gets old and you never grow tired of watching Papillon. Some of the cast includes Vic Tayback also known as Mel from the hit TV series "Alice." He is convincing as a mean, surly prison guard. Also, Billy Tumy known for his role in "Lost in Space" as Will Robinson, plays a young, doomed inmate. There are other character actors included in the cast that you will more than likely recognize throughout the film. I give this film the strongest and highest of recommendations.


text: Na het zien van deze film was ik diep ontroerd. Steve McQueen speelde Henry fantastisch. Hoewel hij soms alleen maar McQueen speelde, deed hij het geweldig goed in de rol van eenzame opsluiting, en tegen het eind van de film was hij geweldig. Hoffman is altijd een uitzonderlijke acteur en in deze film is hij niet anders. Helaas won de film het niet en werd hij ook niet genomineerd voor een Oscar, en hij verdiende het om er drie te winnen (acteur, acteur, film). Hoe dol ik ook was op The Sting, deze film was beter dan die van dat jaar. Sommige critici hadden er een slechte recensie over, zelfs een artikel van Roger Ebert uit 1973 had kritiek op deze film. Ik denk dat je hun dat niet al te kwalijk kunt nemen, films waren toen beter. Merk op dat 1973 ingeklemd zat tussen 2 Godfather-jaren. Misschien dachten sommige mensen dat McQueen gewoon zijn Great Escape-rol aan het overdoen was. Hoe dan ook, tegenwoordig zijn films zo slecht dat ik gewoon snak naar een film die zo diep gaat. Maar als het beste wat Hollywood tegenwoordig te bieden heeft zo'n onbenullig niemendalletje is als Chicago, kunnen we niet te veel van onze tijd verwachten.

text_en: I felt so moved after watching this film. Steve McQueen did a terrific job acting as Henry. Although at times, he just acted as McQueen, he did a wonderful job expressing suffering in the solitary confinement scene, and great towards the end of the movie. Hoffman is always an exceptional actor and in this movie he is no different. Unfortunately it neither won for, nor got nominated for an Oscar, and it deserved to win 3 (supporting actor, actor, picture). As much as I loved the Sting, this movie was better for that year.Some critics gave it a bad review, even a 1973 Roger Ebert article criticized this film. I guess you cant blame them too much, movies were better those days. Note that 1973 was sandwiched between 2 Godfather years.Maybe some people figured that McQueen was just redoing his Great Escape role. Either way, nowadays films are so bad I am just thirsting for a movie this deep. But if the best Hollywood can do nowadays is a glittzy trashpiece like Chicago, we cant expect too much from our times.


text: Angstaanjagende film over het leven in de gevangenis. Niet zomaar een gevangenis, maar een manier om je af te zonderen met weinig andere mensen in de buurt. Ik denk dat dit de beste film ooit van McQueen was, en misschien ook van Hoffman. Ik weet dat hij door de jaren heen een blijvend effect op me heeft gehad; ik ben nooit de ontzagwekkende eenzaamheid vergeten die de gevangenen doormaakten. Geweldige film, duim omhoog.

text_en: Terrifying film dealing with life in prison. Not just any prison, but one way off to itself with few fellow human beings around. I think this was McQueen's finest film ever, and perhaps Hoffman's also. I know it has had a lasting effect on me through the years; I have never forgotten the awesome loneliness the prisoners went through. Great picture, thumbs up.


text:
'Papillon' is het krachtige portret van een opstandige man, die de slopende jaren van zijn leven doorbrengt in kleine eenzame cellen, waar hij het ergste soort wreedheid en wanhoop ondergaat... Het is het verbazingwekkende ware levensverhaal van een man met karakter, Henri Charrière, een Fransman die tot levenslang op het eiland van de Duivel is veroordeeld voor een moord die hij niet heeft gepleegd... Henri krijgt de bijnaam 'Papillon' vanwege de grote vlinder (symbool van vrijheid) die op zijn borst is getatoeëerd...
De film vertelt over Papillons vasthoudendheid en ontembare geest, die vele jaren lang een reeks mislukte ontsnappingspogingen heeft gepland en uitgevoerd... We kijken naar zijn vele avonturen door honderden kilometers moeras, naar een ontmoeting met een vriendelijke leprozenkolonie, een vriendelijke indianenstam en een verraderlijke non... Papillon wordt achtervolgd door indiaanse beheerders en lastiggevallen door brute bewakers... De kracht van de film ligt in Papillons triomf over de onderdrukking, zijn voortdurende volharding, menselijkheid, eerlijkheid, zijn kalme waardigheid en pure geest...
Deze keer geregisseerd door een van de creatiefste regisseurs die een prachtig 'Planet of the Apes' en 'Patton' heeft aangeboden, toont Steve McQueen Papillon een rauwe vitaliteit, een compleet spectrum van emoties en een zeker gezag over zijn technische hulpmiddelen die adembenemend zijn in hun impact. Dustin Hoffmann oefent een volmaakte verstandhouding met zijn rol uit, waarbij hij opmerkzaam elke nuance en implicatie ervan in zich opneemt... hij schetst een karakter dat zich in weerwil van onmogelijke tegenspoed staande houdt... zijn laatste scène met McQueen, waarin hij zijn vriend probeert over te halen het eiland niet te verlaten, vertegenwoordigt een van de ontroerendste en effectiefste scènes van de film...
Schaffner schetst een levendig beeld van in de steek gelaten mannen, neemt de uitdaging aan en gaat verder met het'verslaan van het systeem' tegen een onvoorstelbare overmacht... hij geeft in elk geval aanleiding tot enkele van de grote heldendichten over menselijke moed en standvastigheid...

text_en:
'Papillon' is the forceful portrait of a defiant man, who survives harrowing years of his life in small solitary cells, suffering the worst type of brutality and despair... It is the amazing true life story of a man of character called Henri Charriere, a Frenchman sentenced to life at Devil's island for a murder he did not commit... Henri gains his nick name 'Papillon' for the large butterfly (symbolic of freedom) tattooed on his chest...

The film recounts Papillon's tenacity and indomitable spirit, planning and executing a series of failed attempts of escape over many years... We watch his multiple adventures through hundreds of miles of swamp, reaching an encounter with a kind leper colony, a friendly tribe of Indians, and a traitorous nun... Papillon is seen pursued by Indian trustees, and harassed by brutal guards... The power of the movie lies on Papillon's triumph over oppression, his continual perseverance, humanity, honesty, his quiet dignity, and sheer spirit...

Guided this time by one of the most creative directors who offered handsomely 'Planet of the Apes' and 'Patton,' Steve McQueenas Papillon exhibits a raw vitality, a complete spectrum of emotions, and a sure command of his technical acting-resources that are breathtaking in their impact..

Dustin Hoffmanin perfect rapport with his role, perceptively invading its every nuance and implication portrays a quality of character exhibited in the face of impossible adversity... His last scene with McQueen attempting to convince his friend not to leave the island, represents one of the film's most moving, and effective sequence...

Schaffner gives a stirring picture of forsaken men, and takes up the challenge and proceeding to 'beat the system' against incalculable odds... He certainly gives rise to some of the great epics of human courage and fortitude...


text:
De brute behandeling in een strafkolonie is al eerder op het witte doek vertoond in films als _IK WAS EEN SCHULDIG MEISJE_, maar er is nog nooit zo'n levendige vertoning geweest van de omstandigheden waaronder gevangenen in de ergste omstandigheden moeten leven.
<0x3E><0x3E> Soms is de film bijzonder aangrijpend om te zien, en op andere momenten heeft het verhaal de neiging een beetje te lang te duren. Maar het lijdt geen twijfel dat STEVE McQUEEN en DUSTIN Hoffman geloofwaardige en sympathieke (maar grillige) personages creëren en een aantal van de beste rollen uit hun carrières spelen. Hun rollen zijn fysiek veeleisend en worden altijd met volledige overtuiging gespeeld.
Niet voor mensen met een gevoelige maag, maar buitengewoon goed geacteerd door de hele cast, geweldige locatiefotografie en een mooie achtergrondmuziek van Jerry Goldsmith. De eerste helft van het verhaal is veel meeslepender dan wat er in de laatste jaren gebeurt en het laatste halfuur van de film is een beetje sloom van tempo. Maar over het geheel genomen een gedenkwaardige ontsnappingsfilm die in de top van de beste ontsnappingsfilms staat.

Mijn eerste kennismaking met de film jaren geleden maakte een onuitwisbare indruk op me, maar ik moet bekennen dat latere bezichtigingen me ervan overtuigden dat de film niet bepaald vlekkeloos is in die zin dat het tempo soms veel te langzaam is en dat het einde een beetje onbevredigend is.

text_en:
Brutal treatment in a penal colony has been explored on the screen before in such earlier films as I WAS A FUGITIVE FROM A CHAIN GANG, but never has there been a more graphic expose of the sort of conditions prisoners faced under the worst sort of environment.

At times the film is extremely harrowing to watch, and at other times the story tends to drag a little. But there can be no doubt that STEVE McQUEEN and DUSTIN Hoffman create believable and sympathetic (yet quirky) characterizations and do some of the finest acting of their careers. Their roles are physically demanding and always played with total conviction.

Not for the squeamish, but extremely well acted by the entire cast, great location photography and a nice background score by Jerry Goldsmith. The first half of the story is much more compelling than what happens in the final years and the last half-hour of the film is a bit sluggish in pacing. But overall, a memorable escape film that ranks with the best of other escape stories.

My first viewing of the film years ago made an indelible impression on me, but I must confess that later viewings convinced me that it is not exactly flawless in that the pacing is sometimes much too slow and the ending is somewhat unsatisfying.


text: Dit is de op één na beste film over 'de vlucht naar de vrijheid' die ik ooit heb gezien. Twee geweldige acteurs, Dustin Hoffman en Steve McQueen, zijn in staat om je op een volmaakte manier teleurstelling, geluk, loyaliteit, geduld, hoop, krankzinnigheid, vriendschap en depressie voor te stellen. Elke scène in de film heeft een heleboel te zeggen. Je kunt emotioneel in de war raken als je naar deze film kijkt, je zou zelfs een beetje vriendschap of liefde kunnen voelen tussen de gevangenisbewakers en de gevangenen, en tegelijkertijd zou je de onredelijke haat kunnen voelen. Als je niet vrij bent, heb je niets anders te verliezen, dus moet je achter je vrijheid aan rennen, maar geloof niet in vrijheid tot je hebt wat je had voordat je het kwijtraakte.

text_en: This is the second greatest "run after freedom" movie i've ever seen. Two great actors Dustin Hoffman and Steve McQueen are able to present you disappointment, happiness, loyalty, patience, hope, insanity, friendship and depression perfectly. Every single scene in the picture has a lot of things to say to you. You might get emotionally confused when watching this movie, you might even sense a little bit of friendship or love between the prison guardians and the prisoners and at the same time you might be able to sense the unreasonable hate. When you are not free, then you have nothing else to lose thus you have to run after your freedom, however do not believe in freedom until you get what you used to have before losing it.


text:
Na het lezen van een lang boek vol interessante avonturen is het kijken naar een film van twee uur op het eind meestal een grote teleurstelling. Er is geen enkele film die ook maar in de buurt komt van de informatie die je uit een boek kunt halen, zeker niet uit een boek van meer dan vijfhonderd pagina's, zoals bij 'Papillion' het geval is. Toch, ondanks de meeste ongelooflijke overlevingskunsten van Henri Charrière ('Papillion' was Charrières bijnaam) is deze film bovengemiddeld en doet hij het boek in feite eer aan. De film duurt ongeveer tweeënhalf uur en geeft genoeg sfeer om de kijker <0xE2><0x80><0x93> in elk geval tot op zekere hoogte <0xE2><0x80><0x93> een idee te geven van de wrede beproevingen en beproevingen die Papillion in het echte leven heeft moeten doorstaan.
Als je van deze film hebt genoten, is het boek een'moet je lezen'-boek. Je zult niet geloven wat Charrière allemaal heeft meegemaakt: goed en slecht. In het echte leven ontsnapte de man zo'n acht keer en elke keer ging het door een hel.
Steve McQueen speelde 'Papillion' uitstekend. Hij was vooral goed in het laten zien van de fysieke gevolgen van jaren eenzame opsluiting. Trouwens, in het echte leven was Charrière veel jonger toen hij naar de gevangenis ging dan McQueen in de tijd dat deze film werd opgenomen. Papillion had gespeeld moeten worden door een jongere acteur, maar wie gaat er klagen als je een acteur van McQueens kaliber krijgt?
Dustin Hoffman was ook geweldig als de vriend van Papillion, 'Louis Dega'. die een grotere rol in de film had dan hij in het boek. Voor het grootste deel had Papillion een aantal vrienden, die hem door de jaren heen allemaal hielpen. Hoffman verschafte de film ook een komische afwisseling, en de hemel weet dat hij dat nodig had. Neem het maar aan van iemand die het boek heeft gelezen: dit is een grimmig verhaal, erger dan wat je hier op het scherm hebt gezien.
Niettemin, dank aan de twee hoofdrolspelers en het geweldige werk van regisseur Franklin Schaffner en cinematograher Fred Koenekamp, is deze lange film onderhoudend geweest. Nee, het was niet het kaliber van het boek, maar het heeft het ook niet beledigd, en het is beslist de moeite waard om te bekijken.

text_en:
Usually, after reading a long book filled with many interesting adventures, watching a two-hour film later winds up being a big disappointment. There is no way a film can give you anywhere near the info you glean from a book, especially one over 500 pages as is the case with "Papillion." Yet, despite most of Henri Charriere's incredible feats of survival, ("Papillion" was Charriere's nickname) this movie is above average and basically does the book justice. The movie runs about two-and-a-half hours and gives enough of a flavor to have the viewer appreciate - at least to some degree - the brutal trials and tribulations Papillion went through in real life.

If you enjoyed this film, the book is a "must-read" for you and very highly-recommend You won't believe all the things Charriere experienced: good and bad. In real life, the man escaped something like eight times and each time went through hell.

Steve McQueen, playing "Papillion," was excellent. He was particularly good at showing the physical effects of years of solitary confinement. By the way, in real life, Charriere was much younger went sent to jail than McQueen was at the time this movie was shot. Papillion should have been played by a younger actor, but who's going to complain when you get an actor of McQueen's caliber?

Dustin Hoffman also was great as Papillion's friend, "Louis Dega," who had a bigger role in the movie than he did in the book. For the most part, Papillion had a number of friends, all helping him over the years. Hoffman also provided some good comic relief to the movie and, heaven knows, it needed it. Take it from someone who has read the book: this is a grim story, worse than what you saw on screen here.

Nevertheless, thanks to the two leading actors and the wonderful work by Director Franklin Schaffner and Cinematograher Fred Koenekamp, this long film entertained. No, it wasn't the caliber of the book, but it's didn't insult it, either, and is definitely worth a look.


text:
Ik heb deze film in de dertig jaar sinds hij werd uitgebracht verschillende keren met veel plezier bekeken.
Ja, het is zeker een tragisch en gruwelijk verhaal over hoe wreed de mensheid kan zijn, maar belangrijker nog, het is een inspirerend verhaal over veerkracht en de triomf van de menselijke geest in een overweldigende tegenslag. Ik denk vaak aan de slotscène, waarin Papillon op zijn vlot van kokosnoten van het gevangeniseiland wegdrijft. Dit was echt mijn favoriete film van Steve McQueen. De rol van Dustin Hoffmann voorspelde de diepte en rijkdom van zijn acteertalent.
Ik kan deze film van harte aanbevelen. Het is een tijdloze klassieker.

text_en:
I have enjoyed watching this film several times over the three decades since it was released.

Yes, it certainly is a tragic and gruesome story of how brutal mankind can be, but more importantly, it is an inspiring story of resilience and the triumph of the human spirit in the face of overwhelming adversity. I often think of the closing scene where Papillon floats away from the prison island on his raft of coconuts. This was truly my favorite of all of Steve McQueen's films. Dustin Hoffman's performance foretold the depth and richness of his acting abilities.

I highly recommend this film. It is a timeless classic.


text:
'Papillon' (uitgesproken als 'pap-e-yawn') is een van de meest onderschatte films uit de jaren zeventig. De meeste critici vielen de film aan toen hij werd uitgebracht en beschuldigden hem ervan dat hij veel te lang was. Dat is jammer, want dat is de enige grote fout. Ondanks de nogal dwaze casting van Steve McQueen en Dustin Hoffman als Franse criminelen werken ze verrassend goed samen. De regie van Franklin J. Schaffner is inspirerend, net als het merendeel van het werk dat hij deed toen hij op zijn hoogtepunt was. Hij creëert een van mijn favoriete scènes uit de filmgeschiedenis (de korte blaaspijpsequentie) en weet het isolement van McQueen perfect vast te leggen. Wat de lengte betreft: de sequentie van de inlandse dorpsbewoners duurt te lang (hoewel sommigen ongetwijfeld zullen genieten van de naaktheid), en het bijschaven van sommige eerdere scènes kan hebben geholpen. Toch blijft 'Papillon' een van de meest slopende en goed gemaakte gevangenisdrama's aller tijden.

7,7 van de 10.

text_en:
"Papillon" (pronounced "pap-e-yawn") is one of the most underrated films of the 1970s. Most critics attacked it on it's released, accusing it of being extremely overlong. That is unfortunate, because that is it's only major fault. Despite the rather silly casting of Steve McQueen and Dustin Hoffman as French criminals, they work surprisingly well together. Franklin J. Schaffner's direction is inspiring, as is most of the work he did while at the top of his game. He creates one of my favorite shots in film history (the short blow-dart sequence), and captures the isolation of McQueen perfectly.

As for length issues, the native villager sequence runs too long (though the nudity will no doubt entertain some), and trimming of some earlier scenes may have helped. Still, "Papillon" remains one of the most gruelling and well-made prison dramas of all time.

7.7 out of 10


text: Henri 'Papillon' Charrière was een levenslange gedetineerde in Frans Guyana, waar de Franse regering strenge straffen oplegde. In zijn laatste jaren schreef hij zijn memoires waarin hij zijn jaren van opsluiting beschreef, zijn wrede mishandeling en zijn vele ontsnappingen. Of hij nu wel of niet de hoofdpersoon van zijn eigen boek was, wordt tot op de dag van vandaag betwist. Maar het feit dat hij een gedetineerde was, klopt wel en past bij de plek die bekend werd als 'Duivelseiland'. Uit rechtbankverslagen blijkt dat Henri Charrière (Steve McQueen) die later 'Papillon' werd genoemd, wat Frans is voor Vlinder, inderdaad een kleine inbreker en brandkastkraker was. Zijn bewering dat hij onschuldig was aan moord, kan waar zijn, dankzij een onbetrouwbare bron die hem in de rechtszaal beschuldigde, maar toch weinig ondersteunend bewijs opleverde. Niettemin kreeg de beruchte dief een straf van twintig jaar, die werd verlengd vanwege zijn talrijke ontsnappingen. Tijdens zijn gevangenschap wordt hij levenslang bevriend met een al even beroemde schatbewaarder, Louis Dega (Dustin Hoffman). Don Gordon (in het echt een vriend van McQueen) speelt Julot, een ervaren gevangene met zijn eigen plannen om te ontsnappen. De hele film is één opmerkelijk verhaal en wordt een ongelooflijke reis, een reis die het scherm overstijgt en het publiek de rauwe realiteit van het leven onder de strengste en wreedste strafsystemen ter wereld biedt. Het beruchte 'Duivelseiland' is tegenwoordig synoniem geworden met een helse plek onder onuitsprekelijke omstandigheden. Een fantastische film voor degenen die op zoek zijn naar waargebeurde klassieke verhalen.

text_en: Henri 'Papillon' Charriere, was a lifetime inmate under the French government's harsh penal system in French Guiana. In his declining years he wrote his memoirs describing his years of incarceration, his cruel mistreatment and daring, multiple escapes. Wheather or not he was the actual character of his own book, is disputed to this day. But the fact that he was an inmate is true enough and fits in with the actual site which came to be known as 'Devil's Island.' Court records indicate that Henri Charriere (Steve McQueen) later called " Papillon " which is french for Butterfly, was indeed a minor burglar and safe cracker. His claim he was innocent of murder, may be true enough, due to an unreliable source accusing him in court, yet producing little supporting evidence. Nevertheless, the infamous thief was given a twenty year sentence, which was extended due to his numerous escapes. During his imprisonment, he becomes lifelong friends with an equally famous treasury forger named Louis Dega (Dustin Hoffman). Don Gordon (a real life friend of McQueen) plays Julot, an experienced prisoner with his own intentions of escape. Anthony Zerbe is hideously interesting as Toussaint, a ravaged leper, who aids escaping prisoners. The entire film is one remarkable story and becomes an incredible journey, one which transcends the screen and offers audiences, the raw reality of life under the most severe and brutal penal systems in the world. The infamous 'Devil's Island ' today has become synonymous with a hellish place of unspeakable conditions. A fantastic movie for those in search of true-life Classic. ****


text: Ik heb deze film meer dan eens gezien, en dat is iets wat ik zelden doe. Hij was gewoon goed, vol gedenkwaardige momenten en toespraken. Omdat hij aan het eind van de jaren zeventig is gemaakt, zijn commerciële bruinvissen uit de film verdwenen. Nee, het gaat niet alleen over ontsnappen uit de gevangenis, het gaat niet alleen over vrijheid, het gaat over de totale betekenis van het leven, mannelijkheid, moraliteit en ware vriendschap. Het verhaal is echt verbazingwekkend: de strijd om de vrijheid van één man die de meeste mensen als hopeloos zouden beschouwen. Als je je ooit verongelijkt voelt, of een week nodig hebt om je dagelijkse problemen onder ogen te zien, denk dan eens aan wat deze man (Papillon) heeft doorgemaakt. De hoofdfiguur kan heel goed worden beschouwd als een model dat je in het leven kunt volgen. Toen ik deze film aan mijn vrienden aanbeval, leken de jongens hem om de een of andere reden leuker te vinden. Hoe dan ook, het is leuk om naar te kijken als je in de stemming bent voor een film.

text_en: I've seen this movie more than one time, which is something I seldom do. It was just good, full of memorable moments and speeches. Being made in the late 70's, commercial porpoises got out of the issue. No, it's not only about escaping from prison, it's not only about freedom, it's about the hole meaning of life, manliness, morality and true friendship. The story is really amazing: the battle for freedom of one man which most people would consider hopeless. If you ever feel aggrieved, or week to face your everyday problems, think of what this guy(Papillon) has been through. The main character may be very well considered a model to follow in life. For some reason, when I recommended this movie to my friends, the boys seemed to like it more. Anyway, it's good to watch when you're in mood for a movie.


text:
Deze film is zogenaamd gebaseerd op het ware verhaal van een gevangene die uit Duivelseiland in Frans-Guyana ontsnapte. Maar het boek van Henri Charrière over zijn ervaringen heeft blijkbaar een heleboel inconsistenties en regelrechte verzinsels (een beleefde manier om te zeggen dat hij een leugenaar was). Dus, als je begrijpt dat dit niet helemaal een echt verhaal is, is het nog steeds een uitzonderlijke film. Veel daarvan is te danken aan ongelooflijk acteerwerk, regie, script en make-up.
Henri Charrière, gespeeld door Steve McQueen, gaat naar Duivelseiland omdat hij een pooier heeft vermoord <0xE2><0x80><0x93> zogenaamd uit zelfverdediging. Op de boot ontmoet hij een zwendelaar, gespeeld door Dustin Hoffman, en ze worden vrienden. De meeste films laten zien hoe hard en afschuwelijk het leven in de gevangenis is geweest <0xE2><0x80><0x93> hetzij in de werkkampen, hetzij in eenzame opsluiting. Ze eisen allemaal hun tol en doden veel gevangenen, maar Charrière is veerkrachtig. Ondanks al die ontberingen verliest hij nooit zijn vastberadenheid om te ontsnappen, hoewel Hoffman dat uiteindelijk wel doet en zijn leven op het eiland accepteert na één mislukte ontsnappingspoging. Uiteindelijk ontsnapt Charrière, hoewel dit in het echte leven blijkbaar NIET is gebeurd.
Hoewel er veel meer aan de film vastzit en wat ik al heb gezegd (het is tenslotte maar een film). Het is een heel lange en inspannende film, en de volle betekenis van het verhaal ligt niet in wat je leest, maar in het zien van de verschrikkingen van de gevangenis. Dus bereid je voor op een film die soms heel moeilijk te zien is, maar die in elkaar zit. Het is een fantastische film.

text_en:
This film is supposedly based on the true account of a prisoner who escaped from Devil's Island in French Guiana. However, the book by Henri Charriere about his experiences apparently has a LOT of inconsistencies and outright fabrications (a polite way of saying he was a liar). So, provided you understand that this isn't quite a true story, this is still an exceptional film. Much of this is due to incredible acting, direction, scripting and makeup.

Henri Charriere, played by Steve McQueen, is going to Devil's Island for killing a pimp--supposedly in self-defense. On the boat, he meets a swindler played by Dustin Hoffman and they become friends.

Most of the film documents how harsh and awful life is in the prison came--either in the work camps or when living in solitary confinement. All take their toll and kill off many of the prisoners, by Charriere is resilient. Despite all these privations, he never loses his resolve to escape, though Hoffman eventually does and accepts his life on the island after one failed escape attempt. In the end, Charriere does escape, though in real-life, this apparently did NOT occur.

While there is a lot more to the movie and what I have mentioned (after all it's a very long and involved film), the full impact of the story is not what you read but seeing the awfulness of the prison. So, be prepared for a movie that at times is very difficult to watch but is constructed it's an amazing film.


text: Je vergeet nooit de wanhopige pogingen om de eenzame opsluiting te overleven die geportretteerd worden door de zeer getalenteerde Steve McQueen. Even briljant was de ontembare Dustin Hoffman als Luis Dega, de valsemunter. De omgeving en de locatie komen exact overeen met de beschrijvingen in het boek dat geschreven is door de vader-van-alle-overlevenden Henri Charrière. De dvd-versie bevat een korte film over Henri die teruggaat naar de gevangenis waar hij het grootste deel van zijn leven heeft doorgebracht in een poging te ontsnappen, alleen maar om zijn overweldigers iets duidelijk te maken. Alles bij elkaar een film die een must is voor alle liefhebbers van klassieke film. Het beste om twee uur's middags bekeken na een lichte lunch op een zondagmiddag met je favoriete merk bier.

text_en: One can never forget the desperate attempts at surviving the solitary confinement portrayed by the vastly talented Steve McQueen. Equally brilliant was the indomitable Dustin Hoffman as Luis Dega, the counterfeiter. The settings and location truly match the descriptions as described in the book written by the father-of-all-survivors Henri Charriere. The DVD version contains a short film of Henri revisiting the prison where he was living for most of his life seeking to escape, just to prove a point to his captors. Altogether, a film that is a must-watch for all lovers of classic cinema. Best watched at 2:00pm in the afternoon after a light lunch on a Sunday afternoon with your favorite brand of beer.


text: Deze film, die afkomstig is uit een liberale familie uit Mississippi, is een schot in de roos. Nee, niet iedereen uit Mississippi was een onwetende racist, maar Mississippi was de basis voor deze smadelijke onderdanen. Van alle films over het vooroordeel van de zuidelijke bevolking (In the Heat of the Night, Ghosts of Mississippi et cetera) is deze de beste vanwege de omvang van de onwetende haat die in het Zuiden bestond en de corruptie van de blanke autoriteiten. Ik vind het interessant dat ik me de namen van Cheney, Schwerner en Goodman herinner, maar ik herinner me niet de namen van de klootzakken die hen hebben vermoord. Deze film is bij de uitreiking van de Academy Awards afgewezen. De acteerprestaties van Mississippi Burning waren beter dan die van alle andere actrices die waren genomineerd voor de prijs voor beste bijrol. Ik denk dat Rain Man beter was dan de winnaar van de Oscar voor de beste film.

text_en: Kweer klucks koneheads on display. Having come from a liberal family from Mississippi, this film hits home. No, not everyone from Mississippi was an ignorant racial bigot, but Mississippi WAS the ground zero for these ignominious peons. Of all the films about southern racial prejudice (In the Heat of the Night, Ghosts of Mississippi etc.) this one best presents the magnitude of ignorant hatred that existed within the South and the corruption of the white authorities. I find it interesting that I remember the names of Cheney, Schwerner and Goodman, but I don't remember the names of the SOBs that killed them. This film was slighted at the Academy Awards. Frances McDormand's performance was superior to any of the actresses nominated for Best Supporting Actress. I think Mississippi Burning was better than the Best Picture winner Rain Man.


text: Deze film was gebaseerd op de moord op de drie burgerrechtenactivisten in 1964. _Aanval op Teror_ gaf een veel beter beeld van de verhaallijn dan _Madison Burning_. Deze drie burgerrechtenactivisten waren door de hulpsheriff in de gevangenis gezet omdat ze te hard reden. Nadat ze waren vrijgelaten, waren ze op weg naar het zuiden, de stad uit. Later werden ze gevolgd door de hulpsheriff, samen met leden van de Ku Klux Klan. Op een landweg werden ze aan de kant gezet en doodgeschoten. De blauwe stationcar was in brand gestoken. De drie werden begraven gevonden op een binnenplaats in Dam Street. Dit trok de aandacht van de hele wereld, in het nieuws. Het ging allemaal om haat, niet alleen tegen zwarten, maar ook tegen joden. Persoonlijk haat ik de Confederale vlag. Het is een symbool van haat, witte suprematie en natuurlijk de KU Klux Klan. Ik hou alleen van de Amerikaanse vlag en de vlag van Christain. Er was geen excuus voor de moord op deze drie mannen. Ze kwamen een kerkbrand onderzoeken. Het maakt niet uit of het een witte of een zwarte kerk is, het is verkeerd om het huis van de Heer af te branden. Ik hield ook niet van Gene Hackmans wrede tactieken in deze film. Waar hij het scheermes uit de Barber nam om de hulpsheriff te scheren, sneed hij zijn gezicht open en dompelde zijn hoofd in een gootsteen vol water. Zo horen wetshandhavers zich niet te gedragen. Ik zou jullie allemaal willen aanmoedigen om de echte feiten te weten te komen en _Aanval op terreur_ te zien. Je krijgt een beter verhaal dan deze goedkope film.

text_en: This movie was based on the murders of the three civil rights workers in 1964. Attack On Teror really gave a better view in story line, than Mississippi Burning. These three workers were jailed by the Deputy Sheriff on a speeding ticket. After they were released, they were on their way South out of town. Later they were followed by the Deputy Sheriff along with Ku Klux Klan members. On a country road they were pulled over shot and killed. The blue station wagon was burn't. The three were found buried in a Dam yard. This was world attention, in the news. It was all about hate not just against blacks, but also a Jew. Personally I hate the Confederate Flag. It's a symbol of hate, white supremacy and of course the KU Klux Klan. I like only the American Flag and the Christain Flag. There was no excuse for the murder of these three men. They came to investigate a church fire. No matter whether it's a white church or a black church, burning down the Lord's house is wrong. I likewise didn't like Gene Hackman's brutal tactics in this movie. Where he took the razor, from the Barber gave the Deputy Sheriff a shave, cutting his face, then dunking his head in a sink full of water. That's not how law enforcement officers should act. I would encourage you all to get the real facts and watch Attack On Terror. You will get a better story, than this low budget movie.


text: Interessante film over een echte tragedie, die zich afspeelde in Mississippi in 1964. Drie jonge kerels, onder wie een zwarte, werden gedood door de KKK. Twee FBI-agenten kwamen naar het dorp, waar dit gebeurde, en onderzochten de zaak. Het was gewoon een voorbeeld van wat daar gaande was. Het beste van de film is het acteerwerk van de hele groep acteurs en actrices onder leiding van Gene Hackman en Willem Dafoe, de laatste als een vrijgevige FBI-rechercheur in plaats van als een schurk, zoals gewoonlijk. De film liet er geen twijfel over bestaan dat de KKK een terroristische organisatie is (of was) met een totaal gebrek aan menselijke gevoelens, alleen met de obsessie om zwarte mensen te doden, om de bevolking te reduceren en het op alle mogelijke manieren te kleineren. Ik hoorde iemand van de Italiaanse televisie zeggen dat Alan Parker de verkeerde films regisseert, maar dat is hier niet het geval.

text_en: Interesting film about a real tragedy, which took place in Mississippi in 1964. Three young guys, including a black man, were killed by KKK. Two FBI came to the village, where this happened and investigated the case It was just an example of what was going on there. The best of the film is the acting of the whole group of actors and actresses led by Gene Hackman and Willem Dafoe, the latter as a generous FBI detective instead of being a villain as usual. The film left no doubt that KKK is (or was) a terrorist organization with a complete lack of human feelings, only with the obsession to kill black people, to reduce its population and denigrate it any way. I heard someone in Italian TV saying that Alan Parker directs wrong films, but this one is not the case.


text: Ben ik de enige die Gailard Sartains spel in deze film geweldig vond? Ik ben niet echt een fan van hem; ik kan me zelfs nauwelijks een andere rol herinneren die hij heeft gespeeld. Natuurlijk, Gene Hackman was geweldig, maar dat kun je ook wel van hem verwachten, en Frances McDormand verdiende haar Oscar; maar Sartain viel echt op als de sheriff. Hij slaagde erin om tegelijkertijd meeslepend, charismatisch en angstaanjagend te zijn. Dat gold trouwens ook voor Gene Hackman, wat volgens mij opzettelijk was: de filmmakers wilden dat we de heel dunne lijn tussen Hackmans ex-sheriff en Sartains sheriff Stuckey zouden opmerken. Ik vond de film een beetje zwaar op de hand, en de overduidelijke pogingen om krachtig en ontroerend te zijn deden me af en toe ineenkrimpen. Maar misschien was dat nodig om te laten zien hoe gevaarlijk en gemeen racisme kan zijn als het zich in een cultuur nestelt. Al met al zou ik deze film ten zeerste aanbevelen.

text_en:
Am I the only one who thought that Gailard Sartain's performance in this movie was outstanding? I'm not particularly a fan of his; in fact, I'm hard-pressed to remember any other role he's played. Sure, Gene Hackman was great, but you pretty much expect that from him, and Frances McDormand deserved her Oscar Nomination; but Sartain really stood out as the sheriff. He managed to be compelling and charismatic and scary as hell all at the same time. Actually, so did Gene Hackman, which I think was intentional--the filmmakers wanted us to notice the very thin line between Hackman's ex-sheriff character and Sartain's Sheriff Stuckey.

I thought the movie was a little heavy-handed, and its obvious attempts to be powerful and moving made me wince at times. But maybe that was necessary to portray just how dangerous and vicious racism can be when it ingrains itself into a culture. Overall, I would highly recommend this film.


text: Gene Hackman en Willem Dafoe spelen in 1964, in de roerige tijd van de burgerrechtenbeweging, FBI-agenten die op pad worden gestuurd om de verblijfplaats te achterhalen van een paar vermiste aanhangers van de burgerrechtenbeweging. Natuurlijk worden ze niet met open armen ontvangen. Geweldige acteerprestaties van Hackman en Dafoe. Hoewel de combinatie van een oudere, wijzere dierenarts en een groentje al zo vaak is gedaan.

text_en: Set in mississippi during the tumultous civil rights era, 1964, Gene Hackman and Willem Dafoe play FBI agents sent to uncover the whereabouts of some missing civil rights movement supporters. Of course they are not welcomed with open arms. Great acting by Hackman and Dafoe. Although the pairing of an older, wiser, vet and a newbie has been done so many times.. 7 of 10


text: Ik heb net de laatste aflevering gezien, nr. 32 (hoewel op de site staat dat er maar 30 afleveringen zijn gemaakt), en ik moet zeggen dat deze serie echt heel goed was en ik zou hem ten zeerste aanbevelen aan iedereen die van misdaad- en politieverhalen houdt. Het schijnt dat alle 32 afleveringen gebaseerd waren op feiten, met informatie aan het eind van elke aflevering van de vonnissen van de rechtbank over de daders van de misdaden, en dat is soms een korrelige, goed geacteerde, geloofwaardige en, durf ik te zeggen, onderhoudende serie geweest. Het feit dat de autoriteiten in Denemarken besloten de eenheid te ontbinden was bijna niet te geloven, omdat ze hun werk zo goed deden en in de serie in elk geval nooit verzuimden 'hun man te pakken'! Voor mij is het absoluut tien tegen tien.

text_en: Have just seen the last episode, No 32, (though the site says only 30 episodes were made) and I must comment on the fact that this series was really very good and I would thoroughly recommend it to anyone who enjoys crime/cop stories. Supposedly all 32 were based on fact with information at the end of each episode of the court sentences imposed on the perpetrators of the crimes, this has at times been a gritty, well acted, believable and dare I say, entertaining series. The fact that the powers in Denmark decided to disband the unit was almost unbelievable as they did their work so well and in the series at least, never failed to "get their man"! It's a definite 10/10 for me.


text: We hebben net de laatste aflevering van de serie gezien die op sbs wordt uitgezonden en zullen onze wekelijkse dosis Deense Delight missen. Mijn vrouw en ik pikten de serie op nadat de Zweedse serie 'The Eagle' was afgelopen en het leek in vergelijking daarmee een heel armzalig substituut voor ons toen favoriete programma op tv. Maar week na week groeide het programma aan me, en hoewel het niet zo glossy was als de Zweedse serie en beslist geharder wat betreft hun onderzoek naar alledaagse misdaden, was het wel degelijk een zeer bevredigend wekelijkse kijkvoer.<br />Voor deze 2 programma's was ik niet echt een fan van het politiegenre en kan ik het niet meer volgen. Ik zeg niet dat ik dat nu nog doe, maar de 2 Scandinavische programma's hebben ons echt inzicht gegeven in het leven in die noordelijke Eurazische landen door de ogen van hun speciale politie-eenheden.

text_en:
We've just watched the last of the series shown on the SBS network and will miss our weekly dose of Danish Delight. My wife and I picked up the show after the Swedish show "The Eagle" finished and it seemed by comparison to be a very poor substitute for our then favourite show on TV. Week by week, however, the show grew on me, and whilst not as glossy as the Swedish show and definitely grittier in terms of their investigations of everyday crimes, it certainly provided a very satisfying weekly viewing meal indeed.

Prior to these 2 shows I had not really been a fan of the cop genre and can't say I am now but the 2 Scandinavian shows really provided us with an insight into life in those northern Euopean countries through the eyes of their special policing units.