text:
Toen een vriend van me dit laatst kwam brengen, keek ik naar de foto op het omslag en las ik de synopsis op de achterflap en eiste ik dat we er meteen naar zouden kijken. Ik ben een enorme fan van verbazingwekkend slechte horrorfilms. Nadat ik onlangs _Feast and Feast 2_ had gezien (twee hilarische 'A's' voor inspanningsfilms) had ik het volste vertrouwen toen ik het _Dimension Extreme_ -logo in de hoek zag staan. Het hoofd van mijn vriend zat op de juiste plaats toen hij Triloquist in een opwelling kocht. Maar zijn gril om het bonnetje te houden was ongetwijfeld de druppel die de emmer deed overlopen.
Zonder het verhaal, of het totale gebrek daaraan, te verraden, wil ik deze disclaimer gewoon aan potentiële kopers/ kijkers laten zien. Als je in de markt bent voor een wild bloedvergieten, blijf dan uit de buurt van deze film. Die zul je hier niet vinden. In de film wordt elke scène die leidt tot een moord of iets wat ook maar enigszins in de buurt komt van een sterfscène, afgebroken. Het scherm wordt altijd zwart. Je wordt alleen maar getrakteerd op heel weinig spanning voor deze gebeurtenissen, en een onbevredigend, zwak nabeeld.
De meeste budgethorrorfilms zijn gebaseerd op belachelijke komische punten. Ik hoopte op een heleboel van deze punten. Hoewel ik een paar keer heb gegrinnikt, is deze vrij snel afgelopen. Angelina zegt de hele tijd nogal wilde dingen, maar ongeveer halverwege de film is de truc afgelopen. Ik had gehoopt dat de pop in elk geval hilarisch zou zijn, maar zijn dialogen zijn nogal afgezaagd.
De reden dat budgethorrorfilms zo populair blijven, is dat ze meestal over de top zijn. Ze compenseren het gebrek aan geld dat wordt besteed aan groot vermaak, en vaak aan schrikeffecten. Triloquist is een heroïsche mislukking op alle vlakken. Ik kan me zelfs niet voorstellen dat de meest onderhoudende, gemakkelijk vermaakte kijker het waard vindt dat deze film de moeite waard is die het heeft gekost om hem in te pakken en de brandstof die hij eraan heeft verspild op weg naar de winkel. Als je van 'Horror/Comedy' 'Als je op zoek bent naar een goede 'kwaadaardige pop', kijk dan eens naar iets wat het in elk geval probeert. Magic met Anthony Hopkins, Poppenspeler, Demonisch speelgoed, zelfs Dolly Dearest. Blijf uit de buurt van Triloquist.'

text_en:
When a friend of mine brought this over the other night, I looked at the cover photo and read over the plot synopsis on the rear cover and demanded we watch it right away. I am a huge fan of amazingly-bad horror flicks. Having recently viewed Feast and Feast 2( two hilarious "A" for effort movies) I had the utmost faith when I saw the Dimension Extreme logo in the corner. My friend's head was in the right place when he purchased Triloquist on a whim. However, his whim of keeping the receipt was undoubtedly the wiser.

Without giving the story, or complete lack thereof, away, I want to just put out this disclaimer to potential purchasers/ viewers. If you are in the market for a wild gore-fest, steer clear of this movie. You will find no such thing here. In the film, any scene that leads to a killing or anything remotely close to a death scene is cut short. The screen always goes black. You only are treated to very little tension before these happenings, and an unsatisfying, weak aftermath shot.

Most budget horror films rely on ridiculous points of comedic relief. I was hoping for plenty of these points. Though I did chuckle a handful of times, this one runs dry pretty quick. Angelina says some pretty wild stuff throughout, but about halfway through the movie the gimmick runs dry. I was hoping that at least the dummy would be hilarious, but his dialogue is pretty stale.

The reason that budget horror flicks remain as popular as they are is because they are usually over the top. They make up for the lack of money afforded with great entertainment, and often, shock value. Triloquist is an epic failure in all departments. I can't even imagine the most low maintenance, easily entertained viewer to think that this movie is worth the labor it took to package it and the fuel it wasted on it's way to the store. If you enjoy "Horror/Comedy" movies that contain absolutely no horror, and lame comedy scattered few and far between, then Triloquist is right up your alley. I'd recommend it as bird-cage lining myself. If you want a good "evil doll" fix then check out something that at least tries. Magic with Anthony Hopkins, Puppet Master, Demonic Toys, even Dolly Dearest. Steer clear of Triloquist.


text:
Deze film is in de slechtste 'B'-categorie Horrorfilms. De plot is gebaseerd op een oude film uit de jaren vijftig, gemaakt door Rod Serling 'The Twilight Zone' (IMO) - Ventriloquist-poppetje leeft - dit heeft nog iets belachelijkers, stoms en heel snel vergeten gruweldaden - iemand die het opneemt tegen politiemacht.
Een ontvoerde, rennend door het bos, proberend te ontsnappen aan een krankzinnige maniak met een geweer, dan plotseling - wauw - daar is een saloon - wat een geluk!!!
Geef mij maar een biertje - en die film vond ik ook niet leuk - Maar het was een tien met een griffel.
Tijdverspilling - ik gaf hem een 2!!!

text_en:
This Movie, is in the worst "B"-Grade Horror Movie Catagorie. The plot is based off of an Old 1950's show created by Rod Serling "The Twilight Zone" (IMO)-- Ventriloquist dummy is alive -- this does have a little more ridiculous, stupid, and down right very quickly forgotten atrocities. --Some one taking on police force.

An abductee, running through the woods trying to escape a crazy shot-gun toting, crazed maniac, then all of a sudden wow -- there's a saloon -- what luck!!!!!!

Give me chuckie any day -- and I didn't like that movie either -- But it was hands down a 10 over this one.

Waste of time -- I gave it a 2!!!


text: Dit heb ik zo'n beetje net gezien, en het is niet veel goeds. Het verhaal gaat over de irritante, smerige psychopaat Angelina die op de vlucht is met haar griezelige, niet-sprekende broer Norbert, en een krankzinnige buikspreker die _dummy_ wordt genoemd, _dummy_ met veel fantasie. Het is een soort bespotting van familiefilms over psychopaten, met moorden en zogenaamd gegrinnik, maar er zit geen bloed aan en het is niet erg grappig. Er zijn gedeelten die grappig zouden moeten zijn, of misschien fatsoenlijk verknipt, maar de film is te zwak geschreven om grappig te zijn en niet goed uitgevoerd of krankzinnig genoeg (het gaat nooit ver genoeg) om te choqueren. Als de niet-sprekende Norbert doet Rocky Marqutte het best goed, maar hij hoeft alleen maar niet te praten en er eng uit te zien, terwijl Paydin LoPachin alleen maar irritant is als zijn scheldende sloerie van een zus. Katie Cochanas doet het best goed als het meisje dat ze ontvoeren, maar ze heeft ook niet veel te doen op het gebied van acteren, en Bruce Weitz is een beetje amusant, denk ik, als de stem van Dummy. Ik vond de invalshoek goed, mooi gebruik van zwart-wit, een paar prima shots en een alleszins geschikte sfeer, en de soundtrack werkte ook, een beetje herhaling maar het paste min of meer bij de film. Helaas kon de mooie ambiance niet echt voorkomen dat de film irritant en een beetje saai was. Ik heb een hekel aan deze film zoals sommige anderen dat hebben, ik kan hem niet echt aanbevelen, hij doet zijn best, maar hij werkt gewoon niet, en de schamele lichtpuntjes en een paar leuke ideeën maken hem niet echt de moeite waard. Beslist niet de moeite waard, zou ik zeggen.

text_en: I pretty much just saw this one, and it isn't much good. The plot sees annoying foul mouthed psycho Angelina on the run with her creepy, non speaking brother Norbert, and a crazed ventriloquists dummy called, imaginatively enough, Dummy. Its sort of a mockery of psycho family road films, with killing and supposed chuckles, but it lacks any gore and it isn't very funny. There are parts that should be funny, or could potentially be decently twisted, but the film is too weakly written to be funny and not well executed or demented enough (it never goes far enough) to shock. As the non speaking Norbert, Rocky Marqutte does an OK job, but all he has to do is not speak and look creepy, whilst Paydin LoPachin is just irritating as his sweary trollop sister. Katie Cochanas does OK as the girl they kidnap, but she has little to do in the way of acting either, and Bruce Weitz is semi amusing I guess, as the voice of Dummy. I thought the direction was OK, nice use of black and white, some OK shots and an overall suitable feel, and the soundtrack worked as well, a bit repetitive but it sorta suited the film. Unfortunately the nice ambiance couldn't really stop the film from being irritating and a bit tedious. Altogether, though I didn't hate this film as some have, I can't really recommend it, it tries hard but it just doesn't work, and its meagre bright spots and smattering of fun ideas don't really make it worthwhile. Definitely skippable, I'd say.


text: Wauw, dit is slecht. Echt slecht. Ik denk dat het een kruising is tussen horror en komedie, maar op beide fronten slaat het nergens op. De tekst hier is gewoon heel zwak. Het script springt van de hak op de tak. Toen ik dit op de plank in de videotheek zag staan, dacht ik: wat kan het mij ook schelen? Misschien krijg ik met deze film weer een goedkope klassieker van Chucky of Leprechaun, maar het kwam er niet eens bij in de buurt. Ik hecht niet veel meer aan het merk _Dimension Extreme_. Ze persen er te veel stinkers uit. De enige goede (?) rol in deze film was het acteerwerk. Ik vond dat beide hoofdrolspelers het goed deden met het materiaal dat ze kregen. Ik verwacht meer te zien van de actrice die de zus speelde.

text_en: Wow, this one's bad. Real bad. I guess it's a horror/comedy hybrid, but it fails on both fronts. The writing here is just really weak. The script jumps all over the place. When I saw this on the shelf at the video store, I thought "what the heck?" I might be getting another cheesy classic a la Chucky or Leprechaun with this one, but it was nowhere close. I'm really not putting much stock in the Dimension Extreme branding anymore. They're churning out too many stinkers. The one bright (?) spot in this movie was the acting. I thought both the leads did a good job with the material they were given. I expect to see more from the actress who played the sister.


text:
Man, wat verwachtte ik een hoop van deze film. Het klonk als zo'n poppenfilm met een moordenaar in de hoofdrol. Trailer leek leuk, maar wat een afknapper was dit.
De rol van Angelina leek veel te hoog gegrepen; eerst was het alsof je naar een moordenaar in een griezelfilm keek. Niet geloofwaardig. Haar broer was een achterlijke idioot die ook niet overtuigde.
Was het een komedie? IMDb zegt dat het horror is. Een paar ietwat angstaanjagende momenten, een paar onverwachte verhaallijnen. Maar de rest is eerder gedaan en beter.
De looptijd van de dvd was te lang, ik heb een paar scènes overgeslagen. In de bioscoop in Nederland, en waarom niet op dvd uitgebracht met mijn moedertaal als ondertitel, en dan alleen nog in het Duits. Nou, daar is een duidelijk voor de hand liggende reden voor. Magere personages, soms irritant.

text_en:
Man, I expected a lot from this movie. It sounded like one of those puppet horror movies with a killer twist. Trailer seemed nice, but what a let down this was.

The role of Angelina seemed way over the top; first it was like watching a killer spoof from Scary Movie. Not believable. Her brother was a retarded nut that didn't convince either.

Was it a comedy? IMDb says it's horror. A few slightly scary moments, a few unexpected story lines. But the rest has been done before and better.

The 78 minute runtime of the DVD was too long, I skipped some scenes. I wondered why it wasn't in the cinema in Holland, and why not released on DVD with my native language as subtitle, and only in German. Well, there is a clearly obvious reason for that. Thin characters, annoying at times.


text: Deze film is niet zo slecht als hij goed is, hij is zo slecht dat het script niet rechtvaardigt dat hij slecht wordt gebruikt als gerecycled toiletpapier. Na al die waardeloze recensies dacht ik dat de film niet zo slecht kon zijn. Dat is hij wel. Het is duidelijk dat de film met opzet slecht is gemaakt, maar hij doet zijn best om slecht te zijn, hij is te hoog gegrepen en heeft hem verschrikkelijk gemaakt. Ik ben dol op elke film die ik met poppen of poppen heb gezien, maar deze sloeg gewoon niet aan en verbleekt bij The Leprechaun, dat is een franchise zo slecht als hij goed is. Maar dat zou nooit in dezelfde mate kunnen worden gewaardeerd als _De kabouter_, van het armzalige acteerwerk tot de waardeloze pop die het zelf is in elk kwartje faalt.<br />Blijf uit de buurt van deze film tenzij je van de slechtste films daar buiten houdt of dit wordt de eerste film die je ooit zult zien want van hieraf is de enige weg omhoog en voor de Triloquist denk ik dat hij niet lager zou kunnen komen.

text_en:
This film is not a so bad its good, it's a so bad the script doesn't warrant being used as recycled toilet paper bad. Having read rubbish reviews i thought the film can't be that bad. IT IS. It's obvious the film was made bad on purpose but it appears in it's attempts to be bad it overachieved and made it terrible. I love every film I've seen with dummy's or dolls but this one just didn't hit the bar and pales in comparison to The Leprechaun, that is a franchise so bad its good. This however could never ever hope to be held in the same regard as The Leprechaun, from the pitifully bad acting to the rubbish dummy it self the film fails in every quarter.

Stay away from this film unless you love the worst films out there or this is going to be the first film you will ever watch because from here the only way is up and for the Triloquist I don't think it could get any lower.


text:
Triloquist begint in 1993 in Las Vegas als een vrouwelijke drugsverslaafde buikspreker(!) & haar twee jonge kinderen staan op het punt uit hun motel te worden gegooid & op straat te worden gezet. Nadat ze aan een grote dosis drugs is gestorven worden haar twee kinderen in een tehuis opgenomen & haar enge buikspreker-dummy die fantasievol Dummy wordt genoemd wordt opgesloten in een koffer. Spring vooruit naar het heden & nu besluiten de tiener Angelina (Paydin LaPachin) & haar stomme broer Norbert (Rocky Marquette) om terug te gaan naar Las Vegas nadat ze met Dummy van het ene pleeggezin naar het andere pleeggezin zijn gegaan om de roem & het fortuin te vinden die buikspreker-zijn hun arme moeder nooit heeft gebracht. De reis zal niet gemakkelijk zijn & onderweg zullen er offers gebracht moeten worden, er moeten auto's gestolen worden & iedereen die hen in de weg staat moet gedood worden. Angelina wil ook de bloedlijn van de familie voortzetten dus ontvoert ze een tienermeisje (Katie Chonacas) voor Norbert om haar te verkrachten & te bevruchten. Zullen ze het succes & het geluk vinden waar ze zo naar verlangen als de politie hen op de hielen zit?
Hier in het Verenigd Koninkrijk is dit geschreven & geregisseerd door Mark Jones de man die verantwoordelijk was voor de start van de Leprechaun-franchise (1993) & ik moet zeggen dat ik Triloquist waardeloos vond & dat was dat. Er valt niet veel meer aan toe te voegen hoewel ik zal proberen uit te leggen waarom ik die mening heb. Het eerste wat ik over Triloquist te zeggen heb is dat het een horrorkomedie is met de nadruk op de komedie, helaas is het helemaal niet grappig wat natuurlijk een groot probleem is. Er wordt veel gevloekt & sommigen vinden de heel onschuldig lijkende Angelina-praatjes misschien wel smerig vermakelijk maar ik weet zeker dat ze in de minderheid zijn. Er zijn een paar visuele grappen zoals de dummy Dummy die droomt waarin topless strippers hem strelen & kussen maar die komen over als kinderachtig, onvolwassen & eerlijk gezegd wanhopig. De oneliners zijn waardeloos & ik betwijfel of veel kijkers iets grappigs in Triloquist zullen vinden, ik in elk geval niet. Dan is er nog dat onzinnige verhaal dat je het gevoel geeft dat je niet eens naar een echte film hebt gekeken, er is een van de ergste wendingen die ik ooit heb gezien die absoluut nergens op slaat & in samenhang met de rest van de film werkt het niet want er zijn duidelijke tegenstrijdigheden & plotgaten. Het is nooit helemaal verklaard wat Dummy is of wie hem in zijn macht heeft & de wending draagt alleen maar bij aan de verwarring & sommigen zouden zeggen frustratie. Om eerlijk te zijn voor Triloquist beweegt de film zich voort als een raket & er zijn maar weinig saaie momenten maar met zo'n slecht verhaal, zo'n weinig grappige moppen & grappen die je bij wijze van spreken over het hoofd ziet & een buitengewoon onsympathiek hoofdpersonage is het nog steeds een ongelooflijk moeilijke film om te zien of om van te genieten.
In wezen een slechte smaak op het gebied van roadmovies als we Angelina, Norbert & Dummy hun weg door Amerika zien moorden en onderweg elke auto stelen die ze maar willen er zit niet eens zoveel bloed in. Er zijn een paar afgehakte vingers, een halswond & wat bloedspetters die zo goed als niets voorstellen. Er is wat naaktheid te zien en ook een paar topless meisjes. Er zijn geen angsten, er is geen sfeer & een echt platte visuele stijl die heel snel oud wordt. Ik moet ook de soundtrack noemen die ik buitengewoon irritant vond & sommige van de liedjes die gebruikt werden bezorgden me hoofdpijn.
Hoewel Triloquist redelijk goed is gemaakt heeft het geen stijl & ziet het er zowel saai als nietszeggend uit. De montage is af en toe ook slecht met sommige scènes die nergens op slaan & karakters die plotseling uit het niets opduiken. De acteerprestaties zijn niet geweldig hoewel Paydin LaPachin een kanjer is maar niet goed genoeg om Triloquist de moeite waard te maken om naar te kijken.
Triloquist, of Dummy als je hier in het Verenigd Koninkrijk woont, is waardeloos onder welke naam dan ook & ik denk dat het dat is.' Het is niet grappig, het is niet eng of bloederig & het is zeker niet slim met een vreselijke draai die de kijker beledigt.

text_en:
Triloquist starts way back in 1993 in Las Vegas as a female drug addicted ventriloquist(!) & her two young children are about to get thrown out of their motel & onto the streets. After a large drug dose kills her her two kids are taken into care & her creepy ventriloquist dummy imaginatively named Dummy locked away in a suitcase. Jump forward to the present & now the teenage Angelina (Paydin LaPachin) & her mute brother Norbert (Rocky Marquette) decide to head back to Las Vegas after going from foster home to foster home with Dummy to find the fame & fortune as a ventriloquist act their late poor mother never did. The trip will not be easy & sacrifices need to be made along the way, cars need to be stolen & anyone who gets in their way must be killed. Angelina also wants to continue the family bloodline so kidnaps a teenage girl (Katie Chonacas) for Norbert to rape & impregnate. With the cops hot on their tail will they find the success & happiness they crave?

Retitled to simply Dummy (which was apparently the films original working title) here in the UK this was written & directed by Mark Jones the man responsible for starting the Leprechaun (1993) franchise (gee, thanks a million mate...) & I have to say that I thought Triloquist was rubbish & there's not a lot else to add although i will attempt to try & explain why I am of that opinion. The first thing to say about Triloquist is that it's a horror comedy with heavy emphasis on the comedy, unfortunately it's not funny in the slightest which is obviously a big problem. There's plenty of swearing & some may find the very innocent looking Angelina talk dirty amusing but I am sure they will be in the minority. There are a few visual gags like the dummy Dummy having a dream in which topless strippers caress & kiss him but these come across as childish, immature & quite frankly desperate. The one-liners suck & I seriously doubt many viewers will find anything in Triloquist funny, I certainly didn't. Then there's the rubbish story which makes you feel like you didn't even watch a proper film, there is one of the worst twist endings I have ever seen that makes absolutely zero sense & in context with the rest of the film doesn't work as there are clear contradictions & plot holes. It's never explained quite what Dummy is or who is controlling him & the twist only adds to the confusing & some might say frustration. To be fair to Triloquist the film moves along like a rocket & there are few dull moments but with such a bad story, such unfunny jokes & gags which miss by the proverbial mile & an extremely unlikable central character it's still an incredibly difficult film to either like or enjoy.

Basically a bad taste road film as we see Angelina, Norbert & Dummy murder their way across America stealing whatever car they fancy along the way there's not even that much gore in it. There are a few severed fingers, a neck wound & a bit of blood splatter which amounts to just about nothing. There's some nudity as well as a few topless girls are seen. There are no scares, there's no atmosphere & a really flat visual style that grows old very quickly. I also have to mention the soundtrack which I found extremely annoying & some of the songs used gave me a headache.

Although Triloquist is reasonably well made it has no style & looks both dull & bland. The editing is also poor on occasion with some scenes not making any sense & character's suddenly popping up from quite literally nowhere. The acting isn't great although Paydin LaPachin is a real looker but not enough of a looker to make Triloquist worth watching.

Triloquist, or Dummy if you live here in the UK, is crap by any name & I think it's as simple & straight forward as that really. It's not funny, it's not scary or gory & it's definitely not clever with a terrible twist that insults the viewer.


text:
Van de schrijver/regisseur van _Leprechaun_ krijgen we een nieuwe griezelfilm. Nadat Norbert, de zoon van een overleden buikspreker, in een gesticht is opgesloten omdat hij een jong kind heeft aangevallen, bevrijden zijn zus Angelina en hun Dummy hem en gaan op weg naar Las Vegas om Norbert en Dummy te plaatsen waar ze thuishoren: op het toneel.
Waar te beginnen... tja, ik heb in elk geval nog nooit zo'n film gezien. O, wacht, jawel, alleen maar verdeeld over vier (of meer) andere films. _Triloquist_ is een mix van _Pin..., The Devil's Rejects, Child's Play_ en _Dode Stilte_... alleen minder grappig en een stuk erger. Het probeerde grappig en geestig te zijn, maar dat lukte niet. Het probeerde choquerend en angstaanjagend te zijn, maar dat mislukte. Ik weet zeker dat het ook zijn best deed om goed gemaakt te zijn. En wat denk je? Ook dat mislukte. Afgezien van het nerveuze gelach van mijn 'O, dit kan echt niet waar zijn'-gedachten, was deze film helemaal niet grappig. De plot was grillig en stompzinnig, en kwam geen moment tot rust om zich te oriënteren voordat hij weer naar een zwakke plotwending ging. Het acteerwerk was vreselijk, behalve door de stomme die het goed deed met, eh, niet praten en er eng uitzag. De marionetteneffecten waren belachelijk slecht, en de pop zag eruit alsof hij gesmolten was en op een gegeven moment in een afvalverwerker was gestopt. De pop had niets van de charme, geestigheid of wreedheid van Mark Jones. In plaats daarvan was Dummy alleen maar lastig. Bah. Er valt niet veel goeds over te zeggen, behalve... nou ja... het is maar tachtig minuten.
Einde uitspraak: 3/10.

text_en:
From the writer/director of Leprechaun, we're brought another pint-sized horror. After Norbert, the son of a dead ventriloquist, is locked up in an asylum for attacking a young child, his sister, Angelina, and their Dummy break him out and hit the road towards Vegas to put Norbert and Dummy where they belong: onstage.

Where to begin. . . well, I've certainly never seen a film like this. Oh, wait, yes I have, just split up among four (or more) other films. Triloquist plays like a lower-quality mix of Pin..., The Devil's Rejects, Child's Play, and Dead Silence. . . only less funny and a lot worse. It tried to be quirky and cute, but it failed. It tried to be shocking and scary, but it failed. I'm sure it also tried to be well made. Guess what? Failed there too. Other than nervous laughs from my "Oh, it really can't be this bad" thoughts, this film was not funny at all. The plot was erratic and stupid, never settling to get its bearings before moving on to another weak plot turn. The acting was dreadful, except by the mute who did a good job of, um, not talking and looking creepy. The puppet effects were ridiculously bad, and the dummy looked like it had been melted and stuck down a garbage disposal at some point. Dummy didn't have any of the charm, wit, or brutality of Mark Jones's other creation Leprechaun. . . instead, Dummy was just a nuisance. Ugh. There really isn't much good to say, except. . . well. . . it's only eighty minutes.

Final verdict: 3/10.


text: toen ik de trailer van deze film zag had ik hoge verwachtingen en toen ik erachter kwam dat Mark Jones erachter zat dacht ik dat het goed zou zijn ik was dol op de eerste dwerg maar ook al was de trailer goed dat is zo'n beetje het enige goede aan de film, hij doet zijn best om grappig te zijn en je begint al meteen spijt te krijgen als je je een kwart van de tijd afvraagt waarom ik hier nog steeds naar kijk misschien wordt het dan beter ik heb het helemaal gezien en laat me die vraag met een groot nee beantwoorden. De actrice die de zus speelde was niet overtuigend en leek er helemaal niet bij te horen, het verhaal was oké maar sloeg echt nergens op <0xE2><0x80><0x93> niet een van de grotere problemen <0xE2><0x80><0x93> maar de 3 mensen met wie ik ernaar keek raakten er wel door in de war. dit is net een slecht vervolg op _De kabouter in de ruimte_, maar ik heb die film vergeven omdat de eerste goed was maar aan de andere kant kun je het niet vergeven dat het af en toe heel hard probeert te zijn en af en toe een beetje bloed en tieten laat zien om je te laten kijken, een deel deed me vlak voor het einde glimlachen omdat het gewoon een scène was die uit de doodse stilte was gestolen.

text_en:
when i saw the trailer to this film i had high hopes and then when i found out that Mark Jones was behind it i figured it would be good i loved the first leprechaun but even though the trailer was good sadly thats about the only good thing about the film, it trys to hard to be funny and you just start feeling sorry a quarter of the way through asking yourself why am i still watching this maybe it might get better I've seen it all the way and let me answer that question with a big no.

some spoilers: the actress playing the sister was not convincing and seemed way to out of place, the story was OK but really did not make sense not one of the bigger problems but it did confuse the 3 people i was watching it with. this is like a bad sequel around the lines of leprechaun in space, but i forgave that movie simply because the first one was good but this on the other hand you cant forgive it trys way to hard at times and throws a little blood and boobs ur way every now and then to keep u watching, a part made me smile close to the end because it was simply a scene stolen from dead silence.


text:
Het eerste waar ik aan moet denken: ga deze film niet in met het idee dat het een serieuze horrorfilm is. Zo is het helemaal niet. Ik denk dat ik het mezelf in zekere zin kwalijk neem dat ik hem niet leuk vind, dat ik iets verwacht wat in elk geval een beetje lijkt op Dead Silence.
Deze film is voornamelijk een komedie, of dat dacht ik tenminste, want ik was helemaal niet bang. De stem van de pop is helemaal niet eng, hij deed me zelfs een beetje denken aan Chris uit Family Guy.
De soundtrack is de ergste van alle recente films. Pijnlijke liedjes die ze keer op keer afspelen.
Verwacht geen slimmigheidjes of opwinding van deze film. Je kunt er misschien om lachen, maar over het geheel genomen is het geen goede film.

text_en:
First thing to think about: Don't enter this movie thinking a serious horror movie. It's nothing like that. I guess in a way I blame myself for not liking it, expecting something at least a little bit like Dead Silence.

This movie is mainly a comedy, or at least I thought so, because I was not frightened one bit. The voice of the dummy is not scary it all, in fact it reminded me a little of Chris from Family Guy.

The soundtrack is the worst of recent films. Painful songs that they play over and over again.

Don't expect any cleverness or thrills from this flick. You may get some laughs, but overall, this movie is not good.


text:
Het idee is interessant. Volg een groep lanterfanters die met elkaar in contact komen en snij dan door naar een nieuwe groep als er nieuwe voorbijgangers op het scherm komen. De problemen worden in de praktijk gebracht.
Het is goed te doen na een paar van deze interacties en nieuwe uitweidingen. Maar de oefening gaat veel te lang door. Dit zou veel beter hebben gewerkt als het een korte film was geweest. Er valt niets nieuws te winnen bij het zien van veertig interacties in plaats van alleen de eerste paar.
Het tweede probleem is dat de personages niet interessant zijn. Ze zijn allemaal, stuk voor stuk, alleen maar irritant. Ze gaan eindeloos door over samenzweringen en doen de hele tijd veel idiote uitspraken (zowel jong als oud), maar bieden nooit nieuwe inzichten. Aangezien alle personages (en dat zijn er veel) van de een of andere soort lanterfanters zijn, lijkt het alsof de hele stad vol zit met niets dan mafkezen. Als voormalig inwoner (en student) van Austin in het midden en eind van de jaren tachtig kan ik bevestigen dat er _sommige_ individuen zijn zoals deze, maar ze zijn zeker in de minderheid en absoluut niet representatief voor de stad. Het enige interessante voor mij was het zien van de verschillende locaties in Austin.

text_en:
The idea is interesting. Follow a group of slackers interacting with each other and then cut away to new group when new passerbys come on-screen. The problems are in execution.

The point is well-taken after only a few of these interactions and new digressions. But the exercise goes on far too long. This would have worked much better as a movie short. There is nothing new to gain from seeing 40 interactions as opposed to just the first few.

The second problem is that the characters are not interesting. They are all, every single one, simply annoying. They go on at long length about conspiracies, and make many idiotic statements throughout (both young and old), but never offer any new insights. Since all the characters (and there are many) are slackers of one variety or another, it makes it appear that the entire town of full of nothing but weirdos. As a former resident (and student) of Austin in the mid-to-late 80s, I can attest that there are *some* individuals like this, but they are certainly in the minority and not at all representative of the city. The only interesting thing for me was seeing the various Austin locales.


text:
Ik weet niet wat de aanleiding was voor de lof voor deze film. Misschien was het een voorloper van een genre waarin de buitenissige scènes van een ontevreden generatie de normale realiteit van de dag weergaven.
Het is een feit dat ik echt geniet van de buitenissige, grillige en donkere komedies, maar geef me een kans <0xE2><0x80><0x93> met andere woorden, geef me een soort plot of karakterontwikkeling. Is dat te veel gevraagd? Hoewel deze film een paar amusante momenten heeft en een paar goed gadegeslagen opmerkingen over mensen die niet helemaal goed bij hun hoofd zijn, zou ik hetzelfde kunnen ervaren door een wandeling door het centrum of een ritje met de ondergrondse te maken. Veel van de personages brengen veel quasi-intellectuele ideeën naar voren, maar met welk doel? Is het doel van de film dat er geen doel is, en zo ja, wat is dan het doel daarvan?
En moet ik geloven dat een bejaarde winkelier een verdwaasde jongeling die hem zojuist onder zijn hoede heeft genomen en onder schot heeft gehouden, als zijn zoon behandelt? De film doet dat in een opeenvolging van 5 minuten en laat ons verbijsterd en gefrustreerd achter <0xE2><0x80><0x93> en laat de personages, net als alle andere in de film, in de vergetelheid verdwijnen.
Ik gaf de voorkeur aan Linklaters latere film, _Suburbia_ <0xE2><0x80><0x93> die ging ook over jonge mensen zonder speciale doelen, maar het ging ergens over: de personages hadden diepgang, wisselden elkaar af en deden belangrijke ontdekkingen en ontdekkingen. Ik ben blij dat ik het zag voor 'Slackers', want anders had ik het niet gedaan.
Rating: 2 van de 10.

text_en:
I don't know what prompted the praise for this movie. Maybe it was a forerunner of a genre where the offbeat vignettes of a disaffected generation were to reflect normal day-to-day reality.

The fact is I really enjoy the offbeat and quirky and dark comedies, but give me a break - in other words, give me some sort of plot or character development. Is that too much to ask? Although this film has a few amusing moments and some well-observed takes on the not quite sane, I could experience the same by taking a walk downtown or riding the subway. There are many quasi-intellectual ideas raised by many of the characters, but to what end? Is the point of the film that there is no point, and if so, what's the point of that?

And I am to believe that an elderly store owner is going to take a spaced-out youth who just held him up at gunpoint under his wing and treat him as a son? The film does this in a 5-minute sequence and leaves us bemused and frustrated - and leaves the characters, like all the others in the film, to disappear into oblivion.

I much preferred Linklater's later film, "SubUrbia" - it too was about young people with no particular goals, but it was about something: the characters had depth, interacted, and went through significant explorations and discoveries. I'm glad I saw it before "Slackers" because otherwise I wouldn't have bothered.

Rating: 2 out of 10.


text: Mensen delen hun willekeurige gedachten terwijl ze door hun leven lopen, in koffieshops kletsen en op straathoeken preken. Iedereen heeft een theorie en ze lijken allemaal een verdacht nihilistische invalshoek te hebben: het zijn de jaren negentig en alle goede redenen om het huis uit te gaan zijn opgebruikt door de anarchisten, de radicalen en de sluipschutters op het dak. Terwijl we tientallen figuren tegenkomen in vaag met elkaar verbonden portretten, krijgen we een levendig beeld van een tijd, een plaats en een groep mensen. Zoals Richard Linklater zelf in de openingsmonoloog zegt: alle keuzes die we in ons leven maken, creëren alternatieve werkelijkheden die de ruimte in draaien, gevormd door de mogelijkheid dat we een andere keuze hadden kunnen maken, waardoor er een andere toekomst ontstond. Diep? O ja. Is het leven echt zo? Absoluut. We ontmoeten iemand twee minuten in een supermarkt, krijgen een beeld van haar leven, formuleren een paar vragen over haar, en dan, poef, weg zijn ze, en je weet nooit wat er gebeurd is, net zoals we nooit weten wat er gebeurd is met de jongen die zijn moeder overrijdt, het stel dat niet op de gastenlijst stond, de kamergenoot die verdwijnt, of een van de andere personages in 'Slacker'. Maar is het een film waard? Dat is een open vraag, wat mij betreft. Met zo'n reeks onbeantwoorde vragen wordt het publiek uiteindelijk moe en weigert emotioneel in iets te investeren, in de wetenschap dat ze, opnieuw, met de handen in het haar zullen zitten. Natuurlijk, zo is het leven nu eenmaal, maar net als Andy Warhols film van het Empire State Building die een hele dag duurt, zou het experiment in theorie (en in een van de koffietafelgesprekken die zo vaak voorkomen in 'Slacker') misschien beter werken dan in de praktijk.

text_en:
People share their random thoughts as they walk through their lives, chat at coffee shops, and preach on street corners. Everybody's got a theory and they seem to have a suspiciously nihilistic throughline: it's the 90's and all the good reasons for getting out of the house have been used up by the anarchists, the radicals, and the rooftop snipers. As we meet dozens of characters in thinly connected vignettes, we get a vivid picture of a time, a place, and a group of people. As Richard Linklater himself says in the opening monologue, all the choices that we make in our lives create alternate realities spinning off into space, formed by the possibility that we could have made a different choice, thereby creating a different future. Deep? Oh yes. Is life really like this? Definitely. We meet someone in a convenience store for two minutes, get a picture of their life, formulate some questions about them, and then, poof, they're gone, and you never know what happened, just as we never know what happened to the boy who runs down his mother, the couple who weren't on the guest list, the roommate who disappears, or any of the other characters in "Slacker."

But is it worth a movie? Open question, as far as I'm concerned. With such a string of unanswered questions, the audience eventually tires and refuses to invest emotionally in anything, knowing that they will be, once again, left hanging. Sure, life is just like that, but, like Andy Warhol's day-long film of the Empire State Building, the experiment might be better in theory (and in one of the coffee table conversations so prevalent in "Slacker") than in practice.


text: Ik begon deze film met veel belangstelling te bekijken. Hij leek anders. Maar halverwege (als je zoiets kon zeggen) besloot ik dat de film voorspelbaar werd, en eerlijk gezegd behoorlijk irritant. Ik vraag me af wie het nodig heeft om voortdurend in de stroom van dingen te zijn en doelloos rond te dwalen. Maar ik denk dat het zo werkt: dit is een film met een (verborgen) structuur: de schijnbaar doelloze personages en hun gebeurtenissen vormen een reeks 'onvermoede' ervaringen. Het patroon is om al die gebeurtenissen in elkaar te passen als in een willekeurige collage. Ten slotte denk ik dat de film het idee versterkt dat zelfs schijnbaar onzinnige gebeurtenissen een structuur hebben. Als ik het bij het rechte eind heb, zal het doel van de film aanzienlijk kleiner worden en zal de filosofie ervan als een boemerang tegen zichzelf werken.

text_en: I started watching this movie with a lot of interest. It seemed different. But, by its mid-point (if one could say something like this), I decided that the movie became predictable, and frankly, quite annoying. I wonder who needs to be continuously in the flux of things, wandering aimlessly. But I guess here's the trick: this is a movie with a (hidden) structure: its apparently aimless characters and their events do encircle into a series of "uneventful" experiences. The pattern is to paste all these events like in a randomly done collage. Finally, I think the movie reinforces the idea that even apparently nonsensical events do have a structure. If I am correct, then I guess the purpose of the movie diminishes considerably, and its philosophy works against itself like a boomerang.


text: Tenzij je geïnteresseerd bent in mensen van in de twintig die onzin uitkramen die ze als diepzinnig beschouwen, zul je je na 10 minuten waarschijnlijk gaan vervelen. Hoewel ik ervan overtuigd ben dat de personages allemaal in het echte leven te vinden zijn, zou deze film alleen iemands belangstelling kunnen vasthouden als de monologen hilarisch of echt diepzinnig waren. Aan geen van beide voorwaarden wordt helaas voldaan. Eigenlijk vond ik de film behoorlijk deprimerend. De personages zitten allemaal gevangen in hun eigen Ground Hog-scenario's en hebben geen zin om zich los te maken. De monologen brengen eigenlijk geen nieuwe ideeën, maar halen allerlei samenzweringstheorieën aan en zo. De film toont zo mogelijk nog meer de noodzaak om uit universiteitssteden weg te trekken en verder te gaan met je leven. 3 van de 10 is royaal.

text_en: Unless you are interested in twenty-somethings spouting nonsense which they consider profound, you will probably be bored after 10 minutes. While I'm sure the characters can all be found in real life, this movie could only hold someone's interest if the monologues were either hilarious or truly profound. Neither condition is met unfortunately. Actually, I found the film pretty depressing. The characters are all caught in their own Ground Hog scenarios with no wish to break free. The monologues really don't present any new ideas but rehash various conspiracy theories and so forth. If anything, the film demonstrates the need to move out of college towns and get on with your life. 3 out of 10 is generous.


text: Nadat ik die film had gezien, drong er iets tot me door. Films als 'Less Than Zero' (maar meer in de roman van Bret Easton Ellis dan in de film zelf) en 'Bonfire of the Vanities' en andere films met een vergelijkbare thematiek gaan over één soort mensen, rijke, apathische societyfiguren die in een staat van voortdurende nutteloosheid leven. 'Slacker' gaat over het andere uiterste. Jonge mensen van in de twintig in een klein stadje in Texas, zonder vooruitzichten, zonder belangstelling en met een heleboel te zeggen over niets. Ze zijn zo gefixeerd op een soort 'anti-establishment'-filosofie dat ze zich volledig laten opslokken door de absolute onzin. Ze rebelleren zo'n beetje te veel over iets waar ze eigenlijk niets van weten. Geen moeilijke levens, niets. Alleen de ene na de andere persoon die staat te oreren over absolute onzin. Dit soort mensen zijn geen doorgewinterde filosofen, maar in plaats daarvan zijn ze net zo nutteloos als de obsceen rijke feestvierders in de jaren tachtig.<br />Ik denk ook niet dat 'Slacker' zo'n soort personage in het zonnetje zet, aangezien de meeste mensen in de film, althans in mijn ogen, als gigantische idioten overkomen. Ik denk dat de filmmakers de spot met hen wilden drijven, hoewel ik me niet genoeg van het begin van de jaren negentig herinner om op basis van de oorspronkelijke context tot die conclusie te komen. De film sleept maar door, gaat van de ene persoon naar de andere in dit kleine Texaanse stadje, doet zijn aandeel voor de camera voordat die hem doorgeeft aan de volgende. Ze zijn niet bijzonder interessant en in mijn ogen zelfs irritant genoeg om iemand een moordneiging te bezorgen. Als je het kunt verdragen om anderhalf uur lang over de personages te zaniken (want meer is er niet), dan kun je het waarschijnlijk wel aan. Eén keer was genoeg voor mij.

text_en:
After watching this movie, I realized something. Movies like 'Less Than Zero' (more so in Bret Easton Ellis' novel than the movie, though) and 'Bonfire of the Vanities' and other similarly themed movies presents one class of people, wealthy apathetic socialites who exist in a state of perpetual uselessness. 'Slacker' presents the other extreme. Young people in their twenties in this small Texas town with zero prospects, zero interest, and a lot to say about nothing. They're so hell bent on some kind of 'anti-establishment' philosophy, that they completely consume themselves in absolute drivel. Sort of like, rebelling too much about something they really know nothing about. No tough lives, nothing. Just person after person pontificating about absolute nonsense. These kind of people aren't profound philosophers, but instead, are just as useless as the obscenely wealthy bonvivants of the films of the 80s.

I don't think 'Slacker' is a celebration of that type of character either, since most of the people in the movie, at least to me, come off as giant idiots. I think it was the intention of the filmmakers to mock that, although I don't remember the early 90s enough to conclude that based on its original context. The movie drags on and on, passing from one person to the next in this small Texas town, doing their bit before the camera before it passes them over and travels on to the next. They're not particularly interesting and to me, and in fact, are annoying enough to give someone the homicidal twitch. If you can tolerate the near hour and a half of convoluted yammering of the characters (because that's all there is), then you'll probably be able to get through it. Once was enough for me.


text:
Mijn goden, wat was dat vreselijk saai. Je kon er letterlijk iemand mee in slaap brengen. Ik viel er bijna van in slaap, en de dialoog deed me meer dan één keer ineenkrimpen.
Die hele 'lichaamsveranderende' onzin is zo vreselijk oninteressant voor me. De episode is ook volkomen vergeten, ik vergeet hem steeds, in tegenstelling tot andere slechte episodes zoals 'ruimte', waar je meteen weet waar het over ging. Eerlijk, het enige goede aan deze episode was het acteerwerk van Gillian Anderson. Ze is volkomen geloofwaardig.
Deze episode is mijn derde EEN-ster. Ik denk dat ik zelfs Ghost in the Machine beter zou vinden. Dit is pure verveling.

text_en:
My gods, that was terribly boring. You could literally put someone to sleep with it. It almost put me to sleep. and the dialog made me cringe more than just once.

The whole 'body switching' crap is so terribly uninteresting for me. The episode is also completely forgettable, I keep forgetting about it unlike other bad episodes like 'Space' where you immediately know what it was about. Honestly, only good thing about this episode was Gillian Anderson's acting. She's entirely believable.

This episode is my third ONE star. I think I might even like Ghost in the Machine better. This is boredom to the max.


text:
De Turkse komiek Cem Ydelmaz ('Haar nieey nieok G dezel Olacak' & 'Vizontele') en regisseur miemer Faruk Sorak ('Asansor' & 'Vizontele') werken samen om een sketch uit de 'Bir Tat Bir Doku'-show van de eerste om te toveren tot een recordbrekende Turkse kaskraker.
De Turkse reisgids en tapijtverkoper Arif (Cem Ydelmaz) wordt ontvoerd door de kwaadaardige commandant Logar (Cem Ydelmaz) en naar Gora gebracht, waar hij door de mysterieuze Garavel (de mysterieuze Garavel Ugur) wordt uitgekozen om prinses Ceku (de geïnspireerde Garavel Ugur) te redden in een ongeïnspireerde komedie.
Cem Ydelmaz levert een nogal smakeloze vertolking van de stereotiepe Turkse man-alles-Arif, maar komt op zijn briljante beurt tot leven als commandant Logar, met solide steun van types als harzkan Ugur, Rasim Oztekin, Ozan Guven en de schitterende harzge harzberk.

De drie jaar durende strijd van de filmers om het budget en de technische problemen worden afgelost door een overtuigend bedacht sciencefiction-pastiche dat fungeert als een schitterende achtergrond voor een vermoeide reeks parodieën en grappen die meer versleten zijn dan een van Arifs tapijten.
<0xE2><0x80><0x93> Ik heb geleerd het leven vanuit een andere hoek te bekijken.

text_en:
Turkish comedian Cem Yılmaz ("Her Şey Çok Güzel Olacak" & "Vizontele") and director Ömer Faruk Sorak ("Asansor" & "Vizontele") re-unite to spin-out a sketch from the former's "Bir Tat Bir Doku" stand-up show into a record-breaking Turkish box office hit.

Turkish tour guide and carpet salesman Arif (Cem Yılmaz) is abducted by the evil Commander Logar (Cem Yılmaz) and taken to Gora where he is chosen by the mysterious Garavel (Özkan Ugur) to rescue Princess Ceku (Özge Özberk) in an uninspired comedy set-up.

Cem Yılmaz puts in a rather insipid performance as the stereotypical Turkish every-man Arif but comes alive in his brilliant turn as Commander Logar with solid support coming from the likes of Özkan Ugur, Rasim Oztekin, Ozan Guven and the gorgeous Özge Özberk.

The film-makers' three year struggle with budget and technical problems paid-off with a convincingly realised sci-fi movie pastiche that acts as a magnificent backdrop for a tired series of parodies and gags that are more well-worn than one of Arif's carpets.

"I learnt to look at life from a different angle."


text:
Oké, oké, ik kan begrijpen dat sommige films vrouwelijke personages proberen te gebruiken om hun films te promoten en het mannelijke publiek wat goedkope opwinding te bezorgen, maar je moet wel vraagtekens zetten bij een film waarin de hoofdrollen worden gespeeld door de eerste twee naamloze blote borsten die hij redt.
Maar dat is niet wat de film slecht maakt, nee, het is juist pijnlijk. Het script was een ramp en de vertolking van voornoemd script was een travestie in de kunst van het personage vertolken. Dat gezegd hebbende, de personages die een personage moesten vertolken waren oppervlakkig, eendimensionaal gestereotypeerde fantasiefiguren die zo vaak werden gebruikt dat ze er misselijk van werden, dus de acteurs kunnen niet alle schuld op zich nemen. Het ergste deel van de film begint met de introductie van de'schattige kleine sidekick' in de vorm van de gruwel die Wooby heet. Het is een soort mengeling van een Ewok en een reusachtige teddybeer, maar het deelt geen van de bewonderenswaardige eigenschappen van een van beide. Het kostuum ziet eruit alsof het een Halloweenkostuum is dat door een 10-jarige die beter wist is uitgetrokken. De vechtscènes waarin Wooby voorkomt zijn al even belachelijk en zijn weinig meer dan het lichte gooien met stenen die tegen de borst van de slechteriken tinkelen, maar die er op de een of andere manier in slagen voldoende schade toe te brengen om hen te doden of op een andere manier uit te schakelen.
De enige positieve eigenschap van de film is O'Connor. Leer jezelf kennen, maar niet vanwege zijn acteertalent of zijn vaardigheid in oosterse vechtsporten, en duidelijk ook niet vanwege zijn acteertalent. Het enige voordeel dat hij aan de film geeft, is dat hij er goed uitziet in zijn rol. De plot is overdreven cliché en doet denken aan een film met veertienjarigen die Dungeons and Dragons spelen, en de film neemt zichzelf niet eens serieus genoeg om beelden uit andere films te stelen. Ja, een hele scène kwam regelrecht uit 'DeathStalker'.
De film was een ramp en kon zich alleen meten met films als Time Bandits en Cave Dwellers.
En allemachtig, hij heeft Wooby.

text_en:
OK, OK, I can understand how some movies try to use womanly figures to promote their movies and give some cheap thrills to the male audience, but you have to begin questioning a film that has the main lead getting it on with the first two nameless bare breasted chicks he rescues.

But that's not what makes the movie bad, nay painful. The script was a disaster and the delivery of said script was a travesty in the art of character portrayal. That being said, the characters in need of portrayal were shallow, one dimensional stereotyped fantasy figures and overused to the extent of being nauseous, so the actors can't take all of the blame.

The worst part of the movie occurs with the introduction of the "cute little sidekick" in the form of the abomination named Wooby. It is some mix between an Ewok and a giant teddy bear but shares none of the admirable qualities of either. The costume looks like it was a halloween costume thrown out by a 10 year old who knew better. The fight scenes involving Wooby are equally ridiculous and are little more than the light tossing of stones that plink of the chests of the bad guys but somehow manage to do enough damage to kill or otherwise disable them.

The only redeemable quality of the movie is O'Hearn himself, but not because of his acting ability or skill with martial arts and clearly not for his theatrical fighting abilities. The sole benefit he gives to the movie is that he looks the part and looks it well. The plot is overly cliché and reminiscent of fourteen year olds playing Dungeons and Dragons and the film doesn't even take itself seriously enough NOT to steal footage from other movies. Yes, an entire scene was taken right out of "DeathStalker".

The movie was a disaster and rivaled only by the likes of films such as Time Bandits and Cave Dwellers.

And for goodness sakes, it has Wooby.


text:
Je hebt deze film eerder gezien. Niet liegen, natuurlijk heb je die eerder gezien. Je neemt een eenzame held met een zwaard. Zet hem tegenover een duistere tovenaar met monsterlijke dienaren. Laat hem rondrennen over een mythische achtergrond op zoek naar rekwisieten om genoemde tovenaar te verslaan terwijl hij een groepje kameraden oppikt. Voeg voor de goede orde een mysterieuze heks, concubines, een afgezette edelman en een heleboel droogijs toe. Deze film is in de jaren tachtig talloze keren gemaakt, met kleine variaties: misschien was het 'Conan de Barbaar', 'Doodsjager' of 'Rode Sonja'. Er was waarschijnlijk een rollenspel in het spel. Deze grote traditie wordt in het nieuwe millennium voortgezet door de belachelijk slechte, door Roger Corman gefinancierde 'epos'-film 'Barbaar'. De laatste hoop van het volk op bevrijding is een zwaardvechter genaamd Kane (Michael O'Hearn). Hij is door een Heks (Jevdokiya Germanova) ingehuurd om een aantal mystieke voorwerpen te verzamelen die nodig zijn om Munkar van de troon te stoten en in ruil daarvoor de hand van prinses Gretchen (Irina Grigorjeva) te winnen. Terwijl hij zijn reisgenoten verzamelt, moet Kane het opnemen tegen de grootste schurken. Zijn harige, schattige, maar onbeschrijflijk irritante maatje Wooby (Yuri Danilchenko)? Oké. Hete amazone Gilda (Svetlana Metinka)? Oké. Peinzende, ontevreden soldaat, jaloers op Kanes mannelijke kaaklijn en borstontwikkeling, Zigrid (Aleksandr Djachenko)? Oké. Dus waar is Brigitte Nielsen in deze puinhoop?
Er zijn zoveel dingen mis met deze film dat je er werkelijk van staat te kijken. Een van de opvallendste tekortkomingen is de bezetting. De film werd op locatie in de Oekraïne opgenomen, en vermoedelijk om het budget binnen de perken te houden, werden op twee na alle sprekende rollen gespeeld door plaatselijke Russische acteurs, van wie de stemmen later werden nagesynchroniseerd door Amerikaanse acteurs die niet in de film voorkomen, vaak heel slecht. De producenten proberen dit feit te verbergen door alle niet-Russische namen in de cast (inclusief de niet-sprekende figuranten) bij de openingstitels te plaatsen. Een andere belangrijke tekortkoming is het ontwerp van de film, of het ontbreken daarvan. De kostuums en rekwisieten, inclusief wapens en wapenrustingen, zijn geselecteerd uit minstens 20 verschillende periodes en regio's, van de bronstijd in Griekenland tot de 15e eeuw in Italië. Vaak leek de film niet veel meer dan een tweederangs renaissancefestival, compleet met de hoeveelheid slordige authenticiteit die er meestal mee gepaard gaat. Om nog maar te zwijgen van het bespottelijke script en het belachelijke verhaal, dat ofwel een vervolg ofwel een verzinsel van 'Deathstalker' lijkt te zijn (en er zijn zelfs fragmenten uit die film in deze film te zien), en de slecht gechoreografeerde, slordig in elkaar gezette vechtscènes.
De schuld ligt voornamelijk op de schouders van ene John O'Halloran, die de film schreef, regisseerde en regisseerde (soms onder het pseudoniem Henry Crum). De film speelt zich af met de onhandigheid van een geavanceerde Dungeons & Dragons-module uit 1985, met O'Halloran als de onhandige Dungeon Master die zichzelf veel te serieus neemt. Karakters verschijnen en verdwijnen met een willekeur en een gebrek aan motief, maar met een perfecte timing, die doet denken aan een avondje dobbelen en worpen vergelijken. In dit geval gaat het spel veel te lang door, wordt de plot veel te belachelijk en als de spelers moe worden, verwart de aftiteling het einde met veel te veel haast en te weinig afsluiting.
Wat is er dan zo goed aan deze film? Eén ding, en dat is dat hij Michael O'Hearn heet. O'Hearn lijkt zo ongeveer de enige in dit wrak te zijn die ook maar iets van acteertalent heeft. Hij is absoluut niet goed, in elk geval niet goed genoeg voor zijn eigen actieserie, maar hij is veel beter dan de rest van de cast. Bovendien is hij knap. Zo ontzettend knap. O'Hearn, een van de succesvolste fitnessmodellen ter wereld en winnaar van verscheidene bodybuildingkampioenschappen, heeft de ontzagwekkende fysieke aanwezigheid die je heel even de slome duikelaar om hem heen doet vergeten. Hij heeft ook net genoeg acteertalent om sommige van de gevechten enigszins vermakelijk te maken. Hij weet zelfs een paar van die goedkope oneliners die hij moet zeggen cool te laten klinken, en daar is talent voor nodig.
Fans van lowbudget (of no-budget) zwaard-en-tovenarijfilms als 'Barbarian Queen' of 'Ator' zullen genieten van deze film in al zijn bespottelijke schoonheid. Vrijwel iedereen zal zich meer geroepen voelen om naar de openingsbeelden te kijken, waarin O'Hearn liefdevol wordt aanbeden.' En fans van 'Mystery Science Theatre 3000' zullen deze film ten koste van alles willen zien op hun volgende Bad Movie Night.

text_en:
You've seen this movie before. Don't lie, of course you have. You take a lone hero with a sword. Set him up against a dark sorcerer with monstrous servants. Make him run around a mythical backdrop searching for props to defeat said sorcerer whilst picking up a small party of comrades. For good measure, throw in a mysterious witch, concubines, a deposed noble, and lots of dry ice. This movie was made countless times in the 80's with slight variations: maybe it was "Conan The Barbarian", "Deathstalker", or "Red Sonja." There was probably a role-playing game tie-in. This grand tradition is continued into the new millennium by the laughably bad, Roger Corman-financed "epic" film "Barbarian."

In a land overcome by a dark, sorcerous tyrant named Munkar (Martin Kove), the people's last hope for liberation is a swordsman named Kane (Michael O'Hearn). Conscripted by a Witch (Yevdokiya Germanova) to collect some mystic artifacts needed to overthrow Munkar and in return win the hand of Princess Gretchen (Irina Grigoryeva), Kane battles stock villains while collecting his traveling companions. Furry and cute but indescribably annoying sidekick Wooby (Yuri Danilchenko)? Check. Hot amazon babe Gilda (Svetlana Metinka)? Check. Brooding, disaffected solider jealous of Kane's manly jaw and pectoral development Zigrid (Aleksandr Dyachenko)? Check. So where is Brigitte Nielsen in all of this mess?

This film has so many things wrong with it that it truly boggles the mind. One of the most noticeable flaws is the cast. The film was shot on location in the Ukraine, and presumably to keep down the budget, all but two speaking roles were filled by local Russian actors whose voices were then later dubbed over by uncredited American actors, often quite poorly. The producers try to hide this fact by placing all non-Russian names in the cast (including non-speaking extras) in the opening credits. Another major flaw is the design of the film, or lack thereof. The costumes and props, including weapons and armor, were culled from at least 20 different time periods and regions, from Bronze Age Greece to 15th-century Italy. Often, the film looked like little more than a second-rate Renaissance festival, complete with the amount of slipshod authenticity that generally accompanies it. That's to say nothing of the stultifying script and ridiculous story, which seems to be either a continuation or a rip-off of "Deathstalker" (and there are even clips from that film in this one), and the poorly choreographed, sloppily edited fight scenes.

Most of the blame lies squarely on the shoulders of one John O'Halloran, who wrote, edited, and directed the film (sometimes under the pseudonym of Henry Crum). The film plays out with all the clumsiness of an Advanced Dungeons & Dragons module from 1985, with O'Halloran being the awkward Dungeon Master who takes himself far too seriously. Characters appear and disappear with a randomness and lack of motive, but with perfect timing, that mimics a night spent rolling dice and comparing saving throws. In this case, the game goes on for far too long, the plot becomes far too ridiculous, and when the players get tired, the DM wraps the ending up with far too much haste and too little closure.

So what's good about this film? One thing, and his name is Michael O'Hearn. O'Hearn seems to be about the only person in this train wreck possessing anything resembling acting ability. He's not good by any stretch, at least good enough to get his own syndicated action series, but he far outshines the rest of the cast. In addition, he is pretty. So very, very pretty. One of the most successful fitness models in the world, and winner of several bodybuilding championships, O'Hearn has the awe-inducing physical presence to make you briefly forget about the schlock he's surrounded with. He's also got just enough stage combat ability to make some of the fights vaguely entertaining. He even makes some of the cheesy one-liners he's forced to say sound cool, and that takes talent.

Fans of low-budget (or no-budget) sword-and-sorcery fare like "Barbarian Queen" or "Ator" will relish this film in all of its ludicrous beauty. Virtually everyone else will be more compelled to watch the opening credits lovingly worship O'Hearn's form, then promptly return the film to wherever they rented it from. And fans of "Mystery Science Theatre 3000" will seek out this film at all costs for their next Bad Movie Night showing. 3 out of 10.


text: Dit is een amateuristische film zonder budget, die in sommige delen lachwekkend slecht is. Hij is duidelijk goedkoop gemaakt, met ingekorte scènes en heel slecht acteerwerk. Hij is gemaakt op de Krim, in Oekraïne, en het landschap is het beste aan de film. De soundtrack is na het filmen overdubt, waarschijnlijk omdat de accenten van de plaatselijke actrices te zwaar waren om te kunnen verstaan. Dit heeft een toch al rammelend script nog lachwekkender gemaakt. Als er niet op locatie wordt gefilterd, zijn de decors schaamteloos van multiplex gemaakt, zonder enige poging tot stevigheid of zwaarte. De verschillende slechteriken zijn te glad, dezelfde locaties worden gebruikt voor verschillende delen van de plot, en het geheel ziet eruit alsof het in een nat weekend in elkaar is geflanst. Goede punten: het decor, en verrassend genoeg de score. En de meisjes zijn heel mooi. Slechte punten: de rest van de film.

text_en:
This is a zero budget, amateurish film that is laughably poor in parts. Obviously made on the cheap, with scenes cut in and some very poor acting and dubbing. It was made in the Crimea, in Ukraine and the scenery is the best thing about it. The soundtrack has been over-dubbed subsequent to filming, presumably because the local actresses accents were too heavy to be understood. This has made an already clunking script even more laughably bad. Where filing is off location, the sets are blatantly plywood, with no attempt made for solidity or weightiness.

Assorted bad guys are too clean, the same locations are used for different parts of the plot, and overall it looks like it was thrown together in a wet weekend. Good points: the scenery, and surprisingly the score. And the girls are very pretty. Bad points: the rest of the movie.


text: Dit is een rechtstreekse videoavonturenfilm, gemaakt in Rusland, waarschijnlijk met hetzelfde team dat Corman heeft betaald voor de Playmate-remake van zijn Pam Grier-kookboek THE ARENA. Strikt voor degenen wier schuldige genoegens onder andere de DEATHSTALER- en BARBARIAN QUEEN-serie omvatten. Mike 0'Hearn speelt de vlezige bok, maar dan wel in een duidelijk verkeerde GQ-stijl. De B-filmster Martin Kove wordt er voor de goede orde ook nog eens bij gesleept als het enige andere verkiesbare lid van de cast.

text_en: This is a straight-to-video adventure flick, made in Russia, probably with the same crew Corman paid to do the Playmate remake of his Pam Grier potboiler THE ARENA. Strictly for those whose guilty pleasures include the DEATHSTALKER and BARBARIAN QUEEN series. Mike 0'Hearn provides the ample beefcake, but in decidedly off-kilter GQ style. B-movie villain Martin Kove is thrown in for good measure as the only other pronounceable cast member. Forgive the histrionics while they flex!


text:
Shirley Temple neemt opnieuw de rol van Mary Lou Rogers op zich, samen met haar irritante broer Sonny, die net zo gekunsteld en onovertuigend is als in de rol van Pardon My Pups, zoals ik me voorstel dat hij in de meeste korte films is waarin hij de hoofdrol speelt, met Temple als Mary Lou.
Het schijnt dat Sonny's jeugdvriend naar een zeer begeerde militaire academie gaat, en na een kort feestje wordt Sonny verdrietig omdat hij weet dat zijn eigen ouders het zich niet kunnen veroorloven hem naar dezelfde school te sturen, en dat het nieuws betekent dat hij zijn beste vriend zal verliezen. Het is een film waarin de twee jongens zich voortdurend even onrealistisch gedragen als de Hardy Boys, die, als ze geconfronteerd worden met dingen als de geluiden van geesten in griezelige huizen, beroemd zijn om de dingen die ze zeggen: 'Ik voel me niet verplicht nog een ogenblik langer in dit huis te blijven!' Er zitten een aantal zinloze scènes in de film waarin de jongens op zoek gaan naar goud in de woestijn van Californië en op hobbelige zandwegen vertrekken in een oude rammelkast (die waarschijnlijk op dat moment nog gloednieuw was) met op de zijkanten ruw gekrabbelde, met de hand geschreven zinnen als: 'Kippen rijden naar binnen, Hanen rijden naar buiten', en: 'Kip rijdt naar binnen, kip rijdt naar buiten'. Geen goed op de Zandwegen.'
Shirley, het nieuwsgierige kleine zusje dat met de grote kinderen mee wil, loopt in de woestijn een vreemd goedgeklede maar gestoorde man tegen het lijf, die probeert haar domme vragen te stellen, maar daar niet in slaagt omdat ze het antwoord al weet. Hij blijkt een man van een zekere faam te zijn die lijdt aan geheugenverlies, veroorzaakt door een oorzaak die nooit is verklaard.
Niet dat het iets uitmaakt, zijn hele aanwezigheid in de film wordt nooit verklaard. Mijn theorie is dat ze alleen maar een reden nodig hadden om een man in een luchtspiegeling te laten duiken die in werkelijkheid alleen maar heet zand is, om de aanblik van de kinderen die een houten keet tegen de grond werkten, omdat ze dachten dat het een luchtspiegeling was, net als het spelonkachtige landhuis dat eerder voor hun ogen verdween, nog groter te maken.

Van de paar korte films van Shirley Temple die ik heb gezien, zijn de films waarin zij Mary Lou speelt, samen met Frank Coghlan jr. in de rol van Sonny, verreweg het minst onderhoudend en amusant, en deze is geen uitzondering. Temple is net zo charmant en aanbiddelijk als altijd, maar met dat niveau van onmiddellijke aanbidding zouden ze het zeker beter kunnen doen dan dit. Ik denk dat haar schattigheid in sommige opzichten tegen haar werkte, omdat ze in veel films heeft gespeeld die weinig anders te bieden hebben.

text_en:
Shirley Temple once again takes on the role of Mary Lou Rogers, co-starring with her irritating brother Sonny, who is just as contrived and unconvincing as he was in the same role in Pardon My Pups, as I imagine he is in most of the other short films that he stars in with Temple playing Mary Lou.

It seems that Sonny's childhood friend is going to be attending what is evidently a very coveted military academy, and after briefly celebrating, Sonny becomes sad, knowing that his own parents can't afford to send him to the same school, and that the news means that he'll be losing his best friend.

What follows is a film during which the two boys constantly act just an unrealistically as the Hardy Boys who, when faced with things like the sounds of ghosts in creepy mansions, are famous for uttering such things as "I don't feel obliged to remain in this house one moment longer!" There are a series of meaningless sight gags thrown into the movie as the boys set out to search for gold in the desert of California, setting off on bumpy dirt roads in an old jalopy (which I suppose may have been brand new at the time) on the sides of which are such crudely scrawled handwritten phrases as "Chickens Ride Inside, Roosters Ride Out," and "No Good on Dirt Roads."

Shirley tags along, the curious little sister who wants to go hang out with the big kids, and ends up running into a strangely well-dressed but crazy man in the desert, who struggles to get her to ask him silly questions but fails because she already knows the answer. Turns out he is a man of some level of fame who has been suffering from amnesia, brought on by a cause which is never explained.

Not that it matters, his whole presence in the movie is never explained. My theory is that they just needed a reason to have a man diving into a mirage that is really just hot sand to add to the sight gag of the kids plowing a wooden shack to the ground because they thought it was a mirage, just like the cavernous mansion that disappeared before their eyes earlier.

Of the few of Shirley Temple's early short films that I've seen, I've found that the ones in which she plays Mary Lou, co-starring with Frank Coghlan Jr. as Sonny, are by far the least entertaining and amusing, and this one is no exception. Temple is just as charmingly adorable as she always is, but with that level of instant adoration, they could certainly do better than this. I think her cuteness worked against her in some ways, because she's been in many films which have little else to offer.


text: Frank (Junior) Coghlan portretteert Sonny, die samen met zijn beste vriend (Kenneth Howell) en hun piepkleine vriendinnetje Mary Lou (Shirley Temple) besluit goud te gaan zoeken in het hooggelegen woestijngebied van Californië, in een poging genoeg geld bij elkaar te krijgen voor de financiering van Sonny's opleiding aan een militaire academie die zijn ouders zich niet kunnen veroorloven. Tijdens deze korte film vindt een verscheidenheid aan dwaasheden plaats, waarvan de meeste betrekking hebben op Mary Lou's pas ontdekte woestijnhoer (Huntley Gordon) die het slachtoffer is van geheugenverlies, maar de vaak spontane stoeipartijen van de twee tienerjongens samen met hun volslagen ongekunsteldheid doen de kijker het dun geschreven script vergeten.

text_en: Frank (Junior) Coghlan portrays Sonny who, along with his best pal (Kenneth Howell) and their tiny friend Mary Lou (Shirley Temple) decide to try prospecting for gold into California's high desert region, the point of which is an attempt to gain enough money for the financing of Sonny's tuition into a military academy which his parents cannot afford for him to attend. A variety of silliness transpires during this short, much of it concerning Mary Lou's new-found desert tramp friend (Huntley Gordon) who is a victim of amnesia, but the ofttimes spontaneous roughhousing between the two teen-aged boys along with their complete artlessness causes the viewer to forget the thinly written script.


text: Mary Lou (Shirley Temple)'s oudere broer Sonny (Frank Coghlan jr.) wil dolgraag samen met zijn maatje Sidney naar een felbegeerde militaire academie, maar zijn vader kan het zich niet veroorloven. Dit weerhoudt Sonny er echter niet van om een plan te bedenken om goud te gaan zoeken, zodat zijn vader geld heeft om zijn opleiding aan het instituut te betalen. Mary Lou, die altijd in de problemen komt, besluit zich op de achterbank van Sonny's oude auto te verstoppen.<br />Deze hele korte film is gebouwd op en berust op het vooruitzicht dat Temple knap genoeg is om de meeste kijkers te boeien en aan het lachen te maken, want er is heel weinig anders om echt om te lachen. Het leven in de woestijn is vaker oncomfortabel dan grappig en alle pogingen om hier een komedie op te voeren voelen veel te geforceerd om ook maar enigszins effectief te zijn. Je hoeft alleen maar te kijken als je een jonge Shirley Temple leuk vindt.

text_en:
Mary Lou (Shirley Temple)'s older brother Sonny (Frank Coghlan Jr.) wants desperately to go to a coveted military school along with his buddy Sidney but his Dad cannot afford it. This doesn't deter Sonny however who hatches up a scheme to go prospecting for gold so his Dad will have money to pay for his education at the institute. Mary Lou, ever getting into trouble, decides to stow away in the back of Sonny's old car.

This whole short is built on and relies on the prospect of Temple's being cute enough to entertain most viewers and get a laugh because there's sure very little else here to really laugh about. Temple's meeting with the crazy "gold prospector" in the desert is more often uncomfortable than funny and all attempts made here at comedy feel far too forced to be the least bit effective. Only required viewing if you like to see a young Shirley Temple being cute.


text: In een andere korte film van 'Educational Films' heeft regisseur Charles Lamont Sonny (Junior Coughlan) en Mary Lou (Shirley Temple) weer bij elkaar gebracht in deze vroege Temple-auto. In deze film kijkt Little Mary Lou toe hoe haar grote broer Sonny een scheikundig experiment uitvoert. Sonny's vriend duikt op en ze maken plannen om in de woestijn naar goud te zoeken, om geld in te zamelen voor Sonny, zodat hij naar de militaire academie kan waar zijn vriend in de herfst naartoe gaat. Mary Lou verstopt zich in de kofferbak van Sonny's auto, tot grote consternatie van Sonny als hij haar vindt. Terwijl hij en zijn vriend naar goud zoeken, raakt Mary Lou bevriend met een man die ze 'GUS' noemt, die verdwaald lijkt en zich zijn identiteit niet kan herinneren. Als de jongens hem vertellen dat ze op zoek zijn naar goud, laat 'Gus' hun zakken 'goudstof' zien. Thuis laten de jongens hun vondst zien aan een plaatselijke waarzegger, terwijl 'Gus' met Sonny's scheikundedoos speelt. De explosie die daarop volgt, helpt 'Gus' om zijn geheugen terug te krijgen en hij beloont Sonny. Directeur Lamont is bekender van andere films, onder andere van Abbott en Costello, Ma and Pa Kettle-films en 'Hit the Ice' en 'Where She Danced'

text_en: In another short film by "Educational Films", Director Charles Lamont has re-united Sonny (Junior Coughlan) and Mary Lou (Shirley Temple)in this early Temple vehicle. In this one, Little Mary Lou is watching her big brother Sonny do a chemistry experiment. Sonny's pal shows up and they make plans to look for gold in the desert, to raise money for Sonny, so he can attend the military school his friend will be attending in the fall. Mary Lou hides in the trunk of Sonny's car, much to the consternation of Sonny when he finds her. While he and his pal look for gold, Mary Lou befriends a man she calls "GUS", who seems lost and can't recall his identity. When the boys tell him they're searching for gold, "Gus" shows them bags of "gold dust". Back at home, the boys show their find to a local assayer while "Gus" fiddles with Sonny's chemistry set. The resulting explosion helps "Gus" regain his memory and he rewards Sonny. Director Lamont is better known for other films, including Abbott and Costello features, Ma and Pa Kettle films and "Hit the Ice" and "Where She Danced"


text: Van de regisseur Phil Grabsky vernemen we dat hij wilde weten hoeveel waarheid er zat in de film Amadeus. Ik hoop dat hij dat niet heeft gedaan. Amadeus mag dan fictie zijn, het was een hartstochtelijke, fascinerende en emotioneel diepgaande film over Mozart. Deze zeer geprezen documentaire is echter een zielloze, triviale en saaie vertelling van Mozarts leven door middel van citaten uit zijn brieven, doorspekt met commentaren van deskundigen. Er zit geen dramatische verhaallijn in, geen originele benadering en er zijn vreselijke opnamen van het moderne Salzburg, Wenen en willekeurige mensen op straat. Er zijn veel te veel regisseurs, operazangers en historici die allemaal, niet altijd even interessant en elkaar soms tegensprekend, zo ingelijst zijn dat je je instinctief van je scherm terugtrekt. Afgezien van het feit dat ik de chronologische volgorde van Mozarts werken ken, heb ik geen beter beeld van de man zelf: het is een lange opsomming van data en feiten. De enige interessante beelden zijn wanneer muzikanten de emotionele impact van Mozarts muziek uitleggen. Daarna mag een of andere Duitse professor zijn gemeenplaatsen weer met ons delen.<br />Als Mozart sterft, zien we een reeks beelden van sneeuw op bomen, dat is het niveau van creativiteit dat Grabsky kan produceren.

text_en:
From director Phil Grabsky we learn that he wanted to find out how much truth there was to the movie Amadeus. I hope he hadn't. Amadeus may be fiction, but it was a passionate, captivating and an emotionally deep film about Mozart. This highly praised documentary however is a soulless, trivial and dull recounting of Mozarts life through quotes of his letters, interlaced with comments of experts. It has no dramatic exposition, no original approach and terrible shots of modern day Salzburg, Vienna and random people on streets. There are way too many directors, opera singers and historians, who all have there say, not always too interesting and sometimes contradicting each other, who are so closely framed you instinctively withdraw from your screen. Apart from knowing the chronological order of Mozart's works, I have no better view on the man itself: it's a long enumeration of dates and facts. The only interesting footage is when musicians explain the emotional impact of Mozart's music. After which some German prof is allowed to share his platitudes again.

When Mozart dies we see a string of shots of snow on trees, that's the level of creativity Grabsky is able to produce. Ouch.


text: Gebaseerd op eerdere commentaren en kritische recensies ging ik naar de film kijken. Ik verwachtte een goed gemaakte documentaire over het leven van Mozart te zien, een componist naar wie ik graag luister en wiens huis ik heb bezocht. Ik was erg teleurgesteld. Er was niets nieuws in de film wat me opviel. Je zou misschien iets over Mozarts leven te weten komen als je niets wist, maar als geheel was ik niet onder de indruk van de details die werden getoond. Je kon niet emotioneel betrokken raken bij dit genie door naar deze film te kijken. De presentatie is in veel opzichten ongelukkig. De geïnterviewden spraken hun moedertaal, er werden geen vertalingen gegeven. Nu ken ik een beetje Duits, dus ik kon die sprekers verstaan, maar Italiaans, Frans en welke andere talen er ook werden gesproken gingen mij boven de pet en de meeste andere kijkers ongetwijfeld ook. Er was ook geen identificatie van de geïnterviewden, dus je kon je op geen enkele manier met hen identificeren.

text_en: Based on previous comments and critical reviews, I went to see this movie. I expected to see a well made documentary about Mozart's life, a composer I love to listen to and whose home I have visited. I was very disappointed. There was nothing new in this movie that made me sit up and take notice. You might learn a little about Mozart's life if you knew nothing, but taken as a whole, I was unimpressed with the details that were presented. You could not get emotionally involved with this genius by watching this movie. The presentation in many respects is unfortunate. Interviewees spoke in their native tongue, no translations were given. Now I know a little German, so I could understand those speakers, but the Italian, French and whatever other languages were spoken were beyond me and I'm sure to most other viewers. There was also no identification of who the interviewees were, so you could not relate to them in any way.


text:
Lang en slap, met weinig originele elementen in Mozarts leven, werk, genie. Sommige primaire bronnen <0xE2><0x80><0x93> de letters (alle stemmen zijn goed) <0xE2><0x80><0x93> belichten de ongewone, liefhebbende man onder de buitengewone artiest, maar ik heb hem niet beter leren kennen dan voordat ik naar binnen ging, wat trouwens niet goed is.
BAD-fotografie.
Geen dramatische kracht. De meeste geïnterviewden zijn goedbedoelend maar saai. Het geluid is weelderig en helder, maar de film voelt aan als het liefdeswerk van een amateurfilmer.
Oké. Voor 15 uur en meer dan drie uur, en met de APPLEING low-resolution fotografie (gefotografeerd op Handicam uit de jaren negentig?) kan ik deze film niet aanbevelen. Zelfs overdag op tv zal hij saai zijn.

text_en:
Long and flabby, with few originalities into Mozart's life, work, genius. Some primary sources -- ie the letters (all voices are good) -- illuminate the unextraordinary, loving man under the extraordinary artist, but I did not leave knowing him better than before I went in, which anyway is not well.

BAD photography.

No dramatic momentum. Most interviewees are well-meaning but dull. Sound is lush and clear but the film feels like an amateur filmmaker's labour of love.

OK, For $15 and at over three hours, and given the APPALLING low-resolution photography (shot on 1990s Handicam?), I can't recommend this film. Even on daytime TV it will be tedious.


text:
Z Channel A Magnificent Obsession: 4 van de 10: Nou, dat van die obsessie hadden ze goed gezien. Jerry Harvey was het programmeergenie achter Z Channel <0xE2><0x80><0x93> een onafhankelijk kabelkanaal in L.A. dat een revolutie teweegbracht in de manier waarop de kabeltelevisie films uitkeerde.
Hij was beroemd om het vinden van obscure films en regisseurs, die hij tentoonstelde aan de elite van Hollywood. Hij was ook een gekwelde ziel met een afschuwelijke familiegeschiedenis, die zijn vrouw vermoordde en zich vervolgens van het leven beroofde. De documentaire probeert de twee verhalen met elkaar in verband te brengen.
Het laatste verhaal lijkt niet bevredigend. Herinneringen van vroegere vrienden en collega's zijn heel openhartig. (Sommigen, twintig jaar later, vergeven hem duidelijk niet) maar er is vrijwel geen inzicht in de oorzaak. Wat het laatste mist aan dramatiek en inzicht, mist het eerste aan reikwijdte. In feite werd Jerry in 1980 programmeur bij de sterfscène in de grote onafhankelijke Hollywoodfilm van de jaren zeventig van de studio Michael Cimino. (Zijn vriend Michael Cimino's Heaven's Gate was de film die de studio tot de staatsgreep van de studio inspireerde.) Dus zijn invloed op de onafhankelijke film was eerder een lofrede dan een invloedrijke promotor. (Cimino, Peckinpah en anderen in zijn onafhankelijke kring konden gewoon geen werk krijgen bij een marathon op het Z-kanaal of geen marathon op het Z-kanaal. Alleen James Woods (wiens prestaties in Salvador tijdens het Oscarseizoen werden geroemd) en Paul Verhooeven (die beweert dat hij zijn Robocop-baan kreeg na een marathon op het Z-kanaal van zijn films) laten zien dat Jerry hun carrière een oppepper gaf.
<0x3E> Dus plukte Jerry tonnen vrijwel ongeziene studiofilms uit de jaren zeventig en buitenlandse films voor zijn kanaal en gebruikte die films om de 24 uur per dag mee te vullen.
<0x3E> De documentaire vermijdt hiervoor één reden (deze films waren goedkoop, zo niet ronduit gratis te zien) en erkent de andere reden nauwelijks (deze films hadden genoeg naaktheid om ze tot het perfecte kabelprodukt te maken).
<0x3E> De film vermijdt ook het beantwoorden van enkele eenvoudige vragen, zoals: als het zo populair was, waarom breidde het Z-kanaal zich dan niet uit naar San Francisco of New York? s Gate was echt een heel slechte film om die trend mee te beginnen) en zijn liefde voor het obscure kan van Sundance tot Netflix gevoeld worden.
De film accentueert een paar grote obscure films die ik nog steeds niet heb gezien maar verrassend geen enkele film uit het Z-kanaal zelf. Het lange, praatgrage Z-kanaal is een geweldige plek om een paar obscure films te vinden het is gewoon niet zo'n geweldig verhaal.

text_en:
Z Channel A Magnificent Obsession: 4 out of 10: Well they got the obsession part right. Jerry Harvey was the programming genius behind Z channel an independent LA cable channel that did help revolutionize the way pay cable shows film.

He was famous for finding obscure films and directors and showcasing them to the Hollywood elite. He was also a troubled soul with a horrible family history who murdered his wife then took his own life. The documentary attempts to tell the two tales intertwined.

The latter of the tales seems unfulfilling. Reminisces from former friends and colleagues are quite frank. (Some, 20 years later, clearly don't forgive him) but there is virtually no insight into causation.

What the latter lacks in drama and insight the former lacks in scope. Jerry actually became programming director in 1980 at the death scene of big studio director driven independent Hollywood film of the seventies. (His pal Michael Cimino's Heaven's Gate was the film that inspired the studio coup d'etat.) So his influence on independent film was more of a eulogizer than influential promoter. (Cimino, Peckinpah and others in his independent circle simply couldn't get work Z channel marathon or no Z channel marathon. Only James Woods (whose Salvador performance was highlighted during Oscar season) and Paul Verhooeven (who claims he got his Robocop job after a Z channel marathon of his films) show a career boost from Jerry.

So Jerry plucked tons of virtually unseen studio films of the seventies as well as foreign films for his channel and used these movies to help fill the twenty four hours a day.

The documentary avoids one reason for this (These films were cheap if not outright free to show) and barely acknowledges the other reason (These films had plenty of nudity making them the perfect cable only product).

The film also avoids answering some simple questions such as if it was so popular why didn't Z channel expand to San Francisco or New York? Jerry does deserve credit for introducing the now ubiquitous director's cut. (Though Heaven's Gate was a really bad movie to start that trend on) and his love of the obscure can be felt from Sundance to Netflix.

The film does highlight some great obscure films I still haven't seen but surprising shows no footage whatsoever from the Z channel itself. Long and talky Z Channel is a great place to find some obscure films it just isn't that great a story.


text: De makers van 'Z-Channel: A Magnificent Obsession' nemen een potentieel fascinerend onderwerp en verprutsen het volledig. Ik moet toegeven dat ik maar een half uur van de film heb gezien, maar ik kan niet lang wachten op een film die me laat weten dat hij ergens heen gaat.<br />Ik had nog nooit van Z-Channel gehoord en wilde er graag meer over weten, maar de filmmakers weigerden me een duidelijke context of geschiedenis van hun onderwerp te geven. Er werd te veel aangenomen voordat er een solide basis was gelegd. Het enige wat ik kreeg was een stel vaag met elkaar verbonden citaten over een vaag afgebakend onderwerp en wilde loftuitingen van iemand over wie me niets belangrijks was verteld en die blijkbaar iets geweldigs had gedaan, hoewel het me niet duidelijk was wat hij precies had gedaan. Het is verwarrend en irritant als je herhaaldelijk wordt verteld over de betekenis en het belang van iets voordat dat helemaal is uitgelegd. Misschien zeg je het één keer om mijn belangstelling te wekken, maar niet telkens en telkens weer van verschillende mensen. Kom ter zake! Vertel het verhaal! Nu moet ik toegeven dat ik kon merken dat dit het verhaal moest zijn van een filmfan die Jerry Harvey heette en die betrokken was bij het eerste betaalfilmkanaal, maar dat was het dan ook wel zo'n beetje <0xE2><0x80><0x93> en ik denk dat ik na een half uur meer had moeten weten! Ik ben er vrij zeker van dat andere mensen zoals ik, mensen die nog nooit van het Z-kanaal hadden gehoord, op dezelfde manier verveeld of in de war waren. Deze film is duidelijk niet voor ons gemaakt, maar voor mensen die er al van wisten. En als je het mij vraagt lijkt dat het doel te dwarsbomen.

text_en:
The makers of "Z Channel: A Magnificent Obsession" take a potentially fascinating subject and completely botch it. I have to admit that I only got through about a half hour of the thing, but I can only wait so long for a film to let me know it's going somewhere.

I'd never heard of Z-Channel before and was very interested to find out about it, but the filmmakers refused to present me with a clear context or history of their subject. Too much was assumed before any solid groundwork was laid. All I was getting was just a bunch of vaguely connected quotes about a vaguely defined subject and wild praise of someone I had been told nothing significant about who had apparently done something amazing, though what exactly that something was remained foggy. It's confusing and annoying to be repeatedly told of the significance and importance of something before that thing is fully explained. Maybe say it once, to peak my interest, but not over and over from different people time and again. Get to the point! Tell the story!

Now, I admit that I could tell that this was supposed to be the story of a movie fan named Jerry Harvey who was involved with the first pay movie channel, but that was about it--and I think I should have known more after half an hour! I'm pretty sure that other people like me, people who had never heard of Z-channel before, were similarly bored or confused. This film was obviously not created for us, but for people already "in the know." And that kind of seems to defeats the purpose if you ask me.


text: Het spijt me dat ik dit moet schrijven, maar ik heb een diep respect voor John en ik vraag me af: 'Waarom zou je zulke goede acteurs verspillen aan lullige verhalen?' Hoe kan iemand me in vredesnaam wijsmaken dat een mens zo'n drama kan verdragen zonder er iets aan te doen? Is dat de geest van Zuid-Afrika? Ik denk eerlijk gezegd van niet. Zelfs als je de politie niet te veel onder druk zet (zoals ze in de film beweren), kun je nog steeds op eigen houtje handelen, en ik heb het hier over hem als beschermer van zijn dochter en als beschermer van zijn eigen hachje <0xE2><0x80><0x93> in godsnaam!' Ik kan iedereen vragen of hij of zij de verantwoordelijke heeft kunnen vinden, of ze hem hebben laten gaan.

text_en: I am sorry I have to post this, but I have a deep respect for John and one cannot wonder "Why waste such good actors on crappy stories ?", how on earth can anyone try to make me believe that a human being can stand such drama and do nothing about it ? That is the spirit in South Africa? I honestly don't think so. Even if you don't put much thrust in the police (as they claim in the movie) you still can act on your own, and I am talking here about him as a protector of his daughter and as a protector of his own skin - for God's sake, that kid RAPED HIS DAUGHTER , BROKE HIS HEAD AND SET HIM ON FIRE TO DIE !!! I can ask anyone if he or she were able to find the one responsible, would they let him get away with it ?


text:
'Er wordt een moord gepleegd in het Forest Park Planetarium tijdens een lezing van de beroemde astronoom, professor Ernst Einfeld (Lee Kohlmar). Het fatale schot wordt afgevuurd in het halfduister, terwijl een gedistingeerd publiek de sterren observeert die op de koepel boven hen worden geprojecteerd. Een doorgewinterde rechercheur Moordzaken (Russell Hopton) wisselt verbale steekspelletjes uit met een geestige verslaggeefster (Lola Lane) terwijl ze proberen de mysterieuze moord te ontrafelen,' aldus de synopsis op de dvd-hoes. Op een heel saaie manier.
De 'geestelijke verslaggeefster'-rol van Lola Lane was deels de inspiratiebron voor Superman's Girl Friend, 'Lois Lane'; maar de latere 'Torchy Blane'-rol van Ms. Lane is een beter referentiepunt. Dood uit een afstand is vooral bekend door de op een na laatste voorstelling van George F. Marion (als Jim Gray), die zo gedenkwaardig de vader speelde van Pauline Lord (1921), Blanche Sweet (1923) en Greta Garbo (1930) in Eugene O'Neills 'Anna Christie'.

**Dood uit een afstand (17/9/35)** Frank Strayer na Russell Hopton, Lola Lane, George F.

text_en:
"A murder is committed at the Forest Park Planetarium during a lecture by the celebrated Astronomer, Professor Ernst Einfeld (Lee Kohlmar). The fatal shot is fired in semi-darkness while a distinguished audience observes the stars projected on the dome above them. A hardboiled homicide detective (Russell Hopton) trades verbal jabs with a wisecracking gal reporter (Lola Lane) as they attempt to unravel the mysterious killing," according to the DVD sleeve's synopsis. In a very dull manner.

The "gal reporter" character played by Lola Lane was, in part, writer Jerry Siegel's inspiration for Superman's Girl Friend, "Lois Lane"; however, Ms. Lane's later "Torchy Blane" characterization is a more accurate reference point. Perhaps, "Death from a Distance is most notable as featuring the penultimate performance of George F. Marion (as Jim Gray), who so memorably played the father of Pauline Lord (1921), Blanche Sweet (1923), and Greta Garbo (1930) in Eugene O'Neill's "Anna Christie".

*** Death from a Distance (9/17/35) Frank Strayer ~ Russell Hopton, Lola Lane, George F. Marion


text: Tijdens een lezing in een planetarium wordt er een man vermoord. Hoewel dit zich afspeelt in een zaal vol mensen, is het niet helemaal duidelijk wie er precies verantwoordelijk voor is.<br />Dit is een superlage budgetfilm die niet afschuwelijk is, maar ook niet bijzonder goed. Veel van de fouten die gemaakt worden omdat het zo'n slechte film is, zijn te wijten aan het slechte scenario (met een overgecompliceerde moordtheorie), een irritant en clichématig personage (Lola Lane die een zeer stereotiepe, 'opdringerige' verslaggeefster speelt) en een gebrek aan energie. Sterker nog, terwijl ik naar de film keek, merkte ik dat ik steeds in slaap viel omdat er niet veel was wat me interesseerde en het gebrek aan muziek maakte dat de film erg statisch en ingetogen leek. Wat mij betreft was dat een uur van mijn leven dat ik graag had teruggekregen! Amateuristisch, maar bezienswaardig <0xE2><0x80><0x93> niet bepaald een warme aanbeveling.

text_en:
During a lecture at a planetarium, a man is murdered. However, despite this occurring in a room full of people, it isn't clear exactly who is responsible.

This is a super-low budget film that isn't horrible, but it isn't particularly good either. Much of the fault for it being such a poor film are the result of poor writing (with a WAY over-complicated murder scheme), an annoying and clichéd character (Lola Lane playing a very stereotypical "pushy female reporter") and an overall lack of energy. In fact, as I watched the film, I kept found myself falling asleep because there wasn't much to interest me and the lack of incidental music made the film seem very static and subdued. As far as I am concerned, that was an hour of my life I wish I could have back! Amateurish but watchable--not exactly a glowing endorsement.


text: Ik ben een voorstander van een categorie die ik graag de 'dronken klassieken' noem. Als je wilt dat een film je echt raakt, wordt je keuze ernstig beperkt door de paar honderd grote films die in de loop der jaren zijn gemaakt. Maar als je dronken wordt voordat of terwijl je naar een film kijkt, zijn er letterlijk duizenden afschuwelijke, afschuwelijke films die je leuk vindt waar je anders niet naar zou kijken. Het belangrijkste voorbeeld van deze theorie is de Amerikaanse Ninja-serie (I-IV in elk geval, V is nog steeds niet te zien). In deze geestesgesteldheid heb ik _Ninja: The Protector_ opgepikt: de film kan de tijd echt laten stilstaan. De looptijd mag dan op zo'n 90 minuten staan, maar ik zweer dat ik er anderhalve week van mijn leven voor nodig heb gehad. Deze film is niet alleen maar verschrikkelijk. Hij is verschrikkelijk, goedkoop, lowbudget, traag, en hoewel hij zo'n ongelooflijke tekst heeft die rechtstreeks uit de Thundercats-scenario's komt, slaagt hij er toch in een van de meest verwarrende films te zijn die ik ooit heb gezien. Ik geloof dat ze 45 minuten ninjafilm hebben genomen, samen met een afgekeurde 70's-dramapiloot, en dat ze die gewoon bij elkaar hebben gevoegd en al het geld in de box-art hebben gestopt in de hoop dat ze iemand, wie dan ook, zo gek konden krijgen om hem te huren. Iedereen die deze film ziet, zou de kans moeten krijgen om iedereen die erbij betrokken was een klap te geven, en dan zelf een klap te krijgen. Ik weet dat ik het verdien. Alstublieft, als mijn enige bijdrage aan deze wereld is dat ik één persoon de pijn en de ellende van deze film heb bespaard, dan is mijn leven de moeite waard geweest. Ja, zo oppervlakkig ben ik.

text_en: I am an advocate of a category I like to refer to as the "drunken classics". If you want a film to really move you, your selection is severely limited by the few hundred great films that have been made over the years. However, if you're getting drunk before or while you're watching a film, there are literally thousands of terrible, terrible films that become enjoyable where they would otherwise be unwatchable. The prime example of this theory would be the American Ninja Series (I-IV anyway, V is still unwatchable). It was in this mindset that I picked up Ninja:The Protector and I discovered something astounding; the film can actually make time stop. The running time may be listed at 90some minutes but I swear it took a week and a half out of my life. This film is not just terrible. It is terrible, cheesy, low-budget, slow, and although it has such an incredibly innane straight out of Thundercats plot, still manages to be one of the most confusing films I've ever seen. It is my belief that what actually happened was that they took 45 minutes of stock ninja footage together with a reject 70s drama pilot and just stuck them together and put all the money into the box art in the hopes of suckering someone, anyone into renting it. Anyone who sits through this film should have the opportunity to slap anyone that was involved with it, and then be slapped themselves. I know I deserve it. Please, if my only contribution to this world is that I saved one, just one person the pain and agony of this film, my life will have been worth living. Yes, I am that shallow.