text:
Sharpe's Battle. Met Sean Bean in de rol van Richard Sharpe. Daragh O Malley is de beste sidekick voor Sharpe, en de schutters zijn geweldig. De nieuwe personages zijn ook goed, maar Runciman doet me denken aan Jabba de Hutt (beiden zijn dik en ongemanierd). Lord Keily is ook een geweldig personage. Loup is duidelijk de schurk, en Juanita is gemakkelijk te haten. Daarentegen is Miranda, het meisje dat bij Perkins hoort, een karakterbepalend element.
Dit volgt het boek grotendeels goed, maar het einde was heel anders. In de roman eindigt het boek met de Slag van Fuentes d'Oneros. Hier eindigt het met de val van een dorp dat als hoofdkwartier van Loup dient. Ik zie niemand schuldig.' En Daragh O Malley is ook een acteur.
Deze aflevering heeft een paar ongelooflijke scènes. De twee belangrijkste waar ik het over heb, zijn de dood van Perkins en de dood van zijn moordenaar. Ik had zo'n medelijden met Perkins. Hij was geweldig! En Daragh O Malley is echt razend als hij door de straat stampt en 'O'Rourke! Jij klootzak van een O'Rourke!' (de moordenaar van Perkins) roept. Ik zou zeggen dat dat zijn beste acteerprestatie was in de hele aflevering.
Kijk zelf maar. Het is goed om dingen met eigen ogen te zien.

text_en:
Sharpe's Battle. Starring Sean Bean as the unimaginably fitting role for Richard Sharpe. Daragh O Malley is the best sidekick for Sharpe, and the riflemen are great. The new characters are good too, but Runciman reminds me of Jabba the Hutt (both are fat, and without manners). Lord Keily is also a great character. Loup is obviously the villain, and Juanita is easy to hate. By contrast, Miranda, the girl with Perkins, is a character-emphasizing asset.

This follows the book okay most of the way, but the ending was quite different. In the novel, the book ends with the Battle of Fuentes d'Oneros. Here, it ends with the fall of a village serving as Loup's headquarters. I see no fault in anyone's acting, either.

This episode has some incredible scenes. The two main ones I'm referring to are the death of Perkins and the death of his murderer. I felt so sad for Perkins. He was awesome! And Daragh O Malley in a real temper is incredible as he pounds through the street, shouting "ORourke! You bastard O'Rourke! "(the killer of Perkins). I'd say that was his best acting in the whole episode.

Watch this thing for yourself. It's good to see things for yourself.


text:
Dit is de eerste Sharpe-film die ik ooit heb gezien, en volgens andere recensenten is het niet de beste. Toch vond ik het topvermaak. Er is genoeg actie en zo. (SPOILER Ahead!) Naar mijn mening was de belangrijkste scène die waarin Lady Kiely zich aan Sharpe aanbiedt, en hij weigert op een heel eervolle manier <0xE2><0x80><0x93> ik zie James Bond dat niet doen, jij wel? Maar goed, iemand met het uiterlijk van Sean Bean kan niet echt wanhopig zijn... Wist je dat hij op twee na de meest sexy man van Engeland is geworden?... de meest sexy man van de wereld, eerder... Sorry, ben ik je aan het afleiden?
Ja, oké, terug naar de film. Sharpe is zo'n geweldig personage, en Sean Bean speelt hem echt heel goed. In tegenstelling tot de meeste Britse officieren van die tijd verdient hij zijn plaats, en het snobisme tegen hem is afzichtelijk. Maar hij overleeft het. South Essex, m'n reet. Klinkt mij als Sheffield in de oren, maat.
8 van de 10.

text_en:
This is the first Sharpe film I've ever seen, and according to other reviewers it isn't the best. Even so, I thought it was top entertainment. There's plenty of action and all that. (SPOILER AHEAD!) In my opinion, the most important scene was when Lady Kiely offers herself to Sharpe, and he refuses in a very honourable manner - I can't see James Bond doing that, can you? Mind you, anyone with looks like Sean Bean can't exactly be desperate... Did you know he was voted second sexiest man in Britain?....sexiest man in the world, more like...Sorry, am I diverting?

Yes, right, back to the film. Sharpe is such a great character, and Sean Bean does portray him really well. Unlike most British officers of the time, he actually earns his place, and the snobbery against him is hideous. Still, he survives. South Essex my ass. Sounds like Sheffield to me, mate.

8 out of 10


text: Nadat ik alle recensies had gelezen van mensen die klaagden over hoe pretentieus of saai 'Judy Berlin' was, moest ik gewoon iets schrijven over hoe ongelooflijk deze film is. Hij is het absolute tegendeel van pretenties. Echte mensen, die een echt leven leiden, raken ons in hun emotie als we hun eenzaamheid herkennen en ons ermee identificeren. Ik snap gewoon niet hoe dit pretentieus kan zijn. Misschien komt het doordat 'pretentieus' een woord is dat de meeste mensen rondstrooien om slim te klinken zonder te weten wat het betekent. 'Pi' is pretentieus, 'Judy Berlin' is dat niet. Tot de rand gevuld met fascinerende en ongelooflijke voorstellingen roept hij Allens meer inzichtelijke drama's op, zoals 'Interiors', en Ingmar Bergmans beste werk. En toch is Bergman nu niet meer in de mode. De massacultuur heeft meer belangstelling voor de krankzinnige geestverruimers, zoals 'Fight Club' en 'Being John Malkovich'. Beide films waren geweldig, maar 'Judy Berlin' is beter. Het is een verkenning van de ziel van een kleine stad. Madeline Kahn, Edie Falco, Barbara Barrie en Bob Dishy zijn allemaal fantastisch en gaan helemaal op in hun rol. Om nog maar te zwijgen van de schitterende filmmuziek of de ongelooflijke klavecimbelmuziek. 'Judy Berlin' heeft veel te vertellen, als je er maar naar luistert.

text_en: After reading all the reviews of people complaining about either how pretentious or boring "Judy Berlin" was, I just had to write something about how incredible this movie is. It is the complete opposite of pretension. Real people, living real lives, catching us up in their emotion as we recognize and identify with their loneliness. I just don't get how this is pretentious. Perhaps it could be because "pretentious" is a word most people throw around to sound smart without knowing what it means. "Pi" is pretentious, "Judy Berlin" is not. Filled to the brim with haunting and incredible performances, it evokes Allen's more insightful dramas, such as "Interiors," as well as Ingmar Bergman's best work. And yet, Bergman is not in style now. Mass culture goes more for the insane mind-benders, like "Fight Club" and "Being John Malkovich." Even though both were great movies, "Judy Berlin" is better. It is an exploration of the souls of a small town. Madeline Kahn, Edie Falco, Barbara Barrie, and Bob Dishy are all superb, completely immersing themselves in their roles. Not to mention the gorgeous cinematography or the incredible harpsichord soundtrack. "Judy Berlin" has a lot to say, if you'll just listen to it.


text: Dit is een over het hoofd geziene en jammerlijk verwaarloosde juweel van een film, voornamelijk vanwege een paar schitterende optredens, met name van de jammerlijk ondergewaardeerde Barbara Barrie. De andere drie hoofdrolspelers zijn ook schitterend, Bob Dishy, Madeline Kahn en Bette Henritze. Edie Falco is competent zonder hun hoge maatstaven te overschrijden. Ik begrijp de negatieve opmerkingen over de score niet, want het is een van de beste die ik in jaren heb gehoord. Zeker beter dan alles van de minimalist Phillip Glass, waarmee een andere recensent het vergeleek, en lichtjaren beter dan Danny Elfman of een van zijn andere bombastische landgenoten zou kunnen bedenken. En het was leuk om een film van deze aard voor de verandering eens in zwart-wit te zien... en dat alleen maar omdat zwart-wit net zo mooi kan zijn als kleur (hoewel het duidelijk niet voldoet aan de normen van eerdere Hollywood-films), niet omdat het een soort pseudo-noirfilm probeert te zijn.

text_en: This is an overlooked and sadly neglected little gem of a film, primarily because of some wonderful performances, especially the sadly underused Barbara Barrie. The other 3 main players are also wonderful, Bob Dishy, Madeline Kahn, and Bette Henritze. Edie Falco is competent without reaching their high standards. I don't understand the negative comments about the score as it's one of the better one's I've heard in years. Certainly better than anything by minimalist Phillip Glass, which another reviewer compared it to, and light years better than Danny Elfman or any of his other bombastic compatriots could devise. And it was nice to see a film of this nature done in black and white for once...and done so just because black and white can be as beautiful as color (though it's clearly not up to the standards of earlier Hollywood films), not because it's attempting to be some kind of pseudo-noir film.


text:
Judy Berlin is een unieke onafhankelijke film, die ook opvalt omdat het de laatste film was van wijlen de geweldige Madeline Kahn.
<0x3E><0x3E> In zwart-wit en onder regie van Eric Mendelson was ik een figurant in de scène met Edie Falco en Aaron Harnick in het restaurant. Je ziet me niet echt, want ik sta heel ver van de scène af. Ik heb Edie ontmoet en ze was heel aardig. Een goede vriend van me is haar volle nicht. Ik hoopte eindelijk Madeline Kahn te ontmoeten, maar ze kwam niet voor in de scène die ze die dag opnamen. Zelfs Edie was teleurgesteld dat ze in de hele film geen scènes met haar had. De rest van de cast is zo geweldig. Bob Dishy, Barbara Barrie, Julie Kavner, Anne Meara en de rest zijn allemaal een genot om naar te kijken. De film is hier in New York opgenomen, op heel Long Island. De film is grappig en bitterzoet. Hij werd in 1999 op alle filmfestivals vertoond en werd in 2000 officieel uitgebracht. Madeline Kahn overleed in december 1999, dus hij werd twee maanden later uitgebracht. Ook al heeft ze het jaar 2000 niet meer meegemaakt, toch heeft ze deze ene opmerkelijke film voor haar enige film van de 21ste eeuw. Als ze was blijven leven, had ze misschien een Academy Award gewonnen voor haar uitmuntende prestaties. Kijk ernaar en u zult zien dat ze een Oscar waardig was.
Ook op de dvd staan een paar geweldige verwijderde scènes. Als je deze film nog niet hebt gezien, moet je hem echt eens proberen. Het is geen grote budgetkomedie of drama, gewoon een kleine onafhankelijke film met een grote cast van professionals. Ik moet zeggen dat dit de perfecte film is om de geweldige, mooie en zeer getalenteerde ster Madeline Kahn te gedenken.

text_en:
Judy Berlin is a unique independent film and stands out also because it was the final film of the late and great Madeline Kahn.

Filmed in black and white and directed by Eric Mendelson, I was actually an extra in the diner scene with Edie Falco and Aaron Harnick. You don't actually see me, because Iam far off from the scene. I met Edie and she was very nice. A good friend of mine is her first cousin. I was hoping to finally meet Madeline Kahn, but she wasn't in the scene they were filming that day. Even Edie was disappointed she didn't have any scenes with her in the whole movie. The rest of the cast is so great. Bob Dishy, Barbara Barrie, Julie Kavner, Anne Meara and the rest all are a pleasure to watch. It was filmed here in New York, all over Long Island. The film is funny and so bittersweet. It played all the film festivals in 1999 and was officially released in 2000. Madeline Kahn passed away in December of 1999, so it was released 2 months after. Even though she didn't live to see the year 2000 she has this one remarkable film for her only movie of the 21st century. If she had lived, she may have won an academy award for her outstanding performance. Watch it and you see if she wasn't Oscar worthy.

The DVD has some great deleted scenes too. If you haven't seen this movie yet, you should really give it a try. Its not a big budget comedy or drama, just a small independent film with a big name cast of pros. I have to say though this is the perfect film for us to remember the wonderful and beautiful and the very multi-talented star Madeline Kahn.


text: Het was duidelijk dat de vele komedies van Woody Allen een inspiratiebron voor Judge Berlin waren. Alles, van de zwart-witlook (die Allen gebruikte in MANHATTAN en STARDUST MEMORIES onder anderen) tot de neuroses van het hoofdpersonage David (een zwoegende filmmaker) en het meisje dat hij probeert te winnen (de geweldige Edie Falco van THE SOPRANOS) tot de vertolking van de ouders (inclusief de overleden, geweldige Madeline Kahn, in haar laatste voorstelling), wijst in de richting van Woody. Maar de regisseur, Eric Mendelson, die zijn eerste film maakte, toont al die mensen op dezelfde manier als Allen hun humor laat zien <0xE2><0x80><0x93> maar ook met een droefheid die Woody bijna nooit liet zien. Dit is een prachtig filmpje waar iedereen van zou moeten genieten.

text_en: JUDY BERLIN was obviously inspired by the many comedies of Woody Allen. Everything from the black and white look (that Allen used in MANHATTAN and STARDUST MEMORIES among others), to the neuroses of it's main character David (a struggling filmmaker) to the girl he tries to win (THE SOPRANOS' great Edie Falco) to the portrayal of the parents (including the late, great Madeline Kahn, in her final performance), all suggests Woody. But the director, Eric Mendelson, making his first film, captures all these people in the same way Allen does in all their humour- but also suggests a level of sadness that Woody hardly ever did. This is a wonderful little film that should be enjoyed by all.


text: Deze film heeft een eersteklas cast, onder wie een paar beroemde gezichten, zoals de geweldige en gemiste Madeline Kahn, de briljante en subtiele Barbara Barrie, de ondergewaardeerde Julie Kavner en Emmy-winnares Edie Falco in de titelrol als aankomend actrice uit Long Island. De buitenwijk is het nieuwe modebeeld geworden. Natuurlijk is de buitenwijk niet zo saai als we graag willen dat het op het witte doek is. Er zijn een paar briljante momenten en de casting van Barrie en Falco als moeder en dochter is perfect. Kahn speelt de verveelde huisvrouw en liefhebbende moeder die zekerheid nodig heeft van haar man, gespeeld door Bob Dishy, die schooldirecteur is op de school waar Sue, de moeder van Berlijn, lerares is. Kavner speelt een dame uit de cafetaria, terwijl Anne Meare zijn secretaresse speelt. De film is in zwart-wit opgenomen, wat een afwijking is van de normale kleuren. De opnamen zijn van eersteklas kwaliteit en de film heeft een langzame, maar gelijkmatige beweging. De personages zijn realistisch, in elk geval voor mijn levenslange stadse ogen. Ik kan me met bijna iedereen identificeren.

text_en: This film has a first rate cast including some famous faces like the wonderful and missed Madeline Kahn, the brilliant and subtle Barbara Barrie, the under-appreciated Julie Kavner, and Emmy Winner Edie Falco in the title role as an aspiring actress from Long Island. The suburbia has become the new it thing. Of course, suburbia is not as boring as we like to make it out to be on screen. There are some brilliant moments and casting of Barrie and Falco as mother and daughter is perfect casting. Kahn plays the bored housewife and loving mother who needs assurance from her husband played by Bob Dishy who is a school principal where Berlin's mother Sue works as a teacher. Kavner plays a cafeteria lady while Anne Meare plays his secretary. It's shot in black and white which is a departure from the normal color. The shots are quite first rate and the film has a slow but steady peace. The characters are realistic at least to my lifelong suburban eyes. I can identify with almost all of them.


text:
Op een dag van eclips in Babylon Village, in New York, verhuist de tweeëndertigjarige aspirant-actrice Judy Berlin (Edie Falco) naar Californië in de verwachting haar droom waar te maken. Haar moeder Suzan 'Sue' Berlin (Barbara Barrie) is een verbitterde schooljuf die graag flirt met de hoofdonderwijzer Arthur Gold (Bob Dishy), die getrouwd is met de huisvrouw Alice Gold (Madeline Kahn), die op het punt staat in te storten. Hun dertig jaar oude zoon David Gold (Aaron Harnick) is net weer thuis komen wonen na een frustrerende ervaring als filmmaker. Terwijl hij over straat zwerft, ontmoet David Judy, die bij hem op de basisschool heeft gezeten, en ze brengen de dag samen door. Ondertussen kust de verwarde Arthur Sue tijdens de eclips.
'
' 'Judy Berlin' is een verrukkelijke lowbudgetfilm met vervlochten verhalen in de buitenwijk Babylon. De acteerprestaties zijn uitstekend en laten de intimiteit van de personages op een realistische manier zien. Deze film is in Brazilië op dvd uitgebracht door Cult Films Distributor. Ik stem voor acht.
Titel (Brazilië): 'Judy Berlin'

text_en:
In a day of eclipse in Babylon Village, in New York, the thirty-two year-old aspirant actress Judy Berlin (Edie Falco) is moving to California expecting to make her dream come true. Her mother Suzan 'Sue' Berlin (Barbara Barrie) is a bitter school teacher that likes to flirt with the principal Arthur Gold (Bob Dishy), who is married with the housewife Alice Gold (Madeline Kahn) that is close to a breakdown. Their thirty year-old son David Gold (Aaron Harnick) has just moved back home after a frustrating experience as filmmaker. While wandering on the street, David meets Judy who studied with him in the elementary school and they spend the day together. Meanwhile the confused Arthur kisses Sue during the eclipse.

"Judy Berlin" is a delightful low-budget movie with entwined stories in the suburb of Babylon. The performances are excellent, disclosing the intimacy of the characters in a realistic way. This movie was released in Brazil on VHS by Cult Films Distributor. My vote is eight.

Title (Brazil): "Judy Berlin"


text:
want het commentaar met de regisseur, de producers en Edie Falco is heel verhelderend, zowel voor de film als voor het maken van een lowbudgetfilm. Het is de moeite waard voor mij (ik ben de eigenaar).
De optredens zijn allemaal goed en het is een passende rol voor de laatste film van Madeleine Kahn. Jammer dat ze zo lang niet in films heeft gespeeld, vooral na dit te hebben gezien.
Possible Spoiler Ahead
Om te reageren op de persoon die vond dat de film naar zijn 'aantrekkelijkste' personage is genoemd, ben ik het niet met hem eens. Het lijkt mij dat de film zo is genoemd omdat Judy het enige personage in de film is dat echt het verlangen heeft om deze gemeenschap te verlaten en, hoe mismaakt ook, op dat verlangen reageert. Ik hoop dat het de hoofdrolspeelster zal inspireren om minder sceptisch te zijn over zo'n krankzinnige droom en de kans te grijpen om zijn eigen dromen na te jagen, bijvoorbeeld door weg te gaan en te leren hoe hij de film over deze stad die hij wil maken moet maken.

text_en:
because the commentary with the director, producers and Edie Falco is quite enlightening, in respect to both the film and the making of any low-budget film. Well worth it for me (I own it).

The performances are all fine, and it is a fitting role for Madeleine Kahn's last film appearance. Too bad that she was gone from movies for so long, especially after seeing this.

**Possible Spoiler Ahead**

To respond to the person who felt that the movie is named for its most "appealing" character, I disagree. It would seem to me that the film is named so because Judy is the one character in the film who has any real desire to leave this community and, however misbegotten, acts upon that desire. One hopes that it will inspire the lead to be less skeptical about such a crazy type of dream and to take the chance to pursue his own dreams, e.g., to go away and actually learn how to make the movie about this town that he wants to make.


text: Ik weet niet of deze film een beetje of veel gebruik maakt van het verleden van de schrijver zelf, maar het zou kunnen, hij lijkt, op de een of andere manier, erg veel op een geheugenexpeditie (en hij praat eigenlijk veel over het geheugen: herinneren van schoolvrienden, herinneren van leraren, herinneren van de negentiende enzovoort). De verhaallijn is een zootje, maar daar gaat het niet om, deze film heeft geen boodschap zoals 'de goeie wint', 'het meisje trouwt met de aardige man'. Het beeld is soms fantastisch. Het acteerwerk is geweldig. Het hele geval doet me erg denken aan 'Alex', de strip van Mark Kalesniko (ook een heel goed stripboek).

text_en: I don't know if this movie uses a little or a lot the author's own past, but it could have, it is, somehow, very much like a memory exploration (and it talks a lot about memory actually : remembering school pals, remembering teachers word, remembering the 19th, etc.). The storyline is a mess, but that is not the point, this movie doesn't offer a message like "the good one wins", "the girl married the nice guy". The image is fantastic sometimes. The acting is great. The whole thing reminds me a lot of Mark Kalesniko's comic book called "Alex" (a very good comic book, too)


text: Dit is een geweldige film om in te ontsnappen. Het was een geweldige keuze om hem in zwart-wit te filmen en de cast is zo perfect. Het is ook de perfecte rol voor Madeline Kahn, die de wereld te snel verloor vlak voordat de film werd uitgebracht. Ze is gewoon geweldig en ik kan deze film aan iedereen aanbevelen.

text_en: This is a great movie to escape into. Filming it in black and white was a great choice and the cast is so perfect. It is also the perfect role for Madeline Kahn, who the world lost too soon shortly before the film's release. She is just great and I recommend this movie to everyone.


text: Ik hou van indiefilms, ik hou van kunstfilms, maar ik ben het niet eens met deze. Het gaat eigenlijk nergens over, de films zijn goed, de fotografie is redelijk (de scènes uit _The Eclips_ zien er geweldig uit), maar dit verhaal gaat nergens heen. Moet het ergens heen? Nee, maar het blijft niet hangen... het zijn personages die lang genoeg bestaan om over hen te gaan! Ik vind het vreselijk dat ik niet van deze film kan genieten, hij is teer en lief, het is geen hippe indie en dat hoeft ook niet. Een komedie heeft dramatische elementen, een film moet in een bepaald genre passen (zoals _American Psycho, The Virgin Sucides_ en _Run Lola Run_ eigenlijk... Een horrorfilm of een komedie, een drama of een komedie, of een actiefilm of een buitenlandse kunstfilm, in alle bescheidenheid). Deze film heeft geen genre omdat hij niets is. Het is net een documentaire over saaie mensen die hun saaie leventje leiden... het is niet baanbrekend... maar het is ook niet goed. _First Love Last Rites_ en _Wonderland_ zijn twee films die over het hoofd worden gezien, over echte mensen die veel beter zijn dan deze wannabe-artfilm. In Orlando's Enzian zouden de filmliefhebbers en de filmdocenten die naar het theater gaan hem van het doek hebben gelachen. Ik begrijp waarom deze film is opgepikt door de Shooting Gallery, het is geen echte film, het is iemands leven dat wordt verteld zonder homor, insinuatie of opwinding. Aan de andere kant waren de charitatieve instellingen en de regie goed <0xE2><0x80><0x93> ik heb helemaal geen hekel aan deze film <0xE2><0x80><0x93> er zijn genoeg plaatsen waar je kunt zijn (zoals een screening van Adam Sandlers nieuwste opus) <0xE2><0x80><0x93> en toch ben ik verdeeld over wat de boodschap en het verhaal zijn dat de filmmaker probeert te vertellen? Wat zegt hij, wat vertelt hij ons... hij mag dan talent hebben maar het script is zinloos, zeker weten dat deze mensen in het echte leven bestaan want is het een documentatie van deze 'echte mensen'? Als het _Wonderland_ is is het de film om te zien (die film krijgt een tien, deze een vier)

text_en: I love indie film, I like art films, I am split on this one. It is about nothing really, it's performances are fine, it's photography is decent (The Eclips scenes look great), yet this story goes no where. Should it go somewhere? No, but it doesn't stay with it's characters long enough to be about them! I feel awful about not enjoying this film, it's slight and sweet, it's not a hip indie and it doesn't have to be. Wonderland was a film about real people, doing real things, it's the most beatuful film of 2000, this film is pointless. The film isn't a comedy, it has dramatic elements, a film should have to fit into a certain genre (like what was American Psycho, The Virgin Sucides and Run Lola Run really....A horror film or a comedy, a drama or a comedy, or an action or foreign art film, repectively). This film has no genre because it is nothing. It's like a documentary about boring people living their boring life...it's not groundbreaking...but it's not good either. First Love Last Rites and Wonderland are two very overlooked films about real people that are much better than this art film wannabe. At Orlando's Enzian it would have been laughed off the screens by the art film crowd and the film professors that attend the theater. I understand why this film got picked up by the Shooting Gallery, it's not a real film, it's someone's life told without homor, insite or excitment. On the other hand it's charactors and direction were ok-I don't totaly hate this film-there are worce places to be in (like a screening of Adam Sandler's latest opus)-yet I am split on to what the message and the story the filmmaker is trying to tell? What is he saying, what is he telling us....he may be talented but the script is pointless, sure these people exist in real life by is it a documentation of these "real people"? If it is Wonderland is the movie to see (that film gets a 10, this one a 4)


text: Hoewel superkritische cineasten misschien iets aan te merken hadden op het debuut van Eric Mendelsohn, was ik er verrukt en ontroerd door. Een poëtische toon, een diepmenselijk gevoel, gracieuze en schitterende vertolkingen van acteurs die helaas werden verwaarloosd, en een vernieuwing die in een meer sprankelende, gelikte film als 'American Beauty' ontbrak. Suburbia en zijn inwoners hunkerden naar echte gemeenschap, maar waren meestal niet in staat die te geven of te ontvangen... Wat gaf deze film dat gevoel weer! Bravo, en mogen er spoedig meer van Mendelsohn en zijn soort komen!

text_en: While super-critical cineasts might find fault with this debut offering of Eric Mendelsohn, I was delighted and moved by it. A poetic tone, a profound humanism, graceful and splendid perfomances by sadly neglected actors and an innovativeness that a more splashy, slick film like "American Beauty" lacked. Suburbia and its inhabitants aching for real communion, mostly unable to give or receive it...how well this movie expressed it! Bravo and may there soon be more from Mendelsohn and his like!


text: Dit is een uitstekende film. Ik moest hem opzoeken toen ik in LA was, maar Judy Berlin is absoluut de moeite waard. Eddie Falco, Barbara Barrie en Madeline Kahn zijn uitstekende hoofdrolspeelsters. Vooral Kahn maakt indruk als een zorgwekkende en enigszins filosofische huisvrouw die tijdens de eclips een lange wandeling maakt. Judy Berlin is prachtig in zwart-wit, en absoluut een van mijn favoriete films. Jammer dat er niet meer van zijn gemaakt.

text_en: This is an excellent movie. I had to hunt it down while visiting LA, but Judy Berlin is definitely worth catching. Eddie Falco, Barbara Barrie, and Madeline Kahn are excellent leading ladies. Kahn especially makes an impact as a worrisome and somewhat philosophical housewife who goes on a long walk during the eclipse. Beautifully shot in black and white, Judy Berlin is wonderful, definitely one of my favorite movies. Too bad it didn't get a wider release.


text: Waarom kunnen niet meer films zo zijn? De heer Mendelsohn heeft een juweeltje gecreëerd. Zonder enige opsmuk voert deze film je langs een onplezierig pad en aan het eind wil je er weer op terug. Prachtige score ook.

text_en: Why can't more films be like this? Mr. Mendelsohn has created a gem. Without any flash, this film takes you down an uncomfortable path and at the end makes you want to get back on it. Wonderful score as well.


text: Dit is een film die je moet zien. Judy Berlin is grappig, triest, ontroerend en bedachtzaam, en brengt je van lachen naar huilen en introspectie. De cast is geweldig, te beginnen met Edie Falco van de Sopranos, die vertederend en komisch is als de titelrol, een wannabe-actrice die ervan droomt in Hollywood succes te hebben. Haar optimisme wordt tenietgedaan door de sombere David Gold, die daar al is geweest en dat zonder enig succes in Tinsel Town heeft gedaan. Maar Plucky Judy laat zich niet ontmoedigen, en haar blinde optimisme is een van de blijvende schatten van deze film. Nog een reden om naar Judy Berlin te gaan is dat het...' is de laatste speelfilm in de briljante carrière van Madeline Kahn, die fantastisch is als huisvrouw met een zwervende ziel. Terwijl Madeline door de straten van de voorstad Long Island zwerft tijdens een langdurige zonsverduistering en zich afvraagt of er ooit een woensdag is geweest, kun je niet anders dan je op een bepaald niveau met haar identificeren. Judy Berlin speelt ook een geweldige rol in de film van Barbara Barrie (die ik persoonlijk geweldig vond in Breaking Away) en Bob Dishy. Ik had Dishy nooit eerder gezien, maar door zijn optreden ben ik gaan opzoeken wat hij heeft gedaan, omdat hij echt geweldig was. Ga die film zien! Je zult een glimp opvangen van een opkomende regisseur, Eric Mendelsohn.

text_en: This is a film that should be seen. Judy Berlin is funny, sad, touching and thoughtful, moving you from laughter to tears and introspection. The cast is great, starting with Edie Falco of Sopranos fame, who is endearing and comical as the title character, a wannabe actress with dreams of success in Hollywood. Her optimism is offset by the glum David Gold, who has been there and done that in Tinsel Town without any luck. Plucky Judy won't be dissuaded however, and her blind optimism is one of the lasting treasures of this movie. Another reason to go out and see Judy Berlin is that it's the last feature role in the brilliant career of Madeline Kahn, who is fantastic as a housewife with a wandering soul. As Madeline wanders the streets of suburban Long Island during a prolonged solar eclipse wondering if there's ever been a Wednesday, you can't help but identify on some level with her. Judy Berlin also features great performances by Barbara Barrie (who I personally loved in Breaking Away) and Bob Dishy. I'd never really seen Dishy before, but his performance made me go look up what he's done because he was really great. Go see this movie! You'll get a glimpse of a director on the rise, Eric Mendelsohn.


text: Ik herinner me dat David Denby in de New Yorker maar doorging over hoe geweldig deze film na Sundance was, en ik was heel nieuwsgierig om hem te zien. Ik heb hem eindelijk een paar weken geleden gezien op het filmfestival in de Hamptons (daar heeft hij ook gewonnen) en ik moet er nog steeds aan denken. Ik ben zo moe van al die gimmicks die voor indiefilms doorgaan, maar dit is waar het allemaal om draait: aangrijpend, grappig en de moeite waard om te zien. Het is prachtig geschreven, briljant geacteerd (bekijk Edie Falco van de Sopranos en Madeline Kahn als een overspannen huisvrouw in een buitenwijk) en de shots zijn schitterend en subtiel. Dit is een film voor grote mensen. Herinner je je het acteren??! Herinner je je de beelden? Het is echt geweldig dat het dat allemaal heeft, maar het is ook niet pretentieus 'arty'. Het is gewoon een echte charmeur.

text_en: I remember David Denby in the New Yorker going on and on about how great this movie was after Sundance, and I was very curious to see it. I finally saw it a couple weeks ago at the Hamptons Film Festival (It won there, too.) and still find myself thinking about it. I'm so tired of all that gimmicky stuff that passes for indie film, but this is what it's all about -- poignant, funny and so totally worth seeing. It's beautifully written, brilliantly acted, (check out Edie Falco from the Sopranos and Madeline Kahn as a high-strung suburban housewife) gorgeously shot and subtly directed. This is a movie for grownups. Remember acting??!? Remember images? Remember three- dimensional characters? But what's really great is it has all that, but it's not pretentiously "arty," either. It's just a real charmer.


text: Geweldige voorstellingen van Madeline Kahn en Edie Falco en de rest van de cast hebben voor deze mooie onafhankelijke film gezorgd. Het verhaal draait om een dag op Long Island in het leven van een stuk of zes mensen, die met elkaar verbonden zijn door verschillende relaties (gezin, school, werk). Van de depressieve filmmaker in spe tot de talentloze, maar altijd hoopvolle actrice in spe, de film vindt een manier om je diep in de personages te laten kijken zonder je veel te laten weten over hun leven na die ene dag. De zonsverduistering in het hart van het verhaal heeft een geweldig effect op de zwart-witfilm.

text_en: Great performances by Madeline Kahn and Edie Falco, as well as the rest of the cast push this fine independent movie. The story revolves around one day on Long Island in the lives of a half dozen or so people, connected by various relationships (family, school, work). From the depressed would-be filmmaker to the talentless, but ever hopeful, aspiring actress the movie finds a way to take you deep inside the characters without really letting you know much about their lives beyond this single day. The eclipse at the heart of the story allows for some great lighting effects on the black & white film.


text:
Ik vond het moeilijk om naar deze film te kijken. Ik heb personages nodig om van te houden, en een fatsoenlijke reden waarom ik dat zou moeten doen. In deze film heb ik geen van beide.
Madeline Kahn is getrouwd met Bob Dishy en ze zijn ongelukkig. Hun zoon David woont weer thuis en hij is ongelukkig. Barbara Barrie is lerares op een school en ze is ongelukkig, hoewel ze dat niet weet. Edie Falco is Judy Berlin, die te dom is om te weten dat ze ongelukkig is.
Dit is allemaal goed en wel... maar waarom zijn ze ongelukkig? Waarom huren ze actrices als Anne Meara en Julie Kavner in en gebruiken ze ze dan in twee scènes? Waarom zou ik me om die mensen bekommeren? Ze zijn niet bijzonder interessant en dat kunnen ze ook niet zijn.' Je hoeft niet eens uit te leggen waarom!
Er is een of andere onzin met een zonsverduistering... een alzheimer-slachtoffer loopt een klaslokaal binnen en blijft daar... een mogelijke affaire... en dan is het godzijdank voorbij.

text_en:
I had a hard time watching this movie. I need characters to care about, and a decent reason why I should. This has neither.

Madeline Kahn is married to Bob Dishy and they are unhappy. Their son, David, is living at home again and he is unhappy. Barbara Barrie is a school teacher, and unhappy although she does not know it. Edie Falco is Judy Berlin, who's too clueless to know she's unhappy.

This is all well and good..but WHY are they unhappy? Why hire actresses like Anne Meara and Julie Kavner and then use them in two scenes each? Why should I care about these people? They are not particularly interesting, and they can't even be articulate about why!

There's some nonsense with an eclipse..an Alzheimer's victim walks in a classroom and stays there..a possible affair..and then its over, thankfully. 4/10.


text:
Judy Berlin is een blasé verhaal over blasé mensen die een blasé leven leiden. Bla, bla, bla. Eric Mendelsohn, voormalig assistent van Woody Allen en duidelijk een Woody-wannabe, schreef en regisseerde deze onafhankelijke productie over joodse angst in een buitenwijk. Helaas heeft Mendelsohn, die stadse films maakt met fascinerende personages, scherpe sardonische humor en ironische gedachten, ons een substedelijke versie gebracht waar hersenloze en hopeloze mensen hun saaie en alledaagse leven leiden.
De film is een ensemblestuk, inclusief diverse karakterstudies in de vorm van een stukje van het leven. Het verhaal heeft duidelijk een autobiografische ondertoon. David Gold (Aaron Harnick) is een mislukte 30-jarige Hollywood-regisseur die naar zijn ouders in Babylon terugkeert om te zwelgen in zijn spijt, en ik vermoed dat hij Mendelsohns alter ego is. Hoewel niet expliciet, gebruikt Mendelsohn genoeg auto's, rekwisieten en kostuums uit die tijd om de periode tot halverwege de jaren tachtig aan te geven, wat ongetwijfeld een herinnering is aan de tijd dat hij op Long Island woonde. Als gevolg daarvan zal deze film waarschijnlijk meer aantrekkingskracht uitoefenen op Long Islanders sinds Mendelsohn, die er met succes in slaagde er een echt Long Island-gevoel aan te geven.
Het filmen was een ramp. Het geluid en de muziek waren verschrikkelijk, zelfs beneden de maat voor onafhankelijke producties met een beperkt budget. De film was in zwart-wit opgenomen en zag er heel artistiek uit. Dat was soms heel effectief, vooral wanneer Mendelsohn gebruikmaakte van contrasterende belichting, vooral in sommige van de eclipsscènes. Op andere momenten maakte het een saai verhaal nog saaier.
Het acteren was het sterkste onderdeel van de film. Madeline Kahn geeft een prachtige voorstelling als Alice Gold, een verwaarloosde huisvrouw die haar greep op de werkelijkheid begint te verliezen. Dit was Kahns laatste voorstelling voor haar dood en waarschijnlijk een van haar beste. Edie Falco was ook betoverend als Judy, het enige vrolijke personage in heel Babylon (en ze ging weg). Barbara Barrie en Aaron Harnick vormen een uitstekende bezetting. Het is jammer dat ze dat niet hebben gedaan. Ik heb geen interessanter materiaal om mee te werken.
Het beste wat over deze film te zeggen valt, is dat er positieve aanwijzingen zijn voor Mendelsohns potentieel als regisseur. Zijn toekomst als schrijver is veel zekerder. Het camerawerk was goed, maar het schrijven van scenario's zou verboden moeten worden. Ik gaf deze film een 4/10, waarschijnlijk een punt meer dan het waard is omdat ik op Long Island woonde en de nauwkeurigheid van de plaatselijke cultuur kon waarderen. Het is misschien een poging waard voor joodse New Yorkse kijkers, maar voor de meeste anderen zal het waarschijnlijk een vermoeiende beproeving zijn.

text_en:
Judy Berlin is a blah story about blah people living their ever so blah lives. Blah, blah, blah. Eric Mendelsohn, a former assistant to Woody Allen and an obvious Woody wannabe, wrote and directed this independent production about Jewish angst in suburbia. Unfortunately, where Allen creates urbane films with fascinating characters, sharp sardonic wit and thought provoking ironies, Mendelsohn has brought us a sub-urbane version where witless and hopeless people go about their boring and mundane lives.

The film is an ensemble piece including various character studies in the slice-of-life format. The story has an obviously autobiographical flavor to it. David Gold (Aaron Harnick) is a failed 30 year old Hollywood director who returns to his parents in Babylon to wallow in his regrets, and I suspect he is Mendelsohn's alter ego. Though not specified, Mendelsohn uses enough period cars, props and costumes to peg the period to the mid 1980's which is undoubtedly a recreation of the period when he lived on Long Island. As a result, this film will probably have more appeal to Long Islanders since Mendelsohn, was successful at giving it a genuine Long Island look and feel.

The filmmaking was a mixed bag. The sound and music were terrible, even below standards for independent productions on shoestring budgets. The film was shot in black and white with a very artsy look. This was sometimes very effective, when Mendelsohn used high contrast lighting, especially in some of the eclipse scenes. At other times it made a dull story even duller.

The acting was the strongest element of the film. Madeline Kahn gives a wonderful performance as Alice Gold, a neglected housewife who is losing her grip on reality. This was Kahn's final performance before her death and was probably one of her very best. Edie Falco was also enchanting as Judy, the only upbeat character in all of Babylon (and she was leaving). Barbara Barrie and Aaron Harnick round out an excellent ensemble cast. It's too bad they didn't have more interesting material to work with.

The most that can be said about this film is that it contains positive hints of Mendelsohn's potential as a director. His future as a writer is far more certain. The camerawork was good, but he should be banned from writing screenplays. I rated this film a 4/10, probably a point higher than it's worth because I lived on Long Island and could appreciate the accuracy of the local culture. It might be worth a try for Jewish suburban New York viewers, but for most others, it is likely to be a tiresome ordeal.


text: Dit is een ondraaglijk saaie, trage film. Gewoon een saaie film over saaie mensen die saaie dingen doen. Maar hier komt het: het gebeurt allemaal tijdens een zonsverduistering! Maar nog steeds saai. En nu ziet het er ook nog eens slecht uit.

text_en: This is an excruciatingly dull, slow movie. Amateur night all the way. Just another boring movie about boring people doing boring things. But here's the twist: it all happens during an eclipse! Still boring, though. Now it just looks poorly shot, as well.


text:
De openingstitelkaart van dit korte drama laat ons weten dat het 'gebaseerd was op een feitelijk voorval in New York', en deze informatie heeft dezelfde impact als tegenwoordig wanneer een film of tv-programma aan het begin van de uitzending aankondigt dat het gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal: alles wat volgt krijgt extra gewicht omdat we weten dat wat we zien, of iets wat erop lijkt, echt is gebeurd. In het geval van deze film hebben we het gevoel dat we naar een politierapport kijken dat tot leven komt, een rapport dat het soort zielige, ellendige verhaal vertelt dat je in het nieuws of van vrienden hoort, een ellendig verhaal van onmenselijk gedrag met tragische gevolgen en geen gelukkige afloop. Als het om het maken van films gaat, bewijst regisseur D.W. Griffith het materiaal en de kijker een dienst door het verhaal zo eenvoudig en eenvoudig mogelijk te vertellen. Zelfs als de tussentitels zouden worden verwijderd, zou de plot gemakkelijk te volgen zijn, maar zoals het er nu voor staat, onderschrijft de tekst de onrechtvaardigheid van de situatie met welsprekende, ingehouden woede.
De oudere acteur W. Chrystie Miller (een man die in 1843 is geboren!) is de centrale figuur, een timmerman die de enige kostwinner is voor zijn zieke vrouw. Een dokter vertelt het echtpaar dat het plattelandsleven en de frisse lucht de enige remedie voor haar zijn, maar ze zijn duidelijk arm en niet in staat om geld op te nemen en te reizen. Het is huiveringwekkend om de volgende titel te lezen:'_Een man van middelbare leeftijd_.' Bij de Winkel wordt de nieuwe Voorman door de Oude Handen Uitgeroeid', en dan te zien hoe een koelbloedige heer met een borstelige zwarte snor precies dat doet: hij paradeert door de timmerwerkplaats, kiest een aantal oudere werknemers uit, ontslaat hen en zet een jongere man op hun plaats. Onze hoofdpersoon is natuurlijk een van die ouderen, en hij merkt dat het geen zin heeft om voor zijn baan te pleiten. Later, op de rand van de hongerdood, gaat hij over tot diefstal om zijn wanhopig zieke vrouw te eten te geven, maar net als de Jean Valjean van Victor Hugo wordt hij gepakt en de autoriteiten voelen weinig sympathie voor zijn toestand. In dit geval echter onderzoekt een sympathiserende rechter de zaak, komt tot de conclusie dat de oude man de waarheid spreekt en probeert hem te helpen - maar het is te laat, toevallig, en de oude man blijft alleen achter, bedroefd en bitter kwaad.

Veel van Griffiths vroege werken voor Bioograph zijn gericht tegen de werkende armen, maar zelden met de withete verontwaardiging die hij en zijn medewerkers hier tentoonspreiden. Het feit dat _WAT DOEN WE MET ONZE OUDERS?_ was gebaseerd op een waargebeurd verhaal, heeft ongetwijfeld ieders inspanningen gestimuleerd, en het is des te indrukwekkender dat de benadering zo ingehouden is, gezien de tijd waarin het speelt. Miller is eersteklas in de hoofdrol, en de meeste andere werken zijn ingetogen en ingehouden. De bewegende voorstelling in de laatste scène wordt gecompleteerd door de gedenkwaardige formulering van het laatste kaartje: 'Niets voor de Nuttige Burger die gewond is geraakt in de Slag van het Leven.'

text_en:
The opening title card of this short drama informs us that it was "founded upon an actual occurrence in New York City," and this information has the same impact it has today when a movie or TV show announces up top that it's based on a true story: everything that follows is granted additional weight by our knowledge that what we're seeing, or something close to it, really happened. In the case of this film we feel as if we're watching a police report come to life, one that relates the sort of pathetic, wretched tale one hears about in the news or from friends, a miserable story of inhumane behavior with tragic results and no happy ending. Where film-making is concerned, director D. W. Griffith does the material and the viewer a service by telling the story as plainly and simply as possible. Even if the intertitles were to be removed the plot could be easily followed, but as it stands the text underscores the injustice of the situation with eloquent, understated fury.

Elderly character actor W. Chrystie Miller (a man born in 1843!) is the central character, a carpenter who is the only provider for his ailing wife. A doctor informs the couple that country life and fresh air is the only cure for her, but they are obviously poor and unable to pick up stakes and travel. It's chilling to read the next title, "At the Shop the New Foreman Weeds Out the Old Hands," and then to watch while a cold-hearted gent with a bushy black mustache does precisely that: he struts about the carpentry shop, singles out each elderly employee, fires him, and puts a younger man in his place. Our protagonist is among those singled out, of course, and he finds that pleading for his job is useless. Later, on the brink of starvation he turns to theft to feed his desperately ill wife, but like Victor Hugo's Jean Valjean he is caught and the authorities are unsympathetic to his plight. In this case, however, a sympathetic judge investigates, determines that the old man is telling the truth and attempts to help him-- too late, as it happens, leaving the old man alone, grieving and bitterly angry.

Many of Griffith's early works at Biograph champion the cause of the working poor, but seldom with the white-hot indignation he and his crew display here. The fact that WHAT SHALL WE DO WITH OUR OLD? was based on a true story undoubtedly boosted everyone's efforts, and it's all the more impressive that the approach is so restrained, given the period. Miller is first-rate in the lead role, and most of the other performances are low-key and contained. As for the writing, Miller's moving performance in the final scene is complemented by the memorable wording of the final title card: "Nothing for the Useful Citizen Wounded in the Battle of Life."


text:
Thuis verkeert de vrouw van de oude timmerman W. Chrystie Miller, Claire McDowell, in slechte gezondheid. Op het werk wordt Mr. Miller opzij geduwd voor jongere, behendigere handen. De oude Miller is ontslagen en kan geen nieuwe baan vinden. Als zijn geld op is, kan Miller zijn zieke, uitgehongerde vrouw niet onderhouden. Wanhopig wendt hij zich tot de misdaad.
Directeur D.W. Griffith gebruikt film om de legitieme sociale vraag te stellen: 'Wat doen we met onze oude?' Miller is prima als de man wiens misdaad was dat hij oud werd. McDowell was niet oud, maar suggereert het met enig succes. Het altijd geweldige Biograph-team wordt gemarkeerd door Donald Crisp, die het heel goed doet in de rechtszaal; hij is de expressieve gerechtsdienaar op de voorgrond, links van je scherm. Meneer Crisp is duidelijk; de conclusie is niet zo veel.
**Wat zullen we met onze ouwe doen? (13/11)** D.W. Griffith en W.

text_en:
At home, old carpenter W. Chrystie Miller's wife Claire McDowell is in failing health. At work, Mr. Miller finds himself pushed aside for younger, more agile, hands. Fired, the aged Miller finds it impossible to find a new job. When his money runs out, Miller is unable to support his ill, starving wife; desperate, he turns to crime.

Director D.W. Griffith uses film to ask the legitimate social question, "What Shall We Do with Our Old?" Miller is fine as the man whose crime was getting old. McDowell was not old, but suggests it with some success. The always great Biograph team is highlighted by Donald Crisp, performing very well in court; he is the expressive bailiff in the foreground, to the left of your screen. Mr. Crisp is clear; the conclusion is not so much.

**** What Shall We Do with Our Old? (2/13/11) D.W. Griffith ~ W. Chrystie Miller, Claire McDowell, Donald Crisp


text: De eerste film van D.W. Griffith, _That Awful Hats_ (1909), was bedoeld als een komische aankondiging van een of andere overheidsdienst. Een paar jaar later bleef de regisseur overheidsdiensten verlenen, maar de complexiteit van zijn werk was exponentieel toegenomen. Net als in _A Corner in Wheat_ (1909) gebruikt hij de film om een diepgravende maatschappelijke boodschap te verkondigen, waarbij dit specifieke nummer in de titel van de film werd benadrukt: 'What Shall We Do With Our Old? (1911).' Nadat een oude timmerman (W. Chrystie Miller) ontslagen is om plaats te maken voor jonge arbeiders, kan hij geen andere baan vinden, zodat hij zonder een cent op zak voor zijn zieke vrouw (Claire McDowell) moet zorgen. Om in leven te blijven wendt de timmerman zich met tegenzin tot de misdaad, maar hij wordt gearresteerd en voorgeleid aan een vriendelijke, sympathieke rechter (George Nichols). Ondanks het begrip van de rechter is het te laat om dit bejaarde echtpaar te redden van de schamele armoede: de vrouw bezwijkt aan haar ziekte en de timmerman blijft achter, treurend om zijn verlies en peinzend over zijn eenzame situatie.<br />'A Corner in Wheat' eindigt met een beeld van hoop. 'What Shall We Do With Our Old?' eindigt met een beeld van wanhoop, een ter zake doend maatschappelijk probleem zonder bekende oplossing. De film krijgt emotionele diepte door een openingstitel dat ons vertelt dat het verhaal is gebaseerd op 'een feitelijke gebeurtenis in New York City', waarmee Griffiths onmiskenbare maatschappelijke relevantie wordt bevestigd. Miller is heel goed in de hoofdrol en toont sterke emoties als reactie op de ontberingen van zijn personage. Nichols als de rechter doet het ook goed en speelt het soort sympathieke autoriteitsfiguur dat Frank Capra later voor Harry Carey of Harry Davenport had kunnen reserveren. Haar zieke vrouw is in orde, maar duidelijk veel jonger dan 34 jaar dan ze geacht werd te zijn.

text_en:
D.W. Griffith's first film, 'Those Awful Hats (1909),' was designed as a comical public service announcement of sorts. A few years later, the director continued to perform public services, but the complexity of his work had evolved exponentially. Much like 'A Corner in Wheat (1909),' he is here using cinema to make a profound social statement, this particular issue highlighted in the film's title: 'What Shall We Do With Our Old? (1911).' After an aging carpenter (W. Chrystie Miller) is fired from his job to make room for young workers, he is unable to find another job, leaving him, penniless, to care for his ailing wife (Claire McDowell). In order to survive, the carpenter reluctantly turns to crime, but is arrested and brought before a kindly, sympathetic judge (George Nichols). Despite the judge's understanding, it is too late for this elderly couple to be rescued from abject poverty: the wife succumbs to her illness, and the carpenter is left grieve his losses and ponder his lonely predicament.

'A Corner in Wheat' ends with an image of hope. 'What Shall We Do With Our Old?' concludes with an image of despair, a pertinent social problem without any known solution. Griffith doesn't even attempt to propose any sort of resolution, which does admittedly come off as rather hypocritical  it is, after all, one thing to merely acknowledge a problem, and another to try and fix it. But the film is given emotional depth through an opening title that informs us that the story was "founded upon an actual occurrence in New York City," assuring Griffith's undeniable social relevance. Miller is very good in the main role, showing strong emotions in response to his character's hardship. Nichols, as the judge, also does well, playing the sort of sympathetic authority-figure role that Frank Capra might later have set aside for Harry Carey or Harry Davenport. McDowell, as the carpenter's sick wife, is adequate, but quite obviously far younger  34 years old  than she was supposed to appear.


text:
In What Shall We Do with Our Old? kunnen we zien hoe Griffith zich vastklampt aan een volmaakte uitdrukking van schrijnendheid in zijn korte gelaatstrekken. Hier draait zijn benadering allemaal om subtiliteit en eenvoud.
Het feit dat het verhaal door slechts een handvol tussentitels kan worden overgebracht, zorgt voor realistischer en emotioneler acteerwerk. In veel vroege zwijgende films (inclusief die van Griffith) ging de helft van de voorstelling over het onthullen van plot of karakter door middel van belachelijke pantomime. Hier is dat niet nodig, en het acteerwerk gaat veel zuiverder over het overbrengen van stemming en toon, met de langzame, sombere bewegingen van het oudere echtpaar. Later geven de drukte in de rechtszaal en de gevangeniscel een meer uitzinnige indruk. Griffith, inmiddels een briljante meester in het tempo, vertraagt de boel weer voor de laatste scène.
Griffiths shots werden ook steeds verfijnder. Hij zet extra's in lijnen die de aandacht van het publiek naar bepaalde actiepunten trekken. Het is ook geweldig hoe het gelijkmatige decorontwerp het tempo van elke scène volgt terwijl het huis kaal en spartaans is, de werkplaats, de rechtszaal en de gevangeniscel vol en gelaagd zijn.
Als een soort sociaal proteststuk is What Shall We Do with Our Old in dezelfde trant geschreven als A Corner in Wheat uit 1909. Maar hoewel Griffith duidelijk verder is gegaan in zijn richting en de opstelling van de acteurs, mist het de dynamiek van de eerdere film. Het is jammer, want met meer afgeronde personages (in tegenstelling tot _A Corner_ in de anonieme menigte in Wheat) zou het een grotere impact hebben. Dat gezegd hebbende, nu een aantal scènes kennelijk verloren is gegaan, is het moeilijk te beoordelen wat we overhouden.

text_en:
In What Shall We Do with Our Old? we can see Griffith grasping towards a perfect expression of poignancy in his short features. Here, his approach is all about subtlety and simplicity.

The fact that the story can be conveyed through just a handful of intertitles allows for more realistic and emotional acting. In many early silent pictures (Griffith's included) half the performance was about revealing plot or character through ridiculous pantomime. Here, there is no need for that, and the acting is much more purely about conveying mood and tone, with the slow, sombre movements of the elderly couple. Later on, the bustle of the courtroom and the prison cell give a more frantic feel. By now a brilliant master of pace, Griffith slows things down again for the final scene.

Griffith's shot composition was also becoming increasingly refined. He arranges extras in lines that draw the audience's attention to particular points of action. It's also great how the even the set design matches the pace of each scene  the home is bare and Spartan, the workshop, courtroom and prison cell are full and layered.

Being a kind of social protest piece, What Shall We Do with Our Old is in a similar vein to 1909's A Corner in Wheat. However, while Griffith has clearly moved on in his direction and arrangement of actors, it lacks the dynamism of the earlier film. It's a shame, because having more fully rounded characters (as opposed to A Corner in Wheat's faceless crowds) it should have a greater impact. Having said that, with several scenes apparently lost it is difficult to judge what we are left with.


text: Zelden wordt een heilzaam onderwerp als dit behandeld zonder banaal of saai te zijn. Het literaire apparaat van de kloon is up-to-date en toont aan dat Will in staat is meer op Twoie te lijken. Natuurlijk had Twoie hetzelfde effect op Will kunnen hebben als hij werkelijk een neef uit België was geweest, maar stel je eens voor wat een saaie film dat zou zijn! Hoewel de leeftijdsgroep in het verhaal Jr High is, is Andy Lawrence 12 en ik denk dat die leeftijdsgroep meer profijt zou hebben van het zien van de film.

text_en: Rarely is a wholesome subject like this handled without being trite or boring. The literary device of the clone is up-to-date and shows that Will is capable of becoming more like Twoie. Of course, Twoie could have had the same effect on Will if he had actually been a cousin visiting from Belgium, but imagine how dull a movie that would be! Although the age group in the story is Jr High, Andy Lawrence is 12 and I think that age group would benefit more from seeing the movie.


text: Vanavond ging ik ontspannen voor de tv zitten en keek naar 'The Other Me'. Het idee om een identieke duplicaat van de hoofdfiguur te hebben, waar ze alleen maar van weten, bestaat al sinds Disney voor het eerst 'The Parent Trap' maakte. Sindsdien zijn de formules zo vaak gebruikt dat ik de tel ben kwijtgeraakt, en er zijn er maar weinig die goed zijn. Hoewel het voor de verandering eens werkt, is deze film leuk, amusant, goed geacteerd en de moeite waard om naar te kijken.<br />De schurken in Disneyfilms zijn zoals altijd onbeholpen, maar ik neem aan dat ze die manier gebruiken om het jongere publiek niet af te schrikken. De hoofdrol, gespeeld door Andrew Lawrence, toont aan dat hij echt talent heeft, te oordelen naar de manier waarop hij de twee verschillende personages neerzet. Het lijdt geen twijfel dat hij de film goed maakt, en de bijrollen doen het ook goed. Het is de moeite waard om naar te kijken als je de kans krijgt, vooral als je tot een gezin behoort.

text_en:
I relaxed in front of the TV tonight, and started to watch "The Other Me", The idea of having an identical duplicate of the main character, that they only know about has been around since Disney first made "The Parent Trap". Since then the formulae has been used so many times I have lost count, and few have been any good. For once though it works, this film is fun, amusing, well acted, and well worth watching.

The crooks as always in Disney films are inept, but I would imagine are used that way as to not frighten the younger audience. The lead role, played by Andrew Lawrence shows he has real talent from the way he portrays the two different characters. There is no doubt that he makes the film work, and the supporting cast, do an amicable job. Well worth seeing if you get the chance especially as a family.


text: Dubbele Lawrence is een geweldige film! Kleine Lawrence is een ster! De ouders waren geweldige acteurs en de misdadigers ook. Ze zouden allemaal in de zevende hemel moeten zijn!

text_en: Double Lawrence is a great movie! Little Lawrence is quite a star! The parents were great actors and so were the criminals. They should all be on 7th Heaven!


text: Ik vond 'The Other Me' een verbazingwekkend grappige film en ik raad je aan hem te gaan zien als je de kans krijgt. Andy Lawrence deed het geweldig, net als alle anderen die bij de film betrokken waren. Als je de film niet kunt zien, raad ik je aan het boek te lezen en als je de film hebt gezien, moet je het boek ook lezen als je het boek hebt gelezen, moet je de film zien. Ik vond dat de film een geweldige weerspiegeling van het boek was.

text_en: I think that "The Other Me" was an amazingly humorous movie and I recommend that when you get a chance to watch it you do. Andy Lawrence did a great job along with everyone else involved in the movie. If you cannot see the movie then I recommend reading the book and if you have seen the movie then you should read the book also if you've read the book then you should see the movie. I think that the movie was a great reflection of the book.


text: Ik vond het een geweldige film ik vond de kantinescène leuk de film zelf is grappig ik heb hem minstens 100 keer gezien zo niet vaker de slechteriken waren nogal goedkoop maar zal bruinen was grappig ik zou niet naar die kampkampen willen of ik geloof hem ik vind dat zijn zus daar naar toe moet omdat ze denkt dat ze zo slim is hij de kloon is slimmer dan zij. Ik vond de muziekvideo leuk hij zegt wil je dat van een muziekvideo?

text_en: i thought it was a great movie i liked the cafeteria part the movie it`s self is funny i`ve seen it atleast 100 times if not more the the bad guys were pretty cheesy but will browning was funny i wouldn`t want to go to that camp spartigus either i believe him i think it`s a prison camp his sister should go there for thinking that shes so smart twoie the clone is smarter than her. i liked the music video part where he tell will i got that from a music video.


text:
Als 'Johnny Tsunami' de feelgoodfilm van 1999 is, dan moet 'The Other Me' de feelgoodfilm van 2000 zijn.
Ik vind deze film om zoveel redenen leuk, waaronder dat het leuk is om naar te kijken, dat er geweldige muziek in zit en dat hij een belangrijke les leert zonder prekerig te worden. Andrew Lawrence heeft bewezen dat hij niet één, maar twee hoofdpersonen in zich kan houden, en hij heeft bewezen dat hij niet alleen maar een knap gezicht in de camera is. Iedereen die in de film speelt (inclusief Brendan Jefferson) heeft het ook geweldig gedaan. Toen ik deze film voor het eerst zag, was ik verbaasd over hoe goed ze het gedaan hadden, en toen hij uit was, wil ik hem nog een keer zien.
Het enige wat deze film onderscheidt van andere D.C.O.M.'s, is dat je met Will Browning kunt meevoelen, omdat je weet hoe hij zich voelt en wat hij heeft doorgemaakt.
De boodschap van de film is dat je niet alleen jezelf moet zijn, maar ook je beste zelf.
Ik ben echt dol op deze film en ik hoop dat hij op de Disney-dvd komt.

text_en:
If "Johnny Tsunami" is the feel-good film of 1999, then "The Other Me" has got to be the feel-good film of 2000.

I like this movie for so many reasons, including that it's fun to watch, it has great music, and it teaches an important lesson without getting preachy. Andrew Lawrence proved that he can hold his own as not one, but two main characters, as well as proving that he is not just a pretty face in the camera. Everybody who is casted in the movie (including Brendan Jefferson) did a great job, too.

When I saw this movie for the first time, I was amazed by what a good job they did, and when it was over, I want to see it again.

The one thing that sets this movie apart from other D.C.O.M.s is that you can relate to Will Browning, because you know how he feels and what he has gone through.

The message of the movie is that you have to be not just yourself, but your best self.

I really love this movie, and I hope it goes out on Disney DVD.


text: Toen ik deze film ging zien, dacht ik dat het een sentimentele sentimentele film zou zijn. Maar ik had het mis. Deze film was geweldig! Hij was van alles een beetje. Hij was grappig, dramatisch, romantisch en vooral grappig.

text_en: When I was going to see this movie, I thought it was going to be a schmaltzy flick. But I was wrong. This movie was great! It was a little bit of everything. It was funny, dramatic, romantic and most of all, funny.


text: The Haunted Mansion is een slappe kinderfilm die weinig humor en een goed verhaal bevat. Makelaar Jim Evers en zijn vrouw en zakenpartner Sara krijgen een telefoontje van de eigenaar van het huis, Edward Gracey, die zijn huis wil verkopen. Als ze de grootste deal uit hun carrière ruiken, brengen Jim, Sara en hun twee kinderen een bezoek aan het huis, dat aan een afgelegen bayou ligt. Een onweersbui houdt de familie Evers vast in het oude huis met de peinzende, excentrieke Gracey, zijn mysterieuze butler Ramsley en een verscheidenheid aan bewoners die zowel gezien als ongezien zijn. Zullen ze erachter kunnen komen wat er aan de hand is en de nacht overleven? Het complot is gebaseerd op een rit, dus ik zou zeggen...' Verwacht niet echt een echt goed verhaal. Maar het verhaal is zwakker dan verwacht en het is stom. Kinderen zullen niet geïnteresseerd zijn in het verhaal, ze willen alleen maar een leuke film zien. Kinderen mogen dan wel plezier hebben, maar iedereen boven de twaalf waarschijnlijk niet. Het is gewoon een beetje saai, want er is echt niets opwindends aan de film. De acteerprestaties zijn op zijn best gemiddeld met Jennifer Tilly als beste. Ze wordt een beetje onderschat en ze zou soms echt grappige tekstlijnen hebben. Eddie Murphy was leuk om naar te kijken in Daddy Day Care, maar hij is echt slecht in deze film. Terence Stamp speelt de butler en doet het goed. Marsha Thomason speelde Sarah en ze deed het niet best. Ze was echt saai om naar te kijken en toonde ook niet veel emotie. Marc John Jefferies en Aree Davis spelen hun twee kinderen en ze geven allebei een redelijke voorstelling. Rob Minkoff schijnt zijn vaardigheid te hebben verloren na het maken van The Lion King, want zijn laatste twee kinderfilms waren op z'n zachtst gezegd middelmatig. Het beste aan het spookhuis is dat het behoorlijk goede special effects had. Niets spectaculairs, maar het zag er toch niet al te goedkoop uit. De muziek was afschuwelijk, maar ik denk dat ze probeerden een enge sfeer te krijgen die niet werkte. De film is natuurlijk niet eng en ik vind hem niet goed. Ik denk niet dat hij probeerde om eng te zijn. Als de film bedoeld was om eng te zijn dan zou hij misschien werken bij kleine kinderen maar het is een zwakke poging. De speeltijd is maar 97 minuten wat de film iets draaglijker maakt om naar te kijken. Hij is beter dan The Country Bears maar niet zo goed als Pirates of the Caribbean. Hij is ook niet zo goed als Daddy Day Care wat veel leuker was om naar te kijken. Uiteindelijk heeft _Haunted Mansion_ weinig om het op te baseren want het is slecht geregisseerd en het script is zwak, er zijn hier maar weinig positieve dingen te vinden dus ik raad je aan om hem gewoon over te slaan.

text_en: The Haunted Mansion is a lame children's film that is short on laughs and a good story. Realtor Jim Evers and his wife and business partner Sara get a call from mansion owner Edward Gracey, who is looking to sell his property. Smelling the biggest deal of their career, Jim, Sara and their two children pay a visit to the mansion, located on a remote bayou. A thunderstorm strands the Evers family in the old mansion with the brooding, eccentric Gracey, his mysterious butler, Ramsley, and a variety of residents both seen and unseen. Will they be able to figure out what's going on and survive the night? The plot is based on a ride so I wouldn't really expect a really good story. However, the story is weaker then expected and its stupid. Kids won't be interested in the story though, they just want a fun film to watch. Kids may have some fun but anyone over the age of twelve probably won't. Its just a bit of a boring ride since there is really nothing exciting about the film. The acting is, at best, average with the best being Jennifer Tilly. She is a bit underrated and she would sometimes have some really funny lines. Eddie Murphy was enjoyable to watch in Daddy Day Care but he is really bad in this film. Terence Stamp plays the butler and does an okay job. Marsha Thomason plays Sarah and she did a terrible job. She was really boring to watch on screen and didn't show a lot of emotion either. Marc John Jefferies and Aree Davis play their two kids and they both actually give tolerable performances. Rob Minkoff seems to have lost his touch after making The Lion King since his last two kid films have been average at best. The best thing about the Haunted Mansion is that it had pretty good special effects. Nothing spectacular, but still not too cheesy looking. The music was horrible, but I guess they were trying to get a scary vibe which didn't work. The film is of course not scary and I don't think it was trying to be scary. If the film was supposed to be scary then it might work on little kids but it's a weak effort. The running time is only 97 minutes which makes the movie a little more tolerable to watch. Its better then The Country Bears but not as good as Pirates of the Caribbean. It's also not as good as Daddy Day Care which was a lot more enjoyable to watch. In the end, Haunted Mansion has little going for it as its hurt by shoddy direction and a weak script, there are few positives to be found here so I recommend you just skip it. Rating 4.3/10


text:
Toen deze film uitkwam, zeiden de critici en het publiek hoe waardeloos hij was en dat het een verspilling van tijd en geld was, maar omdat ik een grote belangstelling heb voor het paranormale wilde ik hem toch zien en ik was blij dat ik dat gedaan heb! Dit is een familiefilm, maar er zitten elementen van een horrorfilm voor volwassenen in, zoals zelfmoorden, moord en zelfs zombies! Het verhaal gaat over een typische workaholic die zijn gezin verwaarloost en besluit hen mee te nemen om dat goed te maken, maar als hij een telefoontje krijgt dat hem vraagt een huis te verkopen, kan hij niet weigeren en gaat hij met zijn gezin ervandoor. Eenmaal daar ontmoeten ze de enge butler Ramsley en de eigenaar meneer Gracy, die duidelijk geesten zijn, en vanaf dat moment volgen alle bovennatuurlijke gebeurtenissen elkaar in hoog tempo op, van zombie-overpeinzingen tot het zweven rond een helderziende in een kristallen bol die Madame Leota heet. En ik vond haar het beste personage in de film, niet alleen omdat ik een fan van Jennifer Tilly ben, maar ook omdat ze heel grappig is en een sterke persoonlijkheid heeft voor een hoofd.
Het effect is even verbazingwekkend als de sets met de groene gloed van Madame Leota, de zombies en zelfs de mensen die deze film niet goed vonden, kunnen niet ontkennen dat het effect uitstekend is. Zoals ik al zei zijn de decors een van de beste die ik ooit heb gezien en het huis is absoluut adembenemend.
Het enige wat ik niet kan waarderen aan deze film zijn de kinderen die de hoofdrol spelen. Ze zien er verveeld uit als ze met een uitgestreken gezicht door het huis lopen, ook al volgen ze spookachtige bollen naar onbekende plaatsen. Maar afgezien daarvan is de rest van de film heel leuk voor kinderen en voor de volwassenen die niet bang zijn om hun hersenen voor 90 minuten uit te zetten.

text_en:
When this movie came out critics and audiences were saying how rubbish it was and it was a waste of time and money, but as i have a keen interest in the paranormal i still wanted to see it anyway and i glad i did! This is a family film but there are elements of adult horror here such as suicides, murder and even zombies! The story is of a typical workaholic dad who neglects his family and decides to take them away to make up for this, but when he receives a call asking him to sell a mansion he can't refuse so off he and his family go.

Once there they meet the creepy butler Ramsley and the owner Mr Gracy who are obviously ghosts, and from then on all the supernatural events follow one-another from zombie reflections to levitating around a psychic in a crystal ball called Madame Leota. And i thought she was the best character in the film, not just because i'm a Jennifer Tilly fan but because she is very funny and has a strong personality for just a head.

The effects are as amazing as the sets with the green glow of Madame Leota, the zombies and more even the people who didn't like this film can't deny that the effects are excellent. As i said the sets are also some of the best i've seen the mansion is absolutely breathtaking.

The only thing that i think is bad with this movie is the child actors, they just look bored going round the mansion with straight faces even though they follow ghostly orbs into unknown places. But apart from this the rest of the film is great fun for kids and for the adults who aren't afraid to turn their brain off for 90mins. WATCH IT!!!!


text:
Ten eerste ben ik een Disney-kind dat elk jaar naar Disneyland in Californië gaat. Omdat ik een fan ben van de attractie 'The Haunted Mansion', had ik waarschijnlijk verwacht dat deze film goed zou zijn. Toen ik de middelmatige recensies hoorde, heb ik er niet meer naar gekeken tot ik hem afgelopen weekend op dvd heb gekocht. Ik was heel verbaasd dat hij veel beter was dan ik had verwacht. Mijn kinderen zijn er dol op en hebben hem ongeveer 3 keer gezien.
De decors waren prachtig en ingewikkeld, de kostuums en make-up zijn schitterend en de special effects zijn fantastisch. is zo getalenteerd en heeft (zoals altijd) een indrukwekkend visioen gecreëerd van de achtbaan van het spookhuis, die hij ook bewonderde.
Als je een fan van de achtbaan bent, zou ik me kunnen voorstellen dat je net zo van deze film zou genieten als ik.

text_en:
First of all, I am a Disney kid that grew up going to Disneyland in CA every year. Since I am a fan of the ride, "The Haunted Mansion", I guess I expected this film to be good. When I heard the mediocre reviews, I backed off from watching it until I just bought it on DVD this past weekend. I was very surprised to find it a lot better than I expected. My kids loved it and have watched it about 3 times.

The sets were beautiful and intricate, the costumes and make-up are gorgeous and the special effects are amazing. Rick Baker "Monster Maker" is so talented and has done an impressive (as always) job creating a vision from the Haunted Mansion ride that he also admired.

If you are a fan of the ride, I would imagine that you would enjoy this movie as much as me.


text: 'The Haunted Mansion' kreeg van de critici een hoop kritieken, en bijna niemand vond het een geslaagde film. Nou, je raadt het al: ik wel. Het is een trouw eerbetoon aan de rit, de acteurs zijn interessant, en de horrorkant van het verhaal is toepasselijk en eng. De plot is gedeeltelijk gebaseerd op de Franse versie van de rit, en het is een goede film. Hoewel de film nooit antwoord geeft op de vraag waarom Master Gracey (Nathaniel Parker, die hier echt goed is) niet met zijn liefje Elizabeth kon trouwen (die zwart was), zijn de hints vrij duidelijk. En het hele concept van de vloek beviel me (ook al slaat het nergens op). De kleine knikjes tijdens de rit in de film zijn leuk, vooral Jennifer Tilly als Madame Leota, een lichaamloos hoofd in een kristallen bol die in raadsels spreekt. Tilly kan deze rol met de hese stem in haar slaap spelen, en ik vond haar leuk (de special effects waarin zij een rol heeft zijn ook best leuk). Hoewel Eddie Murphy niet de juiste acteur is en er geen lol aan te beleven valt in de film, kan het geen kwaad dat hij de camera berooft. De kinderen zijn oké, en Marsha Thomason doet wat ze kan met een ondankbare rol, maar het is Terence Stamp die de film steelt. Hij is Ramsley, de sinistere butler van Master Gracey. Stamp met zijn zware Britse accent geeft een heerlijk overdreven voorstelling, en hij doet hier wat Johnny Depp deed in 'Pirates of the Caribbean'. Terug naar Eddie Murphy voor een minuutje: hoewel hij geen lachers op zijn hand krijgt, speelt hij goed non-komische scènes en hij kan goed overweg met Stamp. Het productieontwerp van het landhuis en de spookachtige special effects zijn erg cool, vooral een zombieaanval die de PG-rating tot het uiterste opschroeft. Is 'The Haunted Mansion' een geweldige film? Absoluut niet; ze hadden het komische aspect van de film kunnen opvoeren. Maar het is geen slechte film. Ik vond hem erg onderhoudend, en hij is zeker beter dan de afschuwelijke trailers. Maar het was niettemin een leuk ritje.

text_en: 'The Haunted Mansion' got a lot of bombs thrown at it by critics, and almost nobody liked it. Well, guess what: I did. It's a faithful homage to the ride, the actors are interesting, and the horror side of the story is appropriately creepy. The plot is partially based on the French version of the ride, and it's decent. Although the movie never answers the question of why Master Gracey (Nathaniel Parker, who's really good here) couldn't marry his sweetheart Elizabeth (who was black), the hints are pretty obvious. And I liked the whole concept of the curse (even though it doesn't make any sense). The little nods to the ride throughout the movie are fun, especially Jennifer Tilly as Madame Leota, a disembodied head inside a crystal ball who speaks in riddles. Tilly can do this husky-voiced role in her sleep, and I liked her (the special effects involving her are pretty neat too). Although Eddie Murphy is miscast, and there are zero laughs in the movie, his mugging for the camera doesn't hurt the movie. The kids are OK, and Marsha Thomason does what she can with a thankless role, but it's Terence Stamp who steals the movie. He is Ramsley, the sinister butler of Master Gracey. With his deep rumbling British accent, Stamp gives a deliciously over-the-top performance, and he does here what Johnny Depp did for 'Pirates of the Caribbean'. Back to Eddie Murphy for a minute: Although he earns no laughs, he plays noncomedic scenes well, and he has some good banter with Stamp. The production design of the mansion and the ghostly special effects are very cool, particularly a zombie attack that pushes the PG rating to it's limits. Is 'The Haunted Mansion' a great movie? Absolutely not; they could have punched up the comedy aspect of the movie. It's not a bad movie, though. I thought it was very entertaining, and it's certainly better than the awful trailers. Not as good as 'Pirates', but a fun ride nonetheless.


text: 'The Haunted Mansion' is de nieuwste film die gebaseerd is op een attractie in een Disney-pretpark. Eddie Murphy speelt Jim Evers, een workaholic als makelaar die met zijn gezin vastzit in een landhuis waar het wemelt van de geesten. De film is niet zo goed als 'Pirates of the Caribbean'. Het verhaal is niet helemaal zoals het zou moeten zijn. Maar de film heeft zijn goede kanten. De art direction is prachtig en er zijn veel visuele juweeltjes. De geesten die je op het kerkhof ziet, zijn waarschijnlijk het beste deel van de film. Terence Stamp speelt een gepast eng personage als Ramsley, de butler, en Jennifer Tilly is een malloot als Madame Leota. Piraten van de Cariben', maar het is de moeite van het bekijken waard.

text_en: "The Haunted Mansion" is the latest movie to be based upon an attraction at the Disney theme parks. It stars Eddie Murphy as Jim Evers, a workaholic real estate agent who finds himself and his family trapped in a mansion infested with ghosts. The movie doesn't rank as well as "Pirates of the Caribbean." The story isn't all that it should be. But the movie does have its good points. The art direction is beautiful, and there are plenty of visual gems. The ghosts seen in the graveyard are probably the best part of the movie. Terence Stamp puts in a suitably creepy performance as Ramsley, the butler, and Jennifer Tilly is kooky as Madame Leota. "The Haunted Mansion" is no "Pirates of the Caribbean," but it is still worth a look.


text:
Walt Disney World en Walt Disney Land hebben al jaren een attractie die The Haunted Mansion heet. Ik ben naar de attractie in Disney World geweest en het is een van mijn favorieten. In de attractie zitten geesten, demonen en spoken die amusant en leuk zijn. Deze film is echter heel anders.
Hoewel hij draait om The Gracey Mansion, die hetzelfde is als de attractie waarop hij is gebaseerd, is de film The Haunted Mansion niet zo goed. Het enige wat de moeite waard is om naar te kijken, zijn de vergelijkingen met de echte attractie. Net als Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl hebben de makers van de film verwijzingen naar de attractie in de film verwerkt, zoals die van Madame Leota. De film draait om Jim Evers (Eddie Murphy) en zijn gezin dat een deal probeert te sluiten over het huis voor zijn baan. De kinderen worden overgehaald om mee te gaan en het lijkt erop dat Jim zijn gezin kwijtraakt. Als er vreemde dingen beginnen te gebeuren in het huis, lijkt het erop dat Jim zijn gezin voor een zekere ramp moet behoeden als een van de geesten zijn vrouw verwart met een andere vrouw die al is overleden.
Het verhaal zelf is leuk, maar mist pit. Sommige goede effecten doen de film geen kwaad, maar de film is gewoon niet onderhoudend. Fans van de attractie zullen teleurgesteld achterblijven en veel meer willen. Disney moet zich wel twee keer bedenken voordat ze een film maken over een andere attractie in hun park.

text_en:
Walt Disney World and Walt Disney Land have featured a ride called the Haunted Mansion for years. I have been to the one in Disney World and it is one of my favorites. The ride features ghosts, ghouls, and haunts that are amusing and fun. This movie, however is far from the ride.

Although it centers around the Gracey Mansion which is the same as the ride it is based upon, the movie The Haunted Mansion isn't that good. The only thing worth watching are the comparisons to the actual ride. Much like Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl, they makers of the film put in features from the ride like Madame Leota's head in a glass ball and the singing statues. These were all cute and a nice touch, but the plot of the movie is incredibly boring. It centers around Jim Evers (Eddie Murphy) and his family trying to make a deal on the house for his job. The kids are tricked into going and it seems like Jim is losing his family. When weird things start to happen around the house, it seems that Jim must save his family from certain disaster when some of the ghost mistake his wife for another woman who already passed on.

The story itself is cute, but lacks luster. Some decent effects don't hurt the film, but the movie just isn't entertaining. Fans of the ride will be left disappointed and wanting much more. Disney should think twice before making a movie about another attraction in their parks.


text: Dit is een erg ondergewaardeerde film. Oké, het is niet de beste film die ooit is gemaakt, maar de score is inmiddels 4,8 en dit is veel te laag. De film begint geweldig, maar wordt na het eerste halfuur helaas een beetje flauw. Niettemin is de sfeer geweldig. Het huis is schitterend gedetailleerd. Een probleem kan de actie plus de horror inhoud van de film zijn. Het is niet eng voor een volwassene, maar misschien een beetje te veel voor kinderen. Ze hadden hier rekening mee kunnen houden en er een leuke familiefilm van kunnen maken. Wat de cinematografie betreft, denk ik dat ze goed werk hebben geleverd. Zoveel met CGI gevulde films zien er meestal niet zo natuurlijk uit als deze. Het gebruik van licht en materiaal is zeker oogverblindend. Persoonlijk heb ik van de film genoten. Probeer het maar, je zult er geen spijt van krijgen.

text_en: This is a very under-rated movie. OK, it is not the best movie ever but its rating is 4.8 by now and this is way too low. The movie starts great but unfortunately gets cheesy after the first half hour. Nevertheless, the atmosphere is great. The house is detailed brilliantly. One problem can be the action plus horror content of the movie. It is not scary for an adult but may be a bit much for kids. They could have taken this into account and made this a nice family movie. In terms of cinematography, I think they did a great job. This much CGI loaded movies usually do not look as natural as this one. Light and material usage is certainly eye catching. I personally enjoyed the movie. Give it a try, you won't regret.


text: Ik heb als kind in Disneyland in de achtbaan gezeten, en ik vind het geweldig. En ik vond het geweldig dat er een film gebaseerd op de achtbaan komt (nadat ik de trailer heb gezien) en dat ik hem samen met mijn moeder mag zien; en daarna vind ik het geweldig!<br />De film begint wanneer Jim en Sara Evers, met hun kinderen Michael en Megan, een bezoek brengen aan Gracey Manor; nadat Sara een telefoontje heeft gekregen dat de eigenaar het huis wil verkopen, en Jim, een workaholic, denkt dat het een 'gouden kans' is voor hun makelaardij. Op Gracey Manor raakt meneer Gracey verliefd op Sara, en ze ontdekken dat Sara lijkt op de vroegere vriendin van meneer Gracey, Elizabeth (ook een 'Elizabeth'). Ik heb het over Pirates of the Caribbean, een film uit 1963, met in de hoofdrol een jonge vrouw die denkt dat ze zelfmoord heeft gepleegd... of niet? Dat is alles wat ik jullie wil vertellen, dus jullie zullen hem met eigen ogen moeten zien. Dus humor, een gotisch decor en een vleugje horror maken deze film de moeite waard om naar te kijken... keer op keer. Maar ik ben nog steeds geschokt door de negativiteit ervan.

text_en:
I had been on the Haunted Mansion ride as kid in Disneyland, and I love it. And I was psyched that there's going be a movie based on the ride (after seeing the trailer), and I when to see it with my Mom; and after that I love it!

The film starts when husband-and -wife realtors Jim and Sara Evers, with their children Michael and Megan, visit to Gracey Manor; after Sara received a phone call that the owner is selling the house, and workaholic Jim thinks it's a "golden opportunity" for their real estate business. At Gracey Manor, Mr. Gracey is enamored with Sara, and they discover that Sara looks like Mr. Gracey's old girlfriend Elizabeth (another "Elizabeth" counting the one from Pirates of the Caribbean), who died young and they think it was suicide...or was it? That's all I'm telling you folks, you will have to see it for yourself. So humour, Gothic scenery, and hints of horror make this film a delight to watch...over and over again; I am still SHOCKED by the negativity towards it though.


text:
Hoe vreemd en onverwacht het misschien ook klinkt, ik vond deze film echt goed zoals hij was en hij is helemaal niet zo slecht als alles je wil doen geloven.
Ik dacht dat dit gewoon een geweldige kinderfilm was. Of nou ja, misschien kwam het gewoon omdat dit het soort film was dat ik graag had willen zien toen ik jong was(er). Mensen lijken gewoon vaak hun innerlijke kind te vergeten of te negeren. Als je deze film kijkt, moet je gewoon weer denken en je weer een kind voelen, omdat dit ook de doelgroep is waar de film op gericht is. Het zal je duidelijk worden dat deze film gewoon goed is in wat hij probeert te bereiken. Hij brengt goed, schoon en veilig horror vermaak voor kinderen. Kinderen schijnen het vaak leuk te vinden om griezelverhalen te lezen (in mijn tijd was dat tenminste zo), dus ze zullen het vast geweldig vinden om naar deze film te kijken. Maar sommige scènes kunnen misschien een beetje te verontrustend zijn voor echt jonge kinderen, dus wees je daarvan bewust.
Als je als volwassene naar deze film gaat kijken, zal het je natuurlijk opvallen dat de film zijn zwakke en volkomen formulaire verhaal heeft. Er is eigenlijk nooit iets verrassends aan. Desalniettemin heeft de film een groot gevoel voor avontuur, waarin een groep mensen vast komt te zitten in een spookhuis, met in elke kamer een nieuw avontuur.
De film ziet er geweldig uit, met name door de special effects. Normaal gesproken zijn horror en special effects nooit een goede of effectieve combinatie, maar in dit geval van een horrorfilm voor kinderen is het niet echt een klacht. De special effects dienen voornamelijk om de film het gevoel van avontuur te geven en bieden de film ook een paar van zijn onderhoudende momenten. De film bevat ook een paar make-up-effecten van de onlangs overleden Rick Baker, wat altijd iets geweldigs is om naar te kijken. Maar ik weet niet zeker of de film echt zo effectief is als een komedie, of als een avonturenfilm. Nou ja, misschien vinden kinderen de film hier en daar nog wel grappig, hoewel sommige grappen duidelijk voor volwassenen bedoeld zijn. Dat is vaak zo in Disney-films, vooral de laatste tijd.
Ik weet ook niet of ik er wel zo zeker van ben dat Eddie Murphy de hoofdrol speelt. Nu heb ik niets tegen Eddie Murphy, maar hij is gewoon niet geschikt voor alle soorten komedies. Ik denk dat dit zo'n film is die beter af zou zijn geweest zonder hem. Afgezien van de bekende Eddie Murphy, bevat de film ook bekende en gerespecteerde acteurs als Terence Stamp, Nathaniel Parker en Jennifer Tilly. Vooral Stamp en Parker waren geweldig. Bovendien bevat de film ook nog de geweldige Diepe Roy, in een heel kleine rol.
De muziek van de film, van Mark Mancina, verdient ook echt erkenning. Hij was verrassend goed en effectief. Hij kan worden omschreven als een geweldige en effectieve horrorscore, maar ook een onderhoudende.
Geweldig amusement voor kinderen!

8/10/10.

text_en:
As weird and as unexpected as it might sound, I really liked this movie for what it was and it's no way as bad as everything tries to make you believe it is.

I thought that this was just a great children movie. Or well, maybe it's just because this would be the type of movie that I would had liked to have seen when I was young(er). People just often seem to forget or ignore their inner child. While watching this movie you just have to think and feel like a child again, since this is also the target group the movie got aimed towards. When you do so, you'll see that this movie is simply good at what it tries to achieve. It brings some good clean and safe horror entertainment for children. Young ones often seem to like reading horror stories (at least in my days this was the case) so they are likely to get a blast out of watching this movie. Some sequences however might be a bit too disturbing for really young children though, so be aware of that.

Of course when you start watching this movie as an adult you'll notice the movie its weak and quite formulaic story. Nothing is ever really surprising about it. The movie nevertheless has a great sense of adventure though in which a group of people gets trapped in an haunted house, with a new adventure in every room.

The movie is great looking, with also especially its special effects. Normally horror and special effects are never a good or effective combination but in this case of an horror movie for children, it isn't really a complainant. The special effects mostly serve to give the movie its feeling of adventure and it provides the movie with some of its entertaining moments as well. The movie also features some or the recently deceased Rick Baker make-up effects, which is always something great to look at.

Not sure if the movie is really as effective as a comedy than as an adventure movie though. Oh well, perhaps children will still find the movie funny in parts, though some of the jokes are obviously aimed toward adults. Something Disney movies often do so, especially lately.

I also can't say if I'm too sure about Eddie Murphy casting as the main lead. Now I have nothing against Eddie Murphy really but he just isn't suitable for all types of comedies. I think this is one of those movies that would had been better off without him. Besides the well known Eddie Murphy, the movie also features well known and respected actors such as Terence Stamp, Nathaniel Parker and Jennifer Tilly. Especially Stamp and Parker were great. On top of that the movie also features the wonderful Deep Roy, in a really small role though.

The movie its musical score by Mark Mancina also really deserves recognition. It was surprisingly great and effective. It can be described as a great and effective horror score as well as an entertaining one.

Great children entertainment!

8/10


text:
Het is minstens vijftien jaar geleden dat ik zo'n slechte film heb gezien dat ik er bijna uit ben gestapt (ik ben zelfs uit _Short Circuit 2_ gestapt). Disneys poging om een redelijke rit door een themapark te verzilveren met deze swingende film was bijna net zo slecht.
Ik geef toe dat er twee dingen waren die ik er leuk aan vond: ten eerste de kristallen bol die zichzelf tot leven bracht, compleet met zijn uitwaaierende (o, nieuw woord!) zigeuner met een houding. Ten tweede het kijken naar Eddie Murphy die de hoofdrol kreeg toebedeeld van het zingende kwartet bustes (waarvan er een verdacht veel op Walt Disney zelf leek).
Begrijp me niet verkeerd: ik vind Eddie Murphy over het algemeen een goede acteur. De film was best aardig, ook al zal hij nooit echt de plaats van Rex Harrison kunnen innemen. Hij deed het ook vrij goed in 'The Golden Child' en de eerste paar 'Beverly Hills Cop'-films.
Maar ik denk echt dat hij beter verdiende dan deze bleke schim van een film. Wat 'Haunted Mansion' betreft, denk ik dat ik veilig kan zeggen: 'Pak hem in en plak er een kaartje op.'

text_en:
It has been at least fifteen years since I saw a movie so bad that I nearly walked out on it (I did, in fact, walk out on 'Short Circuit 2'). Disney's attempt to capitalize on a halfway-decent theme park ride with this bowser of a movie was nearly as bad.

I will admit, there were two things that I liked about it: First, the self-animated crystal ball, complete with its englobulated (oooh, new word!) gypsy-with-an-attitude. Second, watching Eddie Murphy get upstaged by the barbershop quartet of singing busts (one of which bore a suspiciously strong resemblance to Walt Disney himself).

Don't get me wrong: I like Eddie Murphy as an actor, generally. His first 'Doctor Dolittle' movie was pretty decent, even though he'll never be able to truly replace Rex Harrison. He also did pretty well in 'The Golden Child' and the first couple of 'Beverly Hills Cop' movies.

I really think, though, that he deserved better than this pale wraith of a flick. As far as 'Haunted Mansion' is concerned, I think I can safely say 'Bag it and tag it.'


text:
Niets spectaculairs aan de laatste poging van Disney om van een van hun attracties in een film te veranderen. Ik bid dat 'It's a Small World' nooit wordt gefilmd, maar ik dwaal af.
Eddie Murphy is goed in de hoofdrol, maar zijn vrouw leek veel te jong voor hem. De special effects waren vrij goed en compenseerden bijna het zwakke plot.
Maar merkte iemand anders op dat deze film in Louisiana speelde (de attractie in Disneyland bevindt zich in het deel van het park dat The French Quarter heet, en de auto's hadden nummerborden uit Louisiana) en dat niet één personage een accent uit Louisiana had? Zelfs niet de man die zijn hele leven in het landhuis had gewoond?
Onbewust vermaak, niets meer en niets minder. 4/10/10.

text_en:
Nothing spectacular in Disney's latest attempt to turn one of their theme park rides into a movie. I pray that "It's a Small World" is never filmed, but I digress.

Eddie Murphy is good in the leading role, but his wife looked way too young for him. Special effects were pretty good, and almost made up for the flimsy plot.

But did anyone else notice that this movie was set in Louisiana (the ride at Disneyland is in the part of the park called The French Quarter, and the cars had Louisiana license plates) and not one character had a Louisiana accent? Not even the guy who'd lived all his life in the mansion?

Mindless entertainment, nothing more nor less. 4/10


text: Dit is een geweldige film voor kinderen en volwassenen. Het was één minuut opwindend en er werd veel gelachen. Ik ben nog nooit in een Disney-attractie geweest, maar de film heeft me erg nieuwsgierig gemaakt en ik denk dat ik volgend jaar een keer naar Disney ga. Deze film is een geweldige reclame voor hun themapark!

text_en: This is a great movie for kids AND adults. It was a thrill a minute with a lot of laughs. I've never been on the Disney ride, but the movie has made me very curious about it, and will probably make a trip to Disney next year. This movie is a great advertisement for their theme park!


text:
Toen ik voor het eerst hoorde dat Eddie Murphy de hoofdrol zou spelen in The Haunted Mansion, was ik in eerste instantie teleurgesteld. Als voormalig stagiaire in Disney World en als fan van The Haunted Mansion, wilde ik een serieuzere, engere kijk op de verhalen die deze ontzagwekkende attractie omringen. Maar toen bedacht ik dat er de laatste tijd zoveel 'haunted house'-films zijn gemaakt die een rel hebben veroorzaakt (The Haunting, House on Haunted Hill), dat een luchtiger, komischer benadering van The Haunted Mansion misschien beter is. Ik kon geen enkele andere film bedenken die het genre van een horrorfilm combineert met dat van een familiefilm. Toen ik dit in de bioscoop zag, afgeladen vol met gezinnen, moesten de mensen lachen, naar adem happen en klappen aan het eind.
De aankleding van de rit was ook leuk. Vanaf het begin van de film genoot ik van de onheilspellende orgelmuziek die me terugvoerde naar de rit. De zingende bustes waren geweldig en Jennifer Tilly deed het geweldig als Madame Leota. En ik hoef echt niet te zeggen dat de special effects heel indrukwekkend waren.
Toch is deze film niet perfect. Het verhaal was...' Het was de meest intrigerende film die ik ooit had gezien, maar af en toe verveelde ik me, en het acteerwerk was een beetje stijf en star (onbedoeld door de familie Evers).
Maar al met al is dit een goede familiefilm die niet te vergelijken is met welke andere film ook.
Mijn IMDB-cijfer: 7/10. Mijn Yahoo! Grade: B (Goed)

text_en:
When I first heard that Eddie Murphy was going to star in The Haunted Mansion, I was initially disappointed. As a former intern at Disney World and as a Haunted Mansion fan, I wanted a more serious, scary look at the stories that surround this awesome attraction. But then I thought that there's been so many "haunted house" movies recently that have bombed (The Haunting, House on Haunted Hill), a lighter, more comedic approach to The Haunted Mansion may be better.

And I think that is the case here. It's not necessarily the scariest movie out there or the funniest, but there's a good mix of both to make this a good, unique movie for families. Honestly, I can't think of any other movie out there that combines a horror-type genre with the family genre. When I saw this in the theater, packed full of families, people laughed, gasped, and clapped at the end.

The tie-ins to the ride were nice too. From the beginning of the film, I enjoyed the ominous organ music that whisked me back to the ride. The singing busts were awesome, and Jennifer Tilly did a great job as Madame Leota. And I don't really need to mention that the special effects were mighty impressive.

Nevertheless, this movie isn't a perfect one. The story wasn't the most intriguing as I found myself bored at times, and the acting was kind of stiff and rigid (unintentionally by the Evers family).

All in all, though, this is a good family movie that's unlike any other movie out there.

My IMDB Rating: 7/10. My Yahoo! Grade: B (Good)