text:
Vóór deze film wist ik niets over Preston Tucker of zijn auto. Daarom kan ik deze film alleen beoordelen aan de hand van zijn amusementswaarde en niet aan de hand van zijn historische accuraatheid.
Sinds The Godfather and Apocalypse Now ben ik een grote fan van Coppola. Ik vind het leuk dat hij net als Martin Scorcese blijft zoeken naar visuele experimenten. Herinner je je de spiegelscène in Peggy Sue Got Married? Dat is nog nooit eerder gedaan. Of de manier waarop de tijd werd gebruikt in Rumble Fish. De vertolking van Eén vanuit het hart. Origineel en gewaagd.
In Tucker gaat Coppola tot het uiterste. De hele film ziet eruit als een grote reclamespot voor Tucker zelf <0xE2><0x80><0x93> en het werkt allemaal geweldig. Het verhaal <0xE2><0x80><0x93> een eerlijke underdog moet vechten tegen het systeem <0xE2><0x80><0x93> doet ons denken aan de werken van Frank Capra. De altijd briljante Jeff Bridges is een heel (of misschien wel te) sympathieke held. In het begin is hij misschien een beetje te onwerkelijk, tot je ziet hoe hij reageert als hij echte problemen tegenkomt. Dan wordt hij menselijker.
Maar het echte drama in deze film komt van Martin Landau. Zijn scène waarin hij opbiecht dat hij'Tuckers dromen heeft gesnapt' is ontroerend. De manier waarop hij in Tuckers familie wordt opgenomen is zo natuurlijk. Afgezien van Landau vond ik bijna alle spelers aardig. Ik ben niet zo'n wereldverbeteraar, maar ik werk heel goed in het grote geheel. Tuckers ontmoeting met Howard Hughes (Dean Stockwell) is pure magie.
Samen met _The Godfather_ deel I en II, _Rumble Fish_ en _Apocalypse_. Nu denk ik aan Tucker: een man en zijn droom om het beste werk van Coppola te worden. Jammer dat het nergens in Europa op dvd verkrijgbaar is.

10 september 2009.

text_en:
Before this movie I didn't know anything about Preston Tucker or his car. Therefor I can judge this movie only by its entertainment value and not by its historical accuracy.

Ever since The Godfather and Apocalypse Now I've been a big Coppola fan. I like the fact that - like Martin Scorcese - he keeps looking for visual experiments. Remember the mirror scene in Peggy Sue Got Married? That was never done before. Or the way time was used in Rumble Fish. The staging of One from the heart. Original and daring.

In Tucker Coppola goes to visual extremes. The whole movie looks like a big commercial for Tucker himself - and it all works great. The story - an honest underdog must fight against the system - reminds us of the works of Frank Capra. The always brilliant Jeff Bridges is a very (or maybe too) likable hero. In the beginning he's maybe a little bit too unreal until you see how he reacts when he finds real trouble on his way. Then he becomes more human.

But the real drama in this movie comes from Martin Landau. His scene in which he confesses that he "caught Tucker's dreams" is a moving one. The way he gets accepted into Tucker's family is so natural. Besides Landau I liked almost all the cast. Frederic Forrest, Mako, Joan Allen, Christian Slater, Lloyd Bridges their roles aren't earthmoving, but work very well in the whole picture. Tucker's meeting with Howard Hughes (Dean Stockwell) is pure magic.

Together with The Godfather part I and II, Rumble Fish and Apocalypse Now I consider Tucker: A man and his dream to be Coppola's best work. Too bad it's not available on DVD anywhere in Europe.

9/10


text:
Op de dvd van Tucker: The Man and His Dream merkt George Lucas op dat Francis Ford Coppola, de regisseur van de film, eigenschappen deelt met Preston Tucker <0xE2><0x80><0x93> beide mannen hebben grote dromen en zijn altijd op zoek naar vernieuwing, en hun ideeën komen altijd op excentrieke maar opwindende manieren naar voren. Dat is min of meer waar, afhankelijk van wanneer je naar het leven van een van beide mannen kijkt (op dit moment bijvoorbeeld is Coppola prima in staat om wijn te drinken met een'student'-film als Tetro). Maar ik zou de vergelijking graag een stapje verder doorvoeren in het bedrijf van Tucker en het filmbedrijf van Coppola, het Amerikaanse Zoetrope. Als je kijkt naar wat er met de twee bedrijven is gebeurd, in elk geval binnen het kader van het verhaal dat in de film wordt verteld (ik kan niet zeggen hoe waar het is voor echte gebeurtenissen, alleen hoe het hier wordt weergegeven), zijn er opvallende overeenkomsten, en ik weet zeker dat Coppola er iets mee te maken had. Beide mannen hadden de hartstocht om een droom ergens te verwezenlijken <0xE2><0x80><0x93> voor Tucker was het een autolijn, voor Coppola was het een onafhankelijke bioscoop en een middel om uit de controle van de studio te breken <0xE2><0x80><0x93> en ze gingen ervoor om dat te bereiken, als buitenstaanders, maar met de vaardigheden en de gedrevenheid om te slagen. En uiteindelijk hebben beide mannen hun droom niet helemaal waargemaakt. Het is een beetje ironisch dat de enige andere vent die echt iets uit het Amerikaanse Zoetrope heeft weten te halen in zijn beginjaren (de pieken en dalen in de jaren tachtig niet meegerekend) George Lucas is, die de rollen van Coppola, die Lucas' eerste films heeft geproduceerd, deze keer verschuift naar die van Coppola's eigen films. Het is een glanzende, nostalgische blik op de dromen die je kunt hebben. Tucker en Coppola hebben het in elk geval geprobeerd.
En in de film over Tucker maken Coppola en zijn ploeg, vooral dank zij regisseur Vittorio Storaro in de credits, wat je een filmische versie van een 'Tucker'-auto zou kunnen noemen. Hij is fel en snel en een beetje uit de toon en ongewoon. Maar we vinden het leuk om erin te rijden, en het heeft een aantrekkingskracht die het net iets anders maakt, en het is ook mooi om naar te kijken. Dit is misschien niet te vergelijken met Dick Tracy Storaro's 'kleurrijkste' kleurenfilm, om het zo maar te zeggen, met de heldere primaire kleuren en de reclame voor Americana uit 1940 die op het scherm te zien zijn. Maar goed, dit is niet echt een'rebel'-film zoals het vroege werk van Coppola. In plaats daarvan staat het ook in verband met de periode in de film, en de primaire invloed zou waarschijnlijk van Capra komen. Dit bedoel ik als een compliment <0xE2><0x80><0x93> Tucker als film is vermakelijk omdat Tucker zo innemend is, omdat Jeff Bridges hem in deze context speelt (een man met de geest van een pionier, met een glimlach zelfs als alles er somber uitziet), en omdat de schurken, bestuursleden, een senator en de 'Grote Drie' zo goed uit de verf komen.
Coppola heeft zelfs tijd om ons twee echt geweldige scènes te laten zien. Alsof ze zo goed zijn dat ze zo in een van de belangrijkste scènes van de films van de regisseur zouden kunnen worden geplaatst (bijna daar, maar niet helemaal, met de Wagner-bom in Apocalypse Now en de sterfscène van Vito Corleone). De ene is de onthulling van het prototype van de Tucker-auto. Het is een intense scène, een scène met een 'o nee!'-factor, ook al weten we in ons achterhoofd dat alles goed zal komen. Er gebeuren steeds weer ongelukken als een menigte van honderden mensen ongeduldig wacht tot de auto naar buiten komt, terwijl de bemanning hem blijft bijstellen zodat hij echt kan rijden (met een spion in het midden die g<0xC3><0xAA>nante foto's maakt) en niet helemaal in elkaar stort of in vlammen opgaat. Het is een verbazingwekkende, opbeurende scène. De andere grote, niet helemaal in de toon vallende scène in de film is die waarin Tucker Howard Hughes ontmoet. Het is een vreemde scène, want Hughes zit's nachts op het donkere vliegdekschip met zijn 'Spruce Goose'. en, zoals gespeeld door een teruggetrokken Dean Stockwell, is een beetje angstaanjagend als vernieuwer die misschien te veel heeft gekregen van wat hij wilde. Het is een korte, maar belangrijke scène om de tegenstrijdigheid van de twee mannen, Tucker en Hughes, te demonstreren.

text_en:
On the DVD of Tucker: The Man and His Dream, George Lucas comments that Francis Ford Coppola, the director of the film, shares qualities with Preston Tucker - both men have big dreams and always admire and gravitate towards innovation, and their ideas are always springing out in some eccentric but exciting ways. This is true, more or less, depending on when looking at either man's life (right now, for example, Coppola is fine just making wine with the occasional 'student' film like Tetro). But I would like to take the comparison a step further in the Tucker company and Coppola's film company, American Zoetrope.

Looking at what happened to the two companies, at least in the scope of the story told in the movie (I can't say how true it is to real events, just how it's depicted here), there's glaring similarities, and things I am sure Coppola connected with. Both men had passion to take a dream of something- for Tucker it was a car line, for Coppola it was independent cinema and a means to break out of studio controls- and they went forward to achieve it, like outsiders but with skills and a drive to succeed. And, ultimately, both men didn't quite live up to the dream. It's somewhat ironic then that the only other guy to really get something out of American Zoetrope in its early years (not counting its peaks and valleys in the 80s), was George Lucas, who turns the tables on the usual dynamic of Coppola producing Lucas' early films to producing Coppola's own film this time around. It's a glossy and nostalgic look at dreams how they can go. At the least, Tucker and Coppola tried.

And in the film on Tucker, Coppola and his crew, primarily in credit due to DP Vittorio Storaro, make what could be said like a filmic version of a "Tucker" Car. It's bright and fast and a little off-kilter and unusual. But we like riding in it, and it has an appeal that gives something just a little different, and it's also pretty to look at, too. This may be outside of Dick Tracy Storaro's most "colorful" color film, so to speak, with the bright primary colors and advertisement of 1940's Americana springing out in the screen. Now, this said, this is not exactly a 'rebel' picture like Coppola's early work. Instead it's in debt to the period in film as well, and the primary influence would probably be Capra. This I mean as a compliment - Tucker as a film is entertaining because of how endearing Tucker is, how Jeff Bridges plays him in this context (a guy with a pioneer-spirit, with a smile even when things look bleakest), and how the villains, corporate board members, a Senator, the "Big Three" come off.

Coppola even has time to give us two really great scenes. Like they're so good that they could be put right up against some of the essential scenes in the director's films (almost up there, though not quite, with the Wagner bombing in Apocalypse Now and Vito Corleone's death scene). One is the unveiling of the prototype of the Tucker car. It's an intense scene, one that is full of a "oh no!" factor, even as in the back of our minds we know things will be alright. Mishaps keep happening as a crowd of hundreds waits impatiently for the car to come out, as the crew keeps retooling it so it can actually move (with a spy in the midst snapping embarrassing photos) and not totally break down or go up in flames. It's an amazing, uplifting scene. The other great one, not quite in tone like any other scene in the film is when Tucker meets Howard Hughes. It's a strange scene, as Hughes is in the dark aircraft carrier at night with his "Spruce Goose" and, as played by a withdrawn Dean Stockwell, is a bit frightening as an innovator who, perhaps, got too much of what he wanted. It's a brief scene, but an important one, to showcase the variance of the two men, Tucker and Hughes.


text:
Dit is een van de beste films die zich afspelen in die cruciale periode vlak na het einde van de Tweede Wereldoorlog. Het was een periode van ongebreideld optimisme over de toekomst van de Verenigde Staten en een tijd waarin bijna alles mogelijk leek.
De film vertelt het ware verhaal over Preston Tucker (gespeeld door Jeff Bridges) en zijn poging om de perfecte auto voor de toekomst te creëren, de 'Tucker'. Deze auto zou alles bevatten, van een achtermotor tot brandstofinjectie. Maar als hij met de bouw van de auto's begint, beseft hij dat zijn doel misschien een onrealistische droom is geweest, omdat de grote drie autofabrikanten hun macht en politieke invloed gebruiken om hem ervan te weerhouden iets te maken wat met hen zou kunnen concurreren. Het personage Tucker is iemand die je onwillekeurig moet aanmoedigen, want hij geeft zijn droom nooit op.
De sfeer van de film uit 1940 is perfect gevangen door een sjieke opname van Joe Jackson, en Joan Allen speelt perfect Tuckers steun en toeverlaat die hem bij elke stap bijstaat.
Dit is een geweldige film over een man die nooit opgeeft.

text_en:
This is one of the best films that take place during that key period just after the conclusion of World War 2. It was a period of unbridled optimism about the future of the United States and a time where almost anything seemed possible.

The film tells the true story about Preston Tucker(played by Jeff Bridges) and his attempt to create the perfect car for the future, the "Tucker". This car would have everything in it from a rear engine to fuel injection. However, as he gets started building the cars, he realizes that his goal may have been an unrealistic dream as the big three automakers use their power and political influence to try and block him from creating something that would compete with them. The Tucker character is one you cant help but cheer for as he never gives up on his dream.

The 1940's feeling of the film is perfectly captured by a zippy score by Joe Jackson and Joan Allen perfectly plays Tucker's supportive wife who stands by him every step of the way.

This is a terrific film about a man who never gives up.


text:
De film waar ik mezelf voor schop omdat ik hem gemist heb toen hij 20 jaar geleden uitkwam, en het was nog maar vorige week op HBO dat ik de Tucker-ervaring met beide benen op de grond kreeg. De twee belangrijkste ideeën voor mij van dit all-American 'rags-to-riches'-verhaal van deze all-American Horatio Alger zijn:
1) Vernieuwing die in conflict is met de bedompte oude dode manier van doen (uit collectieve onwetendheid en blinde gehoorzaamheid aan het gezag), noem het de barrière van Pleasantville (en) en noem het de Kleptocon-barrière.
2) De mens tegen de staat, in het bijzonder de Amerikaanse staat en zijn verraderlijke dwangmethoden die in harmonie werken met de zakelijke belangen van de kartels, noem het de Kleptocon-barrière.

Zonder twijfel verdient de uitbundige, fantasierijke, briljante, individualistische, hardwerkende Preston Thomas Tucker de typische 'American Hero'-titel meer dan iedereen die Ayn Rand zich ooit had kunnen voorstellen <0xE2><0x80><0x93> van de iconoclastische/artistieke (humorloze) Howard Roark tot de etherische/wetenschappelijke (humorloze) John Galt. Of wie dan ook die zich dat ooit had kunnen voorstellen. Preston Tucker had het allemaal: een joie de vivre die maakte dat iedereen om hem heen wilde zingen van vreugde, een al even excentrieke liefhebbende familie met harten zo groot als Texas, de verbeeldingskracht van een vroegrijp kind en de harde, gedreven intelligentie van een man die zichzelf dwingt de beste te zijn.

...
Voor mijn volledige recensie van deze film en voor andere films en boekrecensies, ga naar mijn site TheCoffeeCoaster.com.

Brian Wright Copyright 2009.

text_en:
This movie I kick myself for having missed when it came out 20 years ago, and it was only last week on HBO that I actually got the Tucker experience with both barrels. The two main ideas for me of this all-American Horatio Alger "rags-to-riches" story are:

1) Innovation in conflict with the stale old dead way of doing things (out of collective ignorance and blind obedience to authority)call it the Pleasantville barrierand

2) Man against the state, particularly the US state and its insidious methods of coercion working in harmony with cartel business interestscall it the Kleptocon barrier.

Without question, the ebullient, imaginative, brilliant, individualistic, hard working Preston Thomas Tucker is more deserving of the quintessential "American Hero" designation than anyone Ayn Rand ever imaginedfrom the iconoclastic/artistic (humorless) Howard Roark to the ethereal/scientific (humorless) John Galt. Or anyone else ever imagined for that matter. Preston Tucker had it all: a joie de vivre that made everyone around him want to sing for joy, a similarly eccentric loving family with hearts as big as Texas, the imagination of a precocious child, and the hard driving intelligence of a man who wills himself to be the best.

...

For my complete review of this movie and for other movie and book reviews, please visit my site TheCoffeeCoaster.com.

Brian Wright Copyright 2009


text:
Meer dan alleen de triomf van de menselijke geest toont 'Tucker: The Man and His Dream' van Francis Ford Coppola in het bijzonder hoe Preston Tucker (Jeff Bridges) de dominantie van de grote autofabrikanten uitdaagt en ze erop uit zijn hem te vernietigen. Ik had nog nooit van Preston Tucker gehoord voordat ik deze film zag, dus het was fascinerend om over zijn daden te horen. Bridges is geweldig als de ondernemer, met Joan Allen als zijn vrouw Vera.
Ik zie dat Coppola na 'The Godfather Part 2' deze film heeft overwogen. Hoewel ik geloof dat hij de juiste keuze heeft gemaakt door 'Apocalypse Now' te maken. Dit <0xE2><0x80><0x93> wat ik als zijn beste film beschouw <0xE2><0x80><0x93> zou zeker een mooi vervolg zijn geweest op de films over de familie Corleone. Absoluut de moeite van het bekijken waard.
Met in de hoofdrol Martin Landau, Frederic Forrest, Mako, Christian Slater, Jay O. Sanders, Lloyd Bridges en Michael McShane (in zijn laatste rol).

text_en:
More than simply the triumph of human spirit, Francis Ford Coppola's "Tucker: The Man and His Dream" specifically shows how Preston Tucker (Jeff Bridges) sought to challenge the dominance of the big automakers and they set out to destroy him. I had never heard of Preston Tucker before watching this movie, so it was fascinating to learn about his deeds. Bridges is great as the entrepreneur, with Joan Allen as his wife Vera.

I see that Coppola had weighed making this movie right after "The Godfather Part 2". While I do believe that he made the correct choice in making "Apocalypse Now" - which I consider his greatest movie - this certainly would have constituted a fine follow-up to the films about the Corleone family. Definitely worth seeing.

Also starring Martin Landau, Frederic Forrest, Mako, Christian Slater, Jay O. Sanders, Lloyd Bridges and Michael McShane (in his final role).


text:
'Tucker: The Man and His Dream' is een bitterzoet docudrama dat je laat genieten van de prachtige blik op een enthousiaste en innovatieve man, zijn ondersteunende familie & vrienden, en zijn belichaming van de droom van het Amerikaanse vrije ondernemerschap. Helaas wordt die droom verpletterd door een enorme machine die ontworpen is om de concurrentie te vernietigen. In sommige opzichten is het verhaal zoiets als 'Rocky I', dat hoop opbouwt en zelfs eer en succes demonstreert, maar uiteindelijk wordt overwonnen door de gevestigde orde.
Innovators als de Jeep-ontwerpers, Tucker, Jim Hall en zijn Chaparral Racing-auto's, Carol Shelby en zijn Shelby & Ford Cobra's inspireerden me tot mechanische techniek en autotechnologie. Onderweg kom je tot de ontdekking dat de weg naar de ware innovatie niet zo bevorderlijk is als je zou verwachten, anders zouden we nu waarschijnlijk autorijden op een of andere vorm van buitengewoon overvloedig aardgas.
De harde les die door deze film wordt gedemonstreerd, is dat veel van de Amerikaanse dromen'sprookjes' zijn, dat er geen echte vrije onderneming bestaat, of in elk geval niet lang. Tucker probeerde dapper te concurreren met grote bedrijven die een hekel hebben aan concurrentie, die miljarden uitgeven om ertegen te vechten met wetgeving, overheidsinstanties en de media.
De ontwerpers van de Jeep moesten de productie van hun ontwerp delen met andere fabrikanten om het overheidscontract te krijgen. Tuckers innovaties waren te vinden in raceauto's waar innovatie niet zo beperkt was, maar hij oogstte niet echt de financiële beloning die hij verdiende voor zijn innovaties die uiteindelijk werden gekopieerd. Mr. Shelby veranderde bestaande auto's van ontwerp, maar is minder bekend om zijn eigen auto's.
Het is een bittere realiteit dat mensen met veel enthousiasme en vernieuwing, en het vermogen om hun superieure ontwerpen te voltooien en te testen, vaak worden tegengehouden door een veelheid aan obstakels in plaats van aangemoedigd. Onder de omstandigheden is het een geweldige prestatie voor Tucker om zijn vijftig auto's te laten bouwen, maar de strijd die hij en zijn familie voerden, ontmoedigde hen zeker van een dergelijke inspanning. Ik zou graag meer willen weten over zijn dood zes jaar na het proces. Het lijkt me verdacht, met al die geweldige ideeën die zijn scherpe geest heeft bedacht.

text_en:
"Tucker: The Man and His Dream" is a bitter sweet docudrama that makes you appreciate the wonderful look at an enthusiastic and innovative man, his supportive family & friends, and his embodiment of the dream of American free enterprise. Unfortunately the dream is crushed by a huge machine designed to destroy competition. In some ways the story is something like "Rocky I" building up hopes and even demonstrating worthiness & success, but ultimately overcome by the entrenched establishment.

Innovators like the Jeep designers, Tucker, Jim Hall and his Chaparral Racing cars, Carol Shelby and his Shelby & Ford Cobras inspired me toward mechanical engineering and automotive technology. Along the way you find that the path toward true innovation not as encouraged as one would expect, or we would probably be driving cars on some form of extremely plentiful natural gas today.

The hard lesson demonstrated by this movie is that many of the American dreams are "fairy tales", that there is no true free enterprise, or not for long. Tucker tried valiantly to compete with huge companies who hate competition, who spend billions fighting it with legislation, government agencies and the media.

The Jeep designers had to share production of their design with other manufacturers to get the government contract. Fortunately, Jim Hall's innovations were in race cars where innovation was not as restricted, but he did not really reap the financial rewards he deserved for his innovations that were eventually copied. Mr. Shelby redesigned existing cars, but is less well known for his own cars.

It is bitter reality to find that people with great enthusiasm. innovation, and the ability to complete and test their superior designs are often stopped by a multitude of obstacles instead of encouraged. For Tucker to get his fifty cars built is a tremendous accomplishment under the circumstances, but the fight by him and his family was sure leave them discouraged from any similar effort.

I would like to know more about his death six years after the trial. It seems suspicious to me with all the great ideas his sharp mind came up with.


text:
Deze man en zijn gezin doorstaan, doorstaan, doorstaan en steunen, steunen, steunen in de moeilijkste tijden die een gezin kan doormaken. Hij inspireert hetzelfde soort loyaliteit en hard werken bij zijn werknemers en vrienden.
Het is zo verfrissend om een film te zien over goede mensen die hun waarden niet op het spel zetten onder druk, hoewel het bijna nooit zo gaat als ze gepland hebben.
Het is gemakkelijk te geloven dat de man die de pionier was van al deze veiligheidsvoorzieningen, Preston Tucker, een man van zijn hart zou zijn, en zo wordt hij hier afgebeeld. In feite is dat wat deze film is: een film met hart.
Kijk hier maar eens naar, maar wees voorzichtig! Als je te dichtbij komt, kun je zijn dromen misschien opvangen.

text_en:
This man and his family endure, endure, endure and support, support, support through some of the most trying times a family could go through. He inspires the same sort of loyalty and hard work in his employees and friends.

It is so refreshing to see a movie about good people not compromising their values under pressure, although it nearly never goes the way they plan.

It's easy to believe that the man who pioneered all these safety features, Preston Tucker, would be a man of heart, and that is how he is portrayed here. In fact that is what this movie is; a film with heart.

Watch this but be careful! If you get too close you may catch his dreams.


text: Hoewel ik dol ben op deze film en de manier waarop hij is gefilmd en het feit dat eindelijk iemand de waarheid over Tucker heeft verteld, ben ik toch een beetje bedroefd. Als inwoner van Michigan met een enorme trots op mijn geboortestaat, vind ik het meer dan een beetje verontrustend dat meneer Ford-Coppola, die zelf in Michigan is geboren, geen enkele gelegenheid te baat neemt om het prachtige, rustieke landschap van Michigan in deze film te gebruiken. Bijna de hele film speelt zich af in Michigan of Chicago, en toch is hij volledig in Californië opgenomen. Jammer, jammer, jammer.<br />Ik weet dat sommigen zouden zeggen dat het er niet toe doet waar een film wordt opgenomen. Maar denk je eens in hoe je je zou voelen als er iets belangrijks gebeurde in je eigen achtertuin en filmmakers niet eens de moeite zouden nemen om bepaalde details te corrigeren. Dat is frustrerend, want ik zie dat voortdurend gebeuren met betrekking tot Michigan en zijn steden.

text_en:
Although I love this movie and the way it was filmed and the fact that finally someone told the truth about Tucker, I am still a little saddened. Being a Michigander with a fierce pride in my home state, I find it more than a little disturbing that Mr. Ford-Coppola, a Michigan native himself, would take no opportunity whatsoever to use the beautiful and rustic scenery of Michigan in this film. Almost the entire film takes place in either Michigan or Chicago, and yet it was fully filmed in California. Shame, shame, shame.

I know some would say that it doesn't matter where a film is shot. But think about how you would feel if something important happened in your neck of the woods and filmmakers couldn't even be bothered to get certain details correct. It is frustrating, because I find this happening all the time with respect to Michigan and its cities.


text: Met net genoeg realisme en surrealisme speelt Coppola deze documentaire zoals een documentaire hoort te worden gespeeld <0xE2><0x80><0x93> een individu met een visie en zijn poging om de grenzen van de grenzen te verleggen in het post-WWII-industriële Amerika. De kostuums en de muziek uit die tijd zijn uitstekend en accuraat, de bitterzoete climax aan het eind is goed gedaan en net iets te zacht. Het camerawerk is levendig in schitterende technicolor, in tegenstelling tot het zwart-wit dat soms voor deze tijdperiode is gereserveerd. Frederic Forrest, Christian Slater en Joan Allen zijn allemaal voldoende en de zachtaardige acteerprestaties van Martin Landau complementeren de uitzinnige weergave van Bridges. Maar het middelpunt is altijd Jeff Bridges, die Tuckers maniakale, obsessieve, geniale geest met verbazingwekkend gemak draagt. Beslist een van mijn favorieten.

text_en: With just enough realism and surrealism, Coppola plays this documentary the way a documentary should be played - an individual with a vision and his attempt to push the limits of the envelope in post-WWII industrial America. The period costumes and music are excellent and accurate, the bittersweet punchline at the end is well done and just understated enough. The camera work is vivid in brilliant Technicolor as opposed to the black and white sometimes reserved for this time period. Frederic Forrest, Christian Slater and Joan Allen are all adequate and the gentle acting of Martin Landau complements Bridges frenzied portrayal. But the focus is always Jeff Bridges who carries Tucker's manic, obsessive, genius with amazing ease. Definitely one of my favorites.


text:
'Tucker, the Man and His Dream' is de typische Jeff Bridges-act. Hoewel niet zo lastig als zijn vaardige draai in 'Starman', bood de rol van Preston Tucker Bridges de kans om zijn aangeboren optimisme en onvermoeibare energie te gebruiken om een onuitwisbaar karakter te creëren. Hoewel hij vier keer genomineerd was voor een Oscar, werd Bridges hiervoor over het hoofd gezien, en het is aantoonbaar zijn beste optreden. Misschien stond de idealistische, opgewekte Tucker te dicht bij de echte Bridges, en merkten de leden van de Academy niet dat hij de rol van zijn carrière speelde. De echte Preston Tucker was een man met ideeën die zijn tijd vooruit waren, en dat was na de Tweede Wereldoorlog. Tucker was erop gebrand een auto te produceren die de belichaming zou zijn van allerlei geavanceerde technologie en veiligheidsmaatregelen, van een motor achterin tot veiligheidsgordels, en zijn geest en verstand waren veel verder ontwikkeld dan die van zijn ingenieurs en financiers om hem bij te houden. Helaas kwam hij in conflict met de Grote Drie van de autofabrikanten van Detroit. De autogiganten voelden zich bedreigd door de innovaties die Tucker voorstelde en vreesden dat de hogere kosten die nodig waren om de nieuwe snufjes te implementeren in de winst zouden snijden. Gelukkig waren 46 van de Tucker-auto's die werden geproduceerd nog steeds geschikt voor de weg en zeer verzamelbaar.
De film, die wordt geregisseerd door Francis Ford Coppola, die naar verluidt een paar Tuckers bezit, kan bogen op een cast van professionals die zich lijken te verkneukelen in hun rollen. Martin Landau als de financier met een strafblad, Joan Allen als de belichaming van een steun en toeverlaat uit het begin van de jaren vijftig, Christian Slater als de toegewijde zoon, en een ploeg monteurs, onder wie Frederic Forrest, Mako en Elias Koteas, geven allemaal uitstekende steun aan de hoofdrol van Bridges. Jeffs vader, Lloyd Bridges, speelt de kleine, maar smakelijke rol van een corrupte senator. De film begint als een glossy promotiedocumentaire voor Tucker, <0xC3><0xA0> la 'Citizen Kane', en het concept komt de hele tijd terug. De muziek van Joe Jackson benadrukt de vrolijke, enthousiaste sfeer, zelfs in een tijd van tegenspoed, en vat het tijdperk goed samen. Vittorio Storaro's voortreffelijke cinematografie, en Dean en Alex Tavoularis' film over de geschiedenis van de stad. De periode van Coppola's artdirectie is even glad en glanzend als de auto's van Tucker die van de lopende band rollen.
Hoewel de film niet in de buurt komt van Coppola's Godfather-films of Apocalypse Now, is het duidelijk een liefdesfilm. Net als Scorsese, Hitchcock en Ford steken Coppola's tweederangs films nog steeds met kop en schouders boven de films van minder getalenteerde regisseurs uit. Het verhaal van Preston Tucker kan alleen van begin tot eind in Amerika hebben plaatsgevonden, waar een idealistische man met een droom een winnaar kan worden, zelfs als hij verliest. Jeff Bridges wordt ook een winnaar als Tucker, ook al heeft hij geen gouden beeldje om het te bewijzen.

text_en:
"Tucker, the Man and His Dream" offers the quintessential Jeff Bridges performance. While not as tricky as his skillful turn in "Starman," the role of Preston Tucker provided Bridges with a chance to use his innate optimism and unflagging energy to create an indelible character. Although nominated four times for an Oscar, Bridges was overlooked for this, arguably his finest performance. Perhaps the idealistic upbeat Tucker was too close to the real Bridges, and Academy members failed to notice that he was acting out the role of his career. The real Preston Tucker was a man of ideas that outpaced his time, which was the post-World War II era. Eager to produce a car that would embody all manner of advanced technology and safety measures from a rear engine to seat belts, Tucker's mind and spirit far outpaced the abilities of his engineers and backers to keep up with him. Unfortunately, he fell afoul of Detroit's Big Three automakers. The automotive giants felt threatened by the innovations that Tucker proposed and feared that the increased costs required to implement the new features would cut into profits. Fortunately, 46 of the Tucker automobiles that were produced are still road worthy and highly collectible.

Directed by Francis Ford Coppola, who is reportedly the owner of a Tucker or two, the film boasts a cast of professionals that appear to revel in their roles. Martin Landau as the financier with a criminal record, Joan Allen as the epitome of a supportive early 1950's wife, Christian Slater as the devoted son, and a crew of mechanics that includes Frederic Forrest, Mako, and Elias Koteas all provide excellent support to Bridges's central starring role. Jeff's father, Lloyd Bridges, shows up in the small, but tasty role of a corrupt senator. The film begins as a glossy promotional documentary for Tucker, a la "Citizen Kane," and the concept recurs throughout. Joe Jackson's music emphasizes the upbeat gung ho proceedings even in the face of adversity and captures the era effectively. Vittorio Storaro's superb cinematography and Dean and Alex Tavoularis's period art direction are as slick and shiny as the Tucker automobiles that come off the assembly line.

While not in the same league as Coppola's "Godfather" films or "Apocalypse Now," the film is an obvious labor of love. Like Scorsese, Hitchcock, and Ford, Coppola's second-tier works are still head and shoulders above the films of less talented directors. Engaging from beginning to end, the story of Preston Tucker could only have taken place in America, where an idealistic man with a dream can come up a winner even when he loses. Jeff Bridges also comes up a winner as Tucker even though he does not have a golden statuette to prove it.


text:
Als ik een film zou maken over de kracht van dromen, betwijfel ik of ik zou beginnen met een waar gebeurd verhaal over een dromer die uiteindelijk faalde omdat hij niets dan dromen had. Maar als film werkt Tucker: The Man and His Dream heel goed. Het werkt niet vanwege of ondanks wie Preston Tucker in werkelijkheid was, maar omdat hij in de film is herschapen om iets groters te vertegenwoordigen: het naoorlogse optimisme dat het land bijna twintig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog op de been heeft gehouden. Lucas en Coppola waren slim genoeg om te beseffen dat het feitelijke verhaal slecht zou passen bij een eind-twintigste-eeuws publiek als het in documentairestijl werd gepresenteerd. Dus bedachten ze vaardig een verhaal dat het echte verhaal duidelijk maakt, maar dat achter de sluier van de fabel schuilgaat.
Hoe ze dat hebben gedaan, is een triomf van de techniek van het filmen. In plaats van te veel te rommelen met de relevante (en uiteindelijk ontmoedigende) feiten van het korte bestaan van de Tucker Motor Company, hebben Lucas en Coppola alle bijkomstigheden van de film <0xE2><0x80><0x93> de personages, de subplots, de decors, de kostuums <0xE2><0x80><0x93> geëlimineerd, gestroomlijnd, gegeneraliseerd en geïdealiseerd, tot op het subtiele maar duidelijke niveau van de bedoeling van de filmmakers om dit te zien als een moraliteit, niet als een historisch verslag.
De film die het resultaat is, is visueel en akoestisch schitterend. De weelderige decors, rijke, verzadigde kleuren en dramatische cinematografie zouden in elk ander tijdperk aan het afgezaagde en clichématige grensden, maar hier herinterpreteren ze met liefde de sfeer van Hollywood-drama's uit de jaren veertig en verweven de boodschap van de film perfect met de historische omgeving. Een fantastische score van voormalig punk-rocker-orchestra-rapper Joe Jackson geeft de swing van '40 een pittige, krachtige moderne make-over die het hele retropakket toegankelijk en leuk houdt voor moderne kijkers.
Achteraf gezien is het misschien vreemd dat ongebreideld enthousiasme zoals dat van Tucker zo wijdverbreid was toen het land de afschuwelijke realiteit van de Tweede Wereldoorlog achter zich liet en greep kreeg op de erfenis van de Koude Oorlog. Misschien moest Amerika wel optimistisch zijn; het broze vermogen om te hopen en te dromen was een onmisbare therapie. Net als die van Tucker zouden de dromen van alle anderen over een eeuwig verbeterende wereld aan het eind van de gedesillusioneerde, turbulente jaren zestig in duigen vallen. Tucker: The Man and His Dream is een heel prettige manier om het verleden dat we kennen te vergeten en een diepere geschiedenis te ontdekken die we kunnen voelen.

text_en:
If I were to make a film about the power of dreams, I doubt I would start with a real-life story of a dreamer who ultimately failed because he had nothing BUT dreams. But as a film, Tucker: The Man and His Dream works very well. It works neither because of nor in spite of whom Preston Tucker really was, but because he has been remade in the film to represent something larger--the postwar optimism that buoyed the nation for nearly two decades after the end of WWII. Lucas and Coppola were smart enough to realize that the factual story would resonate poorly with a late-20th-century audience if presented in a documentary style. So they skillfully crafted a tale that effectively communicates the real story, but does so behind the veil of fable.

How this was done is a triumph of film-making technique. Rather than monkey around too much with the relevant (and ultimately disheartening) facts of the Tucker Motor Company's short existence, Lucas and Coppola took all the incidentals of the filmthe characters, the subplots, the sets, the costumesand skewed, streamlined, generalized and idealized them to the point of subtly but clearly communicating the filmmakers' intent that this be viewed as a morality play, not an historical account.

The resulting film is visually and aurally gorgeous. The lush sets, rich, saturated colors and dramatic cinematography would border on hackneyed and cliché if they depicted any other era, but here they lovingly reinterpret the feel of '40s Hollywood dramas, meshing the film's message perfectly with the historical setting. A fantastic score by former-punk-rocker-turned-orchestral-arranger Joe Jackson artfully gives '40's swing a punchy, forceful modern makeover that helps keep the whole retro package accessible and enjoyable for modern viewers.

Looking back, it may seem odd that unbridled enthusiasm such as Tucker's was so pervasive as the nation reeled from the horrible reality of World War II and came to grips with its cold war legacy. Perhaps America HAD to be optimistic; the fragile ability to hope and dream was indispensable therapy. Like Tucker's, everyone else's dreams of a forever-improving world would crash by the end of the disillusioned, turbulent '60s. Tucker: The Man and His Dream is a very agreeable way to forget the past we KNOW and discover a more visceral history we can FEEL.


text: Hoewel sommige mensen er moeite mee hebben, denk ik dat het mooiste van deze film is dat hij af en toe op een toneelstuk lijkt. Als er bijvoorbeeld twee mensen aan het bellen zijn, staan ze nogal duidelijk naast elkaar met een muur tussen hen in. De kleuren zijn ook een beetje flets, waardoor de film veel ouder lijkt dan hij in werkelijkheid is.

text_en: Though it bothers some people, I think the best part of this movie is how it occasionally looks like a stage play. Whenever two people are talking on the phone, for example, they are rather obviously standing right next to each other with a wall in between them. Also, the colors have a slightly washed out look that makes the movie look much older than it really is.


text: Ik weet niet zeker of er een echte 'kraak' in deze film zit, maar ik zet het vinkje bij 'voor het geval dat'. Ik wilde deze film echt graag leuk vinden omdat ik van 'permanente' films hou, gebaseerd op het feit dat ik van oudere auto's hou en van Jeff Bridges. In het begin was ik daar echter niet zo zeker van. Jeff Bridges' eeuwige glimlach en optimisme begonnen me te irriteren, maar ik hield vol. Voor zover ik kan zeggen, was de film verbazingwekkend accuraat. Dit is een film voor iemand die niet alleen geïnteresseerd is in oude auto's met futuristische ideeën, maar ook in het binnenste van het grote bedrijfsleven en de regering van de jaren veertig. Dit is een David versus Goliath-film zonder een echt sprookjeseinde.

text_en: I'm not sure this has a true 'spoiler' in it, but I put the check mark in "just in case." I really wanted to like this movie because I love "period" flicks based on fact, I love older cars, and I love Jeff Bridges. Early on I wasn't sure about it, however. Jeff Bridges' eternal smile and optimism was starting to grate on me, but I stuck with it. From what I can tell, the movie was amazingly accurate. This is a film for someone who might be interested not only in old cars with futuristic ideas, but also the inner workings of big business and the government of the 1940's. This is a David vs Goliath film without a true fairy tale ending.


text: Dit is zonder meer een meesterwerk <0xE2><0x80><0x93> een verheerlijking van de Amerikaanse industrie, de ondernemersgeest en de tekortkomingen en kracht van het kapitalistische systeem. Jeff Bridges en Martin Landau verdienden een Oscar (Landau werd genomineerd) voor hun vertolking van Preston Tucker en zijn vriend/manager Abe Karatz <0xE2><0x80><0x93> ze tonen de intelligentie, de gedrevenheid en de onblusbare dynamiek van de Amerikaanse zakenman in zijn streven de 'perfecte auto' te bouwen, waarvan er ooit maar 50 zijn gebouwd en waarvan er vandaag de dag nog 44 op de weg zijn!!! Het is ook een aanklacht tegen de oligopolistische zakelijke praktijken en de financiële en politieke macht van het grote bedrijfsleven, dat in dit gebrekkige systeem vernieuwing van de Amerikaanse consument tegenhoudt. Het is burger Kane met <0xE2><0x80><0x93> zo niet een gelukkige afloop, dan in elk geval een optimistische. Kudos voor Coppola!! ZIE DIT FILM!

text_en: This is without question an overlooked masterpiece--an expose and celebration of American industry, the entrepreneurial spirit, and the flaws and strengths of the capitalist system. Jeff Bridges and Martin Landau deserved Oscars (Landau was nominated) for their portrayals of Preston Tucker and his friend/manager, Abe Karatz--they show the intelligence, drive, and unquenchable dynamism of the American businessman in their quest to build the 'perfect automobile', only 50 of which were ever built but of which 44 are still on the road today!!! It is also an indictment of oligopolistic business practices and the financial and political power of big business that keeps innovation from the American consumer in this flawed system. It is Citizen Kane with--if not a happy ending, then at least an optimistic one. Kudos to Coppola!! SEE THIS FILM!!


text: De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De man en zijn droom_ : _De Francis Ford Coppola creëert een prachtige stijl van 40's die een lust voor het oog is en die de film een heel opgewekte uitstraling geeft. De stijl van de film gaat echter ten koste van de inhoud, en dat maakt de film moeilijk om leuk te vinden, omdat het publiek niet veel karakter in de film kan ontdekken. De greep die de Amerikaanse droom op Tucker heeft en de manier waarop hij voortdurend omlaag wordt getrokken, verlenen hem een soort inhoud, want het is een commentaar op het feit dat tegenspoed altijd bestaat, maar het is niet erg persoonlijk en het maakt de film niet gemakkelijk om leuk te vinden. De film is ook nogal slecht geconstrueerd, en het gaat allemaal goed tot we bij het uur komen en dan neemt hij een afschuwelijke aftakeling, bijna tot het niveau van de saaiheid; dit lijkt in de verste verte niet op de Godfather-films van Coppola. De film wordt ook af en toe een beetje te opgewekt, wat irritant is en niet intrigerend, vooral niet voor de niet-vaderlandslievende Amerikanen in het publiek.<br />Begrijp me niet verkeerd, deze film is bij lange na niet verschrikkelijk, maar hij is ook niet bijzonder goed en ondanks een prachtige stijl kan Coppola niet ook nog eens de bal en de inhoud naar zich toe trekken. Jammer, maar zo is het nu eenmaal.

text_en:
Tucker: The Man and His Dream is an expose on this idea of the 'American dream'. To be honest, I'd never even heard of Tucker before seeing this, but it turns out that he's a man that decided to build a new type of car that would revolutionise the car industry. Naturally, he faced much opposition from the bad guys along the way, but in the end good won out and Tucker got his cars made and revolutionised the auto industry forever. Oh say, does that star spangled banner yet wave...sing it with me now!

Jeff Bridges is apple pie personified as the title character; a patriotic American that wants to live the American dream. Francis Ford Coppola creates a lovely 40's style that is pleasing to the eye and gives the film a very upbeat attitude. The stylishness of the picture comes at the expense of substance, however, and that makes the film hard to like because there isn't a lot of character for the audience to connect with. The American dream's hold over Tucker and the way that he continually gets pulled down lend it a sort of substance, as it's a comment on how adversity always exists, but it's not very personal and doesn't make the film easy to like. The film is also rather poorly plotted, with it all going well until we get to about the hour mark and then it takes a horrible downturn, almost into the realms of boring; this is a far cry from The Godfather films for Coppola. The film gets a little too chirpy at times as well, which will annoy and not intrigue, especially for the non-patriotic Americans in the audience.

Don't get me wrong, this film isn't terrible by a long way but it isn't particularly good either and despite a lovely style, Coppola can't take the ball and deliver on the substance front as well. A shame, but there you go.


text: Toen deze serie halverwege de jaren negentig werd uitgezonden, was het een traktatie voor zowel kinderen als volwassenen, met sympathieke personages, goede verhalen en een geweldige cast. Wat zo geweldig is aan deze serie, is dat hij gebruikmaakt van de herkenningsmelodie van de serie uit 1960 en er een moderne draai aan geeft. Alles, van het prachtige Florida-landschap tot de betoverende 'new age'-soundtrack, maakt dat deze serie opvalt vanaf de grootvader uit de jaren zestig. Ik weet zeker dat veel tienerjongens er alleen al voor Jessica Alba van genoten (hoewel ik toegeef dat ik zelf een oogje op haar had toen ik een tiener was), maar ik vond het nog steeds geweldig. Hoewel het over tieners en volwassenen ging, waren er geen seksuele intermezzo's zoals je die tegenwoordig in films ziet. Het was een programma waar het hele gezin naar kon kijken, en ik kan het aanbevelen aan iedereen die van gezond gezinsvermaak of goede programma's in het algemeen houdt (al zou ik aanbevelen om naar de oorspronkelijke seizoenen te kijken).

text_en: When this show came on back in the mid-'90s, it was a treat for both kids and adults alike with likable characters, good stories and a great cast. What's great about this show is that it takes it's cues from the 1960's show and puts a modern spin on it. Everything from the beautiful Florida landscape to the enchanting "new age" soundtrack makes this show stand out from its 1960's grandfather. I'm sure many teenage boys enjoyed it just for Jessica Alba (though I admit I had a crush on her myself when I was a teenager) but I still loved it. Though it dealt with teen and adult issues, there were no sexual interludes that got in the way that shows nowadays have. It was a show that the whole family could watch and I recommend it to anyone who enjoys wholesome family entertainment or good shows in general ( though I would suggest watching the original seasons).


text: Dit is een zeer accurate weergave van David van zijn tienerjaren tot aan zijn dood. Ik zou de film met de bijbel kunnen volgen. Ik vind het leuk dat ze de hele tijd Gods naam in het Hebreeuws gebruiken, Jahweh. De film is in Israël opgenomen, dus de omgeving was echt.

text_en: This is a very accurate portrayal of David from teen years to his death. I could follow along in the Bible with the movie. I like how they use God's name in Hebrew Yahweh throughout. It was filmed in Israel so the setting was real.


text: Deze tv-film over koning David mag dan lang lijken, maar laat op een levendige manier zien hoe David van een eenvoudige schaapherder verandert in een grote politieke figuur en Bijbelse icoon. De manier waarop de cast het geloof in Jahweh noemde, beviel me wel. Keith Michells vertolking van koning David leek realistisch, vooral in de scène waarin hij Joabs moord op Abner veroordeelde. Als we deze film vergelijken met de tv-film uit 1997 van David door Lux Vide, hebben beide een geweldige weergave van Davids leven. Anthony Quayle deed een indrukwekkende vertolking van Saul. Jammer dat deze film alleen op vhs te zien is. Laten we hopen dat hij binnenkort gerestaureerd kan worden of op dvd verkrijgbaar is.

text_en: This TV movie about King David may seem long,but it really shows in a vivid way David's transition from a mere shepherd boy to a great political figure and biblical icon.I liked the way the cast mentioned there faith in Yahweh.Keith Michell's portrayal of King David seemed realistic,especially in the scene where he was condemning Joab's murder of Abner.If we compare this film with the 1997 TV film of David by Lux Vide, both have great depictions of David's life. Anthony Quayle did a impressive performance as Saul.Too bad this film is only available on VHS. Let's hope that soon it can be restored or available on DVD.My hat goes of to Alex Segal and Lowell Rich for there project.


text:
Het verhaal van david is een van de mooiste van zijn genre.

de cast, samen met de richting en verhaallijn, maakt het een must see.
films als 'king david' verbleeken daarbij.
als dit soort films je aanspreekt, maak er dan een deel van je collectie van.

text_en:
one of the first of the tv "bible" movies, the story of david is one of the finest of its genre.

the cast, along with the direction and story line, make it a must see.

subsequent movies like "king david" pale in comparison.

if movies of this kind suit your taste, then make this on part of your collection.


text:
Dit is een (Britse) lowbudget-productie van een roman van H.E. Bates uit de tijd van de oorlog. De regie is in handen van Robert Parrish en het scenario is van Eric Ambler. De film is opgenomen in wat toen Ceylon was. (Dezelfde locatie als 'Bridge on the River Kwai').
De jonge Gregory Peck speelt Bill Forrester, een Canadese piloot bij de RAF die in de laatste maanden van de Tweede Wereldoorlog in het verre Birma dient. Hij vliegt in een Mosquito, een bommenwerper met twee zitplaatsen. (Het vliegtuig zelf is door de RAF ter beschikking gesteld en voor deze ene keer overgeschilderd in de juiste camouflage- en markeringskleuren.) Forrester schijnt 'door het lint te zijn gegaan' nadat hij zijn nieuwe vrouw tijdens de Blitzkrieg heeft verloren. 'Je zou denken dat dat in een oorlog niet zo moeilijk is,' legt hij Anna uit,'maar in plaats daarvan kreeg ik steeds maar weer medailles.' Anna is een kleine, slanke, knappe lerares, die heel goed wordt gespeeld door Win Min Than, een Birmese actrice (heel verfrissend). Ze worden natuurlijk verliefd (het is een film, mensen) en zijn leven lijkt echt een andere wending te nemen. Maar tijdens een routinevlucht storten hij en twee anderen neer in een heel afgelegen woestijngebied van de centrale vlakte van Birma (vandaar de titel). Van daaraf hebben we een vrij goed, geloofwaardig overlevingsverhaal. De Engelsen zijn dol op excentrieke personages en in dit verhaal komen er verscheidene voor, allemaal goed geportretteerd door een paar van die voortreffelijke acteurs die heen en weer stuiteren tussen het Britse 'legitieme' toneel en de bioscoop. Kijk uit naar Brenda De Banzie, die Miss McNab speelt, een oudere zendelinge. (Je kon haar niet missen!)

The Purple Plain is een goede film, eigenlijk een prima film. Niet te zwaar, historisch accuraat en met goede productiewaarden. De groeicurve van Forrester die uit zijn persoonlijke hel komt, is heel interessant. Ik vond de weergave van de inlandse Birmees respectvol zonder neerbuigend te zijn. De liefde tussen Bill en Anna wordt bijvoorbeeld op een zeer gereserveerde manier weergegeven, zoals die in het echte leven tussen een westerling en een Aziatische vrouw zou zijn. Al met al zijn de verhaallijn en de uitvoering heel geloofwaardig en aangenaam. Ik kan De Paarse Vlakte aanbevelen, als je het kunt vinden.

text_en:
This is a Rank Company (British) medium budget production of a post war H. E. Bates novel. Well directed by Robert Parrish, the screen writing by Eric Ambler is quite good. It was shot on site in, what was then, Ceylon. (Same location as "Bridge on the River Kwai")

The young Gregory Peck plays Bill Forrester a Canadian pilot in the RAF serving in far off Burma in the closing months of WWII. He flies a Mosquito, two seat, fighter bomber. (The actual aircraft was provided through the cooperation of the RAF and repainted in accurate camouflage and markings, for once.) Forrester, it seems, has gone "round the bend" after losing his new wife in the Blitz. He's self destructive, wanting to end it all in combat. "You'd think that would be easy in a war", he explains to Anna, "but I just kept getting medals instead." Anna is a small, slim, pretty teacher, played very well by Win Min Than, a Burmese actress (how refreshing). They, of course, fall in love (It's a MOVIE, folks) and his life really seems to be turning around. But, on a routine flight, he and two others go down in a very remote desert area of Burma's central plain (hence, the title). From there on we have a rather good, believable survival saga.

The English love eccentric characters and this story has several, all well depicted by some of those fine performers who bounce back and forth between the British "legitimate" stage and cinema. Watch for Brenda De Banzie, who plays Miss McNab, an elderly missionary. (Ya couldn't miss her!)

The Purple Plain is a good movie, a fine movie really. Not too heavy, it's historically accurate with good production values. Forrester's growth curve coming out of his personal hell is quite interesting. I found the depiction of the native Burmese was respectful without being condescending. For instance, the love between Bill and Anna is portrayed in a very reserved manner, as it would be between a Westerner and an Asian woman in real life, All in all, the story line and performances are very believable and enjoyable. I can recommended The Purple plain, if YOU can find it.


text: Ik denk dat de reden waarom ik zo dol was op de film was dat ik naar de film zat te kijken die werd gemaakt in Sigaria in Ceylon (nu Sri Lanka). Ik maakte deel uit van een team van de RAF-politie dat van de RAF Columbo was gestuurd om een onderzoek in te stellen naar de diefstal van een of ander voorwerp van de set van de film. Het bezoek gaf me ook de gelegenheid om echt te ontbijten met Grgory Peck voordat de opnamen begonnen. Ik was verbijsterd door de hoeveelheid details die in de film werden verwerkt en de verantwoordelijkheid die op Jean, het meisje van de continuïteit, werd geladen. Gregory Peck was een echte heer, en ik was er heel trots op dat ik door Brummie Benson, een RAF- figurant op de set, aan hem werd voorgesteld. Voor mij was de film het toonbeeld van moed op zijn best, en zoals een eerdere criticus al zei, een eenvoudig verhaal, zonder overdreven heldhaftigheid, een goede en geloofwaardige cast en een zeer plezierige, zij het wat voorspelbare afloop. Maar, NIET SCHULDIG... Het is jammer dat meer films van tegenwoordig niet hetzelfde patroon kunnen volgen. Al met al een heel goed voorbeeld van de Koninklijke Luchtmacht op zijn nederigst, en een pluim voor de J.Arthur Rank-studio's voor de productie ervan.

text_en: I suppose the reason why I loved the film so much was that I was actually watching the film being made in Sigaria in Ceylon (Now Sri Lanka). I was part of an RAF Police team from RAF Columbo called to investigate the theft of some property from the set of the film. The visit also gave me the opportunity to actually have breakfast with Grgory Peck before the days shooting. I was astounded by the amount of detail that went into the making of the film, and the amount of responsibility put upon Jean, the continuity girl. Gregory Peck was a perfect gentleman, and I was so proud to actually be introduced to him by Brummie Benson, an RAF extra on the film set. To me, the film depicted courage at it's best, and as said by a previous critic , a simple story, with no over blown heroics,a good and believable cast, and a most enjoyable though somewhat predictable conclusion. But, NO bad language..... It's a pity more films of today cannot follow the same pattern. In all a very good example of the Royal Air Force at it's humble best, and a credit to the J.Arthur Rank Studios for its production


text:
Ik heb deze film al vele, vele jaren op mijn 10-beste-lijst staan.
Dit verhaal over het genezen van verlies door liefde is enorm krachtig. Het is prachtig gefotografeerd; het lijkt veel meer op een kunstfilm dan op Hollywood. De richting is stevig en het tempo bijna perfect. Peck speelt zijn rol te midden van een veld van karakteracteurs die scènes stelen. Zijn optreden geeft ons een aanwijzing over hoe hij op het toneel was. Zijn knappe uiterlijk leidt je niet af; hij is volkomen overtuigend als piloot die de liefde van zijn leven heeft verloren en het niet meer kan schelen of hij leeft of doodgaat. In het eerste deel van de film is zijn personage geen beste kerel, en het is geloofwaardig. Moeilijk als je op Gregory Peck lijkt.
Liefde overwint natuurlijk alles. Het verhaal draait om zijn liefde voor een vrouw. Maar naarmate de film vordert, komen we erachter dat hij ook van zijn bemanning houdt, zelfs van 'de ouwe Blore'. De jonge navigator aanbidt hem en de bewondering wordt op volle sterkte beantwoord. Hun relatie is een sleutelelement in het verhaal, even belangrijk als de romance tussen Peck en het Birmese meisje.
Dit is een van die zeldzame films waarin mannen openlijk van elkaar houden <0xE2><0x80><0x93> niet in de homoseksuele betekenis <0xE2><0x80><0x93> in de menselijke betekenis. Het is een liefde die gebaseerd is op respect. Dit is iets wat in bijna alle heteroseksuele films ontbreekt. Het schijnt niet in staat te zijn onderscheid te maken tussen seks, aantrekkingskracht, genegenheid en liefde. Het loopt allemaal door elkaar heen en homofobie smoort alle positieve emoties tussen mannen die niet met een of andere sport te maken hebben. De oorlog lijkt deze gevoelens kennelijk ook op te wekken, maar het komt zelden voor dat een film mannelijke genegenheid toont, behalve als grap. Het is maar één aspect van deze film, maar een dat niet over het hoofd mag worden gezien.
Ik kan alleen maar hopen dat deze film wordt herontdekt en wordt erkend als de mooie, mooie film die hij is.

text_en:
I've had this movie on my 10 Best List for many, many years.

This story of healing from loss through love is immensely powerful. It's exquisitely photographed; it looks much more art film than Hollywood. The direction is solid, and the pacing near perfect. Peck holds his own among a field of scene-stealing character actors. His performance gives us a clue as to what he was like on the stage. His good looks don't distract you; he's utterly convincing as a pilot who's lost the love of his life and no longer cares whether he lives or dies. In the first part of the movie his character is not a good guy, and it's believable. Hard to do when you look like Gregory Peck.

Love conquers all, of course. The story turns on his love for a woman. But, as the movie progresses, we find that he loves his crew too, even "old Blore." The young navigator worships him, and the admiration is returned full force. Their relationship is a key element of the story, as important as the romance between Peck and the Burmese girl.

This is one of those rare movies where men openly love each other--not in a gay sense--in a human sense. It's a love based on respect. This is something missing from almost all heterosexual movies. Probably because most men don't seem to be able to easily distinguish between sex, attraction, affection, and love. It all gets mixed up together, and homophobia damps down any positive emotions between men that isn't associated with some sport. Wartime seems to provoke these feelings too, evidently, but it's rare for a picture to show manly affection, except as a joke. It's just one aspect of this film, but one that shouldn't be overlooked.

I can only hope this movie gets rediscovered and recognized for the fine, fine film that it is.


text: Een potpourri van een film die op een intelligente manier gemaakt is door regisseur Robert Parrish. Voor sommigen lijkt het misschien onverdraaglijk traag & gebrek aan tempo, maar voor anderen zoals ik doet de film iets wat bijna alle films uit de jaren vijftig, en zelfs nu nog velen, niet eens proberen te bereiken, en dat is de tijd nemen om de hoofdpersonen tot in de kleinste details te onderzoeken. Dat gebeurt niet via lange dialogen, maar via on-gezegde. In het bijzonder ontwikkelen Peck en de verbazingwekkend mooie en getalenteerde Win Man Dan als 'Anna' hun relatie in de film op de subtielste en fijnste manier die je je kunt voorstellen. Ik kan geen verdere informatie vinden over Win Man Tan, maar haar vertolking in dit fragment is deels betoverend en deels fascinerend. We begrijpen volledig hoe Pecks psychiatrische problemen uiteindelijk oplossen als hij perspectief begint te vinden dankzij zijn liefde voor 'Anna'. Deze film is niet verbijsterend en ook niet het beste stuk van de cinema dat je ooit zult zien, maar hij is voortreffelijk geacteerd, prachtig gecast, spaarzaam geschreven, handig geregisseerd en verdient het om bekeken te worden door iedereen die van cinema houdt. Aanbevolen, want wat we tegenwoordig in onze bioscopen zien, heeft veel te leren van films als deze.

text_en: A pot-boiler of a Film that is intelligently crafted by Director Robert Parrish. To some it may seem intolerably slow & lacking pace, but to others like myself the Film does something that nearly all Films in the Fifties and indeed many now do not even attempt to achieve, and that is take the time to investigate the main characters in depth and in detail. This is done not via long tracts of dialogue, but via the un-said. In particular Peck and the astonishingly beautiful and talented Win Man Than as 'Anna' develop their relationship in the Film in the subtlest and most delicate of manners. I can find no further information on Win Man Tan, but her performance in this period piece, is one part enchanting, one part mesmerising. We understand fully how Peck's psychiatric problems eventually dissolve as hie begins to find perspective courtesy of love for 'Anna'. This Film is not staggering nor the best piece of Cinema you will ever see, but it is superbly acted, wonderfully cast, sparingly written, adroitly directed, and deserves to be watched by anyone who has a love of Cinema. Recommended, because what we see at our Cinemas today has MUCH to learn from Movie making such as this.


text: De Paarse Vlakte is een winnaar, een fraai opgezet drama uit de Tweede Wereldoorlog dat zich afspeelt in Birma, waar de Japanners nooit worden gezien: de vijand is het vijandige landschap en de herinneringen die de held verlammen. De beschadigde piloot van Gregory Peck lijdt nog steeds aan een ernstige vorm van O'Clock High na de dood van zijn vrouw tijdens een luchtaanval tijdens hun huwelijksnacht, tot hij voor het Birmese meisje Win Min Tan valt. (Omdat het nu 1954 is, delen ze misschien een interraciale romance, maar ze kussen elkaar nooit.) Natuurlijk wordt hij, zodra hij een reden voor zijn bestaan heeft gevonden, achter de vijandelijke linies neergeschoten en moet hij met niet één, maar twee invalide kameraden terugkeren. Het is weliswaar geen groots complot, maar het is wel zo.' Dankzij de aanwijzingen van Robert Parrish heeft ze het heel goed gedaan, en die aanwijzingen zijn verrassend krachtig, direct en fantasievol als ze nodig zijn, maar ze weet ook wanneer ze onopvallend moet zijn. En het was een geweldige laatste kans.

text_en: The Purple Plain is a winner, a handsomely mounted WW2 drama set in Burma where the Japanese are never seen: the enemy is the hostile landscape and the memories that cripple its hero. Gregory Peck's damaged pilot is still suffering from a bad case of 12 O'Clock High after the death of his wife in an air raid on their wedding night until he falls for Burmese girl Win Min Tan. (This being 1954, they may share an inter-racial romance, but they never actually kiss.) Naturally, as soon as he rediscovers a reason for living he's shot down behind enemy lines and has to make it back with not one but two crippled comrades. It's not much of a plot, true, but it's handled extremely well thanks to Robert Parrish's direction, which is surprisingly strong, direct and imaginative when called for, but still knows when to be unobtrusive as well. Great last shot too.


text:
De Purple Plain is een Britse oorlogsfilm, wat betekent dat hij nogal onderkoeld is in vergelijking met zijn Amerikaanse tegenhangers. Er is geen groot budget aan te pas gekomen en dat betekent weinig spektakel, en om de waarheid te zeggen zijn de special effects van een RAF-jager-bommenwerper die wordt aangevallen door Japans luchtafweergeschut niet erg overtuigend. Er zitten ook een paar stoere knapen met op elkaar geklemde lippen in.
Maar ik moet de film wel prijzen omdat hij een of ander psychologisch aspect aan het verhaal toevoegt. De film draait om de Canadese RAF-piloot squadronleider Bill Forrester, die een verbazingwekkend complex personage is voor dit soort film. Forrester is een man die weet wat verdriet is en het dreigt hem te verscheuren. Maar de complexiteiten en kenmerken van Forrester worden al snel naar de achtergrond gedrongen als het verhaal zich concentreert op de avonturen van de held die achter de vijandelijke linies probeert te ontsnappen.
De Pulp Leg is een film die de tand des tijds goed heeft doorstaan. Toen hij halverwege de jaren vijftig werd uitgebracht kon het publiek (vooral degenen die een vliegtuig bemanden of in het Verre Oosten vochten) er ongetwijfeld meer mee, maar nu lijkt hij een beetje cliché geworden. Maar zoals ik al zei, hij probeert een karakterstudie te zijn in plaats van een rechtstreekse oorlogsfilm en hij bevat enkele effectieve momenten.

text_en:
THE PURPLE PLAIN is a British war film which means it`s rather understated when compared to its American counterparts . There`s not a massive budget involved which means little in the way of spectacle and if truth be told the special effects involving a RAF fighter-bomber coming under attack from Japanese flak is somewhat unconvincing . It also contains a few too many stiff upper lipped chaps

I do give credit to the movie for bringing some type of psycological thought to the story though . The movie revolves around Canadian RAF pilot Squadron Leader Bill Forrester who is a suprisingly complex character for this type of movie . Forrester is a man who knows what grief is and it threatens to tear him apart . However the complexities and characteristics of Forrester soon become pushed into the background as the story concentrates on the adventure antics of the hero trying to escape from behind enemy lines

THE PURPLE PLAIN isn`t a movie that`s dated well . No doubt when it was released in the mid 1950s audiences ( Especially those who crewed an aircraft or fought in the Far East ) could relate to it more but it seems slightly cliched now . But like I said it does try to be a character study instead of a straight forward war movie and it does contain some effective moments


text:
De op twee na beste film van Peck. De bijrollen zorgden voor de spanning en de strijd. De verhaallijn is gemakkelijk te volgen. De beslissingen die tijdens de film worden genomen, zijn voorspelbaar, maar het besef dat het een strijd op leven en dood is, overweldigt de voorspelbaarheid.

<0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>

text_en: Peck's third best movie. The supporting actors did flesh out the tension and struggle. The story line can be easily followed. The decisions made during the movie are predictable, but the realization that it is life and death struggle overwhelms the predictability.


text: Dit is een vreemde film en dat bedoel ik niet negatief. Maar al te vaak lijken films onlogisch en voorspelbaar, hoewel deze film uitblinkt in het feit dat hij anders is en Gregory Peck in een heel ongewone rol plaatst: die van piloot van een bommenwerper die tijdens de Tweede Wereldoorlog voor het Britse Rijk vecht. Hoewel ik van de film hield omdat er mooie luchtopnamen van de De Havilland Mosquito (het vliegtuig) in zaten, was het niet echt een film over luchtgevechten en bombardementsmissies, maar een karakterstudie van Peck terwijl hij probeert te overleven en zijn gewonde kameraad in leven te houden. Soms worden er flashbacks in de film gebruikt, maar over het algemeen is het een rechttoe rechtaan drama over hoe het neerstorten van zijn vliegtuig hem raakt en hem ertoe brengt zijn leven te heroverwegen.<br />Anders en een film die deze geweldige acteur in staat stelt zijn acteerspieren te gebruiken.

text_en:
This is an odd film and I don't mean this in a negative way. All too often, films seem derivative and predictable, though this film excels in being different and placing Gregory Peck in a very unusual role--that of a fighter-bomber pilot fighting for the British Empire during WWII. While I loved the film because it featured nice aerial shots of the De Havilland Mosquito (the plane), it was not really a film about dogfights and bombing missions but was instead a character study of Peck as he tries to survive and keep his injured comrade alive. At times the film uses some flashbacks, but generally it is a straight drama about how the crash of his plane impacts him and gets him to reassess his life.

Different and a film that allows this wonderful actor to exert his acting muscles.


text:
Ik had tot voor kort nog nooit van deze film gehoord. Ik ben een fan van WW2 en ik heb altijd van de films van Gregory Peck gehouden, dus ik dacht: wat kan mij het ook schelen.
Peck speelt een emotioneel beschadigde Canadese piloot die in 1922 in Birma met Britse piloten vliegt. Het lijkt erop dat de vliegtuigen die ze vliegen van de Australische luchtmacht zijn, maar dat weet ik niet zeker.
Zoals andere recensenten hebben gezegd, ontmoet hij een aardig Birmees meisje en begint hij weer emotioneel te worden. Helaas wordt hij in de wildernis neergehaald met een gewonde man en een derde niet-meewerkende officier.
Het verhaal is een beetje voorspelbaar, maar de aantallen zijn zeker. Ik heb het gevoel dat de film relatief goed is geworden, hoewel dat te danken is aan de grotendeels uitstekende karakteriseringen van de acteurs en de schrijver. De special effects in deze tweeënvijftig jaar oude film voldoen natuurlijk niet aan de huidige maatstaven, maar ik vond ze redelijk goed.
De film is prachtig gefotografeerd en de locatiefoto's zijn vaak adembenemend.
Mijn enige klachten zijn van ondergeschikt belang, het soort dat ervoor heeft gezorgd dat de film in mijn boeken geen 10 heeft gekregen. De officier die bij het neerstorten gewond is geraakt, ligt daar als een idioot te schreeuwen tot zijn metgezellen zand over hem heen gooien om de vlammen te doven. Hij heeft de landing en de val overleefd, maar zonder de rol zal hij daar niet veel aan hebben. Bovendien verhinderden de bloederige/make-up-normen van die tijd dat de filmmakers iets echt afschuwelijks lieten zien, dus zijn verwondingen leken tamelijk onbeduidend. Volgens het script moest een van de drie uitgeschakeld worden, en het had/had iets beters kunnen/moeten opleveren, zoals 2 gebroken benen.
Het personage Bloor is een beetje te eendimensionaal, en het conflict tussen hem en Forrester is veel te groot. Er had zeker een subtieler, toenemend meningsverschil kunnen ontstaan.
Kleine vergissingen die niemand met een beetje verstand zou hebben gemaakt als ze echt waren: nadat Bloor sterft, laat Forrester zijn hoed daar achter. Terwijl ik ernaar keek, zei ik tegen mezelf: 'Pak die hoed.'
Als Forrester de navigator alleen laat marcheren, zet hij hem niet onder een afdak zodat hij schaduw heeft als de zon opkomt. Bovendien neemt hij maar één lege veldfles mee op zijn zoektocht naar water.
Aan de positieve kant waren er een paar leuke details die ik erg goed vond. Ik genoot echt van de interactie tussen Forrester en Ana. Ik vond het goed gespeeld, geschreven en gefilmd.
Ik vond ook de foto van Bloors vrouw en gezin heel ontroerend. Voordat hij stierf, keek hij voor het laatst naar deze foto van zijn vrouw, die, zoals ons eerder is verteld, de liefde van zijn leven is. Als we het publiek eindelijk de foto zien, is ze...' Voor mij versterkte dat het realisme van Bloors karakter en de onontkoombaarheid van zijn dood.
En ten slotte had de film uitstekende productiewaarden, goede vliegtuigbeelden en locatiefoto's.
Controleer het!

text_en:
I hadn't even heard of this movie until recently. I'm an aviation/WW2 fan, and I've always enjoyed Gregory Peck's films, so I figured what the heck.

Peck plays an emotionally scarred Canadian pilot flying with Commonwealth pilots in Burma in WW2. It looks like the planes they fly are done in Australian Air Force Markings, but I'm not certain on that count.

As other reviewers have stated, he meets a nice Burmese girl, and begins to come back emotionally. Unfortunately, he's downed in the wilderness with and injured man and a third uncooperative officer.

The story is somewhat predictable, and by the numbers for sure. I feel that it has aged relatively well though due to the largely excellent characterizations created by the actors and author. Of course, the special effects in this 52 year old film aren't up to today's standards, but I found them passable.

The film is beautifully shot and the location photography often breathtaking.

My only gripes are minor, the kind of thing that prevented the film from being a 10 in my books.: The officer who is burned in the crash lies there like an idiot, screaming until his companions throw sand on him to put out the flames. He had the stop and drop, but neither will do any good without the roll. Plus, the gore/makeup standards of the day prevented the filmmakers from showing anything truly horrific, so his injuries seemed pretty minor. The script required one of the three to be incapacitated, and the could have/should have come up with something better, like 2 broken legs.

The character of Bloor is a little too one dimensional, and the conflict between him and Forrester is much too on the nose. Surely a more subtle rising disagreement could have been created.

Minor mistakes that no person in his right mind would have made if it were real: After Bloor dies, Forrester leaves his hat there. As I watched it, I was saying to myself: "Grab that hat".

When Forrester leaves the navigator to march on by himself, he doesn't move him under shelter so that he'll have shade when the sun comes up. Plus he takes only one empty canteen with him on his quest for water.

On the plus side, there were some nice touches that I found very good. I really enjoyed the interaction between Forrester and Ana. I thought it was well acted, written and filmed.

I also found the picture of Bloor's wife and family very touching. Before dying, the last thing he did was look at this picture of his wife, whom we are previously informed is the love of his life. When we the audience finally see the picture, she's an average to homely looking woman. For me that greatly enhanced the realism of Bloor's character and the finality of his death.

And finally, the movie had excellent production values, good plane footage and dirt under the nails location photography.

Check it out!


text:
In _The Purple Plain_ werd Gregory Peck de laatste op een lange lijst van Amerikaanse sterren die Canadees speelden om een natuurlijke indruk te maken in een Britse productie. In elk geval probeerde Peck niet met een Engels accent te praten, zoals in _The Paradine Case_, waarin hij in de loop van de film af en toe een Engels accent aannam.
_The Purple Plain_ speelt in het China-Burma-India-theater van de Tweede Wereldoorlog en Peck is piloot bij de RAF. Hij is een man die roekeloze risico's neemt op missies omdat hij niets meer heeft om voor te leven, omdat zijn vrouw tijdens de Blitzkrieg in Londen is omgekomen. Maar een vriend van de dokter, Bernard Lee, besluit dat wat Peck nodig heeft, een nieuwe vrouw en een nieuw doel in zijn leven is. Hij stelt hem voor aan de zendelinge Brenda DaBanzie en ook aan een beeldschone halfbloed, gespeeld door Win Min Dan, in haar enige film. Als The Purple Plain een overduidelijke zwakte heeft, dan is zij het. Ze is mooi, maar ze kan niet acteren.
Peck mag dan een nieuwe kijk op het leven hebben en een reden om te leven, maar dat feit ontgaat Maurice Denham, zijn bedgenoot en copiloot, volkomen. Op een routinemissie stort Peck, Denham, met de nieuwe navigator Lyndon Brook, neer in de jungle van Birma. Zullen ze het allemaal overleven als Pecks leiderschap op de proef wordt gesteld? Als de jungle je bekend voorkomt, dan is The Purple Plain opgenomen in Sri Lanka, Ceylon in die tijd <0xE2><0x80><0x93> en dat was maar voor korte tijd <0xE2><0x80><0x93> een van de populairste filmlocaties. Rond dezelfde tijd werd hier de Elephant Walk opgenomen en later op de beroemde Brug over de rivier de Kwai. De Purple Plain is prachtig gefotografeerd in die jungle.
The Purple Plain is niet zo goed als de Brug over de rivier de Kwai, maar zeker veel beter dan de Elephant Walk. Peck levert een uitstekende prestatie en krijgt hulp van de rest van de cast, met uitzondering van zijn hoofdrolspeelster. De volgende keer dat de film wordt uitgezonden, is het de moeite waard om ernaar te kijken.

text_en:
In The Purple Plain Gregory Peck became the latest in a long list of American stars playing Canadians in order to appear natural in a British production. At least Peck did not attempt an English accent as he did in The Paradine Case where he drifted in and out of one during the course of the film.

The Purple Plain is set in the China-Burma-India Theater of World War II and Peck is a pilot with the RAF. He's a man who takes reckless chances on missions because he's got nothing to live for, his wife having been killed in the blitz in wartime London.

But a doctor friend, Bernard Lee, decides what Peck needs is a new woman and a new purpose in life. He introduces him to missionary Brenda DaBanzie and also to a lovely Eurasian played by Win Min Than in her one and only film. If The Purple Plain has a glaring weakness it's her, she's beautiful, but can't act.

Peck may have a new outlook on life and a reason to live, but that fact is lost on Maurice Denham his bunkmate and copilot. On a routine mission, Peck, Denham, with new navigator Lyndon Brook crash in the Burmese jungle. Will they all survive as Peck's leadership is put to the test?

If the jungle looks familiar, The Purple Plain was shot in Sri Lanka, Ceylon at the time which was for a brief period, a most popular place for film locations. Around the same time Elephant Walk was done here and later on the acclaimed Bridge on the River Kwai. The Purple Plain is beautifully photographed in that jungle.

The Purple Plain is not as good as The Bridge on the River Kwai, it certainly is much better than Elephant Walk. Peck delivers a stalwart performance and gets able assistance from the rest of the cast with the exception of his leading lady. It's worth a look the next time it is broadcast.


text:
Purple Plain is een obscure film op Pecks lange lijst van bioscoopuitvoeringen. Ik weet niet of deze Britse productie veel publiciteit heeft gekregen of in de Verenigde Staten is uitgebracht, ondanks Pecks beroemdheid als filmster. Helaas is het nooit op de televisie vertoond, wat jammer is, want dit verhaal van vernieuwing en overleving is ongewoon en aangrijpend, ondanks de obscuriteit.
De film begint in de Birmese jungle tijdens de Tweede Wereldoorlog. Peck is een uitgeputte soldaat die op het punt staat in te storten. Hij staat op het punt te worden opgelucht vanwege zijn grillige gedrag, terwijl hij de hele tijd terugdenkt aan de dood van zijn vrouw tijdens een luchtaanval in Londen. Het zijn goed geacteerde scènes die ons medeleven opwekken met zijn verlies. '... zijn kameraden in gevaar brengen met roekeloze manoeuvres, omdat het verlies zijn levenswil heeft ondermijnd. We worden dus heen en weer geslingerd tussen sympathie en bezorgdheid, net als de dokter van het vliegveld (Bernard Lee).
'
In een interessante zet overtuigt Lee Peck van zijn angsten door hem weer in contact te brengen met een missionarisgemeenschap in de buurt. Daar vindt Peck de vitale menselijke relaties die zo belangrijk zijn voor zijn strijd tegen de dood. Als gevolg daarvan krijgt zijn leven een nieuwe betekenis en een nieuw doel als hij zich weer bij een menselijke gemeenschap voegt waar zulke levensbevestigende bevestigingen kunnen ontstaan. Over het geheel genomen zijn dit goed doordachte scènes, vooral de chaos na de Japanse luchtaanval. 's Oorlogsvlieger vindt een nieuwe rol om te helpen bij het verbinden van overlevenden. Hier ligt de basisboodschap van de film en het is een belangrijke en humane boodschap, die op een vrij subtiele manier wordt overgebracht, hoewel de ommekeer sneller plaatsvindt dan ik had gewild.
Niettemin is het interessant dat het script de gebruikelijke officieel gesanctioneerde hoofddokterstherapie vermijdt. Het valt op dat Peck niet naar een psychiater van de luchtmacht wordt gestuurd, noch naar een therapiegroep voor borstontbloten, noch dat zijn verleden op freudiaanse wijze wordt ontraadseld. Natuurlijk blijft de gelukkige oplossing hier een 'film'-oplossing waarbij - zoals we allemaal weten - alles op magische wijze kan gebeuren. Maar voor een oorlogsfilm is de simpele bevestiging dat geestelijke gezondheid voortkomt uit het onderhouden van sociale betrekkingen en niet uit een door de overheid gesanctioneerde moord niet minder suggestief vanwege de oorsprong ervan.
De rest van de film is een overlevingstocht door de wildernis van Zuidoost-Azië. Het is een goed gefilmde en aangrijpende strijd tegen een grimmig landschap, waar de overlevenden van de crash moeten kiezen tussen blijven waar ze zijn of er tegen een enorme overmacht vandoor gaan. Maar het belangrijkste is dat het Pecks kans is om zijn menselijkheid te herwinnen door de overmacht het hoofd te bieden, niet alleen voor zijn eigen leven, maar ook voor dat van zijn twee kameraden. De laatste scène van de film had niet beter bedacht kunnen worden. Woorden zijn niet nodig. Over het geheel genomen is dit een subtiele en goed doordachte anti-oorlogsfilm, niet minder effectief omdat het om het lot van één man gaat in plaats van duizenden. Jammer dat de humane boodschap over het algemeen onzichtbaar blijft.

text_en:
Purple Plain is an obscure film in Peck's long list of movie credits. I don't know if this British production got much publicity or release stateside, despite Peck's movie star celebrity. Unfortunately, it's never been a TV regular, which is too bad because this tale of renewal and survival is an unusual and gripping one, in spite of the obscurity.

The film opens in the Burmese jungle during WWII. Peck is a battle fatigued flyer on the ragged edge of breakdown. He's about to be relieved because of erratic behavior, all the while he's flashing back on his wife's death in a London air-raid. These are well-done scenes causing us to sympathize with his loss. Nonetheless, he's jeopardizing his comrades with reckless manuevers because the loss has undermined his will-to-live. Thus, we're torn between sympathy and concern, just like the flight station doctor (Bernard Lee).

In an interesting move, Lee overcomes Peck's agonies by reconnecting him socially, in this case with a nearby missionary community. There Peck finds the vital human relationships so importantly missing from his death-dealing combat duties. As a result, his life takes on new meaning and purpose as a result of rejoining a human community where such life-giving affirmations can emerge. On the whole these are well-done scenes, especially the chaos from the Japanese air attack. In the midst of the carnage, Peck's combat flyer finds a new role in helping to bandage up survivors. Herein lies the movie's basic message and it's an important and humane one, conveyed in fairly subtle fashion, though the turn-around occurs more quickly than I would have liked.

Nonetheless, it's interesting that the script avoids the usual officially sanctioned head-doctor therapies. Note that Peck is not sent to be counseled by an air force psychiatrist, nor to join a chest-baring therapy group, nor to have his past puzzled together Freudian style. Of course, the happy solution here remains a "movie" solution where-- as we all know-- anything can be made to magically happen. Still, for a war-movie setting, the simple affirmation that mental health lies through nurturing social relations and not through government sanctioned killing remains no less suggestive because of its movie origins.

The remainder of the film amounts to a survival trek through the wilds of southeast Asia. It's a well-filmed and harrowing struggle against a forbidding landscape where the crash survivors must decide between staying put or hiking out against great odds. But most importantly, it's Peck's chance to regain his humanity by facing up to the odds, not just for his own survival, but for his two comrades as well. The movie's final scene could not have been better conceived. Indeed, no words are necessary. On the whole, this is a subtly and well thought out anti-war film, no less effective because it concerns the fate of one man rather than thousands.Too bad that its humane message remains so generally unseen.


text:
Dit is een goede oorlogsfilm, in die zin dat we de vijand nooit te zien krijgen. De bezetting is klein, maar effectief. Een paar kleine puntjes knaagden een beetje <0xE2><0x80><0x93> zoals Marlonius al zei, had Peck Blores hoed echt moeten oprapen voor zijn heldhaftige tocht met de gewonde navigator; al vroeg in de film werd ons duidelijk gemaakt hoe extreem heet het klimaat was, en dat de tunieken van de mannen doordrenkt waren van het zweet. En na de botsing kreeg Peck al snel een paar indrukwekkende borstelharen, die vervolgens bijna helemaal verdwenen.
SPOILER: We zagen dat Peck besefte dat hij water had gevonden, waarna er onmiddellijk werd overgeschakeld naar het vliegveld, waar de commandant uitlegde wat er daarna gebeurde. Het was bijna alsof de makers van de film beseften dat ze door hun tijd en geld heen raakten en besloten een paar scènes weg te laten.
Maar dit alles bij elkaar is het een overtuigende productie die een tamelijk lage rang in de ranglijst van oorlogsfilms (laten we zeggen in de tweede kwartalen) verdient.

text_en:
This is a good war film, unusual in that we never get to see the enemy. The cast is small but effective. A couple of minor points grated a little - as Marlonius has already mentioned, Peck really should have picked up Blore's hat for his heroic trek with the injured navigator; early on in the film it was made clear to us how extremely hot the climate was, with the men's tunics soaked in sweat. And after the crash Peck quickly sprouted some impressive bristles, which then all but disappeared.

SPOILER: We saw Peck realising he had found water, then there was an immediate switch back to the airfield where the CO explained what happened next.It was almost as if the makers of the film had realised they were running out of time or money and decided to omit a few scenes.

But all in all this is a convincing production that merits a highish ranking among war films (say in the second quartile).


text:
Een mooie film over een piloot die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Birma vocht voor zijn zelfmoordterrorist. De Gregory Peck-figuur verliest zijn bruid tijdens de Duitse bombardementen op Londen, moet een doel in zijn leven vinden. Dat zal hij snel vinden, want er is veel behoefte aan bekwame mannen, niet alleen op het gebied van heldendaden, maar ook aan knappe meisjes - zelfs in de jungle van Birma.
De thema's van plicht, moed, doelgerichtheid, vasthoudendheid en verlossing zitten diep, en er zit genoeg patriottisme en geloof in om elke goddeloze liberaal in het publiek in elkaar te laten krimpen als Dracula tegenover een crucifix. De locaties in Birma voegen veel toe, net als de hoge productienormen. 50 jaar geleden konden ze goede films maken - in tegenstelling tot tegenwoordig. '
Deze film heeft echte helden. De tegenwoordig met cocaïne doordrenkte filmindustrie kent alleen Superhelden in de stijl van stripboeken, die met het wapen van de computeranimatie hun fictieve vijanden bestrijden. Ze bieden de jongere generatie niets anders dan inspiratie om de PlayStation aan te zetten. Moreel bankroet voor het Bevis- en Butthead-publiek; volwassenen (12 en ouder) zijn het vergeten publiek.

Gregory Peck maakte een heleboel uitstekende films voordat hij die vreselijke (maar met een Oscar winnende) rol van Aticus Finch kreeg. _The Purple Plain_ is een mooi voorbeeld van zijn acteerprestaties en zijn sterrenstatus. Helaas ging Peck in de laatste jaren van zijn carrière gewoon voor de bijl.
Niet alleen waren de films in 1954 beter, maar je kon er ook beter naar kijken. Ik zag The Purple Plain in het Loews Capitol Theatre <0xE2><0x80><0x93> het meest luxueuze theater dat ooit in Washington, D.C., heeft bestaan. Met zijn reusachtige scherm (het grootste ooit), zijn stereo-installatie en zijn 3645 zitplaatsen was het een sfeer die de keizer van China groen van jaloezie zou maken.

text_en:
A fine movie about a suicide-minded pilot fighting in Burma during World War II. The Gregory Peck character lost his bride during the German bombing of London, needs to find a purpose for living. He'll soon find it, as there's much need for able men not only in the hero department but also pretty girls need attention -- even in the Burma jungle.

The themes of duty, courage, purpose, tenacity and redemption ride deep, and there's enough patriotism and faith to make any godless liberals in the audience cringe like Dracula facing a Crucifix. The Burma locations add a lot, as do the high production standards. They knew how to make good movies 50 years ago -- unlike today.

This film has real heroes. Today's cocaine-soaked film industry only knows about comic book-style Super Heroes, who fight make-believe enemies using only the weapon of computer animation. They offer nothing to the younger generation save for inspiration fire up the PlayStation. Moral bankruptcy for the Bevis and Butthead audience; grown-ups (12 and older) are the forgotten audience.

Gregory Peck made lots of excellent films prior to his dreadful (but Oscar winning) role of Aticus Finch. The Purple Plain is a fine example of his acting and star quality. Sadly, Peck just went to the dogs the last years of his career.

Not only were movies better in 1954, but watching them was better. I saw The Purple Plain at Loew's Capitol Theatre -- the most deluxe theater that ever existed in Washington, DC. With its giant screen (largest ever), stereo sound and 3645 seats, you could sit in an atmosphere that would make the Emperor of China green with envy.


text: Het is een goede imitatie van Hemingway met Gregory Peck, die zijn neurotische piloot van 12.00 uur HIGH een reprimande geeft, maar in een grotendeels Britse productie; de andere Amerikaan die erbij betrokken is, is Robert Parrish, die het vliegtuig keurig bestuurde. Peck, die in de Blitzkrieg over de dood van zijn vrouw piekert, vindt iets om voor te leven in een jonge Birmaanse schoonheid. Dan loopt een routinevlucht mis en landt hij op Japans grondgebied, met twee mannen die hij moet redden. Geoffrey Unsworth levert meeslepende technicolorbeelden die passen bij de schilderachtige actieeffecten, die op dat moment zo anders zijn dan de norm in Hollywood. En Bernard Lee, Maurice Denham, Lyndon Brook en een prachtige Win Min Dan in haar enige filmoptreden geven solide steun. Als Schotse missionaris is Brenda De Banzie over de top, maar de film heeft het beetje ingestudeerde geestdrift nodig dat zij verschaft.

text_en: Well made faux-Hemingway with Gregory Peck reprising his neurotic pilot from 12 O'CLOCK HIGH, but in a mostly British production; the other American involved is Robert Parrish who smartly helmed. Brooding over his wife's death in the blitz, Peck finds something to live for in a young Burmese beauty. Then a routine flight goes awry and he lands in Japanese territory with two men to save. Geoffrey Unsworth provides riveting Technicolor images to go with the painterly action effects work, wonderfully different than the Hollywood norm at the time. And there's solid support from Bernard Lee, Maurice Denham, Lyndon Brook and a beauteous Win Min Than in her one & only film appearance. As a Scottish missionary Brenda De Banzie is over the top, but the film needs the bit of applied zest she provides.


text: Het is echt een geweldige film het is alleen jammer dat de film niet veel publiciteit heeft gekregen, ik heb de film voor het eerst gezien op de late-avond-tv toen ik niet kon slapen. Ik dacht bijna dat het echt was (een fractie van een seconde natuurlijk) en het feit dat het jaar 2005 net om de hoek ligt, dat ze nog steeds geen bemande ruimtevlucht hebben of een vrouwelijke president. Maar 2010 is net om de hoek dus misschien dan. De Biographies of the Crew waren uitstekend en Ms. Woodard As an News Network Anchor toont echt haar capaciteiten als actrice. De films die voor mij eindigden waren nogal mysterieus en enigszins schokkend gebaseerd op onze politiek correcte tv-nieuwscast. Als je van _Special Report: Journey to Mars_ houdt, kijk dan ook eens naar _Special Bulletin_, een film waarin een terrorist een Tugboat overneemt tijdens een arbeidersstaking. Deze film heeft een paar leuke verrassingen.

text_en: It really is a great movie its to bad the Film Did not get a lot of publicity, I first viewed the movie on late night cable when I Could not sleep. I almost thought it was real(for a split second of course)and the fact that the year 2005 is Just around the corner, theirs still no manned space flight or a women president,But 2010 is right around the bend so maybe then. The Biographies of the Crew were excellent and Ms. Woodard As a news Network Anchor really shows her range as an Actress. The films ending to me was quite mysterious and somewhat shocking based on our politically correct TV News Cast. If you like Special Report: Journey to Mars, you might also view Special Bulletin a movie based a terrorist take over of a Tugboat during a workers strike. This film has some nice surprises to.