text:
Randolph Scott heeft een heleboel westerns gemaakt en je kon er bijna altijd van op aan dat ze goed geacteerd, intelligent geschreven en een beetje beter dan het genre waren. Hoewel deze film zeker niet opvalt tussen al die andere films, is hij zeker goed en de moeite waard <0xE2><0x80><0x93> vooral als je net als ik een fan van Randolph Scott bent geworden.
Ik vond het leuk dat deze film niet ontkende dat Scott ouder werd. Hij speelt een sheriff met een snel wapen die beseft dat hij door de jaren heen veel vijanden heeft gemaakt door de wet te handhaven <0xE2><0x80><0x93> en zijn reflexen zijn niet meer zo goed als vroeger. Ik vond het prachtig hoe hij een dutje deed door zich op te sluiten in een van zijn achterkamertjes <0xE2><0x80><0x93> zodat niemand hem kon besluipen! Scott heeft te maken met een stel boze hufters die hem aan het begin van de film te grazen willen nemen. Ik vond vooral de scène met de kappersstoel prachtig <0xE2><0x80><0x93> ik was er niet echt verbaasd over, maar het werd goed aangepakt. Maar nu heeft hij met iets anders te maken <0xE2><0x80><0x93> een hebzuchtige en amorele gokker die vastbesloten is zich voor eens en voor altijd van de sheriff te ontdoen. Dus haalt hij er een huurmoordenaar bij die Scott al snel neerschiet. Dat is het enige echte probleem met de film. Het verwacht van ons dat we geloven dat een schutter die Scott haat hem van ongeveer vijf meter afstand neerschiet en dat de kogel op de een of andere manier Scotts hoofd schampt! Zelfs ik had dit shot kunnen maken, en ik ben geen revolverheld! Dus wordt er van je verwacht dat je dit gelooft en dat je deze plotlijn niet in twijfel trekt, zodat de rest van de film kan werken. Maar ik was in staat het ongeloof tijdelijk op te schorten en wat er daarna gebeurde, beviel me wel.
Het acteren en het schrijven zijn prima, en Scott heeft er baat bij dat hij in de film uitstekende steun krijgt. Het is een goed, ouderwets verhaal over een man die de kans van zijn leven krijgt <0xE2><0x80><0x93> een beetje zoals HIGH NOON of RIO BRAVO. Ik vond vooral de manier waarop het allemaal afliep goed. Interessant en de moeite van het bekijken waard, maar kijk ook eens naar de Scott-films die door Budd Boetticher zijn geregisseerd om zijn beste of zijn laatste film te zien, die door Sam Peckinpah is geregisseerd.

text_en:
Randolph Scott made a ton of Westerns and you could almost always rely on them to be well-acted, intelligently written and a bit better than the genre. While this film certainly doesn't stand out among these many films, it certainly is good and worthwhile--particularly if you've become a Randolph Scott fan like me.

I liked how this film didn't deny that Scott was getting older. He plays a sheriff with a fast gun who realizes that he's made a lot of enemies by enforcing the law over the years--and his reflexes aren't exactly as good as they used to be. I loved how he took a nap by locking himself in one of his back jail cells--so that no one could sneak up on him! Scott deals with a couple angry jerks looking to take him down near the beginning of the film. I particularly loved the barber's chair scene--I wasn't too surprised by it but it was handled well. However, now he has something different to deal with--a greedy and amoral gambler who is determined to get rid of the sheriff once and for all. So, he brings in a hired gun who soon shoots Scott. Now this is the only real problem with the film. It expects us to believe that a gunman who hates Scott shoots him from about fifteen feet and the bullet somehow glances off Scott's head! Even I could have made this shot, and I'm no gunslinger! So you are expected to believe this and not question this plot line for the rest of the film to work. However, I was able to temporarily suspend disbelief and liked what happened next.

The acting and writing are fine and Scott is helped by having some excellent support in the film. It's a good old fashioned story about one man defying the odds--somewhat like HIGH NOON or RIO BRAVO. I especially liked how it all ended.

Memorable and worth seeing, though look for the Scott films directed by Budd Boetticher to see his best film or his final film that was directed by Sam Peckinpah.


text:
'Deze stad is als een geketend wild dier, Molly,' zegt maarschalk Calem Ware tegen zijn hospita terwijl ze zijn eieren met spek voor zijn ontbijt bakt. 'Ze vecht niet meteen terug. Ze ligt daar maar te grommen, wachtend op een kans om zich op je te storten.'
'Wees voorzichtig, Calem,' is Molly's nuttige advies.
Een Wetteloze Straat is het verhaal van Calem Ware (Randolph Scott) en zijn vastbeslotenheid om orde en recht naar Medicine Bend te brengen. Zonder dat Ware het weet, is er een groepering in de stad die vastbesloten is om alles wijd open te zetten. Er is geld bij betrokken - veel geld. Dat betekent dat er met Ware moet worden afgerekend. De zaak voor Ware wordt nog ingewikkelder door de komst van Tally Dickerson (Angela Lansbury), een zangeres die met haar groep gaat spelen in het nieuwe operagebouw van de stad. Negen jaar geleden waren de twee man en vrouw, en toen liet Tally hem in de steek. Ze zijn nog steeds getrouwd. 'Ik wist niet hoe het was voor een man om zijn brood te verdienen met zijn geweer,' zegt Tally tegen Caleb als ze elkaar weer ontmoeten, 'om als een levend doelwit over straat te lopen. Ik ging elke dag een beetje meer dood en ik ging's nachts nog meer dood.' Zelfs Lansbury kan niet veel met zulke zinnen.
De film zit zo vol met slechte tekst dat we er geen minuut in geloven. Het script zit vol met personages die elkaar vertellen wie ze zijn en wat hun motivatie is, in plaats van dit te demonstreren. Met regelmatige tussenpozen rent een uit ademnood geraakte mindere naar Caleb toe om aan te kondigen dat er weer een crisis op komst is. Godzijdank hebben we Scotts standvastigheid om in te geloven en de grijnzende smerigheid van John Emery, die een van de slechteriken speelt, om van te genieten. De tekst is zo slecht dat zelfs een goede actrice als Angela Lansbury klinkt als iemand uit een soapserie. We hebben Lansbury één keer zien zingen en dansen, maar ik zou zweren dat haar zingen een titel had, een vreemde beslissing.
Hoewel ik dacht dat de film misschien interessant zou zijn met het vreemde duo van een 57-jarige Randolph Scott en de 30-jarige Angela Lansbury, leek het koppelen me ongemakkelijk en onwaarschijnlijk. De bescheiden genoegens van de film zijn afkomstig van een handjevol ervaren karakteracteurs, zoals Wallace Ford, die een gedenkwaardige dood stierf in een stoomkamer in _Blood on the Sun_, Ruth Donnelly, altijd goed in veel films als het vaak opvliegende maar goedhartige moederlijke type, en natuurlijk Emery. Ik heb altijd bewondering gehad voor de manier waarop hij Ingrid Bergman in _Spillbound_ probeerde te versieren.

text_en:
"This town is like a wild animal in chains, Molly," says Marshal Calem Ware to his landlady while she fries his bacon and eggs for breakfast. "It doesn't fight back right away. It just lies there and snarls, waiting for a chance to pounce on you."

"Be careful, Calem," is Molly's helpful advice.

A Lawless Street is the story of Calem Ware (Randolph Scott) and his determination to bring law and order to Medicine Bend. Unknown to Ware, there is a faction in town determined to run things wide open. Money -- big money -- is involved. This means Ware has to be taken care of. A hired killer with a draw as fast as Calem's might be the answer. Complicating matters for Ware is the arrival of Tally Dickerson (Angela Lansbury), a music hall singer engaged to play with her troupe at the town's new opera house. Nine years ago the two were man and wife, then Tally left him. They're still married. "I didn't know what it was like for a man to make his living with his gun," Tally tells Caleb when they meet again, "walking the streets a living target. I died a little more each day and I died more at night." Even Lansbury can't do much with lines like that.

The movie is packed with such poor writing that we don't believe a minute of it. The script is full of characters who tell each who they are and what motivates them, instead of demonstrating this. At frequent intervals an out-of-breath minor character rushes up to Caleb to announce another crisis is at hand. Thank goodness we have Scott's steadfastness to believe in and the smiling sleaziness of John Emery, playing one of the bad guys, to enjoy. The writing is so poor it makes even a fine actress like Angela Lansbury sound like someone from a daytime soap opera. We have Lansbury singing and dancing once, but I'd swear her singing was dubbed, a strange decision.

Although I thought the movie might be interesting with the odd duo of a 57-year-old Randolph Scott with the 30-year-old Angela Lansbury, the pairing seemed uncomfortable and unlikely. The film's modest pleasures come from a handful of long-time character actors, such as Wallace Ford, who died a memorable death in a steam room in Blood on the Sun, Ruth Donnelly, always good in many movies as the often irascible but good-hearted motherly type, and, of course, Emery. I always admired the way he tried to put the moves on Ingrid Bergman in Spellbound.


text: Dit is de titel van de Duitse versie, vertaald in het Engels. Zo zou in de jaren zestig het Duitse publiek zich tot een western kunnen hebben aangetrokken. Dit is voor mij in sommige opzichten een uitmuntende western. Ik wil graag uitleggen waarom. Amerikaanse westerns zijn vaak niet erg realistisch. Ik geef je een paar voorbeelden: 1. de hoofdpersonen zijn vaak knap, aantrekkelijk (wat me niet echt stoort) en weten hoe ze een geweer of een mes moeten gebruiken 2. de hoofdpersonen zijn meestal eenvoudig, rechttoe rechtaan, er is het goede en er is het kwade 3. De films doen ons geloven dat het wilde westen bevolkt werd door een paar redelijke en rechtschapen mensen en dat 190 van de 200 volwassen inwoners van een stad lafbekken of schurken of lynchers zijn en natuurlijk ellendige mensen of alles wat je maar kunt vinden in de goot van de mensheid (buiten de stad is het tarief iets gunstiger) <0xE2><0x80><0x93> iets wat ik niet kan geloven, omdat ik het niet wil geloven, dat wij Europeanen alleen maar de smurrie van onze beschaving over de oceaan hebben gestuurd. In elke westernfilm zie je iemand met een oude geweerloop vijf mijl lang schieten en de ruiter van zijn paard trappen; in elke film zie je cowboys vanaf de heup schieten, zonder te mikken op een zilveren dollar die ze in de lucht gooien, je raadt het al, ze raken, om nog maar te zwijgen van het feit dat de schurken hun tegenstanders niet te pakken krijgen hoewel ze van dichtbij, laten we zeggen twintig centimeter, honderden salvo's afvuren, terwijl de sheriff terugschiet met één enkel schot tussen de ogen van de vijf bandieten. Dit doet me denken aan oorlogsfilms, waarin de Amerikaanse jongens in de minderheid zijn tegen hun vijanden, die een enorm wapenarsenaal hebben dat volkomen nutteloos blijkt te zijn, terwijl de Amerikaanse jongen snel (en heldhaftig) met zijn Colt een hele batallion doodt. Waar is deze onzin voor? Het leven is niet als High Noon. Maar soms is het goed om erin te geloven, nietwaar? Ik stop hier even om bij 'de man als een duivel' te komen. Wat een ongelooflijke scène! De sheriff heeft een vuurgevecht met de schurk en wat gebeurt er? Ik kon mijn ogen nauwelijks geloven. De sheriff wordt geveld <0xE2><0x80><0x93> hoewel niet dodelijk. De gangster wint! Als het op de tweede schietpartij aankomt, is de sheriff slim genoeg om een eerlijk duel niet te riskeren. Zo is het! Dat is iets wat ik aankan. Herinnert u zich de scène waarin Rob Roy wanhopig de sabel vasthoudt van de tegenstander die hem het volgende moment met zijn blote hand zal doden?! De grote man heeft geen kans in het eerlijke gevecht tegen de kleine maar capabele tegenstander, maar hij heeft een hulpmiddel. Dat is hoe je moet vechten tegen het rattenleger van deze wereld, dat vaak machtiger, vaardiger is. Deze western heeft een paar verbazingwekkende aspecten en daarom eer ik hem met acht asteroïden. Randolph Scott is in zijn westerns altijd al een ouderejaars. Dat is in het echte leven ook zo. Verwacht niet te veel van de jongeren, meestal doen ze het in moeilijke situaties in hun broek!

text_en: This is the title of the German version translated into English. That is the way in the sixties German audience could have been attracted to a western movie. This is for me in some respects an outstanding western. I would like to explain why. American western movies are often not very realistic . I give you some examples: 1. heroic main characters are often good looking, handsome (which is not really what disturbs me) and know how to use a gun or knife 2. the characters are mostly simple, straight-forward, there is the good and there is the evil 3. the movies make us believe that the wild west bustled with a few reasonable and righteous people and astonishingly out of 200 adult inhabitants of a town, 190 are cowards or villains or lynchers and of course miserable people or everything altogether which one could find in the gutter of humankind (outside town the rate is a little more favourable)- something I cannot believe,because I do not want to believe, that we Europeans only sent the sludge of our civilization over the ocean. 4.as for shooting! Shootings in American western movies! A world in itself. I wonder whether writers, directors are aware that this is always the most unrealistic part in their films. In every western movie you see somebody shooting with an old muzzle loader 5 miles and kick the rider from the horse; in every movie you see cowboys shooting from the hip, without aiming on a silver dollar thrown into the air, you guess, they hit, not to speak that villains do not get their opponents although they fire from close distance, let us say 20 centimeters, hundreds of broadsides, while the sheriff is shooting back with one single shot between the eyes of the five bandits. This reminds me to war films, where the American guys are outnumbered by their enemies who have a tremendous arsenal of weapons which turn out to be completely useless whereas the American guy swiftly (and heroically) kills with his Colt a whole batallion. What is this nonsense for? Life is not like High Noon. But sometimes it is good to believe it, right? I stop the list here to come to the "man like a devil". What an incredible scene! The sheriff has a shootout with the villain and what happens? I could hardly believe my eyes. The sheriff is felled - although not deadly. The gangster prevails! When it comes to the second shooting the sheriff is clever enough not to risk a fair duel.Right so! That is something I can take. Can You remember the scene where Rob Roy desperately holds the sabre of the opponent who is going to kill him in the next moment with his bare hand?! The big man has no chance in the fair fight against the small but capable adversary, but he has a helping idea. That is how you have to go against the rat pack of this world, which is often more powerful, more skilled. This western movie has some astonishing aspects and therefore I honour him with 8 asterics. By the way Randolph Scott is in his western movies always already a senior. It is the same in true life. Do not expect too much from the youngsters,usually they wet their trousers in difficult situations!


text:
Frank A. Cappello, schrijver en regisseur van He Was a Quiet Man, is een man die iets te bewijzen heeft. Hij heeft de hilarisch slechte Suburban Commando van Hulk Hogan geschreven en regisseert de totaal teleurstellende Constantine. He Was a Quiet Man is weliswaar geen onomstotelijk succes, maar wel een van de verborgen juweeltjes van 2007.
De film is in wezen een amalgaam van A History of Violence, Falling Down en Office Space, met bovendien nog een hele rits eigenaardigheden. Bob Maconel (de hilarisch vermomde Christian Slater), een terneergeslagen kantoormedewerker, besluit dat hij een moorddadige aanval op zijn werkplek gaat uitvoeren, maar voordat hij dat kan doen, is een medemaniak hem voor. Maar Bob, die de enige persoon om wie hij geeft, de mooie Vanessa (Elisha Cuthbert), beschermt, schiet de aanvaller neer en wordt per ongeluk een held.
Bob is schaamteloos gelijk aan Michael Douglas' 'D-Fens'-figuur uit Falling Down, uitgedost in een overhemd met stropdas, en zelfs nog meer, en hij zoekt momenten van reflectie in de grote buitenlucht, hoewel er in dit geval geen Mexicaanse gangsters zijn die hem proberen te beroven. De overeenkomsten houden gelukkig op daar waar deze film uit iets anders voortkomt, met zijn CGI-verkeer dat met astronomische snelheden voorbij zoeft terwijl Bob treuzelt en zonder een greintje subtiliteit de sleur van Bobs leven illustreert. Hoewel de film als geheel overmatig afhankelijk is van visuele curiositeiten als deze, is de geanimeerde, pratende vis die Bob zijn collega's opdringt om ze te doden, verrukkelijk kleurrijk en op de koop toe nog amusant ook.
Zoals je uit bovenstaande alinea kunt opmaken, is _He Was a Quiet Man_ op een hilarische manier erg surrealistisch. In wezen zou je, als je David Lynch een grap zou voorschotelen, waarschijnlijk iets krijgen dat hier sterk op lijkt. Ondanks het feit dat voornoemd vertrouwen op visuele effecten berust, wordt de film zonder enige twijfel geregisseerd door de nauwelijks herkenbare Slater, die, ondanks zijn recente samenwerking met de tragische, afschuwelijke regisseur Uwe Boll, bewijst dat hij nog steeds iets waard is in Hollywood, met een komische timing die precies klopt. In wezen wordt Bob door iedereen in zijn omgeving bewonderd om zijn 'heldhaftige' daden als hij een nieuwe baan krijgt, zijn collega's hem niet langer als een lul beschouwen en het sexy kantoorwijf seks met hem wil, terwijl het werkelijke twistpunt van de film Cuthberts personage is. Vanessa blijft na de schietpartij als verlamd achter, wensend dat ze dood was, en bovendien wensend dat Bob, die haar leven heeft gered, haar zou vermoorden. Een verrassend onderkoeld (tot aan de klimatologische scènes) raadsel doet zich voor als terzijde van dit drama, waarin Bob de mensen om hem heen nog steeds buitengewoon weerzinwekkend vindt, en hij zich afvraagt of hij wel of niet moet doen wat de andere schutter is begonnen, en of hij Vanessa niet uit haar lijden moet verlossen, natuurlijk. De film draagt deze vragen met zich mee, en soms is hij voorspelbaar, en soms ook niet, maar toch verliest hij nooit zijn intrige. De manier waarop de mensen in de film opereren is niet ingewikkeld, en soms bijna stroperig, maar wat het meest amusant is aan Hij was een stille man is de surrealistische sfeer die ervan uitgaat. Bovendien, zelfs in zijn lieflijkheid verkent de film het leven van gehandicapte mensen met een verrassende mate van inzicht en eerlijkheid. Hij mag dan overdreven zijn, en soms zelfs humoristisch, maar zijn aanpak is onmiskenbaar verfrissend, vooral in verband met de vraag hoe gehandicapten nog steeds een actief en gezond seksleven kunnen leiden.
Hij was een stille man blijft nooit op zijn gemak, hij zit voortdurend te draaien en stelt Bob en ons nieuwe vragen om over na te denken. De film wordt afgesloten met een waanzinnig slot, maar toch is dat het meest manisch beredeneerde en daarom misschien ook het meest realistische einde (hoewel de term'realisme' in een zo verwrongen film als deze heel zwak is). Het einde komt heel abrupt en er wordt weinig gedaan om de nieuwsgierigheid van de kijker te bevredigen, maar we krijgen wel de belangrijkste antwoorden, ook al zijn ze niet helemaal bevredigend en een tikkeltje dubieus. We moeten over een aantal dingen nadenken, maar als de voorafgaande negentig minuten zo opzettelijk gespeend zijn van ontroering, verdwijnt de film misschien gewoon uit je gedachten, net als het laatste beeld.
Christian Slaters laatste en grootste project (althans voorlopig) is _A History of Violence_, zonder het dramatische geweld, _Valling Down_, zonder het sociale commentaar, en _Office Space_, zonder de scherpzinnige humor. Ja, het is een mix van alle drie de films, maar dan moet je ze wel allemaal verdunnen. De ergste misdaad is misschien wel dat we nooit zoveel om Bob (of wie dan ook) kunnen geven als om D-Fens in Schumachers film, maar zelfs ondanks de betrekkelijke oppervlakkigheid blijft _He Was a Quiet Man_ een door en door onderhoudende, inventieve en eigenzinnige film die nihilisten over de hele wereld met stomheid zal slaan (waaronder ikzelf). Elisha Cuthbert maakt er het beste van (in die zin dat ze meer dan acceptabel is, en zelfs 'goed'), William H. Macy speelt vol leedvermaak de jaknikker van het bedrijfsleven, en Slater, met grote hulp van zijn fantastische make-upafdeling, ziet er en gedraagt zich met grote hilariteit. Het is jammer dat deze film, die zijn tekortkomingen zo schaamteloos omhelst, nog geen groot publiek heeft gevonden, en als zodanig wordt hij meteen een van de belangrijkste indiefilms van 2007.

text_en:
Frank A. Cappello, writer and director of He Was a Quiet Man, is a man with something to prove, having written the hilariously bad Hulk Hogan vehicle Suburban Commando, and directing the wholly disappointing Constantine. He Was a Quiet Man, whilst not an unqualified success, is one of the underseen gems of 2007.

The film is essentially an amalgam of A History of Violence, Falling Down, and Office Space, with a pile of quirks to boot. Bob Maconel (the hilariously disguised Christian Slater), a despondent office worker, decides that he is going to perform a murderous rampage at his work office, yet before he can do so, a fellow maniac beats him to it. However, Bob, in protecting the one person that he cares about, the beautiful Vanessa (Elisha Cuthbert), guns down the assailant, and inadvertently becomes a hero.

Bob is unashamedly similar to Michael Douglas' "D-Fens" character from Falling Down, kitted out in a shirt and tie, and even further, seeks moments of reflection in the great outdoors, although in this instance, there are no Mexican gangsters attempting to rob him. The similarities do, thankfully, stop there  this film is born of something else, with its CGI traffic whizzing by at astronomical speeds as Bob dawdles along, illustrating the drudgery of Bob's life without an ounce of subtlety. Whilst the film as a whole is overly reliant on visual curiosities such as this, the animated, talking fish which eggs Bob on to kill his colleagues is delightfully colourful, and mildly amusing to boot.

As one can gather from the above paragraph, He Was a Quiet Man is very surreal in a hilarious sort of way. Essentially, if you gave David Lynch a funny bone, you'd probably end up with something remarkably similar to this. Despite the aforementioned reliance on visual effects, the film is unquestionably carried by the barely-recognisable Slater who, despite his recent collaboration with tragically awful director Uwe Boll, proves that he is still worth something in Hollywood, with comic timing that is nothing short of spot on.

Bob is essentially revered by everyone around him for his "heroic" actions  he is given a new job, his colleagues no longer think of him as a schmuck, and the sexy office bitch wants to have sex with him, yet the film's real point of contention is Cuthbert's character. Vanessa is left paralysed following the shooting, wishing that she was dead, and moreover, she wishes that Bob, who saved her life, would kill her.

A surprisingly understated (until the climatic scenes) conundrum surfaces as an aside to this drama  Bob still finds those around him utterly repugnant, and he considers whether or not to carry out what the other gunner started, as well as putting Vanessa out of her misery, of course. The film carries these questions very well  it is at times predictable, and occasionally not so, yet it never ceases to lose its sense of intrigue. The film's examination of the way in which humans operate is not intricate, and verges on syrupy at times, yet what is most entertaining about He Was a Quiet Man is its surreal spirit. Furthermore, even in its sweetness, the film explores the lives of disabled persons with a surprising level of insight and honesty . It may be exaggerated, and at times, even humorous, yet its approach is undeniably refreshing, particularly in relation to how the disabled manage to still engage in an active and healthy sex life.

He Was a Quiet Man never remains comfortable, constantly fidgeting and posing new questions for both ourselves and Bob to consider. The film follows through with an insane close, yet it is the most manically reasoned, and therefore, perhaps the most realistic end possible (although term "realism" is a very tenuous one in a film as twisted as this). The ending comes very abruptly, and little is done to satisfy viewer curiosity, yet we are given the vital answers, even if they aren't wholly satisfying, and are a tad questionable. We are left to ponder several things, yet when the preceding ninety minutes are so intentionally devoid of poignance, the film may simply leave your mind as the final frame does.

Christian Slater's latest and greatest effort (at least for a while) is A History of Violence without the graphic violence, Falling Down without the social commentary, and Office Space without the sagacious humour. Yes, it is a blend of all three films, at the cost of diluting each of them. The film's worst crime may be never allowing us to particularly care for Bob (or anyone) as much as we did for D-Fens in Schumacher's film, yet even despite its relative superficiality, He Was a Quiet Man remains a thoroughly entertaining, inventive and quirky film that will have nihilists the world over utterly dumbfounded (myself included). Elisha Cuthbert pulls out a career best (in that she is above tolerable, and even "good"), William H Macy plays the corporate yes-man with glee, and Slater, with great aid from his fabulous make-up department, looks and acts with great hilarity. It is unfortunate that this film, embracing its flaws as it so flagrantly does, has yet to find a large audience, and as such, it instantly becomes one of the indie staples of 2007.


text:
Nou, met camerawerk bedoel ik eigenlijk alle visuele effecten behalve de cinematografie, het decor... het is een visuele traktatie. De effecten die zijn gebruikt om Bob McConnells gevoel van isolement en eenzaamheid te dramatiseren, waren intrigerend.
Ook geweldig acteerwerk van meneer Slater, zoals gewoonlijk. Ik hou van het werk van deze man.
Het is leuk om William Macy in een ander soort rol te zien dan ik hem gewoonlijk zie, maar iedereen had die ommezwaai kunnen maken <0xE2><0x80><0x93> er is niet veel voor hem te doen, maar hij steunt het goed, en dat is mooi, want dat zou zijn rol hier moeten zijn...
In sommige opzichten deed het me aan de Fight Club denken.
Ik zag dit vandaag in een vliegtuig, en nu ben ik.' Ik schopte terug en zocht het op.
Ik genoot ervan.

text_en:
Well, by camera work I really mean all visual effects as well as the cinematography, set design... it's a visual treat. The effects used to dramatize Bob McConnell's sense of isolation and loneliness were intriguing.

Also great acting by Mr. Slater, as usual. I like this guy's work.

It's nice to see William Macy in a different type of role than I usually see him in, but anyone could have done that turn -- not much there for him to do, but he ably supports, which is a fine thing, since that's what his role here should be...

In some ways, it reminded me of Fight Club.

Saw this on an airplane today, and now I'm kicking back and looking it up.

I quite enjoyed it.


text:
Hij was een stille man gaat over een van de meest morbide aspecten van onze samenleving en beschrijft die perfect.
Christian Slater speelt de stille hokjeswerker die, mishandeld en mishandeld door zijn collega's, besluit het kantoor overhoop te schieten. Gelukkig voor hem heeft een andere man in zijn positie als eerste de trekker overgehaald, en Slater schiet hem neer met de kogels die hij oorspronkelijk voor zijn collega's had bedoeld.
Na de nasleep behandelen zijn collega's, die hij verafschuwde, hem als een held; en het voorwerp van zijn verlangen, gespeeld door Elisha Cuthbert, is verlamd door een kogelwond. Terwijl Cuthbert aanvankelijk Slater inschakelt om haar te helpen een eind aan haar leven te maken, vormen de twee uiteindelijk een band die anders nooit tot stand zou zijn gekomen. De film leidt ons langs een pad van krankzinnigheid en door de surrealistische, morbide en ziekelijke wereld van Slaters personage, bijna vlekkeloos; en brengt een prikkelende gedachte over de geest van een psychoot die een moordenaar zou zijn.

text_en:
He Was a Quiet Man draws on one of the most morbid aspects of our society and describes it perfectly.

Christian Slater plays the quiet cubicle worker, who, abused and mistreated by his coworkers, decides to shoot up the office. Fortunately for him, another man in his position takes aim first, and Slater takes him down with the bullets he had originally meant for his coworkers.

After the aftermath, his coworkers whom he loathed, treat him as a hero; and the object of his desire, played by Elisha Cuthbert, is paralyzed from a bullet wound. While Cuthbert initially enlists Slater to help her end her life, the two eventually form a bond that would have never otherwise occurred.

The movie leads us down a path of insanity and through the surreal, morbid, and sickened world of Slater's character almost flawlessly; and delivers a thought provoking, eye opening take on the mind of a psychotic would be murderer.


text: Ik zie zelden een film waar ik zo van geniet als van deze film. Hij is in zoveel opzichten zo schitterend, hij heeft een heel intrigerende plot en een wending aan het eind die je met een geschokt brein achterlaat. Er is niet veel dat ik kan zeggen zonder een groot deel van de plot prijs te geven, maar ik moet eerlijk zeggen dat je NIET teleurgesteld zult zijn als je deze film ziet. Hij is zo fascinerend, hij heeft een prachtige soundtrack die perfect bij de film past, en het einde is zo triest, maar zo fantasievol. De cast levert een verbluffende prestatie en het camerawerk is heel complex en stilistisch. Naar mijn mening is het de beste film van de...' De enige reden dat ik hier nog geen 10 sterren aan kan geven, is dat het voor sommigen misschien een beetje verwarrend is, omdat het zo'n open einde heeft.

text_en: I rarely see a movie that I enjoy as much as I enjoyed this film. It is just so gorgeous on so many levels, it has a very intriguing plot, and a twist at the end that leaves you with a very shocked brain. There's not too much that I can say without giving away much of the plot, but it's fair to say that if you watch this movie, you will NOT be disappointed. It is just so captivating, it has a wonderful soundtrack that matches the movie perfectly, and the ending is so sad, yet so imaginative. The cast displays an amazing performance and the camera work is quite complex and stylistic. In my opinion, the best movie of the "dark humor" genre to be exhaled from someone's mind yet. The only reason I couldn't give this a full 10 stars is because of the fact that it may be a little confusing to some, due to the fact that it is left very open-ended. 9/10


text:
Wat gaat er om in de geest van de kantoorzwerver die de boel kort en klein slaat? Wat drijft zo iemand? Kom nou, we hebben allemaal de rapporten gezien: 'Hij was een stille man, hij hield zich meestal afzijdig...' _Going Postal_ is een doodgewone term die iedereen kent, en zeker een gevoel dat kan worden begrepen van iedereen die ooit een ondankbare kantoorbaan heeft gehad.
De wereld is veranderd, alles is grijstinten en bepaalde mensen, die een eenzaam leven leiden zonder dat ze worden begrepen, en die, hoewel ze voortdurend in het rond worden geschopt, de neiging hebben op de achtergrond te verdwijnen.
Tenzij ze zich op de een of andere manier bekend maken.
Als je het hoe dan ook aanpakt, dat is het.' En dat is waar deze film over gaat. De Stille Eenling, in de luren gelegd door de onrechtvaardigheden van de bullebak op kantoor, voor altijd genegeerd door de bazen, het mooie meisje, noem maar op.
Tot die speciale gebeurtenis. De gebeurtenis die alles verandert.
Stel dat... in plaats van het kantoor in de fik te steken, iemand anders hem voor is en hij per ongeluk een held wordt? Hij was een stille man is niet perfect, maar hij levert een paar sterke optredens, waaronder een knock-out door Christian Slater, die echt de rol krijgt. Zelfs Elisha Cuthbert, die in het algemeen gesproken niet bepaald een acteur-zwaargewicht is, doet het goed. De soundtrack laat een beetje te wensen over, en een deel van de cgi ziet er een beetje nep uit, maar over het geheel genomen is dit een karakterstudie die de moeite waard is om te bekijken, terwijl het de moeite waard is om een dubbelzinnig en enigszins dystopisch einde na te trekken.
Cappello's film is een beetje zenuwslopend, maar erg boeiend en de moeite van het bekijken waard.

text_en:
What goes through the mind of the office drone that snaps and shoots up the place? What drives a person like that? Come on, we've all seen the reports "He Was a Quiet Man, he mostly kept to himself..." Going Postal is a commonplace term that is known by anyone, and certainly a feeling that can be understood from anybody that has ever had a thankless office job.

The world has changed, everything is shades of grey and certain people, who go through a lonely life without being understood, and while constantly being kicked around have a tendency to fade into the background.

Unless they make themselves known in some way.

Any which way you slice it, that's what this movie is about. The Quiet Loner, put upon by the inequities of the office bully, forever ignored by the bosses, the pretty girl, you name it.

Until, that special event. The one that changes everything.

What if... instead of shooting up the office, somebody else beats him to the punch, and he becomes a hero by accident instead? While not perfect, He Was a Quiet Man provides some powerful performances, including a knockout by Christian Slater who truly becomes the role. Even Elisha Cuthbert, who is generally speaking, not exactly an acting heavyweight in my book, does a fine job.

The soundtrack leaves a little to be desired, and some of the cgi is a bit fake looking, but on the whole this is a character study that is well worth watching that, while leaving an ambiguous and somewhat dystopian ending is well worth checking out.

Cappello's film is a little unnerving, but very compelling and worth a look.


text: Ik ben nooit een fan van Christian Slater geweest, hoewel ik hem ook nooit heb willen kleineren. Deze film heeft mijn mening over hem volledig op zijn kop gezet. Een goed geschreven film, van begin tot eind prachtig geacteerd (door Slater, Macy en Cuthbert). Slater is een wanhopige man die bereid is tot het uiterste te gaan om een wereld recht te zetten die hij als verkeerd beschouwt. Zoals in de trailer te zien is, is hij door de mand gevallen en wordt hij per ongeluk een held. Op dat moment begint de film pas echt. Hij probeert niet al te slim te worden, zoals sommige films meestal doen met een verhaal van dit soort (soms ten nadele van de film). Het verhaal was sterk genoeg om me tot het eind toe bij te houden. Koop het, ga ernaar kijken, huur het.

text_en: I've never been a fan of Christian Slater although I've never been a detractor either. This movie turned any opinion I had of him on its head. A well scripted film, beautifully acted (By Slater, Macy and Cuthbert) from start to finish. Slater is a desperate man ready to go to ultimate lengths to right a world he sees as wrong. As can be seen in the trailer, he's beaten to the punch and inadvertently becomes a hero. It's at this point that the film begins in earnest. It doesn't try and get too clever as some movies tend do with a story of this ilk (sometimes to the detriment of the movie). The story was strong enough to carry me all the way through to the end. Buy it, go see it, rent it.


text:
In Los Angeles is de eenzame en paranoïde Bob Maconel (Christian Slater) een volslagen loser: thuis negeert zijn buurman, die al vijf jaar op hetzelfde adres woont, zijn bestaan en praat hij alleen tegen zijn alter-egogoudvis in zijn aquarium; op kantoor bij ADD wordt hij mishandeld en vernederd door zijn collega's en niemand heeft hem ooit om zijn mening gevraagd of hem uitgenodigd voor een feestje. Zo nu en dan stelt Bob zich voor dat hij vijf verachtelijke collega's neerschiet of het gebouw van ADD opblaast. Als zijn volgende collega een zenuwinzinking krijgt en zijn collega's doodschiet, doodt Bob hem met vijf schoten en wordt hij een populaire plaatselijke held. Macy) verhuist hem van zijn hokje naar een kantoor op de laatste verdieping en benoemt hem tot de vice-voorzitter van Creative Thinking als de plaatsvervanger van Vanessa Parks (Elisha Cuthbert), die verlamd is geraakt door een kogel in haar ruggengraat. Bob gaat bij Vanessa op bezoek in het ziekenhuis en na de eerste afwijzing vraagt ze hem haar te helpen zelfmoord te plegen. Maar ze krijgen een hechte band en Bob wordt verliefd op Vanessa. Maar de mishandeling in het verleden en het gebrek aan zelfvertrouwen van de stille Bob achtervolgen hem en drijven hem tot waanzin.
'He Was A Still Man' is een indrukwekkend duistere en morbide karakterstudie van een paranoïde man na jaren van vernedering en eenzaamheid. De meeste personages op kantoor zijn in de meeste bedrijven te vinden, van de lieve vrouw die seks gebruikt om hogerop te komen tot de appelplukker, van het schelden tot de mishandelde werknemer. Daarom is er in het universum van de werknemers met ADD een grote geloofwaardigheid. De onderschatte Christian Slater geeft een fantastische voorstelling weg met de stille en genegeerde Bob Maconel en zijn personage is zeer goed ontwikkeld en doet me een beetje denken aan Michael Douglas in 'Falling Down'. De extreem duistere humor mag dan voor sommige kijkers onplezierig zijn, maar ik vond deze film een juweeltje. Mijn stem gaat uit naar acht.
Titel (Brazilië): 'A Fderia' ('De razernij')

text_en:
In Los Angeles, the lonely and paranoid Bob Maconel (Christian Slater) is a complete loser: at home, in spite of living in the same address for five years, his next door neighbor ignores his existence and he only talks to his alter-ego golden fish in his aquarium; in the office at ADD company, he is abused and humiliated by his colleagues and nobody has ever asked an opinion to him or invited him to a happy-hour. Every now and then Bob imagines shooting five loath coworkers or blowing up ADD's building. When his next cubicle colleague has a breakdown and shoots his colleagues, Bob kills him with five shots and becomes a popular local hero. His boss Gene Shelby (William H. Macy) moves him from his cubicle to an office in the last floor and makes him the VP of Creative Thinking as the substitute for Vanessa Parks (Elisha Cuthbert), who has become quadriplegic with one bullet in her spine. Bob visits Vanessa in the hospital and after the initial rejection, she asks him to help her to commit suicide. However, they become close and Bob falls in love for Vanessa. But the mistreatment in the past and lack of confidence of the quiet Bob haunt him, driving him to an insanity process.

"He Was a Quiet Man" is an impressively dark and morbid character study of a paranoid man after years of humiliation and loneliness. Most of the characters in the office are usually found in most companies, from the sweet woman that uses sex to climb positions to the apple-polisher; the abusive to the abused worker. Therefore, there is a total credibility in the universe of the employees of ADD. The underrated Christian Slater gives a fantastic performance with the quiet and ignored Bob Maconel and his character is very well developed, slightly recalling Michael Douglas in "Falling Down". The extremely dark humor may be unpleasant to some viewers but I found this movie a gem to be discovered. My vote is eight.

Title (Brazil): "A Fúria" ("The Rage")


text:
'... dat de menselijke geest in staat is zo'n intrigerende plot te creëren <0xE2><0x80><0x93> zo angstaanjagend en fascinerend is deze film. Frank Capello is duidelijk een geniale man. Maar hij is niet aardig en zachtaardig tegen zijn publiek. De film is recht voor zijn raap, eerlijk en behoorlijk wreed tegen iemand die ernaar kijkt. Hij sluit geen compromissen. Verwacht niet dat hij zich aan de algemene regels van de film houdt.
**** WACHT OP SPOILERS BLIJF OP DE HOOGTE VAN ONZE SPOILERS.
**** Als je 50% ervan hebt gezien, denk je dat het een vrij gewoon drama is, vrij voorspelbaar en mogelijk met een happy end. Nou, dat is het niet. Helemaal niet. En zo schokkend niet.
**** Kast is perfect. Ik had nooit gedacht dat Slater in de rol van Bob zou passen. Macy zou beter passen, dacht ik. Maar die gedachten vervaagden.
De film heeft geen open einde, ondanks wat sommige mensen zeggen. Je moet alleen harder nadenken dan je normaal doet als je naar een gewone film kijkt. Je moet aandachtiger zijn, anders kijk je hem nog een keer.
Capello zet je aan het denken. Als je wilt weten wat er echt is gebeurd, analyseer dan de details. Er zijn antwoorden.
Ik geef 9 van de 10, omdat Capello mijn hoop op een beter einde ruw en wreed de grond in heeft geboord.
Ik geef 9 van de 10, omdat Capello mijn hoop op een beter einde ruw en wreed de grond in heeft geboord.

text_en:
...that a human mind is capable of creating such intriguing plot - so terrifying and captivating this movie is. Frank Capello is obviously a man of genius. But he is not nice and gentle to his audience. The movie is sharp-straight, honest and pretty cruel to a person watching it. It doesn't compromise. Don't expect it to comply with general drama movie rules.

*** BE AWARE OF SPOILERS BELOW ***

After you ve seen 50% of it or so you think it's pretty common drama, quite predictable and possibly happily ending one. Well, its not. Not at all. And so shockingly not.

Cast is perfect. I would never think Slater could fit into the role of Bob. W.Macy would fit better, I thought. But these thoughts faded away.

The movie is not open-ended despite what some people say. You just have to think harder than you usually do while watching a regular movie. Be more attentive or watch it again.

Capello makes you think. If you want to know what really happened analyze the details. There are answers.

I give 9 out of 10, because Capello rudely and savagely ruined my hopes for the better ending :)


text:
'He Was a Quiet Man' is misschien wel de origineelste en onvoorspelbaarste film die ik ooit heb gezien. Als je op zoek bent naar iets 'normaals', moet je waarschijnlijk ergens anders zoeken.
Een verhaal over een extreem eenzame, gekwelde, gestoorde man die wanhopig graag iemand wil zijn. Christian Slater speelt deze man absoluut briljant. Toen ik naar zijn optreden keek, dacht ik steeds: 'Waar is Christian Slater?'... Nou, hij is niet eens in de buurt. Goed gedaan, kerel!
De richting is absoluut verbazingwekkend: kleurrijk, fantasierijk, duister grappig en surrealistisch. Knutselwerkjes en kolibries en pratende vissen, o jee!
Hoewel de film emotioneel niet bijzonder bevredigend is (op zijn zachtst gezegd), op cerebraal en esthetisch niveau, levert hij veel op.
'
' 'He Was a Quiet Man' beantwoordt de muzikale vraag: 'Nu zullen maniakken zich wel twee keer bedenken voordat ze gek worden.'
Ja hoor.

text_en:
"He Was a Quiet Man" is perhaps the most original and unpredictable movie I've ever seen. If you're looking for something "normal", you should probably look elsewhere.

A story of an extremely lonely, put-upon, disturbed man who desperately wants to be Somebody. Christian Slater plays this man absolutely brilliantly. In watching his performance, I kept thinking "Where is Christian Slater?" ... Well, he's not even in the neighborhood. Well done, guy!

The direction is absolutely amazing: colorful, imaginative, darkly funny, and surreal. Cubicles, and hummingbirds, and talking fish, oh my!

While the film is not particularly emotionally satisfying (to say the least), on the cerebral and aesthetic level, it delivers big time.

"He Was a Quiet Man" answers the musical question: "Now maniacs will think twice before going crazy."

Yessiree.


text:
Ik kwam bij deze titel omdat ik er absoluut niets van wist, afgezien van het feit dat Christian Slater de hoofdrol speelde. Wat ik zag was niets minder dan fantastisch.
We worden voor het eerst voorgesteld aan Bob (Slater), een man die op het punt staat (of misschien in de ban is van) een totale instorting. Hij doet je een beetje denken aan Milton uit Office Space, maar als je zo ver over de rand gaat, kun je gewoon niet meer terug. Hij wordt op zijn werk slecht behandeld, hij heeft een hekel aan zijn werk en hij wil dat er een eind aan komt.
Wat me echt aan deze film bond, waren de observaties van het innerlijk van Bob. Hij praat tegen zijn goudvis, en godallemachtig, het ding praat terug. Dit is duidelijk een labiele man. Maar zijn stimulator, Vanessa, het'slachtoffer' (verrassend goed gespeeld door Elisha Cuthbert), deed me sterk denken aan Carrie-Ann Moss uit _Memento_. Zij draagt hem, maar leert hem een sterkere man te zijn door essentiële 'ball-boxing'.
Het script was perfect voor elk van de hoofdrollen. Zowel Cuthbert als Slater schokte me met hun talent. Dit was Slaters ideale rol. Directeur Frank A. Cappello kreeg er een zekere status mee. Het was een hele prestatie. Het is jammer dat het zo'n kleine release was (ik zou er nooit van gehoord hebben als ik niet een voorvertoning had gekregen). Velen zullen het over het hoofd zien. Zoek het maar op in de plaatselijke videotheek, mensen, dit is de moeite waard!

text_en:
I came into this title knowing absolutely nothing about it, besides the fact that Christian Slater was the lead. What I watched was nothing short of fantastic.

We are first introduced to Bob (Slater), a man on the verge (or possibly in the thrall of) of a total breakdown. Sort of reminds you of Milton from Office Space, but taken so far over the edge, there's just no looking back. He's mistreated at work, he hates his job, and he wants it all to end.

The thing that really got me attached to this film was the observations of the inner workings of Bob. He talks to his goldfish, and for crying out loud, the thing talks back. This is obviously an unstable man. His stabilizer though, found in the "victim", Vanessa (played amazingly well by Elisha Cuthbert), reminded me so much of Carrie-Ann Moss from Memento. She carries him, but teaches him to be a stronger man through essential "ball-busting".

The script was perfect for each of the lead roles. Both Cuthbert and especially Slater shocked me to no end with their talent. This was Slater's ideal role. Director Frank A. Cappello regained some status with this. It was quite the achievement. It's unfortunate that it had such a small release (I would've never heard of it if it wasn't for the fact that I got an advance DVD). It's going to go overlooked for many. Look it up at your local video store, folks, this will be worth it!!!


text:
De mens ervaart de dingen op de meest creatieve en erogene manier. Daarom kan een gebrekkige kunst net zo effectief zijn, zo niet effectiever, om je bewustzijn door een reeks emoties te sturen die zo snel en woest zijn dat de rede geen schijn van kans heeft om ze ooit in te halen. Deze film is een van die gebrekkige kunstvormen die door een gestoorde en surrealistische visie en verhaallijnen heen leven in de liefde en pijn van Bob Maconel, een rustige man die vanbinnen niet zo rustig was.
De presentatie is vaak karikaturaal en stereotiep, maar de emotie die wordt overgebracht is vaak zo rauw dat je er niet aan kunt ontsnappen. Bob is een gekwelde man die een leven leidt dat even saai is als kwellend. We kennen zijn verleden niet en weten niet hoe hij is geworden wat hij is. De trieste waarheid is dat het enige kleurrijke en interessante in zijn leven zijn moorddadige en suïcidale angst is, die energie en intensiteit die zo'n groot contrast vormden met zijn saaie en introverte uiterlijk, tot hij het op een dag allemaal losliet, op een soort onverwachte manier.

In een samenleving vol bekwame denkers en voelers die wedijveren om beperkte mogelijkheden zijn er mensen die zich uiten in termen, mensen die zich uiten tegen de termen in en mensen die gewoon genegeerd worden. Bob is een genegeerde ziel. Maar het probleem is dat genegeerd worden zijn vermogen om te denken en te voelen niet vermindert. Bob gaf ons de kans om de geest te onderzoeken van mensen die vaak onzichtbaar zijn tot ze op de voorpagina's van de kranten verschenen, wat tegenwoordig steeds vaker gebeurt. Alleen worden we hier niet alleen geconfronteerd met de duistere en lelijke kant ervan, maar ook met de kwetsbare romantische kant ervan. Door al die vreemdheid en onbekendheid heen krijgen we een glimp te zien van de menselijke kant ervan, en worden we gehavend door de pure schoonheid ervan.
Ik kan de stijl van regisseren alleen beschrijven als creatieve eerlijkheid, aangezien eerlijkheid in de media van vandaag zo schaars is. Wat naar buiten toe werd verwoord, wordt overdreven om in overeenstemming te blijven met wat in iemands hoofd zit. Alleen al daarom was ik meer dan blij met de ervaring.
Ga het zien, met een begripvolle geest en een meelevende ziel. Laat het scala aan emoties over je heen spoelen, of het nu medelijden of verwondering is, haast je niet om te oordelen. Laat het je gewoon een tijdje achtervolgen.

text_en:
Human perceive things in most wonderfully creative and erogenous ways. That's why a flawed art can be just as effective, if not more, in sending your conscious through a range of emotions so fast and furious that reason have no chance in hell to ever catch up. This film is one of those flawed art that through its deranged and surreal vision and narratives, you live the love and pain of Bob Maconel, a quiet man who was not so quiet within.

The presentation is often cartoonish and stereotypical, yet the emotion that was conveyed are often bloody raw to a fault that you just can't simply escape. Bob is a troubled man who's life is as boring as it is tormenting. We don't know his past and how he became what he is. The sad truth is that the only colorful and interesting thing in his life is his homicidal and suicidal anguish, the held up energy and intensity that dramatically contrasted his drab and introverted appearance, until one day, he let it all loose, in a sort of unexpected way.

In a society full of able thinkers and feelers competing for limited opportunities, there are those who express in terms, those who express against the terms and those who are simply ignored. Bob is an ignored soul. But the trouble is, being ignored doesn't diminish his ability to think and feel. Bob gave us a chance to explore the mind of those who's life are often invisible until they made the front page news, with increasingly frequent occurrence in today's society. Only here, we are not only presented with the dark and ugly side of it, but also the vulnerably romantic side as well. Through all of its oddity and obscurity, we get a glimpse of its human quality, and were left scarred by its sheer beauty.

I can only describe the style of directing as creative honesty, as honesty is in such short supply in today's media. What was expressed outwardly is exaggerated in order to stay true with what locks inside a person's mind. For this alone, I was over joyed by the experience.

Go see it, with a understanding mind and compassionate soul. Let the range of emotion washes over you, be it pity or wonderment, don't haste to judge. Just let it haunt you for a while.


text:
Dit was een heel surrealistische film die alles had voor de enthousiaste filmfan. De optredens van Cuthbert en Slater waren top en het script was uitstekend, culminerend in mijn mening met een ondermaats einde. Ik denk dat ik er een tien voor gegeven zou hebben als er de laatste 5-10 minuten wat meer over nagedacht was.
Het verhaal draait om Slater, die een heel alledaags leven leidt en door zijn collega's als een stuk vuil wordt behandeld. Hij werkt in een hokje en is de hele dag van plan om het kantoor letterlijk overhoop te schieten, net zoals je denkt dat een andere collega zal doen. Dan redt hij Cuthberts leven en daar begint het verhaal eigenlijk. Er zijn verschillende surrealistische momenten, Slater praat een paar keer tegen zijn vissen en ze geven een paar geestige antwoorden. Cuthbert ziet er als altijd geweldig uit, maar het is leuk om haar in een film te zien waar wat acteerwerk aan te pas komt, ik zou het moeilijk vinden om kritiek te leveren, maar de film 'het buurmeisje' is mijn favoriete film aller tijden en Cuthbert kan niets verkeerd doen. De karaokescène is geweldig en laat zowel de humor als de serieuze boodschap van deze film zien.
Het personage van Slater was ook een ingewikkeld deel van het verhaal, in het begin heb je niet echt tijd voor hem. Hij begint zijn leven te verbeteren en zijn personage wordt sympathieker, maar uiteindelijk raakt zijn personage steeds meer in een depressie en verliest hij zijn vertrouwen in iedereen en begin je weer een hekel aan hem te krijgen.
Over het geheel genomen zal deze film geen kassucces worden, maar met al die rotzooi die de laatste tijd uit de studio's komt, is dit een juweeltje dat naar buiten is geglipt. Ik raad je ten zeerste aan hem zo snel mogelijk te gaan zien.

text_en:
This was a very surreal movie that had everything for the avid film fan. The performances from Cuthbert and slater were top draw and the script was excellent culminating on my opinion with a below par end. I feel i would have given a 10 if there had been a little more thought in the last 5-10 minutes.

The story revolves around Slater, he has a very mundane life and is treated like a piece of dirt by his work colleagues. He works in a cubicle and spends all day planning to literally shoot the office up until just as you think he will another colleague does. He then saves Cuthberts life and this is where the story really begins.

There are various surreal moments, on several occasions Slater is talking to his fish and they have some witty responses. Cuthbert looks great as always but nice to see her in a movie where some acting is required, i would find it hard to criticise though as the film "the girl next door" is my favourite film of all time and Cuthbert can do no wrong. The Karaoke Scene is terrific and shows both the humour and serious message from this film.

Slaters character was another complex part of the story, you at the beginning don't really have time for him. He then starts to improve his life and his character becomes more likable but, ultimately his character goes more and more into depression and looses his trust of everyone again and you start to dislike him again.

On the whole this film will not set box office records alight but with all the rubbish rolling out of the studios recently this is a little gem that has snuck out. I would definitely recommend you see it at your earliest opportunity.


text: Er is maar één recensent die het 'begrijpt': de directeur van de Russische Federatie.<br />---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

text_en:
Only one reviewer "got it": ppmaker from Russian Federation

----------------SPOILER ALERT----------------------

It's worth watching the directors comments on his alternative endings to see what the ending he used means, and what the other endings he considered could have meant.

As PPMAKER said - did anything actually happen? The ending that was used leaves that rather wide open. The alternate endings leave you with other possibilities. Once you understand what the ending is telling you - those little nagging plot doubts you had during the movie are all resolved.

Great movie - enjoyed it greatly and enjoyed the soundtrack.


text: Deze film is visueel niet slecht. Hij verkent geen nieuw terrein, maar brengt een paar muziekvideo-achtige beelden ten gehore op een manier die goed in de film past. Christian Slaters acteerwerk is eigenlijk best goed. Maar de plot stinkt. Het is dezelfde saaie 'dit is allemaal een hallucinerende droom vlak voor de dood'-onzin die zoveel films verpest die bijna een statement maken en dan op het laatste moment bekennen dat het waanbeelden zijn. Als er na het eerste kwartier van de film niets 'echt' is en de hoofdpersoon sterft aan het eind van de film met het besef dat de dingen die je net hebt gezien allemaal een of andere literatuurprofessor waren' Wat is deze film dan wel waard? Het hele gedoe is zinloos. Zou een goed kort verhaal van vijf pagina's hebben kunnen zijn voor een eerstejaarsstudent Engels. Op een openbare universiteit. Op film is het alleen maar teleurstellend.

text_en: This film is not bad visually. It breaks no new ground, but it pulls off some music-video style imagery in a way that fits nicely into the film. Christian Slater's acting is actually pretty good. But the plot stinks. It's the same tired 'this is all a hallucinatory dream sequence in the moment before death' crap that ruins so many films that almost make a statement, and then, at the last minute, confess to being delusions. If nothing past the first fifteen minutes of a film is 'real', and the main character dies at the end of a film with the realization that the things you just saw were all some literature professor's self-referential wet dream of metaphor and allegory, then what is this film worth? The whole thing is pointless. Would have made a fair enough five page short story for a freshman college English class. At a community college. On film, it's just disappointing.


text:
Het lijkt wel of af en toe een briljante film mijn aandacht trekt in de late uren van de nacht (of de vroege ochtenduren, zoals in mijn geval); ik vond die film in 'He Was a Quiet Man', de briljant geacteerde, goed geschreven satire van de schrijver-regisseur Frank A. Cappello over die onwaarschijnlijke held wiens 'heldhaftige' daad misschien niet zo heldhaftig was, en die in feite een innerlijke woede maskeerde die hem in feite tot de schurk maakte.
Een ernstig onderschatte Christian Slater-ster als Bob Maconel, een gefrustreerde kantoorbediende wiens eerste woorden in de film betekenen dat hij de hoeveelheid kogels in zijn pistool telt en wie zijn beoogde doelwitten zullen zijn. Bob woont alleen en werkt als drone in een van die grote technologiebedrijven waar het nooit duidelijk is wat ze precies doen, of wat ieders baan is. Bobs dagelijkse bestaan bestaat uit het voeren van zijn vissen (tegen wie hij praat en die hem af en toe slecht advies geven, wat zijn moorddadige woede voedt), naar zijn werk gaan, zelden door zijn buren worden geaccepteerd, op zijn kop worden gezeten door zijn collega's en de moed verzamelen om aan zijn dodelijke schietpartij te beginnen.
Nou, net als Bob eindelijk de moed heeft om het te doen, wordt hij in elkaar geslagen door een collega die net zo woedend is als hij. Midden in de slachting lukt het Bob en de schutter om een gesprekje aan te knopen. Als Bob vraagt waarom hij niet op hem gaat schieten, antwoordt de man: 'Omdat jij de enige in dit kantoor bent die zieliger is dan ik.' Bob vat dit persoonlijk op en schiet de aanvaller neer. Daarna rent hij naar de kant van de kantoorschoonheid, Vanessa Parks (Elisha Cuthbert), die ernstig gewond is geraakt bij de aanval en de enige persoon is die Bob ooit echt aardig heeft gevonden. Haar glimlach zou 'een kamer kunnen verlichten', krijgen we tijdens de film te horen.
Bob wordt dan gebrandmerkt als held. De mensen die hij verachtte zijn nu zijn beste vrienden, onder wie de pestkop van het kantoor en de kantoorslet, die hem vroeger nooit een blik waardig zou hebben gekeurd. (Ze krijgt haar verdiende loon in een bepaalde scène die alleen maar hilarisch, walgelijk en verontrustend is.) Hij krijgt een promotie, een gloednieuw kantoor naast de grote baas, meneer Shelby (William H. Macy), en de bedrijfsauto. Zijn buren erkennen hem eindelijk; als een van hen vraagt wanneer hij hier is komen wonen, antwoordt Bob: 'Ik woon hier al vijf jaar.' Hij gaat al snel op bezoek bij Vanessa in het ziekenhuis, wier ruggengraat door een kogel is doorboord en nu verlamd is. Ze smeekt hem om af te maken waar de schutter aan begonnen is. Als hij toegeeft, dat is het.' Als die twee een aarzelende relatie beginnen, die het dodelijke monster dat in hem op de loer ligt, begint te kalmeren. Maar later in de film beginnen er verontrustende vragen te rijzen over Bobs geestelijke gezondheid en zijn greep op de nieuwe werkelijkheid waarin hij zich bevindt.
Zoals velen al hebben gezegd: 'He Was a Quiet Man' lijkt elementen te combineren van bekende films uit het verleden, zoals 'Falling Down', 'Office Space' en 'A History of Violence', plus een paar van de artistiek bizarre verhalende esthetiek van een film van David Lynch. Dergelijke overeenkomsten lijken vrij vroeg in de film te eindigen, nadat Bob eerst een held en lieveling van de media is geworden. Op dat punt aangekomen maakt de film een draai van 360 graden en gaat hij terug naar waar hij begonnen is, zowel metaforisch als letterlijk.
Slater was vrij goed in deze film; zijn optreden hier werkte vanaf de eerste seconden op het scherm, zijn personage van kantoorslaaf Bob Maconel combineerde elementen van de hoofdpersonen uit de films waar ik het eerder over had en wist precies de juiste emoties over te brengen. Hij wordt al jaren achtervolgd door zijn Jack Nicholson-obsessie en ik denk dat hij hier eindelijk tot zijn recht is gekomen als een ernstig gestoorde eenling die snel zijn greep op de werkelijkheid verliest. Het was een genoegen om Elisha Cuthbert in een rol te zien waarin haar prachtige uiterlijk slechts een deel van haar optreden vormt en niet háár optreden is; hier staat een mooie vrouw die zonder meer toegeeft dat ze haar seksualiteit gebruikt om vooruit te komen in het leven en nu is ze tot niets gereduceerd <0xE2><0x80><0x93> een feit dat ze zonder meer toegeeft te hebben geaccepteerd <0xE2><0x80><0x93> en moet ze het eindelijk extra langzaam aan doen omdat haar meest waardevolle bezit haar is afgenomen: haar eigen lichaam. Sinds 2004 vond ik niet veel van haar filmprojecten leuk. Hoe dan ook, als ze voor de rest van haar leven in een rolstoel zit, voor mij, is het bijna alsof ik een stap terug moet doen om een mooi kunstwerk echt te kunnen waarderen. Alleen dan is ze echt mooi.
'He Was a Quiet Man' is geen perfecte film. Het script heeft af en toe een tik van de pen, maar de uitvoeringen (vooral van Christian Slater en Elisha Cuthbert) en Cappello's artistieke visie en greep op de fijnere details van het materiaal maken het goed. 'He Was a Quiet Man' is een van die briljante films die ons dwingen naar onszelf te kijken en te zien wat ons drijft. Het is grappig, het is...' Het is dramatisch en het is af en toe ook behoorlijk verontrustend, maar het is een voorbeeld van grote, nachtelijke fanfare die meer respect verdient van het bioscooppubliek.

9/10.

text_en:
It seems that every once and a while, an occasionally brilliant film will catch my attention in the late hours of the night (or the early hours of the morning, as it was in my case); I found that film in "He Was a Quiet Man," writer-director Frank A. Cappello's brilliantly acted, smartly written satire about that unlikely hero whose "heroic" act may not have been so heroic, and in fact masked an inner rage that may actually make him the villain.

A seriously understated Christian Slater stars as Bob Maconel, a frustrated office worker whose first words in the picture have him counting the amount of bullets in his gun and who his intended targets are going to be. Bob lives alone and works as a drone in one of those big technology firms where it's never made clear what it is that they actually do, or what everyone's jobs are. Bob's day-to-day existence consists of him feeding his fish (who he talks to and they occasionally give him bad advice, fueling his murderous rage), going to work, rarely being acknowledged by his neighbors, being picked on by his co-workers, and working up the courage to go on his deadly shooting spree.

Well, just when Bob finally gets the courage to do the deed, he is beaten to the punch by a fellow enraged office worker. In the middle of the carnage, Bob and the shooter manage to strike up a casual conversation. When Bob asks why he's not going to shoot him, the man replies, "Because you're the only person in this office who's more pathetic than I am." Bob takes this personally and guns down the assailant. Afterward, he rushes to the side of the office beauty, Vanessa Parks (Elisha Cuthbert), who was seriously wounded in the attack and is the only person Bob ever really liked. Her smile could "light up a room," we're told throughout the film.

Bob is then branded a hero. The people he despised are now his best friends, including the office bully and the office slut, who would have never given the time of day before. (She gets her comeuppance in one particular scene that is all of hilarious, disgusting, and disturbing.) He gets a promotion, a brand-new office next to the big boss, Mr. Shelby (William H. Macy), and the company car. His neighbors finally acknowledge him; when one of them asks when did he move in, Bob replies, "I've lived here five years." He soon begins to visit Vanessa in the hospital, whose spine was severed by a bullet and is now a quadriplegic. She begs him to finish what the shooter started. When he relents, that's when the two begin a tentative relationship that begins to calm the deadly monster lurking within him. Later on in the film, however, troubling questions begin to arise about Bob's sanity and his grip on his new reality that he has found himself in.

As many have mentioned, "He Was a Quiet Man," seems to combine elements of past similar-themed features including "Falling Down," "Office Space" and "A History of Violence," plus a few of the artistically weird storytelling aesthetics of a David Lynch picture. Similarities seem to end fairly early in the picture after Bob first becomes a hero and a media darling. It seems that when you finally have a grasp on where it's all headed, the picture does a 360 and winds up going right back to where it started, both metaphorically and literally.

Slater was pretty good in this film; his performance here worked from his first seconds on screen, his character of office drone Bob Maconel combining elements of the main characters from the films I mentioned earlier and hitting all the right emotive notes. For years, he's been hounded by his Jack Nicholson obsession and I think here he seems to have finally come into his own as a seriously demented loner who is quickly losing his grip on reality.

While by no means one of my favorite actresses, it was a delight to see Elisha Cuthbert in a role where her gorgeous looks are only part of her performance and are not THE performance; here is a beautiful woman who freely admits to using her sexuality as a means of getting ahead in life and now she's been reduced to nothing - a fact that she freely admits to having accepted - and finally having to take things extra slow because her most valuable asset has been taken away from her: her own body. Maybe I'm overreaching or being overly critical - I did like her in "The Girl Next Door" (2004) - she can act, it's that I haven't liked too many of her film projects since '04. Anyway, when she's confined to a wheelchair for the rest of her life, for me, it's almost like stepping back to truly appreciate a fine piece of art. Only then, is she truly beautiful.

"He Was a Quiet Man" is not a perfect film. The script is prone to occasional slips of the pen in certain places, but the performances (especially by Christian Slater and Elisha Cuthbert) and Cappello's artistic direction and grip on the finer points of the material make up for it. "He Was a Quiet Man" is one of those brilliant movies that forces us to look at ourselves and see what makes us tick. It's funny, it's dramatic and it's also occasionally quite disturbing, but it is an example of all-around great, late-night fanfare that deserves more respect from the movie-going public.

9/10


text:
Ik vond deze film echt goed <0xE2><0x80><0x93> het is een van de weinige films die ik heb gezien die me aan het denken hebben gezet. In tegenstelling tot sommige recensenten denk ik dat deze film coherent is, gestroomlijnd, en eindigt met een passende climax.
De film verkent de tweedeling tussen invaliditeit en capaciteiten, wat doet vermoeden dat capaciteiten eerder ontstaan door afhankelijkheid dan door onafhankelijkheid. Bob, de tragische figuur in deze film, blijkt niet in staat te zijn anderen in zijn wereld toe te laten, en dat is uiteindelijk zijn ondergang. Zijn vrouwelijke nieuwsgierigheid ontdekt dat haar leven pas echt begint als ze gedwongen wordt op iemand anders te vertrouwen.
Spoiler vooruit: de film. De afloop is in feite het passende eindpunt van de tragedie die al sinds het begin van de film aan de gang is: Bob wordt zijn eigen slachtoffer... Als een goudvis die weigert van buiten de schaal te worden gevoerd, heeft hij zich in zijn eigen wereld opgesloten en kan dus niet overleven.
Dit is een geweldige film <0xE2><0x80><0x93> en kennelijk even tragisch verkeerd begrepen als Bob zichzelf vindt...

text_en:
I really liked this film - it's one of the few films I've seen that has provoked me to think. Unlike some reviewers, I think this film is coherent, streamlined, and finishes with a fitting climax.

The film explores the dichotomy of disability and enablement, suggesting that, ironically, enablement comes about through dependence rather than independence. Bob, the tragic figure in this movie, is shown to be unable to genuinely allow others into his world, and this is ultimately his downfall. Correspondingly, his female interest discovers that it is only when she is forced to depend on someone else that her life truly begins.

Spoiler ahead: The film's conclusion is really the fitting endpoint of the tragedy that has been going on since the film's beginning: Bob becomes his own victim... Like a goldfish that refuses to be fed from outside the bowl, he has barricaded himself into his own world, and thus cannot survive.

This is a great film - and, apparently, as tragically misunderstood as Bob feels himself to be...


text: Een film met serieuze en aangrijpende thema's die niet bang is om de volle kracht van menselijke emoties en verwarring te laten zien. Briljant in zijn vermogen om parallellen te trekken tussen de geest van een zeer 'ziek' individu en ons eigen leven. Verschillende onplezierige manieren van motivatie worden in het script ook onderzocht via archetypische beeldspraak en polariteit. Meer dan voor de lol raakt de film waarschijnlijk een snaar in de psyche van zelfs het meest afgestompte deel van jezelf, wat hoop op verandering aanmoedigt, terwijl hij tegelijkertijd de onvermijdelijke uitkomst onderzoekt die voortvloeit uit de huidige koers die wordt aangegeven door de personages. Laat me proberen het op deze manier te zeggen. Intense thema's als vervreemding, wellust, macht, woede en verwarring worden in deze krachtcentrale van een film met brede en elkaar overlappende halen geschilderd. Het doek van het scherm straalt keer op keer uit naar de geest van de kijker door beelden, toon, vertrouwdheid en het commentaar van een vis. Kijk niet te lang naar de vis. De kans is groot dat je een nominatie voor een of andere filmprijs hebt gekregen en dat je die over het hoofd hebt gezien. En dan is er nog de kolibrie. Er wordt ons niet echt gevraagd om diep te kijken naar deze twee cruciale personages in de film, maar ze fungeren als een prisma met betrekking tot de verschillende thema's en personages in de film; ze helpen aantoonbaar mee om ze te laten versmelten en mengen, zodat we ons gemakkelijker kunnen identificeren met de film zelf. Dan is er het gebruik van zwart-wit aan het begin van de film, een van de zeldzame keren dat ik het gevoel had dat er meer dan sfeer of sfeer werd gecreëerd; de beelden waren poëtisch en mooi. En dan de afdaling naar het dagelijks leven. Vasthoudend aan de geest, en mogelijk de psyche, dagen na het zien van de film. Ik zou hem opnieuw zien met een vriend, of als een filmavond. Ik denk dat het interessant zou zijn om te luisteren naar wat andere mensen ervan vonden, hoe ze hem interpreteerden, en ook om te luisteren naar de tegenstanders, waarvan er waarschijnlijk niet veel zouden zijn. Het gaat over diverse taboes en smerige motieven. Geen vrolijke film, ik steek mijn duimen omhoog.

text_en: A movie with serious and poignant themes that isn't afraid to let out the full force of human emotion and confusion. Brilliant in its ability to draw parallels between the mind of a very "sick" individual and our own lives. Various unpleasant modes of motivation are also explored in the screenplay via archetypal imagery and polarity. More than entertainment, the movie is likely to touch a chord in the psyche of even the most jaded part of oneself, encouraging hope for change, while at the same time exploring the inevitable outcome pursuant to the present course as delineated by the characters personas. Let me try saying it this way. Intense themes of alienation, lust, power, anger and confusion are painted with broad and overlapping strokes in this powerhouse of a movie. The canvas of the screen time and again extrudes into the mind of the viewer through imagery, tone, familiarity and by the commentary of a fish. Don't over look the fish. Likely should have gotten a nomination for some screenplay award, and was, well overlooked. And then there is the hummingbird. We aren't really asked to look to deeply at these two pivotal characters in the film, yet they act as a prism regarding the various themes and characters in the film; arguably helping to blend and mix them so we can more easily identify with the film itself. Then there is the use of black and white at the very beginning of the film, one of the rare times I felt that it created more than mood or atmosphere; the footage there was poetic and beautiful. And then the descent into the everyday. Bound to continue to work on the mind, and possibly the psyche, days after viewing. I'd see it again with a friend, or as a film night kind of thing. I think that it would be interesting to listen to what other people thought of it, how they interpreted it, and also to listen to the naysayers of which there likely would be few. It deals with various taboos, and foul motives. Not an upbeat movie, I give it thumbs up.


text: Eerlijk gezegd was ik geschokt toen ik hoorde hoe goed Christian Slater in deze film was en geloof me, Christian Slater en goed zijn twee woorden die ik nooit in één zin had durven zeggen. Dus ja, je kunt zeggen dat ik op dat moment erg verbaasd was, ik herinner me dat ik voor het eerst over deze film hoorde en over de goede recensies die hij had gekregen en ik was een beetje terughoudend toen ik hoorde wie er allemaal in speelden. Hoe verbaasd ik ook was over Christian Slater, ik had precies het tegenovergestelde gevoel over Elisha Cuthbert. Ik vind het ongelooflijk dat ze nog steeds rollen krijgt. Ik denk dat er regisseurs en producers zijn die zo gebiologeerd zijn door haar uiterlijk dat ze denken dat ze helemaal niet zo vreselijk is. Bovendien, is er iemand echt gebiologeerd door het overduidelijke gebruik van een dubbelganger in haar naaktscène? Als ze de scène niet wil doen, doe het dan gewoon niet, of wees een beetje creatief met de keuzes die je hebt gemaakt. In plaats daarvan krijgen we een van de minst overtuigende dubbelgangers ooit te zien. Hoe dan ook, genoeg over de cast, deze film is heel uniek.' Het verhaal en de manier waarop de regisseur het verkiest te vertellen, worden door de hele film en op enkele zeer onconventionele manieren gebruikt. De slotscène is verreweg het zwakste punt, een smeris die een eind maakt aan een film die beter verdiende.

text_en: Frankly I was shocked by just how good Christian Slater was in this film and trust me Christian Slater and good are definitely two words I never thought I would put in the same sentence. So yes you can say I was very presently surprised, I remember first hearing about this film and the quality reviews it had been getting and I was a bit reluctant when hearing just who was included in the cast. As much as I was surprised by Christian Slater I felt the exact opposite about Elisha Cuthbert, how she continues to get roles amazes me, I guess there are directors and producers that are just so mesmerized by they way she looks that they are fooled into thinking she is anything but god awful. Plus, was anyone really fooled by the obvious use of a body double in her nude scene. If she doesn't want to do the scene then just don't do it, or even be a little creative with you shot choices, instead we get one of the most unconvincing body double shots ever filmed. Anyway, enough on the cast, this film is very unique in it's story and the way it's director chooses to tell it, some very interesting special effects are used throughout and in some very unconventional ways. The films final act is by far it's weakest point, a cop out ending to a film that deserved better.


text:
Toen ik in de collectie van Hollywood Video op zoek was naar een huurvideo, kwam ik _He Was a Quiet Man_ tegen, ik weet niet precies waarom, maar ik pakte de film op en las gewoon waar hij over ging. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik vind Christian Slater, Elisha Cuthbert en William H. Macy op het witte doek geweldig, het zijn geweldige acteurs en toen las ik in de samenvatting 'Office Space meets Taxi Driver', goh, ik móést die film zien. Dus heb ik hem gisteravond bekeken, ik moet eerlijk zeggen dat ik er ondersteboven van ben, het was niet alleen een goede film, maar hij speelde ook nog eens op de kop af! Christian Slater, ik heb hem in films altijd graag gemogen, maar dit optreden, ik zal eerlijk zijn, moet het beste van zijn carrière zijn, ik herkende hem nauwelijks, hij was ongelooflijk. Hij maakt Bob Maconel, zijn personage, zo sympathiek en begrijpelijk dat hij de hele film zo goed houdt met zijn klasse.

Bob Maconel is de gemiddelde werkende Amerikaanse burger, helaas is hij niet zo knap, hij woont alleen (zonder het gezelschap van zijn pratende goudvissen), hij heeft misbruik van hem gemaakt op zijn werk en hij is ook smoorverliefd op een mooie collega, Venessa Parks, die hem nooit een blik waardig zou keuren. Bob heeft het helemaal gehad, op een dag heeft hij een pistool en wil hij op kantoor helemaal door het lint gaan en iedereen neerschieten, maar wat denk je? Iemand is hem voor, Bob schiet die vent neer, zodat hij er als een held uitziet, hij ziet Venessa ook op de grond liggen en redt haar leven, maar helaas is ze verlamd. Ze beginnen een interessante relatie, een relatie die Bob voor eens en voor altijd van zijn verstand zou kunnen beroven.
Ik kan deze film van harte aanbevelen, het is absoluut een van de interessantste films die ik dit jaar heb gezien. De manier waarop de film is gemaakt en geregisseerd was soms een beetje vreemd, maar serieus, het zijn de ontzagwekkende optredens die de film maken. Christian en Elisha worden echt hun rollen en zijn ongelooflijk goed samen, de scène waarin Venessa verlamd is en Bob 'alstublieft' wil 'bedanken', alleen zijn reactie en haar tranen, de scène was zo hartverscheurend, maar ontroerend. Je zult moeten zien wat ik bedoel, maar geloof me, er zijn veel geweldige scènes in _Hij was een stille man_, dit moet je zien.

9/10 10.00 uur.

text_en:
When I was looking through the collection at Hollywood Video looking for a rental, I came across He Was a Quiet Man, I'm not sure why, but I picked up the film and just read what it was about. I had never heard of it before, but I enjoy Christian Slater, Elisha Cuthbert, and William H. Macy on screen, they're great actors and then I read on the summary "Office Space meets Taxi Driver", lol, I had to see this movie. So I watched it last night, I honestly have to say that I am taken back, this was not only a good movie, but had such knock out performances! Christian Slater, I always liked him in movies, but this performance, I am going to be honest, has to be the best of his career, I barely even recognized him, he was incredible. He makes Bob Maconel, his character, so sympathetic and understandable, that he holds the entire movie so well with class.

Bob Maconel is your average working American citizen, unfortunately, he doesn't have the best looks, he lives alone(without the companionship of his talking gold fish), he's taken advantage of at work, and also has a huge crush on a beautiful co-worker, Venessa Parks who would never give him the time of day. Bob has just had it, one day he has a gun and just wants to go crazy in the office and shoot everyone, but guess what? Someone beat him to it, Bob shoots the guy, making him look like a hero, he also sees Venessa on the floor and saves her life, but she unfortunately is paralyzed. They start an interesting relationship, one that could make or break Bob's sanity once and for all.

I seriously recommend this movie, it's definitely one of the most interesting films I have seen this year. The way the film was made and edited, at times was a little off, but seriously, it's the awesome performances that really make the film. Christian and Elisha really become their roles and are just incredible together, the scene where Venessa is paralyzed and wants to "please" Bob, just his reaction and her tear, the scene was so heart breaking, but touching. You'll have to see what I mean, but trust me, there are many great scenes in He Was A Quiet Man, this is a must see film.

9/10


text: Een van de beste optredens van het jaar (2007), het acteerwerk van Christian Slater is voortreffelijk en in feite spectaculair. De heer Slater, die zich volledig ontdoet van zijn eigen karakter, is erin geslaagd zich in deze voorstelling volledig te transformeren als een gestoorde werknemer. Zware elementen van BRAZIL (1985) komen naar voren in deze gemoderniseerde versie van de hedendaagse fantasie-realiteit van de harde feiten van het bestaan van een bedrijf en de vervreemding van het menselijk mededogen in de hedendaagse beschaving. Deze productie omvat opzienbarende relevante menselijke relatiekwesties die betrekking hebben op de gewelddadige wereld van vandaag. Met de kennelijke toename van de media-aandacht voor schietpartijen in winkelcentra en op scholen door individuen wier gedrag Amerika in verwarring heeft gebracht, begint deze film enig licht te werpen op het tragische bestaan van sommige individuen in ons land. Deze vernieuwende productiewaarde, gecombineerd met een nieuwe frisse look en een intens dramascript, maakt deze film tot een van de beste van het jaar. Afgezien misschien van een einde dat in een aantal verschillende richtingen had kunnen gaan, is deze film het complete pakket voor emotionele betrokkenheid, oogverblindende visuele beelden, deze film is een must voor iedereen die zich zorgen maakt over de mensheid in de moderne wereld van vandaag. Negen van de tien sterren.

text_en: One of the best performances of the year (2007), Christian Slater's acting is superb and in fact spectacular. Completely disposing of his own personal character, Mr. Slater has been able to transform himself entirely in this very performance labored production as a deranged employee. Heavy elements of BRAZIL (1985) come to mind in this updated version of contemporary fantasy-reality of the harsh facts of corporate existence and the alienation from the human compassion in today's civilization. This production incorporates startling relevant human relation issues that pertain to today's violent world. With the apparent increasing media attention to shootings in malls and schools by individuals whose behavior has bewildered America, this movie begins to shed some light on this tragic existence of some individuals in our Country. This innovative production value with a new fresh look together with an intense drama script come together to make this one of the best movies of the year. Except perhaps for an ending that could have gone in a number of different directions, this movie is the complete package for emotional engagement, dazzling visual images, this movie is a must see for anybody who is concerned about humanity in today's modern world. Nine out of Ten Stars.


text:
Christian Slater is hier indrukwekkend en de combinatie van echte en surrealistische scènes werkt goed. William H. Macy schildert zoals altijd een minder belangrijke figuur levendig af, net als Elisha Cuthbert.
Niet echt een film voor Adam Sandler-fans of voor de talloze kijkers die alleen maar willen grinniken en half slapen.
Dit is een film die pas later bij je opkomt. De creativiteit en uniekheid zijn in het begin niet duidelijk, maar brengen later een fascinatie.
Het camerawerk is voortreffelijk en het scenario, dat een tikkeltje van Ambrose Bierce heeft, is een waar kunstwerk.
Directeuren krijgen niet genoeg lof, dus ook hier veel lof.
Al met al een grote prestatie, de moeite van het bekijken waard.

text_en:
Christian Slater is impressive here and the juxtaposition of real and surreal sequences works well. William H. Macy, as always, paints a minor character vividly, as does Elisha Cuthbert.

Not much of a movie for Adam Sandler fans or the myriad viewers who just want to chuckle and half-sleep.

This is a second-thought sort of film --- one that comes back at you. The creativity and uniqueness is not apparent at first, but brings belated fascination.

The camera work is superb and the screenplay, borrowing just a tad from Ambrose Bierce (as many have), is a true work of art.

Directors don't get enough credit - so kudos here too.

All-in-all a great effort, well worth seeing.


text:
Hij was een rustige man, echoot het maar al te bekende nieuwsitem over irrationele moorden in openbare gelegenheden <0xE2><0x80><0x93> hier, in dit land, door schijnbaar 'normale, niet van elkaar te onderscheiden mensen'. Schrijver/regisseur Frank A. Cappello heeft zijn onderwerp goed onder de knie en was waarschijnlijk van plan om met de nogal trage opbouw van de film de 'gewone' situaties die in een flits buitengewoon worden, te onderstrepen. En hij heeft een uitstekende cast om zijn gedachten te demonstreren.
Bob Maconel (Christian Slater in een fraaie, vervormende make-up) is een nerd, een doodgewone nerd die cijfers nakijkt en zijn steriele hokje in een grote onderneming heeft, belaagd door'snelle jongens' als Scott Harper (Jamison Jones). Hij verafschuwt zijn leven, zijn bouwvallige huis en zijn verwaarloosde gazon, en vooral de mensen met wie hij werkt <0xE2><0x80><0x93> met uitzondering van ene Vanessa (Elisha Cuthbert) die een 'glimlach die een kamer doet oplichten' heeft, maar die geen aandacht besteedt aan de sullige Bob. Bob is gestoord, praat thuis tegen zijn goudvissen (en ze antwoorden terug!) en is van plan de meest aanstootgevende van zijn collega's te vermoorden. Maar in het aangrenzende hokje zit een gelijkgestemde geest die hem voor is en op een ochtend gaat er brand uit in het gebouw, waarbij vijf mensen om het leven komen en Vanessa gewond raakt door een kogel in haar ruggegraat, waardoor ze verlamd raakt: Bob gebruikt toevallig zijn eigen pistool om de aanvaller te doden en wordt een held voor het bedrijf.
Hoewel Bob niet is veranderd in uiterlijk of manier van leven, wordt hij benoemd tot hoofd van de afdeling Creatief Denken onder Gene Shelby (William H. Macy). Hij bezoekt Vanessa in het ziekenhuis, lijdt onder haar woede-uitbarsting over het feit dat ze verlamd is, maar wordt ten slotte teruggeroepen naar haar bed en weet haar met zoete praatjes zover te krijgen dat hij haar held wordt, haar reddende voogd <0xE2><0x80><0x93> en meer. Bij Vanessa begint hij te veranderen, maar dan komen er onfortuinlijke herinneringen aan de werkelijkheid binnen en verandert zijn leven opnieuw.
Hoewel het onderwerp nogal angstaanjagend is, kiest Cappello ervoor om dit verhaal als zwarte humor te presenteren. In de handen van minder competente acteurs zou het een slap aftreksel zijn geweest, maar met Christian Slaters fijn genuanceerde acteerwerk krijgt de film een krachtige glans. De grens tussen waanzin en normaliteit is erg dun en er vallen veel verontrustende lessen te leren van het kijken naar deze kleine, maar goed uitgevoerde film.

text_en:
HE WAS A QUIET MAN echoes the all too familiar news item of irrational killings in public places - here, in this country, by seemingly 'normal indistinguishable people'. Writer/director Frank A. Cappello has a good grasp on his subject matter and probably intended the rather slow movement of the film to underline the 'ordinary' situations that in a flash become extraordinary. And he has a fine cast to demonstrate his thoughts.

Bob Maconel (Christian Slater in fine distorting makeup) is a nerd, an ordinary geek who checks numbers form his sterile cubicle in a massive corporation, heckled by the 'fast guys' like Scott Harper (Jamison Jones). He loathes his life, his crumby house and unkempt lawn, and most of all the loathes the people with whom he works - except for one Vanessa (Elisha Cuthbert) who has a 'smile that lights up a room', but pays no attention to the geeky Bob. Bob is deranged, talks to his goldfish at home (and they answer back!), and plans to kill the most offensive of his fellow workers. But in the adjacent cubicle there is a like mind who beats him to the show and one morning opens fire killing five people and wounding Vanessa with a bullet to her spine that leaves her paralyzed: Bob serendipitously uses his own gun to kill the assailant and becomes a hero for the corporation.

Though Bob is unchanged in appearance or outlook he is elevated to VP of Creative Thinking under the head boss Gene Shelby (William H. Macy). He visits Vanessa in the hospital, suffers her tantrum at being a quadriplegic, but finally is called back to her bedside and sweet-talked into being her hero life-saving guardian - and more. Once Bob feels needed and perhaps 'loved' by Vanessa he begins to change, only to have unfortunate reminders of reality enter and alter his life yet again.

Though the subject matter is rather terrifying, Cappello elects to present this tale as black humor. In the hands of less competent actors it would like have been a dud, but with Christian Slater's finely nuanced performance the film takes on a powerful sheen. The line between madness and normalcy is a thin one indeed and there are many disturbing lessons to be gained from watching this small but well-done film. Grady Harp


text:
Bob Maconel (Christian Slater) is een zwijgzame man die op een kantoor werkt met een orthodoxe 9-5-routine. Hij is erg eenzaam en wordt gepest door zijn superieuren en genegeerd door zijn collega's; hij ziet eruit als een nerd en lijkt geen charisma te hebben waardoor hij meteen een gemakkelijk doelwit is. Daardoor heeft hij geen andere keus dan bevelen van mensen te accepteren en zich als een bediende te laten behandelen. Dit heeft hem op een breekpunt gebracht waar hij het gevoel heeft dat zijn leven niet meer de moeite waard is en hij een moordaanslag probeert te plegen.
Maar een collega-collega, Coleman, is Maconel voor in de 'klus' en heeft een vergelijkbare ervaring. Door deze gebeurtenis stijgt Maconel van een nul op tot een held. Maconel slaagt erin te voorkomen dat Vanessa (Elisha Cuthbert) sterft en de moordenaar Coleman doodschiet! Vanessa blijft bijna volledig verlamd achter en kan haar baan niet langer behouden. De baan wordt aan Maconel toegewezen door Gene Shelby (William H. Macy). Maconel krijgt Vanessa's bedrijfsauto en een kantoor met een uitzicht dat hij altijd heeft gewild. Mensen behandelen hem na het incident anders en hebben belangstelling voor zijn leven, omdat hij wordt uitgenodigd voor feestjes en de gelegenheid krijgt zijn ideeën met het bedrijf te delen.
In het begin was Vanessa boos op Maconel omdat hij haar leven had gered, omdat ze het gevoel had dat ze dood beter af zou zijn dan invalide. Maconel fantaseert al jaren over een relatie met Vanessa en vindt haar ondanks haar toestand nog steeds aardig. Dit brengt Maconel en Vanessa bij elkaar terwijl ze een relatie aangaan. Dit lijkt allemaal een perfect leven, maar het laat Maconel volkomen in de steek en hij kan de situatie waarin hij zich bevindt niet aan. Maconel begint zichzelf vragen te stellen en hij komt in situaties terecht die op het ergste zijn voorbereid.
De muziek die in deze film wordt gebruikt, is heel toepasselijk en goed getimed. Ik vind het prettig als ik niet word afgeleid door een populair nummer in een film en 'He was a Quiet Man' lijdt niet aan uniekheid. Er zijn een paar momenten waarop Maconel een verhaal vertelt, en ik moet toegeven dat het verhaal van Christian Slater vrij goed is. Hij geeft een geloofwaardige voorstelling van zaken, zoals hij dat doet met elke filmrol die hij speelt.
Mijn enige klacht was de looptijd van 95 minuten. Ik heb de film gewoon afgemaakt omdat ik meer wilde, en de plotwending aan het eind van de film leek een beetje onorigineel en voorspelbaar. De film was geschreven en geregisseerd door Frank A. Cappello. Ik heb altijd respect gehad voor auteurs die hun eigen films regisseren. Ik denk dat hij zich afvroeg hoe hij wilde dat de film eruit zou zien, en dat hij niet wilde dat een andere regisseur dat van hem zou veranderen. Deze film had een zeer beperkt budget, ongeveer 600.000 dollar. Er zat geen studio achter, waardoor het een strikt onafhankelijke productie was. Er waren in een paar steden een week lang voorstellingen in een paar steden, en de belangrijkste vertoning was op 15 januari 2008 op dvd in de Verenigde Staten.
Het komt er dus op neer dat de film de moeite van het kijken waard is, maar dat hij tegen het eind van de film aan het slijten is. Ik had het gevoel dat hij tot veel meer in staat was, omdat er geen moment op het scherm verspild wordt. Het is een plezierige film om te zien, maar je moet goed opletten om de wendingen in de plot te begrijpen.

text_en:
He was a quiet man features Bob Maconel (Christian Slater) who is a displeased man working in an office with orthodox 9-5 routine. He is a very lonely individual who gets bullied by his superiors and ignored by his co-workers; he is nerdy looking, and seems to have no charisma which makes him an instant easy target. This leaves him with no options to allow orders from people and let them treat him like a servant. This has brought him to a breaking point where he feels his life is no longer worth living and attempts a killing spree.

However, a fellow co-worker named Coleman beats Maconel to the 'job' whilst going through a similar experience of his own. This occurrence leaves Maconel rising from a zero to a hero. Maconel manages to prevent Vanessa (Elisha Cuthbert) from dying and shooting killer Coleman! Vanessa is left almost completely paralysed and can no longer maintain her job. The job is appointed to Maconel by Gene Shelby (William H. Macy). Maconel receives Vanessa's company car and an office with a view  something he's always wanted. People treat him differently after the incident and take interest in his life, as he gets invited to parties and the opportunity to share his ideas with the company.

Initially, Vanessa was angry with Maconel for saving her life  as she felt she would be better off dead than being disabled. Maconel has fantasised being with Vanessa for years and still likes her the same way despite her condition. This brings Maconel and Vanessa together as they form a relationship. All of this seems like a perfect life but it leaves Maconel completely overwhelmed and he can't handle the situation he's in. Maconel starts to question himself and he finds himself in a situations that is changing for the worst.

The music used in this film works very appropriately and is very well timed. I like it when I'm not distracted by a popular song in a film and "He was a Quiet Man" doesn't suffer from uniqueness. There is a few times where Maconel narrates, and I have to admit Christian Slater's narration is pretty good. He gives a credible performance as he does with any film role that he portrays.

My only one complaint was the running time at 95 minutes. I finished the film quite simply wanting more and the plot twist towards the end of the film seemed a little unoriginal and predicable. The film was written and directed by Frank A. Cappello. I have always respected authors who direct their own films. I suppose he was pensiveness of how he wanted the film to look and didn't want any other director to change that from him. This film had a very limited budget, approximately in the region of $600,000. There was no studio behind it, making it a strictly independent production. It had theatre showings in a few cities for one week each and the main release was on DVD in USA on January 15, 2008.

So basically, the film is well worth watching but it suffers towards the end  I felt it was capable of a lot more as there isn't a moment of screen wasted time. It is an enjoyable film to watch - but you need to pay attention to understand the plot twists.