text:
De twee hoofdpersonen, Jim Chee en Joe Leaphorn, worden volledig te gronde gericht door de 'Mystery'-verfilmingen van Tony Hillermans Navajo-politieromans van Robert Redford. In de boeken was Chee een gewone jongen die ook nog eens heel erg betrokken was bij de cultuur van zijn volk, zo erg zelfs dat hij leerde om een 'zanger' of een 'genezer' te zijn. In de films is hij al een expert op het gebied van alles wat met spiritualiteit te maken heeft, het mystieke Indiase stereotype dat geen echte persoonlijkheid heeft, geen noemenswaardige fouten, geen twijfels over wat dan ook, geen onzekerheden. In Hillermans boeken was Joe Leaphorn een 'legendarische rechercheur' die ook een hoogopgeleide wetenschapper was, in elk geval niet veel meer op de hoogte van de Navajo en de cultuur en religie van de indianen dan Chee. Maar hoewel Leaphorn van alles op de hoogte was, leefde hij niet in de mystieke zin, omdat hij zelf niet bijzonder religieus was. Leaphorns god was logica en het geloof dat alles wat gebeurt, met een reden gebeurt. In deze waardeloze films is de versie van de arme Wes Studi van Leaphorn veranderd in een man die vrijwel niets over zijn eigen cultuur weet, gedoemd om voor altijd 'onderricht' te worden door de mystieke Chee. Dit maakt Chee altijd superieur, wat heel ironisch is, want in de boeken voelt Chee zich altijd enorm superieur aan Leaphorn vanwege zijn veel grotere politiekennis, opleiding en ervaring. En het was dit deel van de relatie dat hun twee personages zo interessant maakte als je ze bij elkaar zette.
Producer Robert Redford nam twee tamelijk complexe personages (naar de maatstaven van een thriller) en wist er niets anders van te maken dan nog twee indiaanse stereotypen.
Redfords eerste poging om Hillerman aan te passen (waarvan zijn bedrijf nu probeert te doen alsof het nooit heeft bestaan) was Errol Morris' 'The Dark Wind'. Hoewel die film geen meesterwerk was, stak hij met kop en schouders uit boven deze trage, afgezaagde tv-films.

text_en:
Robert Redfords PBS "Mystery" adaptations of Tony Hillerman's Navajo police novels completely ruins the two main characters, Jim Chee and Joe Leaphorn. Chee in the books was a regular guy who also happened to be deeply involved in his people's culture, to the point of learning to be a "singer" or healer. In the films he is already an expert on all things spiritual, the mystical Indian stereotype who has no real personality, no faults to speak of, no doubts about anything, no insecurities. In Hillerman's books, Joe Leaphorn was a "legendary detective" who was also a highly educated scholar, at least as if not much more knowledgeable about Navajo and Native American culture and religion than Chee. But though Leaphorn knew about it all, he didn't live it in the mystical sense, not being particularly religious himself. Leaphorn's god was logic and a belief that everything that happens, happens for a reason. In these crappy movies, poor Wes Studi's version of Leaphorn has been made into a man who knows virtually nothing about his own culture, doomed to be forever "educated" by the know it all mystic man Chee. This makes Chee ever superior, which is very ironic, because in the books, Chee always feels vastly inferior to Leaphorn because of his much greater police knowledge, education, and experience. And it was this part of the relationship that made their two characters so interesting when thrown together.

Producer Robert Redford took two fairly complex characters (by paperback mystery novel standards) and mooshed 'em down into nothing but two more Indian stereotypes.

Redford's first effort to adapt Hillerman (which his company now tries to pretend never existed) was Errol Morris's "The Dark Wind." While that flick was no masterpiece, it was head and feet above these slow, dumbed down TV movies.


text:
Ik ben opgegroeid op de Navajo Nation, en meteen in het eerste half uur zie ik dat de film meer dan 350 kilometer van de Navajo Nation waar het verhaal zich afspeelt is opgenomen.
De film is in het gebied van Phoenix opgenomen en de gebouwen die te zien waren, waren niet in de buurt van waar ze hadden moeten zijn.
De eerste film, gebaseerd op een film van Tony Hillerman, was in werkelijkheid op de Navajo Nation opgenomen. Jammer dat Redford besloot van het boek af te wijken.
De casting is erg teleurstellend om alleen mensen te zien die erin slagen de prachtige taal die wij spreken te vertrappen. De auto's en uniformen van de Navajo-politie kloppen, maar Joe Leaphorn is een Navajo-figuur die de lanuguage en de gebruiken niet kent. Dat klopt niet... Leaphorn kent in alle boeken van Hillerman de gebruiken en tradities.

In The Dark Wind werd Leaphorn gespeeld door een niet-Indiaan die Navajo sprak. Lou Diamond PHillips deed het veel beter in een poging Navajo te spreken. Het blijkt dat Adam Beach, die in Wind Talkers Navajo afslachtte, het hier weer geweldig doet met het afslachten van Navajo.
<0x3E><0x3E> Het is nu vierenveertig minuten in de film en ik ben erg teleurgesteld dat ik Malcom in the Middle heb gemist.

<0x3E><0x3E>

text_en:
I grew up on the Navajo Nation, and right away in the first 30 minutes I see that the movie was filmed over 200 miles away from the Navajo Nation where the story takes place.

The movie has been filmed in the Phoenix area and the buildings that were shown were not anywhere near where they should have been.

The first movie based on a Tony Hillerman movie had actually been filmed on the Navajo Nation. Too bad Redford decided to stray from the book.

The casting is very dissapointing to see only people who succeed in butchering the beautiful language that we speak.

The Navajo Police cars and uniforms are correct, but Joe Leaphorn is a Navajo character that does not know the lanuguage and customs. This is not correct... Leaphorn in all the Hillerman novels knows the customs and traditions.

In the Dark Wind, Leaphorn was played by a Non-Indian who was able to speak Navajo. Lou Diamond PHillips did a much better job in attempting to speak Navajo. It appears that Adam Beach who butchered Navajo in Wind Talkers is doing a great job of butchering Navajo again here.

it's now 44 minutes into the movie and i'm very dissapointed that i missed Malcom in the Middle.


text:
In 1941 kwam Hal Roach op het idee om korte films te maken <0xE2><0x80><0x93> hij noemde ze'stroomlijners' <0xE2><0x80><0x93> van 40 tot 50 minuten, die met de grootste attracties werden vertoond. Er werden er heel wat gemaakt, voornamelijk komedies, maar ook twee musicals <0xE2><0x80><0x93> de Technicolor 'Fiesta' met de vurige Armida en deze film met Frances Langford, een van de populairste zangeressen van die tijd. Ze werd bijgestaan door Johnny Downs, die al jaren zong en danste bij programmeurs en was begonnen als lid van de 'Our Gang'. Harry Langdon speelde Hap Holden <0xE2><0x80><0x93> het was moeilijk te geloven dat hij ooit qua populariteit met Charlie Chaplin kon wedijveren.
De film begint met een verbazingwekkende 'drag'. Intussen heeft Mar Brynn School voor Meisjes problemen met de inschrijving <0xE2><0x80><0x93> ze kunnen niet eens jongens krijgen voor hun schoolbals, de meisjes zijn zo slonzig!!! De nicht van het schoolhoofd (Esther Dale) heeft een idee <0xE2><0x80><0x93> als ze twaalf ongewone (mooie) meisjes naar hun school kunnen lokken, hoeft de school niet te sluiten. Bob (Johnny Downs) besluit zijn travestieact op Mar Brynn uit te proberen (ik weet niet precies waarom???) Hij is een van de twaalf uitverkorenen en de film ontwikkelt zich tot een 'Some Like It Hot'-verhaal, waarin Bob eruitziet en zich gedraagt als Jack Lemmon. De meisjes zingen zelfs 'Some Like It Hot'. Up At the Crack of Dawn' in de trein.
Na een paar grappen voor het slapengaan zingt Frances Langford met haar prachtige, melodieuze stem 'Out of the Silence'. Als een van de meisjes de mazelen krijgt, wordt de school in quarantaine geplaatst en moet de musical (opgevoerd om de talenten van de 12 meisjes te laten zien) in de kas worden opgevoerd. Frances zingt 'The Farmer's Daughter' en Bob, die nu niet meer vermomd is, redt de voorstelling en krijgt het meisje.
Het is niet zo goed als 'Fiesta', maar alles met Frances Langford is een kijkje waard.

text_en:
In 1941 Hal Roach had an idea to make short films - he called them "streamliners" - between 40 and 50 minutes, to be shown with lenghty main attractions. Quite a few were made, mostly comedies, but also two musicals - the Technicolored "Fiesta" with fiery Armida and this film that boasted of Frances Langford, one of the top popular singers of the day. Supporting her were Johnny Downs, who had been singing and dancing in programmers for years and had started out as one of the "Our Gang". Harry Langdon supplied the laughs as Hap Holden - it was hard to believe he once rivalled Charlie Chaplin in popularity.

The film starts off with an amazing "drag" act by the boys of Quinceton College - "I'm a Chap With a Chip on His Shoulder". Meanwhile Mar Brynn School for Girls is having enrollment problems - they can't even get boys to go to their proms, the girls are so dowdy!!! The principal's (Esther Dale) niece, Virginia (Frances Langford) has an idea - if they could entice twelve unusual (beautiful) girls to their college, the college would not have to close. Bob (Johnny Downs) decides to try his drag act at Mar Brynn ( I'm not sure why???) He is one of the twelve chosen and the film develops into a "Some Like It Hot" storyline, with Bob looking and acting like Jack Lemmon. The girls even sing "Up At the Crack of Dawn" on the train.

After a few bedtime shenanigans, Frances Langford sings "Out of the Silence" in her beautiful melodious voice. When one of the girls gets the measles, the school is quarantined and the musical revue (staged to show off the talents of the 12 girls) must be staged in the greenhouse. Frances sings "The Farmer's Daughter" and Bob, out of his disguise now, saves the show and gets the girl.

It is not as good as "Fiesta" but anything with Frances Langford is worth a look.


text:
Deze tweeënvijftig minuten durende lowbudgetmusical kan met een grimas van pijn tweederangs zijn, maar heeft zo zijn momenten. Vergeet niet dat het hoogtepunt van de geestigheid de naam van de twee universiteiten is: de all-girl Mar Brynn en de all-boy Quinceton.

Als Mar Brynn-voorzitster Matilda Collinge zich zorgen begint te maken over het teruglopen van de inschrijvingen, bedenkt de decaan van Mar Brynn, Hap Holden (Harry Langdon) een plan om de school nieuw leven in te blazen. Mar Brynn zal twaalf beurzen aanbieden in een wedstrijd voor de allermooiste studente, met veel publiciteit. Om er zeker van te zijn zal er een grote aankondiging komen dat de mannen van de Zeta-broederschap van Quinceton niet in aanmerking komen. Hè? Het schijnt dat de Zeta's beroemd zijn om hun uitsluitend mannelijke recensies, waarbij de mannen tot in de puntjes gekleed gaan als meisjes, zingen, dansen en dollen. Je kunt wel raden wat er gebeurt. De Zeta's sturen hun president en hun oogverblindende ster, Bob Sheppard (Johnny Downs), om een beurs aan te vragen voor de rol van de betoverende Bobbie DeWolfe... en hij krijgt hem! De rest van de film brengt Downs het grootste deel van zijn tijd door in de prostitutie. Hij ziet er niet slecht uit met een blonde pruik... een beetje als Daphne van Jack Lemmon.
Je raadt het nooit: Bob valt niet alleen voor de medespeelster Virginia Collinge (Frances Langford), het nichtje van Matilda, maar er moet ook een grote show worden opgevoerd die alle mooie vrouwen in de schijnwerpers zal zetten, inclusief Bob als Bobbie. Ja, er zullen verwarringen, verwarringen zijn, eindeloze grappen, liedjes en meesmuilende lachjes. Het is allemaal onschuldig en nietszeggend, en een deel van de film is zelfs een beetje nostalgisch.
Zo is er Harry Langdon, een van de grootste komieken van het zwijgende tijdperk. Langdon kon niet goed overschakelen op geluid. Zijn ego hielp ook niet. Hij is zevenenvijftig, maar heeft nog steeds dat slanke lichaam en dat onschuldige babygezicht dat Hap Holdens meer dan academische belangstelling voor de meisjes hier niet camoufleert. Langdon is nog steeds amusant in zijn manier van doen. Net als bij Buster Keaton kun je naar zijn gezicht kijken en je onmiddellijk zijn geweldige jaren en zijn trieste verval herinneren. Frances Langford brengt niet veel anders in de film dan haar stem. Voor sommigen zou dat genoeg kunnen zijn. Ze was een van de grote zangeressen van de jaren veertig met een romige stem die uniek aan haar is. Ze ziet er misschien uit als een jonge studente, maar ze klinkt niet als een studente. In 1946 vormden zij en Don Ameche een team op de radio als John en Blanche Bickerson, een vechtend stel dat even venijnig was als grappig. Zegt Blanche: 'Vroeger was je zo attent. Sinds je met mij getrouwd bent, heb je helemaal geen sympathie meer.' 'Ik ook,' zegt John, 'ik heb de sympathie van iedereen.' Zegt Blanche: 'Geloof me, er zit betere vis in de oceaan dan die ik heb gevangen.' Zegt John: 'Er zit ook beter aas in.' Zij en Ameche zijn gewoon fantastisch. 's een heleboel Bickersons bij Amazon, waaronder The Bickersons deel 1.
De vier nummers zijn niet zo goed. Drie ervan zijn agressief, algemeen, vrolijk, hoewel een ervan, 'Up at the Crack of Dawn', een eersteklas swingbehandeling krijgt van een trio dat The Tanner Sisters heet. Het grote productienummer bevat een heleboel krappe fruit- en groentekostuums. Langford zit opgescheept met de enige ballade, iets wat wordt gezongen door de zorgvuldig geposeerde co-assistenten op het gazon van Mar Brynn op de campus. De muziek is niet slecht, met een soort tango-achtige kwaliteit, maar die woorden...
'Uit de stilte kom en klamp je aan mij vast / Uit de stilte kom en breng mij bij'
'Dat gevoel van tevredenheid wanneer je...' En dat gevoel van wrok zal verdwijnen.
<0x3E> Wanneer uit de stilte het geluid van je stem komt / Mijn hart springt op; ik kan niet anders dan me verheugen.
<0x3E> Ik ben in de hemel op de bodem van de zee / Wanneer je uit de stilte naar me toe komt.
<0x3E> Tegen het eind van de film trekt Bob zijn jurk niet meer aan en legt zijn blonde pruik af. Hij en Virginia omhelzen elkaar.

text_en:
This 52-minute low-budget college musical can be wincingly second rate, but it has its moments. Bear in mind that the height of its wit is the name of the two colleges: The all-girl Mar Brynn and the all-boy Quinceton.

When Mar Brynn president Matilda Collinge becomes worried over declining enrollment, the dean of Mar Brynn, Hap Holden (Harry Langdon), cooks up a scheme to rejuvenate the place. Mar Brynn will offer twelve scholarships in a contest for the loveliest of the lovely, with plenty of publicity. To make sure, there'll be a big notice that the men of Quinceton's Zeta fraternity cannot apply. Huh? Seems the Zetas are famous for their all-male reviews, with the guys dressed to the nines as girls, singing, dancing and fooling around. You can guess what happens. The Zeta's send their president and star lovely, Bob Sheppard (Johnny Downs), to apply for a scholarship as the ravishing Bobbie DeWolfe...and he makes it! For the rest of the movie Downs spends most of his time in drag. He doesn't look bad in a blond wig...a little like Jack Lemmon's Daphne.

Wouldn't you know it: Not only does Bob fall for co-ed Virginia Collinge (Frances Langford), Matilda's niece, but there is a big show to put on that will spotlight all the lovelies, including Bob as Bobbie. Yes, there will be mix-ups, confusion, endless drag jokes, songs and smirks. It's all innocent and bland, and some of the movie, in fact, is sort of nostalgic.

There's Harry Langdon, for instance, one of the greatest of the silent era comedians. Langdon didn't transfer well to sound. His ego didn't help, either. At 57, he still has that slim body and innocent baby face that, here, doesn't camouflage Hap Holden's more than academic interest in the girls. Langdon still is amusing in his mannerisms. Just as with Buster Keaton, you can look at his face and instantly remember his great years and his sad decline. Frances Langford doesn't bring much to the movie but her voice. For some, that might be enough. She was one of the great singers of the Forties with a creamy sound uniquely hers. She might look like a young co-ed but she doesn't sound like one. In 1946 she and Don Ameche teamed up on radio as John and Blanche Bickerson, a battling couple as stinging as they were funny. Says Blanche, "You used to be so considerate. Since you got married to me you haven't got any sympathy at all." "I have, too," says John, "I've got everybody's sympathy." Says Blanche, "Believe me, there's better fish in the ocean than the one I caught." Says John, "There's better bait, too." She and Ameche are just superb. There's lots of the Bickersons at Amazon, including The Bickersons Volume One.

Not so good are the four songs. Three are aggressively, generically, cheerful, although one of them, "Up at the Crack of Dawn," gets a first-rate, swinging treatment from a trio called The Tanner Sisters. The big production number involves lots of skimpy fruit and vegetable costumes. Langford is stuck with the only ballad, a thing sung among the carefully posed co- eds on Mar Brynn's campus lawn. The music's not bad, with a kind of tango-ish quality, but those words...

"Out of the silence come and cling to me / Out of the silence come and bring to me

That feeling of contentment when you're near / And that feeling of resentment will disappear

When out of the silence comes the sound of your voice / My heart goes leaping; I can't help but rejoice

I'm up in heaven from the bottom of the sea / When out of the silence you come to me"

By the end of the movie Bob stops wearing his dress and puts aside his blond wig. He and Virginia embrace.


text: In de afgelopen paar maanden heeft Turner Classic Movies veel Hal Roach-films vertoond die in het Laurel en Hardy-tijdperk stonden. Rond dezelfde tijd dat dit team de Roach-studio's verliet, begon Roach zich te specialiseren in korte speelfilms (ongeveer een uur lang). Sommige waren vrij goed (zoals TANKS A MILLION en TOPPER), maar vele leden aan uitzonderlijk slechte scripts en onaantrekkelijke acteurs <0xE2><0x80><0x93> en de films werden beslist niet goed. Dit is een van die vergeten films en nu ik hem gezien heb, vind ik echt dat TCM hem vergeten had moeten laten! Het is een komedie over travestie met veel muziek. De mannelijke studenten van de universiteit van Quinceton zijn boos omdat de vrouwelijke studenten van Mar Brynn University zo weinig respect voor hen hebben, dus besluiten ze een van de jongens als meisje te laten inschrijven om de meisjes van de universiteit voor gek te zetten (?). In tegenstelling tot TOETSIE had deze film geen fatsoenlijk script of een acteur die in staat was de rol te spelen. Het was gewoon niet geloofwaardig en ook niet bijzonder grappig. Het probleem was vooral dat de grappen over het algemeen erg afgezaagd waren (zoals de namen van de scholen) en dat de liedjes ook niet al te best waren (zoals hun bizarre eerbetoon aan groenten). Bovendien hielp het niet dat Kent Rogers erbij was. Terwijl Rogers imitaties grappig waren en hem hielpen bij zijn korte optreden in STALAG 17, tien jaar later, leek hij hier gewoon een onhebbelijk kind dat naar de camera uithaalde en een paar vreselijke imitaties deed. Afgezien van een goede versie van Charlie McCarthy waren zijn Cary Grant en de rest van zijn pogingen gewoon afschuwelijk en klonken helemaal niet als de originelen. Eigenlijk had hij zich moeten schamen om zichzelf op film te zien <0xE2><0x80><0x93> zo slecht was het.<br />Over het geheel genomen is dit een trieste, slappe komedie die niets laat zien van het genie of de vonk die de Roach-studio's ooit tot het juweel van Hollywood maakten. Niet de moeite waard om je tijd aan te besteden, aangezien er zoveel betere komedies over travestie zijn.

text_en:
Over the last few months, Turner Classic Movies has featured many Hal Roach films that were in the post Laurel and Hardy era. Around the same time this team left Roach Studios, Roach began specializing in short feature-length films (about an hour in length). Some were pretty good (such as TANKS A MILLION and TOPPER) but many suffered from exceptionally poor scripts and unappealing actors--and the films definitely did not age well. This is one of those forgotten films and after seeing it, I really think TCM should have let it remain forgotten! The film is a cross-dressing comedy with a lot of music. The male students at Quinceton University are angry at being disrespected by the females at Mar Brynn University, so they decide to have one of the guys matriculate as a girl in order to make the girls school look foolish(?). Unlike TOOTSIE, this film had neither a decent script or an actor capable of playing the part. It just wasn't believable nor was it particularly funny. Much of the problem was that the jokes were generally very corny (such as the names of the schools) and the songs pretty poor as well (such as their bizarre tribute to vegetables). In addition, having Kent Rogers along for support didn't help. While Rogers imitations were funny and helped in his brief appearance in STALAG 17 a decade later, here he just seemed like someone's obnoxious child mugging at the camera and doing some terrible impersonations. Aside from a good version of Charlie McCarthy, his Cary Grant and the rest of his attempts were just awful and sounded nothing like the originals. In fact, he should have been embarrassed to see himself on film--it was that bad.

Overall, this is a sad and limp comedy that shows none of the genius or spark that once made Roach Studios the gem of Hollywood. Not worth your time, as there are so many better comedies about cross-dressing.


text:
Als iemand die van _The Sixth Sense and Signs_ hield en van _Unbreakable_, moet ik zeggen dat het me tegenvalt waar Shyamalan zijn films lijkt te maken.
_Lady in the Water_ heeft geen van die eigenschappen. Om te beginnen is het saai, iets wat zijn andere films niet waren. We hebben hier te maken met een slordige, ongestructureerde puinhoop van een film die tot de rand toe gevuld is met onsamenhangende'mythologie' voor het slapengaan, die van de ene minuut op de andere verandert, dus zelfs als je probeert de wereld van het verhaal te volgen, zul je daar alleen maar frustratie aan overhouden. De film heeft vele tekortkomingen, en zoals anderen dat ook hebben en die met veel meer handigheid zullen aanwijzen dan ik, zal ik gewoon de grootste tekortkomingen van de film opsommen.
1) Shyamalan geeft zichzelf de rol van Johannes de Doper die 'een grote leider zal zijn die alles zal veranderen' in een haastig in elkaar geflanste politieke verhandeling met als titel, The Cookbook nota bene, The Cookbook. Doe me een lol! Als iemand die zichzelf als een moderne Hitchcock ziet, zou M. Night een bladzijde uit het boek van die man moeten halen en een cameorol moeten blijven spelen in plaats van een centrale rol.
2) Zijn personages zijn een mengelmoes van etnische en culturele stereotypen. De 'Aziatische' student die naar de universiteit gaat, maar geen samenhangende Engelse zin kan formuleren. De bovennatuurlijke'mythologie' is natuurlijk een overblijfsel van een vage oosterse legende die gebaseerd is op de waarheid. De oude joodse vrouw is slonzig gekleed en haar man is altijd in de badkamer. Alsjeblieft.
3. De film- en filmrecensent is een van de interessantste en meest afgeronde personages, en Shyamalan vermoordt hem als hij banale details opsomt. Het uiterlijk van deze personage lijkt een defensieve, zelfbewuste manier om de kritische kijk op de film te ondermijnen. Als een schrijver een van zijn personages dwingt om in de verdediging te gaan, weet je dat er iets mis is met de film.
4. Shyamalan gaat door met zijn inmiddels afgezaagde gewoonte om een hoofdpersoon te hebben die een groot verlies heeft geleden in de vorm van een sterfgeval in de familie. Genoeg nu. Paul G is een geweldige acteur, het overbodige verhaal over een dood gezin en een verloren medische praktijk afgezaagd en misplaatst.
De lijst gaat maar door, maar laat ik volstaan met te zeggen dat deze film een verspilling van celluloid is, of van de harde schijf als je dat liever hebt. Vermijd het als de pest.

text_en:
As someone who loved The Sixth Sense and Signs, and who liked Unbreakable, I've got to say it's disappointing where Shyamalan seems to be taking his movies.

Lady in the Water has none of those attributes. For one thing, it's boring, something none of his other movies were. Here we have a sloppily unstructured mess of a film filled to the brim with incoherent bedtime story "mythology" that changes from one minute to the next, so even if you try and follow the world of the story your efforts will only be met with frustration. The film's flaws are many, and as others have and will point them out with much more dexterity than me, I'll simply list the films greatest foibles.

1) Shyamalan casts HIMSELF as a John the Baptist character who will inspire "a great leader who will change everything" from a hastily constructed presumable political treatise entitled, of all things, The Cookbook. Give me a break! As someone who styles himself as a modern day Hitchcock, M. Night should take a page from that man's book and continue to play cameo roles, not central ones.

2) His supporting characters are a mish-mash of ethnic and cultural stereotypes. The "Asian" student who attends university but cannot string together a coherent English sentence. Of course the otherworldly "mythology" is the remnant of some vaguely Eastern legend based on truth. The old Jewish woman is tackily dressed and her husband is always in the bathroom. Please.

3) The film/movie critic is one of the ONLY interesting and rounded characters, and Shyamalan kills him off as he rattles off trite contrivances. This character's appearance seems like a defensive self-conscious way to preempt the critical panning of this film. When a writer forces one of his characters to go on the defensive in dialogue, you know something has got to be wrong with a movie.

4) Shyamalan continues his now hackneyed convention of having a protagonist who's suffered tremendous loss in the form of familial death. Enough Already. Paul G is a great actor, the unnecessary back story about a dead family and a lost medical practice trite and out of place.

The list goes on and on, but suffice it to say this movie is a waste of celluloid, or hard drive space if you'd prefer. Avoid like plague.


text:
Het valt niet mee om M. Night Shyamalan te zijn. Jaar na jaar worden zijn ongeëvenaarde geniale werken slecht ontvangen door theaterbezoekers en filmcritici. Zelfs Disney wilde zijn laatste film, Lady in the Water, niet maken omdat ze bang waren dat hij slecht geschreven was, omdat de rol van de schrijver/regisseur te groot was en omdat ze een g<0xC3><0xAA>nante, genotzuchtige aanval deden op zijn criticasters, de hufters. En hoe vervelend ik het ook vind om het met Disney eens te zijn, ze hadden volkomen gelijk.
Het verhaal, zo ingewikkeld als je van de man bent gaan verwachten, is hier niet het grootste probleem. Natuurlijk zit het tjokvol narigheden, tartarische en slecht geschreven stereotypen, maar het grootste probleem voor mij was de zelfingenomenheid die door de hele film heen de kop opsteekt. Shyamalan speelt bijvoorbeeld de rol van een schrijver die, verkeerd begrepen in zijn tijd, op een dag een jongen zal beïnvloeden die voorbestemd is om president van de Verenigde Staten te worden. Iemand die zichzelf waarmaakt? Zijn rollen zijn g<0xC3><0xAA>nant en onbedoeld hilarisch, en zijn reacties op cruciale punten in het verhaal deden me verlangen naar de korte, kitscherige cameo's van vroeger.
Hoewel ik kan begrijpen dat M. Night wil reageren op de niet-verlichte critici die de verbijsterende genialiteit van zijn vorige werken niet hebben gezien, moet je de reactie op zich wel in twijfel trekken. Shyamalan is aan het multitasken. Hij probeert zijn publiek door het magische realisme van zijn zelfverklaarde'verhaaltje voor het slapengaan' te loodsen, terwijl hij tegelijkertijd zijn critici bekritiseert omdat ze het evangelie van M. Night hebben ondermijnd. Uiteindelijk blijft er een sprookje over dat zich te zeer bewust is van zichzelf om ons volledig te omvatten, en een pseudo-manifest dat te waanvoorstellingen en te gewichtig is om ons op welke manier dan ook te inspireren. Uiteindelijk heeft Shyamalan een film gemaakt die alleen door hemzelf kan worden genoten. Het is alleen jammer dat mensen als Paul Giamatti, Bob Balaban en Freddy Rodriguez met het Goede Schip Shyamalan ten onder moeten gaan.

text_en:
It's hard being M. Night Shyamalan. Year after year, his works of uncompromised genius are poorly received by theatergoers and film critics alike. Even Disney didn't want to make his latest film, Lady in the Water, fearing that it was poorly written, featured too large a role for the writer/director, and contained an embarrassingly self-indulgent attack at his detractors, the crrritics. And as much as I hate to agree with Disney, they were absolutely right.

The story, as convoluted as you've come to expect from the man, is not the main problem here. Sure, it's chock-full of narfs, tarturic, and poorly drawn stereotypes, but the larger issue for me was the cringe-inducing self-indulgence that runs rampant throughout the film. For instance, Shyamalan plays the role of an author, misunderstood in his time, who will one day influence a boy destined to become the president of the United States. Self-fulfilling prophecies, anyone? His acting is embarrassing and unintentionally hilarious in turns, and his reactions to pivotal plot points had me longing for the brief, campy cameos of years past.

While I can understand M. Night's desire to respond to the unenlightened critics that failed to see the staggering brilliance of his previous works, one has to question the response itself. Shyamalan is multitasking here, attempting to transport his audience through the magical realism of his self-proclaimed "bedtime story" while simultaneously denouncing his critics for trashing the gospel of M. Night. In the end, we're left with a fairy tale too aware of itself to fully envelop us and a pseudo-manifesto too delusional and self-important to inspire us in any way. In the end, Shyamalan made a film that can really only be enjoyed by himself. It's just a shame that the likes of Paul Giamatti, Bob Balaban, and Freddy Rodriguez have to go down with the Good Ship Shyamalan.


text:
Hij zou eigenlijk in de gevangenis moeten worden gestopt en de sleutel moeten weggooien, niet in de laatste plaats omdat hij zichzelf zoveel tijd op het witte doek had gegeven. Het is leuk als regisseurs zichzelf kleine rolletjes toebedelen, maar ga alsjeblieft niet op de manier van Quentin.
Ik ben van Koreaanse afkomst, en de zogenaamde mythe waarop dit verhaal is gebaseerd, komt helemaal uit de herinneringen van een Koreaanse vrouw en is door haar veramerikaanste dochter met een heel slecht accent vertaald. Ik neem aan dat de ridder dacht dat het geven van wilde kapsels genoeg zou zijn om het stereotype van het 'goede Aziatische meisje' te weerleggen. Ik vroeg me af waar de beslissing om de Koreaanse cultuur te gebruiken vandaan kwam. Misschien vond hij gewoon dat hij behoefte had aan wat mystiek, en dook hij in de cultuur die op dat moment bij de hand was. Hé, m. ridder <0xE2><0x80><0x93> woorden als'scrunt' en 'narf' worden niet fonetisch in het Engels vertaald; ze zouden allemaal drie lettergrepen hebben. Omdat je zelf een minderheid bent, dacht ik dat je gevoeliger zou zijn voor dit soort details.
Afgezien van de slechte stereotypen is de premisse van een spookachtige, Oppie-achtige Waterwereld die in de gemeenschappelijke vijver woont en de mensheid probeert te redden achterlijk. En hé, als ze de toekomst kan zien, waarom zou ze dan in godsnaam huilen? Maar wat nog vreemder is, is dat de huurders al deze onzin zo gemakkelijk accepteren, en hoe ze proberen te helpen in plaats van de halvegare politie te bellen over de personages van Giamatti en Howard. Het hebben van personages die niet aan de werkelijkheid twijfelen, vervreemdt het publiek, dat wil zeggen, degenen onder ons die enorme sommen geld betalen voor goed amusement. Daarom was Toni Collettes personage in The Sixth Sense zo geweldig: ze was doodsbang dat haar zoon krankzinnig was. dus als Paul Giamatti wakker wordt in zijn bed en ziet dat iets wat op een prepuberale, halfnaakte tiener lijkt hem aanstaart, zou hij uit zijn slof moeten schieten en moeten zeggen: 'Wat doe jij hier en wie ben jij?!?!', niet: 'Oké, je mag wel even blijven, maar waarom stotter ik niet?', ongelooflijke personages, saaie en onwaarschijnlijke dialogen, hoogst twijfelachtige mythologieën van vermoedelijk Aziatische oorsprong en de Standard M. Ridder Wervelwind van de Drie Openbaringen Om Dit Krankzinnige Gebeuren Te Verklaren, zijn allemaal redenen waarom je deze film niet zou moeten zien.
dus M., ga alsjeblieft rechtstreeks naar de directeur van de gevangenis en geef jezelf aan. Doe de groeten aan Antoine Fuqua en Justin Lin voor me. als je niemand om zeep helpt, laten ze je misschien nog een Amex-klus doen.

text_en:
he should be put in director jail and the key thrown away for many reasons, not the least of which is how much screen time he gave himself. directors giving themselves bit parts is a fun game, great for trivia and whatnot, but please, don't go The Way of Quentin.

i'm of Korean heritage, and the supposed myth upon which this plot is based comes entirely from the memories of a Korean-American woman, and translated by her Americanized daughter with a bad, bad accent. i suppose m. knight thought giving her wild hairstyles would be enough to counter the "good Asian girl" stereotype. i wondered where the decision to use the Korean culture came from. maybe he just figured he needed some mysticism, and dipped into whatever culture was handy at the moment. hey, m. knight -- words like "scrunt" and "narf" don't translate phonetically into English; they'd each have three syllables. being a minority yourself, i thought you'd be more sensitive to details like this.

bad stereotypes aside, the premise of a ghostly, Oppie-like Waterworld reject living in the community pool trying to save mankind is retarded. and hey, if she can see the future, what the hell is she crying about? what's weirder than that though, is how readily the building tenants accept all this nonsense, and how much they try to help instead of calling the Loony Police on Giamatti and Howard's characters. having characters that don't question reality alienates the audience, those of us that pay egregious sums of money for good entertainment. that's why Toni Collette's character was awesome in The Sixth Sense: she was freaked out that her son might be insane. so when Paul Giamatti wakes up in his bed and finds what appears to be a pre-pubescent, half-naked teen staring at him, he should freak out and say, "What the f*** are you doing here and who the f*** are you??!", not "Okay, you can stay a while and why aren't I stuttering?" unbelievable characters, boring and unlikely dialogue, highly questionable mythologies of supposedly Asian origin, and the Standard M. Knight Whirlwind of Act Three Revelations To Wrap Up This Cockamamie Plot, are all reasons why you should not see this movie.

so M., please, go directly to Director Jail and turn yourself in. say hello to Antoine Fuqua and Justin Lin for me. maybe if you don't shiv anyone they'll let you do another Amex spot.


text:
Hé, ik heb net de film gezien met de titel van het onderwerp, hier is mijn recensie.
De SIxth Sense markeerde het begin van M. Nights roem en populariteit. De sfeer en uitstraling die hij creëerde, samen met een slimme plot en een intrigerend einde, maakten filmbezoekers overal het belang van Shyamalan duidelijk. Hij creëerde tot op zekere hoogte een cult-aanhang.
Nu, vier films later, vragen veel van zijn fans zich af wanneer hij een film zal onthullen die zo geweldig is als The Sixth Sense. Met de op en top goede film _Unbreakable_, vroegen mensen zich af of hij niet gewoon een briljante regisseur was die maar één hit had. Toen, met _Signs_, was er enige hoop dat hij een comeback zou maken.
Maar toen bracht hij _The Village_ uit. Nadat hij door die afgrijselijke film duizenden fans heeft verloren, probeert hij nog een goede film te maken. Hij faalt jammerlijk.
De film plaatst een stotterende man die zijn hele familie heeft verloren in een appartementencomplex. Hij, als de conciërge, ziet iemand's avonds laat zwemmen. Dat is de Dame uit de titel.
Zie je, M. Night heeft een compleet 'Bedtijdverhaal' gecreëerd over hoe landmensen samenleefden met de mensen van de 'Blauwe Wereld' (de oceaan). Deze mensen spreken Engels. Maar de landmensen werden hebzuchtig en begonnen te vechten. Maar de mensen van de Blauwe Wereld bleven zuiver, als water, zoals de conciërge opmerkt. Om de inhalige mensen te helpen, vliegen enorme vogels die niemand op het land ooit heeft gezien, hen naar het land, en ze moeten een 'Uitverkorene' (nee, echt, zo wordt het gezegd) de weg wijzen. De manier waarop de uitverkorene wordt geleid, zal er uiteindelijk toe leiden dat het landvolk als geheel wordt geholpen.
De Uitverkorene is natuurlijk M. Night zelf. Hij kan schrijven, direct, produceren en nu handelen. Hij moet de uitverkorene zijn.
Hoe dan ook, er zijn wolven die geen wolven zijn, maar die Scanten of zoiets zijn. Hun vacht is gras en ze zijn groen. Daarom heeft niemand ze gezien. Deze Scanten vallen mensen uit de Blauwe Wereld aan, maar niet het land. Maar er zijn regels.
De nacht dat de Snarf (vrouw van de Blauwe Wereld, de hoofdvrouwe) terugkeert naar de Blauwe Wereld, kunnen de Scanten hen niet aanvallen. Als ze dat doen, zullen deze apen die geen apen zijn hen doden. Er zijn er drie. En ze zijn ook van gras gemaakt.
Maar normale Scanten vallen Snarfs niet aan, tenzij het wilde Scanten zijn. En die doen het meestal ook niet, tenzij de Snarf een Madame Snarf is. En dat is ze.
Dus nu moet de hoofdpersoon, Cleveland, mensen vinden om hem te helpen.
Zie je, er zijn een paar normale mensen die de Snarfs helpen. Onder de mensen bevinden zich de Genezer, de Beschermer, het Gilde en de tolk. Deze mensen zijn de enigen die de Snarf kunnen zien vertrekken. Niemand anders kan dat... of anders werkt het niet of zo.
En de moraal is dat niemand weet wie ze zijn. Ik meen het.
Hoe dan ook, het grootste deel van de film gaat over Cleveland die op zoek is naar mensen die hem kunnen helpen, en die het vaak bij het verkeerde eind heeft. En dan blijft hij maar stotteren. En dat is irritant.
Dit is absoluut de slechtste film van M. Night. Veel shots zijn onscherp en doen pijn aan je ogen. En dan waren er nog de willekeurige shots, zoals toen hij het teken van The Cove liet zien terwijl er mensen stierven. En er waren een heleboel overbodige close-ups.
Het schrijven is verreweg de slechtste eigenschap van elke film. De tolk bedenkt wat hij moet doen door naar de cornflakesdozen te kijken. Ik maak geen grapje. Het deed me pijn van binnen toen het gebeurde.
De acteerprestaties waren voor velen redelijk, maar sommige mensen zouden geen acteur moeten zijn. M. Night was vrij goed, maar zijn tekst werd tot een minimum beperkt.
Ondanks de absurditeit van het Bed Time Story, geloofde iedereen die het aan Cleveland vertelde het onmiddellijk. En dat zijn ongeveer 15 mensen. Stel je voor dat iemand je vertelt dat een mens die er net zo uitziet als iedereen... die niet eens kieuwen heeft, in het water leeft. Nee, dat gebeurt niet. Het enige goede dat ik kon vinden was de muziek... en alleen het laatste nummer. Een paar van de andere nummers waren niet op hun plaats en overbodig. Maar het nummer tijdens de climax was heel goed gecomponeerd.
M. Night zou naar mijn mening moeten stoppen met regisseren en misschien een andere hobby moeten zoeken. Zoals niet regisseren. Of schrijven.
Overzicht: Deze film staat in mijn top 5 van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Ik moest lachen om hoe absurd het verhaal was, maar ik moest nooit lachen om de zogenaamde 'grappige delen'. Zie deze film niet, tenzij je van pijn houdt.
Eindcijfer: 3/1000.

text_en:
Hey, I just saw the movie titled in the subject, here is my review.

The SIxth Sense marked the debut of M. Night's fame and popularity. The atmosphere and vibe that he created, along with a clever plot and a twist ending made movie-goers everywhere realize the importance of Shyamalan. He, to some extent, created a cult following.

Now, four movies later, many of his fans are wondering when he will reveal a movie as amazing as The Sixth Sense. With the OK-at-best movie Unbreakable, people were wondering if he was just a one-hit-wonder director. Then, with Signs, there was some hope that he would make a comeback.

But, then he released The Village. After he lost thousands of fans due to that horrendous movie, he attempts at making another good movie. He most certainly fails.

The movie places a stuttering man who lost his entire family in an Apartment complex. He, as the super, notices someone swimming late at night. This is the Lady from the title.

You see, M. Night created an entire "Bed Time Story" about how land people used to coexist with the people of the "Blue World" (the ocean). These people speak English. But Land people got greedy and started fighting. But the Blue World people stayed pure, like water, as the Super points out.

To help out the greedy people, huge birds that no land person has ever seen flies them to the land, and they must confront a "Chosen One" (no really, that is how the put it) and show them the way. The way the chosen one is directed will end up helping the land people as a whole.

The Chosen One is, of course, M. Night himself. He can write, direct, produce and now act. He must be the chosen one.

Anyways, there are wolves that aren't wolves, but are Scants or something. Their fur is grass and they are green. So that is why no person has seen them. These Scants attack people from the Blue World, but not the land. But there are rules.

The night that the Snarf (lady of the blue world, The main Lady) returns to the blue world, the cannot attack them. If they do, these monkeys that aren't monkeys will kill them. There are three. And they are also made out of grass.

But normal Scants wont attack Snarfs unless they are Rogue Scants. And those usually wont do it either, unless the Snarf is a Madame Snarf. And she is.

So now the protagonist, Cleveland must find people to help him.

You see, there are some normal people that help the Snarfs. Among the people are the Healer, the Guardian, the Guild and the Interpreter. These people are the only people who can see the Snarf leave. No one else can... or else it wont work or something.

And the moral is that no one knows who they are. I'm serious.

Anyways, the main bulk of the movie is Cleveland looking for people who can help, and being wrong a lot. And then he keeps stuttering. And it is annoying.

This is definitely M. Night's worst directed movie. Many of the shots are out of focus and hurt your eyes. And then there were the random shots, like when it showed the sign of The Cove while people were dying. And there were a lot of unnecessary close ups.

The writing is by far the worst in any movie. The Interpreter figures out what to do by looking at cereal boxes. I am not kidding. It hurt me inside when it happened.

The acting was decent by many, but some of the people should not be actors. M. Night was pretty good, but his lines were kept at a minimum.

Despite the absurdity of the Bed Time Story, every single person Cleveland told it to believed it immediately. And that is about 15 people. Just imagine someone telling you that a human that looks like everyone else... that doesn't even have gills, lives in the water. Nope, not happening.

The only good thing I could find was the music... and only the last song. A few of the other songs were out of place and unnecessary. But the song during the climax was very well composed.

M. Night should, in my opinion, stop directing and maybe pick up a different hobby. Like not directing. Or writing.

Overview: This movie is in my top 5 worst movies I have ever seen. I laughed at how absurd the story was, but never laughed at the so-called 'funny parts.' Do not see this movie unless you like pain.

Final grade: 3/1000


text:
Ik ben een enorme fan van Signs en The Sixth Sense. Ik vind dat M. Night Shyamalan geweldig werk heeft verricht met het horrorgenre in beide films. Hij heeft een uitstervend soort films nieuw leven ingeblazen en ze iets nieuws gegeven tussen alle clichés die het genre delen.
Dus ik wilde deze film echt graag leuk vinden. Ik was, net als zo'n beetje iedereen, erg teleurgesteld over The Village en ik wilde heel graag dat de regisseur het goed zou maken. Hij faalde. Wat een ellende. Nu kon ik zijn bedoelingen gedurende de hele film zien. Ik wist wat hij van plan was en als hij het goed had gedaan, had het heel goed kunnen werken. Het grootste probleem dat ik zag, was dat hij het te veel verschillende dingen tegelijk probeerde te laten zijn. Het was deels sprookje, deels horror, deels komedie, deels fantasie... het gaat maar door. Als hij er maar één had gekozen en zich daarop had geconcentreerd, denk ik dat de film heel goed zou zijn geweest. In plaats daarvan werd het een langdradige, pretentieuze, onlogische puinhoop.
De film is zich in sommige opzichten bewust van zichzelf, drijft vaak de spot met zichzelf en zijn eigen belachelijke verhaal en verklaringen. Dat werkt ook in andere films, zoals _Knetter_, bijvoorbeeld. Maar in deze film is het onderwerp zo buitenissig dat zelfs de aansporing die de film zichzelf geeft het niet vergeeflijk kan maken. Je moet een heleboel krankzinnige dingen geloven voordat je je in het verhaal kunt verliezen. In sommige films is zo'n sprong in het diepe gemakkelijk te maken, en de film is heel onderhoudend. Niet veel mensen trekken de rationaliteit van _Star Wars_ in twijfel, omdat de films hun universum geloofwaardig maken. Het universum van _Lady In The Water_ is zo verwarrend en warrig dat het de kijker afleidt en hij besteedt meer tijd aan het uitroepen van de titel dan aan het zich erin verdiepen.
<0x3E> Er zijn momenten dat ik merk dat ik zit te lachen en dat ik niet zeker weet of dat de bedoeling is. De scènes die zich afspelen zijn volkomen serieus, maar toch...' Het is moeilijk te geloven dat iemand zulke scènes kan hebben geschreven en van plan was ze serieus te nemen. Het is onmogelijk niet te lachen om dialogen waarin wezens als narren en klunzen een rol spelen.
Uiteindelijk zou ik de film verwarrend noemen. Hij weet niet wat hij moet voorstellen, waardoor het publiek nog onwetender wordt.

text_en:
I am a huge fan of Signs and The Sixth Sense. I think M. Night Shyamalan did amazing work with the horror genre in both films. He breathed new life into a dying breed of movie, giving them something new among all of the cliché-ridden movies that share the genre.

So, I really wanted to like this movie. I, along with pretty much everyone else, was very disappointed by The Village and I very much wanted the director to redeem himself. He failed. Miserabley. Now, I could see his intentions throughout the entire movie. I knew what he was going for and really, it could have worked very well if it had been done correctly. The biggest problem I saw was that he tried to make it be too many different things at once. It was part fairy tale, part horror, part comedy, part fantasy...it goes on. If he had chosen just one and focused his efforts on it, I think the movie would have been very good. Instead, it ended up being a long-winded, pretentious, illogical mess.

The movie is self-aware in some ways, often mocking itself and its own ridiculous story and explanations. This works in other movies, like Scream, for example. In this one, though, the subject is so outlandish that even the prodding the movie gives itself can't make it forgivable. You have to buy into a lot of insane stuff before you can even begin to get sucked into the story. In some movies, such a leap of faith is easy to make and the movie is thoroughly entertaining. Not many people question the rationality of Star Wars because the movies make their universe believable. Lady In The Water's universe is so confusing and muddled that it's distracting and the viewer spends more time calling it out than getting involved.

There are times when I found myself laughing and I wasn't sure if I was supposed to or not. The scenes play out as completely serious, but it's hard to believe that anyone could have written such scenes and intended them to be taken seriously. It's impossible not to laugh at dialog that includes creatures such as narfs and scrunts.

Ultimately, I would call the movie confusing. It doesn't know what it's supposed to be, so the audience is left even more clueless.


text:
Wauw! Ik heb me nog nooit van mijn leven zo geërgerd aan een film. Als ik niet een vriend naar de bioscoop had gebracht en daar nog anderen had ontmoet, zou ik midden in de film zijn weggegaan. En ik ga nooit midden in een film weg.
In het eerste halfuur begonnen de personages al op mijn zenuwen te werken. De basistheorie interesseerde me wel, maar de domme personages, gekoppeld aan een overduidelijke poging om mensen aan het lachen te maken, gebaseerd op een paar belachelijk overdreven situaties, en het gestotter van de hoofdpersoon in de hele film, gaven de doorslag. En nee, ik ben geen criticus en ook geen fan van Shyamalan. Ik beoordeel elke film op zijn eigen merites en het kan me geen moer schelen wiens naam erop staat. Ik was dol op Sixth Sense. _Unbreakable_ was niet bepaald mijn soort film, maar ik vond hem onderhoudend en zou er vanwege het genre geen bezwaar tegen maken. Ik vond _Signs_ helemaal niets, maar ik had er niet echt een hekel aan. Maar ik had echt een hekel aan deze film. Ik bleef hopen dat de een of andere bizarre wending de film in mijn ogen in elk geval iets goeds zou geven, maar bijna elke wending die hij nam was volkomen voorspelbaar. En de paar dingen die een beetje als een verrassing kwamen, hielpen ook niet echt, want die leken me gewoon een duidelijke poging om 'leuk' te zijn. Nou ja, ik weet dat er mensen zullen zijn die de film leuk vinden. Ik heb een paar mensen horen lachen om de stomme pogingen tot humor. Hoewel ik er tegen het eind van de film vrij zeker van was dat de mensen alleen maar wilden lachen om de ongemakkelijke stilte te vermijden waarin lachen bijna verwacht wordt. Het deed me denken aan wanneer een waardeloze komiek op het toneel staat en je een paar mensen laat lachen om dingen die helemaal niet grappig zijn, alleen maar omdat het zo hoort.
Hoe dan ook, dat zijn mijn gedachten over de film. Ik heb nog nooit een recensie op deze site geschreven omdat niets me ooit zo heeft aangespoord om dat te doen als deze prutser. Sterker nog, ik had me niet eens ingeschreven op de site, hoewel ik hem al jaren regelmatig bezoek. Ik was eigenlijk wel nieuwsgierig om een paar draadjes te lezen, maar ik was te lui om de tijd te nemen om me in te schrijven. Maar nu niet meer... het enige goede aan deze film is dat hij me heeft aangespoord om in actie te komen en dat ik nu lid ben en wanneer ik maar wil een kijkje kan nemen in de discussiedraadjes.

text_en:
Wow! I have never been so annoyed by a movie in my life. If it weren't for the fact that I had driven a friend to the theater and had met others there for the sneak preview also, I would have left in the middle of it. And I never leave in the middle of a movie.

Within the first half hour, the characters were already getting on my last nerve. The basic premise somewhat interested me, but the stupid characters coupled with an obvious attempt to solicit laughs based on a few ridiculously exaggerated situations and the main character's stutter throughout the movie really clinched it for me. And no, I'm neither a critic nor a fan of Shyamalan. I judge each movie on its own merit and don't give a damn about whose name is on it. I loved Sixth Sense. Unbreakable wasn't exactly my type of movie, but I found it entertaining and wouldn't take issue with it because of the genre. I really didn't care for Signs at all, but I didn't completely detest it. But I really hated this movie. I kept hoping that some bizarre twist would at least give the movie some redeeming quality in my eyes, but almost every turn they took was completely predictable. And the few things that were a bit of a surprise didn't help because they just seemed to me like an obvious attempt at being "cutesy".

Oh well, I know there will be people out there who like the movie. I did hear a few people laughing at the stupid attempts at humor. Although, by the end of the movie, I was fairly convinced that people just wanted to laugh in order to avoid the awkward situation of silence when laughter is almost expected. It reminded me of when a lousy comedian takes the stage and you get a few people laughing at things that are completely not funny just because it seems to be the thing to do.

At any rate, those are my thoughts on the movie. I have never written a review at this site before because nothing has ever moved me to do so like this dud. In fact, I hadn't even registered at the site even though I have visited it regularly for years. I've been kind of curious to read some threads, but was too lazy to take the few minutes to register in order to do so. No more ... the one and only good thing I can see about this movie is that it spurred me into action and now I'm a member here and can take a peek at the discussion threads whenever I want to.


text: Wat een verrukkelijk moment als je ten volle beseft dat je niet behoort tot de massa's die van mystiek houden, van astrologie houden, van de lamlendige losers daarbuiten. Deze film bewees zonder enige twijfel dat de elfen de mensheid voor altijd hebben verlaten. Ik kan me voorstellen dat het een geweldige cultfilm wordt, omdat er zoveel mensen zijn die wanhopig weer tot leven gewekt moeten worden. Natuurlijk is het eigenlijk triest dat zijn afschuwelijke film ook die wens niet zal vervullen. In feite is het precies om die reden dat het een cultfilm zal worden <0xE2><0x80><0x93> omdat hij op geen enkel niveau iets oplevert. Ik zou willen voorstellen dat de makers van deze film een lange vakantie nemen, ver weg van hun gebruikelijke verblijfplaatsen, en de tijd hun onfortuinlijke zielen laten helen, als dat al mogelijk is. Ik heb te doen met de grote sprookjes van de geschiedenis en de grote schrijvers als George McDonald, die ongetwijfeld in zijn graf liggen te kermen. Tot slot zou ik willen zeggen dat de maatschappij waarin een film van deze aard zo'n groot percentage van de goedkeuring krijgt, dringend behoefte heeft aan geestelijke gezondheidszorg. Een grote pil moet collectief worden doorgeslikt door degenen die dit spul ook maar enigszins interessant vinden. Zoals ik al zei, perfect materiaal voor de democraten, die zo ver van de realiteit af staan dat ze dit als openingszet kunnen gebruiken. Lieberman verliest de nominatie voor de democraten <0xE2><0x80><0x93> meer hoef ik niet te zeggen. Arme wereld als de democraten in de Verenigde Staten enige vorm van macht herwinnen.

text_en: What a delightful moment when you fully understand that you do not belong to the masses of mysticism loving, astrology loving, lame brained losers out there. This film proved beyond a doubt that the fairies have left mankind forever. I can see it becoming a great cult film because there are so many people who desperately need to be re woken into life. Of course the real sadness is that his awful film will not grant them that wish either. In fact it is exactly for this reason that it will become a cult film - because it does not deliver on any level. I would suggest that the makers of this film take a long vacation, a long way away from their usual haunts and let time heal their unfortunate souls if that is indeed possible. I feel sorry for the great fairy tales of history and the great writers like George McDonald who must surely be agonizing in his grave. In conclusion I would like to state that the society in which a movie of this nature receives such a large percentage of approval is in some very serious need of mental health medication. A large tablet needs to collectively swallowed by those who find this stuff in the slightest interesting. As I said, perfect fodder for the Democrats who are so removed from reality that they should use this as a campaign opener. Lieberman loses the democrat nomination - need I say more. Poor world if the Democrats regain any form of power in the USA.


text: Omdat ik een enorme fan was van M. Nights eerdere films zoals Sixth Sense, Signs and the Village (onbreekbaar was goddelijk), was ik heel blij dat ik deze film mocht zien. Ik vind het vreselijk om het te moeten zeggen, maar deze film was echt verschrikkelijk. Hij was vreselijk geschreven, de personages waren extreem onecht, hij was heel slecht gefilmd en het acteerwerk was verschrikkelijk. Er was geen sprake van een ontwikkeling in de plot, en Bryce Dallas Howard speelt EXACT dezelfde persoon als in het dorp, behalve dat ze blind is en nat en nimfachtig. Het scenario was af en toe gewoon zielig ('Dit is de scène waarin het personage wordt gedood door het monster... et cetera. Ik wou dat er op het wc-papier in de toiletten advertenties stonden voor deze film, want in overdrachtelijke en letterlijke zin verdient deze film het om mijn kont te kussen.

text_en: Being a huge fan of M Night's previous films such as Sixth Sense, Signs and the Village, (unbreakable was god awful), i was very excited for my viewing of this film. I hate saying it, but this movie was really terrible. It was written terribly, the characters were extremely unreal, it was shot very poorly and the acting was terrible. There was no plot progression, and Bryce Dallas Howard plays EXACTLY the same person she did in the village, except being blind she was wet and nymph-y. The screenplay was just pathetic at times ("This is the scene were the character gets killed off by the monster...etc.) awful. I wish the toilet paper in the restrooms had ads on it for this film, because metaphorically and literally, this movie deserves to be kissing my ass.


text:
Wauw. Gewoon wauw.
Ik geloof niet dat ik ooit meer geraakt ben door een Narf. Deze film is misschien wel de beste weergave van grasapen in bomen die ik ooit heb gezien. Dat alleen al verdient enig respect. De mensen die de introductie deden waren ook vrij goed; ik weet zeker dat velen geraakt zullen worden door hun krekelvaardigheden.
Laat de arend vliegen, zo hoog als ze nog nooit heeft gevlogen. Dat dachten we tenminste. Met een vleugelwijdte die groter is dan die van Jezus aan het kruis is de Adelaar van de Narf een prachtig schepsel, dat door de lucht zoeft in het visioen van de Vruchtbare Halvemaan, geleid door het Gilde van Zeven met de genezer van de Narf. Que bueno. Deze film had ook de beste vertolking van een bazige Aziatische moeder met een dochter die 'het bedtijdverhaal graag aan je vertelt'. Maar pas nadat ze melk had gedronken en in haar broek had gepist.

text_en:
Wow. Just wow.

I don't think I have ever been touched more by a Narf. This movie is perhaps the greatest portrayal of grass ape monkeys in trees that I have ever seen. That alone deserves some respect. The people in charge of the introduction were pretty good too; I am sure many will be touched by their crayola skills.

Let the eagle soar, soar as high as she has never soared before. Or so we thought. With a wingspan larger than Jesus on the cross, the Eagle of the Narf is a beautiful creature, zipping through the skies of the Fruity Pebble Interpreter's vision led by the Guild of Seven with the healer of the Narf. Que Pasa? Que bueno. This movie also had the best portrayal of an overbearing Asian mom with a daughter "who like tell bed time story to you". Only after drinking milk and pissing your pants, though.


text:
Ik zou een lange recensie kunnen schrijven over het feit dat Lady in the Water een ondoorgrondelijk geënsceneerd stuk filmonzin was, maar ik weet zeker dat daar heel wat van rond zal gaan, dus ik zal een lijst geven van de drie belangrijkste redenen waarom ik deze film nooit meer wil zien.
1. De rol die M.Night zichzelf heeft toebedeeld is de meest pompeuze die ik ooit in een film heb gezien. Ja, mensen willen hem misschien vermoorden, maar dat is beslist niet omdat hij iets heeft geschreven dat de wereld zal veranderen. (Het helpt ook niet dat hij ook niet zo'n goede acteur is). 2. Narf? Neem je me in de maling? Moeten mensen dat horen zonder te lachen? 3. Ik kijk naar films omdat ik me wil laten vermaken of ontroerd wil worden of iets intrigerends wil zien, niet omdat ik er dommer van wil worden dan ik al was.
Ik hoop dat Shamalayn er klaar voor is om elke slechte recensie in zich op te nemen, want verrek, hij heeft het verdiend.

text_en:
I could write a long review about how Lady in the Water was an unfathomably contrived piece of cinematic shite, but I'm sure plenty of that will be going around so I'll just give a list of the three main reasons I never want to see this movie again.

1) The role M.Night gave to himself is the most pompous thing I have ever seen in a movie. Yes, people may want to kill him, but it's definitely not because he's written something that will change the world. (it doesn't help that he's not much of an actor, either) 2) Narf? Are you kidding me? People are supposed to hear that without laughing? 3) I watch movies because I want to be entertained or moved or see something intriguing, not because I want to walk away from it dumber than I was before.

I hope Shamalayn's ready to soak up ever bad review because by jove, he's earned it.


text:
Ik kon niet wachten tot de film uitkwam!! Nu wou ik dat ik mijn drie verspilde uren van de stiekeme voorvertoning van gisteravond terug kon nemen! Geweldige afzegging! Ik was klaar voor een spannende thriller & kreeg niets anders dan een enorme grap.
<0x3E><0x3E> Wil je een spannende thriller? Dan raad ik je aan om naar de voorvertoningen van deze film te kijken, want ik geloof dat ze ze daar allemaal hebben gebruikt. De rest van de film zat vol met GELD. Je kon het niet laten om te lachen om hoe stom het was.
<0x3E><0x3E> Ik ben blij dat dit een Gratis Voorvertoning was, anders had ik een kaartje teruggevraagd voor deze Vals Reclamefilm.

text_en:
I could NOT WAIT till this movie was released!! Now, I wish I could take back my 3 hours wasted at the sneak preview last night! HUGE DISAPPOINTMENT! I was ready for a suspenseful thriller & received nothing but a huge joke. :-(

Want a suspense thriller? Than I suggest you watch the Previews for this movie, since I do believe they used them all in there. The rest of the movie was filled with a JOKE. You could not resist laughing at how stupid it was.

I am glad this was a Free Sneak Preview, otherwise I would have demanded a ticket refund for this Falsely Advertised movie.


text:
De belichting was slecht, de dialogen waren stijf, onnatuurlijk en onbeholpen, het camerawerk was schrikachtig en afleidend, het geluid kwam en ging, en het acteerwerk was verschrikkelijk.
Er was niets goeds aan deze film. Gezien het goedkope blauwe schermwerk (een montage van P-Town-scènes achter een acteur die marcheert/stunt op zijn plaats in plaats van een echte film van de acteur die over een straat loopt), had ik niet veel verwacht, maar dit stelde zelfs mijn beperkte hoop teleur.
<0x3E><0x3E> Er zijn in het verleden low budget-films gemaakt <0xE2><0x80><0x93> en goed (Clerks), maar deze voelt en ziet er kitscherig uit. Als je hem hebt gezien, heb je het gevoel dat je achtjarige nichtje of neefje beter had kunnen filmen met de familiecamcorder. Wat mij verbaast is dat Miramax het oppakte en losliet.

text_en:
The lighting was bad, the dialog was stiff, unnatural and awkward, the camera work was jumpy and distracting, the sound was in and out, and the acting was terrible.

There was nothing redeeming about this movie. Given the cheesy blue screen work (a montage P-Town scenes behind an actor as he marches/struts in place instead of actual film of the actor walking down a street), I should not have expected much, but this disappointed even my limited hope.

Low budget films have been done in the past - and done well (Clerks), but this one feels and looks schlocky. After watching it, you feel that your 8 year old niece or nephew could have done better with the family camcorder. What amazes me is that Miramax picked it up and released it.


text:
In 1995 was _Lie met de honden_ een kwartier lang redelijk populair bij het homopubliek, maar God mag weten waarom. Een agressiever stel overwerkte stereotypen kun je je nauwelijks voorstellen.
Tommy (Wally White) komt in Provincetown aan zonder geld, zonder baan, zonder onderdak en met grootse ideeën over de goede tijden die je kunt beleven op een populaire zomerbestemming voor homo's. Het hoeft geen betoog dat de ene ramp de andere opvolgt: wellustige werkgevers in spe, hasj rokende huisbazen, een slangachtige Latijnse minnaar die meer belangstelling heeft voor Tommy's sigaretten dan voor Tommy zelf. Maar de film is een stuk minder interessant dan hij klinkt.
In theorie is _Lie met de honden_ een aanwinst voor de jeugdige homoscene. Maar in de praktijk speelt het zich af als in een bijzonder onaantrekkelijke zaterdagochtendcartoon. Geschreven en geregisseerd door Wally White zelf, lijkt de film voornamelijk te bestaan om te laten zien hoe meedogenloos en onuitstaanbaar White kan zijn.
Zo nu en dan komt de film tot leven door een ondersteunende speler, een idee voor een script of een dialooglijn <0xE2><0x80><0x93> maar dat zijn te weinig en te weinig momenten om deze hond tot leven te brengen.
GFT, Amazon Reviewer.

text_en:
LIE DOWN WITH DOGS was reasonably popular with gay audiences for about fifteen minutes in 1995, but God only knows why. A more abrasive set of overworked stereotypes can scarcely be imagined.

Tommy (Wally White) arrives in Provincetown with no money, no job, no place to stay, and grandiose ideas of the good times to be had at a gay-popular summer destination. Needless to say, one misadventure follows another: lecherous would-be employers, pot-smoking landlords, a snaky Latin lover more interested in Tommy's cigarettes than in Tommy himself. But the film is a great deal less interesting than it sounds.

In theory, LIE DOWN WITH DOGS satirizes the youthful gay party scene. In practice, however, it plays out in the manner of a particularly charmless Saturday morning cartoon. Written and directed by Wally White himself, the film seems to exist chiefly in order to showcase just how relentlessly unfunny and aggressively obnoxious White can be.

Now and then an occasional supporting player, a script idea, or a line of dialogue sparks the film to life--but such moments are too few and too far between to jolt this dog to life. Give it a miss.

GFT, Amazon Reviewer


text:
Het laagste punt dat ik op deze schaal kan bereiken is één?
Het hoeft geen betoog dat 31 december 2006 voor mij geschiedenis zal worden. Ik, mijn vrienden en ik waren ons aan het voorbereiden op wat een succesvol jaar zou worden <0xE2><0x80><0x93> om vervolgens gruwelijk te worden afgeleid door dit afschuwelijke excuus voor een film.
(Om eerlijk te zijn heb ik deze film nog niet af. Ik schrijf deze recensie in feite terwijl de film zich afspeelt en voor de rest blije gasten naar de deur van hun 'volgende feestje' laat rennen.)
Om een lang verhaal kort te maken: ondanks het creatieve gebruik van populaire danceclubtracks als Danny Tenaglia's Bottom Heavy en Smooth Touch's In My House (o... en Generate Power... Oké, en The Pressure...) Ik heb nog nooit zo'n klucht zonder plot gezien. Kijk onder geen beding naar deze film.
Als je een kopie ziet die te koop is, koop hem dan <0xE2><0x80><0x93> stuur me de film en een kopie van het ontvangstbewijs. Ik zal het je vergoeden en ervoor zorgen dat hij vernietigd wordt. Slechte film; slechte filmografie; nogal heftige soundtrack. Niet doen, niet doen, niet doen.

text_en:
The lowest that I can go on this rating scale is one?

Needless to say, December 31, 2006 will go down in history for me. Me, my friends and I were in prep to celebrate what was a successful year - only to be horribly distracted by this heinous excuse for a film.

(In fair disclosure, I haven't finished this movie. I am, in fact, writing this review as the movie plays and sends otherwise happy guests running for the door to their "next party.")

To make a long story short, despite the films creative use of popular dance-club tracks as Danny Tenaglia's Bottom Heavy and Smooth Touch's In My House (oh... and Generate Power... OK, and The Pressure... one more, the Witchdoctor (whilst neon penis' flickered) in the opening credits), I've never seen such a plot less farce. Do not, under any circumstances, watch this movie.

If you see a copy for sale, purchase it - send me the movie and a copy of the receipt. I will reimburse you for it and make sure that it has been destroyed. Bad acting; bad cinematography; somewhat fierce soundtrack. Don't, don't, don't, don't.


text:
Een echt onuitstaanbare vent (Wally White) besluit zijn baan in New York op te geven en de zomer door te brengen in de universiteit van Provincetown om de ware te vinden.
Oké <0xE2><0x80><0x93> dit is LEUK. Om te beginnen <0xE2><0x80><0x93> alle stereotypes over homo's worden uit de kast gehaald om hun rol te spelen. Ten tweede, er is geen plot. Ten derde, alle personages zijn onuitstaanbaar. Ten vierde, ik ben naar STOP geweest <0xE2><0x80><0x93> dat was duidelijk buiten het seizoen en het is echt te zien. Ten vijfde, bijna niemand kan acteren. Ten zesde, had ik al gezegd dat het hoofdpersonage echt onuitstaanbaar is? Ten zevende, alle 'komedies' zijn waardeloos. Een bijzonder slechte scène is White die dansers uit de verkeerde staten kiest (vraag maar niet).
De enige lichtpuntje hier is Randy Becker. Hij is de enige die het goed doet en hij is HEEL HARD (op zijn zachtst gezegd)! Maar hij speelt ook een echte zak.
In wezen een van de slechtste homofilms aller tijden <0xE2><0x80><0x93> misschien wel de slechtste! Ik wou dat ik het een 0 kon geven <0xE2><0x80><0x93> het is niet goed genoeg voor een 1!

text_en:
A real obnoxious guy (Wally White) decides to leave his job in NY and spend the summer in Provincetown MA and find Mr. Right.

OK--this is LOUSY. For starters--every gay stereotype is trotted out to go through its motions. Second, there's no plot. Third, ALL the characters are obnoxious. Fourth, I've been to PTown--this was obviously shot off season and it REALLY shows. Fifth, almost no one can act. Sixth, did I mention the main character is really obnoxious? Seven, all the "comedy" is lousy. A particularly bad sequence is White picking out dancers from square states (don't ask).

The ONLY bright spot here is Randy Becker. He turns in the sole good performance and is VERY hot (to put it mildly)! But he also plays a real jerk.

Basically one of the worst gay films ever--maybe THE worst! I wish I could give it a 0--it's not good enough for a 1!


text: Ik heb veel slechte recensies over deze film gelezen en ik heb hem in bijna 4 jaar tijd 2 keer gezien, maar hij is nog steeds niet grappig. Nou ja, ik moet toegeven dat sommige dingen echt origineel zijn, maar dat wil nog niet zeggen dat hij goed is uitgevoerd. De acteur kan niet acteren en de regisseur is de ster, de producent is de schrijver van het script! Deze film was gedoemd te mislukken, want alleen Welles en Tarantino kunnen dat. Als je van plan bent een film te regisseren die je zelf hebt geschreven en betaald, en waarin je zelf hebt gespeeld, prima, ga je gang, maar laat hem niet aan mensen buiten je familie zien.<br />Maar ik wil niet te veel slechte dingen schrijven over deze (cult?!) film. Deze film is goed omdat hij goed is.' is slecht en dat is de reden waarom je deze film zou moeten zien: om te zien en te leren hoe je geen films moet maken. En als je ernaar kijkt als je gelukkig bent, kun je zien dat de clichés niet voor niets zijn vertoond.

text_en:
I read a lot of bad reviews of this movie and I saw it 2 times in almost 4 years, but it remains not funny. Well, I have to admit, some things are really original, but that doesn't mean it's well performed. The actor's couldn't act and the director is the star is the producer is the screenplay writer! This picture was doomed to fail, because only Welles and Tarantino can do this. If you're planning to direct a movie you've written and payed for, and acted in, fine, go ahead, but don't show it to people outside your family.

But I don't want to write too many bad things about this (cult?!) movie. This picture is good because it's bad and that's the reason you should see this film: to watch and learn how you shouldn't make movies. And if you watch it when you're happy, you can see that the clichés were showed for a reason.


text: Ik heb deze film gekocht met het ultieme doel om mijn JESSICA ALBA-bibliotheek uit te breiden. Ze heeft er maar liefst 15 seconden in gezeten. Ik zal de andere 90 minuten van mijn leven die ik aan deze film heb besteed nooit meer terugkrijgen. Ik had het gevoel dat er nooit een duidelijke plot was. Soms leek het acteren ook een beetje sloom. De film gebruikt Morgan Fairchild ook als ster... niet dus! Ze komt maar een paar keer in beeld. Ik heb het gevoel dat ze iemand uitmelken om deze film te huren of te kopen. Het einde loopt heel snel af en laat niets aan de verbeelding over. Een piramide die pillen uitdeelt om je te laten voelen wie je wilt zijn; wat slim.

text_en:
I purchased this film for the soul purpose of adding to my JESSICA ALBA library. She was in it for a whole 15 seconds. I will never get the other 90 minutes of my life back I spent watching this film. I felt there never was a clear plot to this film. At times the acting seemed a little sluggish also. The film also uses Morgan Fairchild as a star of this film...not! She only appears a couple of times. I feel this is kind of just milking someone in to rent or purchase this film. The ending comes to a close really fast and leaves nothing to the imagination.

A pyramid that dispenses pills to make you feel however you want; how clever.


text: Wat dacht iemand die bij dit project betrokken was in vredesnaam toen hij deze troep maakte? Het moet wel de slechtste film zijn die ik ooit heb gezien. Hun toekomstvisies zijn belachelijk en de verhaallijn is niet meer te redden. De datum van de virtual-realityfilm is al een slecht idee om mee te beginnen, maar wordt in deze film op de slechtst mogelijke manier gebruikt. En het eerste halfuur is het meest afmattende half uur dat iemand ooit heeft meegemaakt. Volslagen onzin.

text_en: What on earth was anyone associated with this project thinking when they made this trash. It has to be the worst film I have ever seen. Their visions of the future are ridiculous and the story line is beyond redemption. The virtual reality date line, despite being a bad idea to start with, is used in the worst possible way in this film. And the first half hour is the most grueling 30 minutes anyone has the displeasure to sit through. Utter rubbish.


text: Mijn vrouw is een grote fan van Rick Springfield, dus hebben we de film onlangs op Lifetime gezien. Ik ben dol op B-films, en deze lowbudget-romance-thriller is zo goedkoop gemaakt als maar kan. Ondanks de Parijse setting is het duidelijk dat deze film niet in Frankrijk is opgenomen. Alle scènes met bezienswaardigheden in Parijs zijn voornamelijk stockbeelden, maar dat is maar een klein probleempje in deze voorspelbare film. De plot is vrij onwaarschijnlijk: een wetenschapper verwisselt van plaats met haar fotomodel-tweelingzus en gaat naar Parijs, waar ze betrokken raakt bij mysterie/romance/chantage. Ik heb nog nooit een Harlequin-roman gelezen, maar ik neem aan dat dit zo'n beetje de standaardformule is. Verrassend genoeg had de film niet eens Rick Springfield-muziek! Misschien waren zijn liedjes te duur om voor de soundtrack te gebruiken. Wie weet? Het is slecht spul, maar misschien zouden Rick-fans ervan genieten.

text_en: My wife is a HUGE Rick Springfield fan, so we watched this on Lifetime recently. I love B flicks as much as the next person, and this low budget romantic-thriller is as cheaply made as they come. Despite the Parisian setting, it's apparent that this was not made in France. All of the scenes featuring Paris landmarks are pretty much stock footage, but that's only a minor glitch in this predictable movie. The plot is fairly improbable: A scholar switches places with her fashion model twin and heads to Paris, then gets involved in mystery/romance/blackmail. I've never read a Harlequin novel, but am assuming that this is pretty much the standard formula. Surprisingly, the movie didn't even have any Rick Springfield music! Perhaps his songs were too expensive to use on the soundtrack. Who knows? It's bad stuff but perhaps Rick fans might enjoy.


text: Kijk deze film alleen als je niets anders te doen hebt en behoefte hebt aan een lach. Het is een typische harlekijnsfilm, de plot is mager, het verhaal is volkomen romantisch en belachelijk, en de acteurs hebben niet veel anders te doen dan er mooi, knap en glamoureus uit te zien. Andrea Roth speelt de tweelingzusjes Kim en Dominique. Dominique is een immens succesvol model, maar is aan de drank geraakt. Haar zus Kim is hoogleraar kunstgeschiedenis en streeft naar een doctorstitel in hetzelfde vakgebied. Ze wisselen van plaats als Kim besluit Dominique in een ontwenningskliniek te stoppen en een paar weken haar plaats als model in te nemen. Daar ontmoet ze haar droomman, helpt Dominique een g<0xC3><0xAA>nant geheim te ontrafelen en komt uiteindelijk allemaal goed. Een typische film... niet zo slecht voor mensen die niets te doen hadden.

text_en: Watch this movie only if you have absolutely nothing else to do and need a laugh. It's a typical harlequin movie,the plot is thin, the story's utterly romantic and ridiculous, and the actors don't have much to do but look beautiful, handsome and glamorous. Andrea Roth is playing twin sisters Kim and Dominique. Dominique is an immensely successful model but has taken to the bottle. Her sister, Kim, is an arts professor and aiming for her Ph.D in the same field. They change places when Kim decides to put Dominique into rehab and take her place as a model for a couple of weeks. There, she meets her dream man, helps Dominique overcome an embarrassing secret and ultimately all ends well. Typical movie...not too bad for people with nothing to do.


text:
Ik weet zeker dat Bing Crosby in zijn latere carrière de kans heeft gekregen om Father O'Malley te spelen als een oudere priester, en op een gegeven moment zou dat hem heel goed van pas zijn gekomen. Helaas was Bing na deze film klaar met de geestelijkheid.
Hij doet zijn best bij pater Conroy en zijn beste momenten zijn muzikale momenten, vooral met Debbie Reynolds, maar het verhaal is niet overtuigend. Hoe ik ook mijn best doe, ik kan gewoon niet geloven dat Robert Wagner van opportunistische hielenlikker verandert in een goeie vent, alleen om Debbie Reynolds voor zich te winnen.
Het grootste probleem met de film is eigenlijk Robert Wagner zelf. Hij is een goede acteur, maar muzikaal heeft hij gewoon geen talent. Zijn belangrijkste nummer in de film was You Can't Love Them All, opgenomen door Dean Martin en met een bescheiden succes. Als Dino zijn rol had gespeeld, zou hij het script misschien hebben gehaald.
Bings beste nummer is The Secret of Christmas. Hij heeft het niet alleen opgenomen voor het castalbum van deze film, maar ook zes jaar later voor Frank Sinatra's Reprise label, in een gezamenlijk kerstalbum met Old Blue Eyes en Fred Waring's Pennsylvanians. Dat is de betere versie dan die hij in Say One For Me heeft opgenomen.

text_en:
I'm sure that during his career in his later years Bing Crosby was offered the chance to repeat playing Father O'Malley as an older priest and at one point that would have been a natural fit for him. Unfortunately after this film, Bing was done with the clergy.

He tries his best with Father Conroy and his best moments are musical ones especially with Debbie Reynolds, but the story is not convincing. Try as I might, I just can't believe that Robert Wagner turns from opportunistic heel to good guy just to win Debbie Reynolds.

In fact the main problem with the movie is Robert Wagner. A good actor he just doesn't have any talent musically. His big number in the movie was You Can't Love Them All was recorded by Dean Martin and had a modest success. Now if Dino had played his part, he might have overcome the script.

Bing's best number is The Secret of Christmas. In addition to recording it for the cast album of this film, six years later he recorded it for Frank Sinatra's Reprise label in a joint Christmas album with Old Blue Eyes and Fred Waring's Pennsylvanians. That is the superior version to the one he did in Say One For Me.


text:
Verder niets te zien op zaterdag 17 juni 2006; ik zal deze proberen over een zich verspreidend virus; die zijn meestal goed. Dat is per slot van rekening geen spoiler, de titel is 'VIRUS'.
Het script was goed tot de laatste spoel. Toen... en ik zal helemaal geen spoiler geven; het werd gewoon een soort... 'cartoon-a-rooney'!
Dit is de eerste slechte recensie die ik heb gegeven. Het einde was zo voor de hand liggend en verwacht, toen het naar het slot rolde; ik vertelde mijn hond wat er ging komen, maar ik denk dat hij het al geraden had.
Ik wou dat het leven films maakte in Hollywood, waar het talent zit. Nou ja.
predicaat.
predicaat.

text_en:
Nothing else to watch Saturday June 17, 2006; I'll try this one about a spreading virus; they are usually good. That is not a spoiler, after all, the title is "VIRUS."

The screenplay was OK as it progressed until the last reel. Then ... and I will not give any spoiler at all; it just became sort of ... 'cartoon-a-rooney!

This is the first bad review that I have given. The ending was so obvious and expected, as it rolled to the conclusion; I was telling my dog what was coming next, but I think he already had guessed.

I wish LIFETIME would make movies in Hollywood, where the talent is. Oh well.

predic


text: De plot van _Tempo_ klonk veelbelovend, maar het eindresultaat is eerlijk gezegd afschuwelijk. Het acteerwerk van Hugh Dancy is acceptabel, aangezien het voor Cook niet voldoet aan de maatstaven van haar andere optredens. In alle opzichten lijkt de relatie tussen de twee karakters ongelooflijk. Maar naar Melanie Griffith kijken in _Tempo_ kijken was een trieste ervaring die ik liever niet had gehad. Ik herinner me haar van films als _Working Girl_ : ze was geestig, grappig en sexy. In _Tempo_ doet ze alsof ze een masker draagt. Haar gezichtsuitdrukkingen zijn bijna niet te zien. Een ander feit dat me ergerde aan _Tempo_ was het overduidelijke gebrek aan details waar het locaties betrof. Het verhaal zou zich in Parijs afspelen, waarom staan er dan overal in de film straatnaamborden in het Duits? Zelfs M<0xC3><0xBC>nchen lijkt niet op M<0xC3><0xBC>nchen.

text_en: The plot of "Tempo" sounded really promising, but the end result is quite frankly horrible. The acting on the part of Hugh Dancy is acceptable, as for Cook it is not up to the standard of her other performances. In all their character's relationship seems utterly unbelievable. Watching Melanie Griffith in Tempo though was a sad experience I could have done without. I remember her from films such as "Working Girl" were she was witty, funny and sexy. In "Tempo" she acts like she is wearing a mask. Her facial expressions are almost non-existent. Another fact that annoyed me with "Tempo" was the obvious lack of detail when it came to locations. The story is supposed to take place in Paris, why is it then that throughout the film, street signs are in German?? Even Munich does not look like Munich.


text:
'Sarah James (Melanie Griffith) leeft elke dag op het randje als koerier voor een meedogenloze Franse zwarte markt. Haar vriend, Jack Ganzer (Hugh Dancy), is een knappe jonge Amerikaan die ze heeft verleid om haar partner in de misdaad te worden. Maar als Jack onverwacht Jenny Travile (Rachael Leigh Cook) ontmoet en voor haar valt, een sexy maar schijnbaar naïeve juweliersverkoopster, zit hij al snel gevangen in een verraderlijke driehoeksverhouding vol achterdocht, wraak en moord. Deze spannende thriller houdt je tot het eind in het ongewisse,' aldus de beschrijving op de dvd-hoes.
'Tempo' begint met de opwindende climax van een autoachtervolging en gaat dan over in flashbacks die daarna komen. Misschien hadden ze geen andere manier om deze film te beginnen. Vervolgens krijg je lichte erotiek met Ms. Griffith als de nog steeds sexy oudere vrouw, die haar benen om Mr. Dancy heen slaat als de aantrekkelijke jonge dekhengst. En dat is zo'n beetje alles wat er aan deze film te beleven valt. De achtervolging wordt uiteindelijk het hoogtepunt van een onaantrekkelijk verhaal over een overval. Alleen Dancy is de hele tijd bloot. Griffith geeft haar personage meer kwetsbaarheid dan de film verdient. En Ms. Cook is bijna helemaal, en dat is niets voor haar, onopvallend.

Tempo (10/10/03) Eric Styles als Melanie Griffith, Hugh Dancy, Rachel Leigh Cook, Art Malik.

text_en:
"Sarah James (Melanie Griffith) lives on danger's edge every day as the courier for a ruthless French black market dealer. Her boyfriend, Jack Ganzer (Hugh Dancy), is a handsome, young American expatriate she's seduced into becoming her partner in crime. But, when Jack unexpectedly meets and falls for Jenny Travile (Rachael Leigh Cook), a sexy but seemingly naive jewelry shop clerk, he quickly finds himself trapped in a treacherous love triangle filled with suspicion, vengeance, and murder. This riveting thriller will keep you guessing until the very end," according to the DVD sleeve description.

"Tempo" opens with its exciting car chase climax, then goes into flashbacks leading up to there. Possibly, they had no other way to begin this movie. Next up, you get mild erotica with Ms. Griffith, as the still sexy older woman, wrapping her legs around Mr. Dancy, as the attractive young stud. And, that's about all there is to this downhill film. The chase winds up being the culmination of an unappealing heist storyline. Only Dancy shows skin throughout. Griffith gives her character more vulnerability than the film deserves. And, Ms. Cook is almost completely, and uncharacteristically, nondescript.

**** Tempo (6/10/03) Eric Styles ~ Melanie Griffith, Hugh Dancy, Rachel Leigh Cook, Art Malik


text:
Vroeger hield ik van Melanie Griffith. Ze was zo sexy en beminnelijk in 'Fear City', 'Body Double' en 'Something Wild', ja, zelfs in dat waardeloze 'Cherry 2000' hield ik nog van haar. In Tempo verloor ik mijn liefde, aan het mes! In Tempo zie je de geldverspilling die de plastische chirurgie op Melanies gezicht is. Een verschrikkelijke geldverspilling en de ondergang van een prachtig talent. Walgelijk!
Deze film ook. Het enige wat je voor een eurotrash-film kunt kopen is een door en door slecht script met middelmatige prestaties van de betrokkenen. Rachel Lee Cook is zo goed als ze in de omstandigheden van haar personage kan zijn. Ze speelt een Amerikaanse studente op sabbatical in Parijs die, hoewel ze geen Frans spreekt, door een juwelier wordt ingehuurd en vervolgens meteen de sleutels en de codes van de winkel krijgt om aan de plot tegemoet te komen! Als de winkel wordt beroofd opent de Parijse politie het vuur op de dieven tijdens een achtervolging in de stad. Afgezien van het feit dat ze nog niet hebben vastgesteld dat er dieven of criminelen in de auto zitten, betwijfel ik of een modern westers politiekorps wapens zou gebruiken in een situatie als deze. De rest van het script is gevuld met vele andere ongelooflijke gebeurtenissen, en tegelijkertijd verwachten ze dat de kijker het serieus neemt! Het ziet eruit als een groot budget, maar is in de Verenigde Staten nooit theatraal geopend. De uitgifte van de dvd werd voor de zomer van 2003 aangekondigd, maar is nu voor onbepaalde tijd uitgesteld, gelukkig voor u! Ik vraag me af of de chirurgen van mevrouw Griffith proberen de dvd uit de handel te houden. Het laat hun werk in elk geval niet in het beste licht zien.
Als alternatief zou ik een licht- en lachfilm willen voorstellen die weet wat het is <0xE2><0x80><0x93> helemaal leuk! 'The Guru' staat nu op dvd voor het geval u hem in de bioscopen hebt gemist!

text_en:
I used to love Melanie Griffith. She was so sexy and lovable in "Fear City", "Body Double", and "Something Wild", yes even in the rotten "Cherry 2000" I still loved her. In Tempo I lost my love, to the knife! Tempo shows the waste of money that is plastic surgery all over Melanie's face. A horrible waste of money and the ruin of a beautiful talent. Disgusting!

So is this movie. All that eurotrash money can buy is a deeply flawed script with mediocre performances by many involved. Rachel Lee Cook is as good as she could be given the circumstance of her character. She plays an American student on sabbatical in Paris who, although she does not speak French, is hired by and then immediately given the keys and codes to a jewelry store to satisfy the plot! When the store is robbed the Parisian police open fire on the thieves during a car chase inside the city. Besides the fact that they have not established the car contains thieves or criminals I doubt any modern Western police force would use guns in the situation exposed. The rest on the script is filled with many other unbelievable occurrences, all while expecting the viewer to take it seriously! Looks big budget but never opened theatrically in the US. The DVD release was announced for Summer 2003 but has now been delayed indefinitely, lucky for you! I wonder if Ms. Griffith's surgeons are bidding to keep it off the market? It certainly does not show their work in the best light.

As an alternative I would suggest a fun and light film that knows what it is- all fun! "The Guru" is now on DVD in case you missed it in the theaters!


text:
Deze film, geregisseerd door Eric Styles, heeft het verschil dat de nadruk van een vrouw naar een man is verschoven, omdat ze het voorwerp van seksuele begeerte is. Verder is er weinig logica in te ontdekken. Het beste wat de film te bieden heeft, zijn een paar prachtige beelden van Parijs.
Sarah, gespeeld door Melanie Griffith, is irritant. Die kleine meisjesstem van een volwassen vrouw is een afknapper. Dit is een rijpe vrouw die het heeft aangelegd met een veel jongere, aantrekkelijke jongeman die naakt wordt gezien, en, in verschillende stadia ervan, ook in de film. Sarah maakt een ernstige fout door de trein terug naar Parijs te nemen en de kostbare munt in haar hand te houden terwijl ze in slaap valt! Hallooo! Ze had zich in een ander deel van haar lichaam kunnen verstoppen!
<0x3E><0x3E> Jack, de jongeman van de stad, voelt zich aangetrokken tot de pas gearriveerde Amerikaanse, Jenny. Ze worden onmiddellijk verliefd en worden gezien terwijl ze seks hebben zonder bescherming. Sorry, maar heeft iemand ooit van aids gehoord? Jenny ziet er vreselijk provinciaal uit met dat afschuwelijke permanent en haar nog lelijker vlechtjes.
<0x3E><0x3E> De film gaat nergens heen, aangezien we al in een vroeg stadium wisten wat de uitkomst zou zijn. De richting van de gebeurtenissen maakt het er niet beter op. Wat doet Malcom McDowell, afgezien van een vakantie in Parijs, in deze film? Hij verschijnt alleen in de ene scène en wordt in de andere gezien! Deze film had met minder bekende acteurs kunnen zijn opgenomen en zou waarschijnlijk beter zijn geweest dan wat je op het scherm ziet.
<0x3E> Volgende keer meer geluk voor meneer Styles.

text_en:
This film, directed by Eric Styles, has the distinction that it has reversed the emphasis from a woman, to a man, for being the object of sexual desire. Otherwise, it doesn't make much sense. The best redeeming factor is some of the great views of Paris.

Sarah, as played by Melanie Griffith, is annoying. That little girl voice in a grown up woman is a turn off. This is a mature woman that has taken up with a much younger, and attractive young man who is seen naked, and or, in different stages of it, in the film. Sarah makes a grave mistake in taking the train back to Paris and holding the precious coin in her hand while she falls asleep! Hellooo! She could have hidden in some other part of her body!

Jack, the young man about town, is attracted to the newly arrived American ingenue, Jenny. They immediately fall in love and are seen having sex without any protection. Sorry, but has anyone heard of AIDS? Jenny is made to look terribly provincial with that horrible permanent and her even uglier pigtails.

The film doesn't go anywhere, as we figured what was going to be the outcome early on. The direction doesn't help matters at all. Other than a vacation in Paris, what is Malcom McDowell doing in this movie? He only appears in one scene and is seen in another! This film could have been cast with lesser known actors and probably would have been better than what one sees on the screen.

Better luck to Mr. Styles next time out.


text: Robert Goddard is een fantastische schrijver, die zich heeft gespecialiseerd in grillige en grillige Britse historische thrillers. Ik was opgetogen toen ik zag dat 'Into the Blue' was aangepast voor het kleine scherm, want het is een van de beste boeken in een soort trilogie. Harry Barnett is een bijzonder innemend personage, en John Thaw speelt hem goed, met wratten en al. Het enige wat de tv-versie afschrikt, is dat het veel te kort is. Volgens de schrijvers zou het beter zijn geweest als het een miniserie was geweest, omdat de film hele scènes uit het boek weglaat en het gevoel van hulpeloosheid dat Harry Barnett in zijn benarde situatie heeft, vermindert. Over het geheel genomen is 'Into the Blue' een teleurstellend boek, dat niet aan de verwachtingen voldoet. Kijk maar naar de vervolgen: 'In the Sun' en 'Never go back'.

text_en: Robert Goddard is a fantastic author, specialising in twisty and turny British historical thrillers. I was psyched when I saw that "Into the Blue' had been adapted for the small screen, being one of the finest book in a 'trilogy' of sorts. Harry Barnett is highly engaging character, and John Thaw portrays him well, warts and all. The only deterrent to the TV version is that it's far too short. It would have, in this writers opinion, worked better as a mini-series, as the movie leaves out whole scenes from the book and loses the feeling of helplessness that Harry Barnett feels to his plight. On the whole, "Into the Blue" is disappointing, not living up to a really good book. Check out the follow-ups, "Into the Sun" and "Never go Back".


text:
Als een vrouw die hij net heeft ontmoet op het eiland Rhodos verdwijnt, wordt aan Harry's onschuld getwijfeld. Maar als hij het verleden van de vrouw begint te onderzoeken, beseft hij dat zijn beste vriend bij een moord betrokken zou kunnen zijn.
Robert Goddard is een degelijke en betrouwbare Britse schrijver van slimme en complexe mysteries. Maar deze aanpassing van zijn roman _Into The Blue_ als vervoermiddel voor John Thaw is vanaf het begin rampzalig. Thaw is een g<0xC3><0xAA>nante miskleun, hij worstelt met accent en concentratie terwijl hij van de ene scène naar de andere blundert, en hij wordt vreselijk verraden door een groot, rammelend script en afgrijselijke acteurs die hem ondersteunen <0xE2><0x80><0x93> vooral Ba is vreselijk als Harry's tegenstribbelende sidekick.
Zoek Goddards oorspronkelijke roman en vermijd deze rotklus tot elke prijs.

text_en:
When a woman he has just met disappears on the island of Rhodes, Harry's innocence is doubted. But as he begins to examine the woman's past he realizes his closest friend could be involved in murder.

Robert Goddard is a solid and reliable British writer of clever and complex mysteries. However this adaptation of his novel Into The Blue as a vehicle for John Thaw is disastrous from word go. Embarrassingly miscast, Thaw struggles with accent and intent as he blunders from one scene to another, and he is horribly betrayed by a great clunking script and ghastly supporting actors - Ba is particularly awful as Harry's reluctant sidekick.

Find Goddard's original novel and avoid this turkey at all costs.