text: Dit is een fantastische, adembenemende horrorfilm, met een prachtige regie van De Palma en met Amy Irving in de hoofdrol. Het script is uitgekauwde flauwekul, maar alleen al door de beelden is dit een van de beste horrorfilms die ooit zijn gemaakt. Net als bij die klassiekers is de beeldspraak eerder betoverend dan angstaanjagend <0xE2><0x80><0x93> ik heb nooit mijn ogen willen verbergen. Het laatste halfuur is gewoon ongelooflijk intens. Moet je zien hoe De Palma van de gotische horror van Douglas' confrontatie met zijn demonische zoon overschakelt op Amy Irvings knusse, zonovergoten slaapkamer. Ik moet altijd hardop lachen om deze overgang <0xE2><0x80><0x93> want de regisseur maakt ons natuurlijk alleen maar murw voor de grootste horror climax in een film.

text_en: This is one gorgeous knockout of horror movie--beautifully directed by De Palma and acted by Amy Irving. The script is elaborate junk, but on imagery alone this ranks with Murnau's Nosferatu and Dreyer's Vampyre as among the greatest horror movies ever made. Like those classics, the imagery is more entrancing than terrifying--I never wanted to hide my eyes. The last half-hour is just incredibly intense. Check out the way De Palma cuts from the Gothic night horror of Douglas's confrontation with his demon son to Amy Irving's cozy sunlit bedroom the next day. I always laugh out loud at this transition--because of course the director is just softening us up for the greatest horror climax in movies.


text: Nou, ik heb die film in eerste instantie gezien omdat ik een grote fan van Carrie ben en omdat ik nog een film met Amy Irving wilde zien toen ze nog jong was. De film was goed, maar John Cassevetes en de Kirk Douglas-personages waren een beetje saai. Ik heb altijd gevonden dat John Cassevetes een beetje overschat wordt omdat ik hem nog nooit een persoonlijkheid heb zien vertonen die zo ongelooflijk leuk is (zelfs niet met Rosemary's baby) en in deze film was hij zijn gebruikelijke saaie onderhandelaar. Er waren een paar coole actiescènes met Kirk Douglas, maar mijn grootste liefde voor de film was het grootste deel van de scènes met Amy Irving <0xE2><0x80><0x93> die eigenlijk (ondanks de rekening) het meest opvallende personage van de film is. We kijken naar een paar echt coole scènes waarin zij Andrew Stevens psychisch bestudeert terwijl Andrew naar videobanden kijkt van zijn vader die wordt aangevallen, terwijl het bloed over andere mensen stroomt terwijl Amy's emoties kolken van energie, een slaapwandelscène, een show waarin ze uit het ziekenhuis ontsnapt, een scène waarin ze een meisje een bloedneus bezorgt en blauwe, gloeiende ogen heeft. Amy en Andrew waren de twee telekinetische tieners en ze waren jong, fris, emotioneel en aantrekkelijk. Ik genoot echt van hun aanwezigheid en hun optreden maakte de film echt goed. De andere personages zijn er eigenlijk alleen maar voor de steun, behalve Kirk Douglas die zijn gebruikelijke mannelijke rol speelt. Ik vond de film over het geheel genomen best goed, voornamelijk vanwege het acteerwerk, de special effects en de manier waarop sommige scènes er zo cool uitzagen!

text_en: Well, I initially saw this movie because I am a major Carrie fan and I wanted to see another movie with Amy Irving when she was still young. The movie was good, but John Cassevetes and the Kirk Douglas characters were kind of boring. I always thought that john Cassevetes is a little overrated because I've never seen him display a personality that is incredibly enjoyable(even with Rosemary's baby) and in this movie he was his usual negotiating boring self. There was some cool action scenes with Kirk Douglas but my main love of the movie was the majority of the scenes with Amy Irving--who really(despite the billing) is the main stand out character of the film. We watch some really cool scenes with amy involving her watching Andrew Stevens psychically as Andrew watches video tapes of his father being attacked, blood running down other people as Amy's emotions are racing with energy., a sleepwalking scene, a show where she is escaping from the hospital, a scene where she gives a girl a bloody nose, and blue glowing eyes. Amy and Andrew were the two telekinetic teens and they were young, fresh, emotional, and attractive. I really enjoyed their presence and their performance really made the film work. The other characters are really just there for support except Kirk Douglas who gives his usual masculine role. Overall I thought the film was pretty good, 2 1/2 mainly because of the acting, special effects, and the way some scenes just looked so cool! I'd recommend this.


text: 'The Fury' is met de jaren beter geworden en kan nu beschouwd worden als een van DePalma's meest bevredigende thrillers. De film bestaat uit twee verhalen die elkaar uiteindelijk overlappen. Het eerste verhaal gaat over een voormalige agent van de overheid (Kirk Douglas) die op zoek is naar zijn zoon, die ontvoerd is door de FBI die zijn telekinetische krachten wil uitbuiten. Het tweede verhaal draait om een tienermeisje (Amy Irving) dat ontdekt dat ook zij paranormale gaven heeft. Uiteindelijk roept Douglas haar hulp in bij het vinden van zijn zoon. De film bevat wat onverwachte humor en een aantal adembenemende scènes, waaronder een verbluffende scène waarin Irvings personage omringd wordt door beelden uit het verleden van Douglas' zoon (je moet het zien om het te geloven). De ontknoping is gekunsteld, maar effectief en is door andere films gescheurd.

text_en: "The Fury" has gotten better with age and can now be viewed as one of DePalma's most satisfying thrillers. It consists of two stories which eventually overlap. The first story deals with a former government agent (Kirk Douglas) who searches for his son, who has been kidnapped by the feds who want to exploit his telekinetic powers. The second story revolves around a teenaged girl (Amy Irving) who discovers that she too has paranormal powers. Eventually, Douglas enlists her aid in finding his son. The film includes some unexpected humor and several breathtaking sequences, to include a stunning shot where Irving's character is surrounded by past images of Douglas' son (you gotta see it to believe it). The denouement is contrived, but effective and has been ripped by other films.


text: De OMEN, CARRIE, DAMIEN, CARRIE, LAURA MARS en zelfs HIGH ANXIETY... was hij niet eind jaren zeventig een en al afgrijselijke, oogverblindende prut? BRITNEY ROSE en zelfs AUDREY ROSE... wat paranormaal, wat paranormaal het allerlekkerst (maar DAMIEN OMEN 2 was geweldig, en ANXIETY was echt hilarisch)... en dan het allerergste, THE FURY. Het is een zwakke schakel in een gewone reeks thrillers. Dertig jaar geleden had ik er echt een hekel aan en vanavond kreunde ik nog meer. Naarmate de film vorderde, met afschuwelijke achtervolgingsscènes met auto's op de achtergrond en overdreven namaakmuziek van Hermann/Hitchcock, ongeloofwaardige plotwendingen (persoonlijke telefoontjes naar treinperrons en zo) en in wezen walgelijke bloedingen en lichaamsdelen, werd THE FURY in 1978 als een grote flop beschouwd. Na zijn fabelachtige film over het paradijs en de afgrijselijke catastrofe en de hilarische maar meeslepende rampen in de jaren tachtig, had ik het eigenlijk wel gehad met De Palma, en ik geloof dat de meeste mensen dat ook vonden. Ik was destijds filmregisseur en de mensen lieten ons weten hoe geïrriteerd ze waren over zijn slechte films, die bij iedereen bekend waren. Andrew Stevens was een verrassing in de rolverdeling. Hij was al heel vroeg in de film te zien als de mannelijke versie van Amy Irving, maar was helaas afwezig in de rest van de film. THE FURY zou herschreven moeten worden als orgasmekomedie, zelfs met hetzelfde script, dan zou het geloofwaardiger en leuker zijn. Dat is de beste en enige mogelijkheid voor een publiek van deze nieuwe eeuw.

text_en: The OMEN, CARRIE, DAMIEN, CARRIE, LAURA MARS, and even HIGH ANXIETY... wasn't he late 70s full of ghastly eye-rolling trubbbble! BURNT OFFERINGS and even AUDREY ROSE.... some paranormal some psychic most pukey (but DAMIEN OMEN 2 was terrific, and ANXIETY genuinely hilarious) .......and then the worst this one, THE FURY. It is a weak link in an ordinary chain of thrillers. I really disliked it 30 years ago and groaned even more again tonight. As the film progressed, with awful back projected car chases and hammy faux Hermann/Hitchcock music score, implausible plot twists (personal phone calls to pubic railway platforms etc) and basically disgusting bleeding and body part effects THE FURY was considered a major misfire in 1978. After his fabulous PHANTOM OF THE PARADISE and horrible CARRIE and spew worthy BODY DOUBLE and the hilariously awful but compelling SCARFACE in the 80s, I basically gave up on De Palma and I actually believe most audiences did too. I ran cinemas at the time and the audiences let us know their irritation at his bad films well known. Andrew Stevens was a surprise in the casting and effective very early on as the male version of Amy Irving but sadly absent for most of the rest of the film. Cassavetes. like Douglas must have wanted some cash to buy a holiday house and accepted the silly parts offered here. THE FURY should be remade as an orgasm comedy even with the same script, then it would be more plausible and enjoyable. That's its best and only possibility for a new century audience.


text:
Ik kwam deze tegen als verrassing op mijn plaatselijke PBS-station; en werd er onmiddellijk verliefd op.
Jake is verbitterd door zijn situatie en daardoor niet de meest sympathieke persoon. Hij raakt bevriend met een stel mensen die, naar zijn mening, wel eens ontsnapt zouden kunnen zijn uit de Twilight Zone. Daarentegen beschouwen zijn nieuwe collega's die van hem als een tot leven gekomen stereotype... en een ontsnapte uit de Twilight Zone.
Het is een rel als je ziet hoe de yank en de Canadezen eerst leren om elkaar te tolereren in plaats van elkaar met volle teugen te verwennen. Judy, de nieuwsproducente die Jakes baas en steun en toeverlaat is, is een juweeltje: Mary Richards als vrouw van (voornamelijk) staal. Bill, de stationschef is een man die echt gelooft dat hij alles over Amerikanen weet, maar die echt een paar aanwijzingen nodig heeft.
Deze show is altijd leuk om wat er over Canada en de Canadezen wordt gezegd, maar ook om wat er over ons wordt gezegd. Uiteindelijk komt niemand er ongeschonden uit.

text_en:
I stumbled across this one as a surprise on my local PBS station; and fell in love with it immediately.

Jake's embittered by his situation and not the most likable person as a result. He falls in with a bunch of folks who, in his view, might well be escapees from the Twilight Zone. Conversely, his new co-workers regard his as a stereotype come to life...and an escapee from the Twilight Zone.

Watching the Yank and the Canucks learn first to tolerate than take a positive delight in one another is a riot. Judy, the news producer who is Jake's boss and foil, is a delight: Mary Richards as woman of (mostly) steel. Bill, the station manager is a continual laugh as a man who really believes he knows all about Americans but who really needs to get a clue or three.

This show is always fun for what is says about Canada and Canadians as much as what it says about us. Ultimately, no one escapes unscathed.


text: Ik heb die serie lang geleden op tv gezien. Ik vond hem echt goed. Vooral de combinatie van drama, humor, politieverhalen en een advocaatverhaal. Allemaal in één. De chemie tussen de personages was goed. En ik herinner me ook verschillende soorten interessante zijdelingse verhalen over familieaangelegenheden. Het is jammer dat het geen succes was. Omdat het na één seizoen ophield. Helaas omdat ik het echt goed vond. Dus nu heb ik een vraag. Want ik zou deze serie graag nog een keer zien. Weet iemand of hij ergens op dvd (of gedownload) verkrijgbaar is? Laat daar alsjeblieft een commentaar op achter. Ik zou dankbaar zijn. Heel erg bedankt.

text_en: I saw this series a long time ago when it was aired on TV. I really liked it. Especially the mix between drama, humor, cop stories and a attorney stories. All rolled up in one. The chemistry between the characters was good. And i also remember different kinds of interesting side stories concerning family matters. It is a pity that it wasn't successful. Because it stopped after only one season. Unfortunately, because i really liked it. So now i have a question. Because I'd like to see this series again. Does anyone know if it is available on DVD (or download) anywhere? Please leave a comment on that. Í would be grateful. thank you very much.


text: Het was zo jammer dat dit programma halverwege het seizoen werd afgelast. Het was een geweldige meidenserie! Zo'n romantische serie met een advocate en een politieman als echtgenoot. De families waren katholiek en heel hecht. Het was een soort terugblik in de tijd voor degenen die zich herinneren dat families hecht waren en's zondags samen aten met een geweldige conversatie aan tafel. Het acteerwerk was echt geweldig en het jonge stel leek zo natuurlijk en oprecht. Heeft iemand anders dit programma ooit gezien behalve ik? Ik lijk altijd verslaafd te raken aan programma's die vroeg in het seizoen worden afgelast en ik weet dat het zo is omdat ik de enige ben die naar het programma kijkt.

text_en: Such a shame that this program was canceled mid-season. It was a great chick series! Such a romantic series with a lady lawyer and a policeman husband. The families were Catholic and very close. It was sort of a step-back in time for those of who remember when families were close and shared Sunday dinners along with great conversation around the dinner table. The acting was really great and the young couple seemed so natural and true. Did anyone else out there ever see this program besides me? I always seem to get hooked on programs that are canceled early on in the season and I know it is because I am the only one who watches the show.


text:
De ontwikkelingsfasen die we kennen van de geheime Pentagon-knuffelprojecten roepen bij de gamers misverstanden op, en Prey is daar een mooi voorbeeld van.
De negen jaar oude titel is voorbestemd voor een tragedie en heeft er deze zomer een triomf van gemaakt, al heeft het eindeloze oponthoud van de eerste showcase in 1997 tot de schappen in 2006 veel verwarring tot gevolg gehad, vandaar de minder-dan-sterke kritische reacties die je misschien ook elders zult zien.
Want Prey wordt omringd door de aanzwellende, en vaak opbeurende, stroom van eerstepersoonsschieters, die nog steeds in de mode zijn en het spel domineren, vooral op de pc. Maar ondanks de visuele conventies van het genre is het niet zo'n spel. Het heeft zelfs meer gemeen met 80' De pioniers van Cinemaware, die hun glorieuze en beschamende interactieve films op de Amiga terzijde hadden geschoven, zoals Prey beschuldigd werd van een lage moeilijkheidsgraad en vooraf opgenomen gebeurtenissen.
Natuurlijk heel gemakkelijk en vooraf opgenomen, omdat Prey niet wil overkomen als moeilijk te krijgen of geraffineerd, maar, ziedaar, gewoon leuk. Het is een van de soepelste spelletjes die we de afgelopen jaren hebben gezien, waarbij de spelers niet worden gedwongen door een geharde uitdaging, maar door puur plezier en het verlangen om te zien wat er nog meer in het verschiet ligt.
Het is ook een verbazingwekkend stabiel spel, dat geen van de hinderpalen kent die met schrikbarende regelmaat in andere titels voorkomen. In die zin lijkt Prey op vorig jaar.' s Area 51, weer zo'n achtbaanrit die door de nijverheid en de spelers wordt gekruisigd omdat hij te timide is en de eenvoudige perskracht mist van zijn broertjes Doom, Half-Life en FEAR.
Vergeet dat allemaal maar: Proy is een meesterwerk, dat eerst en vooral plezier en fantastisch verhalen vertellen laat zien. Een grote zegen is de volwassenheid van het verhaal, met veel goede taal, echte bloeddorstigheid en zelfs gevechten tegen ondeugende kinderen.
Redelijk plezierige actie en heel aantrekkelijke beelden helpen, maar bovenal winnen we door de consideratie van de spelers van het spel. Het is nooit te moeilijk of frustrerend en geeft je die essentiële ingrediënten die in andere spellen vaak ontbreken. Om te beginnen de manier waarop het allemaal begint, in een afgelegen reserveringsbar op een donkere, stormachtige avond. Hoofdpersoon Tommy, die door zijn grootvader Anisi en zijn vriendin Jen Cherokee wordt genoemd, maar die die identiteit maar al te graag wil afwerpen en op zoek gaat naar een nieuwe. Deze scène introduceert personages en speelmechanieken op een goede manier en bereidt Tommy voor op de strijd die voor hem ligt, terwijl een onbekende macht hem en zijn geliefden ontvoert en de onwillige held op een pad van ontdekking en moed dwingt.
Maar hier zien we ook een glimp van het professionalisme van Prey: jukeboxen brengen een massa rocknummers, klokken worden tot leven gebracht en veranderen in de echte tijd, de regen valt buiten in ritme en Don't Fear the Reaper speelt precies op het juiste moment. Prachtig. De cavalcade van subtiele details houdt daar niet op, en de buitenwereldse omgeving waarin Tommy terechtkomt, voelt echt en consistent aan. Er zijn cyborgwapens die bewegen en wriemelen als je ze vasthoudt, coole fragmenten van Art Bells ufo-achtige nachtshow Coast to Coast AM, gedenkwaardige buitenaardse propaganda en zelfs maffe perspectiefveranderingen. Dat is een van de belangrijkste vernieuwingen van Prey, waardoor spelers over muren kunnen lopen en portalen kunnen doorkruisen die je van locatie naar locatie brengen, wat meer dan een paar leuke puzzels oplevert. Tegenstanders, de meest verknipte en verrukkelijk incorrecte op het politieke vlak, voeren een uitstekende animatie uit, en hoewel ze duidelijk geïnspireerd zijn door degenen uit de voornoemde schietfranchises en zelfs de Matrix-films, zijn ze in een gevecht erg actief en laten ze een blijvende, onderhoudende indruk achter. Geen van hen is al te uitdagend of intelligent, en in feite kan de AI niet veel meer doen dan rondscharrelen of in het wilde weg dekking zoeken, maar dat maakt niet uit, want je kunt niet doodgaan.
Dat klopt, het spel laat niet alleen toe dat je op elk gewenst moment kunt sparen, maar de spelers zijn technisch gezien ook onoverwinnelijk dankzij Tommy's Spritiwalk-vaardigheid, een alternatieve spelmodus die verwant is aan de mutantenschakelaar van Area 51. Gekweekt in het prachtig gerealiseerde Land van de Ouden opent Geestengang gebieden die verboden zijn voor het fysieke lichaam en geeft Tommy een mythisch boogwapen waar hij eerlijk gezegd weinig aan heeft. Belangrijker is dat de geest, als het materiële omhulsel sterft, voortleeft en uiteindelijk terugkeert naar bijna precies de plek waar Tommy is gestorven. Geen herstartniveaus en dat soort shinola's hier.
Dat is de kern van de zaak: je wordt niet geacht te winnen, te verslaan of te overwinnen, maar om achterover te leunen en te genieten van de rit, net als bij een echt goede film. Daarom is de cinematografie zeker de moeite waard, en de voorliefde van Menselijk Hoofd voor detail en drama werpt vruchten af voor gamers die getuige zijn van momenten van schok, afschuw en spanning.
De van het Doem afgeleide machine produceert aangename beelden, maar ze zullen je niet wegblazen voor technische prestaties. In plaats daarvan gaat het om het ontwerp, ook al komt Prooi bij alles wat er gebeurt neer op een andere gangkruiper. Het zijn echter mooie, sfeervolle gangen, dus ze herhalen zich zelden, en Prooi vermijdt ook de problematische liefde van Doem 3 voor donkere ruimtes, iets waar het in een van de vele grappige momenten naar verwijst.
De minimalistische, maar o zo toepasselijke soundtrack straalt, brengt psychedelische refreinen, sciencefictionmotieven en verslavende rock precies waar ze belangrijk zijn. Effecten dragen hun steentje bij, en binnenkort zul je het hebben over de liners die Tommy's productieve tegenstanders, de jagers, hebben geleverd. Ziet u de eersteklas acteerprestaties, waarbij iedereen als kampioen van zijn of haar rol naar voren komt, vooral de sinistere vijandelijke bazen.
Prey is trots op zijn literaire en filmische bronnen van inspiratie. Dingen als het alien-universum, Shyamalans Signs, de V-serie uit 1980, de X Files, Onafhankelijkheidsdag en de klassieke invasieroman Footfall vinden hier allemaal een thuis, net als spelers die kunnen genieten van een strak, uitgebreid pakket dat je het gevoel geeft dat je een echte gamer bent.
Rating: * * * * * 1/2.

text_en:
Development phases familiar from covert Pentagon pet projects beckon misunderstanding from the gaming cadres, and Prey exemplifies this nicely.

Bound for tragedy, the nine year old title has made it to stores this summer triumphant, albeit the interminable delay from first showcasing in 1997 to shelves circa 2006 has resulted in much confusion, hence the less-than-stellar critical reactions you may see elsewhere.

For Prey is being bunched with the on-going, and oft exhilarating, slew of first person shooters, still in vogue and dominating proceedings, particularly on the PC. However, it isn't one such game despite following the genre's visual conventions. In fact, it has more in common with 80's pioneers Cinemaware, whose glorious and ignominious interactive movies on the Amiga were cast aside, like Prey accused of low difficulty levels and pre-scripted events.

Of course quite easy and pre-scripted, because Prey doesn't wish to come across hard to get or sophisticated, but, lo and behold, simply fun. It is one of the smoothest games we've seen in recent years, compelling players along not by hardened challenge but rather sheer pleasure and a desire to see what's in store next.

It is also an amazingly stable game, suffering none of the encumbrances known to occur with alarming regularity in other titles. To that extent, Prey resembles last year's Area 51, another roller coaster ride crucified by industry and players for being too timid and lacking the simple press power of its Doom, Half-Life and FEAR siblings.

Forget all that: Prey is a masterpiece, putting fun and superlative storytelling first. A big boon is the maturity of the tale, with a lot of good language, real gore and even fighting against wicked children.

Reasonably enjoyable action and quite attractive visuals help, but above all else it's the game's consideration of players that wins us over. It's never too hard or frustrating, and gives you those vital ingredients somehow often missing in other releases.

For starters, the way it all begins, at a remote reservation bar on a dark, stormy night. Protagonist Tommy, considered Cherokee by his grandfather Anisi and girlfriend Jen, but really eager to shed that identity and look for a new one. This scene introduces characters and play mechanics well, preparing Tommy for the fight ahead, as an unknown force kidnaps him and his loved ones, forcing the reluctant hero on a path of discovery and courage.

But here we also glimpse Prey's professionalism: jukeboxes come with a host of full rock tracks, clocks animate and change in real time, rain falls outside in rhythm, and Don't Fear the Reaper plays just at the right moment. Beautiful.

The cavalcade of neat touches doesn't not stop there, with the unfolding alien environment into which Tommy is cast feeling real and consistent. There's cyborg weapons that move and squirm as you hold them, cool snippets of radio host Art Bell's UFO-centric late night show Coast to Coast AM, memorable alien propaganda and even wacky perspective changes. That's among Prey's chief innovations, enabling players to walk on walls and traverse portals that zip one among locations, a feature generating more than a few fun puzzles.

Opponents, most twisted and delectably incorrect in the political department, deploy excellent animation, and while obviously inspired by those from the aforementioned shooter franchises and even the Matrix movies, are engrossing in engagement and leave a lasting, entertaining impression. None are overly challenging or intelligent, and in fact the AI can't do much more than move around or take random cover, but it wouldn't matter anyway, since you can't die.

That's right, not only does the game allow saves anytime, players are also technically invincible courtesy of Tommy's Spritiwalk ability, an alternate game mode akin to Area 51's mutant switch. Learned in the beautifully-realized Land of the Ancients realm, Spiritwalk opens up areas off-limits to the physical body, granting Tommy a mythical bow weapon that's frankly of little use. Importantly, when the material shell dies, the spirit lives on, ultimately allowing for a return to almost the exact spot where Tommy died. No restarting levels and that kind of shinola here.

That's the crux of it: you're not supposed to win, beat or conquer Prey, but kick back and relish the ride, just like a truly good movie. Therefore, its cinematography is definitely up to spec, Human Head's penchant for detail and drama paying dividends as gamers witness moments of shock, horror and suspense.

The Doom-derived engine produces pleasing visuals, but they won't blow you away for technical achievement. Instead, it's the design that matters, even though Prey boils down to another corridor crawl when all's said and done. They're nice, atmospheric corridors, though, thus rarely repetitive, and Prey also avoids Doom 3's problematic love of dark spaces, something it references in one of several humorous moments.

The minimalist, but oh-so appropriate soundtrack shines, delivering psychedelic refrains, sci-fi mood-pieces and addictive rock just where they count. Effects contribute their fair share, and you'll soon be quipping one liners provided by Tommy's prolific adversaries, the Hunters. Weapons and other contraptions sound great, and the Spiritwalk portion comes with chanting voices that get into one's head easy. Do note the top-notch voice acting, making everyone come off as champions of their respective roles, in particular the sinister enemy bosses.

Prey does its literary and cinematic sources of inspiration proud. Stuff like the Alien universe, Shyamalan's Signs, 80's series V, the X Files, Independence Day and classic invasion novel Footfall all find a home here, as do players who appreciate a tight, comprehensive package that simply makes you feel good about being a gamer.

Rating: * * * * 1/2


text:
In de afgelopen paar jaar zijn er een paar behoorlijk adembenemende games uitgebracht. Resident Evil 4, Half-Life 2 en FarCry zijn slechts enkele van de verbazingwekkende titels die de schappen van de 21ste eeuw zullen vullen. Deze games waren, toen ze werden uitgebracht, meteen klassieke games en zullen dat blijven tot we daadwerkelijk het zoete geslurp van virtuele Goomba's onder onze hypertechnisch ingepakte voeten kunnen voelen. En dus hebben ontwikkelaars van games een uitdaging bedacht. Games als RE4 en HL2 maken het nogal moeilijk voor ontwerpers om de adem van hun publiek weg te nemen. Maar Prey is er niet alleen in geslaagd een flink eind over de bar te springen, maar heeft die ook nog eens een graadje hoger gezet.
Het verhaal van Prey gaat als volgt. Grote, gemene buitenaardse wezens komen naar beneden en ontvoeren onze held Tommy, zijn vriendin Jen en zijn grootvader Enisi. Hoe dan ook, Tommy slaagt erin te ontsnappen en gaat op zoek naar Jen en Enisi door de griezelige gangen van het ruimteschip van de buitenaardse wezens. Hij komt er echter al snel achter dat hij grotere problemen heeft dan het redden van de mensen van wie hij houdt.
Goed, ik geef toe dat Prey niet het meest vernieuwende verhaal ooit heeft. In feite is het in het begin relatief simpel. Later wordt het wat ingewikkelder met de geesten en al die andere dingen. Het verhaal van Prey, hoe elementair ook, is solide en zal ervoor zorgen dat je het spel door blijft spelen, alleen maar om te zien wat er verder gebeurt. Voordat ik verderga over het spel van Prey, moet ik het over de graphics in het spel hebben. Herinner je je Half-Life 2 nog? Weet je nog hoe grafisch verbijsterend dat was? Vergeet het maar. De graphics van Prey zijn absoluut een doorn in het oog van Half-Life 2. Ik denk meestal niet aan graphics als ik een spel speel, omdat ik een van die mensen ben die de voorkeur geven aan een spelspel boven graphics, maar ik stond versteld van de graphics van Prey. Je kunt elk klein detail zien in je wapens, in de aliens, in het ruimteschip, alles ziet er schitterend uit. Nooit eerder heb ik een spel gespeeld waarbij ik midden in een grote open ruimte stond en mijn omgeving bewonderde. Als spelletjes alleen op plaatjes gebaseerd waren, zou Prey meteen winnen. De manier waarop het spel gespeeld wordt, maakt dit spel ook zo geweldig. Het is gemakkelijk in de hand te houden, net als de meeste op pc gebaseerde FPS-titels, en er is nooit een saai moment. Als je niet bezig bent met het neerschieten van een buitenaards wezen van tien meter met aan beide armen twee schietschijven (Barrett Wallace vreet je hart op), dan loop je als een geest tegen muren op of loop je door krachtvelden. Zelfs als je doodgaat, blijf je spelen. Nou, als je doodgaat, word je in feite naar een soort Cherokee-eeuwigheid gebracht, waar je je geestboog moet gebruiken om de'verdoemde doden' te doden, en door dat te doen je gezondheid en geestkracht aan te vullen. Het is allemaal vernieuwing in Prey! O, en laten we de portalen niet vergeten! O ja, ze kunnen worden gebruikt als een deur en als een deur... en als een deur... nou ja, het gebruik van portalen in dit spel is wel interessant, maar niet erg goed gedaan. Ik had gehoopt dat ik wat verbazingwekkende dingen zou zien met portalen, maar in wezen is dat het enige waar ze voor worden gebruikt: coole deuren. Maar het is wel raar dat je door een portal kunt schieten en jezelf een kogel door je achterhoofd kunt jagen. Leuk, maar in een echte situatie niet aan te raden. De geluiden in Prey zijn ook behoorlijk cool. Je hoort motoren lopen, stukken vlees die worden geplet en bloed dat op de grond spettert, dus ook hier is de aandacht voor details grandioos. Het voice-acting in Prey is ook briljant, en dat is goed, want slecht voice-acting kan een spel bederven (nog iemand die aan Final Fantasy X-2 denkt?). Als ik een spel speel, let ik altijd op de muziek van het spel, en hoe goed die wordt gebruikt, en de manier waarop Prey muziek gebruikt kan worden vergeleken met die van _The Lord of the Rings_. Met andere woorden, het is verbazingwekkend. De muziek klinkt echt door terwijl je tegen bazen vecht, of tegen een heleboel vijanden tegelijk. Over het algemeen is Prey uitstekend. Ik heb nog nooit zo'n FPS als deze gespeeld. De verhaallijn is geweldig en sleept je echt mee, en op een gegeven moment wilde ik zelfs niet meer met mijn muis klikken om mijn wapen af te vuren, vanwege wat er dan zou gebeuren. En toen ik eindelijk de moed had om het te doen, had ik er spijt van. De graphics zijn schitterend, het spel is nog beter en de muziek is episch. Vergeet de game van 2006. Vergeet de game van de eeuw. Prooi moet gewoon een van de beste games aller tijden zijn om deze planeet te behagen, en als hij uiteindelijk in de koopjesbak van ASDA terechtkomt, zal hij trots in Game Heaven staan, naast Final Fantasy VII en Super Mario 64.

text_en:
In the past couple of years, there've been some pretty breath-taking games released. Resident Evil 4, Half-Life 2 and FarCry are just some of the amazing titles to bless retailer's shelves in the 21st Century. These games, when released, were instant classics, and will remain classics until we actually start to be able to feel the sweet squish of virtual Goombas beneath our hyper-technologically clad feet. And so, games developers have come up with a challenge. Games like RE4 and HL2 set the bar pretty high when it comes to what's outstanding and what's average, therefore making it somewhat difficult for designers to take their audience's breaths away. However, Prey has not only managed to jump well over the bar, but has raised it that extra notch higher whilst doing so.

Prey's storyline goes like this. Big nasty aliens come down and abduct our hero Tommy, his girlfriend Jen and his Grandfather Enisi. Anyway, Tommy manages to escape and heads off through the Alien spaceship's eerie corridors in search of Jen and Enisi. However, he soon learns that he has bigger problems than just rescuing the ones he loves

Okay, so admittedly Prey doesn't have the most innovative storyline ever. In fact, it's relatively basic.at first. Later on, things start to get a little more complicated what with spirits and all that shabazz. However, Prey's storyline, however basic, is solid, and will keep you pressing forward through the game just to see what happens next. Now before I go on to talk about Prey's game play etc,. I need to mention the graphics in the game. Remember Half-Life 2? Remember how graphically astounding that was? Forget it. Prey's graphics absolutely kicks Half-Life 2's ass everywhere. I usually don't consider graphics when playing a game because I'm one of those people who prefer game play over graphics, but Prey had me astounded. You can see every little detail in your weapons, in the aliens, in the spaceship, everything looks gorgeous. Never have I played a game before that has had me standing in the middle of a wide-open area admiring my surroundings. If games were based on graphics alone, then Prey would win outright. The game play in Prey is also something that makes this game so great. It's easy to control, as are most PC-based FPS titles, and there's never a dull moment. If you're not taking down a 20 foot alien with two gattling guns attached to either arm (Barrett Wallace eat your heart out), then you're walking up walls or walking through force fields as a spirit. Even when you die, you carry on playing. Confused? Well basically when you die you get taken to a kind of Cherokee limbo, where you must use your spirit bow to kill the "dishonored dead", and by doing so replenishing your health and spirit. It's all innovation in Prey! Oh, and let's not forget the portals! Oh yeah, they can be used as a door and..as a.and a..okay, well the use of portals in this game, while interesting, not very well done. I was hoping to see some pretty amazing stuff done with portals, but basically that's all they're used for; cool-looking doors. However, it is weird the way that you can shoot through a portal and pop yourself one in the back of the head. Fun, but if in a real-life situation, not advisable. The sounds in Prey are also pretty cool. You can hear engines running, pieces of flesh squelching and blood splattering, so again the attention to detail is magnificent. The voice-acting in Prey is also brilliant, which is good because bad voice-acting can spoil a game (Final Fantasy X-2 anyone?). Whilst playing games, I always take notice of the game's music, and how well it is used, and Prey's use of music can be compared to that of Lord of the Rings. In other words, it's amazing. The music really shines through whilst fighting bosses, or a lot of enemies at the same time. Overall, Prey is outstanding. Never before have I played an FPS quite like this. The storyline is terrific and really drags you in, and at one point in the game actually had me not wanting to click my mouse to fire my weapon, because of what would happen. And when I finally got the courage to, I felt sorry. The graphics are stunning, the game play is even better and the music is epic. Forget game of 2006. Forget game of the century. Prey simply has to be one of the best games EVER to grace this planet, and, when it eventually lands in the bargain bin in ASDA, it will stand proudly in Game Heaven alongside Final Fantasy VII and Super Mario 64.


text: De ontwerpers namen een enorm risico door een demo van Prey uit te brengen, die het grootste deel van het spel gebruikte, en het betaalde goed, heel goed! Ik genoot van Prey omdat het niet moeilijk of te verwarrend was. Met snelle passen en met het allerbelangrijkste doel voor ogen lijkt dit spel alles te hebben. De grafische voorstelling van Prey is up-to-date, ik denk dat hij goed te vergelijken is met die van F.E.A.R., Doem 3 en ieders favoriet, Halfe-leven 2. Maar hier eindigt de overeenkomst met de buitenaardse wapens waarmee je Mame kunt bereiken en doden. Het grootste kenmerk in mijn ogen is het gebruik van fysica in de vorm van zwaartekracht. Isaac Newton zou versteld staan. Wandelen op z'n kop als je wilt en terugvallend in een geestestoestand waarin je inderdaad door muren en onzichtbare (alleen voor het menselijk oog) structuren kunt lopen. Ik heb er met volle teugen van genoten, maar niet vanwege het schiet-en-dood-aspect, maar meer vanwege de oorspronkelijke verhaallijn. Ik zou het omschrijven als 'fase 51' tegen 'doem 3'. Ik denk dat het ware teken van een goed spel is dat je je erop verheugt ermee door te gaan en het misschien op een later tijdstip nog eens te spelen. Maar wat mij betreft is de voor de hand liggende reden dat dit spel goed ontwikkeld is, dat het waarschijnlijk keer op keer is uitgeprobeerd om een spel te maken dat bevredigend is en vrij van bugs. Hoewel mijn systeem van het hoge-eindtype is, gaan er op een gegeven moment toch een heleboel games de mist in, maar Proy niet. Dit was de uitzondering op de regel en ik dank de projectontwikkelaars voor de extra tijd die ze erin hebben gestoken om het zo te maken. Ik verheug me op 'Proy 2'.

text_en: The Developers took a huge chance in releasing a demo for Prey which employed most of the game, and it paid off, big time! I enjoyed Prey because it was not hard or too confusing. Fast paced and with the all important objective to reach, this game seems to have it all. Graphics wise Prey is up to date, I guess it compares well to the likes of F.E.A.R, doom 3 and everybody's favorite, Halfe-life 2. But this is where the similarity ends apart from the Alien weapons you get to Mame and kill with. The biggest feature to my mind is the use of physics in the form of Gravity. Isaac Newton would be astounded. Wall Walking upside down if you please and reverting to a spirit state where you can indeed walk thru walls and invisible (to the human eye only) structures. I enjoyed it thoroughly but not for its shoot and kill aspect but more for its original storyline. I would describe it as "Area 51" meets "doom 3". I guess for me, the true sign of a good game is one that you are looking forward to continuing on with and maybe playing again at a later date. But for my money the obvious reason is that this game has been well developed, probably game tested over and over to bring a game that is satisfying and bug free. Although my system is of the high end type, a lot of games still fail at some stage, not Prey. This was the exception to the rule and I thank the Developers for spending the extra time on making it this way. I'm looking forward to "prey 2".


text:
Elk jaar wacht ik tot er iets naar buiten komt waardoor ik helemaal door het lint ga. FEAR was het laatste waar ik echt geen genoeg van kon krijgen. Nu verschijnt PREY, en WHOA, wat een rit. Fantastische beelden (ik bedoel FANTASTISCH). Grote dynamiek in de beheersing van de personages, koele wapens, antizwaartekracht-spul en portalen worden door de meeste mensen die commentaar leveren op dit spel heel wat genoemd, maar ze maken gewoon deel uit van het geheel.
De acteerprestaties zijn bijna allemaal even goed (met uitzondering van Jen soms) en het verhaal is grotendeels origineel, op de plot na, die we al tig keer eerder hebben gezien. Maar de personages zijn nieuw in het genre (nee, geen superhumane mariniers of meestervuurwapenvechters) en behandelen de tradities van de Cherokee met respect en waardigheid.
<0x3E><0x3E> Er zijn momenten waarop het lijkt op andere spelletjes, af en toe een duffe baasgevechten en te veel liften, maar wauw, door het tempo, de vormgeving, de karakters en de AWESOME MUSIC is het de meest filmachtige videogame die ik ooit heb gespeeld. Ja, zelfs nog meer dan Half Life 2. De gezondheidsregeneratie is in het begin een beetje irritant, maar dan leer je het een beetje te waarderen, omdat het minder storend is dan 2 of 3 saves terugdraaien en opnieuw beginnen.
<0x3E><0x3E> Nog één opmerking over de muziek. Ik stond ervan te kijken hoe filmisch het was. Soms had ik het gevoel dat ik in een live action-film zat. Gewoon te gek.
Mijn verzameling pc-games telt meer dan honderd, en ik heb ze allemaal gespeeld. Maar deze is een klasse apart. Ja, het is een beetje kort, maar het werk dat erin is gestopt was intens.
Ik kan niet wachten tot er meer komt. Kudos voor de ontwikkelaars en kunstenaars die dit ding hebben gemaakt. Wat een werkstuk.

text_en:
Each year, I wait for something to come out to blow me away. FEAR was the last one that I actually could not get enough of. Now PREY appears, and WHOA, what a ride. Fantastic visuals (I mean FANTASTIC). Great dynamics in control of the characters, cool weapons, the anti gravity stuff and portals are mentioned quite a bit by most who comment on this game, but they are just part of the whole thing.

The voice acting is almost uniformly great (with the exception of Jen sometimes), and the story is mostly original, save the overall plot, which we've seen a zillion times before. But the characters are new to the genre, (nope, no super human marines, or master gunfighters) and treats the traditions of the Cherokee with respect and dignity.

There are some moments where it feels like some other games, an occasional dopey boss battle, and too many elevators, but wow, the overall pace, artwork, character control, and AWESOME MUSIC makes it the most movie like video game I've EVER played. Yes, even more than Half Life 2. The health regeneration is a little annoying at first, but then you learn to appreciate it somewhat, as it is less disruptive than having to go back 2 or 3 saves and start over.

One more comment on the music. I was amazed at how cinematic it was. I felt like I was in a live action movie sometimes. Just awesome.

My library of PC games numbers over 100, and I've played them all. But this one is in a class by itself. Yes, its somewhat short, but the work that went into it was intense.

I can't wait for more. Kudos to the developers and artists that built this thing. What a piece of work


text:
Toen ik voor het eerst hoorde dat Prey uit zou komen voor de pc, verwachtte ik dat het weer een normaal en saai pc-spel zou zijn. Pas toen ik hoorde dat IGN Prey een goede recensie had gegeven, samen met nog een aantal andere sites, besloot ik het te proberen. Ik kocht Prey van Ebay voor 5,00 pond en toen ik het speelde, was het eerste wat ik zag de mooie en realistische graphics. Ik sprong gretig in het spel en was volkomen verbijsterd over wat volgens mij een sh*t-spel zou zijn. Je hebt de controle over een Cherokee-indiaan wiens leven een ramp is. Zijn vriendin vindt Tommy Dommasi moeilijk en hij kan niet met zijn grootvader opschieten omdat hij dat niet kan. Niet te geloven al dat spirituele en bijgelovige gedoe. Het geweerspel is uitstekend en de geweren zelf zijn anders omdat ze leven en heel anders zijn dan aardse geweren, voornamelijk omdat hij aan boord is van een buitenaards ruimteschip. Het bloed is overdreven walgelijk en verontrustend, de hele tijd door het spel heen zul je bloed, ingewanden en levers zien. Het bloed is heel belangrijk voor het spel, want zonder bloed zal de atmosfeer saai en pedant aanvoelen.
Nadat zijn vriendin en zijn grootvader zijn ontvoerd door een buitenaards ruimteschip, probeert Tommy hen te bevrijden uit de klauwen van het kwaad. Naarmate het spel vordert, besef je dat het niet zo gemakkelijk is. Het schip wordt bestuurd door een machtshongerige leider die mensen van verschillende planeten steelt voor wat ze 'oogsten' noemen, oftewel eten. Onderweg verdien je een kracht die ze 'geestenwandelen' noemen. Je laat je lichaam in een toestand van meditatie achter terwijl je doet wat je met je geest moet doen, en je schiet met wapens die je de stuipen op het lijf jagen.
Het ergste aan dit spel is dat het zo makkelijk is. Het kost je ongeveer 5 of 7 uur om het spel uit te spelen. De portalen zijn zo belangrijk in dit spel, en Prooi was het eerste spel waarin portalen voorkwamen. Het uitdagen van de zwaartekracht was een van de leuke dingen van dit spel, maar het kan soms wel een beetje raar worden omdat je moet schieten op een manier die je hersenen duizelig en wazig maakt. Prooi is leuk en een beetje stom, want als de vijand op het punt staat een granaat te gooien, roepen ze 'granaat' en dan kun je die makkelijk ontwijken. Prooi hoort in de verzameling van elke speler te zitten en je zult je er geweldig mee vermaken.

text_en:
When I first heard that Prey was coming out for the PC, I expected it to be another normal and boring PC game. It was when I heard that IGN gave Prey a good review along with various other sites, I decided to try it out. I bought Prey off Ebay for 5.00 pounds and When I played it the first thing I realized was the beautiful and realistic graphics. I eagerly jumped into playing Prey and was completely astounded to what I thought would be a sh*t game. You control a Cherokee Indian whose life is a bummer. His girlfriend thinks that Tommy Dommasi is difficult and he doesn't get along with his grandfather because he doesn't believe all that spiritual and superstitious stuff. The gunplay is excellent and the guns themselves are different because they are alive and very different to earthly guns, mainly because he is aboard a alien spaceship. The gore is overly disgusting and disturbing, all the way through the game you will see blood, guts, and livers. The gore is very important to the game because without it the atmosphere will feel dull and pedantic.

After his girlfriend and grandfather get kidnapped by an alien spaceship, Tommy tries to release them from the clutches of evil. As the game progresses onward, you realize it isn't that easy. The ship is controlled by a power hungry leader who steals people from different planets for what they call "Harvesting", meaning to eat. Along the way you earn a power called spirit walking, you leave your body in a state of meditation while you do what you have to do with your spirit, and you shoot with guns that will blow your mind.

The worst thing about this game is the easiness of it. It will take you about 5 or 7 hours to finish the game. The portals are so important in this game and Prey was the first game ever to have portals in it. Defying gravity was one of the fun things in this game but it can get weird sometimes because you have to shoot in a way which would make your brain dizzy and fuzzy. Prey is enjoyable and somewhat stupid because when the enemy is about to throw a grenade they call out, "Grenade" and then you can easily avoid it. Prey should be in every gamers collection and have a wonderful time playing. Happy Gaming!


text:
Het spel is geweldig, het verhaal is geweldig met wendingen die ik nooit had verwacht als mijn vriend het niet voor me had verpest.
De creatieve puzzels zullen je helemaal in de war brengen en het niveau is verrassend klein maar dankzij de portaaltechnologie en de muurwanden lijken de niveaus verrassend groter dan ze in werkelijkheid zijn.
Wat me nog het meest verbaasde was de langdurige verhaallijn die doorging zelfs toen je dacht dat ik klaar was maar de Multiplayer heeft een klein nadeel.
De MP is goed de wapens en de kaarten zijn goed het is alleen het feit dat er zo weinig mensen spelen en als iemand te laat is dan is iedereen te laat.
The Single Player heeft een lang en levendig verhaal en vindingrijke puzzels.
Tegenwoordig kun je het goedkoop op de kop tikken, ik heb een gloednieuwe kopie voor neur20. Ik zeg, huur hem in elk geval.
Grafisch: 8 De grafieken zijn goed, maar sommige gebieden zijn een beetje te glanzend voor mij.
Geluid: 9.5 De geluiden zijn vrij goed en de stem is geweldig.
Verhaal: 10 Speel het zelf, je zult het begrijpen.
Wapens: 6 Er zijn niet veel wapens, maar ze zijn cool.
MP: 6.5 Zou beter kunnen.

text_en:
The game is great, the story is great with twists i would never had expected had my friend not spoiled it for me.

The creative puzzles will have you confused to the max and the level design is surprisingly small but thanks to the portal technology and wall walks levels seem surprisingly bigger then they actually are.

The thing that surprised me the most was the long lasting storyline that kept going even when you thought i would end but a small downside is the Multiplayer.

The MP is good the weapons and maps are good it's just the fact that the amount of people playing is small and if someone lags everyone else does.

The Single player has a long lasting and lively story as well as inventive puzzles.

Nowadays you can pick it up cheap, i got my copy brand new for £20. I Say definitely rent it at least.

Graphics: 8 The graphics are good but some areas are a bit too shiny for me.

Sound: 9.5 The sounds are pretty good and the voice acting is great.

Story: 10 Play it yourself, you'll understand.

Weaponry: 6 There aren't many weapons but they're cool.

MP: 6.5 Could be better


text:
In veel opzichten is 'Prey' wat de ontwikkeling betreft een vreemd geval. De normale ontwikkelingscyclus van een spel is tegenwoordig 1 tot 2 jaar. Misschien zelfs nog een paar jaar langer voor de meer profilerende games. Maar het werd oorspronkelijk bedacht in 1996. Maar het ontwikkelingsteam van 3D Relms had het spel opzij geschoven om te gaan werken aan 'Duke Nuckeum Forever'. Het was ongeveer 2 jaar geleden dat 'Prey' weer boven water kwam, en met een nieuwe ontwikkelaar in de vorm van 'Mens-Hoofdstudio's'. En nu, na 10 jaar werken aan 'Prey', is 'Prey' eindelijk klaar. Hoewel alle oorspronkelijke inhoud nog steeds in het spel zit, is het spel vernieuwd en opnieuw gemaakt met de 'Doom 3'. Het spel wordt gespeeld met een motor om het te laten draaien.
'Prey' vertelt een heel ander en origineel verhaal voor schutters. Je speelt als Tommy, een indiaan die in een indianenreservaat woont met zijn vriendin Jen en zijn grootvader Enisi. Tommy heeft het geloof van zijn volk altijd verworpen. Enisi heeft altijd geprobeerd hem de oude gebruiken bij te brengen. Maar Tommy wil alleen maar het reservaat uit om de wereld te zien. Het enige wat hem tegenhoudt, is dat zijn vriendin Jen niet met hem mee wil. Omdat ze wil blijven. Dit alles wordt de speler vrij snel voorgeschoteld. Er is niet veel ontwikkeling, afgezien van het hoofdonderwerp. Want het duurt niet lang of de drie worden opgezogen door een buitenaards ruimteschip. En het komt er min of meer op neer dat Tommy probeert zijn vriendin te redden. Maar tijdens dat proces (zoals je kunt verwachten) red je de wereld.
Het spel dat in 'Prey' gespeeld wordt, komt uiteindelijk neer op je basisschutter. Terwijl je speelt, blaas je je een weg door je vijanden. Maar het spel heeft een paar unieke wendingen die het spel los proberen te maken van de normale schuttersformule. Die hebben de vorm van 'Wall Walk' en 'Spirit Walk'. In het geval van 'Wall Walk' kan Tommy op bepaalde momenten over muren lopen en het ruimteschip weggooien. Er zijn bepaalde paden die naar de muur leiden, en soms naar het plafond, en je kunt over die paden lopen. Er zijn ook momenten dat je de hele formatie van het niveau kunt veranderen. Dan kun je de zwaartekracht van het niveau veranderen in de nieuwe grond. En het hele niveau zal verschuiven om daar de nieuwe grond van te maken. Op zulke momenten kan het een ontevreden gevoel geven, vooral als je van het ene naar het andere niveau loopt. Maar het geeft een mooi totaaleffect. En het geeft het spel in sommige opzichten een ander gevoel.
Het andere geval van 'Geestenwandelen', waarbij Tommy uit zijn lichaam kan lopen. Die worden voornamelijk gebruikt om puzzels op te lossen. Je zult een gebied vinden waar je niet kunt komen, en je kunt 'Geestenwandeling' gebruiken om die gebieden te bereiken. Het werkt in veel gevallen goed. Maar de grote fout is wanneer je sterft. In plaats van een niveau opnieuw te moeten starten, verlaat je je lichaam en ga je naar de geestenwereld. Waar je op een pilaar zult zitten, en je moet een bepaalde hoeveelheid schimmen die om je heen vliegen neerschieten om verder te gaan. Dit effect werkt in één opzicht, omdat het je nooit uit de actie haalt. Maar waar het faalt, is dat het alle uitdaging uit het spel haalt. Want in 'Prooi' heeft de dood geen invloed op je. En hoewel je de wil zult hebben om meer risico's te nemen (wat goed is) weet je dat het echt geen probleem is om dood te gaan. Want het ergste wat er kan gebeuren is dat je een paar seconden moet blijven zitten.
Deze nieuwe opnamen van het genre zijn in veel opzichten interessant. En 'Prooi' probeert ze goed te laten werken. Maar ze voegen niet veel toe aan wat verder een heel lineair en dwangmatig vooruitstrevend spel is. Waarin het tot een constante gang naar het ruimteschip komt.
De actie in 'Prooi' is ruwweg 90%, terwijl de andere een lichte en gemakkelijke puzzel is. Het schieten in 'Prooi' Het is goed, het voelt goed en je hebt een behoorlijke hoeveelheid wapens. Maar de vijanden die je in 'Prooi' moet bevechten, zijn vrij gemakkelijk. Ze doen niet veel om zichzelf te beschermen en zijn heel gemakkelijk uit te roeien. Het helpt ook niet dat het spel maar een heel kleine hoeveelheid vijanden heeft. Je begint alleen maar met een paar tegelijk te vechten en daar heb je geen moeite mee. Het spel probeert het aan het eind van het spel interessanter te maken door meer vijanden tegelijk op je af te sturen. Maar het verandert het spel niet echt. De wapens zien er organisch uit, maar ze zien er organisch uit, en soms voelen ze aan alsof ze onder stroom staan.

text_en:
In many ways "Prey" is a weird case as far as development goes. The normal development cycle for a game these days is 1 to 2 years. Maybe even a couple more for the more higher profile games. However, was originally thought up in 1996. But the development team at 3D Relms had shoved the game aside to go work on "Duke Nuckeum Forever". It was about 2 years ago that "Prey" re-surfaced, and with a new developer in the form of "Human-Head Studios". And now, after 10 years in the making "Prey" is finally out. While all of the original content is mainly still in the game, the game has been revamped and remade with the "Doom 3" engine to run the game.

"Prey" tells a rather different and original story as far as shooters go. You play as Tommy, a native American who lives on an Indian reservation with his girl friend Jen and his grandfather Enisi. Tommy has always rejected the beliefs of his people. Enisi has always tried to teach him of the old ways. However, Tommy just wants to leave the reservation and go out to see the world. The only thing stopping him, is that his girlfriend Jen wont go with him. As she wants to stay. All this is presented to the player rather quickly. With not a whole lot of development, beyond the main subject. Because before long the three are sucked up by an alien space ship. And it pretty much comes down to Tommy trying to rescue his girlfriend. However, in the process ( as you may expect ) you save the world.

The game play in "Prey" eventually does boil down to your basic shooter. As you go threw each level blasting your way through enemies. However, the game has some unique twists that try to set the game aside from the normal shooter formula. These take the form of "Wall Walk" and "Spirit Walk". In the case of "Wall Walk", Tommy can walk on walls in certain intervals threw-out the space ship. There are certain walkways that will lead on the wall, and sometimes the ceiling, and you can walk threw those areas. There is also times when you can actually change the entire formation of the level. In which you can change the gravity pull of the level to the new ground. And the entire level will shift to make that the new ground. During the times, it can be discontenting, especially when you walk from one ground to the other. However, it is a neat effect overall. And helps give the game a different feel in some ways.

The other case of "Spirit Walk", in which Tommy can walk out of his body. These are used mainly for puzzle solving. You will find an area that you cant go to, and you can use "Spirit Walk" to reach those areas. It works well in many cases. However, the one big flaw is when you die. Instead of having to restart a level, you will leave your body and go to the spirit world. Where you will be on a pillar, and you must shoot a certain amount of wraiths that are flying around you to continue on. This effect works in one way, in that it never takes you out of the action. However, where it fails is that it takes all of the challenge out of the game. Because death really has no tole on you in "Prey". And while you will have the will to take more chances ( which is good ) you know that there really is no problem with dying. Since the worst that could happen is you will have to sit out for a few seconds.

These new takes on the genre are interesting in many ways. And "Prey" tries to make them work well. However, they really don't add much to what is otherwise a very linear and strait forward game. In which boils down to a constant corridor crawl threw the space ship.

The action in "Prey" is roughly 90%, with the other being some light and easy puzzle solving. The shooting in "Prey" is good, it feels right and you have a decent amount of weapons. However, the enemies you fight in "Prey" are rather easy. They don't do a whole lot to protect themselves and are very easy to eradicate. It also doesn't help that the game only has a very small amount of enemies. You start out only fighting a couple at a time and having an easy time doing so. The game tries to make things more interesting near the end of the game by throwing more enemies at you at once. However, it doesn't really change the game up much. The weapons have a neat and interesting organic look to them, however, the weapons at times feel under powered.


text: Als de ontwikkelaars zich maar meer op de karakters en het verhaal hadden geconcentreerd, wat innovatieve levels hadden gemaakt en een heleboel vijanden, in plaats van dit spel zo snel mogelijk uit te brengen, dan zou Prey een van de beste 3D-schieters aller tijden zijn geweest. Helaas heeft Prey niet de angsten van Doem-3 en zelfs niet de koortsachtige actie van Quake-4, en ik moet helaas zeggen dat het minder gedenkwaardig is dan beide games. Prey gooit wel een paar vernieuwingen in het spel naar je toe, zoals zwaartekrachtmanipulatie en spirituswandelen, wat een paar interessante raadsels oplevert, maar dat dooft allemaal op het eind uit. Prey voelt ook te veel als Doem-3 en is bij veel gelegenheden bijna net zo duister. Er zijn ook maar heel weinig wapens en vijanden die aantonen dat dit spel overhaast is gespeeld. Het scenario voor het verhaal, dat zelden belangrijk is, was heel goed en toonde een groot potentieel dat nooit benut is.

text_en: If only the developers concentrated more on the characters and story, making some innovative levels and lots of enemies, instead of rushing this game out, Prey could have been one of the better 3D-shooters of all time. Unfortunately Prey does not have the scares of Doom-3 nor even the frantic action of Quake-4 and I sadly say that it less memorable than both of those games. Prey does throw out some gameplay innovations at you such as gravity manipulation and spirit walking which allows for some interesting puzzles but all that really fizzles out at the end. Prey also feels too much like Doom-3 and is almost as dark on many occasions. There are very few weapons and enemies too which shows that this game had been rushed. The screenplay for the story which is rarely significant, was very good, showing some great potential which was never exploited.


text:
Ik kocht dit spel voor XBox 360 voor zo'n 10 euro, en ik verwachtte een aardige schutter zonder al te veel verhaal en een hoop grafische gewelddadigheid. En eerlijk gezegd, zelfs met die verwachting stelde het me teleur.
Om te beginnen wil ik zeggen dat ik het oorspronkelijke idee van _wallwalken_ en zo wel leuk vind. Het zou heel vernieuwend zijn geweest als de ontwikkelaar dit spel niet zo nu en dan in een semi-puzzel/platformgame had veranderd. Ik heb dat al heel vaak gezegd en ik zeg het nog een keer: platformgames en schutters horen niet bij elkaar, punt uit. Ik hou wel van een uitdaging, maar ik zat bijvoorbeeld een hele week vast op een (groot) niveau voor ik erachter kwam dat ik om verder te komen in het spel een kleine elektrobuis ergens tegen de muur moest schieten... Wat is dat voor spellogica?! Dus als je dit spel wilt voltooien en je zit vast, dan kun je het beste zo ongeveer overal tegen schieten en hopen dat het een deur of iets dergelijks activeert... Dat is NIET de manier waarop ik een spel wil spelen! Het meest 'innovatieve' deel van dit spel zijn de portalen, en hoewel Valves Poortmodus dit vandaag de dag veel beter doet dan Prey, is het een cool effect (tenminste voor het oog). Is dat nodig? Nee. Is het verwarrend? Heel erg. Als je een portaal binnengaat, klap je meestal ondersteboven of opzij op een manier dat je een paar seconden gedesoriënteerd bent en dus heel kwetsbaar voor vijandelijke aanvallen, zelfs met de meeste 'elite'-schietvaardigheid.
De wapens zijn ook niet erg groot. Elk wapen ziet eruit als een cliché buitenaards wapen, compleet met felle lichten en een glanzende structuur. Je hebt een soort plasmawapen, een wapen dat je kunt laden met elementaire dingen als vuur, elektriciteit, kou. Je hebt ook een wapen dat iets afvuurt wat je zou kunnen omschrijven als een lading snot... Nou, moet ik nog meer zeggen? Het lijkt wel of de ontwikkelaars van dit spel niet eens hun best hebben gedaan. O, en je mag ook nog met de zwakste spelen, en dan bedoel ik de LAMEST-hoofdpersonage in een schietspel ALLEMAAL. Aan het begin van het spel heb je niet veel last van de indiaan, maar verder in het spel gaat hij jammeren over zijn vriendin en zijn kinderlijke en verder gewoon saaie oneliners ('Verdomme, het is hier donker!' <0xE2><0x80><0x93> alsof ik dat zelf niet in de gaten had, Sherlock!) en dat zal je waarschijnlijk op de zenuwen werken en dan heb je helemaal geen gevoel meer voor het hoofdpersonage. En als je geen insectengranaten (wat origineel...) of buitenaardse raketten (zucht) hebt, zul je gewoon een oud spel moeten herladen en het opnieuw moeten proberen. En hoe zit het met de graphics? Ik bedoel, het spel op XBox 360 ziet er al uit alsof het prima had kunnen draaien op de eerste XBox (en dat meen ik serieus), maar sommige beelden zijn gewoon te donker. En dan heb ik het niet alleen over donker, maar pikdonker... Zelfs een waardeloze aansteker die je personage kan activeren, kan dat niet.' Daar verandert niet veel aan.
Dus dit is zo'n beetje wat het is: een mislukt experiment, opgeklopt met de nu zeer populaire Doom 3-motor. Als je een innovatieve en opwindende schutter wilt, ga dan Half-Life 2 spelen (alweer), of de nieuwe Portal-modus waar ik het eerder over had. Doe jezelf als schutter een plezier, negeer de hype en laat dit spel voor wat het is.

text_en:
I bought this game for XBox 360 for 10 Euro or so, and I was expecting a nice shooter without too much story and a lot of graphical violence. And well, frankly even with that expectation it disappointed me.

First of all I want to say that I like the original idea of wallwalking, etc. It cóuld have been very innovative if it wasn't for the developer turning this game into a semi-puzzel/platform game every once in a while. I said this a lot of times and I'm gonna say it again; platformgames and shooters dón't mix, period. I like a challenge, but for example I was trapped in one (big) level for a entire week before I found out that to progress in the game, I had to shoot a small electro-tube somewhere on the wall... What kind of game-logic is that?! So if you want to complete this game and you find yourself stuck, the best thing to do is thus basically shoot at everything and hope it triggers a door or anything... It is NOT the way I want to play a game! The most 'innovative' part of this game are the portals, and even though Valve's Portal-mod does a far much better job at this today then Prey, it is a cool effect (at least for sight). Is it necessary? No. Is it confusing? Very much. Most of the time when you enter a portal, you will flip upside-down , or sideways in a way that it will leave you desorientated for a brief few seconds and thus very vulnerable to enemy attacks even with the most 'elite' shooterskills.

The weapons are also not very great. Every gun looks like a cliché alien-gun, complete with bright lights and shiny texture. You have a sort of plasma-gun, a gun that you can load up with elemental stuff like fire, electricity, cold. You also get a gun that fires what could be described as a load of snot... Well, do I need to say more? Its as if the developers of this game weren't even trying. Oh, and you also get to play with the lamest, and I mean the LAMEST main-character in a shooting-game EVER. At the start of the game, the Indian-guy doesn't bother you much, but further in the game his whining about his girlfriend and his childish and furthermore simply dull one-liners ("Damn, its dark in here!" - as if I didn't notice that myself Sherlock!) will probably tick you off and will leave you with no feeling for the main-character at all.

And some more bugs: some 'puzzles' (read: annoying counterparts) require a lot of 'spiritpower' to turn on switches and so, but if this runs out, you will have no other choise then to kill yourself in order to get more 'spiritpower' (and no, there are no spirit power-ups in the levels apart from a few). And if you don't have any bug-grenades (how original...) or alien-rockets (sigh) you will just have to reload a old game and try again. Also, what is it with the graphics? I mean, the game on XBox 360 already looks like it could have run fine on the first XBox (and I'm not kidding there), but some images are just too dark. And I don't mean just dark, but pitch black... Even a shitty lighter that your character can activate can't change much about that.

So this pretty much sums up what it is; A failed experiment, hyped with the now very popular Doom 3-engine. If you want a innovative and exciting shooter, go play Half-Life 2 (again), or the new Portal-mod I mentioned earlier. Do yourself as a shooterfan a favor, ignore the hype and just leave this game for what it is.


text: Deze film is over het algemeen eng, vooral als je van films houdt waarin het thema 'ontvoerd of vermoord door seriemoordenaars en/of hillbillies' is. Kim Delaney is in deze film ook een lekker ding, maar door de gebruikelijke domme fouten van de stadsjongens worden ze achternagezeten door de schepping van God, ergens in het binnenland van Arkansas. Als je een waarschuwing krijgt van de plaatselijke bevolking dat je nergens heen moet gaan, moet je LUISTEREN!!! Alles bij elkaar, je moet het zien!

text_en: This movie is generally scary, especially if you enjoy movies where the theme is being "kidnapped or killed by serial killers and/or hillbillies". Kim Delaney is a hottie in this one too, but the typical dumb mistakes by the city slickers leads them to get chased all over god's creation, somewhere in backwoods Arkansas. When you receive warnings from the locals not to go somewhere, you should LISTEN!!! Overall, a must see!


text: Een vader-en-zoonteam van jachtgidsen neemt een groep stadsmensen mee de bossen van Arkansas in, ondanks de waarschuwingen dat er mensen op onverklaarbare wijze zijn verdwenen. Als ze een familie van bloeddorstige, vijandige en meedogenloze moordenaars tegenkomen, worden ze de opgejaagde prooi en moeten ze al hun vaardigheden en kennis aanwenden om het er levend af te brengen. 'Hunter's Blood' is een opwindende en bloedstollende film die veel te danken heeft aan 'Deliverance' en het Canadese horrormeesterwerk 'Rituals'. Het acteerwerk is goed en de actie gaat snel. De sluipende scènes zijn goed gefotografeerd en er is genoeg geweld en bloed om de meeste horrorfans bezig te houden, inclusief gemene steekpartijen en schoten in het gezicht. Het is een schande dat deze misdadig ondergewaardeerde horrorfilm zo zeldzaam is en zo moeilijk te vinden.

text_en: A father-and-son team of hunting guides take a group of city folk into the Arkansas woods,despite some warnings that people have been vanishing inexplicably.When they encounter a family of bloodthirsty,hostile and relentless killers,they become the hunted prey and must use all their skills and knowledge to make it out alive."Hunter's Blood" is an exciting and bloody shocker that owes a lot to "Deliverance" and Canadian horror masterpiece "Rituals".The acting is okay and the action is fast-paced.The stalking scenes are well-photographed and there is enough violence and gore to keep most of the horror fans entertained including vicious stabbings and shots in the face.I'm a big fan of backwoods horror flicks and I enjoyed "Hunter's Blood" very immensely.It's a crying shame that this criminally underrated horror film is so rare and tough to find.Give it a look.8 out of 10.


text: Hunters Blood_ (1987) is een heel onderhoudende film over 5 mannen uit de stad die in een weekend van 2 uur naar Arkansas reizen om te gaan jagen in het bos, bier te drinken en plezier te maken!!! Het wordt al snel nog erger als ze erachter komen dat er een afschuwelijke redneck-familie woont in het gebied waar ze hun kamp hebben opgeslagen. Die ingeteelde rednecks zijn kannibalistisch en zullen nergens voor terugdeinzen om onze stadsjongens te martelen en te vermoorden! Hunters Blood is een geweldige film met veel actie, een paar bloederige beelden onderweg en de cast doet het fantastisch, Mason is mijn favoriet, hij wordt gespeeld door Clu Gulager maar ik! Ik ben bevooroordeeld omdat hij geweldig was in 'Return of the Living Dead'.<br />Ik kan deze zeldzame horrorfilm van harte aanbevelen. Als je van 'Deliverance' en 'Rituals' hebt genoten, dan moet je deze ook mooi vinden. Deze film krijgt van mij een welverdiende 8/10.

text_en:
Hunters Blood (1987) is a very entertaining fast paced movie about 5 men from the city who travel 2 hours to Arkansas on a weekend so they can go hunting in the forest, drink beer and have fun!!! Things soon take a turn for the worse tho when they find out that there's a horrible redneck family who live in the area where they set up camp. These inbred rednecks are cannibalistic and will stop at nothing to torture and kill our city boys!! Hunters Blood is a great movie with plenty of action, some really gory images along the way and the cast do a fantastic job, Mason is my favourite, he's played by Clu Gulager but i'm being biased because he was great in "Return of the living dead".

I highly recommend this rare horror movie, if you enjoyed "Deliverance" and "Rituals" then you should love this one, this movie gets a well deserved 8/10 from me.


text: Verdomme, dit was geweldig. Uitstekend. Clu Galager gooit een tijdje een aas uit, net als in Return of the Living Dead, en ik geloof dat hij hetzelfde jasje aanheeft. Het wordt grof, maar noem het een Deliverance knock-out als je wilt, maar het was geweldig!

text_en: Damn, this was outstanding. Excellent. Clu Galager kicks ace for a while much like in Return of the Living Dead, and I think he is wearing the same jacket. It gets brutal but call it a Deliverance knock off if you want, but it was awesome! **** out of *****


text:
Trek je tuinbroek aan, schenk jezelf een borrel in en nestel je met je zus op de bank: het is de tijd van de achterbuurtterreur! Vijf'stadsjongens', op jacht in de wildernis van Arkansas, worden zelf opgejaagd nadat ze een groep inteeltstropers tegen het lijf zijn gelopen die vreemden - vooral yankees - niet al te vriendelijk bejegenen.
Goed, Hunter's Blood is misschien niet zo origineel, met de standaard 'achterbuurt'-plot die zo veel films in het verleden (en daarna) zo goed heeft gediend. Maar met een behoorlijk goede cast (onder wie Sam Bottoms, Clu Galager en Ken Swofford), goed gedoseerde regie, geweldige dialogen en wat sappige bloeddorstigheid, weet het toch een aangrijpende ervaring te zijn.
Directeur Robert C. Hughes De groep gaat snel te werk en neemt de tijd om zijn karakters zorgvuldig te ontwikkelen voordat de jacht begint. We krijgen te zien hoe de jagers met elkaar omgaan en leren hun persoonlijkheden te begrijpen. Geen van de mannen wordt als een heilige afgeschilderd: zelfs de aardige internist van Bottoms, David Rand, moet lachen om een barmeisje (als de jongens bij een bar stoppen om bier in te slaan).
Natuurlijk, ook al is de groep zo onverstandig om de spot te drijven met de plaatselijke bevolking, ze verdienen niet echt wat er met hen gebeurt als ze eenmaal aan hun eigenlijke jachttocht beginnen.
De onsmakelijke stropers maken al snel hun aanwezigheid kenbaar, storen de jongens in hun kamp en veroorzaken problemen, tot de stoere oude Mason (Galager) ze wegstuurt. Mason raakt ook in de problemen als de jagers per ongeluk op de stropers stuiten die aan het werk zijn, en krijgt het aan de stok met Slang, een slijmerige redneck gespeeld door Billy Drago.
Gelukkig, als het echt vervelend begint te worden, komen er een paar agenten te paard die het uitschot uit de bossen arresteren, ze met handboeien aan elkaar vastmaken en wegvoeren. Maar de slechteriken weten al snel te ontsnappen (nadat ze hun familie in een hinderlaag hebben gelokt en de agenten hebben vermoord) en gaan de bemoeizuchtige stadsjongens een lesje leren.
Van nu af aan wordt het heel vervelend. De jagers stuiten op de gruwelijke overblijfselen van de agenten (een in stukken gehakt lijk en een afgehakt hoofd) en beseffen dat ze diep in de problemen zitten. Hun jachtpartij is veranderd in een gevecht om te overleven.
Wat volgt is een spannende, op actie georiënteerde survivalfilm die een heleboel leuke en nare scènes van geweld oplevert (waaronder een geweldig schot in het gezicht), die alleen maar iets worden verzwakt door de keuze om Davids knappe vrouw Melanie (Kim Delaney) te laten komen om mee te doen aan de 'leuk' (een nogal ongeloofwaardige, onnodige en onwelkome draai van de plot, naar mijn mening).
7,5 van de 10, bij elkaar opgeteld tot 8 voor IMDb.

text_en:
Pull on your dungarees, git yourself some moonshine, and curl up with yer sister on the couch: it's backwoods terror time! Five 'city boys', on a hunting trip in the wilds of Arkansas, end up being hunted themselves after running into a group of inbred poachers who don't take too kindly to strangersespecially Yankees.

All right, Hunter's Blood may not be all that original, utilising the standard 'backwoods' plot line that has served so many films well in the past (and since). But with a pretty solid cast (including Sam Bottoms, Clu Galager, and Ken Swofford), well paced direction, great dialogue, and some juicy gore, it still manages to be a gripping experience.

Director Robert C. Hughes doesn't rush proceedings, taking time to carefully develop his characters before the killing begins. We get to see how the hunters interact with each other, and develop an understanding of their personalities. None of the men are portrayed as saints: even Bottoms' nice-guy intern doctor, David Rand, has a laugh at a barmaid's expense (when the boys stop at a bar to stock up on brews).

Of course, even though the group unwisely mock the locals, they don't quite deserve what happens to them once they begin their hunting trip proper.

The unsavoury poachers soon make their presence known, interrupting the guys at their campsite and causing trouble, until tough old-timer Mason (Galager) sends them packing. Mason also gets in a spot of bother when the hunters accidentally stumble upon the poachers at work, and gets in a vicious scrap with Snake, a slimy looking redneck played by Billy Drago.

Fortunately, as things start to get really nasty, a pair of cops on horseback turn up and arrest the back-woods scum, handcuffing them together and leading them away. However, the bad guys soon manage to escape (after their kin ambush and kill the lawmen) and set out to teach the interferin' city boys a lesson.

From here-on in, things get very nasty. The hunters stumble upon the gruesome remains of the cops (a carved up corpse and a severed head), and realise that they are in deep trouble. Their hunting trip has turned into a fight for survival.

What follows is a tense, action packed slice of survivalist cinema that delivers plenty of nice 'n' nasty scenes of violence (including a great shotgun blast to the face), which is only weakened slightly by opting to have David's pretty wife Melanie (Kim Delaney) turn up to join in the 'fun' (a rather unbelievable, unnecessary and unwelcome plot turn, in my opinion).

7.5 out of 10, rounded up to 8 for IMDb.


text: Er is veel aandacht geweest voor de verschijning van een heel jonge Billy Bob Thornton. Voor historische BBT-fans is dit een must-see. Er is nog een interessante, gestoorde voorstelling van niemand minder dan Billy Drago. Alleen al om die twee redenen zou 'Hunter's Blood' een aanwinst moeten zijn. Een bijkomend voordeel is dat de film eigenlijk heel onderhoudend is. In het begin is hij een beetje spraakzaam, maar gaandeweg ontwikkelt hij zich tot een zeer bevredigende filmervaring van een opgejaagd wild in het bos. Gezien het feit dat de film uit 1987 stamt, houdt hij het goed vol, aangezien er in de rimboe van Arkansas, afgezien van de Bronco, weinig te vinden is dat op een twintig jaar oude productie wijst.

text_en: There has been much mention here regarding the appearance of a very young Billy Bob Thornton. For historical BBT fans, this is a must see. There is another interesting, demented performance from none other than Billy Drago. For these two reasons alone, "Hunter's Blood" should be a keeper. The added bonus is that the movie is actually entertaining. Somewhat talky in the beginning, it gradually builds toward a very satisfying hunted in the woods movie experience. Given that it has a 1987 release date, the movie holds up well, since there is little in the Arkansas outback, other than the Bronco, to indicate a 20 year old production. - MERK


text: Geweldige film! Ja, het is een kopie van 'Deliverance' (ook een goede film), maar deze film is de moeite waard. Hij heeft jachtscènes, een stel zuidelijke stereotypen (... net als Oklahoma, waar die kerels vandaan zouden moeten komen, zo stads!), Clu Gallagher, Billy Bob Thornton (kijk maar uit dat hij niet uit de pick-up valt <0xE2><0x80><0x93> NIET WETEN OF DAT EEN SPOILER IS OF NIET?), Sam Bottoms (bekend van 'The Outlaw Josey Wales' <0xE2><0x80><0x93> mijn lievelingsfilm, trouwens), plus Kim Delaney (voordat hij bij de politie ging)! O, en Joey Travolta... Big Johns broer! Kun je je een betere cast in een B-film wensen? Ik vind vooral de eerste scènes mooi, voordat ze echt op het kampterrein komen. De barscène is vooral goed <0xE2><0x80><0x93> die zou ik graag cite Maar wie vergeet 'brouwen' tijdens een jachtpartij...?

text_en: Great movie! Yes, it's a knock-off of "Deliverance" (good movie also), but this movie is worth your while. It has hunting, a bunch of Southern stereotypes (...like Oklahoma, where these guys are supposed to be from, is so urbane!), Clu Gallagher, Billy Bob Thornton (watch for him falling out of the pickup truck--NOT SURE IF THAT'S A SPOILER OR NOT?), Sam Bottoms (of "The Outlaw Josey Wales" fame--my very favorite movie, by the way), plus Kim Delaney (pre-"NYPD Blue")! Oh, and Joey Travolta...Big John's brother! Can you ask for a better cast in a "B" movie? I especially like the early scenes before they actually get to the camp site. The bbq/bar scene is especially good--I love to quote that one!. But, who forgets "brew" on a hunting trip..?


text:
Hunter's Blood is een van die weinig bekende juweeltjes die sommigen van ons in hun videoverzameling hebben. Het verhaal draait om vijf vrienden die naar de wildernis van Arkansas trekken (in feite gefilmd in Californië) om op herten te jagen. Jachtopzieners waarschuwen hen voor een moorddadige bende stropers in het gebied, maar onze helden negeren de waarschuwingen natuurlijk en slaan hun kamp op. En jawel hoor, uiteindelijk lopen ze die stropers tegen het lijf en breekt er een vuurgevecht uit.
Deze film is duidelijk geïnspireerd door Deliverance, zoals zoveel andere films over de wildernis. Bij Hunter's Blood ligt de nadruk meer op actie dan op karakterisering of drama. Toch zijn er nog genoeg spannende momenten terwijl de actie zich ontvouwt.
Misschien is een van de sterkste punten van deze film de verzameling kleurrijke personages die de stropersclan vormen. Er zijn heel wat eng uitziende figuren onder hen die je ongetwijfeld van andere films kent. Kijk goed uit naar Billy Bob Thornton als hij uit de achterbak van een pick-uptruck wordt gegooid die een scherpe bocht te snel neemt.
Veel bloed en geronnen bloed. Voor een paar scènes zul je een sterke maag nodig hebben.
De film is niet al te lang en de afloop is heel bevredigend. Deze film is beslist de moeite van het bekijken waard, als je er een kopie van kunt vinden. Ik heb hem in geen jaren op de filmkanalen gezien.
Zo zegt de Hond.

text_en:
Hunter's Blood is one of those little-known gems that some of us are lucky enough to have in our video collections. The story centers around five buddies who trek out to the Arkansas wilderness (actually filmed in California) to hunt deer. Game wardens warn them of a murderous gang of poachers in the area, but naturally our heroes disregard the warnings and set up camp. Sure enough, they eventually run into these poachers and several gun battles erupt.

This film was clearly inspired by Deliverance, as so many other films about the outdoors are. With Hunter's Blood, the emphasis is on action rather than characterization or drama. That said, there are still plenty of tense moments along the way as the action unfolds.

Perhaps one of the strongest things about this film is the collection of colorful characters who make up the poacher clan. There are plenty of creepy looking individuals among them who you will know doubt recognize from other films. Keep a close eye out for Billy Bob Thornton as he gets thrown from the back of a pick-up truck that takes a sharp turn too quickly.

Lots of blood and gore. You will need a strong stomach for a few of the scenes.

The film isn't too long and the conclusion is quite satisfying. This film is definitely worth a look if you can find a copy. I haven't seen it on the movie channels for years.

So sayeth the Hound.


text: Vijf macho's, die zogenaamd beschaafd zijn, gaan op een ouderwetse hertenjacht in de ongerepte bossen van Arkansas. Daar komen ze een stel agressieve en grotesk uitgedoste stropers tegen die het niet kunnen hebben dat vreemden zich op hun terrein wagen. Na een paar banale schermutselingen volgt een waarlijk gewelddadige en genadeloze jachtpartij die vele levens zal eisen! Deze nogal onbekende en onderschatte exploitatiefilm uit de jaren tachtig begint nogal traag en gewoontjes, met overbodige toespraken over mannelijkheid en de kunst van het herten jagen, maar de opwindende en werkelijk spannende jachtscènes van het afgelopen halfuur maken dat ruimschoots goed. Deze coole juweel uit de jaren tachtig heeft zijn verhaal en de meeste essentiële momenten misschien wel gestolen van klassieke kassuccessen als 'Deliverance' en 'The Deer Hunter'. Maar het rauwe geweld en de doeltreffende schokken zijn de verdienste van regisseur Hughes zelf. De film bevat een paar zeer opvallende make-up-effecten, zoals een steek in de nek en een zeer griezelige, close-up van een moord met een geweer. Veel horrorfilms uit de jaren tachtig behandelen (op z'n zachtst gezegd) onbetekenende mensen uit het Zuiden als gestoorde moordenaars en de leden van 'Hunter's Blood' behoren beslist tot de meest bedreigende rednecks die ooit hebben bestaan. De locatie van de opnamen is erg indrukwekkend en zelfs de fotografie is verrassend professioneel. Kijk ook uit naar Billy Bob Thornton in een heel kleine rol als redneck. Aanbevolen!

text_en: Five macho but supposedly civilized men take off to the unexplored Arkansas woods to do some old-fashioned deer hunting. There they encounter a bunch of aggressive and large-scale poachers that don't really appreciate strangers trespassing their business. After a couple of banal showdowns follows a truly violent and merciless hunting contest that'll demand many lives! This rather unknown and underrated 80's exploitation movie opens rather slow and ordinary, with redundant speeches about manhood and the art of deer-hunting, but the exciting and genuinely suspenseful hunting sequences during the last half hour widely make up for this. This cool 80's gem has perhaps stolen its storyline and most essential moments from classic blockbusters like "Deliverance" and "the Deer Hunter", but the raw violence and effective shocks are director Hughes' very own merit. The film contains a couple of very graphic make-up effects, like a stabbing through the neck and a very eerie close-up shotgun killing. Many 80's horror movies feature undistinguished (to say the least) Southern folks as unhinged killers and the cast members of "Hunter's Blood" definitely belong to the most successfully menacing Rednecks ever. The filming locations are very impressive and even the photography is surprisingly professional. Keep also an eye open for Billy Bob Thornton in a very small role as background redneck. Recommended!


text:
Hunters Blood (1987) is een heel onderhoudende film over 5 mannen uit de stad die in een weekend van 2 uur naar Arkansas reizen om te gaan jagen in het bos, bier te drinken en gewoon lol te hebben!!!
<0x3E><0x3E> Algauw wordt het nog erger als ze ontdekken dat er een afschuwelijke familie rednecks woont in het gebied waar ze hun kamp hebben opgeslagen. Deze inteeltrednecks zijn kannibalistisch en laten zich door niets tegenhouden om onze stadsjongens te vermoorden en te martelen!
<0x3E><0x3E> Het is een geweldige film, met veel actie en een paar bloederige beelden onderweg, de cast is ook fantastisch, mijn favoriet is Mason die gespeeld wordt door Clu Gulager, maar ik...' Ik ben een beetje bevooroordeeld omdat ik van hem hield in _De terugkeer van de levende doden!_!!!
Ik heb _Deliverance_ nog niet gezien, maar ik heb gehoord dat het heel goed is, nou ja, het zou geweldig moeten zijn om beter te zijn dan dit, dus als je van dit soort films houdt, dan kan ik deze ten zeerste aanbevelen.

text_en:
Hunters Blood (1987) is a very entertaining fast paced movie about 5 men from the city who travel 2 hours to Arkansas on a weekend so they can go hunting in the forest, drink beer and just have fun!!!

Things soon take a turn for the worse tho when they find out there's a horrible redneck family who live in the area where they set up camp. These inbred rednecks are cannibalistic and will stop at nothing to kill and torture our city boys!!

It's a great movie, with plenty of action and some really gory images along the way, the cast are all fantastic too, my favourite is Mason who is played by Clu Gulager but i'm abit biased coz i loved him in Return of the living dead!!!

I haven't actually seen "Deliverance" but hear it's very good, well it would have to be great to be better than this, so if you like these sort of movies then i highly recommend this one. 9/10.


text: Niet veel hier in het genre van stadsjongens die het platteland bevolken. Alle clichés zijn hier aanwezig, maar deze film neemt zichzelf te serieus als een enge film, wat hij niet is. Als B-film is hij niet kitscherig genoeg en als thriller is hij waardeloos. Voor hysterische lachbuien zou ik de Redneck Zombies aanbevelen, gemaakt op 100ste van het budget en met betere, goedkope, bloederige effecten. Als je een serieuze, goed gemaakte film wilt waar deze uit voortkomt, dan is Deliverance is the Gold Standard een goede tweede. Een nieuwere film, Verkeerde Omgang, heeft deze premisse weer bereikt en is ook goed gemaakt. Als deze film zichzelf had uitgebuit zoals Redneck Zombies dat deden, was het misschien beter geweest.

text_en: Not a lot here in the genre of city boys wandering into hillbilly country. All the cliché's are here, but this movie takes itself too seriously as a scary movie which it is not. As a B movie its not campy enough and as a thriller it fails miserably. For hysterical laughs I would recommend Redneck Zombies made on 100th of the budget and better cheesy gore effects. If you want a serious well made movie which this one is grafted from,Deliverance is the Gold Standard and Southern Comfort comes in a close second. A newer movie, Wrong Turn has done this premise again and is also well made. If this movie would have exploited ITSELF as Redneck Zombies did it might have been better.


text:
Hij is harige primitief en hij is een grote boze wolf, en hij zal je monster zijn voor de duur van deze film.
'
Plots de moeite niet waard om over na te denken voor dit is je typische "groep vrienden gaan naar een blokhut voor een wild weekend bla bla bla...'
'Het is al zo vaak gedaan, maar als je deze film ingaat met als enige doel vermaakt te worden, krijg je gemakkelijk waar voor je geld. Ook al heeft hij geen enkel origineel bot in zijn harige lijf, je zult zo hard lachen dat je het hem vergeeft.
'
Hij heeft een verdorven gevoel voor humor met een hoop tieten en konten en bloed en een hoop vreten, en een heel retro jaren tachtig gevoel.
'
' Laten we naar de hut gaan en een beetje beestachtig doen' <0xE2><0x80><0x93> een heimelijke 7/10 van mij. Het zou geweldig zijn als de betrokkenen snel terugkwamen met nog meer komisch/afschuwelijk goud.

text_en:
He's hairy crude and he's a big bad wolf, and he'll be your monster for the duration of this movie.

Plots barely worth going over for this its your typical 'group of friends go to a cabin to spend a wild weekend blah blah...'

It's been done so many times but if you go into this film with the sole aim of being entertained, you'll easily get your moneys worth. Even though it's not got an original bone in its hairy body you'll laugh so much you'll forgive it that.

Its got a wicked sense of humour with lots of tits'n'ass and blood'n'gore a plenty, and a very retro 80s feel.

"Lets go to the cabin, and get in a little beastiality" a furtastic 7/10 from me. Would be awesome if the people involved came back quick with more comic/horror gold.


text: Laat me de score van 8 van de 10 uitleggen. Ik beoordeel dit als een tienerfilm en dat doet het heel goed. De maagd, de mallotige kerel, de ongevoelige sportman en onze held/heldin, de wat sullige kerel en het meisje dat nog steeds mooi is in Californië. Het geweld krijgt er een beetje kaas van - zoals het in een tienerfilm zou moeten. Er is wat naaktheid en wat tafeldansen, twee verkrachtingsscènes en bloed in overvloed. Laten we eerlijk zijn, tienerfilms zijn niet voor gevoeligen of voor stemmingen waarin men op zoek zou kunnen zijn naar iets dat ook maar in de verste verte op intellectuele stimulering lijkt.<br />De acteerprestaties waren goed op sommige punten, slecht op andere. Het was precies wat ik had verwacht en nog iets meer.

text_en:
Let me explain the 8 of 10 rating . I'm rating this as a teen slasher film and it does that very well. The virgin , the goof ball guy , the insensitive jock and our hero / heroine the slightly off guy and girl who are still California beautiful. The violence gets a little bit of cheese to it --- AS IT SHOULD in a teen slasher. There's a bit of nudity and some table dancing, two rape scenes and gore aplenty. Lets face it slasher films are not for those who are sensitive or for those moods where one might be looking for anything remotely like intellectual stimulation.

The acting was good at points bad at others ... par for the course on this genre. Overall it was what I expect and a bit more.


text:
Geweldige kleine griezelfilm met een heel bloederige dood en een paar lachsalvo's onderweg. Helemaal geen goedkope tijdverspilling en op sommige plaatsen best goed. Het idee van een wijze, krakende weerwolf was nieuw, maar de grootste aantrekkingskracht van de film voor mij was de vertolking van de weerwolf. Die was echt waardeloos. Het hele gezicht was een stijf masker met alleen de mond die bewoog. Net of je bang probeerde te zijn voor een gekostumeerd bal. Waarom doe je dat????
Het is niet de beste griezelfilm ter wereld en zeker niet de slechtste. Ik heb veel en veel ergere gezien. Het acteerwerk is goed, de handelingen zijn goed en het hele geval ziet eruit als een geweldige productie, niet als een bloederige thuisbioscoopfilm. '
De kleine stukjes CGI waren leuk.
'Als je geen hersens wilt, bloedfestijn dat gemakkelijk te zien en te volgen is, dan is dit de film voor je.

text_en:
Great little horror flick with very gory death's and some laugh's along the way. By no means a cheap waste of time and in places rather good.The idea of a wise cracking werewolf was new but the biggest draw back of the film for me was the werewolf make up.It totally sucked.The whole face was like a stiff mask with only the mouth moving.Bit like trying to be scared of a fancy dress costume.Why do that????

Its not the best horror film in the world and by no means the worst.I have seen much much worse.The actings good, the actions good and the whole thing looks like a great production, not a home made gore flick.

The little bits of CGI were fun.

If you want a no brain, gore fest which is easy to watch and follow, this is the film for you.


text: In het gunstigste geval verwachtte ik een kitscherige B-film met een beetje T & A en, nou ja, de Grote Boze Wolf in spe. Derek Cowley steelt de sleutel van het huisje van zijn stiefvader in een poging indruk te maken op de coole jongens uit de buurt en een beetje actie te krijgen. Dereks vriend Sam, een in leer geklede wildebras op een motor, op wie hij een niet al te geheime verliefdheid koestert, wordt overgehaald om mee te gaan. Op weg naar het huisje ontmoeten de tieners een man uit de buurt die hen waarschuwt uit de buurt van het huisje te blijven, maar die waarschuwing wordt natuurlijk in de wind geslagen. Het duurt niet lang voordat dierlijke hartstochten de vrije loop krijgen en dan heb ik het niet alleen over de door seks bezeten tieners. Als de eerste actie en het bloedvergieten achter de rug zijn, gebeurt er iets ongewoons voor een rechtstreekse opname... er breekt een interessant en boeiend verhaal los over Dereks stiefvader, Mitchell, het effect op zijn moeder, zijn relatie met Sam en de waarheid over de dood van zijn vader. Een bezoek van oom Charley brengt Sam in een situatie die haar relatie met Derek in gevaar brengt, terwijl ze de waarheid over Mitchell ontdekt en hun levens in gevaar brengt. Begrijp me niet verkeerd, je zult deze film niet op de Oscaruitreiking zien, maar het acteerwerk en de regie zijn uitstekend en de special effects zijn echt fantastisch. Nog verbazingwekkender is het als je erachter komt wat een korte tijdsspanne ze hadden om alles bij elkaar te zoeken en hun rol te leren. Alleen omdat sommigen van jullie het zullen willen weten... de meisjes zijn schattig en op één na hebben ze allemaal echte borsten.<br />Ik zou dit ten zeerste aanbevelen aan liefhebbers van kitscherige horrorfilms als _Feast, Slither_ en _Shaun of the Dead_. Verwacht niet dat je bang of bezopen wordt (tenzij je een zwakke maag hebt), maar verwacht wel dat je wordt vermaakt.

text_en:
At best I was expecting a campy B movie with a little T & A and well, Big Bad Wolf delivered in spades. Derek Cowley steals the key to his step-dad's cabin in an effort to impress the local cool kids and get a little party action on. Derek's friend Sam, a leather wearing tomboy on a motorcycle, on whom he has a not-so-secret crush, is talked into going along. On their way to the cabin the teenagers meet a local who warns them to stay away from the cabin but of course the warning is unheeded. It doesn't take long before animal passions are running wild and I don't just mean the sex crazed teenagers.

Once the initial action and gore is over, something unusual for a direct to video movie happened... an interesting and engaging story broke out about Derek's abusive step-dad, Mitchell, the effect on his mother, his relationship with Sam and the truth about his father's death. A visit from Uncle Charley leads Sam into a situation that jeopardizes her relationship with Derek while uncovering the truth about Mitchell and putting all their lives in danger. Don't get me wrong, you won't see this picture mentioned at the Oscars, but the acting and direction are competently done and the special effects are really fantastic. Even more amazing when you learn what a short time-span they had to put everything together and learn their roles. Just because some of you will want to know... the girls are cute and all but one have real breasts.

I would recommend this highly to fans of campy horror like Feast, Slither and Shaun of the Dead. Don't expect to be scared or particularly grossed out (unless you have a weak stomach) but do expect to be entertained.


text: In de diepste jungles van Afrika worden soldaten verscheurd door een onzichtbare vijand. Hoofden rollen en ledematen vliegen in het rond! Zeven jaar later zien we hoe een groep vrienden zich opmaakt voor een weekend in een afgelegen hut in de bergen. Wat een leuk uitje had moeten zijn, verandert in een huilende nacht vol doodsangst. Bijt me! De lykantropische fabel van Lance W. Dreesen is heel amusant, maar neemt zichzelf niet al te serieus. De actie is strak (wanneer dat nodig is) en de bloedvoorraad is beperkt. Er zouden ook briefjes naar Richard Tyson moeten gaan, omdat hij de louche en gewelddadige rol speelde. Je kunt gemakkelijk zien dat hij plezier had in zijn rol, maar hij zou beslist aan die oneliners moeten werken. Ik geef deze 8/10 omdat ik het leuk vond om te kijken.

text_en: In the deepest jungles of Africa soldiers are being torn apart by an unseen foe. Heads roll and limbs fly! Seven years later we witness a group of friends getting ready to spend a weekend at a remote cabin in the mountains. What should have been a fun getaway turns into a howling night of terror. Bite me! Lance W. Dreesen's lycanthropical fable is quite amusing that doesn't take itself too seriously. The action is tight (when needed) and the gore supplies. Notes should also go to Richard Tyson for playing the sleazy and violent. One can easily see he had fun with his part, but he should definitely work on those one-liners. Rating this 8/10 because I had a good time watching.