text: Deze film is voor mensen die van karakter houden en die graag nadenken. Burt Lancasters Valdez (mooi gespeeld) doet zijn best om het juiste te doen, maar het racisme van een koude, laffe Jon Cypher en praktisch elke andere blanke dwingt hem om op de moeilijke manier gerechtigheid te krijgen. Ik zou niet degene willen zijn die Bob Valdez in de weg staat of in zijn schietbanen. Maar ik zou heel blij zijn als Valdez het hoofd van R.L. Davis (Richard Jordan) van zijn romp had geschoten, want hij is een slijmerige, kleine gluiperd van een lafaard die het meer dan verdiende. Het einde is teleurstellend als je de film wilt zien en hem wilt vergeten, maar geweldig als je eraan wilt blijven denken zoals ik heb gedaan. Ik moet deze nog een keer bekijken.

text_en: This film is for people who like character and who like to think. Burt Lancaster's Valdez (beautifully underplayed) tries hard to do the right thing, but racism from a cold, cowardly Jon Cypher and practically every other white person forces him to get justice the hard way. I would not want to be the one in Bob Valdez's way or in his gun sites. I would be pretty happy, though, if Valdez had blown off R L Davis's (Richard Jordan) head, because he is one slimy little creep of a coward who richly deserved it. The ending is disappointing if you want to watch the film and forget about it, terrific if you want to keep thinking about it like I did. Got to watch this one again.


text: Ik heb deze film vele malen gezien en ik heb er veel plezier aan beleefd. Hij heeft geweldige actie, goed acteerwerk, een fantastische plot en een bevredigend einde. Burt Lancaster is fantastisch en daarom is en was hij een superster. Deze western is ruig, bloederig en geloofwaardig. Sommige films moet je maar één keer zien, sommige zoals deze, een paar keer. Dit is geen spaghetti-western!!! Ik vind dat spaghetti-westerns veel te hoog worden aangeslagen. Deze western overtreft de meeste, zo niet alle spaghetti-westerns. Waarom vraag je dat? Ik vind spaghetti-westerns niet geloofwaardig, je weet dat de goeierd nooit doodgaat, terwijl in dit programma de goeierd een pak slaag krijgt en aan het eind verliest, maar ook wint. Een geweldig, onverwacht einde!

text_en: I have watched this movie many times and enjoy it very much. It has great action, good acting, a superb plot, and a satisfying ending. Burt Lancaster is fantastic and show's why he is and was a superstar. This western is gritty, tough, bloody, and believable. Some movies should only be seen once, some such as this one, many times. This is not a spaghetti western!!! I think that spaghetti westerns have been way overrated. This western surpasses most if not all of the spaghetti's. Why you ask! I think Spaghetti westerns lack believability, you know the good guy is never gonna die, while in this show the good guy takes a beating and loses at the end but wins as well. Great unexpected ending!


text:
Ik ben het eens met de meeste commentaren die al zijn geplaatst: het is een goede western, met een Mexicaanse Lancaster die in het begin bijna onderdanig lijkt ten overstaan van de yankee Tanner, maar dan laat zien dat hij van staal is. Als hij zijn oude legeruniform aantrekt, lijkt het een beetje op Clark Kent die in Superman verandert.
Het einde was een beetje een afknapper, en de kritiek die al is geplaatst geeft een ruw idee van wat het was. Ik vond het niet erg overtuigend, en ik ben dankbaar dat ik niet hoef te zeggen dat de ruwe montage die leidde tot het schrappen van een eerdere scène niet heeft geholpen.
'Segundo is Tanners salon binnengekomen om hem te vertellen dat een zekere Bob Valdez een publiek wenst. Tanner wendt zich tot Segundo en grijnst: 'Ik ken geen BOB Valdez', en hij spot met Segundo's Engels met een zwaar accent. Heel even, heel even maar, overweegt Segundo een.44-pil in Tanner te stoppen en hem met een noodgang terug te sturen naar Mexico. Dan laat hij het gaan.
Er zijn momenten, zoals nu, dat ik denk dat degenen die films regisseren voor een klein publiek getest moeten worden, al was het maar om te zien hoe onbevredigend ze kunnen zijn.

text_en:
I agree with most of the comments already posted: it's a good Western, with Mexican Lancaster starting off as apparently almost servile in front of the Yankee Tanner, but then showing he's made of steel. Whe he dons his old army uniform it's a bit like Clark Kent transforming into Superman.

The ending was a bit of a letdown, and criticisms already posted give a rough idea of what it was. I didn't find it very convincing, and I'm grateful to rrichr for pointing out that heavy-handed editing leading to the cutting of an earlier scene didn't help:

"Segundo has entered Tanner's parlor to inform him that a certain Bob Valdez desires an audience ... Tanner turns to Segundo and smirks, 'I don't know any BOBE Valdez', mocking Segundo's densely-accented English. For just an instant, just a blink, Segundo considers putting a .44 pill in Tanner and high-tailing it back to Mexico. Then he lets it go."

There aretimes, such as this one, when I think that those who edit films should be test-run before a small audience, if only to see how far deletions can be unsatisfactory.


text: Ik vind alles met Burt Lancaster en Burt in een western des te leuker. Als je van 'Revenge'-films als 'The Crow' of 'The Death Wish' houdt, dan vind je dit waarschijnlijk ook leuk. Er is ook een geweldige bijrollen cast, voornamelijk de 'bad guys' en als ze Burt kwaad maken, laten ze hem wensen dat ze dat niet hadden gedaan. Goeie film!

text_en: I like everything with Burt Lancaster and Burt in a western is that much more enjoyable to me. If you like "Revenge" movies like "The Crow" or Death Wish" then you'll probably like this. It also has a great supporting cast which is mainly the "bad guys" and when they make Burt mad he makes them wish they didn't. Good shoot em up flick!


text: Weer een western met een boodschap voor al diegenen die begrijpen dat alles in de wereld met geld te koop is. Lancaster speelde de rol van een Chicano-agent die in zijn district niet veel respect genoot. Door een fout van anderen doodde hij een zwarte man die een Indiaanse vrouw had. Toen hij begreep dat deze Indiaanse vrouw niets meer overhad om te overleven, probeerde Valdez (Lancaster) wat geld voor haar te krijgen. Iedereen dacht dat hij een domme man was die niet in staat was zichzelf te verdedigen. Na een aantal ernstige overtredingen tegen hem, besloot hij zijn ware gezicht te laten zien en begon hij een gevecht tegen meneer Tanner en zijn bende. Aan het eind van de film bleek dat Mexicanen (Chicano's) graag tegen elkaar vechten en niet tegen een groep. De bende weigerde Valdez uit te schakelen en zijn baas, Tanner, zag zich gedwongen Valdez in zijn eentje het hoofd te bieden.

text_en: Another western with a message for all those who understand that money may buy all things in the world. Lancaster played the role of a Chicano town constable, not much respected in his county. Due to a mistake of others he killed a black person who had an Indian wife. Understanding that this Indian wife had nothing left to survive Valdez (Lancaster) tried to get some money for her. Everybody thought he was stupid man unable to defend himself. After several serious offenses against him, he decided to show his real face and started a fight against Mr Tanner and his gang. The end of the film showed that Mexicans (Chicanos) like to fight one against another and not a group vs one. The gang refused to go over Valdez, and his boss, Tanner, was compelled to face Valdez alone.


text: Ik zou deze beslist huren voordat ik serieus overwoog hem te kopen. Ik had een paar van Leonard Elmore's westernverhalen gelezen en een paar van de films uit zijn boeken gezien en daarom wilde ik hem zien. En buiten mijn boekje was ik bekend met Burt Lancaster (Birdman of Alcatraz), tussen twee haakjes geen vergelijking. Dus ik had enige verwachtingen dat het wel eens heel goed zou kunnen zijn. Nou, dat was het niet, Lancaster probeert een Mexicaan te spelen en zijn accent is echt komisch. Als hij gewoon zijn eigen accent had gebruikt, was het misschien iets beter te slikken geweest. Het was geen slechte film, maar hij was gewoon te kort en ik vond het einde teleurstellend, geen vuurgevecht of zelfs maar een worsteling. Het was geen afschuwelijke film, alleen geen goede film. Misschien vind je hem wel grappig, als je naar een film kijkt die zo slecht is dat hij grappig is?

text_en: I would definitely rent this one before I seriously considered buying it. I had read some of Leonard Elmore's western stories and seen some of the movie's of his books that's why I wanted to see it. And off course I was familiar with Burt Lancaster (Birdman of Alcatraz), No comparison by the way. So I had some expectations of it might being pretty good. Well it just wasn't, Lancaster is trying to play a Mexican and is accent is down right comical. If he just would have used is own it might have made it a little better to swallow. As for the story it's about revenge, and one's honor, but it was just way to short and I thought the very ending was disappointing, no Gun fight or even a struggle. It wasn't a horrible movie just not a keeper in my opinion. Maybe you'll find it to be funny, when you watch a movie that's so bad that it's funny? 4 stars for effort


text:
De film veranderde mijn leven voor altijd. Het zien van iemand die zo mooi, waardig en uniek was, verborgen achter een lichaam en een gezicht dat door de maatschappij als lelijk wordt beschouwd, deed me beseffen dat het lichaam een vergane hoop stof is, maar dat de ziel een adembenemende en uniek gevormde, onverwoestbare diamant is.
Ik vind dat iedereen de kans moet krijgen om deze film te zien, want voor mensen met een open geest en een zorgzame ziel is er niets beters.
Hij toont ook de walgelijke manier waarop sommige mensen anderen behandelen. Eerst had ik medelijden met John Merrick, maar naarmate de film vorderde, veranderden mijn gevoelens in bewondering. John begint in de film als een ernstig misvormde, stomme figuur die zwaar wordt mishandeld, maar naarmate het verhaal vordert, wordt hij de held. Een dappere, moedige man die het kwaad van de moderne samenleving het hoofd biedt.
Joseph (John) Merrick was zo uniek dat iemand anders als hij, fysiek of emotioneel, nooit meer zal verschijnen. Zijn leven zou een voorbeeld voor iedereen moeten zijn.
Net als in de film zegt Johns moeder: 'Niets zal sterven', en Joseph Merrick zal voortleven in de harten en zielen van iedereen die getuige is geweest van zijn levensverhaal.
Mijn liefde gaat uit naar Joseph Merrick, waar hij ook mag zijn.

text_en:
This movie changed my life forever. To see someone so beautiful, dignified, and unique, hidden behind a body and face that society considers ugly, made me realize how the body is a decaying pile of dust, but the soul is a breath-taking and uniquely formed indestructible diamond.

I believe that everyone should get a chance to see this film, for those of an open mind, and a caring soul, there is nothing else like it.

It also shows the detestable ways some people treat others. I felt at first pity for John Merrick, but then my feelings changed to admiration, as the film went on. John, in the film starts as a severely deformed mute figure being badly mistreated, as the story progresses, he becomes the hero. A bold and courageous man, standing against the evils of modern society.

Joseph (John) Merrick, was a man so one-of-a-kind, that someone else like him physically or emotionally will never appear again. His life should be taken as an example to everyone.

As in the film, John's mother says "Nothing will Die", Joseph Merrick will live on in the hearts and souls of everyone who has witnessed the story of his life.

My love goes to Joseph Merrick, where ever he may be.


text:
Ik heb gisteravond naar die film gekeken en ik moet zeggen... hij raakte me zoals geen enkele film me ooit heeft geraakt... sommige scènes brachten me zelfs tot tranen, wat me nog nooit eerder is overkomen... John Hurt en Anthony Hopkins zijn gewoon ongelooflijk, en deze film zit vol onvergetelijke scènes...
maar zoals sommige mensen al eerder hebben gezegd, is het een ongelooflijk moeilijke film om te zien, vooral als je beseft wat een lieve, aardige, slimme en onschuldige man John Merrick was, en het is vaak pijnlijk om te zien hoe hij door sommige mensen wordt behandeld, en zoals Hopkins zegt nadat hij hem voor het eerst heeft gezien: 'Ik bid tot God dat hij een idioot is.' Jammer genoeg is hij alles behalve dat...

10/10, geen twijfel aan.

text_en:
I just watched this movie last night and i must say... it touched me in a way no other movie has... some of the scenes even brought me to tears, which has never happened to me before.... John Hurt and Anthony Hopkins are simple incredible, and this movie is just filled with unforgettable scenes....

but like some people have mentioned here before, it is an incredibly hard movie to watch, especially after you realize what a sweet, kind, smart and innocent man John Merrick was, it is often painful to watch the way he's treated by some people, and like Hopkins says after he sees him for the first time "I pray to god that he's an idiot", sadly, he is everything but that...

10/10, no question


text: David Lynch is een opmerkelijke regisseur en The Elephant Man is een opmerkelijke film. Geïnspireerd door een waargebeurd verhaal in de straten van Londen tijdens het Victoriaanse tijdperk, is de film volledig gebaseerd op het leven van John Merrick (John Hurt), een individu dat door zijn schepper Bytes (Freddie Jones) en anderen vanwege zijn afzichtelijke misvormingen 'The Elephant Man' wordt genoemd. Met deze film grijpt Lynch zijn publiek bij de kladden en rekt het uit tot een nieuwe parallel van een emotioneel geladen film. En wat dit zo ontmoedigend en intrigerend maakt, is het feit dat 'The Elephant Man' een waargebeurd verhaal is, geen enkel deel ervan fictief. Frederick Treves, de man die John een beetje redt van degenen die hem vervolgen omdat hij een freak is, een monster.' Een verhaal van menselijke triomf kan nooit zo opmerkelijk zijn als dat van The Elephant Man. Lynch brengt The Elephant Man naar een nieuw niveau van technische aspiraties met een donkere, bedompte setting die volledig in zwart-wit is opgenomen. Deze film is verbazingwekkend en zou op elke andere manier ongetwijfeld oké zijn. Het zwart-wit voegt iets toe aan het verhaal dat het publiek veel dieper en persoonlijker raakt. Om nog maar te zwijgen van de verbluffende prestaties en de dialogen van alle spelers, en het portret van John 'The Elephant Man' Merrick is een van de beste biografieën op film.' De literair criticus Leslie Fiedler stelt dat freaks zowel bovennatuurlijke angst als natuurlijke sympathie opwekken omdat ze de conventionele grenzen tussen man en vrouw, geslachtloos en geslachtloos, dier en mens, groot en klein, ik en ander uitdagen. 'In deze zeer interessante en ontroerende film worden we uitgedaagd om onze waarden met betrekking tot zeer bijzondere mensen te verhelderen.' Maar in één krachtige scène van spanning en nieuwsgierigheid schreeuwt John Merrick het uit: 'Ik ben geen dier! Ik ben een mens! Ik ben een mens!' Deze specifieke scène, geloof ik, is ongelooflijk en past in het hele brandpunt van de film, de menselijke waardigheid en emotie. David Lynch staat bekend om zijn nogal verwrongen films, en toch is The Elephant Man helemaal niet zo verwrongen. Ook al ziet zijn publiek John Merrick vanwege zijn medische toestand niet als een doorsnee mens, het verhaal wordt gekoesterd omdat het op het witte doek wordt gebracht. Vergeleken met zijn andere films, zoals Blue Velvet en Eraserhead, is The Elephant Man surrealistischer in termen van waar Lynch voor ging. Lynch speelt zijn versie van The Elephant Man schitterend, en veel mensen zijn het er net zo over eens als de critici. Ik kan The Elephant Man gemakkelijk met vier sterren belonen, want David Lynch verdient niet minder. The Elephant Man is een klassieker, een aangrijpende en vernietigende film over John Merricks zoektocht naar een waardig en normaal leven. Ik zou deze film zeker aanbevelen aan degenen die op zoek zijn naar een prachtig verhaal over de verovering van een man op een geregeld leven. Dr. Treves' verslag van Johns leven toont hem niet alleen met respect en normaliteit, maar brengt hem ook tot een opbeurende scène waarin John zegt: 'Mijn leven is vol omdat ik weet dat ik geliefd ben.' Met zo'n inspirerend en waarachtig verhaal maakt David Lynch een film die door velen, zo niet door iedereen, geliefd zou moeten zijn.

text_en: David Lynch is a remarkable director and The Elephant Man is a remarkable film. Inspired by a true story in the streets of London during the Victorian Age, the film is based entirely around the life of John Merrick (John Hurt), an individual dubbed by his `owner' Bytes (Freddie Jones) and others as 'The Elephant Man' because of his hideous deformities. With this film, Lynch grasps his audience and stretches them to a new parallel of an emotionally capturing film. And what makes this so daunting and so intriguing is the fact that 'The Elephant Man' is a true story, no part of it is fictional. Anthony Hopkins plays Dr. Frederick Treves, the man who somewhat saves John from those who persecute him for being a freak, being a `monster.' A story of human triumph could never be so remarkable as that of The Elephant Man. Lynch takes The Elephant Man to a new level of technical aspiration with a dark, dank setting shot completely in black and white. This film is amazing and would undoubtedly be just okay any other way. The black and white adds to the story in a way that touches the audience much deeper and much more personal. Not to mention stunning performances and dialogue by all cast, `David Lynch's portrait of John 'The Elephant Man' Merrick stands as one of the best biographies on film.' Literary critic Leslie Fiedler maintains that freaks stir `both supernatural terror and natural sympathies' because they `challenge conventional boundaries between male and female, sexed and sexless, animal and human, large and small, self and other.' In this very interesting and moving film, we are challenged to clarify our values in regard to `very special people.' However, in one powerful scene of tension and curiosity, John Merrick screams out, `I am not an animal! I am a human being! I.am.a man!' This particular sequence, I believe, is incredible and it ties in with the whole focus of the film itself, human dignity and emotion. David Lynch is known for some pretty twisted films, and yet, The Elephant Man is not that twisted at all. Even though his audience views John Merrick as not the average person because of his medical condition, the story is cherished because of how it is put onto the big screen. Compared to his other films such as Blue Velvet and Eraserhead, The Elephant Man is more surreal in terms of what Lynch was going for. Lynch does a magnificent job in portraying his version of The Elephant Man, and many people along with critics alike agree. I can easily rate The Elephant Man with four stars because David Lynch deserves no less. The Elephant Man is a classic, a striking and devastating film depicting the account of John Merrick's search for a dignified and normal life. I would definitely recommend this film to those in search of a wonderful story about one man's conquest to a regular life. Dr. Treves' account with John not only presents him with respect and normalcy, but also takes him as far as an uplifting scene where upon John states `my life is full because I know I am loved.' With such an inspirational and true story, David Lynch puts on a film that should be loved by many, if not all.


text: Er zijn veel films gemaakt over een persoon die uiterlijk volkomen in tegenspraak is met zijn innerlijke karakter. Sommige van die films zijn heel goed, maar dit is verreweg de allerbeste. Dit is waarschijnlijk een van de meest perfecte films die ooit gemaakt zijn. Hij slaagt op elk niveau. Visueel brengt hij je in een donkere, grijze, industriële nachtmerrie van een wereld. Binnen in deze wereld komen we ware schoonheid tegen. Hij ligt binnen in een afschuwelijk misvormde, misbruikte en ongelukkige ziel die in dit helse bestaan wordt rondgeschopt. Het scenario, het acteerwerk en de regie vormen samen deze buitengewone kijkervaring. Je hebt echt het gevoel dat je in deze man en zijn gekwelde bestaan binnendringt. Het einde is een van de meest effectieve en meeslepende die ik ooit heb gezien. Zelden vindt een film een manier om ons zo'n gevoel van afsluiting en blijvende fascinatie te geven. Wat deze film echt geweldig maakt, is dat hij de manier verandert waarop mensen zichzelf, andere mensen en de wereld zien. Ik kan me nog steeds de tastbare sfeer van stilte en ontzag voor het publiek herinneren toen ik de bioscoop verliet, beide keren dat ik hem op het witte doek zag. Hij heeft iets transformerends. Je hoeft alleen maar de vele opmerkingen van andere gebruikers te lezen om te zien hoe mensen door deze film zijn ontroerd en veranderd. Als je hem niet hebt gezien, is het een must!

text_en: There have been many films made dealing with an individual who's outer appearance is completely at odds with their inner character. Some of these films are quite good but this is by far and away the very best. This is probably one of the most perfect films ever made. It succeeds on every level. Visually it transports one into a dark, grey, industrial nightmare of a world. It's within this world that we come to discover true beauty. It lies within one hideously deformed, abused and unfortunate soul who is being kicked around in this hellish existence. The screenplay, acting, direction all come together to create this extraordinary viewing experience. You really feel like you get inside this man and his tortured existence. The ending is one of the most effective and completely engrossing I've ever seen. Rarely does a film find a way to leave us with such a sense of closure and lingering fascination. The thing that really makes this film truly great is it changes the way people see themselves, other people and the world. I can still remember the palpable air of silence and awe over the audience when leaving the theater both times I saw it on the big screen. There's a transforming quality about it. You only need to read the many other user comments to see how people were moved and changed by this film. If you haven't seen it, it's a must!


text:
Man, dit is een machtige en geweldige film. We zijn allemaal verschillend door verschillende dingen, maar het zit me altijd vreselijk dwars om te zien hoe gemeen mensen worden behandeld... dus deze film is soms moeilijk om te zien. Sommige scènes zijn gewoon pijnlijk en deprimerend om te zien.
Wat je gevoeligheid ook is, de film is erg meeslepend en wordt op een spookachtige manier in zwart-wit getoond. Er zit griezelig en ronduit prachtig camerawerk in, dus complimenten aan filmregisseur Freddie Francis, een van de beste in zijn vak.
Een jonge Anthony Hopkins is erg sympathiek en John Hurt is, nou ja, iemand die je niet snel zult vergeten als John Merrick, 'The Elephant Man'. Ook dit is af en toe een opbeurende film, niet alleen een tranentrekker of afschuwelijk in het tonen van de wreedheid van de mens tegenover de mens. Bereid je voor op een emotionele ervaring en een verbazingwekkend verhaal.

text_en:
Man, this is a powerful and great movie. We are all moved different degrees by different things, but to witness sincerely nice people being treated cruelly always bothers me big- time....so this film is tough to watch in spots. Some scenes are just painful and depressing to view.

Whatever your sensitivity, the movie is very involving and hauntingly shown with eerie black-and-white photography. Eerie, and downright beautiful camera-work in here, so kudos to cinematographer Freddie Francis, one of the best in the business.

A young Anthony Hopkins is very likable and John Hurt is, well, someone you won't soon forget as John Merrick, "The Elephant Man."

This is an uplifting movie at times, too, not just a tear-jerker or horrific in showing man's cruelty to man. Be prepared for an emotional experience and an amazing story.


text:
Tussen de surrealistische dystopia van _Eraserhead_ en de artistieke onbeweeglijkheid van _Duin_, en voordat de critici hem met permanente marker bestempelden als de auteur van _Weird America_, regisseerde David Lynch dit vreemde, maar waargebeurde verhaal dat zich afspeelt in Londen, Engeland aan het eind van de negentiende eeuw. Omdat het een van de slechts twee films van hem is die op feiten zijn gebaseerd, is het veel minder persoonlijk werk dan de films die de regisseur zelf heeft geproduceerd. Het stuk van Bernard Pomerance werd een jaar eerder op Broadway in première gegaan. Deze film is niet gebaseerd op het eerste werk en het tweede volgt een dramatisch andere weg met zijn naamgenoot. Een van de belangrijkste rollen van Merrick is die in de maatschappij waarin hij zich thuis voelt als zijn carnavalscarrière voorbij is. Het verhaal van Pomerance is tragisch en laat zien hoe Merrick verstrikt raakt in de machinerie van de repressieve en hypocriete maatschappij die hem cultiveert, hem verleidt met de illusie van normaliteit met de kunstmatige wereld die ze om hem heen creëren, maar hem er uiteindelijk in gevangen houdt. De film portretteert de Victoriaanse maatschappij als een weldadig toevluchtsoord voor een man die, hoewel hij de rekwisieten krijgt om zich naar de normaliteit te modelleren die hij nastreeft, nooit wordt misleid om te denken dat hij die boven zijn verbeeldingskracht kan bereiken. Merricks eigen besef hiervan wordt duidelijk in een scène (spookachtig weergegeven door componist John Morris) waarin hij zijn huisbewaarder Treeves vraagt of hij hem kan genezen. Treeves' antwoord is nee. Merricks antwoord is dat van een man die het antwoord al die tijd al wist, maar die zich nog steeds de luxe veroorlooft om te dromen.
Treeves' strijd is op dezelfde manier verminderd. In de film komt hij niet verder dan een korte scène waarin hij zijn vrouw (en publiek) vraagt of zijn schijnbaar barmhartige daad om Merrick uit zijn kermisattractie te halen misschien iets anders was dan altruïstisch. Pomerance laat Treeves vragen stellen over het kunstmatige sociale weefsel dat om Merrick en zijn onmiskenbare medeplichtigheid is geweven. De scenaristen lijken zich minder druk te maken over deze Victoriaanse dilemma's dan over de schoonheid van het beestenthema. Gezien Lynch' fascinatie voor organische verschijnselen lijkt deze focus veel meer op hem gericht. In zijn woorden heeft Lynch gezegd dat de titelfiguur 'een mooie ziel gevangen in een afschuwelijk lichaam' is en dat de hele film daarover gaat. Ja, sire Bob.
Veel minder effectief in de film is de rol van de actrice Madge Kendall, die eigenlijk niet meer is dan een loopjongen van Anne Bancroft. Er is enige (zelfs subtiele) g<0xC3><0xAA>ne tussen Merrick en Kendall aan het begin van hun ontmoeting, maar uiteindelijk eindigt het met een scène waarin Merrick zich betuttelend en sentimenteel voelt. Het past niet bij de eerdere spanning en Kendall wordt nooit meer dan een goed geacteerde camee. Veel effectiever is Merricks vermogen om de macht te behouden om de burgerlijke maatschappij te verstoren die naar hem toestroomt als hij eenmaal de modieuze nieuwsgierigheid van dat seizoen is geworden. Zijn transformatie tot een verfraaide versie van zijn vroegere zaagsel- en stoomorgelpersonage heeft nog steeds hetzelfde effect op anderen. In een scène serveert hij thee aan een zichtbaar van streek geraakt aristocratisch echtpaar dat bij hem te gast is. Hun kopjes rammelen in nauwelijks ingehouden afgrijzen tegen hun schoteltjes terwijl hij de schoonheid van zijn moeder bespreekt in de context van zijn eigen mismaaktheid. Zijn geliefde portret van zijn moeder wordt een griezelig terugkerend visueel motief. Ze blijft een mysterieuze aanwezigheid, bevroren in de tijd. De samensmelting van Merrick en zijn moeder herinnert aan een zin die al vroeg in de film werd gehoord: 'Het leven zit vol verrassingen.'
Merricks achtergrond blijft even raadselachtig. De enige glimp die we van zijn verleden opvangen, zijn een paar griezelig abstracte beelden tijdens een van zijn nachtmerries. Zelfs zijn begin wordt geromantiseerd als onderdeel van het spektakelstuk dat door zijn eigenaar Bytes wordt opgedist. Treeves ziet de olifantman voor het eerst in een privévoorstelling van Bytes. Hij wordt door een donkere gang geleid naar een kamer waar de verschrikkelijke gek verborgen wordt gehouden achter een gordijn. Alleen de vlammen van een gaslamp verlichten de duisternis. Bytes vertelt een verhaal over een angstaanjagende ontmoeting tussen een vrouw en een olifant terwijl Treeves met open mond toekijkt. De scène heeft een vreemde Lynchiaanse spookachtigheid.
Het kostuum- en productieontwerp brengen het Victoriaanse tijdperk authentiek tot leven, terwijl Freddie Francis' toneelstukken uit die tijd dateren. De combinatie van deze elementen en Lynch' gebruik van zowel nachtmerrieachtige als imaginaire beelden, een andere wereldse sfeer, pathos en sentiment, maakt de film tot een soort verhaal van Charles Dickens, verpakt in The Twilight Zone met de etherische aanraking van een spookachtige droom. Het verleden <0xC3><0xA0> la Lynch.

text_en:
Between the surreal dystopia of Eraserhead and the artistic immobility of Dune, and before critics labeled him as the auteur of Weird America with permanent marker, David Lynch directed this strange but true story set in London, England during the late 1800's. Being one of only two films of his to be based on fact it is far less of a personal work than those generated by the director himself. Despite his sensibilities being contained in a more formal framework his unique aural and visual style (like the sound of blowing wind or the peculiar emphasis of the industrial machinery of the period)clearly comes across, although it's a far cry from the narrative conundrums that comprise Eraserhead, Lost Highway, or Mulholland Dr.

The year before this film was released Bernard Pomerance's play opened on Broadway. This film is not based upon the former work and the latter takes a dramatically divergent path with its namesake subject. One of the most substantial is Merrick's role in his adoptive society once his carnival career is truncated. Pomerance's tale is a tragic one showing us how Merrick becomes caught in the machinery of the repressive and hypocritical society that cultivates him, tempting him with the illusion of normality with the artificial world they erect around him, but ultimately imprisoning him within it. The film depicts Victorian society as a benevolent sanctuary for a man, who while given the props to model himself after the normality he aspires to, is never deceived into thinking he can achieve it beyond his imagination. Merrick's own realization of this is clear in a scene (hauntingly scored by composer John Morris)where he asks his caretaker Treeves if he can cure him. Treeves' reply is no. Merrick's response is of a man who knew the answer all along but still allows himself the indulgence to dream.

Treeves' struggles are similarly reduced. The closest he comes in the film to questioning his motives concerning Merrick is a brief scene where he asks his wife (and audience) if his seemingly charitable act of taking Merrick from his sideshow squalor was possibly something other than altruistic. Pomerance has Treeves questioning the artificial social fabric that's been woven around Merrick and his undeniable complicity in it. The screenwriters seem less concerned with tackling these Victorian dilemmas than focusing on the beauty in the beast theme. Considering Lynch's fascination with organic phenomena this focus seems much more up his alley. In his words Lynch has stated that the eponymous title character is "this beautiful soul trapped in this horrible body and that's what the whole film is about." Yes siree Bob.

Much less effective in the film is the role of the actress Madge Kendall who's really nothing more than a walk on by Anne Bancroft. There is some(even subtly sexual)awkwardness between Merrick and Kendall at the beginning of their meeting together but it ultimately winds up with a scene that feels patronizing towards Merrick and mawkish. It doesn't fit with the earlier tension and Kendall never becomes anything more than a well acted cameo. Much more effective is Merrick's ability to retain the power to disturb the bourgeois society that flocks to see him once he becomes that season's fashionable curiosity. His transformation into a gentrified version of his erstwhile sawdust and calliope music carnival persona still has the same effect on others. In one scene he is serving tea to a noticeably unnerved aristocratic couple who are guests of his. Their cups rattle against their saucers in barely restrained horror as he discusses his mother's beauty in the context of his own deformity. His cherished portrait of his mother becomes an eerily recurring visual motif. She remains a mysterious presence frozen in time. The conflation of Merrick and his mother recalls a line heard early in the film that "life is full of surprises."

Merrick's background remains equally enigmatic. The only glimpse we see of his past are some creepily abstract images during one of his nightmares. Even his beginnings are fictionalized as part of the sideshow spiel recited by his owner Bytes. Treeves' first view of the elephant man is in a private showing by Bytes. He is led down a dark corridor to a room where the terrible freak is kept concealed behind a curtain. Only the flames of a gas lamp illuminate the darkness. Bytes spins a tale of a terrifying encounter between woman and elephant while Treeves stares, mouth agape. The scene has a strange Lynchian spookiness about it.

The costume and production design authentically breathe life into the Victorian era while Freddie Francis' expressionistic monochrome adds both verisimilitude and a sense of an alternative world. These elements together with Lynch's use of both nightmarish and chimerical images, an other worldly atmosphere, pathos and sentiment, make the film a sort of Charles Dickens tale wrapped inside The Twilight Zone with the ethereal touch of a haunting dream. The past a la Lynch.


text:
Dit is een briljante film. Maar het onderwerp is nogal rauw en onomwonden, dus moet hij niet gezien worden als amusement, omdat men vindt dat het verhaal van nature intrigerend is. We moeten er gewoon nieuwsgierig en verbaasd naar zitten kijken, maar tegelijk met intens verdriet, als we de wreedheid te zien krijgen die John Merrick onder ogen moet zien als zijn werkelijkheid. Een glimlach van een ander menselijk wezen, of zelfs een vriendelijke begroeting (wat we allemaal als iets vanzelfsprekends beschouwen), wordt door deze man behandeld als de hoogste vorm van complimenteus gedrag die mogelijk is.
een van de beste films die ik ooit heb gezien. Het publiek zou het niet de top 25 van de beste films van het jaar noemen (al kan ik het daar wel plaatsen), maar het zou alleen maar gebaseerd zijn op het feit dat de film, zoals ik al eerder heb gezegd, niet de typische amusementswaarde heeft, ook al zul je er de hele weg door ondergedompeld worden. ach, wie weet! ik kan me niet zo goed uitdrukken. maak er een prioriteit van om deze film te zien.

absoluut verbazingwekkend en gedenkwaardig - 10/10/10.

text_en:
this is a brilliantly done film. it is quite raw and blunt about its subject matter, however, so it should not be viewed for "entertainment" purposes, thought he story is inherently intriguing. we must just sit and watch in curiousity and amazement, but in concurrence with extreme sorrow, as we are shown the brutality that john merrick must face as his reality. a smile from another human being, or even a pleasant greeting (which is something that we all take for granted), is treated by this man as the highest form of complimentary behavior possible.

one of the best films that i have ever seen. it wouldnt be called a top 25 of all-time film by the public (though i may place it there), however, based solely on the fact that it, as i mentioned earlier, is lacking in terms of typical "entertainment" value. even though you will certainly be immersed the entire way through. ah, who knows! im not expressing myself very well. make it a priority to see this film. enjoy

absolutely amazing and memorable - 10/10


text:
Hallo allemaal.
Ik zag deze film voor de eerste keer op 5 december 1999. Ik stond op het punt om te gaan slapen omdat het ongeveer 00.40 uur in de ochtend was en ik zapte naar de film en hoewel ik in slaap viel terwijl ik zapte, was ik binnen vijf minuten klaarwakker en helemaal in de ban.
Iedereen kent het verhaal van John Merrick, het is zo triest en pijnlijk om te zien hoe een man met een bovengemiddelde intelligentie gevangenzit door zijn lichamelijke misvorming en lichamelijk en geestelijk mishandeld en gemarteld wordt voor een paar pence.
Ik vond Sir John Gieulgud (?) en Sir Anthony Hopkins allebei uitstekend in hun respectievelijke rollen. John Hurt deed Merrick eer aan.
Ik had 4 keer tijdens deze film iets meer dan water in mijn oog en schaamde me er ook niet voor het toe te geven. Dit is de eerste film die me aan het huilen maakt.
Op de Kleenex-schaal <0xE2><0x80><0x93> Titanic is 1 en dit is 10!
Een film die je niet mag missen, maar bereid bent om te walgen en van streek te raken door het verhaal dat verteld wordt.
DePM.
DePM.

text_en:
Hi all,

I saw this movie for the 1st time on 5th December 1999. I was about to go to sleep as it was about 00-40 in the morning and I flicked over to the movie and even though I was falling asleep as I flicked over to it, within five minutes I was wide awake and totally captivated.

Everyone knows the tale of John Merrick, it is so sad and painful to watch and see a man with above average intelligence trapped by his physical deformity and to be physically and mentally abused and tortured for a few meagre pence.

I thought Sir John Gieulgud(?) and Sir Anthony Hopkins were both excellent in their respective roles. John Hurt did Merrick proud.

I had a bit more than water in my eye on 4 occasions during this movie and not ashamed to admit it either. This is the 1st movie to make me cry.

On the Kleenex scale - Titanic is 1 and this is 10!

A movie not to be missed but be prepared to be disgusted and upset by the story told.

ThePM


text:
Lynch was de enige die deze film had kunnen regisseren en er het meesterwerk van had kunnen maken dat het is. Terwijl andere mensen zouden kiezen voor nep-sentimentaliteit en/of gruwelijke beelden, presenteert Lynch gewoon het verhaal zoals het is. De film is nooit nodeloos, en dat siert hem. Maar hij is wel buitengewoon weerzinwekkend. De zwart-witfilm dwingt dat af. Er is niets aangenaams aan The Elephant Man; hij is net zo lelijk als het titelpersonage, en zo moet dit verhaal ook zijn. Oppervlakkig gezien is hij lelijk en weerzinwekkend, maar net als het titelpersonage heeft de film een verborgen diepte die uiteindelijk ontroerend en hartverscheurend is. De film bereidt zich al in het begin hierop voor; de scène waarin de Elephant Man wordt geïntroduceerd is de meest hartverscheurende die ooit in een film is opgenomen. Als de dokter (Anthony Hopkins) de freak overeind ziet komen en beseft hoe misvormd hij is... vormt zich langzaam een traan die over zijn wang rolt. Hieruit kun je het medelijden zien dat hij voelt voor de man die het lot heeft getrokken van een eenvoudige circusfreak; alleen al door die ene traan laat David Lynch ons het verdriet en het medelijden zien, en dat is alles wat hij nodig heeft. Terwijl sommige regisseurs de sentimentaliteit erop zouden hebben gestapeld, is David Lynch economisch; dat is alles wat hij nodig heeft, dus dat is alles wat hij krijgt. En dat is het kenmerk van een groot regisseur. Iets wat David Lynch zeer zeker is.
De film is ook ironisch. Afgezien van de beelden die verband houden met de titelfiguur, laat hij ook zien dat de maatschappij wel iets weg heeft van een circus. De goede dokter heeft de Olifantman weggenomen van de boze blikken van het circuspubliek, de uitbuiting die hij onder ogen heeft moeten zien, en hem een vriendelijker en liefdevoller omgeving gegeven; alleen komen de boze blikken nu niet van het circuspubliek, maar van de hogere kringen in de maatschappij, die de Olifantman zelf willen uitbuiten om hun eigen egoïstische redenen <0xE2><0x80><0x93> om indruk te maken op hun vrienden. De Olifantman is niet alleen maar een horrorverhaal over het leven van een zeer ongelukkige man; het is een verhaal over liefde, een verhaal over acceptatie. Hoewel hij van het ene circus naar het andere wordt gebracht, is de Olifantman gelukkiger en meer bevredigd dan hij ooit is geweest; het uiterlijk en de uitbuiting interesseren hem niet, hij wil alleen maar bemind worden. Voor 'normale' mensen is dat vanzelfsprekend, maar De Olifantman laat ons zien dat liefde en acceptatie niet iets zijn wat vanzelfsprekend is. Zoals een dokter in de film opmerkt: 'We kunnen ons het leven dat hij heeft gehad niet voorstellen.' Dat kunnen we niet.
David Lynch slaagt er ook in zijn publiek tot voyeurs te maken. Net als het publiek in de film: ook wij willen de Elephant Man zien, en toch walgen we van hem. Hiermee drijft David Lynch de spot met de maatschappij van vandaag, zonder ooit de spot te drijven met het personage waarop deze film is gebaseerd. De Elephant Man zelf is een volmaakt evenwichtig voorbeeld van hoe pathos kan worden bereikt. Niet alleen wordt deze man gezien als een monster, maar zijn personage is ook pathetisch. Met De Elephant Man zegt Lynch tegen de wereld dat de maatschappij het monster is, niet de freaks die erin leven.
Om het eenvoudig te zeggen: David Lynch heeft een verhaal gepakt dat gemakkelijk eenvoudig verteld had kunnen worden en heeft het uitgebreid met thema's die buiten het centrale uitgangspunt liggen. Dit verhaaltje over een onfortuinlijke man is omgevormd tot een treffend commentaar op de maatschappij. En al met al is het een meesterwerk.

text_en:
Nobody but Lynch could have directed this movie and made it the masterpiece that it is. Where other people would have gone for fake sentimentality and/or gruesome imagery; Lynch just presents the story how it is. The film is never gratuitous, and that is much to it's credit. It is, however, utterly repulsive. The black and white cinematography enforces this. There is nothing pleasant about The Elephant Man; it is as ugly as it's title character, and that is the way that this story needs to be. On the surface, it is ugly and repulsive; but just like it's title character; the movie has a hidden depth that is ultimately touching and heartbreaking. The movie sets itself up for this early on; the scene in which the Elephant Man is introduced is most of the most gut wrenching ever committed to film. As the doctor (Anthony Hopkins) sees the freak rise up and realises the extent of his deformity...a tear slowly form and rolls down his cheek. From this, you can see the pity that he feels for this man who has drawn the lot of a lowly circus freak; just from that one shot of a tear, David Lynch shows us the sorrow and the pity, and that's all he needs. Where some directors would have piled the sentimentality on, David Lynch is economic; that's all it needs, so that's all it gets. And that is the mark of a great director. Something that David Lynch most certainly is.

The film is also ironic. Aside from it's visuals that link to the title character, it also observes how society is not unlike a circus. The good doctor has taken the Elephant Man away from the glares and the scowls of the circus audience, the exploitation that he's had to face, and put him a kinder and more loving environment; only now the scowls and stares come not from the circus audience, but from society's upper crust, who want to exploit the Elephant Man themselves for their own selfish reasons - to impress their friends. The Elephant Man is not merely a horror story of the life of a very unfortunate man; it's a story of love, a story of acceptance. Despite being taken from one circus to another, the Elephant Man is happier and more fulfilled than he ever was; he doesn't care about the looks and the exploitation, he merely wants to be loved. By 'normal' people, this is taken for granted; but The Elephant Man shows us that love and acceptance isn't something that can be taken for granted. As one doctor notes in the film, "we can't imagine the life he's had". We can't.

David Lynch also succeeds in making voyeurs out of his audience. Just like the various audiences in the film; we too want to see the Elephant Man, and yet are utterly repulsed and disgusted by him. With this, David Lynch makes a mockery out of today's society, without ever making a mockery out of the character upon which this film is based. The Elephant Man himself is a perfectly balanced example of how pathos can be achieved. Not only is this man seen as a monster, but his character is pathetic also. With The Elephant Man, Lynch is saying to the world that it is society that is the monster, not the freaks that live within it.

To put it simply: David Lynch has taken a story that could have easily been told simply and expanded it to take in themes that are outside of the central premise. This small story of one unfortunate man has been moulded into a striking comment on society. And all in all; it's a masterpiece.


text:
Dit is een prachtige film. Aangrijpend, elegant en ontroerend en met een sterke morele boodschap, een boodschap die je niet om de oren slaat, maar in plaats daarvan zachtjes aan je gevoeligheden trekt. Dit zou een film moeten zijn die iedereen gedwongen zou moeten zien, vooral de meest oppervlakkige en bevooroordeelde demografie, jonge vrouwen. Ik heb me bij veel gelegenheden zelf een Elphant Man gevoeld, wat de reden is dat ik een speciale empathie had met de hoofdpersoon.
Een van de beste aspecten van de film is de setting. Die is absoluut perfect voor het nabootsen van het Londen van het eind van de negentiende eeuw, met een fantastische aandacht voor details. Shooting in B&W versterkt dat nog eens.
De acteerprestaties zijn ook uitmuntend, vooral die van Hopkins en Hurt. Ik denk dat dit Hopkins beste en meest gedenkwaardige rol is, veel beter dan die van Hannibal Lector, die hij helaas is gaan vertolken. Het is veel beter om hem als dit vriendelijke, sympathieke personage te zien dan als Lector. Ook fantastische personages waren Moeders Hoofd en Carr Gomm. Ik vind de dialoog in deze film absoluut geweldig, vooral alles wat Carr Gomm zegt. Hij heeft een hoffelijke charme die we nooit meer zullen zien in de wereld, zelfs niet in het Vrolijke Oude Engeland, en dat is zo jammer. Natuurlijk waren de slechte personages, Bytes en de bewaker, ook gedenkwaardig.
Er is eigenlijk maar één ding dat ik niet nodig vond in deze film. De vreemde montage van olifanten en rook en sterren was gewoon niet nodig. Het lijkt thuis te horen in wat anders zo'n perfecte set was, geregisseerd en geacteerd. Maar het is een heel kleine kritiek.
Het einde is triest maar ontnuchterend. Het verhaal, hoewel enigszins verfraaid met de waarheid, bevat nog steeds een belangrijke boodschap van eenvoudige menselijkheid en waardigheid.

text_en:
This is a beautiful film. Touching, elegant and moving and with a strong moral message, a message which does not beat you over the head but instead gently pushes at your sensibilities. This should be a film that everyone should be forced to watch, especially the most shallow and judgmental demographic, young women. They have made me feel like an Elphant Man myself on many occasions, which is why I had a special empathy with the main character.

One of the best aspects of the film is the setting. It is absolutely perfect in recreating late 1800's London, a fantastic attention to detail. Shooting in B&W greatly enhances this.

The acting is also superb, especially from Hopkins and Hurt. I think this is Hopkin's best performance and most memorable, much better than Hannibal Lector, which he has unfortunately become typecast as. It's much better to see him as this kind, sympathetic character than Lector. Also fantastic characters were mother's Head and Carr Gomm. I absolutely love the dialog in this film, especially everything Carr Gomm says. He has a gentlemanly charm that we won't ever see again in the world, even in Merry Old England, and that is so unfortunate. Of course the evil characters, Bytes and the guard, were also memorable.

There is really only one thing I didn't think was necessary in this movie. The strange montages of elephants and smoke and stars just didn't seem to belong in what was otherwise such a perfectly set, directed and acted film. It's a very minor criticism though.

The ending is sad yet sobering. The story, though embellished somewhat from the truth, still carries an important message of simple humanity and dignity.


text: Deze film is een van de grootste aller tijden. Hurt en Hopkins zijn uitstekend en de geweldige Wendy Hillier en John Geilgud spelen voortreffelijk. Het script is zowel energiek, emotioneel als perfect in toom gehouden. De regie van Lynch is ook geweldig. Waarom heeft deze film niet de prijs voor de beste film gewonnen? Hij is triljoenen keren beter dan gewone mensen. Goed werk van Mel Brooks dat hij zo'n prachtige film heeft gemaakt en vertrouwen had in de toen nog relatief onbekende David Lynch. Voor mij is dit het hoogtepunt in de carrières van Brooks,Lynch, Hurt, Hopkins, Hillier, Geilgud, Bancroft.

text_en: This film is one of the greatest of all time. Hurt and Hopkins are excellent and the great Wendy Hillier and John Geilgud put in superb turns. The script is at once energetic,emotional and perfectly paced. Lynch's direction is also awesome. why did this film not win best picture? it is a trillion times better than ordinary people. Well done to Mel Brooks for producing such a beautiful film and having faith in the then relatively unheard of David Lynch. To me this is a crowning point in the careers of of Brooks,Lynch,Hurt, Hopkins,Hillier,Geilgud,Bancroft. A pure unadulterated masterpiece Brilliant


text:
Ik heb echt genoten van deze film. Ik heb altijd te horen gekregen dat ik tamelijk volwassen ben voor mijn leeftijd <0xE2><0x80><0x93> ik ben nog niet eens oud genoeg om te autorijden & ik leer & respecteer de zeden. In dit geval: 'Beoordeel een boek niet op zijn omslag'.
Sommige stukken maakten me heel kwaad <0xE2><0x80><0x93> toen Merrick werd mishandeld & uitgebuit als een dier dat hij zeker niet was. Hij verdiende de behandeling niet die mensen als Bytes & de persoon die in het ziekenhuis werkte hem gaven.
Ik vergat een tijdje dat ik naar een film zat te kijken & werd veel vaker dan één keer ongelooflijk kwaad. Ik was dol op de film, maar het maakte me razend dat mensen die John zo behandelden echt kunnen bestaan.

text_en:
I truly enjoyed this film. I've always been told that I'm fairly mature for my age - I'm not even old enough to drive yet & I'm already learning & respecting morals. In this case, 'Don't judge a book by its cover'.

Some parts made me very angry - when Merrick was mistreated & exploited like an animal that he certainly wasn't. He didn't deserve the treatment that people like Bytes & the person working at the hospital gave him.

I forgot that I was watching a movie for a while & became incredibly angered far more times than once.

I loved the movie a lot, but it made me incredibly inraged that people that treated John like that can actually exist.


text: Ik schrijf geen loftuitingen meer voor deze film, want bijna alles is al eerder gezegd. Zelfs een kwart eeuw later moet ik nog huilen als ik meneer Hurt en meneer Hopkins in hun rollen zie. De grote menselijkheid van David Lynch en de producenten heeft ons een even angstaanjagend en vertederend beeld van meneer Merick nagelaten.<br />Jammer genoeg zullen er altijd olifanten zijn, zolang onwetendheid en de impuls tot vernietiging heersen over mensen en hun domein.

text_en:
I'm not writing any more plaudits for this movie, for most everything has been said about it before. Even a quarter century later, I weep everytime I watch Mr. Hurt and Mr. Hopkins in their roles. The great humanity of David Lynch and the producers has left us with an equally frightening and endearing vision of Mr. Merick.

Sadly, there will always be elephant men, as long as ignorance and the impulse for destruction rule men and their domain.


text:
Met een menigte die op hem af stormt, klinkt de gekwelde kreet van The Elephant Man (John Hurt): 'Ik ben geen olifant! Ik ben geen dier! Ik ben een mens!'
Het boek, dat in het Victoriaanse Engeland is geschreven, gaat over de freakshow, die toen populair was, via één bepaalde heer, grof en uniek misvormd, John Merrick (The Elephant Man), en is gebaseerd op de memoires van de dokter die door Anthony Hopkins werd gespeeld, dr. Frederick Treves. Het boek toont de menselijkheid van de arme meneer Merrick en veroordeelt de maatschappij die hem uitbuitte voor haar eigen geldelijke gewin en zieke pleziertjes.
Het verhaal zelf is moeilijk, en ik...' Het verbaast me dat een producer, zelfs zo'n excentriekeling als Mel Brooks, erin zou hebben toegestemd om geld in dit idee te steken. Het heeft niets van de klassieke elementen van de commerciële formule voor het maken van een film die geld zal opleveren: het heeft geen liefdesverhaal, het heeft geen seks, en zonder al te veel te bederven is het een tragisch, ongelukkig verhaal.
De alomtegenwoordige tragedie van het verhaal is dat John Merrick een intelligente man is, gevangen in dit afschuwelijk misvormde lichaam. Boven het hoofd van het verhaal hangt ook het feit dat er niets gedaan kan worden voor de heer Merrick. En de metafoor die de hele tijd rondgaat, is dat Merrick helemaal geen olifantenman is, hij is het. Het is net zo menselijk als de rest van ons, maar deze exhibitionistische, harteloze maatschappij heeft hem gegeseld en ervoor gezorgd dat hij voor hen moet dansen als een olifant in een circustent.
'Geluk, mijn vriend,' zegt een circusdwerg op een gegeven moment tegen de olifantman, 'en wie anders dan wij heeft dat nodig.'
Het is een verhaal van immense gevoeligheid en menselijkheid, een verhaal dat je nergens anders zult tegenkomen. Het is absoluut niet geschikt voor mensen met een zwak of depressief hart. Het is vaak verschrikkelijk moeilijk om naar te kijken (voornamelijk in een of twee scènes), maar het grootste deel van dit verhaal is waanzinnig boeiend en menselijk door de onmetelijke talenten van Lynch en Hopkins in het bijzonder. Er zijn zeker momenten van respijt <0xE2><0x80><0x93> alles is niet zwart.
Het is in elk geval een prachtige film <0xE2><0x80><0x93> elk beeld is perfect. De schitterende zwart-witcinema geeft dit onderwerp de klasse die het verdient. Een prachtige score van John Morris geeft het een meeslepende schoonheid. De film is gesitueerd in een klassieke setting, geïllustreerd door de penseelstreken van de Lynchianen: expressionistische droomsequenties en de kenmerkende Lynchiaanse soundtrack. David Lynch zou heel trots moeten zijn op deze vroege poging. Het is een fantastische film. De gevoeligheid van de constructie en de klassieke perfectie zijn het werk van een meester.
Maar het is moeilijk te zeggen wat deze film zou zijn zonder Anthony Hopkins. Het is een onderwerp dat gemakkelijk in de val van de maatschappij die het afbeeldt had kunnen lopen, van het uitbuiten van freaks voor de kleinzielige kick van het exhibitionisme. Maar de eer hiervoor gaat niet naar Lynch, maar naar Hopkins. Zijn oprechte vertolking, in een van de meest authentieke voorstellingen die ik ooit heb gezien, is een belangrijke factor in ons geloof dat dit verhaal echt is gebeurd (wat het ook is), en het serieus nemen (wat we doen).
5 sterren.

text_en:
With a crowd bearing down on him, the tortured cry of The Elephant Man (John Hurt) rings out: "I am not an elephant! I am not an animal! I am a human being!"

Set in Victorian England, it looks into the Freak Show trade that was popular then, through one particular gentleman, grossly and uniquely deformed, by the name of John Merrick (The Elephant Man), and is based on the memoirs of the doctor played by Anthony Hopkins, Dr Frederick Treves. It shows the humanity of poor Mr Merrick and condemns the society that exploited him for its own monetary gain and sick pleasure.

The story itself is a difficult one, and i'm surprised that any producer, even someone as offbeat as Mel Brooks, would have agreed to pour money into this idea. It has none of the classic elements of the commercial formula for making a movie that will make money: it has no love story, it has no sex, and, without spoiling too much, it is quite a tragic, unhappy story.

The pervasive tragedy of the story is that John Merrick is an intelligent man, trapped inside this hideously misshapen body. Hanging over the head of the story is also the fact that nothing can be done for Mr Merrick. And the metaphor running throughout is that Merrick is no elephant man at all, he's just as human as the rest of us, but this exhibitionist, heartless society whipped him and made him dance around for them like an elephant in a circus tent.

"Luck, my friend," A circus dwarf says to the elephant man at one point in the story, "and who needs it but we."

It is a story of immense sensitivity and humanity, and one the likes of which you won't see anywhere else. Its definitely not for the weak-hearted or depressed. Its often devastatingly difficult to watch (mainly in one or two scenes), most of this story is wildly compelling and human drama due to the immense talents of Lynch and Hopkins in particular. There are certainly moments of reprieve - all is not black.

Its certainly a beautiful movie - every frame is perfection. Gorgeous black and white cinematography give this subject the class it deserves. A wonderful score by John Morris helps give it a haunting beauty. It is directed with superb classical storytelling, illustrated by Lynchian brushstrokes: expressionistic dream sequences and trademark Lynchian soundtrack. David Lynch should be very proud of this early effort. It is a marvellous film. The sensitivity of the construction, and its classic perfection, are the work of a master.

But it is hard to say what this movie would be without Anthony Hopkins. It is a topic that easily could have fallen into the trap of the society it depicts, of exploiting freaks for the petty thrill of exhibitionism. But whatever credit for this that does not go to Lynch, must go to Hopkins. His sincere delivery, in one of the most genuine performances i've ever seen, are a major factor in our believing this story really happened (which it did), and taking it seriously (which we do).

5 stars.


text:
The Elephant Man is een klassieke film. Het geweldige acteerwerk valt enorm op, de regie van David Lynch is een wonder, jammer dat hij niet meer fascinerende stukken heeft gemaakt. John Hurt's fantastische vertolking van de titelrol is onbeschrijflijk. Anthony Hopkins' stijlvolle acteerwerk past perfect bij het personage, samen met de talenten van Anne Bancroft, John Gielgud, Wendy Hiller en Hannah Gordon.
Ik was ontroerd door de film vanwege de verhaallijn, het briljante script, het acteerwerk en de muziek. Het treurige en lijdende leven van John Merrick en het grootse einde van zijn leven brengen de droefheid in ons allen naar boven. Aan het eind van de film is de muziek, Barbers 'Adagio for Strings', een meesterwerk, het paste perfect in de schokkende grote finale. Ik hou vooral van 'echte' films, als de plot echt gebeurt.
Over het algemeen stel ik de film voor als een van de beste in de filmgeschiedenis. Hij bracht het beste in John Hurt naar boven, en de vreugde in ons. Met zijn uitstekende cast, subtiele en ontroerende script, blijkt The Elephant Man de beste van David Lynch te zijn.

text_en:
The Elephant Man is a classic film. Its great acting stands out extremely, David Lynch's direction is a marvel, too bad he didn't create more fascinating pieces. John Hurt's wonderful performance in the title role is indescribable. Anthony Hopkins' classy acting fits perfectly with the character, along with talents of Anne Bancroft, John Gielgud, Wendy Hiller and Hannah Gordon.

I was touched by the film because of its storyline of drama, brilliant script, acting and music. The sorrowful and suffering life of John Merrick and the grand end of his life brings out the sadness in us all. At the end of the film, the music, Barber's 'Adagio for Strings', is a masterpiece, it fitted perfectly into the upsetting grand finale. I mostly enjoy 'true' films, when the plot actually happened.

Overall, I suggest the film to be one of the best in movie history. It brought out the best in John Hurt, and the joy within us. With its outstanding cast, subtle and touching script, The Elephant Man proves to be David Lynch's finest.


text: Deze film is een waarlijk ontroerende ervaring John geeft een voorstelling die een Academy Award voor beste acteur waardig is, meer dan ik me kan herinneren. Ik heb deze film op een avond laat gezien. Ik liet de tv voor wat hij was in de verwachting dat ik in slaap zou vallen. Deze film heeft me een slapeloze nacht bezorgd. John Merricks innemende eigenschappen vermengd met het feit dat hij helemaal in zwart-wit is opgenomen, een taboe voor de moderne dagbioscoop en andere lowbudgetfilms hebben echte tranen in mijn ogen gebracht. Zelfs deze film betekende voor mij hoe films zouden moeten zijn. Ik vergat dat het een film was. Ik moet films zien die mensen meer leren over tolerantie en begrip dan welke documentaire of educatieve les dan ook. Een werkelijk meesterlijk staaltje van David lynch.

text_en: This film is a genuinely moving experience John hurt gives a performance more worthy of an academy award for best actor then any I can remember. I saw this film late one night. I left the TV on expecting to fall asleep. This movie caused me a sleepless night. John Merricks endearing qualities mixed with the fact it is shot entirely in black and white, a taboo for modern day cinema other then low budget films caused me to have real tears in my eyes. Even this film to me signified the way films should be. I forgot it was a film. A must see film which will teach more about tolerance and understanding to people then any documentary or educational lesson. A truly masterful effort by David lynch.


text: Ik weet niet waarom ik nog niet eerder een commentaar op deze film heb geplaatst. Beter laat dan nooit. Ik heb de olifantenman wel tien keer gezien en elke keer zie en voel ik meer. John gekwetst en Anthony Hopkins zijn niet mijn favoriete acteurs, en eerlijk gezegd was Hopkins altijd briljant tot hij een oscar kreeg voor een van zijn slechtste voorstellingen in de heel slechte stilte van de lammeren, maar hier is hij volmaakt, net als de rest van de cast. de stemming de muziek de look, allemaal volmaakt. deze film zou altijd op scholen moeten worden vertoond zodat kinderen kunnen opgroeien met de kennis van mededogen, moed en ware liefde. we zouden een veel betere maatschappij hebben en het zou een veel betere wereld zijn als we konden leven met zelfs maar een fractie van de spiritualiteit en de liefde die in deze film te zien zijn.

text_en: i do not know why i have not posted a comment on this film before now. anyway better late than never. i have seen the elephant man over a dozen times and each time i see and feel more. john hurt and anthony hopkins are not my favourite actors, and to be honest hopkins was always brilliant till he got an oscar for one of his worst performances in the very bad silence of the lambs, here however he is perfect, as is the rest of the cast. the mood the music the look, all perfect. this film should be shown in schools all the time so that kids can grow up knowing what compassion, courage and true love are. we would be a much better society and it would be a much better world if we could live with even a fraction of the spirituality and love that is in this film


text: Ik heb net de film gezien en ik kan er geen woorden voor vinden. Ik ben een toegewijde Lynch-liefhebster en heb deze film een paar avonden geleden gekocht, omdat ik hem graag wilde proberen. Hij heeft me overdonderd en in tranen achtergelaten. Hij is zo ontroerend en geeft je bijna hoop voor de mensheid. Deze film zal iedereen aanspreken die geen hart van steen heeft.

text_en: I just finished watching this film and it is beyond words. I am a devout Lynch lover and bought this film the other night, willing to give it a shot. It swept me off of my feet and left me in tears. It's so moving and almost gives you a hope for humanity. This movie will appeal to anyone who does not have a heart made of stone.


text: Ik heb al een hele tijd naar deze film willen kijken. Eindelijk heb ik de juiste stemming te pakken en ik moet zeggen dat het een kunstwerk is. Je zult je tranen niet kunnen bedwingen en dat zal de hele film zo blijven. Het was absoluut de moeite waard, je moet het zien. Iedereen moet deze film zien.

text_en: I've been wanting to watch this film for quite a while now. I finally got the opertunity and i have to say its a work of art. It will make you cry you and keep you doing so for the whole movie. It was definately worth the time, its a must see. Everyone should watch this movie.


text: De beste film van Lynch, dat kan niet missen. Ik had het geluk dat ik hem laatst op de televisie zag, wat een genot. Prachtige kunstopvatting en een uitstekende cast. De donkere Londense sets van Dickens zijn spookachtig mooi. Zoek deze maar eens op, zeer aanbevolen.

text_en: Surely Lynch's best movie. I was lucky enough to catch this on cable the other night, what a supreme joy. Wonderful art direction and remarkable performances all round. The dark Dickensian sets of London are hauntingly beautiful. Hunt this one down, highly recommended.


text: Een van de zeldzame keren dat regisseur David Lynch een ingehuurde kracht was, was voor dit prachtige, waargebeurde verhaal van John Merrick. Met zijn verbluffende zwart-witfoto's, grote aandacht voor details, een sombere maar mooie blik op victoriaanse ellende, verbluffend make-upwerk en schitterende vertolkingen van John Hurt als het titulaire slachtoffer van de maatschappij en Hopkins als de arts die hem uiteindelijk helpt, is dit Lynch op zijn best. Alle stukjes vallen hier samen voor een van de bitterzoetste waargebeurde verhalen die ooit op film zijn gezet. Iedereen die denkt dat Lynch geen samenhangende en betekenisvolle film kan maken, hoeft hier alleen maar naar te kijken. Horror en schoonheid staan hier prachtig met elkaar in contrast en Lynch komt tot de wortels van onze mensheid. Een van de beelden die me aan het huilen maakten. Een meesterwerk.

text_en: One of the rare times director David Lynch was a hired hand was for this beautiful true tale of John Merrick. With its stunning black and white photography, great attention to detail, bleak but beautiful look at Victorian squalor, amazing make-up work, and wonderful performances from John Hurt as the titular victim of society and Hopkins as the doctor who eventually helps him, this is Lynch at the top of his game. All the pieces come together here for one of the most bittersweet true stories ever put to film. Anybody who thinks Lynch can't make a coherent and meaningful film need only look at this. Horror and beauty are beautifully contrasted here and Lynch gets to the roots of our humanity. One of the view films that made me cry. A masterpiece.


text: David Lynch is bovenal geen slechte regisseur, dat bewijst deze film wel. Ik zou alleen willen dat hij meer van dit soort films maakte dan Mulholland Dr. Als je een film van David Lynch wilt zien die je een rotgevoel geeft, je kwaad maakt en je allerlei emoties bezorgt, kijk dan naar deze. Als je je tijd wilt verspillen, kijk dan naar zijn andere films...<br /><0x3E><0x3E>

text_en:
David Lynch over all is not a bad director, this movie proves it. I just wish he would make more movies like this than movies like Mulholland Dr. If you wish to see a David Lynch movie that is going to make you feel bad, angry, and all sorts of emotions then watch this one. If you wish to waste your time watch his other movies....

 **** out of *****


text: Merrick was een groot man. Zijn verhaal is een geweldige film. Hij heeft geweldig gespeeld. Hij zal je verheffen tot de hoogten van wat we met ons leven kunnen doen als we buiten onszelf komen en ons in andere mensen investeren.

text_en: Merrick was a great man. His story makes a great movie, Acted wonderfully. It will lift you to the heights of what we can do with our lives when we get outside of ourselves and invest ourselves in other people.


text: Woorden kunnen mijn gevoelens niet beschrijven nadat ik het verhaal van Elephant Man had gezien <0xE2><0x80><0x93> ik heb bijna de hele film gehuild. Omdat ik weet dat het hele verhaal waar is <0xE2><0x80><0x93> er zit bijna geen fictie in (zoals in Braveheart bijvoorbeeld). John Merrick is gewoon mooi. Dit is het ontroerendste verhaal dat ooit is gefilmd en het heeft me erg veranderd. Ik kan het iedereen van harte aanbevelen.

text_en: Words can't describe my feelings after I saw the story of Elephant Man - I cried almost the whole movie. As I know the whole story is true - there is almost no fiction in it (as in Braveheart for example). John Merrick is simply beautiful. This is the most touching story ever filmed and it changed me a lot. I highly recommend it to everyone. 10 out of 10.


text: De film gaat over een teer onderwerp. Hij had gekunsteld of overdreven sentimenteel kunnen zijn, maar hij was gladjes, handig en goed gedaan. Ik was erdoor geroerd. De personages waren allemaal heel echt, geloofwaardig. Wie zijn de 'olifantenmannen' van tegenwoordig?

text_en: The movie delat with a delicate topic. It could have been hokey or over-sentimentalatized, but was smooth, deft, well done. I was quite moved by it. Characters were all very real, believable. Who are the 'elephant men' today?


text:
The Curious Case of Benjamin Button is een film zoals ik er nog nooit een heb gezien en waarschijnlijk ook nooit meer zal zien. Een waar epos dat me sprakeloos heeft gemaakt. Het heeft zoveel bereikt door zo'n eenvoudige opbouw. Alles was van topkwaliteit, van de elegante regie tot de subtiele, prachtige voorstellingen tot en met de magische score. De film eist niet alleen dat je voelt voor de dood die je ziet, maar ook voor het ongelooflijke leven dat je ontdekt. Hij bidt voor de voor de hand liggende morele kwesties waar we allemaal mee te maken hebben, maar hanteert ook het idee dat iedereen dezelfde vreugden en grieven doormaakt, alleen niet op dezelfde manier. Dit is een gedenkwaardig verhaal dat niets minder verdient dan de titel van briljant. Deze visueel en emotioneel rijke film doet denken aan het leven van een heel eigenaardige man, geboren in het begin van de twintigste eeuw, die achterlijk oud wordt. Zijn verhaal ontvouwt zich in een dagboek dat wordt voorgelezen door de dochter van zijn grote liefde, Daisy. Hij maakt in zijn leven dezelfde dingen mee als wij, hij groeit op en wordt uiteindelijk oud. Hij is een bedachtzame toeschouwer die het leven vanuit allerlei invalshoeken ontdekt. Maar het is niet zijn leven dat hem uniek maakt. Zijn liefde is wat hem bijzonder maakt. Hij probeert zijn hele leven te begrijpen hoe zijn liefde voor Daisy in elkaar zit en toch krijgt hij maar een paar ongelooflijke jaren de tijd om echt van haar te houden. Zoals hun levens ons vertellen, zijn de jaren van frustratie en ontberingen allemaal de moeite waard, al is het maar voor een paar momenten van geluk.
De richting in de film is bijna vlekkeloos. Hopelijk zal Benjamin Button David Fincher de erkenning geven die hij verdient. Hij zet de klok zo goed en met zo'n gratie dat de film een onmiskenbare stroom heeft die van begin tot eind aangenaam is. Na bijna drie uur is er geen minuut verspild. Elk shot laat de mond openvallen, en hoewel sommigen bezwaar zullen maken tegen de tijd, wordt die wijselijk gebruikt.
Het acteerwerk is ook wonderbaarlijk. Dit is verreweg de beste voorstelling van Brad Pitt. Hij is de hele tijd zo geloofwaardig en realistisch. Zijn nuances zijn treffend en ondanks het zware gebruik van make-up en de CGI die hij gebruikt om zijn personage te spelen, is het Pitt die Benjamin des te curieuzer maakt.
Ik verliet de bioscoop met het verbaasde gevoel dat iemand deze film slecht zou kunnen vinden. Het is een buitengewoon gracieuze weergave van het leven, de liefde en de dingen die we verliezen. Na zo veel verwachtingen was ik zeker niet teleurgesteld. Maar deze film is waarschijnlijk niet voor iedereen. Het is geen doorsnee drama dat je met lepels oplepelt om er je emoties in te leggen. Het heeft iets van ontzag en verbazing, een absoluut juweel. Wat ons leven gedenkwaardig maakt, zijn de momenten die we nooit lang genoeg lijken te kunnen vasthouden om ze los te laten. Het leven op zich is inderdaad heel, heel merkwaardig en Benjamin Button is niet minder dan een wonder.

text_en:
The Curious Case of Benjamin Button is a film unlike any I've ever seen and probably ever will. A true epic that left me utterly speechless. It accomplished so much through such simplicity. Everything was top notch from the elegant directing to the subtly wonderful performances down to the magical score. The film demands you to feel not only for the death we witness, but for the incredible life we discover. It prays on the obvious morality issues we all deal with but also dangles the idea in front of us that everyone goes through the same joys and grievances, just not in the same way. This is a momentous tale that deserves nothing less than the title of brilliance.

This visually and emotionally rich movie recalls the life of a very peculiar man born in the early 20th century who ages backwards. His tale unfolds through a diary read by the daughter of his love, Daisy. Throughout life he goes through the same things we do, growing up and eventually growing old. He's a thoughtful observer, discovering life from all different angles. But it is not his life that makes him unique. His love is what makes him special. He spends a lifetime trying to understand how his love for Daisy works and still only gets a few incredible years really loving her. As their lives tell us, the years of frustration and hardship are all worth it if only for a few moments of happiness.

The direction in the film is almost flawless. Hopefully, Benjamin Button will garner David Fincher the recognition he deserves. He winds this clock so well and with such grace that the movie has this undeniable flow that is enjoyable from start to finish. At nearly 3 hours, there is not a minute wasted. Every shot is jaw dropping and while some will find issue with the time, it is used wisely.

The acting is also a thing of wonder. This is by far Brad Pitt's best performance. He is so believable and realistic throughout. His nuances are spot on and despite the heavy use of make-up and CGI used to portray his character, it is Pitt who makes Benjamin that much more curious.

I left the theater astonished that some one could review this movie badly. It is an extremely graceful depiction of life, love, and the things we lose. After so much anticipation I was certainly not disappointed. This movie is probably not for everyone though. It's not your average drama that spoon feeds it's audience their emotions. It is something of awe and astonishment, an absolute gem. What makes our lives memorable are the moments we never seem to grasp long enough before letting go. Life in itself is indeed very, very curious and Benjamin Button is no less of a wonder.


text:
The Curious Case of Benjamin Button, misschien wel de meest verwachte winterfilm van 2008, is inderdaad een merkwaardige film. Hij heeft een intrigerend en volledig in beslag nemend verhaal, en mijn favoriete regisseur, David Fincher, speelt op het toppunt van zijn kunnen. Met 'Button' verstevigt Fincher zijn positie als een van de beste regisseurs ter wereld, aangezien zijn film magisch, fascinerend, spannend, spannend tot op de bodem en uiteindelijk tijdloos is.

Toen ik voor het eerst over deze film hoorde, vroeg ik me af... hoe zou Fincher, de man die verantwoordelijk was voor realistische, pakkende misdaadthrillers als Seven en Zodiac, de fantasiefilm van zijn leven maken? Gewapend met een gigantisch budget gebruikt Fincher alles wat een regisseur maar kan gebruiken om de charmantste en technisch meest briljante film van het jaar te maken. Het is een film die je een eeuwigheid kunt koesteren.
'Button' heeft me zo getroffen omdat een terugkerend thema in de film is dat leeftijd slechts een getal is, en dat wij als mensen kunnen kiezen wat we met ons leven doen, ongeacht onze leeftijd. Hoe kun je deze boodschap beter overbrengen dan door middel van een verhaal waarin de hoofdpersoon achteruit gaat en het leven op die manier moet ervaren? Hoe word je verliefd als je op een dag jong genoeg kunt lijken om het kind van je partner te zijn? Hoe speelt een vijfjarige met de kinderen uit de buurt als hij door ouderdom in een rolstoel zit? Finchers epos verkent onze keuzes, levens en de tijdloosheid van het leven zelf.
Brad Pitt speelt de titelrol van Benjamin Button met een zekere innemendheid, zoals altijd. Hoewel ik vond dat hij het goed deed in de rol, hoefde hij niet veel te doen... Benjamin is een passend rustige figuur (ik durf te wedden dat hij meer vertelt dan hij in de film zegt). Wat het acteren betreft, is de film voor de dames, met name voor Cate Blanchett en Taraji P. Henson. Het valt niet te ontkennen dat Taraji P. Henson je hart verwarmt als Benjamins moeder, want ze is humoristisch, warm en liefhebbend, zo liefhebbend dat ik het gevoel kreeg dat ze mijn moeder was.
De belangrijkste complexiteit achter de film, vooral met een regisseur als David Fincher, is de film op de grond te houden in de werkelijkheid, maar de onmiskenbare magie erin te behouden. Als regisseur wil je niet te veel van beide kwaliteiten verliezen, maar in plaats daarvan een gezond evenwicht tussen de twee bewaren. Ik heb het gevoel dat Fincher dat perfect heeft gedaan. Hij wordt voornamelijk geholpen door de magische score, en absoluut verbluffende cinematografie (die de film onmiddellijk als een Fincher-film identificeerde, vanwege de duisternis en de belichting).
Ondanks de verwondering en het ontzag van de film, vermengd met het realisme dat Fincher altijd meebrengt, is de ware allure van de film niet alleen Benjamins ouder wordende probleem, maar ook de romance tussen Benjamin en Daisy, die prachtig is. Twee verliefde mensen, ongeacht leeftijd, tijd of plaats. Het is een van de meest meeslepende romances van het jaar.
'Button' is ook de technisch meest geslaagde film van 2008, aangezien de echte uitblinkers de Visual Effects en de Makeup zijn, die allebei een Oscar waard zijn. Pitt speelt het personage op bijna elke leeftijd, maar het is bijna onmogelijk te zeggen wanneer de CGI op hem wordt gebruikt. Je weet natuurlijk dat hij er is, maar je kunt niet zien wanneer hij wordt gebruikt. Als de overgang net soepel genoeg is om de visuele effecten te laten verdwijnen, maar net ruw genoeg om make-up te gebruiken, is hij absoluut perfect. Als je Brad Pitt ooit weer als twintiger wilt zien, moet je niet verder kijken, want de effecten die onze acteurs weer jong maken (en dat geldt ook voor Blanchett) zijn net zo verbijsterend als de effecten die hen ouder maken.
Ondanks een lange opnametijd sleept de film nooit. Als ik één ding moest opmerken, zou ik het doen.' Ik had graag wat meer van Benjamin als klein kind gezien, want ik had het gevoel dat dat gehaast was (voor degenen die niet weten wat ik bedoel, ik bedoel de laatste delen van de film als hij oud is, maar zijn lichaam is jong). Dat doet de film geen kwaad, want het is gewoon mijn wensdroom.
Ik weet dat ik in deze recensie vaak het woord'magisch' heb gebruikt, en ik denk niet dat dat per ongeluk is. Als ik één woord zou kunnen kiezen om het meesterwerk van David Fincher te beschrijven, zou dat het zijn: magisch. 'The Curious Case of Benjamin Button' is een fascinerend kunstwerk dat niemand mag missen.

text_en:
Possibly the most anticipated winter film of 2008, The Curious Case of Benjamin Button is a curious film indeed. It's got an intriguing and completely absorbing story, as well as my favorite director, David Fincher, on the top of his game. With "Button", Fincher cements his place as one of the best directors alive, as his film is nothing short of magical, mesmerizing, riveting, ground breaking, and ultimately, timeless.

When I first heard about this movie, I had to wonder...how was Fincher, the guy responsible for realistic, gripping, crime thrillers like Seven and Zodiac going to pull off the fantasy film of a lifetime? Armed with a massive budget, Fincher uses everything a director can use to craft the most charming and technically brilliant film of the year. It's a film to be cherished for ages.

"Button" has struck me like this because a recurring theme in the film is that age is only a number, and that we as people can choose what we do with our lives, no matter what our age is. What better way to tell this message than through a story where the titular character ages backwards, and must experience life in such a way? How does one fall in love when he could one day appear young enough to be his spouse's child? How does a 5 year old play with the neighborhood children when he's confined to a wheelchair stricken with old age? Fincher's epic explores our choices, lives, and the timelessness of life itself.

Brad Pitt plays the title role of Benjamin Button with a certain air of likability like he always does. While I felt he did a good job with the part, he didn't have to do much...Benjamin, fittingly, is a rather quiet character (I'd be willing to bet he narrates more than he actually talks in the film). In terms of acting, the film belongs to the ladies, Cate Blanchett and Taraji P. Henson in particular. Though Blanchett may seem overrated to some, there's no denying her unrivaled talent at playing a character as complex and deep as Daisy, and she pulls it off with ease and charisma. Taraji P. Henson will warm your heart as Benjamin's mother, as she's humorous, warm, and loving, so loving that I felt as if she was my mother.

The main complexity behind the film, especially with a director like David Fincher, is keeping the film grounded in reality, while maintaining the undeniable magic within. As a director, you don't want to lose too much of either quality, instead keeping a healthy balance of the two. I feel that Fincher accomplished this perfectly. He is mainly helped out by a magical score, and absolutely stunning cinematography (which immediately identified it as a Fincher film, because of the darkness and lighting of it).

Despite the wonder and awe of the film, mixed with the realism that Fincher always brings, the true allure of the film is not just Benjamin's aging problem, but the romance between Benjamin and Daisy, which is beautiful. Two people in love, regardless of age, time, or place. It's one of the most compelling romances of the year.

"Button" is also the most technically well made movie of 2008, as the true standouts are the Visual Effects and the Makeup, both of which are Oscar worthy. Pitt plays the character at almost every age, but it's almost impossible to tell when the CGI is being used on him. You know it's there, obviously, but you can't tell it's being used. When the transition is just smooth enough for the Visual Effects to be retired, but just rough enough to use makeup, it's absolutely perfect. If you've ever wanted to see Brad Pitt look 20 again, look no further, as the effects that make our actors young again (the same goes for Blanchett) are just as stunning as those that make them older.

Despite a long runtime, the film never drags. If I had to point out one thing I would've liked to have seen a little more of, it would've been more of Benjamin as a little kid, as I felt that was rushed (for those who don't know what I mean, I mean the last parts of the film when he's old, but his body is young). This doesn't hurt the film in any way, as it's just my wishful thinking.

I know I've used the word 'magical' a lot in this review, and don't think it's on accident. If I could pick one word to describe David Fincher's masterpiece, that would be it: magical. "The Curious Case of Benjamin Button" is a captivating piece of art that shouldn't be missed by anyone.


text:
Voordat ik The Curious Case of Benjamin Button zag, vroeg ik me af hoe ik zou reageren op het verhaal van een man die oud wordt geboren en jonger wordt naarmate hij ouder wordt. Van alle verhalen die ik heb gezien, is dit verreweg het bizarste en intrigerendste. Als ik iemand zou moeten kiezen om dit verhaal naar het witte doek te brengen, denk ik niet dat David Fincher mijn eerste keus zou zijn geweest.
Wat zou ik me vergist hebben. Deze film is veruit een van de beste, zo niet de beste van 2008. Finchers regie is vlekkeloos! De film van begin tot eind blijft boeien. Er zijn momenten van vreugde en extase, gevolgd door verdriet en begrip. Brad Pitt speelt Benjamin, een jongen die geboren is als een oude man die zijn leven in omgekeerde volgorde moet leiden. Zijn jeugdvriendin Daisy wordt gespeeld door Cate Blanchett. Het verhaal wordt vanuit Benjamins gezichtspunt verteld met een paar speciale hoogtepunten van Daisy.
De cast doet niets verkeerd. Pitt voert Blanchett aan en een sterke rol van Taraji P. Henson als Benjamins surrogaatmoeder Queenie, de enige persoon ter wereld die hem vanaf het begin lijkt te begrijpen en echt van hem lijkt te houden. Andere cameo's brengen een groot aantal personages, onder wie Tilda Swinton, een van Benjamins eerste liefdes. De film gaat van het einde van de Eerste Wereldoorlog naar de komst van orkaan Katrina in New Orleans. De overgangen van het ene levensstadium naar het andere en van decennium naar decennium zijn naadloos. Fincher slaagt er geweldig in om een gestage stroom van actie en dialoog in stand te houden. Er is geen saai moment in de film. De cinematografie is schitterend en past mooi bij Finchers stijl van het accentueren van bepaalde kleuren om een stemming of moment te versterken.
Er is echt niets mis met deze film. Zelfs met een speeltijd van ongeveer 160 minuten vliegt de tijd voorbij, net als bij Benjamin, alleen gaan wij vooruit. Dit is een tedere en betekenisvolle film die je niet wilt.

text_en:
Before seeing The Curious Case of Benjamin Button I wondered how I would react to the story of a man who is born old and gets younger as he grows up. Of all of the stories I have come across, this is by far the most bizarre and intriguing. If i had to pick someone to bring this story to the screen I do no think David Fincher would have been my first choice.

How wrong I would have been. This film is by far one of the best if not the best of 2008. Fincher's direction is flawless! The film from start to finish does not let up. There are moments of joy and ecstasy followed by sorrow and understanding. Brad Pitt stars as Benjamin, a boy born an old man who must live his life in reverse. His friend from childhood, Daisy, is played by Cate Blanchett. The story is narrated from Benjamin's point of view with some particular highlights from Daisy.

The cast does nothing wrong. Pitt leads with Blanchett and a strong performance from Taraji P. Henson as Benjamin's surrogate mother Queenie, the only person in the world who seems to understand and truly love him from the start. Other cameos along the way bring a large array of characters, including Tilda Swinton, one of Benjamin's early love interests.

The film spans from the end of World War I to the the arrival of Hurricane Katrina in New Orleans. The transitions from life stage to life stage and decade to decade are seamless. Fincher does a tremendous job at maintaining a steady flow of action and dialogue. There is not a dull moment in the film. The cinematography is superb and couples nicely with Fincher's style of accentuating certain colors to enhance a mood or moment.

There really is nothing wrong with this film. Even with a runtime of about 160 minutes, time just flies by, much like it does for Benjamin, only we are going forward. This is a tender and meaningful film you do not want to wish.