text: De Zonne-aanval gaat over een grote massa-uitstoting van de zon, waardoor de atmosfeer in brand dreigt te vliegen en iedereen omkomt. De president moet proberen de juiste beslissing te nemen, en hij heeft maar één kans. De wetenschappers en adviseurs zijn verdeeld, maar de president kiest de kant van de voorzichtigheid en geeft toestemming voor enkele gevaarlijke operaties. Hoewel deze film over een gebeurtenis gaat die minder bekend is, is de wetenschappelijke onderbouwing nog steeds twijfelachtig. De meeste scènes zijn niet overtuigend en lijken gehaast. Ik denk dat dit meer te maken heeft met de regie dan met het acteerwerk. Dialoog komt weinig voor. Ik betwijfel of zelfs beroemde acteurs dit voor elkaar zouden hebben gekregen. Speciale effecten waren niet-specifiek, algemeen en onrealistisch.

text_en: Solar Attack is about a large coronal mass ejection (CME) from the sun that threatens to ignite the atmosphere and kill everyone. The president must try and make the right decision and he only has one chance. The scientists and advisors are split, but the president errs on the side of caution and authorizes some dangerous operations. While this film deals with a lesser known extinction level event, the science is still dubious as presented. For the most part, the performances aren't convincing and seems rushed. I think this has more to do with the directing rather than the acting. Dialog is common with little snap. I doubt that even big name actors could have pulled this out of the C+ range. Special effects were nonspecific, general, and unrealistic.


text: Deze film, zoals je aan mijn recensie kunt zien, was pure kletskoek. Bijna elke plotwending kwam van een kilometer afstand. Satellieten die uit de lucht vallen kunnen niet gebeuren. De aarde wordt omringd door iets wat 'de atmosfeer' wordt genoemd, waardoor alles wat van de hitte van de ruimte naar beneden valt krankzinnig heet wordt. De sfc was middelmatig, op het slechte af, maar ze waren briljant vergeleken met het acteerwerk en de plot. De Noordpool opblazen met atoombommen. Klinkt dat niet stom, want dat is wat ze deden. Ik bedoel dat ze duizenden tonnen ijs de lucht in spuiten om enorme branden in de atmosfeer te stichten, en dan begint het ijs uit de lucht te regenen en iedereen is helemaal blij. Het meest opbeurende aspect was de onbedoelde humor waarmee de acteurs probeerden de plot geloofwaardig te laten lijken. Ik bedoel dat de hele atmosfeer ontploft door het methaangas. Methaangas kan alleen branden met concentraties tussen 5 en 15%, en er zijn 1745 delen per miljard, wat ongeveer 0,000001745% van de totale atmosfeer is. Net iets minder dan 5%.

text_en: This movie as you can see by my rating, was complete drivel. Almost every plot event was coming a mile off. Satellites falling out of the sky cannot happen. There is something called "the Atmosphere" surrounding the Earth, which makes anything falling from space heat up to insanely hot. The SFX were mediocre bordering on bad, but they were brilliant compared to the acting and the plot. Blowing up the Arctic with nukes. Doesn't that just sound stupid, because that's what they did. I mean is spraying thousands of tonnes of ice into the air going to put out huge fires in the atmosphere, and then ice starts raining from the sky and everyone goes all happy-clappy. Its most redeeming feature was the unintentional humour at the actors trying to make the plot seem believable. I mean the whole atmosphere exploding due to methane. Methane can only burn at concentrations between 5 and 15%, and there are 1,745 parts per billion, which is about 0.000001745% of the total atmosphere. Just a little bit below 5%.


text:
Regeneratieve massa-uitstoting van de zon is de truc die de makers van deze film gebruiken om je voor de tv te krijgen (of erger nog, in een theater waar je misschien wel voor hebt betaald om het te zien).
Uitstotingsverschijnselen zijn de nieuwe toevlucht van de goedkope scenarioschrijver voor de eisen van een serieus drama, en dit is niet anders <0xE2><0x80><0x93> behalve dan dat regeneratieve massa-uitstoting veel minder aannemelijk is als uitstotingsverschijnselen dan, bijvoorbeeld, een inslag van een grote asteroïde.
Afgezien van deze meest voor de hand liggende fout in de film, zijn we...' Ook wordt verwacht dat men zal geloven dat deze massa-uitstotingsverschijnselen ervoor zorgen dat satellieten bij hun terugkeer niet verbranden, zodat ze straten vol mensen kunnen uitschakelen (als bijvoorbeeld de Russische spionagesatelliet die aan het eind van de jaren zeventig over het hele Yukon-gebied verspreid was, in plaats van Detroit, een indrukwekkend bloedbad had kunnen aanrichten).
In deze film vervuilt methaan (en geen kooldioxide) de bovenste lagen van de atmosfeer. Onverklaarbaar genoeg ontbranden er zakken met methaan, die zonder echte reden een atmosferische chaos veroorzaken. En volgens deze film kunnen we ook afzien van al het geld dat we uitgeven aan de verdediging tegen ballistische raketten <0xE2><0x80><0x93> F-15 gevechtsvliegtuigen kunnen heel goed met ballistische onderscheppingen overweg. Houdt Boeing iets voor ons achter?
Ik blijf maar hameren op de problemen die worden veroorzaakt door stompzinnigheid in de plot, omdat ze een vrijwillige opschorting van het ongeloof van het publiek beschadigen en de film moeilijk om van te genieten zijn. De feitelijke fouten in de plot van 'Solar Strike' zijn geen punten waar redelijke wetenschappers het niet over eens kunnen zijn, het is een reeks blunders die iedereen die op de middelbare school scheikunde (of zelfs 'algehele wetenschap') heeft gevolgd, met moeite opzij zal kunnen zetten om van de film te kunnen genieten.
En de film heeft hulp nodig. We genieten van 'Society of Extraordinary Gentlemen' en 'Van Helsing' ondanks de kitscherige Victoriaanse 'wetenschap', omdat de acteurs en de scenaristen goed werk leveren en het verhaal het publiek werft als gewillige samenzweerder. De schrijvers en de regisseur krijgen Lou Gossett en de andere 'naam'-acteurs niet dicht genoeg in de buurt van het doel om te scoren. Zelfs Lou Gossett kan niet intelligent klinken als de zinnen die hij moet uiten zo overduidelijk stompzinnig zijn. Er zit niets vermakelijks in de plot, de karakters of de dialogen.
Dit is een naargeestige, naargeestige, naargeestige verspilling van de tijd van de kijker. Je vraagt je af of SciFi Network dit soort rotzooi vertoont vanwege een speciale stomme filmkorting of zoiets.

text_en:
Coronal mass ejections from the Sun are the gimmick the makers of this film use to get you in front of the TV (or worse, inside a theater where you may have paid to see it).

Extinction level events are the hack screenwriter's new refuge from the demands of serious drama and this is no different - except that coronal mass ejections are much less plausible as an extinction-level event than, say, impact by a large asteroid.

Apart from this most obvious flaw in the movie, we're also expected to believe that these coronal mass ejections somehow keep satellites from burning up on re-entry, so they can take out streets full of people (for example, if the Soviet spy satellite which scattered itself all over the Yukon Territory back in the late 1970s had done so over downtown Detroit instead, the carnage could have been impressive).

In this film, methane (and not carbon dioxide) is contaminating the upper atmosphere. Pockets of methane unaccountably ignite, causing atmospheric chaos for no real reason. And according to this movie, we can also dispense with all the money we're spending on ballstic missile defense - F-15 fighter planes can handle terminal stage ballistic intercepts just fine. Has Boeing been holding out on us?

I keep harping on the problems created by stupidity in plot details because they damage willing suspension of disbelief by the audience and make the movie hard to enjoy. The factual errors in the plot of "Solar Strike" aren't points on which reasonable men of science can disagree, they're a series of clinkers which anyone who passed high school chemistry (or even "general science") will have trouble setting aside in order to enjoy the film.

And the film needs the help. We enjoy "Society of Extraordinary Gentlemen" and "Van Helsing" despite the campy Victorian "science" because the actors and screenwriters do a good job and the story recruits the audience as a willing conspirator.

The writers and director don't get Lou Gossett and the other "name" actors close enough to the goal to score. Even Lou Gossett can't sound intelligent when the lines he has to deliver are palpably foolish. There's nothing in this plot, the characterizations, or the dialogue to entertain.

This is a dismal, dismal, dismal waste of the viewer's time. You have to wonder if SciFi Network shows garbage like this because of a special dumb movie discount or something.


text:
Weer verkeert de aarde in groot gevaar en moet ze gered worden <0xE2><0x80><0x93> tot nu toe gaat alles goed. Weer moet de schurkachtige geleerde het opnemen tegen de gevestigde orde... nou ja, de rest weet je. Dit alles zou een goede film kunnen zijn, maar zoals gebruikelijk zijn er al onwaarschijnlijke rampen in beeld gebracht, moet er een nieuwe gebeurtenis plaatsvinden... Om kort te gaan: ik zou de wetenschappelijk adviseur ontslaan (als die er al was) <0xE2><0x80><0x93> sciencefiction hoeft zich meestal niet veel aan te trekken van bestaande wetenschap, maar als er een verhaal wordt gevormd rond bekende wetenschappelijke processen, doen logische fouten de geleerde kijkers pijn aan hun oren en ogen.

Sommige van de gebreken (uit de Duitse versie overgenomen, misschien zijn er alleen maar vertaalproblemen)? Geen enkele methaanlaag heeft ooit zonder zuurstof gebrand <0xE2><0x80><0x93> zeker niet op een hoogte van 120 kilometer met een gedeeltelijke zuurstofdruk binnen het bereik van die van een normaal (niet hoog) vacu<0xC3><0xBC>m op aarde... Geen enkele ozonlaag heeft ooit de aarde kunnen redden van een uitstoting door een kransvormige massa, en dat is ook nooit mogelijk geweest, en evenmin heeft het iets te maken met de effecten die in de film worden beschreven (het 'beschermt' de aarde tegen EM-UV-straling, niets anders)... Er is geen magnetische (-Van Allen) gordel te vinden onder de hoogte die de MAV ooit heeft bereikt... enzovoort. De lijst van voor de hand liggende feitelijke fouten is eindeloos en zeer verontrustend voor elke sf-fan die geïnteresseerd is in de echte wetenschap, waardoor de 'professor'-figuren in de film voor clowns worden aangezien.

text_en:
Again earth is in severe danger and needs to be rescued - so far, so good. Again the rogue scientist is up against the establishment... well you know the rest. All this could make up a good movie, but as all normal, unlikely disasters have already been put on screen, a new event needed to occur... Put short: I would fire the scientific adviser (if there was any at all) - science fiction usually does not need to care much to obey existing science but when a story is being formed around known scientific processes, errors in logic hurt the educated viewers ears and eyes.

Some of the flaws (taken from the German version, maybe some are just translation problems?): No methane has ever burned without oxygen - certainly not in 80 miles altitude with a partial oxygen pressure in the range of that of a normal (not a high) vacuum on earth... No ozone layer ever has saved earth from any coronal mass ejection, nor could it ever do that, nor does it have ANYTHING to do with the effects described in the movie (it "saves" earth from EM UV radiation, nothing else)... No magnetic (->Van Allen) belt is located below the altitude the MAV ever obtained... and so on. The list of obvious factual errors is endless, very disturbing for any sci-fi fan who has an interest in real science, rendering the "PhD" guys in the movie to clowns.


text: Ik zal je twee redenen geven om naar deze sciencefictionfilm te kijken over een zonne-uitbarsting die alle leven op onze planeet dreigt uit te roeien: de vechtkunstenaar Mark Dascascos als een in ongenade gevallen wetenschapper die een manier bedenkt om de aarde te redden, en Lou Gossett jr. als een zwarte (!) Amerikaanse president die besluit mee te werken aan Dascascos' schijnbaar onbezonnen plan. Ik kijk naar alles met Dascacos, en omdat ik een Baby Boomer ben, geef ik meneer Gossett altijd het voordeel van de twijfel (wie anders?). De rest is pure onzin. Verschrikkelijke special effects, verschrikkelijke dialogen en veel te veel gepraat en gehang. Dascascos krijgt in deze film niet veel kansen. Dus als je Dascascos in actie wilt zien, kijk dan naar de Franse thriller Brotherhood of the Wolf.

text_en: I will give you two reasons for watching this sci-fi potboiler about a solar burst that threatens to wipe out all life on our planet: martial artist Mark Dascascos as a disgraced scientist who figures out how to save the Earth and Lou Gossett Jr. as a black (!) U.S. president who decides to go along with Dascascos' seemingly harebrained plan. I will watch anything with Dascacos, and being a Baby Boomer, I will always give Mr. Gossett the benefit of the doubt (IRON EAGLE, anyone?). The rest of this is pure crap. Terrible special effects, terrible dialog and way too much talking and standing around. Dascascos does not get to kick much behind in this one. So if you want to see Dascascos in action, watch the French thriller BROTHERHOOD OF THE WOLF.


text:
Dit is een armzalige remake van Irwin Allens armzalige rampenfilm _Voyage to the Bottom of the Sea_. Allemaal dezelfde ingrediënten, maar op een totaal zielloze manier gedaan. Het acteerwerk is zo houterig dat het niet zou misstaan bij Gerry Andersons _Thunderbirds_. Ik dacht dat ze in de jaren zeventig waren gestopt met dit soort rotzooi te maken. Kennelijk niet! IMDb zegt dat ik minstens 10 regels tekst in dit commentaar moet zetten, maar het is moeilijk om iets te typen wat gewoon niet negatief is over deze film.
In wezen kan het me gewoon niet schelen dat het niet de moeite waard is! Dus! Rotzooi! Rotzooi! Rotzooi!
Tijdverspilling!

text_en:
This is a poor remake of Irwin Allens poor disaster movie Voyage To The Bottom Of The Sea. All the same ingredients but done in a totally soulless way. The acting is so wooden it would not look out of place on Gerry Andersons Thunderbirds. I thought that they stopped making rubbish like this back in the 70's. Obviously not! IMDb says I must post at least 10 lines of text in this comment, but its difficult to type anything that is just not negative about this movie.

Basically I just cant be bothered its not worth it! so! Rubbish! Rubbish! Rubbish!

Waste of time!


text: Nog een Sci-Fi Origineel en niet zo moeilijk om naar te kijken. We hebben het niet over een prijs of zo. Sommige van de door de computer gegenereerde effecten van het einde van de wereld en dat allemaal iets meer dan normaal. Verbazingwekkende verhaallijn, maar ja, dit is sciencefiction... geen werkelijkheid. De grootste zonnestraling die ooit is ontdekt, staat op het punt de hele wereld in brand te zetten. Om de mensheid te redden, zijn haastige wetenschappers gedwongen risicovolle maatregelen te nemen om te voorkomen dat de zonnevlammen door de ozonlaag heen breken.<br />President Gordon (Louis Gossett jr.) roept de hulp in van een multimiljonair en buitenbeentje van een wetenschapper, Lucas Foster (Mark Dacascos), terwijl de klok tikt en de wereld zich voorbereidt op het beloofde armageddon. Is dit een actiethriller? 'Ze zeggen alleen maar dat er geen dringende behoefte is aan Xanax. Het is eigenlijk wel grappig dat Detroit heel erg op Buffalo lijkt. En als Dacascos je bekend voorkomt; je hebt hem in zijn rol van de Voorzitter gezien in _American Iron Chef_ van Food TV. Gosset junior, de beroemde acteur die hij is, had in zijn rol kunnen bellen. Ook in de cast: Joanne Kelly, Conrad Coates, Damir Andrei en Sugith Varughese.'

text_en:
Yet another Sci-Fi Original and not that hard to watch. We're not talking award-winning or anything. Some of the computer-animated effects with the world coming to an end and all a bit more than par for the course. Far fetched story line, but then this is science fiction...not reality. The largest solar emissions ever are detected and are about to set the whole damn world on fire. To save mankind, hurried scientists are forced to take risky steps to counter the sun's shooting flares breaching the ozone layer.

U.S. President Gordon(Louis Gossett, Jr.)calls upon a multi-millionaire maverick scientist Lucas Foster(Mark Dacascos)for help as the clock is running down and the world is facing assured Armageddon. Is this a pulse-pounding action thriller? Let's just say there is no urgent need for Xanax. It is kind of funny that Detroit looks a whole lot like Buffalo. And if Dacascos looks familiar; you have seen him in his role as the Chairman on Food TV's American Iron Chef. Gosset, Jr. the acclaimed actor he is could have phoned in his role. Also in the cast: Joanne Kelly, Conrad Coates, Damir Andrei and Sugith Varughese.


text:
Je zult deze film waarschijnlijk niet kunnen uitzitten, ik in elk geval niet. Maar het is goed voor een lach.
Dit is de plot, uit het deel van de film dat ik heb kunnen verdragen: er is in feite een grote zonnevlam en die zal op de een of andere manier de atmosfeer in brand steken. De oplossing: we blazen de oceaan op! (Dit verzin ik niet. Het water dat in de lucht wordt geworpen zal de brandende atmosfeer doven of zoiets.
De president wordt als naïef afgeschilderd omdat hij denkt dat het opblazen van de oceaan te onbezonnen en/of te stom is. Echt, ik ben het in dit geval met hem eens.
Bovendien vallen er om de een of andere reden meteorieten op steden. Gelukkig verdwijnen ze volledig als je ze neerschiet met raketwerpers.
Misschien hadden ze niet moeten proberen een serieuze film te maken, gebaseerd op een tekenfilm van Homestar Runner. Als je niet weet waar ik het over heb, moet je deze link eens bekijken: http://www.homestarrunner.com/cheatcommando.

text_en:
You probably won't be able to sit through this movie, I wasn't. It's good for a laugh though.

This is the plot, from the part of the movie I was able to endure: There's basically a big solar flare, and it's somehow going to set the atmosphere on fire. The solution: We'll blow up the ocean! (I'm not making this up). The water thrown into the air will put out the burning atmosphere, or something.

The president is portrayed as naive for thinking that blowing up the ocean is too rash and/or stupid a move. Really, I'm with him on this one.

Also, meteorites are falling at cities for some reason. Fortunately shooting them with fighter-launched missiles makes them completely disappear.

Maybe they shouldn't have tried to make a serious movie based on a Homestar Runner cartoon. If you don't know what I'm talking about, check out this link: http://www.homestarrunner.com/cheatcommando.html


text: Ik denk dat dit een uiterst plezierige vorm van vermaak is als je geen opleiding hebt en niet op de hoogte bent. De commentaren van andere kijkers zijn schokkend: 'Een goede theorie??? "De zon in brand???" Mijn god, ik hoop dat dat niet het niveau is van intelligentie dat door het onderwijssysteem van tegenwoordig wordt geproduceerd. Deze film is de grootste lading onzin die ik ooit de pech heb gehad op een tv-scherm te zien. Het soort scenario dat ik zou verwachten van een elfjarige en als het een elfjarige was die het scenario schreef zou ik het begrijpen en zeggen: "Geen slecht kind. Blijf het proberen." Voor de goedkope productie en het overduidelijke lage budget zou ik zeggen dat deze film riekt naar wereldwijde elitaire angstzaaierij voor hun campagne om nog meer belastingen op te leggen aan een toch al overbelaste bevolking. Maar ze zouden zich toch zeker een veel hoger budget en betere acteurs kunnen veroorloven (met uitzondering van Lou Gosset jr. en een paar anderen <0xE2><0x80><0x93> het feit dat ze hun gezicht in de plooi kunnen houden tijdens het filmen bewijst dat die paar acteurs echt uitblinken in hun vak) maar ik vermoed dat deze film bedoeld is om de echt domme mensen aan te spreken. De types die door Nigerianen worden beroofd, bieden hun miljoenen aan voor de lage registratiekosten van n300 en hun bankrekeninggegevens... Ik zou filmstudenten (tekstschrijvers, regisseurs en acteurs) aanraden om naar deze film te kijken als voorbeeld van wat ze niet moeten proberen te creëren, ongeacht hoeveel geld ze ervoor krijgen. Ik wilde deze film een 2 geven, maar ik koos voor een 1 omdat een 2 de grenzen van waarheid, realiteit en rechtvaardigheid echt zou overschrijden (net zoals deze film dat van begin tot eind doet).

text_en: I guess this is totally enjoyable entertainment if you are uneducated and uninformed. Comments by other viewers are shocking "A good theory??? "The sun catches fire???" My god I hope that is not the level of intelligence being produced by todays education system. This movie is the biggest load of BS I have ever had the misfortune to witness on a TV screen. The kind of screenplay I would expect from an 11 year old and if it was an 11 year old writing the screenplay I would understand and say; 'Not bad kid. Keep on trying.' If it wasn't for the cheap production and obvious low budget I would say that this movie reeks of global elitist scare mongering for their global warming campaign to have even more taxes implemented on an already overtaxed population. But surely they could afford a much higher budget and overall better actors (With the exception of Lou Gosset Jr and a few others - indeed the fact that they can keep a straight and serious demeanor through out the film shows that those few actors really are outstanding in their craft) but I suspect this film is aimed to appeal to the truly stupid people. The types who get robbed by Nigerians offering them millions for the low registration fee of $300 and their bank account details..... I would recommend film students (screen writers, directors & actors) watch this film as an example of what they should aspire not to create regardless of how much money they are paid. I was going to rate this film a 2 but I opted for a 1 because a 2 would really be stretching the bounds of truth, reality and justice (just like this film does from start to finish).


text: Avalanche, Buried Alive, Days of Destruction, Magma, War of the Planets, Volcano in New York, enzovoort, enzovoort, enzovoort. En nu deze.<br />Mijn baas is dol op b-horrorfilms en vooral op b-sciencefictionfilms. Deze film is zo'n beetje net zo gezond als The Day after Tomorrow, maar nog voorspelbaarder (en de slechtste effecten). Het acteerwerk was niet erg goed, maar ook niet de slechtste, en leidde alleen maar tot de typische plot: Red de wereld! Nu willen jullie sf-fans dit misschien wel zien, maar serieus, misschien willen jullie dit wel overslaan. Dit is ook zo'n typische sf-film. Echt, het heeft niet veel zin om hiernaar te kijken. Ik weet hoe jullie denken. Zo slecht kan het niet zijn. De special effects zijn goedkoop. Ga iets anders doen en kijk naar _Hard Candy_ of _Stay_. Als die je niet aanstaan, ga dan terug naar je _sci-fi_.

text_en:
Avalanche, Buried Alive, Days of Destruction, Magma, War of the Planets, Volcano in New York, etc, etc, etc. Now this one.

My boss loves his b-horrors and especially his b-sci-fi movies. This movie is pretty much the sane as The Day after Tomorrow but even more predictable (and worst effects). The acting wasn't very good but not the worst and just led to the typical plot: Save the world! Now you sci-fi fans might want to see this but seriously, you might want to skip this. This is another typical sci-fi. Seriously there really isn't much point watching this. I know what your thinking. It can't be that bad. The special effects are cheesy. Go try something different and watch Hard Candy or Stay instead. If they don't appeal to you than go back to your Sci-fi's.


text: Dat heb ik net op Fox Movie Channel gezien, en ik vraag me af wat de managers rookten! Het is al erg genoeg dat deze kalkoen vol zit met onnodige uitleg, maar het einde vernietigt de hele opzet van het verhaal! Mensen, het wordt niet malser dan sergeant Schultz die te hulp schiet!<br />In het origineel was Lola Lola een harteloze trut, maar Dietrich maakte haar uiterst boeiend. Britt, Ooh, was saai en irritant. En ze was toondoof! Hoe dit verder heeft kunnen komen dan Dmytryk en zijn muziekregisseur gaat mijn verstand te boven! Raths ijdelheid en zijn wellust hebben zijn val veroorzaakt, maar Jongens heeft het te druk met zielig proberen te doen. Hoe moet ik het anders zeggen? Alles aan die Engel klopt niet, helemaal niet!

text_en:
Just caught this on Fox Movie Channel, and can only wonder what the execs were smoking! Bad enough this turkey is stuffed with unnecessary exposition, but the ending destroys the whole point of the story! Folks, it doesn't get any sillier than Sgt. Schultz coming to the rescue!

In the original, Lola Lola was a heartless bitch, but Dietrich made her utterly captivating. Britt, OTOH, was dull and annoying. And she was tone-deaf! How this got past Dmytryk and his music director is beyond me! It was Rath's vanity as much as his lust that caused his downfall, but Jürgens is too busy trying to look pathetic. How else can I put it? Everything about this Angel is wrong, all wrong!


text:
Ik kijk al meer dan 25 jaar naar Y&R en ik kan met absolute zekerheid zeggen dat Y&R zijn plaats heeft verloren. Alles wat het ooit heeft geboden op het gebied van levenslessen en goed verhalen vertellen is verdwenen. In de afgelopen jaren zijn de verhaallijnen steeds f-o-r-e-v-e-r geworden en het is duidelijk dat de enige motiverende factor die hier werkt is dat de verslaafde kijkers dag na dag terugkomen. Ondanks het feit dat de populatie groter is, zijn de kijkcijfers al jaren aan het dalen.
Ooit was Y & R een redelijk onderhoudend stuk, met een beetje drama, een vleugje humor en glamour, en het probeerde iets duidelijk te maken van wat er in de wereld gebeurde <0xE2><0x80><0x93> gevaren waaraan jonge mensen konden worden blootgesteld, de gevolgen van verkeerde beslissingen die je leven voor altijd zouden beïnvloeden enzovoort.
Dat doet het nauwelijks meer en tegenwoordig is bijna elk personage zo slecht dat er maar weinig zijn om mee te relateren of zelfs om van te houden <0xE2><0x80><0x93> al is het maar een beetje. Die genadeloze ouwe Victor is zo slecht en corrupt dat hij al jaren geleden had moeten verdwijnen. De ene na de andere man werd afgestompt en vervolgens geëlimineerd, om vervolgens te verschijnen als een stom, onwetend geestverschijning die zijn enige zoon ad nauseam bekritiseerde. De vrouwen zijn allemaal verknipt.
Nieuwe personages komen in het verhaal voor en verdwijnen vaak zonder verklaring, omdat ze geen volgelingen trekken. Soms verdwijnen ze niet snel genoeg.
De verhalen worden tot het uiterste uitgerekt. Een enkele dag kan in werkelijkheid in 2 weken worden uitgespeeld! De slechteriken worden zelden gestraft en de schrijvers blijven psycho-Sheila oproepen als ze een schurk nodig hebben en niet met een nieuwe kunnen komen.
<0x3E> Steeds weer heeft dit programma zijn uiterste best gedaan om interraciale relaties te promoten, ook al zijn ze statistisch gezien zeldzaam (ongeveer 3%), maar vreemd genoeg hebben ze het nooit over de raciale component van een relatie.
<0x3E> Na vele jaren, vooral de laatste paar, ben ik tot de conclusie gekomen dat dit programma tijdverspilling is. De volgende keer dat je in de verleiding komt om naar Y&R te kijken, vraag jezelf dan eens af: 'Is dit de beste manier om het volgende uur van mijn leven door te brengen?' Dat uur krijg je nooit meer terug.

text_en:
I have watched Y&R for more than 25 years and I can say with absolute certainty that Y & R has lost its way. Whatever it once offered in the way of life lessons and good storytelling is gone. In recent years, story lines are dragged out f-o-r-e-v-e-r and clearly the only motivating factor working here is to keep the addicted viewers coming back day after day. Despite a larger population, its ratings have been slowly slipping for years.

Once upon a time, Y & R was a fairly entertaining piece that included decent drama, a touch of humor and glamor and tried to make some points about what was happening in the world - dangers that young people could be exposed to, the consequences of making bad decisions that forever impact your life and so on.

It hardly does that at all anymore and these days virtually every character is so flawed that there are few to relate to or even like - if only a little. Ruthless ol' Victor is so evil and corrupt that he should have disappeared years ago. Good guy John Abbott Sr. was dumbed down and then eliminated only to show up as stupid, clueless ghost criticizing his only son ad nauseum. The females are all messed up.

New characters come into the story and often disappear without explanation because they do not attract a following. Sometimes, they don't disappear fast enough.

The stories are stretched out to the max. A single day can actually be played out over 2 weeks! The bad guys rarely get punished and the writers keep bringing back psycho-Sheila every time they need a villain and can't come up with a new one.

Over and over, this show has repeatedly tried very hard to promote interracial relationships even though they are statistically rare (about 3%) yet oddly enough - they never address the racial component of a relationship.

After many years, especially the last few, I have concluded that this show is a waste of time. The next time you may be tempted to watch Y&R, ask yourself, "Is this the best way to spend the next hour of my life?" You'll never get that hour back again.


text:
Cliff Robertson was van plan twee films te maken in j.w. Coop (hij werkte zowel aan het scenario als aan de regie en de hoofdrol), maar in dit geval eindigt zijn inspanning als maar half een goede film.
Hij begint met een interessante premisse: een voormalige rodeo-cowboy komt in 1970 uit de gevangenis, probeert verder te gaan waar hij gebleven was en merkt dat zowel de maatschappij als het rodeospel verder is gegaan. De eerste helft van de film is vrij goed, gaat over j.w.'s pogingen zich aan te passen aan zijn seniele moeder (Geraldine Page) en aan een maatschappij waarin 'de kinderen, de communisten en de vakbonden' (zegt een personage) het land ruïneren.
Maar als j.w. Het einde van de film is onbevredigend en we voelen ons incompleet <0xE2><0x80><0x93> er valt nog meer te vertellen, maar Robertson laat ons achter met medelijden met een man die, eerlijk gezegd, niet zozeer door 'de gevestigde orde' als wel door zijn eigen trots in de steek wordt gelaten.
Ook Pages rol in de film is onbevredigend. Ze verschijnt in een van de scènes aan het begin van de film en verdwijnt dan. Misschien is dat de realiteit, maar de kunst geeft ons de kans om meer van haar verhaal en haar relatie met j.w. In de loop van de film komen we wel wat meer te weten over j.w.'s familie, maar er is geen afronding van zijn problemen met zijn ouders, hoewel je zou kunnen stellen dat het gebrek aan ouderlijke steun iets te maken heeft met het einde van de film.
Robertson de acteur is verdomd goed in deze film, hij speelt j.w.'s aanvankelijke verbijstering, achterdocht en frustratie over de jaren zeventig, en later zijn verrukking over het feit dat hij de liefde van een jongere vrouw (Christina Ferrare) heeft weten te winnen. En Robertson de regisseur heeft een goed oog voor kleine stadjes en 'de stokken' (er is een scène op een landelijk kruispunt die prachtig is gefotografeerd). Maar hij wordt ondermijnd door Robertson de scenarist <0xE2><0x80><0x93> het is alleen moeilijk om j.w. als kandidaat voor een belangrijk kampioenschap, zo uit de gevangenis (ook al heeft hij daar met succes rodeo's gereden). En de film snijdt meer hout dan dat hij kan bijten in zijn pogingen om commentaar te geven op zowel sociale verandering als het rodeoleven. Dit had een veel sterkere film kunnen zijn als hij zich op het een of het ander had geconcentreerd <0xE2><0x80><0x93> en eerlijk gezegd was de ontmoeting van een man uit de jaren vijftig met een man uit het begin van de jaren zeventig het veel interessantere deel van de film.

text_en:
Cliff Robertson set out to make two films in J.W. Coop (he worked on the screenplay as well as directed and starred), but in this case his effort winds up as only half a good movie.

He starts with an interesting premise -- a former rodeo cowboy emerges from prison c.1970, tries to pick up where he left off, and finds that both society and the rodeo game have moved on. The first half of the film is pretty good, dealing with J.W.'s efforts to adjust to his senile mama (Geraldine Page) and to a society where "the kids, the commies, and the unions" (so says one character) are ruining the country.

But when J.W. actually starts rodeoing, the picture shifts to an underdog-making-good-in-a-cutthroat-world scenario, as the old cowboy becomes an unlikely dark-horse contender for the national rodeo championship (competing against a younger rider with more corporate savvy). The ending of the film is unsatisfying and leaves us feeling incomplete -- there's more story to be told, but Robertson leaves us to feel sorry for a guy who, frankly, is not beaten down so much by "the establishment" as by his own pride.

Also unsatisfying is Page's role in the film. She appears in one scene toward the beginning of the movie, and then she disappears. Maybe that's reality, but art provides the opportunity to inject more of her story and her relationship with J.W. into the film. That opportunity is missed. We do learn some more about J.W.'s family as the film progresses, but there's no closure on his mom-and-pop issues, although I suppose one could argue that the lack of parental comfort has something to do with the end of the movie.

Robertson the actor is pretty darned good in this film, capturing J.W.'s initial bewilderment, suspicion and frustration with the '70s, and later his delight at having gained the love of a younger woman (Christina Ferrare). And Robertson the director has a nice eye for small towns and "the sticks" (there's a scene at a rural crossroads that's beautifully shot). But he's undercut by Robertson the screenwriter -- it's just difficult to buy J.W. as a contender for a major championship right out of prison (even if he has been rodeoing successfully there). And the film bites off more than it can chew in trying to comment both on social change and the rodeo life. This could have been a far stronger movie if it concentrated on one or the other -- and, to be honest, the encounter of a '50s guy with the early '70s was the far more interesting part of the film.


text:
Ik ben me er terdege van bewust dat geen enkele filmbewerking van een roman volkomen trouw kan blijven aan de bron. Dat is gewoon niet mogelijk; de meeste romans zijn te genuanceerd en te groot om gemakkelijk in een film van twee uur te worden ingepast. Maar het is wel mogelijk dat een film de boodschap en de toon van een roman vastlegt door zich aan het verhaal te houden. Maar Disneys filmbewerking van de roman Esther Forbes uit 1943 voor jong en oud, 'Johnny Tremain', bleef niet trouw aan het verhaal van het boek en het resultaat is een door en door middelmatige en saaie film.

Gelegen in het Revolutionaire Tijdperk van Boston, Forbes' De roman is het verhaal van een intelligente, getalenteerde en brutale veertienjarige zilversmid, Johnny Tremain, die door een ongeluk dat zijn hand verminkt, geen beroep meer heeft. Zonder toekomst als zilversmid moet Johnny een nieuw leven en een nieuwe carrière zien te vinden. Onderweg raakt hij betrokken bij de gebeurtenissen rond Boston in het midden van 1770, die culmineren in de Amerikaanse Revolutie. Johnny raakt betrokken bij de clandestiene activiteiten van de Sons of Liberty. Hij neemt deel aan de Tea Party in Boston, bespioneert de Britten en gaat om met patriotten als John Hancock, Sam Adams en Paul Revere. De kracht van de roman is de manier waarop Forbes het fictieve verhaal van Johnny zo moeiteloos verweefde met historische gebeurtenissen en personen. Het is gewoon een briljant historisch fictiewerk.
Je zou denken dat een filmstudio niet zo'n puinhoop van zo'n geweldige bronmateriaal zou kunnen maken. Maar Disney deed dat wel. Disney deed wat er gewoonlijk van filmversies van romans wordt verwacht <0xE2><0x80><0x93> ze gooiden'minder belangrijke' personages en subplots overboord om het verhaal te stroomlijnen. Dat is begrijpelijk. Wat niet te vergeven is, is dat ze de boodschap en de toon van de roman volledig veranderden om een heleboel actiescènes en een happy end te krijgen. In het boek hoort Johnny alleen over de gevechten bij Lexington en Concord <0xE2><0x80><0x93> in de film wordt Johnny midden in de gevechten getoond. Dat is begrijpelijk (film heeft actie nodig), maar wat niet te vergeven is, is de belachelijke vreugde van de gevechtsscènes. Johnny en zijn vriend Rab verschuilen zich achter bomen, schieten op roodjassen en lijken het geweldig naar hun zin te hebben! Af en toe beginnen ze ook te zingen <0xE2><0x80><0x93> 'O, wij zijn de Zonen, o, wij zijn de Zonen, de Zonen van de Vrijheid!' (Het is net zo erg als je je kunt voorstellen.) Disney die de oorlog verkoopt als een jongensavontuur is precies het tegenovergestelde van wat Forbes in haar boek voor ogen had. Het ideaal van de Amerikaanse Revolutie was niet cynisch bedoeld - de oorlog werd gevoerd om 'een man in staat te stellen op te staan'. Maar Forbes liet de lezer weten dat die eenvoudige hoop een verschrikkelijke prijs had moeten betalen. Het personage Rab, Johnny's beste vriend, is een opmerkelijke zeventienjarige jongen. Hij is slim, knap, onbevreesd en straalt charisma uit. Hij is een jongen die voorbestemd is een groot man te worden. Maar dat is hij niet. Op Lexington Green, waar Rab tussen de Minutemen staat die de macht van het Britse Rijk het hoofd moeten bieden, raakt hij bij het eerste salvo dodelijk gewond. Hij krijgt niet eens de kans zijn eigen musket af te vuren. Hij sterft de volgende dag, rechtop in een stoel, terwijl het bloed uit zijn mond stroomt. Forbes wilde dat jonge lezers wisten dat oorlog geen jongensavontuur is <0xE2><0x80><0x93> het berooft de wereld al op heel jonge leeftijd van haar beste en slimste mensen. Door Rab levend en wel rond te laten lopen en aan het eind van de film dat vreselijke lied te laten zingen, slaagde Disney erin zijn filmversie van 'Johnny Tremain' volkomen te verknoeien. Dit is een boek dat schreeuwt om een remake!

text_en:
I am fully aware that no film adaptation of a novel can remain completely faithful to its source. It is just not possible to do- most novels are too nuanced and large to be comfortably fitted into a two hour movie. However, it is possible for a film to capture the message and tone of a novel by keeping true to its narrative. Yet Disney's film adaption of Esther Forbes 1943 novel for young and old, "Johnny Tremain," failed to stay true to the narrative of the book and the result is a thoroughly mediocre and bland movie.

Set in Revolutionary era Boston, Forbes' novel is the story of a bright, talented, and cocky fourteen year old silversmith apprentice, Johnny Tremain, who because of an accident which cripples his hand finds himself without a profession. Without a future as a silversmith, Johnny must find a new life and career. Along the way he finds himself swept up in the events around Boston in the mid 1770's that culminated in the American Revolution. Johnny becomes involved in the clandestine activities of the Sons of Liberty. He participates in the Boston Tea Party, spies on the British, and mingles with such patriots as John Hancock, Sam Adams, and Paul Revere. The strength of the novel is how Forbes so effortlessly weaved the fictional story of Johnny in with actual historical events and persons. It is just a brilliant work of historical fiction.

One would think that a film studio could not make a complete hash of such terrific source material. Yet Disney did. Disney did what is usually expected of film versions of novels- it jettisoned "minor" characters and subplots to streamline the story. That's understandable. What is not forgivable is completely changing the message and tone of the novel in order to have lots of action scenes and a happy ending. In the book, Johnny only hears of about the fighting at Lexington and Concord- in the movie Johnny is shown in the thick of the fighting. That's understandable (film's need action), but what is not forgivable is the ridiculous joyousness of the battle scenes- Johnny and his friend, Rab, hide behind trees, shoot at redcoats, and seem to be having a grand time! They also occasionally break out into song- "Oh, we are the Sons, oh, we are the Sons, the Sons of Liberty!" (It's just as bad as one could imagine.) Disney selling war as a boys' adventure is exactly the opposite of what Forbes intended in her novel.

Forbes was not cynical about the ideal of American Revolution- the war was fought so that "a man could stand up." However, Forbes let the reader know that that simple hope came at a terrible price. The character of Rab, Johnny's best friend, is a remarkable seventeen year old boy. He's smart, handsome, fearless, and oozes charisma. He's a boy destined to be a great man. Yet it's not be. At Lexington Green, as Rab stands among the Minutemen confronting the might of the British Empire, he is mortally wounded in the first volley. He never even got a chance to fire his own musket. He dies the next day, propped up in a chair with blood pouring from his mouth. Forbes wanted young readers to know that war is not a boy's adventure- it robs the world of its best and brightest at a very young age. By having Rab walking around, alive and well, and singing that awful song at film's end, Disney succeeded in completely botching its film adaption of "Johnny Tremain." This is one book that is crying for a remake!


text:
Ik heb deze film voor het eerst gezien op de 'Wonderlijke wereld van Disney', lang voordat ik het boek voor school las. Ik heb mijn klas in de achtste klas ook een deel van de prachtige toespraak van James Otis over de prijs van de onafhankelijkheid laten zien. Ik weet niet meer of de toespraak in de film staat, maar als dat zo is, dan was het verspilde moeite omdat de machthebbers van Disney in 1956 besloten het einde te veranderen. In een eerdere recensie stond hetzelfde... doordat het personage van Rab Silsbee na de slag bij Lexington niet mag sterven, verdwijnt het hele perspectief van de film. Ik heb eens een vader gehad die me vroeg of het goed was als zijn zoon, die het boek niet wilde lezen, naar de film keek <0xE2><0x80><0x93> ik zei hem dat hij dat zeker moest doen als hij wilde zakken voor de les... de leraar zou onmiddellijk hebben geweten dat hij het boek niet had gelezen, omdat hij geen flauw idee zou hebben van 'dat een man kan staan'.
Dat gezegd hebbende, de film heeft een goede cast, vooral de personages van dokter Warren, Paul Revere en James Otis. (Jeff York was zoals altijd geweldig).

Hal Stalmaster, die voor zover ik weet nooit meer een film heeft gemaakt, is net zo eerlijk als Johnny.Dick(Richard)Beymer is een beetje maf als Rab en heeft lol in het stuk (dat helaas nergens heen gaat). Luana Patten als Cilla was te oud voor die rol. Een vorige recensent zei dat deze film rijp is voor een remake. Daar ben ik het helemaal mee eens. Laten we een film maken (gemaakt voor tv of anderszins, die deze literaire schat echt recht doet!)

text_en:
I saw this movie originally on the "Wonderful world of Disney",long before I read the book for an education class in college. I also taught my 8th grade language arts class part of James Otis' wonderful speech about the price of independence. I do not remember if the speech is in the film,but if it was it was wasted because the powers that be at Disney in 1956 decided to change the ending. A previous review mentioned the same thing... by not allowing the character of Rab Silsbee to die after the Battle of Lexington, the entire perspective of the film disappears. I once had a father ask me if it was OK if his son,who did not want to read the book, watched the movie , I told him sure, if he wanted to fail the class.... the teacher would have known immediately that he had not read the book,because he would have no clue about "that a man can stand up".

That said, the movie is well cast,especially the characters of Dr Warren, Paul Revere and James Otis.(Jeff York as always was wonderful).

Hal Stalmaster, who never to my knowledge made another film is just fair as Johnny.Dick(Richard)Beymer is a little goofy as Rab and has fun with the part(unfortunately it doesn't go anywhere.)Luana Patten as Cilla was too old for the part. A previous reviewer said that this film is ripe for a remake. I totally agree. Lets make a film(made for TV or otherwise that really does this literary treasure justice!


text:
Om te beginnen is Johnny Tremain niet alleen een van de beste kinderverhalen, maar ook een van de grootste revolutionaire oorlogsromans die ooit zijn geschreven. Het boek, dat in de Tweede Wereldoorlog is geschreven, is sindsdien nooit meer uit de mottenballen gehaald en dat is maar goed ook. Als bronmateriaal is het uitstekend geschikt om in een film te worden verwerkt. En als de film zich aan het boek houdt, is hij op een Disney-achtige manier best vermakelijk.
Het eerste halfuur is dicht genoeg bij het boek om de fans te vermaken. Het personage Johnny is in de beste Disney-traditie van arrogant en verwaand veranderd in puur en onschuldig, en dat kan nauwelijks een verrassing zijn, maar als je iets anders van een kinderfilm verwacht, word je teleurgesteld. Het tweede halfuur verliest de sfeer, maar blijft in de buurt van de plot. De Boston Tea Party is vermakelijk, hoewel het gezang daarna onvergeeflijk Disney is. Maar het laatste halfuur wordt het boek in de wind geslagen als we met eigen ogen de oorlog zien. Iets aan het zien van lachende kinderen die over het platteland dansen en op roodjassen schieten vond ik een beetje verontrustend voor een Disney-film. Het was duidelijk dat oorlog een groot avontuur was waar mensen op een typische manier uit de jaren vijftig van konden genieten, waarin alleen de slechteriken gewond raakten en iedereen na afloop iets lekkers te drinken kreeg. O, en iemand die geacht wordt te sterven, wiens dood het hele boek betekenis geeft, doet dat niet. Dat zou te donker zijn voor een Disney-film.
Als ik nu dacht dat een van die toevoegingen goed was voor de film kon ik niet echt klagen, maar ze werkten geen van alle. Het eerste gevecht was oké, maar dat de psychotische, dode kinderen plezier hadden was gewoon afschuwelijk. De producers konden waarschijnlijk niet begrijpen waarom dit als 'eng' beschouwd zou worden. Het acteren van de hoofdrol is afschuwelijk en hij doet het niet. De man die Rab speelde leek iets van de afstandelijke charme over te brengen die in het boek wordt beschreven, maar het script gunt hem niet meer dan een of twee momenten. Walter Sande als Paul Revere was net zo goed als een paar van de stichters, maar niets om over naar huis te schrijven.
Aan de positieve kant zijn de decors prachtig. Ik heb nooit meer meegemaakt dat het koloniale Boston zo goed tot leven kwam, voornamelijk door het ontbreken van films over de Onafhankelijkheidsoorlog. De Slag bij Lexington is redelijk goed gedaan, maar het is nogal duidelijk dat de vraag wie er het eerst schoot openblijft. En het eerste halfuur is onderhoudend. Kortom: goed boek, goede decors, slecht al het andere. Wie dan ook?

text_en:
First off the book Johnny Tremain is both one of the greatest children stories and one of the greatest revolutionary war novels ever written. Published during the Second World War it has never gone out of print since and rightly so. As source material it is perfectly suited to be given a movie adaption. And when the movie sticks to following the book it is rather entertaining in a 1950s Disney sort of way.

The first half hour is close enough to the book to entertain the fans. The character of Johnny has been changed from arrogant and cocky to pure and innocent in the best tradition of Disney films which can hardly come as a surprise but to expect anything else out of a kid's movie is to be let down. The second half hour loses the mood but keeps near the plot. The Boston Tea Party is entertaining although the singing after it is unforgivably Disney. But by the last half hour the book is thrown to the winds as we see the war first hand. Something about seeing laughing children dancing around the countryside shooting at redcoats struck me as kind of disturbing for a Disney film. Obviously war was a great adventure that people could enjoy in a typical '50s fashion where nobody but the bad guys got hurt and everyone could share a nice drink afterward. Oh, and somebody who is supposed to die, whose death gives the entire book meaning, doesn't. That would be too dark for a Disney film.

Now if I thought that any of those additions were beneficial to the movie I couldn't really complain but none of them worked. The first battle was alright but the psychotic killing kids having fun was just awful. The producers probably couldn't see why this might be considered 'creepy'. The acting from the lead is awful and he doesn't seem to have been in anything else afterward. The guy playing Rab seemed to bring a little of the distant charm described in the book but the script doesn't give him more than one or two moments. Walter Sande as Paul Revere was good as were a few of the founding fathers but nothing to write home about.

On the plus side the sets are marvelous. I've never seen colonial Boston come to life so well since, largely due to an absence of Revolutionary War films. The Battle of Lexington is moderately well done rather obviously leaving open the question of who fired first. And the first half hour entertains. So in conclusion: good book, good sets, bad everything else. Remake anyone?


text:
Om te beginnen moet ik zeggen dat het idee van Rock-a-Doodle me wel aanstaat. Het verhaal van de haan die zijn boerderij voor eeuwige duisternis en regen moet behoeden door de zon te laten kraaien, had zo'n geweldige film kunnen zijn. Maar ik heb het gevoel dat het, zoals het was, lang niet zo'n goede film had kunnen zijn.
Een groot deel van mijn probleem met deze film was het hoofdpersonage, Edmund. Dit kind/katje is zo verrekte irritant. Zijn spraakgebrek werd heel snel heel erg oud, en het voelde gewoon alsof hij veel te veel zijn best deed om schattig te klinken. Bovendien, zoals een andere recensent eerder opmerkte, hamerde hij er voortdurend op dat hij 'te klein' was. Het was ook irritant dat deze film niet kon besluiten of hij een echte musical wilde worden of niet. De liedjes van Chanticleer/King waren prima, want die maakten deel uit van het hele verhaal van de zingende haan. Maar het leek erop dat de andere willekeurige liedjes behoorlijk overbodig waren. De liedjes van de uilen waren al erg genoeg, maar hadden ze er nou echt behoefte aan om ook het stuk met de uitsmijterpad te doen? Deze willekeurige muzikale nummers voelden aan alsof ze uit een bijzonder slechte operette van Gilbert en Sullivan kwamen. Als ze deze film echt tot een musical wilden maken, moesten ze een paar echte lange nummers hebben in plaats van die korte muzikale fragmenten die de schurken kregen. Mijn grootste probleem met deze film is echter dat hij niet erg goed is in het vertellen van verhalen. Het was prima dat Patou (Phil Harris in zijn laatste rol!) het verhaal vertelde. Maar soms vertrouwden ze te veel op het verhaal om ons dingen te vertellen in plaats van te laten zien. Dat geldt vooral voor het hele Goldie-subplot. Patou vertelde ons dat Goldie a) veel slimmer en aardiger was dan ze in het begin leek en b) dat ze echt verliefd werd op Chanticleer, hoewel ze alleen maar moest doen alsof. Het zou Goldie's karakterontwikkeling echt hebben geholpen als er scènes waren geweest waarin ze geleidelijk slimmer en aardiger was geworden. En de film zou meteen beter zijn geweest, geloof ik, als er een scène was geweest waarin Goldie wist dat ze echt verliefd was op Chanticleer in plaats van alleen maar een verhaaltje te vertellen. Zoals het er nu voor stond, had ik het gevoel dat Goldie gewoon aan de film was toegevoegd zodat Chanticleer een liefdesrelatie kon hebben.
Er is ergens in Rock-a-Doodle een goede film. En ik zal niet ontkennen dat die een speciaal onderdeel vormde van de jeugd van veel mensen. Maar om de bovenstaande redenen (evenals andere waar ik je niet mee wil vervelen) voldeed hij gewoon niet aan die mogelijkheden, en het bleek gewoon de zoveelste middelmatige, slechte kinderfilm te zijn.

text_en:
First off, I have to say that I really like the idea of Rock-a-Doodle. The basic story of the rooster having to save his farm from eternal darkness and rain by crowing the sun up could have made for such a great movie. But I feel that, as it was, it wasn't nearly as good a movie as it could have been.

A huge part of my problem with this movie was the main character, Edmund. This kid/cat is so darn annoying. His speech impediment got very old very fast, and it just felt like he was trying way too hard to sound cute. Also, as another reviewer pointed out earlier, he belabored to death the fact that he was "too little" to do pretty much anything, which became irritating.

It was also bothersome that this movie couldn't decide whether it wanted to be a full-blown musical or not. The Chanticleer/King songs were fine, because they were part of the whole singing rooster story. But it seemed that the other random songs were pretty unnecessary. The owls' songs were bad enough, but did they really feel the need to have the bit with the bouncer toads' song?? These random musical numbers felt like they came out of some particularly bad Gilbert and Sullivan operetta. If they really wanted to make this movie a musical, they needed to have some real full-length songs instead of those short musical snippets given to the villains.

But by far, my biggest problem with this movie is that it's just not very good at storytelling. It was fine that Patou (Phil Harris in his last role!) narrated the story. However, at times, they relied too much on the narration to tell us things instead of showing us. This is especially true in the whole Goldie subplot. Patou told us that a) Goldie was a lot smarter and nicer than she seemed at first and b) that she was really falling for Chanticleer although she was only supposed to fake it. It really would have helped Goldie's character development if there had been scenes where she was gradually acting smarter and nicer. And the movie would instantly have been better, I believe, if there had been a scene showing the moment where Goldie knew that she was in love with Chanticleer for real instead of just having narration. As it was, it felt like Goldie was just tacked onto the movie so that Chanticleer could have a love interest.

There's a good movie somewhere in Rock-a-Doodle. And I won't deny that it was a special part of many people's childhoods. However, for the reasons above (as well as others I don't care to bore you with), it just didn't live up to that potential, and turned out to be just another mediocre-to-bad kids' movie.


text:
Dit moet wel een van de slechtste films zijn die ooit gemaakt zijn. Het kan me niet schelen of hij voor kinderen is gemaakt; het is uitwerpselen. Zullen we deze travestie maar eens doornemen?
1) Wauw, ik wist niet dat uilen blijkbaar dieren als katten en varkens eten! Nee, je hebt het echt allemaal gezien als je een varken ziet dat bang is om door een uil opgegeten te worden. Zou het niet logischer zijn geweest als de schurken haviken of gieren waren geweest? Oké, dan zouden ze niet zo'n hekel aan de zon hebben gehad, maar dat uilen varkens willen eten is niet logischer! Iedereen gelooft dat Chanticleer de zon elke ochtend laat opgaan, maar dan zien ze hem zonder hem opgaan, dus denken ze dat hij een bedrieger is. Maar dan blijkt dat hij niet opgaat zonder hem. Dus wat dan nog? Waarom ging de zon die ene keer zonder hem op? Kan hij één keer uit zichzelf opgaan, maar moet hij dat dan voortdurend doen? Ik heb die film gezien toen ik zeven was, en dat bracht me in verwarring.
3. Oké, dus de zon kan niet opgaan en het is altijd nacht; waarom wordt het dan ook nog eens regenen en overstromen?
4. De live-actionscènes zijn zo verschrikkelijk! Serieus, ze zien eruit als een slechte homevideo.
5) Edmond kan niet acteren, maar als je erover nadenkt, is zijn hele verhaal echt overbodig. Je zou hem gewoon kunnen weglaten, alle live-acties weglaten, de hele film gewoon als een stripverhaal vertellen, en dan zou je nog steeds hetzelfde verhaal hebben.
6) Met alle respect voor Phil Harris en zijn lange opsomming van geanimeerde stemmen, vind ik hem een van de irritantste vertellers uit de geschiedenis van de film. 'Nou, shucks. Stel je eens voor dat de zon op een dag gewoon niet opkomt, maar weer ondergaat.' Dan gaat hij gewoon door met praten, soms over heel dramatische scènes. Als Edmond Chanticleer terug wilde halen om de zon weer op te laten komen, dan zou de Hertog daar wel iets over te zeggen hebben.
<0x3E> Groot Hertog: Kittens zijn beter te verteren.
<0x3E> Patou: (vertellend) Jonge Edmond stond op het punt het meest verbazingwekkende avontuur te beleven waarvan hij ooit had gedroomd.
<0x3E> Gewoon je kop houden! Je hoeft ons niet te vertellen dat de Hertog gek is, dat zien we wel. Je hoeft ons niet te vertellen dat Edmond op het punt staat op avontuur te gaan. Laat ons gewoon van de film genieten!
<0x3E> 7. De climax: na dit'verbazingwekkend avontuur' komt het allemaal neer op een stomme climax van het overtuigen van Chanticleer, maar daar heeft hij geen zin in. Dus blijven ze zijn naam maar scanderen tot hij er zin in heeft. Hadden ze niet iets dramatischer kunnen verzinnen?
8) En wat doet zijn gekraai? De Duke krimpen. Ik begrijp die logica niet helemaal.
Dus tot slot: het verhaal is slecht bedacht, de uitvoering is nog erger, en het resultaat is een puinhoop van een film.

text_en:
This has to be one of the worst movies ever made. I don't care if it was made for kids; it is excrement. Let's go through this travesty, shall we?

1) Wow, I was not aware that apparently owls EAT such animals as cats and pigs! No, you've really seen it all when you see a pig scared of being eaten by an owl. Wouldn't it have made more sense if the villains had been hawks or vultures? Okay, then they wouldn't have hated the sun so much, but having owls wanting to eat pigs doesn't make any more sense!

2) Story logic: Everyone believes Chanticleer makes the sun rise every morning, but then they see it come up without him, so they think he's a fraud. But then it turns out it DOESN'T rise without him. So what the hell? Why did the sun come up without him that one time? Is it able to come up by itself a single time, but then needs him to continuously do so? I saw this movie when I was 7, and was confused by that.

3) Okay, so the sun can't come up and it's always night; why does that make it rain and flood as well?

4) The live-action scenes are shot so terribly! Seriously, they look like a bad home movie.

5) Edmond can't act, but if you think about it; his entire storyline is really unnecessary. You could just cut him out, cut out all the live-action stuff, told the whole movie as just a straight cartoon, and still have the same story.

6) With all respect to Phil Harris and his long resume of animated voice work, I think he's one of the most annoying narrators in film history. "Well, shucks. Just imagine if one day the sun just didn't come up, but went back down." Then he just KEEPS ON TALKING, sometimes over very dramatic scenes.

Patou: (narrating) If Edmond wanted to bring Chanticleer back to raise the sun, the Duke was going to have something to say about it.

Grand Duke: Kittens are more digestible.

Patou: (narrating) Young Edmond was about to have the most amazing adventure he'd ever dreamed of.

Just SHUT UP! You don't need to tell us that the Duke is mad, we can see that. You don't need to tell us that Edmond is about to go on an adventure. Just let us enjoy the movie!!

7) The climax: after going on this "amazing adventure," it all comes down to a stupid climax of convincing Chanticleer to crow, but he doesn't feel like it. So they chant his name over and over until he feels like it. Couldn't they have come up with something more dramatic than that?

8) And what does his crowing do? Make the Duke shrink. I don't quite understand that logic.

So in conclusion, the story is badly conceived, the execution is even worse, and the result is a mess of a movie.


text:
Plot van 'Rock-a-Doodle': een haan die Chanticleer-kraaien heet om de zon te laten opkomen, maar op een dag komt de zon zonder hem op en verlaat hij de boerderij in ongenade (dit gedeelte is gebaseerd op een duister toneelstuk van Edmund Forster). Alleen blijkt dat hij in werkelijkheid verantwoordelijk is voor de zonsopgang en het begint aan één stuk door te regenen. Dit brengt een boze uil ertoe naar de boerderij te verhuizen omdat hij in permanente duisternis wil leven. Een echte jongen, die met zijn echte familie tussen de tekenfilmdieren woont, weet dat Chanticleer de zon terug kan brengen en gaat op zoek naar hem. Alleen blijkt de uil magische krachten te hebben en transformeert hij de echte jongen in een tekenfilmkat. De tekenfilmkat gaat vervolgens met de andere dieren de grote stad in (die bevolkt wordt door tekenfilmdieren, ook al heeft de boerderij een mensenfamilie) om Chanticleer te zoeken, die in een Elvis-imitatie is veranderd en wordt verleid door een sexy kip. Ondertussen is op de boerderij de uil op onverklaarbare wijze uitgegroeid tot de omvang van een wolkenkrabber en is hij van plan de andere dieren op te eten. Of zoiets. En dan zijn er ook nog kwaadaardige kikkers.
Als je dat allemaal kunt doorlezen en al die gebeurtenissen met elkaar in verband kunt brengen om er ook maar iets van te begrijpen, ga je gang. Dit is de meest onzinnige film in de geschiedenis van de animatie. Ik heb hem als kind talloze keren gezien en ik begrijp er niets van.' Ik geloof niet dat ik ooit heb geweten wat er aan de hand was, en ik besef nu dat ik het nog steeds niet weet. Ik kan me ook niet herinneren dat ik het ooit leuk heb gevonden.
Maar vreemd genoeg werd ik gefascineerd door het gekke uiltje (neef van de boze magische uil) gespeeld door Charles Nelson Reilly, en ik vond het het grappigste ding dat ik ooit had gezien. Ik kan het niet uitleggen, maar zelfs nu vind ik het hilarisch om te denken aan een uiltje dat rondrent met wapens die gemaakt zijn van blikopeners en dat 'ANNIHILATIE' roept. Ik was zo gefascineerd dat ik zelfs onderzoek deed naar Charles Nelson Reilly, zodat ik jarenlang het enige kind op de basisschool was met een uitgebreide kennis van Charles Nelson Reilly's trivia en je alles kon vertellen over zijn optredens in spelletjesprogramma's en zo. Dat is het trieste effect dat deze film op mijn leven had, en ik betreur het ten zeerste.
Bovendien is het een beetje opvallend voor de rol van Glen Campbell als Chanticleer/The King en voor de rol van Phil Harris in de laatste film, maar iedereen boven de acht zal het waarschijnlijk buitengewoon saai en irritant vinden. Het heeft niets met de klassieke Disney-tekenfilms te maken.

text_en:
Plot of "Rock-a-Doodle": A rooster named Chanticleer crows every morning to make the sun come up, only one day the sun rises without him and he leaves the farm in disgrace (this part is based on an obscure play by Edmund Forster). Only it turns out he really WAS responsible for the sunrise and it begins raining nonstop. This causes an evil owl to move to the farm because he wants to live in permanent darkness. A real-life boy, who lives with his real-life family amongst the cartoon animals, knows Chanticleer can bring the sun back and sets out to find him. Only the owl turns out to have magical powers and transforms the real-life boy into a cartoon cat. The cartoon cat then sets out with the other animals into the big city (which is populated by cartoon animals even though the farm has a human family) to find Chanticleer, who has turned into an Elvis parody and is being seduced by a sexy chicken. Meanwhile, back at the farm, the owl has inexplicably grown to the size of a skyscraper and is planning to eat the other animals. Or something. Also, there are evil frogs.

If you can read through all that and tie those events together to make any sort of vague sense, be my guest. This is the most nonsensical movie in the history of animation. I watched it countless times as a kid and I don't think I ever knew what was going on, and I just realized I still don't. I don't remember ever liking it, either.

However, I was strangely fascinated by the crazy little owl (nephew to the evil magic owl) played by Charles Nelson Reilly, and thought he was the funniest damn thing I had ever seen. I can't explain it, but even now the thought of a tiny owl running around with weapons made out of can-openers and shouting "ANNIHILATION" is hilarious to me. I was so fascinated that I actually did research on Charles Nelson Reilly, so for many years I was the only kid in elementary school with an extensive knowledge of Charles Nelson Reilly trivia and could tell you all his appearances on game shows and stuff. This is the sad effect this movie had on my life, and I deeply regret it.

Besides that, it is sort of notable for Glen Campbell's role as Chanticleer/The King and for containing Phil Harris's last role, but anyone over the age of 8 will probably find it extremely tedious and annoying. It has nothing on the classic Disney cartoons.


text:
Waarom kijk ik naar (of bekijk ik) Don Bluth-films? Ze zijn zo deprimerend. Ik ben niet meer gelukkig geweest met die man sinds Het Land Voor De Tijd (hoewel ik even glimlachte voor Anastasia. Was het maar niet die verrekte Pooka...).
Ons verhaal begint in een boek over een boerderij. Meteen wordt De Boerderij aangewezen als de perfecte plek om te zijn, hoewel er geen boer is, geen gewassen, en ik me niet kan herinneren een schuur te hebben gezien. Iedereen op deze kleine boerderij heeft een baan. Natuurlijk is de baan van Zangmeester (om de zon op te roepen) de enige baan die wordt aangewezen; alle anderen liggen gewoon op de grond of doen mee als hij willekeurig een deuntje brult. Je kunt je wel voorstellen hoe onhebbelijk dit na een tijdje kan zijn, met al dat willekeurige gezang op de boerderij zonder boer erbij. Zo onhebbelijk dat de groothertog der Uilen heeft besloten ze te doden. Normaal gesproken zou dat slecht zijn, maar na vijf minuten is het vrij duidelijk dat ze waarschijnlijk maar beter dood kunnen zijn. Dus laat hij Bezweerster van de boerderij af schoppen, waardoor de zon ondergaat en de duisternis invalt. Ondertussen is die hertog van plan om al die 'leuke' wezens op te eten. Is hij daarvoor de slechterik? Klinkt me behoorlijk nobel in de oren.
Intussen regent het in de echte wereld. Dit houdt op de een of andere manier verband met Bezweerster die in het verhaal vertrekt, maar alleen Edmond, de zoon van de vermiste boer, weet dit. Alle anderen denken dat het gewoon een plotselinge overstroming is (O, wat dom. Hebben niet alle moessons iets te maken met pluimvee op een boerderij?). Dus gaat hij naar het raam en begint zo hard als hij kan om Chantacleer te schreeuwen. Wie is er nu de schurk? Hoe dan ook, hij stoot zijn hoofd, verandert in een kat, gaat op avontuur in de stad, vindt de haan (maar niet de boer) en wordt wakker terwijl hij mompelt: 'Je was er, en je was er, en je was er...'
Er zijn een paar problemen met wat ik beschouw als het Begin-van-het-Eind voor Bluth. Maar ik heb heel wat aan te merken op mijn recensie van _Thumbelina_, dus ik...' Ik zal beginnen met de goede. Sommige van de stemmen, vooral Eddie Deezen (Die later Mandark onsterfelijk maakte) en Phil Harris (Die een betere laatste buiging verdiende dan deze) zijn heel goed. Helaas worden ze ondermijnd door Edmond (daarover later meer). Rock-a-Doodle doet wat Thumbelina nooit heeft gedaan: me aan het lachen maken, en daarom krijgt hij een twee in plaats van een een. Eén scène. De keuken met Hans en de Duke, waar oom Dukie de zin uitspreekt: 'Als ik mijn neef dood, zal het dan moord of liefdadigheid zijn?' De kleine piemel en haar prins kwamen er niet eens bij in de buurt.
Nu de slechte. Edmond is volkomen onaantrekkelijk. Zijn spraakgebrek leidt alleen maar af als eerste, maar bij de 'We zullen allemaal dwummer'-speech, zegt hij: 'We zullen allemaal dwummer.' Het is net zo irritant als rode mieren in je kont. Soms kun je hem niet eens verstaan (daar heb ik gemengde gevoelens over). Het is altijd een slecht idee om een kind met een spraakgebrek in te huren, alleen maar voor de 'leuke bijkomstigheid'. (Zie je Mara Wilson en haar geslis op de omslag van People? Dakota Fanning daarentegen is zo helder als glas, kan zelfs acteren en is tien keer haar gewicht in goud waard.) Tenzij het in het script past (zoals in 'Paulie', waar Paulie de Papegaai het meisje met haar gestotter hielp.
Hans, de neef, 'het grappige personage', is dat niet. De film dwingt hem praktisch tot een rol, en als het duidelijk wordt dat hij...' Als we niet met het script werken, worden we er in feite aan herinnerd dat hij grappig moet zijn ('Hij was eerder grappig dan gevaarlijk', of iets in die trant.). Vertel nooit, nooit, nooit wie je grappige personage is. Laat het publiek daar zelf maar achter komen. Of nog beter, geef geen specifieke 'grappige' man op, maar laat iedereen op zijn eigen manier grappig zijn (zoals Monsters Inc.).
Het ergste is waarschijnlijk dat het ons niets kan schelen. Als ik me niet druk maak om ten minste één hoofdpersonage, of om de motivatie van een personage, of zelfs om wat er met dat personage gaat gebeuren, dan heeft de film gefaald. Dan is het een flop geworden. Ik weet niet of de film ooit een kans heeft gehad. Daarom is de boer weggelopen.

text_en:
Why do I review (or even watch) Don Bluth films? They're so depressing. I haven't been happy with the man since The Land Before Time (Though I briefly smiled for Anastasia. If only it weren't for that darn Pooka...).

Our story begins in a book on a farm. Right away, The Farm is identified as the perfect place to be, although there's no farmer, no crops, and I don't recall seeing a barn. Everyone on this little farm has a job. Of course, Chantacleer's job (to bring up the sun) is the only job identified; everyone else just lays around or joins in when he randomly belts out a tune.

You can imagine how obnoxious this can be after awhile, what with all this random singing on the farm with no farmer. So obnoxious, the Grand Duke of Owls has decided to kill them. Normally, this would be bad, but after five minutes, it's pretty obvious that they'd probably be better off dead. So he gets Chantacleer kicked off the farm, causing the sun to down, and darkness to fall. Meanwhile, this Duke planning to eat all these 'cute' creatures. For this, he's bad guy? Sounds pretty noble to me.

Meanwhile, in the real world, it's raining. This is somehow connected to Chantacleer leaving in the story, but only Edmond, son of the missing farmer, knows this. Everyone else figures it's just a random flash flood (Oh how foolish. Don't all monsoons have to do with barnyard fowl?). So he goes to the window and starts to scream for Chantacleer at the top of his lungs. Who's the villain now, huh? Anyhow, he hits his head, gets turned into a cat, goes on an adventure in the city, finds the rooster (but not the farmer), and wakes up muttering, "You were there, and you were there, and you were there..."

There are several problems with what I refer to as the Beginning-of-the-End for Bluth. But I beefed an awful lot in my Thumbelina review, so I'll start off with the good: Some of the voices, particularly Eddie Deezen (Who later immortalized Mandark) and Phil Harris (Who deserved a better last bow than this.) are quite good. Unfortuantly, they're undermined by Edmond (More on this later.). Rock-a-Doodle does the thing Thumbelina never did: Make me laugh, and that's why it gets a two instead of a one. One scene. The kitchen with Hans and the Duke, where Uncle Dukie utters the line, "If I kill my nephew, will it be murder or charity?" The pint sized pipsqueak and her prince never even came close.

Now the bad. Edmond is completely unappealing. His speech impediment is merely distracting as first, but by the "We'll all dwown." speech, he's annoying as red ants up the butt. At times, you can't even understand him (I have mixed feelings on that.). Hiring a kid with a speech problem, just for the 'cute factor' is always a bad idea (Do you see Mara Wilson and her lisp on the cover of People? Dakota Fanning, on the other hand, talks clear as a bell, can actually act, and is worth ten times her weight in gold.), unless it makes sense to the script (such as in 'Paulie' where Paulie the Parrot helped the little girl with her stutter.).

Hans the nephew, 'The funny character', isn't. The movie practically forces him on us, and when it becomes obvious he's not working with the script, we are actually reminded that he's supposed to be funny ("He was more a hoot than he was dangerous." or something along those lines.). Never, never, NEVER tell who your funny character is. Let the audience find out for themselves. Or better yet, don't have a specific 'funny' man, but let everyone be humorous on their own in different ways (Such as Monsters Inc.).

I guess the worse part is, we don't care. If I don't care about at least one main character, or a character's motivations, or even what's going to happen to that character, then the movie's failed. Rock-a-doodle failed. I'm not sure it ever had a chance. And maybe that's why the farmer ran away.


text:
Rock a Doodle is om verschillende redenen een van de slechtste tekenfilms die ooit zijn gemaakt.
Ten eerste is hij vreselijk geanimeerd, de tekenfilm ziet eruit alsof hij is gemaakt in dezelfde periode als 'De Aristocats' die in 1970 is gemaakt, en de tekenfilm daarin ziet er beter uit dan die van Rock a Doodle.
Vervolgens waren de personages irritant, met uitzondering van Chanticleer. De muis zag er zo stom uit en haar gelispel was zo irritant, en de vogel had een al even irritante stem en was een zinloos personage.
Patou de hond zag eruit als een van die typische Don Bluth-personages met overdreven mondbewegingen, dus als ze praten zien ze eruit alsof ze moeite hebben om te praten en hun lippen aan elkaar geplakt zitten. Phil Harris had een goede stem maar het verhaal werd veel te vaak verteld.
Edmund is het meest irritante personage in de film omdat de scène waarin hij van een echt mens in een levende kat verandert zo raar en stom was. Hij moest ook zijn best doen om er schattig uit te zien als Fievel uit American Tail maar dat was zo afgezaagd dat zelfs de overmaatse springer en de stem nog irritanter zijn dan die van Fievel dat je een hekel aan hem krijgt.
Toen was het verhaal van de Grote Uil die het voorgoed donker wilde maken zodat hij de boerderijdieren kon opeten stom. Sommige van die boerderijdieren zijn varkens en koeien, dus hoe kan iets kleins als een uil er zelfs maar van dromen om er een paar te eten?
Om het helemaal af te maken had de film ook nog eens ondraaglijke liedjes om aan toe te voegen, dus over het geheel genomen is het een heel slechte tekenfilm.

text_en:
Rock a Doodle is one of the worst cartoon films ever for many reasons.

Firstly it has terrible animation, the animation looks as if it was made at the same time as say "The Aristocats" which was made in 1970 and the animation in that looks better than Rock a Doodle's.

Then the characters were annoying with the exception of Chanticleer. The mouse looked so stupid and her lisp was so irritating and the bird had an equally annoying voice and was a pointless character.

Patou the dog looked like one of the typical Don Bluth characters with over-exaggerated mouth movements so when they talk they look as if they're struggling to talk and their lips are stuck together. Phil Harris did his voice well but the narration was overused so much.

Edmund is the most annoying character in the film because the scene where he gets turned from a real human into an animated cat was weird and stupid. Also he was made to try and look cute like Fievel from American Tail but it was so clichéd even down to the over-sized jumper and the voice is even more annoying than Fievel's it makes you hate him.

Then the story of the Grand Owl wanting to make it dark permanently so he could eat the farm animals was stupid. Some of these farm animals are pigs and cows so how can something as small as an owl even dream of eating some of them.

To top it all off the film had really unbearable songs to add to it so overall it is a very bad cartoon. not recommended at all.


text:
Ik weet niet wat Don Bluth dacht toen hij die malle, onzinnige, animatiefilm maakte over een zingende haan, maar ik weet wel wat ik denk: 'Waarom?' ROCK-A-DOODLE is niet zo deprimerend en saai als Bluths vorige ALL DOGS GO TO HEAVEN, maar veel beter is het niet.
De film vertelt het verhaal van Chanticleer, een haan met een gouden stem, wiens gekoer <0xE2><0x80><0x93> sorry, zijn gekraai <0xE2><0x80><0x93> ervoor zorgt dat de zon elke dag opkomt. Maar op een ochtend wordt Chanticleer aangevallen door een bullebak van een haan; daarbij verwaarloost hij zijn gekraai en de zon komt toch op. Nadat hij door zijn vrienden is uitgelachen, vertrekt de in ongenade gevallen haan naar de stad. Dan begint het te regenen en binnen de kortste keren zijn alle dieren doodsbang voor zowel de overstroming als de kwaadaardige Groothertog der Uilen, die, zo blijkt, de hele zaak alleen maar heeft opgezet omdat hij een hekel heeft aan de zon. In een van de weinige memorabele zinnen die deze film biedt, sneert hij ook: 'IK HOU ONGEVEER VAN rock-'n-roll.'
Natuurlijk gaan de dieren op weg naar de stad om Chanticleer te zoeken, die inmiddels een beroemde ster is geworden die 'de Koning' wordt genoemd, samen met een hebzuchtige manager en een tegenstribbelende vriendin, Goldie. Als de dieren Chanticleer naar de boerderij kunnen brengen, zal de zon weer opkomen en zullen de overstromingen ophouden. Om dit te voorkomen, stuurt de Hertog zijn onhandige (en helaas niet erg grappige) neef Hunch (wiens vocabulaire voornamelijk bestaat uit het rijmen op het woord'vernietiging') achter de dieren aan.
De plot, voor zover die er is, slaat nergens op en zal zelfs de meest intelligente volwassene versteld doen staan. Maar tegen ROCK-A-DOODLE in het algemeen is het een lukrake en verwarrende executie. Het heeft ook te lijden onder het probleem van een grote identiteitscrisis: aan de ene kant probeert het een simplistisch sprookje te zijn, aan de andere kant probeert het een muzikale parodie op Elvis (Chanticleer's) te zijn. Het personage van de rockster en zijn songs zijn zeer sterk gemodelleerd naar de legendarische zanger, van het gladde kapsel tot de diepe stem en zijn manier van doen). Maar uiteindelijk komt het over als een allegaartje van ideeën die in elkaar overlopen.
Bovendien zijn de personages, behalve dat ze onaantrekkelijk zijn ontworpen, niet bijzonder boeiend. _Chanticleer_, dat een exacte imitatie van Elvis Presley bevat, tot en met de stem en het zingen (met dank aan Glen Campbell), heeft een tweedimensionale hoofdrol. Zijn vrienden van de boerderij, onder wie Patou, een slome hond die niet in staat is zijn veters te strikken, Peepers, een bebrilde, lispelende muis, en Snipes, een maffe ekster, komen niet echt als gedenkwaardige figuren naar voren, hoewel de eerste twee goed uit de verf komen, respectievelijk door Phil Harris en Sandy Duncan. Voorgevoel, zoals gezegd, is niet grappig en nutteloos. Dan blijft over het personage van Goldie, de vriendin van Chanticleer, die een stoere meid zou moeten zijn die uiteindelijk verliefd wordt op onze held, maar in het script heeft ze niet veel te doen. Je zou denken dat ze alleen maar in deze film is opgenomen omdat ze een vriendin van hem was. Het is niet veel meer dan een doorsnee enge, gemene, intrigerende slechterik, ondanks het feit dat hij de stem van Christopher Plummer heeft. En ga me nu niet vertellen waar zijn bovennatuurlijke krachten (die hem in staat stellen tot enorme afmetingen uit te groeien of wie dan ook te transformeren) vandaan komen.
Waar ROCK-A-DOODLE echt uit elkaar valt, is zijn poging om de film te boekstaven met live-action-scènes. Het idee is om een echt jongetje, Edmond, als een van de hoofdrollen in het verhaal te laten optreden. In werkelijkheid besteedt hij een groot deel van de film als een geanimeerd katje (een overgang die heel ongemakkelijk en onnatuurlijk aanvoelt). En hij zeurt dat hij niets kan doen omdat hij zo klein is. Voortdurend. Dit subplot voelt aan alsof het aan het verhaal is vastgeplakt, waardoor je het gevoel krijgt dat het uit het niets is gekomen.
Er zitten ook twee live-action/animatiescènes in de film, maar in tegenstelling tot WHO FROM ROGER RABBIT, komen ze erg fragmentarisch en niet overtuigend over <0xE2><0x80><0x93> de echte omgeving past niet goed bij de tekeningen, en het ziet er vooral slecht uit bij het liedje en de dansfinale, wanneer de jonge acteur die Edmond speelt, Toby Scott-Granger, wordt teruggebracht naar de tekenfilmwereld. Over de animatie zelf gesproken, die is zelfs voor een Bluth-productie behoorlijk onder de maat.
Even afleidend is het verhaal dat het grootste deel van de film beslaat. Phil Harris heeft een geweldige stem en levert een geloofwaardige vertolking (hoewel sommigen het misschien vreemd zullen vinden dat de hond het hele verhaal vertelt). Het probleem is dat hij CONSTANT EEN VERHAAL VERTELT, en hij gaat zelfs ver om mee te zingen met een paar pakkende songs van Chanticleer. Gezien het feit dat deze film zogenaamd een musical is, blijkt het erg afleidend te zijn om Harris om de twee minuten mee te laten zingen. (Het verhaal werd kennelijk toegevoegd om te voorkomen dat het publiek in de war raakte, maar waarom moesten ze het overdrijven?)
Waarschijnlijk zijn de enige dingen die uit deze puinhoop tevoorschijn komen het acteerwerk en de muziek van Robert Folk. Campbell, Harris, Duncan, Plummer en de piepende Ellen Greene (als Goldie) doen allemaal hun uiterste best met hun karakters, hoewel Toby Scott-Grangers kinderlijke spraakgebrek zijn vertolking van Edmond in de weg staat (hoewel het, gezien zijn zwakke karakter, geen verrassing is dat hij geen gedenkwaardig optreden levert). De ondertoon is, zoals gezegd, ook prachtig, veel beter dan deze film zou mogen zijn. T.J. Kuensters twaalf nummers daarentegen zijn middelmatig tot slecht, vooral de uilennummers in Bachstijl, hoewel de nummers voor Chanticleer wel een hoop lol bevatten.
Als amusement is ROCK-A-DOODLE voor jongere kinderen meestal een onschuldig tijdverdrijf. Het heeft zijn grappige momenten, maar ieder ander die wat ouder is, zal dit ongeïnspireerd en chaotisch vinden. Gezien het feit dat dit afkomstig is van de regisseur van THE SECRET OF NIMH, AN American TAIL en THE LAND BE EVERY DAY, is het een teleurstellende onderneming.

text_en:
I don't know what Don Bluth was thinking when he made this silly, nonsensical animated musical about a singing rooster, but I know what I'm thinking: "Why?" ROCK-A-DOODLE isn't as depressing or dreary as Bluth's previous ALL DOGS GO TO HEAVEN, but it's not much better.

The film tells the story of Chanticleer, a barnyard rooster with a golden voice whose crooning -- sorry, crowing -- makes the sun rise every day. One morning, however, Chanticleer is attacked by a bully rooster; in the process he neglects his crowing duties and the sun comes up anyway. After being laughed at by his friends, the disgraced rooster heads off to the city. Then it starts to rain, and before long, all the animals are terrorized by both floods and the evil Grand Duke of Owls, who, it turns out, actually set up the whole thing simply because he dislikes the sun. In arguably one of the few memorable lines this movie offers, he also sneers, "I positively LOATHE rock and roll."

Naturally, the animals head off to the city to find Chanticleer, who, by this point, has become a famous star dubbed "the King," with a greedy manager and a reluctant girlfriend, Goldie. If the animals can bring Chanticleer back to the farm, the sun will once again rise and the floods will stop. To prevent this, the Duke sends his clumsy (and unfortunately not very funny) nephew, Hunch (whose vocabulary mostly consists of rhyming with the word "annihilation") after the animals.

The plot, such as it is, doesn't make the least amount of sense and is likely to baffle even the most intelligent of grown-ups. Working against ROCK-A-DOODLE as a whole, however, is the haphazard and confusing execution. It also suffers from the problem of a major identity crisis: on one hand it tries to be a simplistic fairy tale, on the other it attempts to be a musical parody of Elvis (Chanticleer's rock star persona and his songs are very closely modeled after the legendary singer, from the slick hairdo to the deep voice and the mannerisms). However, it ultimately comes across as a hodgepodge of ideas crashing into each other.

Furthermore, the characters, in addition to being unattractively designed, are not particularly compelling. Chanticleer, while supplying a dead-on impression of Elvis Presley down to the voice and the singing (courtesy of Glen Campbell), is a two-dimensional lead. His barnyard friends, which include Patou, a droopy canine unable to tie his shoes, Peepers, a bespectacled and lisping mouse, and Snipes, a zany magpie, do little to emerge as anything memorable, although the first two are well voiced by Phil Harris and Sandy Duncan, respectively. Hunch, as mentioned, is unfunny, and useless. That leaves the character of Goldie, Chanticleer's love interest, who is supposed to be a tough girl that eventually falls in love with our hero, but the screenplay doesn't give her much to do. One suspects that she was included in this film just for the sake of a love interest. As for the Grand Duke, he's little more than your typical scary, nasty, scheming bad guy, despite having the voice of Christopher Plummer. And don't even get me started on where his supernatural powers (that enable him to grow to enormous size or transform anybody) came from.

Where ROCK-A-DOODLE really falls apart is in its attempt to bookend the movie with live-action sequences. The idea is to include a real-life little boy, Edmond, as one of the story's major protagonists. Actually, he spends much of the film transformed as an animated kitten (a transition that feels very awkward and unnatural). And whining about how he is unable to do anything as a result of being small. Constantly. This subplot feels like it was tacked onto the story, hence one gets the feeling that it came out of nowhere.

There are also two live-action/animation sequences in the movie, but unlike WHO FRAMED ROGER RABBIT, they come across as very patchy and unconvincing--the real-life surroundings don't mesh well with the drawings, and it looks especially bad at the song and dance finale when the kid actor playing Edmond, Toby Scott-Granger, is brought back to the cartoon world. Speaking for the animation itself, it's pretty much below par, even for a Bluth production.

Equally distracting is the narration that supplies most of the film. Phil Harris has a great voice and does a credible job (although some might find it strange that the dog is recounting the whole thing). The problem is that he narrates CONSTANTLY, even going far to chime in over some catchy songs sung by Chanticleer. Considering that this film is supposed to be a musical, having Harris chime in every two minutes proves to be very distracting. (The narration was apparently added on to prevent audiences from being confused, but why did they have to overdo it?)

Probably the only things that come clean out of this mess are the voice work and the musical score by Robert Folk. Campbell, Harris, Duncan, Plummer, and squeaky Ellen Greene (as Goldie) all do the best they can with their characters, although Toby Scott-Granger's childish speech impediment does get in the way of his portrayal of Edmond (although considering how weak his character is, it's no surprise he doesn't give a memorable performance). The underscore, as mentioned, is also beautiful, far better than this movie has any right to be. T.J. Kuenster's dozen songs, on the other hand, are mediocre to bad, particularly the owls' Bach-style numbers, although the ones for Chanticleer are admittingly a lot of fun.

As entertainment, ROCK-A-DOODLE is mostly harmless fare for younger kids. It has its funny moments, but anyone else older will find this to be uninspired and chaotic. Considering that this is from the director of THE SECRET OF NIMH, AN American TAIL, and THE LAND BEFORE TIME, its a disappointing endeavor.


text:
Zelfs de minst interessante Disney-animatiefilms liggen lichtjaren voor op 'Rock-a-Doodle'. Ik kromp ineen van angst bij elke seconde van deze waardeloze film.
Net als je denkt dat de film niet nog erger kan worden, komt er aan het eind dat afgrijselijke nummer met het dansnummer. Waarom stond Don Bluth erop om live-actie te combineren met animatie (de enige keer dat het echt werkte was in de uitstekende 'Who Framed Roger Rabbit')? En wat had het om te beginnen voor zin om dat jongetje in het verhaal te betrekken?
'Rock-a-Doodle' is waarschijnlijk een van de slechtste films in het algemeen die ik ooit heb gezien. Ik weet zeker dat het geld dat aan deze dampende hoop uitwerpselen is verspild beter had kunnen worden gebruikt om een aantal derdewereldlanden te voeden.

text_en:
Even the least interesting Disney animated flicks are light years ahead of "Rock-A-Doodle". I cringed in terror during each and every single second of this crapola film.

Just when you think the movie couldn't get any worse, there's that atrocious song and dance number at the end. Why did Don Bluth insist on combining live action with animation (the only time it truly worked was in the excellent "Who Framed Roger Rabbit")? And what was the point of involving that little kid in the story to begin with?

"Rock-A-Doodle" is probably one of the worst movies in general I've ever had the misfortune of seeing. I'm sure the money wasted on this steaming pile of excrement could have better used to feed several Third World countries.


text:
Voordat ik aan deze film begin, wil ik graag iets zeggen over de laatste paar minuten, waarin kleine Edmund voor het eerst zijn fantasiewereld van zingende madeliefjes, pratende vogels en daggloed aan de hemel binnengaat (mag ik iets van wat hij eet?) Kunt u zeggen dat het ergste nut van de luchtvaart ooit is afgenomen? De zwarte lijnen om de jongen heen en het verschil tussen zijn bewegingen en de animatie zijn zo erg dat je verwacht elk moment een blauw scherm te zien. Een advies: probeer dit moeilijke kunststukje alleen als je over het budget en de technische kennis beschikt. Roger Rabbit is ermee weggekomen. De Coole Wereld heeft het op het nippertje overleefd. Dit is echter alleen maar g<0xC3><0xAA>nant. Als je het probeert in een film die niet wordt gefinancierd door het grote geld, is het net zoiets als proberen een verlovingsring te kopen voor 10 pence... dan krijg je alleen maar een goedkope imitatie. Echt, Don Bluth zou zich moeten schamen voor de hele toestand, en nadat hij heeft gezien hoe slecht het eindresultaat is, is het bijna onmogelijk om je de rest van de film te herinneren. Maar ik zal het proberen.
Dus daar gaan we: een kleine jongen die door een gemene Uil in een kat is veranderd, moet zich met zijn dierenvrienden de stad in wagen en een ontsnapte haan van de boerderij opsporen wiens kraai elke ochtend de zon helpt opkomen. Zonder hem is het weer omgeslagen in stortregen en duisternis, en dat komt meneer Uil en zijn maatjes heel goed uit. Het enige probleem is dat hun hanenmaatje een nieuw talent heeft ontdekt voor het harmoniseren van Elvis Presley-achtige rocknummers, en zijn nieuwe manager wil hem niet laten gaan omdat de oude vrek het sindsdien in harde valuta omzet. Klinkt dit als het soort film dat je wilt zien? Zo ja, dan wens ik je veel succes...
Let wel, in slechts 71 minuten kun je het ergste doen met je leven. In slaap vallen bijvoorbeeld, of in je tuin werken (Waarom vinden oude mensen onkruid wieden zo stimulerend?). Maar toch, als je naar een luidruchtige, irritante tekenfilm zit te kijken waar je geen enkele belangstelling voor hebt, dan is het niet echt de moeite waard. Ooit van Disney gehoord? Ja, ze mogen dan een waardeloos bedrijf zijn, maar ze hebben in de loop der jaren wel een paar goede films gemaakt. Jammer genoeg, maar vrij voorspelbaar, haalt _Rock-A-Doodle_ het niet bij die hoogstaande doelen. Stel jezelf de vraag: in een wereld met Aladdin, Beauty and the Beast, Pinocchio en zo... waarom zou je _DIT_ erop zetten? Wat ironisch dat Don Bluth aan het begin van de jaren tachtig de Disney-stal verliet om zijn eigen productiebedrijf op te zetten, omdat hij vond dat Walt en co geen goede films meer maakten. Nadat ik dit allemaal heb meegemaakt, Thumbelina en (spuw) De Kiezel en de Pinguïn, kan ik veilig zeggen dat hij is geworden wat hij wilde vermijden. Jammer...

text_en:
Before I get into this film, I'd just like to comment on the last few minutes, when little Edmund enters into his fantasy world of singing daisies, talking birds and day-glo skies for the first time (can I take some of what he's having)? Can you say WORST USE OF CARTOON SPLICED WITH LIVE ACTION EVER?! The black lines around the boy and the difference between his movements and the animation is so bad you expect to spot a blue screen any minute. Some advice: only attempt this difficult feat if you have the budget and the technical know-how. Roger Rabbit got away with it. Cool World survived by the skin of it's teeth. This, however is just embarrassing. Attempting it on a movie which isn't backed by the big bucks is like trying to purchase an engagement ring for 10p... you'll only end up with a cheap imitation. Seriously, Don Bluth should be ashamed of himself for the whole mess, and after watching how bad the effects are at the end it's almost impossible to remember the rest of the movie. But I'll try.

So here we go: A young boy turned into a cat by a wicked Owl, must venture into the the city with his animal friends and locate an escapee rooster from the farm whose crow every morning helped the sun rise. Without him, the weather has turned to torrential rain and darkness, which suits Mr Owl and his buddies to a tee. Only problem is, their rooster buddy has now discovered a new talent for harmonising Elvis Presley-type rock tunes, and his new manager won't let him go because the old miser has been rolling it in cold hard cash ever since. Does THIS sound like the sort of movie you wanna see? If so, then good luck to ya...

Mind you, at only 71 minutes long you could do worst things with your life. Going to sleep for instance, or working on your garden (Why do old people find weeding so stimulating?). But still, watching a loud, obnoxious cartoon feature with precious little to interest those over 9 is not really worth a chunk out of your day. Ever heard of Disney? Yeah, they might suck as a company, but they sure have made some quality films over the years. Unfortunately, but rather predictably, Rock-A-Doodle falls well short of those lofty goals. Ask yourself: in a world with Aladdin, Beauty and the Beast, Pinocchio et all... why would you put THIS on instead? How ironic, that in the early 80's, Don Bluth left the Disney stable to set up his own production company, because he felt Walt and co weren't making very good films any more. Having sat through this, Thumbelina and (spit) The Pebble and the Penguin, and I can safely say he has become what he was seeking to avoid. Shame that... 4/10


text: Laat ik beginnen met te zeggen dat 'Het geheim van NIMH' mijn favoriete film aller tijden is. Ik heb me vaak afgevraagd waarom Don Bluth nooit een film heeft gemaakt die ook maar half zo goed is als deze (het woord 'NIMH' is zo'n beetje het perfecte woord voor de perfecte animatiefilm, dus het valt niet mee om hem te volgen). Toen kreeg ik het Gouden Moment: Bluth is een Hayao Miyazaki die gevangenzit in het lichaam van een Michael Eisner. Aan de ene kant wil hij de animatie verheffen tot een kunstvorm die hartverscheurende schoonheid kan voortbrengen. Aan de andere kant heeft hij het gevoel dat hij films moet maken die op de markt komen, en dat zal een hit worden. Kortom, hij heeft zijn eigen vleugels uitgeknipt. Met dat in gedachten werd ik letterlijk misselijk van 'Rock-a-Doodle'. Het is de enige film die mijn 'is het nog erger dan 'Theodore Rex'?'-score compleet heeft verpest, want het is zo deprimerend om naar te kijken. Waarom heeft Bluth dit verhaal (als je het zo kunt noemen) groen licht gegeven? Je kunt een parodie zijn op de oude Elvis-musicals, je kunt een avontuur zijn met een stel dieren die verdwaald zijn in een vreemde stad, je kunt een fantasie zijn met een boze tovenaar die een eeuwige nacht wil, je kunt een stomme kinderfilm zijn met een of ander stom kind dat danst met tekenfilmdieren. Je kunt elk van deze films zijn, maar je kunt niet alle vier tegelijk zijn!

text_en:
Let me begin by saying that "the Secret of NIMH" is my favorite movie of all time. I've often wondered why Don Bluth has never made any movie that has been anywhere near as good as this one (granted "NIMH" is about as perfect as any animated movie can get, so it's sort of a tough act to follow). Then I had the Golden Moment: Bluth is a Hayao Miyazaki trapped in the body of a Michael Eisner. On the one hand, he wants to elevate animation to an art form capable of heart rending beauty. On the other, he feels like he has to make films that are marketable, and that will be hits. In short, he's been clipping his own wings.

With that in mind, watching "Rock-a-Doodle" made me physically ill. It is the one movie that has completely screwed up my "is it worse that 'Theodore Rex'?" rating system, because it is so depressing to watch. Why did Bluth greenlight this story (if you can call it that)? You can be a parody of the old Elvis musicals, you can be an adventure with some animals lost in a strange city, you can be a fantasy with an evil wizard who wants an eternal night, you can be a dumb little kids' movie with some stupid kid dancing with cartoon animals. You can be any *ONE* of these movies but you cannot be all four at once!