text:
Het zou waarschijnlijk niet anders zijn dan in Moreal Orel. Het enige wat je zou moeten doen is de benaming van de religie veranderen in een niet grappige, bekrompen en laaghartige religie (en ondertussen de laaghartige religie beschuldigen van bekrompenheid en laaghartige laaghartigheid).
Het is die hypocrisie die elke minuut van Moreal Orel over ons uitstort. Hier hebben we 10-11 minuten van niets anders dan misdadige laster tegen chistianen en zij hebben het lef om de christenen uit te maken voor de intolerante, xenofobische en reactionaire halvegaren.
Moreal Orel is nog steeds een interessant horloge (zolang het tussen superieure programma's over zwemmen voor volwassenen in zit) omdat het een satire is. Maar het is meer een satire op de mensen die hem maken dan op de mensen die hij voorstelt.
Als je ooit wilt zien hoe sommige arrogante, elitistische 'Blue Staters' het land zien vliegen en hoe bekrompen sommigen zijn ten opzichte van degenen die een voet in een kerk zetten, kijk dan niet verder dan Moreal Orel.
De mensen die dit maken denken dat het scherp is. Ja, hoor! Doe me een lol! Suffe, op het randje van racistisch, onwetend, buiten de tijd, uit de tijd dat christenen de enige christenen zijn die het moderne Hollywood afbeeldt en herkent. Het enige wat het MO-team doet is er een slechte parodie op Davey en Golieth van maken maar er is geen gebrek aan het vlees van wat ze doen (heel slecht).
Gespannen en dapper suggereert gevolgen die verder gaan dan af en toe koudwatervrees van volwassenenzwemnormen en -praktijken. Het suggereert sociaal en in sommige gevallen financieel en fysiek risico.
Dus als Dino echt gespannen en dapper godsdienst wil afslachten, laat hem dan zijn blik op de militante islam richten.
Maar dat zal niet gebeuren want dat zou in feite een risico zijn in de politiek correcte kringen waar Dino vermoedelijk deel van uitmaakt. De schouderklopjes die hij waarschijnlijk krijgt voor het belachelijk maken van christenen door hetzelfde te denken als'verlicht'. De mensen zullen zich tot beschuldigingen van 'ongevoeligheid' wenden als ze iets slechts over de islam zeggen.
Bovendien is de militante reactie van de islam op beledigingen tegen hen... nou ja... militant. Dus laten we onszelf niet voor de gek houden, sommige iconoclasten zijn alleen maar veilige iconoclasten, die de uitgesleten paden van de zogenaamde 'enveloppers' bewandelen terwijl de envelop al een tijdje kapot is.
Er is een manier om religieuze satire te bijten zonder de grens te overschrijden naar geweld en onverdraagzaamheid. Maar het hele punt van MO is dat je de grens negeert. In de handen van meer empathische en getalenteerde mensen die dat zouden kunnen doen (d.w.z. Trey Parker en Matt Stone). Maar zoals het er nu voor staat, is MO niet meer dan een blik in de geest (of geesten, wie zal het zeggen) van een onuitstaanbaar arrogante, iconoclastische, opgesloten puber.
Het type dat zich niet alleen gerechtigd voelt om in te hakken op diepgewortelde overtuigingen van een groep in wezen fatsoenlijke mensen, maar dat hen ook nog eens compleet verrot schopt terwijl hij die mensen met een dikke tong toespreekt.
En zij (de mensen die met een dikke tong spreken) worden geacht te grijnzen en het te verdragen, omdat het uiteindelijk allemaal voor de lol is. Ze moeten leren om tolerant en begripvol te zijn tegenover degenen die het tegenovergestelde doen.
Ze hoeven er tenslotte niet naar te kijken. Ze hoeven alleen maar toe te kijken hoe anderen een gekunstelde, debiele, stereotiepe, negatieve voorstelling van hen maken. Allemaal gedaan voor en door mensen die minachting, haatridder en onwetendheid schijnen te hebben over wie ze zijn.
Dus daar heb je het, 'Moral Orel', een komische satire in de grote traditie van 'Amos and Andy'

text_en:
It would probably be no different then Moral Orel. All you would have to do is change the designation of the religion being bashed in an unfunny, bigoted and mean spirited fashion (all the while accusing bashed religion of being bigoted and mean spirited).

It's that hypocrisy that's cast over every minute of Moral Orel. Here we have 10-11 minutes of nothing but thuggish slurs against Chistians and they got the balls to make the Christians out to be the intolerant, xenophobic and reactionary half-wits.

Moral Orel is still an interesting watch (as long as it comes between superior shows on Adult Swim) because it is a satire. However, It is more a satire on the people that make it rather then the people it is depicting.

If you ever want a representation of how some arrogant, elitist "Blue Staters" views flyover country and how bigoted some are against those who sets foot in a church, look no farther than Moral Orel.

The people who make this think it's edgy. Yeah, right! Give me a break! Dopey, borderline racist, clueless, out of touch, out of the times Christians are the only Christians that modern Hollywood depicts and recognizes. All the MO team is doing is making a bad Davey and Golieth parody out of it but there is no shortage of the meat of what they are doing (quite badly).

Edgy and brave suggests consequences beyond the occasional cold feet of Adult Swim Standards and Practices. It suggests social and in some cases financial and physical risk.

So if Dino wants REALLY be edgy and brave bashing religion let him turn his sights on militant Islam.

But this will not happen since that would actually be taking a risk in the politically correct circles that Dino is presumably a part of. The pats on the back he probably gets for ridiculing Christians by similar thinking "enlightened" people will turn to accusations of "insensitivity" for saying anything bad about Islam.

Also, militant Islam's reaction to slurs against them are... well... militant. So, let's not kid ourselves, some iconoclasts are only safe iconoclasts, going down well worn roads of supposed "envelope pushing" while the envelope has already been broken for some time.

There is a way to do biting religious satire without crossing the line into bashing and bigotry. But the whole point of MO is ignoring the line. In the hands of more empathetic and talented people that might work (i.e. Trey Parker and Matt Stone).

But as it is, MO is just a look into the mind(or minds, who knows if just is exclusively Dino Stamatopoulos's baby) of insufferably arrogant, iconoclastic arrested adolescence.

The type that feels entitled not only to jab at deeply held beliefs of a group of largely decent people but to totally stomp on them while slurring those people.

And they (the people slurred against) are supposed to grin and bear it because it is all in good fun, after all. They must learn to be tolerant and understanding of those that are practicing the opposite towards them.

They don't have to watch it, after all. All they have to do is tolerate others watching a stilted, moronic, stereotypical, negative portrayal of them. All done for and by people that seem to have contempt, hatrid and ignorance for who they are.

So there you have it, "Moral Orel" a comedy satire in the great tradition of "Amos and Andy"


text:
'Het is 1939 en testpiloot Daniel McCormick (Mel Gibson) heeft de hele wereld in zijn greep. Hij heeft een geweldige baan als piloot van B-52's, een toegewijde zielsverwant (Isabel Glasser) en een oude vriend en vertrouweling (George Wendt). In feite heeft hij alles. Bijna alles. Ondanks zijn vermogen om het gevaar onder ogen te zien, kan hij zijn vriendin niet recht in de ogen kijken en haar een aanzoek doen. Hij besluit altijd om tot morgen te wachten om haar een aanzoek te doen, maar in één verschrikkelijk moment is hij door zijn dagen heen. De tragedie haalt zijn liefje weg', volgens de officiële synopsis van de film.
'Nu zijn liefje in coma ligt en er bijna geen kans is op herstel, vraagt meneer Gibson of hij een jaar ingevroren mag worden. Gibson wil doorleven na haar dood, maar vraagt om ontdooid te worden als ze herstelt. Dat is slechts een van de vele motivatieproblemen met de personages van deze film. Waarom zit hij niet aan haar bed? Je vraagt je altijd af: waarom? terwijl 'Forever Young' verdergaat. Hoe dan ook, Gibson wordt in 1992 wakker en trekt in bij de jonge Elijah Wood (als Nat Cooper) en zijn moeder, en verplegt Jamie Lee Curtis (als Claire).
Nadat de camera liefdevol zijn naakte profiel heeft laten zien, vindt een zeer fitte en knappe Gibson wat kleren om aan te trekken en gaat naar een telefooncel, voor een Ralph's-supermarkt. Het is ongelooflijk, maar Gibson maakt met de munttelefoon uit 1992 een succesvol gebruik van. Waarschijnlijk had de jonge Wood wat kleingeld in zijn zak en gebruikte Gibson een futuristische telefoon op de Wereldtentoonstelling van 1939 of zoiets... Ik kan na één nacht slapen niet meer tegen die telefooncellen, laat staan na 53 jaar.
Nicolas Surovy doet het goed als de 'aardige vent' die een ontsnappingsroute biedt voor mevrouw Curtis en haar zoon, voor het geval ze Gibson kwijtraken. Michael A. Goorjian heeft de op een na beste scène in de film, gezien de vliegles in de boomhut die Gibson aan Wood geeft (maar leer eerst goed hoe je je vleugelkleppen en roerpedalen moet gebruiken voordat je een echt vliegtuig probeert te vliegen). En, die schattige kleine Veronica Lauren, die onlangs 'Sarah' in 'Dark Shadows' speelde, is het zeker waard om een serenade te brengen.

**Forever Young (11/11/92)** Steve Miner <0x5C>- Mel Gibson, Elijah Wood, Jamie Lee Curtis, Jamie Lee Curtis, Steve Miner, Mel Gibson, Elijah Wood, Jamie Lee Curtis.

text_en:
"It's 1939 and test pilot Daniel McCormick (Mel Gibson) has the world by the tail. He has a terrific job flying B-25s, a devoted soul mate (Isabel Glasser) and a long-time pal and confidant (George Wendt). In fact, he has everything. Almost. Despite his ability to confront danger, he can't look his girlfriend in the face and propose. He always decides to wait till tomorrow to pop the question but in one terrible instant he runs out of tomorrows. Tragedy takes his sweetheart away" according to the film's official synopsis.

With his sweetheart in a coma, and given almost no chance of recovery, Mr. Gibson asks to be cryogenically frozen for one year. Gibson doesn't want to suffer through her demise, but asks to be thawed-out if she recovers. This is just one of many motivational problems with this film's characters. Why isn't he at her bedside? You're forever wondering WHY? as "Forever Young" proceeds. Anyway, Gibson awakens in 1992, and moves in with young Elijah Wood (as Nat Cooper) and his mom, nurse Jamie Lee Curtis (as Claire).

After the camera lovingly shows his nude profile, a very fit and good-looking Gibson finds some clothing to wear, and goes to use a pay phone, outside a Ralph's supermarket. Incredibly, Gibson uses the 1992 push-button pay phone successfully. Probably, young Wood had some change in his pocket, and Gibson used a futuristic telephone at the 1939 World's Fair, or something... I can't manage those pay phones after one night's sleep, never mind 53 years.

Nicolas Surovy does well as the "nice guy" who provides an escape route for Ms. Curtis and son, should they lose Gibson. Repeatingly telling the kids to "SHUT UP," Michael A. Goorjian has the second best scene in the movie, given the tree-house flying lesson Gibson gives Wood (but, learn how to use your wing flaps and rudder pedals properly, before trying to fly a real plane). And, cute little Veronica Lauren, recently "Sarah" in "Dark Shadows", is definitely worth serenading.

**** Forever Young (12/11/92) Steve Miner ~ Mel Gibson, Elijah Wood, Jamie Lee Curtis


text:
Volstrekt niet overtuigend fantasie/liefdesverhaal dat een thema van onsterfelijke liefde probeert te combineren met dat van tijdreizen en daar jammerlijk in faalt.
De film van Steve Miner mist op veel punten diepgang. Het uitgangspunt was oké, maar de plot was veel te eenvoudig en had dringend meer werk nodig. De karakters waren ook slecht, iedereen gedroeg zich op een volstrekt ongeloofwaardige manier. De acteerprestaties zijn zwak, net als de komedie, in een film die veel weg had van een kruising tussen 'The Rocketeer' en 'Somewhere in Time'.
Met te veel belachelijke situaties en een inderhaast opgesteld script bleef 'Forever Young' te amateuristisch om zelfs maar een effectief liefdesverhaal te zijn.
Maandag 12 april 1993 <0xE2><0x80><0x93> Balwyn Cinema.

text_en:
Totally unconvincing fantasy/love story which tries to combine a theme of undying love with that of time travel and fails dismally.

Steve Miner's film lacks depth in many areas. The premise was okay, but the plot was far too simple and badly needed more work. Characterisation was also poor, with each person behaving in ways that were completely unbelievable. Performances are weak, as is the comedy, in a movie which played a lot like a cross between "The Rocketeer" and "Somewhere in Time".

With too many ridiculous situations and a hastily explained script, "Forever Young" remained too hokey to even make an effective love story.

Monday, April 12, 1993 - Balwyn Cinema


text:
Een kinderverhaal... Dat is de beste verklaring die ik voor deze film kan bedenken. Het slaat nergens op. De plot is inconsequent. De handelingen van de hoofdrolspelers en antagonisten slaan nergens op. Het verhaal is lichtelijk charmant, maar niet bijzonder dramatisch. En kinderen die zich kinderlijk gedragen zijn de hoofdpersonen. Oké, het is dus een kinderverhaal.
Ik herinner me dat kinderverhalen een logische opbouw in de verhaallijn hadden. Misschien is dat de schuld van mijn lineaire westerse manier van denken, die ik te danken heb aan Mel Gibsons Australische achtergrond.
Ik kan niet uitleggen wat me dwarszit aan de film zonder de plot te beschrijven. Kapitein Dan is verliefd op een vrouw. Voordat hij genoeg moed heeft verzameld om haar ten huwelijk te vragen, raakt ze in coma. De dokters geven haar geen enkele kans om ooit nog wakker te worden. Kapitein Dan kan het vooruitzicht om zonder haar door het leven te gaan niet aan, dus vraagt hij zijn vriend <0xE2><0x80><0x93> die toevallig aan het hoofd staat van een hangend experimenteel project dat zo geheim is dat zelfs zijn eigen bazen niet weten wat hij aan het doen is <0xE2><0x80><0x93> om hem een jaar lang onder narcose te brengen (of wanneer zijn geliefde wakker wordt). Terwijl hij onder narcose is, gebeuren er dingen. Zijn capsule raakt zoek en voordat we het weten zijn er 53 jaar verstreken.
Thermoskannen zouden net zo'n ontbinding teweeg moeten brengen als de capsule die kapitein Dan vasthield. Die hield hem een halve eeuw lang koud zonder dat de buitenwereld er iets van merkte. Tragisch genoeg heeft niemand de datum vastgelegd waarop die ondeugende kinderen zijn capsule openmaakten. Vreemd genoeg slaagde hij erin om op eigen kracht te ontdooien en het nog te overleven.
Oké, dus hij wordt drieënvijftig jaar later wakker zonder ouder te worden. Hij ontmoet een verpleegster. Het is maar goed dat ze verpleegster is, want... eigenlijk, om geen enkele reden. Natuurlijk, er is een ontsnappingsroute in het ziekenhuis uitgezet, maar ze had net zo goed conciërge kunnen zijn. Misschien zou dat het drama hebben verhevigd, wie weet? De liefde tussen kapitein Dan en zuster Cooper had kunnen opbloeien; dat zou logisch zijn geweest. Per slot van rekening is dit een jongeman die niemand anders heeft, en die twee hebben het prima met elkaar kunnen vinden. Maar dan komt de ontdekking dat kapitein Dans ware liefde uit haar coma is bijgekomen en nog steeds in leven is! Nu is het wel duidelijk dat Helen 53 jaar ouder is geworden, terwijl kapitein Dan dat niet is. Een kijker zou kunnen denken dat de titel van deze film betekent dat kapitein Dan niet ouder wordt. Fout! Het blijkt dat het ouder worden van kapitein Dan onomkeerbaar is... een woord dat de auteur kennelijk verwart met onvermijdelijk. Per slot van rekening probeerde niemand het ouder worden van iemand tegen te houden; ze probeerden het alleen maar uit te stellen. Het geeft niet; kapitein Dan wordt binnen een paar dagen alle 53 jaar ouder. Moeder Natuur laat zich niet bedotten, ook al doen theaterbezoekers dat wel. Het goede nieuws is dat Helen zich tenminste kan gedragen zoals ze is, in plaats van rond te slenteren met een of andere knappe jongeman.
Einde verhaal.
Wat, verwachtte je meer? Een punt, bijvoorbeeld?

text_en:
A Children's Story... That is the best explanation that I can produce for this movie. It does not make sense. The plot is inconsistent. The actions of the protagonists and antagonists do not make sense. The story is mildly charming, but not particularly dramatic. And, children acting childish are major characters. OK, so it is a children's story.

I remember when children's stories had a logical progression of the story line. Maybe that is the fault of my Western linear thinking, brought up short by Mel Gibson's Australian background.

I cannot explain what bothers me with the movie without describing the plot. Capt Dan is in love with a woman. Before he can work up the nerve to ask her to marry him, she gets knocked into a coma. Doctors give her no chance of ever waking up. Capt. Dan can't face the prospect of going through life without her, so he asks his friend--who happens to be running a suspended animation experimental project so secret that not even his own bosses know what he is doing--to put him under for a year (or whenever his love awakes). While he is out, things happen, his capsule gets misplaced, and, before we know it, 53 years have gone by.

Thermos should make such a dewar as the capsule that held Capt. Dan. It kept him cold without external power for half a century. Tragically, no one recorded the date that those mischievous kids opened his capsule. Oddly, he managed to thaw out on his own and live to tell about it.

OK, so he wakes up without aging, 53 years later. He meets up with a nurse. It's a good thing she is a nurse because... actually, for no particular reason. Sure, there is an escape sequence set up in the hospital, but she could just as easily have been a janitor for it. Maybe that would have improved the drama, who knows? Love could have bloomed between Capt Dan and Nurse Cooper; that would have been logical. After all, here is a young man with no one else, and those two have hit it off just fine together. But, then comes the discovery Capt. Dan's true love actually recovered from her coma and is still alive! Now, obviously, Helen has aged 53 years, while Capt. Dan hasn't. A viewer might think that with the title of this movie, that Capt. Dan doesn't age. Wrong! It turns out that Capt. Dan's aging is irreversible... a word the author apparently mistakes for inevitable. After all, no one was attempting to reverse anyone's aging; they were simply delaying it. Never mind; Capt. Dan ages all 53 years within a few days. Mother Nature will not be cheated, even if theater-goers are. On the bright side, at least Helen can act her age, instead of traipsing around with some handsome young man.

End of story.

What, you were expecting more? Like, a point, maybe?


text: Mel Gibson had zich wel twee keer kunnen bedenken voordat hij de hoofdrol zou spelen in deze onoriginele, sentimentele film die niets nieuws te bieden heeft en slecht is voor de sci-fi. Maar de film heeft zijn momenten, heel weinig, maar dat maakt deze film gemiddeld.<br />'Forever Young' is niet goed omdat het te ongeloofwaardig is. Waarom zou zo'n charismatisch project worden vergeten? Waarom zou de broer hem niet vertellen dat zijn geliefde nog leefde? Waarom wordt het ouder worden pas zo erg tegen het eind van de film? Het is zo onnauwkeurig dat het soms zelfs frustrerend is. Maar hou het in gedachten als je vooral behoefte hebt aan liefde. Als de twee kinderen met de vriesmachine spelen, aan de knoppen frunniken, en plotseling opengaat en Gibson tevoorschijn komt...

text_en:
Mel Gibson could have thought twice before starring in this unoriginal, schmaltzy film that brings nothing new to the table and fiddles badly with sci-fi. However, the film does have its moments, very few, but that make this movie average.

'Forever Young' really isn't good because it's too unbelievable. Why would a project that charismatic be forgotten? Why would the brother not tell him that his lover was alive? Why does the aging get that bad only towards the end of the film? It's so inaccurate that it even frustrates at times. But keep it in mind if you feel particularly in need of love.

WATCH FOR THE MOMENT - When the two kids play around with the freezing machine, fidgeting with the buttons, and suddenly, it opens to reveal Gibson...


text: Mel Gibson speelt een militaire testvlieger die ermee instemt het onderwerp te worden van een cryogenisch experiment nadat de liefde van zijn leven in 1939 in een 'onomkeerbaar' coma belandt. Nou, het experiment wordt volledig vergeten en hij blijft in de diepvries tot hij wordt bevrijd door een paar kinderen die zich op verboden terrein bevinden in een legerpakhuis. Mel wordt wakker en vindt een andere wereld, en, onnodig te zeggen, liefde. Wat krijg je als je een grote ster als Gibson vermengt met een sentimenteel script en een middelmatige regisseur als Steve Minor: een sentimentele en gekunstelde film. Tjonge, wat is het sentimenteel. Tjonge, wat is het gekunsteld. Dit is praktisch een conventie van ongegronde toevalligheden, onopgeloste situaties en onbeantwoorde implicaties. De film komt af en toe tot leven, maar het levert nooit veel op.

text_en: Mel Gibson plays a military test pilot who agrees to become the subject of a cryogenic experiment after the love of his life ends up in an 'irreversable' coma in 1939. Well, the experiment is completely forgotten about and he remains in the deep freeze until he is set free by some kids trespassing in an army warehouse. Mel awakens to find a different world, and, needless to say, love. What do you get when you mix a big star like Gibson with a sappy script and a mediocre director like Steve Minor: A sappy and contrived film. Boy, is it sappy. Boy, is it contrived. This is practically a convention of unwarranted coincidences, unresolved situations and unanswered implications. The film stirs to life on occasion, but it never manages to amount to much.


text:
Als je de geschiedenis echt saai wilt maken, raad ik je aan om deze epische flop uit 1949 te zien.
Ik stel me zo voor dat deze ellende oorspronkelijk zwart-wit was. Een poging om het te kleuren heeft de textuur volledig vernietigd.
Fred March is de titelrol die hier even kleurloos is als het schrift.
Als de schepen op zee zijn, is het schrift zo monotoon dat het nog maar half september 1492 is. Je kunt zelfs al beginnen te hopen op de komende 12e oktober. Als het dan eindelijk zover is, komt Columbus nieuwe wereldmensen tegen die net zo saai zijn als het beeld is.
Als hij het over een ophanging heeft, noemt hij de naam Haman. Dachten de schrijvers dat Columbus echt joods was? In elk geval hadden ze die invalshoek kunnen gebruiken om de film spannender te maken.
Zijn vijanden in Spanje lieten zich niet vermurwen en Columbus werd beschuldigd van diefstal en onbekwaamheid. Hij werd geketend teruggebracht in een scène die veel weg had van het verhaal van Mozes van Charlton Heston, die in ketenen naar het koninkrijk werd gebracht toen werd ontdekt dat hij de verlosser was.
Boos, omdat Ferdinand en Isabella besloten hebben hem in Spanje te houden, antwoordt hij kwaad: 'Mijn naam zal nog lang in de herinnering voortleven, lang nadat zij beiden dood zijn!' Hij loopt weg en de film eindigt genadiglijk.
1492 markeerde ook de inquisitie van de Joden uit Spanje. We hadden ook moeten vragen waarom deze afschuwelijke film ooit is gemaakt.

text_en:
If you really want to make history boring, I advise you to see this epic 1949 flop.

I imagine this misery was originally in black and white. Attempting to colorize it completely destroyed the texture.

Fred March is the title role is totally colorless here as well as the writing.

When the ships are at sea, the writing is so monotonous and it's only mid-September 1492. You can actually start rooting for October 12th to come. When it finally does, Columbus encounters new world people who are as dull as the picture is.

When he talks about a hanging, he brings in the name Haman. Were the writers suspicious that Columbus was really Jewish? At least, they could have played up that angle to make the film more exciting.

His enemies in Spain never relented and Columbus was charged with thievery and ineptness and was brought back in shackles in a scene similar to Charlton Heston's Moses coming in to the kingdom in shackles when it was discovered that he was the deliverer.

Angry, that Ferdinand and Isabella have decided to keep him in Spain, he angrily retorts: "My name will be long remembered long after they're both dead!" He walks off and the film mercifully ends.

1492 also marked the inquisition of the Jews from Spain. We should have also inquired why this abominable film was ever made.


text:
Deze film miste een geweldig script en een vleugje realisme. De dialoog was warrig & verwarrend, en deed echt heel erg zijn best om filosofisch en ontroerend te zijn, maar miste het helaas volledig. Ik raakte vaak gefrustreerd en schreeuwde: 'Wat?!'... het was grillig en onrealistisch. Soms voegt die grilligheid de charme van de film toe (zoals _Being John Malkovich_ ), maar hier voelde het echt nep. Alsof het vanuit een Mexicaans-Amerikaans standpunt bekeken Sideways probeerde te evenaren.
Dit is mijn andere probleem ermee. Het realisme van een lange, magere, lichte Mexicaanse vrouw zonder vriendje en een geweldig opgevoed kind dat als inwonende huishoudster werkt, lijkt net een mannelijke fantasie die probeert de werkelijkheid te benaderen. Ik bedoel, hoe realistisch is dat? De acteerprestaties waren op z'n best gemiddeld, maar een echt slechte prestatie van de dochter van het personage van Adam Sandler (soms kun je zien hoe ze een glimlach probeert te verbergen terwijl ze kwaad wordt).
Terwijl ik deze film en het verhaal beslist een hoop potentie had, probeerde ik hem leuk te vinden, maar er waren grote problemen en deze had een snurkfactor. Sommige dingen hadden meer onderzocht kunnen worden, zoals de relatie van de vader met de kinderen (je zag zelden hoe ze een band kregen) en dat stomme gedoe met die hond. Nou ja, het zou de moeite waard kunnen zijn om ernaar te kijken/kijken als het op tv is, maar bewaar je huurprijs of nie20 maar voor later.

text_en:
... this movie was lacking a great script and the touch of realism. The dialogue was muddled & confusing, and trying really hard to be philosophical and touching, but unfortunately, missed it completely. I often got frustrated and screamed, "what?!"... it was quirky and unrealistic. Sometimes the quirkiness adds to the charm of the movie (like Being John Malkovich), here it felt really fake. Like it was trying to match Sideways from a Mexican American point of view.

Here's my other problem with it. The realism of having a tall, skinny, light-skinned Mexican woman with no boyfriend and a wonderfully behaved kid working as a live-in housekeeper just seems like a male fantasy trying to play reality. I mean, how realistic is that? The acting was average at best, but a really poor performance by the daughter of Adam Sandler's character (sometimes you can see her trying to cover up a smile while getting angry).

While I tried to like this movie and the story definitely had a lot of potential, there were major problems and this one had a snore factor. Some things could have been explored more, like the dad's relationship with the kids (you rarely saw how they bonded) and the stupid dog thing could have been cut. Well, it could be worth a look/see if it's on cable, but save your rental fee or $20.


text:
Het is niet eerlijk dat je me meesleept naar deze van oestrogeen vergeven ramp van een film. Echt, dit is een van de drie slechtste films die ik ooit heb gezien. Ik ben ervan overtuigd dat Adam Sandler op de een of andere manier gechanteerd moet zijn om in deze troep te mogen verschijnen.
Begin met het o zo hartverscheurende verhaal van een alleenstaande moeder die gedwongen is haar geboorteland te ontvluchten op zoek naar een betere toekomst voor haar dochter. Uiteraard zal de dochter uiteindelijk aan Princeton gaan studeren en haar inleiding is het uitgangspunt van het verhaal in deze film. Hoofdschuddend van verbijstering? Het wordt nog beter (erger, eigenlijk).

Het disfunctionele gezin waar de moeder werk in vindt, heeft een feeks van een vader (de zachte, nietszeggende en ruggegraatloze Sandler) die wordt gedomineerd door zijn overacterende, speedfreakachtige, obsessieve vrouw (Leoni) en een inwonende, laat-fase-alcoholistische schoonmoeder (die natuurlijk als moreel kompas fungeert dankzij de wijsheid die ze heeft opgedaan door tientallen jaren haar leven te verkwisten in een van drank doordrenkte waas. Alsjeblieft!) en een paar beschadigde, totaal ongelooflijke kinderen. Viola, genoeg munitie voor 'drama' om elke vrouw in de menopauze te doen kwijlen bij het vooruitzicht van de ophanden zijnde stortvloed van emotionele excessen die met zulke films gepaard gaat.
Het probleem is dat er geen enkele scène in de film is waarin de personages je empathie verdienen. Als er ooit een punt was waarop de kijker zich moest afvragen wat er nu zou gaan gebeuren, of wat een personage zou gaan doen, dan heb ik dat gemist. Ik denk dat het onmogelijk is om een punt in de film te vinden dat niet in de meest simpele en voorspelbare bewoordingen aan de kijker wordt voorgeschoteld.
Een ander probleem dat ik met deze film heb, is de verkeerde promotie die hij heeft gekregen. Het is geen komedie. Ik weet niet wat voor genre het is. Zelfmoord-accelerant misschien? Aangezien er zoveel mensen zijn die van deze film houden, weet ik zeker dat mijn recensie je niet zal tegenhouden als je hem wilt zien. Maar als je vrouw/vriendin voorstelt dat je naar deze film kijkt, raad ik je dringend aan jezelf de ellende te besparen die je zeker te wachten staat als je deze film moet uitzitten.

text_en:
for dragging me to this estrogen-drowned disaster of a movie. Truly, this is one of the top three worst films I've ever seen. I am convinced that Adam Sandler must have been blackmailed somehow for him to appear in this dreck.

Begin with the oh-so-heartwrenching story of a single mother forced to flee her native land in search of a better future for her daughter. Of course, the daughter will end up attending Princeton and her entrance essay is the premise of the storytelling in this movie. Shaking your head in bewilderment? It gets better (worse, actually).

The dysfunctional family that the mother finds work with is possessed of a shrew of a father (the soft, unimposing and backbone-free Sandler) who is dominated by his overacting, speed freak-like, obsessive wife (Leoni), and round it out with a live-in, late-stage alcoholic mother-in-law (who of course, acts as a moral compass thanks to the wisdom gained by decades of squandering her life in a booze-soaked haze. Please!) and a few damaged, totally unbelievable kids. Viola, enough ammo for "drama" to make any menopausal woman salivate in anticipation of the impending deluge of emotional excess that comes with such movies.

The problem is, there is not one scene in the movie where the characters earn your empathy. If there was ever a point where the viewer was meant to wonder what was going to happen next, or what course of action a character might take, I missed it. I believe it would be impossible to find a point in the movie that was not spelled out and spoon-fed to the viewer in the most plain and predictable terms.

Another problem I have with this picture is the off-target promotion it received. It is not a comedy. I don't know what it is in terms of genre. Suicide-accelerant maybe? Since there are so many who love this movie, I'm sure that my review won't stop you if you want to see it. However, if your wife/girlfriend suggests you watch this movie, I urge you to spare yourself the agony you are sure to endure if you sit through this one. I warned you.


text:
Deze film zal zijn portie vreselijke stemmen krijgen. Sommige fans van Adam Sandler zullen teleurgesteld zijn. Dit is niet je normale Adam Sandler! Een paar zullen teleurgesteld zijn over de topprestatie van Tea Leone.
Mijn probleem is met de schrijvers. Dit is het minst onderhoudende scenario dat ik ooit heb gezien. Het mag dan een heleboel sociale statements maken, maar ik vind ze niet onderhoudend. Het ergste van alles is dat elk onwaarschijnlijk stukje van elke zich langzaam ontwikkelende verhaallijn gewoon nooit tot een redelijke conclusie leidt. Ik merkte dat ik zo ontevreden was dat ik na het einde van de film (het heeft niet per se een einde, het houdt gewoon op) naar buiten loop en probeer mijn eigen afscheidsbrief aan Spanglish te schrijven, een comdram die ik had kunnen missen! Ik heb het: de illegale immigrant haalt zijn bachelor van Princeton, zijn master van Yale en zijn doctoraal van Harvard, wordt president van de Verenigde Staten. Ze verandert van baan zodat Sandlers personage met haar moeder kan trouwen terwijl hij nog met zijn eigen vrouw getrouwd is.
Deze film zou tot op heden een D moeten krijgen voor Dumbest Sandler.

text_en:
This movie will get its share of awful votes. Some will be disappointed Adam Sandler fans. This is not your normal Adam Sandler! A few will be disappointed in the way over the top performance of Tea Leone.

My problem is with the writers. This is the least entertaining screenplay I have ever seen. It may be making a bunch of social statements but I do not find them entertaining. Worst of all every improbable piece of every slowly developing story line just never plays out to any reasonable conclusion. I found my self so dis-satisfied that after the movie stops (it has no ending per se, it just stops), I walk out trying to write my own fairale stopend to Spanglish, a comdram I could have done without! I got it - illegal immigrant gets Bachelor's from Princeton, Master's from Yale and PhD from Harvard, becomes President of the US. She changes law so that Sandler's character can marry her mother while still married to his own wife.

This movie should be rated D for Dumbest Sandler effort to date.


text:
Ik was erg teleurgesteld over het laatste aanbod van de geweldige schrijver en regisseur James Brooks. Het is moeilijk te geloven of te waarderen wat voor volwassen personages er allemaal in voorkomen. Ten eerste is die arme Tea Leoni de meest afzichtelijke, narcistische moeder die sinds de jaren dertig op film is vastgelegd. Haar man is een watje van monumentale proporties en dit stel, dat al sinds de middelbare school zogenaamd bij elkaar zou zijn, communiceert in niets anders dan Westside L.A.-taal: ze hebben hun 'ruimte' nodig; ze'versterken' gevoelens. Het is alsof ze hun hele huwelijk hebben besteed aan aromatherapie en zelfrespect-opbouw.

De beeldschone, magere Mexicaanse meid <0xE2><0x80><0x93> en geloof me, ze lijken geen van allen op haar in Beverly Hills <0xE2><0x80><0x93> draagt blouses van tweehonderd dollar die ze zich nooit heeft kunnen veroorloven en toont ons een bijna heilige toewijding aan haar enige kind. Dan weigert ze uiteindelijk het kind toe te staan haar opleiding op een particuliere school voort te zetten. We worden verondersteld te geloven dat deze dochter naar een openbare school is gegaan <0xE2><0x80><0x93> ik neem aan aan de andere kant van L.A. <0xE2><0x80><0x93> en dat ze uiteindelijk op Princeton is ingeschreven? Puh-leese! Heeft iemand onlangs een bezoek gebracht aan een openbare school in L.A.? Ik heb er 30 jaar geleden een bezocht en mijn moeder geeft nog steeds les in het schoolsysteem, dat tegenwoordig voor ongeveer 90 procent uit latino's en/of Afro-Amerikanen bestaat. De scholen van tegenwoordig zijn rampgebieden met metaaldetectors en slecht georganiseerd, met pakhuizen voor de kinderen van de armen die hun leerlingen niet voorbereiden op een staatsschool, laat staan op een Ivy League-universiteit.
Er waren een paar geweldige one-liners en de twee jonge meisjes die de dochters speelden zijn allebei uitstekende actrices, maar al met al was het een enorme puinhoop <0xE2><0x80><0x93> en een misser van Brooks. Het kan niet op tegen 'Terms of Endearment' of zelfs een oude aflevering van Mary Tyler Moore.

text_en:
I was extremely disappointed in the latest offering from the wonderful writer and director James Brooks. It is difficult to believe or like ANY of the adult characters. First, poor Tea Leoni is the most hideous, narcissistic mother seen on film since the 1930's. Her husband is a wuss of monumental proportions and this couple, supposedly together since high school, communicate in nothing but Westside L.A. feel good code: They need their "space;" they "validate" feelings. It's as if they've spent their entire marriage in aroma therapy and self-esteem building classes.

The gorgeous, thin Mexican maid -- and trust me, none of them look like her in Beverly Hills -- wears two hundred dollar blouses she could never afford and presents us with a portrait of almost saint like devotion to her only child. Then in the end, she refuses to allow the child to continue her education on scholarship at a private school. We are supposed to believe that this daughter went on to a public school I guess, on the other side of L.A. and ended up applying to Princeton? Puh-leese! Did anyone involved with this production visit a public school in L.A. recently? I attended one 30 years ago and my mother still teaches in the school system, which is now about 90% Hispanic and/or African American. The schools today are disaster areas with metal detectors, under-performing warehouses for the children of the poor that do not prepare their students for state college, much less the Ivy League.

There were some great one liners and the two young girls who played the daughters are both excellent actresses, but all in all, this was a real mess -- and a miss by Brooks. It can't hold a candle to "Terms of Endearment" or even an old episode of Mary Tyler Moore.


text:
Ik kan een heleboel tekortkomingen in een film vergeven, maar wauw, deze was slecht. Ik kan me geen slechtere cast voorstellen dan Sandler. Alle anderen waren geweldig (nou ja, Cloris Leachman kwam niet verder dan het cliché van de dronken moeder), maar Sandlers aanwezigheid hier verpestte het. '50 First Dates' werkte veel beter voor hem <0xE2><0x80><0x93> de halfgekke vent die de dame weet te charmeren dankzij zijn onvolmaaktheid. Hier probeert hij een charmante heilige van een getrouwde kok te zijn, 'doet hij zijn best', zonder enig idee te hebben hoe aantrekkelijk hij is voor een vrouw. Het enige probleem is dat hij NIET aantrekkelijk is. Ik voelde geen chemie tussen Flor en John. Het hele concept van een cultuur die een gemeenschappelijke basis vindt, gaat hier verloren. Dat komt voornamelijk doordat Sandler zo slecht uit zijn woorden komt dat het heel moeilijk te geloven is dat een vrouw die nauwelijks Engels heeft geleerd iets kan verstaan van wat hij zegt. Twee dingen die hier steeds weer terugkomen zijn 1-Sandler die midden in een gesprek plotseling iets roept, wat Flor bang maakt of haar amuseert, en 2-Sandler die 'Ho, wacht-wacht-wacht...' roept, telkens als een gesprek op het punt staat zijn genadige einde te bereiken en de ander elegant probeert weg te lopen.
Leoni doet het goed bij Deborah, maar toch is haar personage zo tweedimensionaal. We krijgen geen idee waarom ze zo disfunctioneel is. Meredith Baxter-Birney deed het veel beter in een Lifetime-tv-film over een boulimiepatiënt. Ik denk dat iemand die film heeft gezien en geprobeerd heeft Leoni's personage na te doen.
Ik had graag meer van Flors kant van de stad willen zien, om er meer diepgang aan te geven. Het lijkt wel alsof er maar heel weinig aandacht is besteed aan elk aspect van deze film: de casting, het scenario, de regie, wat dan ook. Voor mij is het allemaal nada.

text_en:
I can forgive a lot of flaws in a movie, but whew, this one was bad. I can't think of worse casting than Sandler. Everybody else was great (well, Cloris Leachman took the drunk-mom cliché about as far as it would go), but Sandler's presence here ruined it. "50 First Dates" worked a lot better for him -- the semi-goofy guy who manages to charm the lady by virtue of his imperfection. Here, he's trying to be a charming saint of a married chef, "doing the best he can," not having any idea of how attractive he is to a woman. The only problem is, he's NOT attractive. I felt no chemistry between Flor and John. The whole concept of one culture finding a common ground just gets lost here. This is mainly because Sandler is so completely inarticulate, it's very hard to believe that a woman who's barely learned English can understand anything he says. Two devices that repeat themselves over and over here are 1-Sandler suddenly shouting out something in the middle of a conversation, which either scares Flor or amuses her, and 2-Sandler yelling "Whoa, wait-wait-wait..." every time a conversation is about to reach its merciful conclusion and the other person is trying to walk away gracefully.

Leoni does a good job with Deborah, but still, her character is so two-dimensional. We get no sense of why she's so dysfunctional. Meredith Baxter-Birney did a much better job in a Lifetime TV movie about a bulimic. I think someone must have watched that movie and tried to model Leoni's character after it.

I would have liked to see more of Flor's side of town, to give it added depth. It seems as if very little thought went into any aspect of this film -- casting, screen writing, direction, anything. For me, it's nada.


text:
Ik had redelijk hoge verwachtingen van deze film. Ik ben Spaans, en aangezien Paz Vega in de afgelopen paar jaar snel een van de populairste actrices van mijn land was geworden, kon ik niet anders dan wensen dat haar sprong naar Hollywood succes zou hebben. Bovendien suggereerde de naam James L. Brooks kwaliteit. Dit is een man die niet vaak films maakt, omdat zijn roem voornamelijk gebaseerd is op zijn tv-shows, dus als hij dat wel doet, heb je de neiging te denken dat het is omdat hij echt iets te zeggen heeft.
Helaas is het resultaat van mijn verwachtingen een verpletterende teleurstelling geweest, want deze film faalt op zo veel punten dat ik niets kon vinden wat mijn belangstelling vasthield. Ik vond Sandlers regie bijvoorbeeld verbazingwekkend onhandig en zonder enig ritme. Vaak had je de indruk dat de camera te lang op de acteurs bleef rusten, en dat ze niet wisten wat ze moesten zeggen, wat ze moesten doen of zelfs maar waar ze moesten gaan staan. Sandler was, opnieuw verrassend, de enige die zich in zijn optreden inhield, tussen Leoni's en Vega's verschrikkelijke overacting door; allebei overdreven ze hun gebaren zo erg dat je zou denken dat ze in een kinderstuk van volwassenen speelden (in feite had ik de indruk dat de kinderen in de film veel beter acteerden dan zij, vooral Steele, die Sandlers dochter met ontwapenende charme speelt). Aan de andere kant is goed acteren niet gemakkelijk te bereiken met een script dat zo verschrikkelijk is: de dialogen voelden soms zo nep aan dat je kon zien dat ze hun best deden om half geloofwaardig te klinken; de personages waren nauwelijks ontwikkeld of bijna cartoonachtig gemaakt (Deb, Tea Leoni's psychotische zenuwbundel van een vrouw zou het beste voorbeeld zijn); de situaties waren vaak onlogisch (Flors houding van angst en minachting tegenover Deb gaat alle redelijkheid te boven, zelfs tot op het stuitende af. Deb mag dan een neuroot zijn, maar Flor heeft goede redenen om haar heel dankbaar te zijn); de subplots vertakten zich in verschillende richtingen, maar gingen nooit echt ergens heen; en de grote plot, de ontwikkeling van de romantische vonk tussen de hoofdrolspelers, voelde gehaast en onrealistisch, en ik kon er gewoon geen woord van geloven. Het lukte me maar net om de film te verdragen terwijl hij steeds erger werd, en ik was dankbaar toen hij afgelopen was, en toen besefte ik dat het voor mij niet alleen maar lang leek; het is ook dat het allemaal veel te lang duurt!
Duimen dan maar voor Brooks, en de volgende keer meer geluk voor Paz, ik hoop dat deze vergissing haar niet tegenhoudt om een ster te worden.

text_en:
I had moderately high expectations for this movie. I am Spanish, and since Paz Vega has rapidly become in the last few years one of my country's most popular actresses, I couldn't help but wish that her jump to Hollywood would be successful. Also, the name of James L. Brooks suggested quality. This is a man who doesn't make films often, his fame being grounded mostly on his TV shows, so when he does, one tends to believe it's because he really has something to say.

Sadly, the result of my expectation has been crushing disappointment, for this film fails at so many levels that I couldn't find anything to keep me interested. Brooks's direction, for example, seemed to me amazingly clumsy and lacking in rhythm. Often you had the impression that the camera lingered too long on the actors, and they didn't know what to say, what to do or even where to stand. Sandler, again surprisingly, was the only one to exercise restraint in his performance, in between Leoni's and Vega's terrible overacting; both of them exaggerated their gestures so much you would think they were in a children's play by adults (Actually, it seemed to me the children in the movie were acting much better than them, especially Steele, who plays Sandler's daughter with disarming charm). Then again, good acting is not easy to achieve with a script this terrible: The dialog felt sometimes so fake that you could see them make efforts to sound half believable; the characters were hardly developed or made almost cartoonish (Deb, Tea Leoni's psychotic bundle of nerves of a wife would be the prime example); the situations often didn't make sense (Flor's attitude of fear and disdain towards Deb is completely beyond reason, even to the point of bigotry. Deb may be a neurotic, but Flor has good reason to be very grateful to her); subplots branched out in several directions but never really went anywhere; and the big plot, the development of the romantic spark between the protagonists, felt rushed and unrealistic and I simply could not believe a word of it. I just managed to bear the movie as it got worse and worse and was thankful when it ended, which is when I realized that it didn't just feel long to me; it's also that the thing is way too long!

Thumbs down to Brooks then, and better luck to Paz next time, I hope this mistake doesn't stop her rise to stardom.


text: Ik bewonderde James L. Brooks voordat ik naar deze film keek. Nu denk ik dat hij maar beter kan stoppen voordat zijn reputatie nog verder wordt geschaad. Deze film was stroperig, pure flauwekul <0xE2><0x80><0x93> met voor de goede orde tonnen slecht acteerwerk. Bij Thee Leoni moest ik mijn handen over mijn oren houden om haar krijsende stem niet te horen. De scène met het orgasme was zo erg dat ik bijna stuiptrekkingen kreeg. Adam Sandler was verrassend genoeg het minst weerzinwekkende lid van de cast (Hoe vaak is dat gebeurd?). Je kunt in ongeveer twee minuten uitvogelen waar de plot heen gaat. Als je gaat, blijf dan die twee minuten en steven dan regelrecht op de uitgang af!!! Je bent nu gewaarschuwd <0xE2><0x80><0x93> Vermijd deze film ten koste van alles!

text_en: I admired James L. Brooks before watching this film. Now, I'm thinking that he'd better retire before his reputation is injured any further. This film was pure syrupy, formulaic hogwash - with tons of bad acting thrown in for good measure. Tea Leoni had me covering my ears to avoid hearing her screeching voice. The scene with the orgasm was so bad I almost suffered convulsions. Adam Sandler was surprisingly the least repulsive member of the cast (How many times has that happened?). You can figure out where the plot is going in about two minutes. If you go, stay for those two minutes, then make a beeline for the exits!!! You've now been warned - Avoid this film at all costs!!!


text: Ik moest die film vandaag zien. Goh, het script moet door barney zijn geschreven... dus malle situaties en een Tea leoni die een gillende koningin probeert te imiteren uit een z-film (laten we zeggen... bijgeloof, dat is een goed voorbeeld!!!) Adam Sandler met dat idiote haar dat hem op Dikke Albert doet lijken (ik vind acht krankzinnige avonden beter dan dit klotefeest) en paz Vega... schatje, je bent prachtig op deze foto's uit de Spaanse editie van GQ, maar in deze film gedroeg je je als La India Maria... ik geloof dat ik ga flauwvallen, ik kan het niet helpen dat ik me deze armzalige poging tot een film herinner. De latino-Amerikanen zijn niet zo mallotig en dom, weet je?

text_en: i had to see this movie today.Gosh,the screenplay must have been created by barney..so silly situations and a Tea leoni trying to emulate a scream queen from a z-movie(let's say...superstition,that's a good example!!!)Adam Sandler with this goofy hairdo that makes him looks like Fat Albert(i think that eight crazy nights is better than this crap fest)and paz Vega...baby,you are gorgeous in these photos from the Spanish edition of GQ,but in this movie,you acted like La India Maria...i think i'm going to faint,i can't support remembering this poor attempt of a movie.The latinoamericans are not so silly and booby faced,do you know?


text:
Wat een volslagen teleurstelling. Van James L. Brooks, de man die _Terms of Endearment_ maakte, _Broadcast News_, _As Good As It Gets_, en natuurlijk _The Mary Tyler Moore Show_, komt een dramedy die twee verschillende agenda's heeft die de filmmaker kennelijk wil integreren, ongeacht de daaruit voortvloeiende middelen. De eerste is om de benarde toestand van de Mexicaanse immigranten te laten zien in hun poging om economische vooruitgang te realiseren en tegelijkertijd hun culturele identiteit te behouden. Dit deel is een filmbehandeling waard. De tweede is om de onderbuik van de liberale mentaliteit te laten zien en de schijnbaar onbeheerste, slecht functionerende staat van de gezinseenheid onder de sociale elite van L.A. Dit deel is ernstig verkeerd ingeschat.
Laat ik eerst het problematische tweede deel aanpakken. Op een overdreven oprechte manier portretteert Adam Sandler John Clasky, de populairste chef-kok in een stad waar culinaire beroemdheden aan de top staan. Zijn professionele leven lijkt gemodelleerd te zijn naar meesterkok Thomas Keller, die op dezelfde manier werd geprezen door voedselcritici toen hij zijn restaurant 'French Laundry' in Yountville opende (wat inderdaad fantastisch is). Keller verschijnt zelfs in een relevante extra over het maken van de ideale late-avondsandwich, waar ook het recept in voorkomt. De uitdaging om Sandlers aanbod aan te nemen. De prestatie van Sandler is niet zijn poging om serieus te worden genomen als Oscar-aas, maar eerder zijn kennelijk beperkte vermogen om de complexiteit over te brengen van wat de perfecte man lijkt te zijn: begripvol, meelevend (hoewel te passief op cruciale momenten van conflict), een liefhebbende vader. In dit stadium van zijn carrière, vooral met zijn idiosyncratische tics (zijn woorden onduidelijk uitspreken, voortdurend vooroverbuigen, struikelen), is Sandler gewoon nog niet overtuigend genoeg als acteur om zo'n multidimensionale rol te kunnen spelen.
Maar het echte probleem is de manier waarop Brooks Johns vrouw Deborah als personage ziet. Téa Leoni heeft de ongelukkige taak om de aerobe viswijf uit de hel te spelen, een voormalige doorzetter die uit haar carrière als reclameontwerper is gestoten. Nu is Deborah een afgrijselijke moeder die haar eigendunk uit haar dochter perst (zoals haar moeder dat bij haar heeft gedaan) en schaamteloos de genegenheid van de dochter van haar werkster steelt. Ze is een door therapie voortgedreven narcist wier competitieve impulsen elke goede bedoeling in de weg staan, en ze verontschuldigt zich altijd voor haar daden, waarvan Brooks hoopt dat die haar bij ons geliefd zullen maken. Het werkt gewoon niet omdat Leoni, ondanks haar overduidelijke talent en schoonheid, voor ons niet aardig genoeg is om ons zorgen over te maken <0xE2><0x80><0x93> Deborah is een van de meest uitputtende, louche figuren die ik in tijden in een film heb gezien (en dat geldt ook voor Ken Lay en Jeff Skilling in de documentaire 'Enron: De slimste mannen in de kamer'). De combinatie van Sandler en Leoni gooit de film bijna volledig omver.
Dit laat ons achter met het eerste agendaonderwerp van de film, de angstaanjagende assimilatie van immigrante latino's. Brooks heeft een stralende actrice gevonden in Paz Vega, een look-a-like van Penelope Cruz (stel je de Almodóvar-mogelijkheden voor in hun gezamenlijke rollen), als Flor, de vrouw die samen met haar dochter uit Mexico ontsnapt om uiteindelijk werk te vinden als het Clasky-meisje. Vega geeft Flor een prettig karakter dat tegelijkertijd onzelfzuchtig en trots is, omdat Flor haar ware ruggengraat toont tegenover haar werkgevers. Het personage wordt echter geïdealiseerd ten koste van een zo complexe figuur als de Clasky's, vooral als het verhaal zich ontwikkelt tot de onvermijdelijke, zij het niet erg geloofwaardige aantrekkingskracht tussen Flor en John. In feite vormt haar aangeboren edelmoedigheid het raamwerk voor het verhaal, omdat het in wezen een flashback is, beschreven door haar dochter Cristina in wat's werelds langste opstel voor Princeton moet zijn geweest. Uiteindelijk wordt van ons verwacht dat we geloven dat Flor te deugdzaam is om persoonlijke verlangens te hebben, hoewel het nog steeds heel erg egoïstisch is om haar dochter weg te halen van de met een studiebeurs gefinancierde particuliere school.

Shelbie Bruce is uitstekend als de puber Cristina, vooral als ze Johns en Flors verhaal vertaalt. Sarah Steele is net zo goed als de te dikke dochter van de Clasky's, Bernie, met afwisselend bijdehante opmerkingen en tastbare droefheid. En als ze eindelijk weer een goede rol heeft, toont Cloris Leachman haar aanzienlijke vaardigheid in het spelen van Deborahs alcoholische, maar zelfbewuste moeder, Evelyn, die het beste tegen haar dochter zegt: 'Je lage gevoel van eigenwaarde is gewoon een kwestie van gezond verstand, lieverd.' Ik zou alleen willen dat haar personage wat meer vlees kreeg om een beter tegenwicht te vormen voor haar afschuwelijke dochter. Brooks zou geprezen moeten worden voor zijn hoogmoed, maar hij moet zich beheersen om deze personages niet te hoog aan te slaan. De dvd bevat een heleboel extra's, waaronder het enthousiaste audiocommentaar van Brooks met zijn redacteuren Richard Marks en Tia Nolan, en de toevoeging van twaalf verwijderde scènes met hetzelfde trio als commentaar. Er zijn de korte clip van Keller waar ik het al over had, en een aflevering van _First Look_ waar ik nog enthousiaster over werd dan over de film zelf.

text_en:
What an utter disappointment. From James L. Brooks, the man who made "Terms of Endearment", "Broadcast News", "As Good As It Gets" and of course, "The Mary Tyler Moore Show", comes a dramedy that has two separate agendas that the filmmaker seems intent on integrating regardless of the resulting contrivances. The first is to show the plight of Mexican immigrants in their effort to realize economic betterment while concurrently maintaining their cultural identity. This part is worthy of screen treatment. The second is to show the underbelly of the liberal mindset and the seemingly rampant dysfunctional state of the family unit among the L.A. social elite. This part has been seriously misjudged.

Let me tackle the problematic second part first. In an overly sincere mode, Adam Sandler portrays John Clasky, the hottest chef in a city where culinary celebrities are at the top of the heap. His professional life seems to be modeled after master chef Thomas Keller, who was exalted in the same way by food critics when he opened his "French Laundry" restaurant in Yountville (which is indeed fantastic). In fact, Keller appears in a pertinent extra on the making of the ideal late night sandwich, which includes the recipe as well. The challenge in accepting Sandler's performance is not his attempt to be taken seriously as Oscar-bait, but rather his apparently limited ability to convey the complexity underneath what seems to be the perfect man - understanding, compassionate (though too passive at key moments of conflict), a loving father. At this stage in his career, especially with his idiosyncratic tics (slurring his words, constant stooping, stumbling about), Sandler is simply not yet substantive enough an actor to pull off such a multi-dimensional role.

But the real problem is the way Brooks conceives John's wife Deborah as a character. Téa Leoni has the unfortunate task of playing the aerobicized fishwife from hell, a former go-getter who was downsized out of her career as a commercial designer. Now Deborah is a horrifying mother who chokes the self-esteem out of her daughter (as much as it is inferred her mother did to her) and shamelessly pilfers the affections of her maid's daughter. She's a therapy-driven narcissist whose competitive impulses get in the way of any good intentions, and she's always apologizing for her actions, which Brooks hopes will endear her to us. It just doesn't work because Leoni, despite her obvious talent and beauty, is not likable enough for us to care - Deborah is among the most exhausting, disreputable characters I have seen in a movie in ages (and that includes Ken Lay and Jeff Skilling in the documentary, "Enron: The Smartest Guys in the Room"). The combination of Sandler and Leoni nearly torpedoes the movie completely.

This leaves us with the movie's first agenda item, the fearful assimilation of immigrant Latinos. Brooks has found a luminous actress in Paz Vega, a Penelope Cruz look-alike (imagine the Almodóvar possibilities in their joint casting), as Flor, the woman who escapes Mexico with her daughter to eventually find work as the Clasky maid. Vega injects a nice quality into Flor that is at once unselfish and proud, as Flor exhibits true backbone to her employers. The character, however, is idealized at the expense of presenting a figure as complex as the Claskys, especially as the story veers into the inevitable though not terribly credible attraction that develops between Flor and John. In fact, her innate nobility provides the framework for the story as it is essentially a flashback described by her daughter Cristina in what must have been the world's longest application essay to Princeton. In the end, we are expected to believe that Flor is too virtuous to have any personal desires, though there is still something resolutely selfish about pulling her daughter out of the scholarship-funded private school.

Shelbie Bruce is excellent as the adolescent Cristina, especially as she cross-translates John's and Flor's argument and in a moment of unfiltered anger near the end. Sarah Steele is equally fine as the Clasky's overweight daughter Bernie, alternating between smart-mouth comments and palpable sadness. And finally in a good role again, Cloris Leachman displays her considerable skill in playing Deborah's alcoholic though self-aware mother, Evelyn, who tosses the best line to her daughter: "Your low self-esteem is simple common sense, dear." I only wish her character was fleshed out more to provide a better counterbalance to her awful daughter. Brooks should be commended for his high-mindedness here but docked for his hubris in having us accept these characters. The DVD has lots of extras, including enthusiastic audio commentary from Brooks with his editors Richard Marks and Tia Nolan and the addition of twelve deleted scenes again with the same trio providing comments. There is the brief Keller clip I mentioned, as well as an HBO First Look featurette that actually got me more excited about the movie than watching the movie itself.


text:
Als je op Google op Jack en Jennifer klikt (en op Steve en Kayla) kom je op een goudmijn van clips die je het hele verhaal van de familie Johnson zullen vertellen <0xE2><0x80><0x93> van Steves komst naar de show tot de eerste bruiloft van Jack en Jennifer.
En, o hemel, als er niet een scheepslading pijn, hartzeer... is... van Joy Garretts pijnlijk mooie vertolking van Jo Johnson, tot Steve Nichols en Matt Ashford die lang verloren gewaande broers spelen met zoveel pijn uit het verleden tussen hen in.

Matt Ashford is een van de beste acteurs die er zijn, en Steve Nichols is ook ongelooflijk. Het is altijd een genoegen geweest om te zien hoe die twee met elkaar omgaan.
Ken Corday liet een ongelooflijke hoeveelheid mogelijkheden voor verbazingwekkende verhalen los toen hij besloot dat 'Jack' met 'Jennifer' moest vertrekken.
Vandaag de dag draait alles om de echtparen. De enige manier waarop mensen met anderen omgaan, is door te klagen over hun wederhelft, of een plan te beramen om de wederhelft van iemand anders te stelen.
Er is geen hartelijke, liefhebbende familie- of vriendenrelatie meer omwille ervan, en dat is de lijm die de show bijeenhoudt.
Het doet me verdriet te zien dat een show die ik heb gezien van 1965 tot 1992 en die ik weer ben gaan zien toen Steve, Matt en Mary Beth terugkwamen, nog steeds zo verschrikkelijk zal zijn.
Het.' Het is nog niet te laat voor NBC om dit op te lossen, maar ik vermoed dat deze smeekbeden aan dovemansoren gericht zijn.

text_en:
Google for Jack and Jennifer clips (and Steve and Kayla) and you will come across a goldmine of clips that will tell you the entire story of the Johnson family - from Steve's arrival onto the show to Jack and Jennifer's first wedding.

And, oh my, if there isn't a boatload of pain, heartache... from Joy garrett's achingly wonderful portrayal of Jo Johnson, to Steve Nichols and Matt Ashford playing long-lost-brothers with so much history of pain between them.

Matt Ashford is one of the best actors out there, and Steve Nichols is incredible too. Watching the two interact has always been a treat.

Ken Corday let go of an incredible amount of potential for amazing storytelling when he decided that "Jack" had to leave with "Jennifer".

Days today is all about the couples. The only time people interact with others is to whine about their significant other, or plot to steal someone elses significant other.

There is no more warm and loving family or friend interaction for the sake of it, and that is the glue that holds the show together.

I'm saddened to see that a show that I watched from 1965-1992 and then started watching again when Steve and Matt and Mary Beth returned is still going to be so terrible.

It's not too late for NBC to fix this, but I'm guessing these pleas will fall on deaf ears.


text: Acteren? Niet zo geweldig, eigenlijk vrij slecht. Als je van Hollywood houdt, zal dit je niet opvallen. Voor de goede orde: 'Muizegat' wordt hier plaatselijk uitgesproken als 'Muusallen', niet als'snorrekop'. Accenten waren slecht. Ga maar naar Cornwall als je me niet gelooft. Veel continuïteitsfouten. Zei ik dat het acteren slecht was? Overacterend, melodramatisch gedoe. Slecht gemaakt. Hoe kunnen al die recensies hier van deze film houden? Belabberd script ook <0xE2><0x80><0x93> heb ik dezelfde film gezien? Dit ding is zo goed als onbruikbaar <0xE2><0x80><0x93> zijn jullie op prozac? Dit was net een slechte stomme film. De melodramatische muziek/scènes in de beginstadia lieten geen twijfel bestaan over de afloop. Niet genoeg dialoog.<br />Er mankeert veel aan deze film. Sorry.

text_en:
Acting? Not so hot, in fact quite poor. If you like Hollywood, you wont notice this. For the record, 'Mousehole' is pronounced locally as 'Mousall', not 'muzzle'. Accents were poor. Go to Cornwall if you don't believe me. Lots of continuity errors. Did I say the acting was poor? Over-acting, melodramatic stuff. Poorly made. How can all these reviews here like this movie? Lousy script too - did I watch the same movie? This thing is pretty much unwatchable - are you folks on prozac? This was like a bad silent movie. The melodramatic music/scenes in the early stages left us in no doubt as to the outcome. Not enough dialogue.

Lots wrong with this movie. Sorry.


text: Het idee dat een heel leger heeft gefaald en dat één nerd mijn vaderland kan verwoesten, lijkt me een belediging en onmogelijk. Wie is die Reb Brown ook alweer, en ik weet zeker dat Amercanski niet echt Russisch is voor Amerikaan, en dat maakt hem tot een van de onhandigste hoofdrolspelers in de geschiedenis van de wereldcinema. De jongen is ook een typische Vietnamese boer. Ik zou graag meer Vietcong-cinema zien, zoals (letterlijk vertaald) de lama van Du Xing. De enige mensen die van deze beledigende puinhoop zouden genieten, zijn vaderlandslievende Amerikaanse idioten die geloven dat Amerika de oorlog in Vietnam heeft gewonnen (ik ben zelf Vietnamees en heb niet gevochten). Om de oorlog te steunen))<br />Kijk uit voor de mensen van het rijstveld, mijn vader was er een van.

text_en:
To think that a entire army failed and one geeky man could destroy my home country seems insulting to hear and impossible. After all who is this Reb Brown guy and i am sure that Amercanski is not really Russian for American added to that some of the most awkward one liners in the history of world cinema. The boy is also a stereotypical Vietnamese peasant. I would like to see more Vietamese cinema like (literal translation) Du Xing's lama. The only people who would enjoy this insulting mess is patriotic American idiot who believe America won in the Vietnamese war (i myself am Vietnamese and didn't support the war)

Watch out for the paddy field scene, my dad was one of the extras.


text:
Volstrekte onzin, maar de moeite van het bekijken waard:

1) De vechtscène tussen de Russische officier en de commando's aan het eind <0xE2><0x80><0x93> in het bijzonder de kopstoot nadat ze elkaar vanaf 20 yards recht in het gezicht waren gelopen.
2) De Russische officier die zijn laatste woord wist uit te brengen: 'Amerikanskiiiiiii!!!' hoewel zijn hoofd al was weggeschoten door een granaat die in zijn mond was geramd!
Zie je wel!

text_en:
Utter tripe, but worth viewing for:

1) The fight scene between the Russian officer and Strike Commando near the end - particularly the head clash after running at each other head on from 20 ft.

2) The Russian officer managing to utter his final word: "Amerikanskiiiii!!!" despite having already have had his head blown off by a grenade rammed in his mouth!

See it!


text: Ja, het is schaamteloos, maar STRIKE COMMANDO werkt als een volstrekt smakeloze 'onstuitbare strijder met een vendetta' voor de onvergelijkelijk slechte Reb Brown. Brown is zo slecht als 'Michael Ransom' dat hij de film nog leuker maakt. Tel daarbij op dat Bruno Mattei zo'n typische onnozele figuur is, en je hebt een film die je hersenstam losmaakt van je schedel. Het punt is dat je er misschien nog wel van kunt genieten! Ik moest het grootste deel van de film lachen; misschien kun je er op dat niveau nog wel van genieten, of hem helemaal negeren. Maar je moet Mattei nageven dat hij ook de lef had om een vervolg te maken. Dat is nog eens lef!

text_en: Shameless, yes, but STRIKE COMMANDO works as a beyond-insipid "unstoppable warrior with a vendetta" vehicle for the incomparably bad Reb Brown. Brown is so bad as "Michael Ransom" that he actually makes the movie more enjoyable; factor in Bruno Mattei's typically doltish direction, and you've got a movie that may make your brain stem separate from your skull. Thing is, you might enjoy it! I found myself laughing through most of it; perhaps it's best enjoyed at that level, or ignored altogether. Give Mattei credit, though--he had the cajones to make a sequel, as well. That's some cheek!


text:
Verschrikkelijk! Heb hem net gezien en kon het concept van de film niet begrijpen. Als ik de commentaren lees, krijg ik bijna het gevoel dat ik geen verstand heb van film.
De verhaallijn is ongeloofwaardig, de humor bot, de satire volkomen verloren; ik vraag me af wat Meyer dacht toen hij de film maakte! En waar ging het einde allemaal over??? Ik zie geen symboliek of metafoor. Het is gewoon waanzin in een film die wordt vertoond. De held blijft maar rennen en rennen en rennen...
Als de film alleen bedoeld was om de kwaliteiten van de vrouwelijke personages te laten zien, een la pornofilm, zou hij het hebben gehaald. '
<0x3E><0x3E> Enkel goed nieuws <0xE2><0x80><0x93> Shari Eubanks heeft een paar gedenkwaardige momenten en ze is mooi! Verspil alsjeblieft je tijd en je geld niet. We wagen ons nooit meer in een vreemde wereld vol Russ Meyers!

text_en:
Awful! Just saw it and could not understand the concept of the movie. Reading the comments posted almost makes me feel as if I do not understand cinema.

The storyline is implausible, the humor crass, satire entirely lost; I wonder what was Meyer thinking when he made the movie! And what was the ending all about!?? I fail to see any symbolism or any metaphor. It is plain lunacy in a movie on display. The hero keeps on running and running and running .......

If the movie was only meant to show the assets of the female characters, a la porn flick, it would have passed muster.

Only redeeming feature - Shari Eubanks has some memorable moments and she is beautiful! Please do not waste your time and money. Will never venture for another weird world of Russ Meyers!


text:
Ik vind Napier, Supervixens en Cherry, Harry, And Raquel de 2 Meyer-films die ik heb gezien, maar ik vind er niet veel aan. En ik geef toe, een slechte Meyer-film heeft nog steeds een hoop te bieden. Om te beginnen de geweldige cinematografie en de tieten... maar al te vaak is er een beetje te veel van een tekenfilmachtige sfeer die niet goed samengaat met het akelige geweld. De scène in de badkuip waarin iemand wordt vermoord was niet helemaal in overeenstemming met de rest van de film. Een deel van de dialogen en het acteerwerk is ook gewoon afschuwelijk en de mannelijke hoofdrolspeler was niet echt geschikt voor mij. Meyers rol bestond voornamelijk uit het begin en het einde als de gestoorde smeris. De reden waarom _Faster Pussycat_ Meyers bekendste film blijft, is omdat de vrouwen de hoofdpersonen zijn. In _Supervixens_ zijn ze bijna een bijgedachte.
Veel van de muziek is ook maf, iets wat veel voorkomt in Meyer-films, die in 2007 vaak een goedkoop gedateerd gevoel geven. Maar om mezelf tegen te spreken, in veel van zijn films is de muziek gedateerd op een manier die absoluut werkt.
Huur _Faster Pussycat, Vixen, Up!, Mudhoney_ of _BVD_ in plaats van _Faster Pussycat_!

text_en:
my least favorite of all the Meyer films, and although I do like Napier, Supervixens and also Cherry, Harry, And Raquel are the 2 Meyer films I've seen that I really don't like much. And granted, a bad Meyer film still has a lot going for it. First off, the great cinematography and the boobs,.....however, too often there's a little too much of a cartoon-like vibe that doesn't mix well with the nasty violence. The bath-tub kill scene was a bit out of touch with the rest of the film. Some of the dialog/acting is just awful, too and the main male lead didn't work for me. I'd a rather Napier played him since Napier's role was mainly at the beginning and then the end as the crazed cop. The reason why Faster Pussycat remains Meyer's best-known film is because the females are the main characters. In Supervixens, they're almost an afterthought.

A lot of the music is goofy, too, a common thing in Meyer films that often give it a cheap dated feel in 2007. But to contradict myself, in a lot of his films, the music is dated in a way that totally works.

Rent Faster Pussycat, Vixen, Up!, Mudhoney, or BVD instead!!!!!


text: Terugkomend op de vorige opmerking <0xE2><0x80><0x93> ik heb beslist gevoel voor humor, en nog een eigenzinnige ook (lieve monty python, supersoldaten, shaun of the dead, enz.) <0xE2><0x80><0x93> maar dit moet wel de slechtste film aller tijden zijn! Geen wonder dat hij om twee uur's nachts op de betaal-tv te zien is. Het is zelfs moeilijk te zeggen wat voor genre dit is, en de moordscènes zijn helemaal verkeerd. Om nog maar te zwijgen van de slechte effecten, het acteerwerk, de mode- en haartrends. Bovendien, aangezien ik Duitser ben, kon ik het gebruik van een nazi-propagandalied uit de Tweede Wereldoorlog niet echt waarderen. Ik zou er iets positiefs aan toe willen voegen, maar ik kan gewoon niets vinden om te zeggen. Sorry, maar helaas moet ik zeggen dat deze de moeite van het kijken niet waard is.

text_en: Referring back to the previous comment - I sure have a sense of humor, and a quirky one at that, (love monty python, super troopers, shaun of the dead, etc) but this has to be the worst movie ever! No wonder its on pay TV at 2am. It is even hard to tell what genre this is, and the murder scenes are just so wrong. Not to mention the bad effects, acting, fashion and hair dos. Also, since I am German, I didn't really appreciate the use of a nazi propaganda song from world war II. I would add something positive but I just cannot find anything to say. Sorry, but unfortunately I have to say this one is definitely not worth watching.


text: Tussen de sexy VIXEN en de sexy en hilarische BIJ DE VALLEY OF THE ULTRAVIXENS door maakte Russ Meyer deze afschuwelijke filmklus. De vrouwen in de film zijn mooi, dat zeker, maar ze zijn ook totaal onaantrekkelijk. Zelfs Clint, de held, wekt geen enkele sympathie. Er zijn twee dingen waar ik wel van heb genoten: ten eerste de vertolking van Charles Napier als de slijmerige, verachtelijke Harry Sledge. Echt een van de beste schurken die ooit op het witte doek hebben gestaan. Ten tweede zijn er de scènes waarin Stu Lancaster en de ongeëvenaarde Uschi Digart als getrouwd boerenechtpaar Clint in huis nemen nadat hij is beroofd. Er is ook nog de verschijning van mede-Chicagoan Anne Marie (Eufala Roop van ULTRAVIXENS) die veel te kort duurt.

text_en: In between the sexy VIXEN and the sexy and hilarious BENEATH THE VALLEY OF THE ULTRAVIXENS, Russ Meyer made this horrendous piece of cinematic crap. The women in it are pretty, to be sure, but they're also totally unlikeable. Even Clint, the hero, generates no sympathy in the least. There are two things that I DID enjoy about this: One is the performance of Charles Napier as the slimy, despicable Harry Sledge. Truly one of the best villains to grace the silver screen. The other good thing is the scenes involving Stu Lancaster and the incomparable Uschi Digart as a married farm couple who take Clint in after he is mugged. Watching Uschi be . . . well, Uschi . . . almost make it worth sitting through the surrounding nastiness. There is also the appearance of fellow Chicagoan Anne Marie (Eufala Roop from ULTRAVIXENS) that is all too brief.


text:
Woorden als 'gruwelijk' en'verwerpelijk' kunnen mijn minachting voor deze film nog niet eens tot uitdrukking brengen. Russ Meyer is gewoon een filmmaker met een eigenaardig gevoel voor humor en een fetisj voor grote borsten, toch? Nou, voor zover ik kan zien heeft hij ook een gemeen vrouwenhaat- of misschien gewoon vrouwenhaat- trekje in zich. Ondanks al die rondborstige vrouwen is deze film helemaal niet sexy. Maar het is beslist obsceen.

In interviews heeft Meyer keiharde pornografie neergezet, maar ik heb tientallen pornofilms gezien en geen ervan is zo walgelijk (en verontrustend) als het brute gestoei en de elektrocutie die een jonge vrouw in deze film te wachten staat. Iedereen die beweert dat dit geweld een fantasie is, heeft een paar behoorlijk zieke fantasieën. Dit is gemaakt in een 'alles kan'-tijdperk, de jaren zeventig, maar ik vraag me af wat de deelnemers werkelijk dachten van deze verwrongen visie. Het zou koste wat kost vermeden moeten worden door iedereen met een beetje menselijk gevoel.

text_en:
Words like "vile" and "reprehensible" don't even begin to express my contempt for this movie. Russ Meyer is just a filmmaker with a quirky sense of humor and a fetish for big breasts, right? Well he's also got a mean misogynistic or maybe just plain misanthropic streak in him from what I can tell. Despite all the busty women this film is not the least bit sexy. It is, however, definitely obscene.

In interviews Meyer has put down hardcore pornography but I've seen scores of porn flicks and not a ONE of them has anything in them as disgusting (and disturbing) as the brutal stomping and electrocution a young woman receives in this movie. Anyone who argues this is fantasy violence has some pretty sick fantasies. This was made during an "anything goes" era, the 1970's, but I have to wonder what the participants really thought of this twisted vision. It should be avoided at all costs by anyone with a sense of humanity.


text: Adam Sandler is waarschijnlijk mijn slechtste acteur aller tijden, de enige goede film waar hij ooit in heeft gespeeld zijn luchtacrobaten als hij niet populair was. Ik heb geen hekel aan deze film omdat ik een jonge tiener was toen dit uitkwam en ik vond het best grappig maar ik vond het nooit goed. Adam Sandler zou iets anders moeten doen dan acteren, misschien een theekransje houden ha ha. Het spijt me adam maar je houdt me niet voor de gek met je stomme acteren. hij probeert alleen maar jim carrey te imiteren waarin jim carrey ook niet zo geweldig is in zijn stomme optredens. Ik zou deze film aanbevelen aan mensen die gewoon willen chillen en een film kijken zonder dat er iets in zit. Behalve dan dat je deze film gewoon in de winkel op de plank moet laten liggen... 3/10...

text_en: adam sandler is probably my worst actor of all time, the only good film he's ever been in is air heads when he wasn't popular. i don't hate this film because i was a young teen when this came out and did find it pretty funny but never thought it was good. adam sandler should do something else besides acting, maybe a tea boy ha ha. i'm sorry adam but you ain't fooling me with your silly acting. he's just trying to copy jim carrey in which jim carrey isn't so great in his silly performances either. i would recommend this film to people who just want to chill out and watch a film with no thoughts put into it. other than that just leave this film on the shelfs at the shops ........3/10.......j.d seaton


text: Ik kan niet geloven dat die film is gemaakt en nog erger dat zo veel mensen hem hebben gezien. Ik had niet gedacht dat er een nog slechtere film kon worden gemaakt dan er al is, maar Waterboy heeft de eer op zich genomen. Ik schaam me er vooral voor dat iemand de eer voor het scenario opeist.

text_en: I can't believe that movie was made and worse that so many people actually saw it. I didn't think there could be a worse adam sandler movie than there already are but Waterboy took the cake. Mostly I am ashamed that someone actually took credit for writing the screenplay.


text:
Adam Sandler... jezus. Het simpele feit dat hij geld verdient met dit soort troep (alles wat hij verder doet is precies zo) en kerels als Steve Martin en Bill Murray <0xE2><0x80><0x93> die op hun slechtste dag alles wat Sandler op zijn meest geïnspireerde dag uitspookt verslaan <0xE2><0x80><0x93> worstelen met hun films om het simpele feit dat ze grappige films maken met een concept, of misschien moet je zelfs een beetje over de humor nadenken. Fans van Sandler zijn dezelfde lui die hun leven door MTV laten dicteren en de Teletubbies als 'cool' beschouwen, alleen maar omdat het hip is om leuk te vinden wat peuters leuk vinden. Iemand heeft me die rage uitgelegd: tieners en mensen van begin twintig die van peutervoer houden. Net als Farley en Spade verliet Sandler de snl, waar hij echt grappig was, en bezweek hij voor de gal die gemakkelijk lachen over een film kan brengen. De enige snl'er die naar het witte doek is gegaan en er echt het beste van heeft gemaakt, is Mike Myers. Tot nu toe zijn zijn vier films, waarin hij de ster was, alle vier echt hysterisch geweest.

De meeste Sandler-fans zijn het soort mensen dat zegt: 'Als je niet van Adam Sandler-films houdt, moet je meer drinken.' Precies, want dat is nodig om ook maar één minuut van een van zijn films naar binnen te krijgen.

text_en:
Adam Sandler... geez. The simple fact that he makes money off garbage like this (everything else of his is just like this) and guys like Steve Martin and Bill Murray--who on their worst day beat out anything Sandler on his most inspired day--struggle with their films for the simple fact they make funny films with a concept, or you might even have to think a bit about the humor. Fans of Sandler are the same folks that let MTV dictate their lives and consider the Teletubbies "cool" just because it's hip to like what toddlers go for. Someone explain that fad to me: teens and people in their early 20's liking preschooler fare.

Just like Farley and Spade, Sandler left SNL, where he actually was funny, and succumbed to making easy-laugh bile on film. The only SNL'er that left for the big screen and actually has continually made the most of it is Mike Myers. So far, out of his four films in which he was the star, each of them have truly been hysterical.

Most Sandler fans are the type of people that would say, "If you don't like Adam Sandler films, you need to drink s'more." Exactly, because that's what it'll take to actually stomach one minute of any of his films.


text: Ik ben ontzet door alle goede recensies die mijn mede-USIMDB-gebruikers over deze verschrikkelijke, verschrikkelijke film hebben gegeven. Volstrekt onorigineel, onbeholpen geacteerd en geregisseerd, en ongelooflijk niet grappig. Ik vind het fascinerend dat mensen zoals jij de voorkeur geven aan hersenloze flauwekul als 'The Waterboy' boven een verbazingwekkend stuk filmkunst als 'Saving Private Ryan'. Het is gewoon verbijsterend dat mensen geen smaak hebben. Sommige mensen hebben hun kunstlepel nodig. Als jij echt dacht dat deze film goed was, dan moge God ons allen bijstaan.

text_en: I am appalled by all the good reviews that my fellow USIMDB users have given this terrible, terrible movie. Completely unoriginal, ineptly acted and directed, and incredibly unfunny. I find it fascinating that people like you prefer brainless schlock like "The Waterboy" to an amazing piece of filmmaking such as "Saving Private Ryan." It just boggles my mind how people have no taste. Some people need their art spoon fed to them. If you honestly thought this movie was good, then God help us all.


text: Jemig, Adam Sandler kan echt grappig zijn, maar als hij bommen gooit, doet hij dat echt. Waterboy was helemaal niet grappig, terwijl Happy Gilmore hilarisch was. Jammer. Adam kon maar beter in actie komen, want na The Wedding Singer (ugh) had ik gehoopt hem weer in vorm te zien. Misschien de volgende keer...

text_en: Geez, Adam Sandler can be really funny, but when he bombs, he really bombs. Waterboy wasn't funny at all, whereas Happy Gilmore was hilarious. Too bad. Adam better get his act in gear, because after The Wedding Singer (ugh) I had hoped to see him return to good form. Maybe next time...


text: Het lijdt geen twijfel dat The Waterboy een hit zal worden. Maar niet bij mij. Niet dat ik Sandler niet mag. Ik vond hem alleen irritant in Billy Madison en een beetje irritant in Happy Gilmore. Deze film toont Sandlers echt irritante kant.<br />Als je The Waterboy wilt zien vanwege de fysieke hits, dan hoef je geen moeite te doen. Ik heb NIET éen hit in de film gezien die ze niet op tv lieten zien. Ik zou de film aanbevelen aan kinderen onder de twaalf (of volwassenen die watermensen zijn).

text_en:
There's no doubt that The Waterboy will be a hit. It wasn't with me though. It's not that I don't like Sandler. It's just that I found him annoying in Billy Madison and a little annoying in Happy Gilmore. This movie shows Sandlers' truly annoying side.

If you're going to see The Waterboy because of the physical hits don't bother. I didn't see ONE hit in the movie that they didn't show on TV. I would recommend the movie to kids under 12 (Or adults who are waterpeople).


text: Adam Sandler keert terug naar zijn ware komische vorm <0xE2><0x80><0x93> mensen laten lachen om stomme grappen, grappen over het weer, enzovoort. Maar hij zit gevangen in zijn karakter als debiel waterjongen dat bijna nooit door kan dringen tot Sandlers ware hilarische vermogens. Aangezien Sandler medeschrijver was van deze film, vertrouwt hij erop dat de andere acteurs zijn gevoel voor humor overbrengen. Niemand anders dan Sandler kan Sandler zijn. Zijn humor is uniek en geniaal <0xE2><0x80><0x93> maar de cast levert geen succes <0xE2><0x80><0x93> Cathy Bates is verschrikkelijk, Fairuza Balk is oké. De enige uitblinkers zijn The Fonz en de Cross-Eyed-footballspeler. Een goede huurder.

text_en: Adam Sandler returns to his true comedic form - making people laugh at stupid jokes, sight gags, etc. However, he is locked in his character as a moronic waterboy that hardly ever can break through to Sandler's true hilarious ability. Since Sandler was co-writer of this movie, he relies on the supporting cast to deliver his sense of humor. No one can be Sandler but Sandler. His humor is unique and genius - yet the cast doesn't deliver - Cathy Bates is terrible, Fairuza Balk is OK. The only standouts are The Fonz and the Cross-Eyed football player. A good rental.


text: Een van de ergste saaie films die ik in lange tijd heb gezien. Ik ben blij dat ik dit filmpje niet in de bioscoop heb gezien, want dan zou ik gedwongen zijn geweest om weg te lopen (wat ik niet graag doe). Wat ik het meest haat aan deze film is het onhandige tempo. Het is een puinhoop, een collage van snelle scènes vermengd met slowmotionbeelden. De dialoog is bij lange na niet geloofwaardig. De CGI is oké, dat is het enige in de film waar ik geen hekel aan heb, maar het is verre van een positieve factor. Ik heb het gevoel dat deze hele berg film is gemaakt met als enige doel dat sommige jongens hun speciale acteertalent kunnen aanscherpen. Het script is slecht, het acteerwerk is nog erger, maar de richting is een bodemloze leegte van mislukking. Ik moet opmerken dat deze film zo slecht was dat ik me er gewoon van bewust moest zijn, en mijn woede/walging/wat dan ook moest luchten.

text_en: One of the worst peaces of cinematic drab I have seen in a long while.. I'm glad I didn't watch this little ditty in a cinema, because then I would be forced to walk out (which I hate doing).. What I hate the most about this movie is it's awkward pace - It's a mess, a collage of fast paced scenes mixed with slow motion shots. The dialogue is not even close to believable. The CGI, is OK, that's the only thing in the movie I don't hate, but it's far from a redeeming factor - I feel like this heap of a movie was created for the sole purpose that some guys can hone their special effect skills. It's full of shallow symbolism, overinflated to the absurd... The script is bad, the acting is worse, but the direction is a bottomless void of fail. I must note that this movie was so bad that I just had to register here, and vent my anger/disgust/whatever.


text: Nou, ik ben net terug uit de bioscoop nadat ik deze film heb gezien. Ik heb er twee meningen over. Ten eerste zijn de camera en het acteerwerk verbluffend voor een Servische film, wij (Serbs) hebben het niveau van Hollywood bereikt. Maar het zwakke deel van een film is het scenario of de plot. Ten eerste is een vrouwenstam chaotisch, er is geen matriarch in het dorp, en twee vrouwelijke hoofdrolspelers zijn heel onafhankelijk voor Servische vrouwen van die leeftijd. Het liefdesconcept is op niets gebaseerd, en mannelijke personages hebben geen persoonlijkheid. Je hebt die wijngaard, waar de meisjes heen gaan, die een mijnenveld heeft geplant. Waarom gaan ze naar die wijngaard? Om te sterven... (In de film werd het Mineyard genoemd) Als ze daar stierven, zou het dorp sterven. Het concept van de wijngaard is nogal onlogisch. Zoals ik al eerder heb gezegd, is het concept van de liefde ook onlogisch, aangezien ze waanzinnig verliefd worden op de jongens die ze net hebben gezien. Ik vergeleek het met een film die The Wickerman heet, waarin de meisjes van de stam hun gevoelens voor de stam laten varen. In deze film is dat niet het geval. De meisjes zijn heel onvoorzichtig ten opzichte van de rest van de stam en willen die twee mannen voor zichzelf. De mannelijke personages zijn nogal zwak en irritant. Trey en zijn vrienden zijn gemaakt alsof ze uit een andere wereld komen en zich niet bewust zijn van de huidige situatie. Ze zijn zeker niet het voorbeeld van mannen op wie twee mensen op de eerste plaats verliefd worden. Mijn laatste woord zou zijn: 'Aan het begin van de film sta je op nul, aan het eind van de film sta je op nul. Er verandert niets, iedereen voelt zich net zo ellendig als in het begin.' Ook werd deze film ingedeeld als een komedie. DIT IS GEEN COMEDY, het is een drama met elementen van horror.

text_en: Well I've just returned from the cinema after watching this movie. I have dual thoughts about it. First the camera and the acting are stunning for a Serbian movie, we(Serbs) have reach a Hollywood production level. But the weak part of a movie is screenplay or a plot. First a women tribe is chaotic, there is no matriarch in the village, and two female protagonists are quite independent for Serbian women from that ages. The love concept is based on nothing, and male characters lacks personality. There is that vineyard, that the girls go to, that has a planted mine field.Why do they go to that vineyard? To die...(It was called Mineyard in the movie)If they died there, the village wouldn't get any grapes at all, and few of them get out alive. The concept of the vineyard is quite illogical. As I said before, love concept is illogical also, as they madly fall in love in some guys that they have just seen. I compared it to a movie called The Wickerman, where the matriarch tribe girls abandon theirs feelings for the tribe's sake. In this movie that isn't a case. The girls are quite careless for the rest of the tribe and want those two men for themselves. Male characters are quite feeble, and annoying. Trey are made like they are from an other world, not realizing a current situation. They are certainly not the model of men two fell in love at the first site. My final word would be:"At the beginning of the movie you are on zero point, at the end of the movie you are on the zero point. Nothing changes, everyone is miserable as in the beginning". Also they categorized this movie as a comedy. THIS IS NOT A COMEDY, it's a drama with an elements of horror.


text:
Om te beginnen ben ik persoonlijk nogal links, dus was ik niet helemaal ongevoelig voor de boodschap in 'The Take'.

Wat me irriteert aan deze film valt in twee categorieën uiteen: 1) Vorm 2) Content 2.
1) Vorm is'reëel' onbelangrijk, omdat het een documentaire is. Toch vond ik het irritant, al die beelden van standbeelden tegen een rode lucht met droeve achtergrondmuziek. Bovendien was de inleiding extreem lang en eindeloos. Ik had zin om te schreeuwen: 'Schiet op! Wat doen die arme arbeiders nu?!?!' terwijl de triljoenste opname van verlaten fabriekshallen over het zilveren scherm rolde. En de tekst (Argentinië uit de gratie <0xE2><0x80><0x93> mercado <0xE2><0x80><0x93> mercado <0xE2><0x80><0x93> neo-liberale ketterij) was naar mijn smaak te theatraal. Ten slotte gaven de voortdurende herhalingen van een paar sleutelboodschappen (met variaties) een soort tv-commercial-gevoel dat de geloofwaardigheid van de film niet ten goede kwam.
2. Ik vond het verontrustend dat de film erg vaag was over de 'hardcore' economische invalshoek. Vooral omdat de politieke invalshoek zo duidelijk was. Dit geeft een aura van 'dingen die niet verteld worden omdat ze niet passen in de visie van Lewis & Klein op de wereld'. Ik weet niet of dat de waarheid is, maar ik was het gevoel waarmee ik aan het eind van de film achterbleef.
Al met al geen erg goede film. Hij mist als documentaire (gewoon te veel losse beweringen die nooit bewezen zijn). Als politieke verklaring is mijn idee dat het ' predikt tot de gelovigen', d.w.z. tot degenen die het eens zijn met de agenda en die hun mening bevestigen. Het voordeel is echter dat het een positieve agenda probeert te schetsen in tegenstelling tot bijvoorbeeld Michael Moores eeuwige somberheid. Maar het ontbreekt aan Moores scherpe ironie en satire die deze film op zijn minst vermakelijk hadden kunnen maken.
Het belangrijkste probleem van deze film is: 'Is het een documentaire of is het een politieke verklaring?'

Ik geef 4/10 omdat het als politieke verklaring geen totale ramp was (hoewel een beetje saai en voorspelbaar), maar het was ook geen goede journalistieke/documentaire/documentair vakmanschap.

text_en:
First of all I'm personally left'ish, so I was not completely bulletproof to the message in "The Take"

What annoys me about this movie comes in two categories: 1) Form 2) Content

1) Form is "relatively" unimportant as it is a documentary. Never the less I found it annoying with all those shots of statues against a red sky with sad background music. Also the intro was extremely long and dragged on forever. I felt like screaming "Get on with it!!! What are those poor workers doing now?!?!" as the zillion'th shot of abandoned factory halls rolled across the silver screen. And the speak (Argentina's fall from grace + hubris + neo liberal heresy) was to theatrical for my taste. Finally the constant repetitions of a few key messages (with variations) gave a kind of TV-commercial-feeling which didn't help the film's credibility.

2) I found it disturbing that the film was very vague about the "hardcore" economic angle. Especially when the political angle was so clear. This gives an aura of "things not being told because they don't fit into Lewis&Klein's view of the world". I don't know if that is the truth, but i was the feeling I was left with at the end of the film.

All in all not a very good film. It lacks as a documentary (simply too many loose claims that were never proved). As a political statement my notion is that it "preach to the believers" e.g. it targets those who agree on the agenda and confirms their opinion. On the upside though, it does try to set a positive agenda in contrast to for instance Michael Moore's eternal gloom. But they lack Moore's sharp irony and satire which at least would have made this picture entertaining.

The central problem about this movie is this: "Is it a documentary or is it a political statement?"

I rate it 4/10 as it wasn't a total disaster as a political statement (though a bit boring and quite predictable) but neither was it good journalist/documentarist craftsmanship