text:
Dark City (1998) New Line Cinema.
Review: Dark City, geregisseerd door Alex Proyas, die ook de duistere thriller The Crow regisseerde, moest ik zien. Het is een originele, donkere, innemende film, een van de beste films van 1998.
Het verhaal is het beste. Een man die wakker wordt in een badkuip heeft helemaal geen geheugen. Hij ontdekt dat er onheilspellende wezens achter hem aan zitten. Wie zijn ze? Wat willen ze? En als klap op de vuurpijl wordt hij verdacht van een aantal moorden. Naarmate het verhaal zich ontvouwt, wordt het alleen maar interessanter. De stad ziet er prachtig uit. Het heeft iets van een oude schoolstrip. De stijl van alles is de stijl van de jaren veertig, van de kleding tot de auto's.
Als we onze held volgen, komen we meer over hem te weten... of niet? Wat is echt? Wat is nep? Er komen steeds meer vragen, maar zijn die antwoorden op al die vragen? Nog vreemder is het als de stad om klokslag middernacht van vorm verandert terwijl iedereen slaapt.
Onze held wordt ook gevolgd door een eerlijke rechercheur, rechercheur Bumstead, die alleen maar antwoorden wil op de moorden en ook betrokken raakt bij het mysterie. Onze held wil op zoek naar één locatie die het mysterie voor alles zou kunnen ontrafelen. Wat zou dat kunnen zijn?
Een ander sterk punt hier is dat het acteerwerk uitstekend is. Rufus Sewell speelt zijn rol met overtuiging en passie. De casting is vlekkeloos.
Het laatste woord: Geweldige film. Dit is een film die uitstekend is voor je hersenen. Je gaat er... heel veel over nadenken. Waarschijnlijk ga je dit keer op keer bekijken om alles op een rijtje te krijgen. Geen probleem. Deze film wordt nooit oud. Zeer aanbevolen.

text_en:
Dark City (1998) New Line Cinema.

Review: Dark City being directed by Alex Proyas, who directed the dark thriller The Crow, I had to see this movie. This is an original, dark, engaging, and one of the best movies of 1998.

The story is the best. A man who wakes up in a bathtub has no memory at all. He discovers that some ominous beings are coming after him. Who are they? What do they want? And to top it off, he is a suspect in several murders. As the story unfolds, it just gets more interesting. The look of the city is quite a sight. It has an old school comic book feel to it. The style of everything is a nice 1940's style, from clothing to the cars.

As we follow our hero, we learn more about him....or do we? What is real? What is fake? Questions keep coming up but, are their any answers to all these questions? Even more weird is when at the stroke of midnight, the city changes shape while everyone sleeps.

Our hero is also followed by an honest detective, Insp. Bumstead, who just wants answers to the murders and gets involved in the mystery too. Our hero wants to look for one location that could unlock the mystery to everything. What could it be?

Another strong point here is the acting is excellent. Rufus Sewell plays his role with conviction and passion. The casting is flawless.

The Last Word: Awesome flick. This is a movie that is excellent brain food. It makes you think....a lot. You will most likely watch this over and over again to figure everything out. No problem. This movie never gets old. Highly recommended.


text:
Dit is een geweldige film, moet ik zeggen! Jammer genoeg kon ik hem alleen maar zien op een klein, armzalig tv'tje, maar de stijl en de plot zijn nog steeds fascinerend.
Het sterkste punt is een heel mooie stijl: een willekeurige grote stad, geen van beide duidelijk Amerikaans of Europees. Het is er altijd donker, de zon schijnt er nooit, alles ziet er een beetje verwaarloosd uit. Een paar plassen en regen versterken de sfeer.
Het begin van de film is prachtig in zijn totale mysterie; het lijkt echt heel erg op een Kafka-roman als de hoofdpersoon rondloopt in een vreemde wereld en er steeds meer van ontdekt. En het is echt heel erg vreemd op een absoluut fantastische manier. Het uitgangspunt dat buitenaardse wezens mensen in een laboratorium ver in de ruimte zetten en met hun geest rommelen is heel aardig, en de manier waarop ze dat doen is interessant genoeg. Maar ik had het gevoel dat de film wat in intensiteit afnam toen de mechanica achter de scènes aan het licht kwam. Een onzichtbare verschrikking is altijd interessanter dan een zichtbare verschrikking.
Het einde is een beetje teleurstellend omdat het allemaal afdwaalt naar een 'groot gevecht' in de klassieke americaanse stijl.
Maar het uiteindelijke einde is aardig omdat er geen volledig geluk is, alleen een hint dat het beter zou kunnen worden.
Al met al beter dan de meeste films. Een negen van de tien!

text_en:
This is a tremendous movie I must say! Unfortunately I only got to watch it on a small poor TV, but the style and plot is still captivating.

The strongest point is a very nice style: 50-ish random big city, neither clearly American or European. It is always dark, sun never shines, everything looks a bit run down. Some puddles and rain reinforces the mood.

The start of the movie is wonderful in its total mystery; it is really a whole lot like a Kafka novel as the main protagonist walks around in a strange world discovering ever more of it. And it is really really strange in an absolutely wonderful way.

The basic premise of aliens putting humans in a lab far out in space and messing with their minds is really nice, and the way they do it interesting enough. However, I felt that the movie dropped some in its intensity when the mechanics behind the scenes get revealed. An unseen horror is always more interesting than a seen horror.

The end is a bit disappointing as it all digresses into a "big fight" in classic american style.

But the final end is nice in that there is no complete happiness, only a hint that things could be getting better.

Overall, better than most movies. An 9 out of 10!


text:
In de eerste plaats wil ik even vermelden dat deze film niet 'The Matrix' is. Hij is een jaar eerder uitgebracht. Dergelijke argumenten lijken me trouwens zinloos, aangezien beide films, plus 'The Thirteenth Floor', 'The Truman Show', 'Pleasantville', et cetera, zich zo schaamteloos hebben toegeëigend uit Philip K. Dicks SF van de jaren vijftig.
Maar dat doet er niet toe. Dit is weer een 'Wat is werkelijkheid'-film (een vraag die Dick zich kennelijk elke ochtend stelde); deze keer is de variatie dat een buitenaards ras een stad van mensen heeft ontvoerd en daar experimenten op uitvoert om te proberen de aard van de menselijke ziel te ontdekken. Dat is geen spoiler, BTW. In feite is het eerste wat er in deze film gebeurt dat de verteller je vertelt wat ik je net heb verteld. Je vraagt je onwillekeurig af of je een beter gevoel van geheimzinnigheid zou hebben gekregen als ze er niet in de eerste 30 seconden aan hadden gedacht om je dat in de schoenen te schuiven, maar de film slaagt er toch in om heel spannend te zijn.
'Dark City' wordt geregisseerd door de vent die 'The Crow' voor ons meebracht, wat ik volslagen waardeloos vond. Het heeft een soortgelijke, donkere, gestileerde uitstraling, wat goths waarschijnlijk wel zal aanspreken <0xE2><0x80><0x93> maar in 'Dark City' is er tenminste een reden voor deze eeuwigdurende nacht.
'Dark City' In naam is het SF, maar de kern van harde SF die (heel prettig) aan het eind van de film voornamelijk naar voren komt, wordt ondergesneeuwd door de volledige stilering van de visuele elementen van de film. Het is echt niet nodig dat de ruimtewezens er allemaal uitzien en praten als Riff-Raff uit 'The Rocky Horror Picture Show', voor de enge, gruwelijke, donkere decors <0xE2><0x80><0x93> voor het feit dat de mensen in auto's uit de jaren zestig rijden en de mode van 1940 dragen. Het is niet nodig om een kwaadaardig buitenaards wezen te hebben, of dat de ruimtewezens allemaal met hun tanden klapperen als ze iets onheilspellends doen. Je bent over de dwaasheid van dit soort dingen heen en je beseft dat het zo is.' Het maakt gewoon deel uit van de vreemde, atmosferische wereld die de regisseur heeft gecreëerd. Het heeft eigenlijk net zoveel te maken met horror en superhelden uit stripverhalen als met traditionele sciencefiction.
'Dark City' is het soort film dat je gemakkelijk kan irriteren als je dat toestaat, maar als je de aanstellerij van de film kunt vergeven en het feit dat hij niet eens een poging doet om verschillende voor de hand liggende, logische eigenaardigheden te verklaren (bijvoorbeeld waarom verdrinken mensen die met hun gezicht in een kom pap vallen na een paar uur niet?), dan kan de film je voor zich winnen als de held zijn versie van het innemen van de rode pil doorneemt (of was het de blauwe? Dat vergeet ik altijd. Deze film roept ook een aantal belangrijke vragen op over Kiefer Sutherland. Hoe komt het dat zijn bril niet afvalt als hij ondersteboven hangt? Waarom praat hij hakkelend, stotterend, alleen als hij gestrest is? Heeft hij deze baan alleen maar gekregen omdat zijn vader de producer kende? Gelukkig wordt Sutherlands typisch belachelijke acteerwerk tot op zekere hoogte gecompenseerd door William Hurt als inspecteur Bumstead (echt waar!) <0xE2><0x80><0x93> de politieman die achter de held aanzit. Hurt is, zoals altijd, vrijwel volledig gespeend van persoonlijkheid en ziet er meestal uit alsof hij in trance is. Natuurlijk is hij altijd zo, maar in deze film is het eigenlijk wel logisch.

Rufus Sewell is prima als de held <0xE2><0x80><0x93> de man die'ontwaakt' <0xE2><0x80><0x93> en dat geldt ook voor Jennifer Connelly als zijn 'vrouw'. De ruimtewezens zijn over de top en dom, en ze zweven door de lucht en klapperen met hun tanden, maar zoals ik al zei, je moet gewoon denken als in een stripboek, dan kun je het allemaal vergeven.
In sommige opzichten is 'Dark City' een film waar ik mezelf om haat, omdat ik hem leuk vind, maar de waarheid is dat het een verdomd effectief, zij het ietwat belachelijk SF-verhaal is, en wat het tot een succes maakt zijn precies de dingen die het belachelijk maken. Stel je voor. 7 van de 10.

text_en:
First, just for the record, this film did not rip off 'The Matrix'. It came out a year earlier. Such arguments seem pointless to me anyway, since the basic premise both of these movies, plus 'The Thirteenth Floor', 'The Truman Show', 'Pleasantville', et al are so blatantly appropriated from Philip K Dick's SF of the 1950's.

Never mind that, though. This is another "What is reality" film (a question Dick apparently used to pose himself every morning); this time the variation being that an alien race has abducted a city of humans and is performing experiments on them to try to find out the nature of the human soul. That isn't a spoiler, BTW. In fact the very first thing that happens in this film is that the narrator tells you what I just told you. You can't help but wonder if it might have served to achieve a better sense of mystery if they hadn't thought to lay that on you in the first 30 seconds, but the film manages to be quite suspenseful all the same.

'Dark City' is directed by the bloke who brought us 'The Crow', which I thought was utter rubbish. It has a similar dark, stylised look, which will probably appeal to goths - but in 'Dark City' there is at least a reason for this perpetual night.

'Dark City' is SF, nominally, but the kernel of hard SF which mostly emerges (quite pleasingly) at the end of the movie is subsumed by the complete stylization of the movie's visual elements. There really isn't any need for the aliens to all look and talk like Riff-Raff from 'The Rocky Horror Picture Show', for the scary, gruesome, dark sets - for the fact that people are driving 1960's cars around and wearing 1940's fashions. There is no need to have an evil little kid alien, or for the aliens to all chatter their teeth when they do something ominous. You have got get over the silliness of this sort of stuff and appreciate that it's just part of the weird, atmospheric world the director has created. Really it all owes as much to comic book horror and super-hero stuff as it does to traditional science fiction.

'Dark City' is the sort of film which can easily annoy you if you allow it to, but if you can forgive its affectations and the fact that it doesn't even attempt to explain various obvious logical oddities (e.g. why don't people who collapse face-first in a bowl of porridge drown after a few hours?) then the film can win you over as the hero goes through his version of taking the red pill (or was it the blue one? I always forget.)

This film also raises several important questions about Kiefer Sutherland. How come his glasses don't fall off when he's hanging upside down? Why does he speak haltingly, stutteringly, EXCEPT when he's stressed out? Did he just get this job because his dad knew the producer? Fortunately Sutherland's typically ridiculous acting is balanced to an extent by William Hurt as Inspector Bumstead (honestly!) - the cop who's chasing after the hero. Hurt is, as always, almost completely devoid of personality, and looks as if he's in a trance most of the time. Of course he's always like this, but in this movie it actually makes sense.

Rufus Sewell is fine as the hero - the guy who 'wakes up' - and so is Jennifer Connelly as his 'wife'. The aliens are all over the top and silly, and they float through the air and chatter their teeth, but like I said, you have to just think comic-book, and you can forgive it all.

In some ways 'Dark City' is a film that I hate myself for liking, but the truth is it's a pretty darn effective, if somewhat ridiculous SF story, and what makes it work are precisely the things that make it silly. Go figure. 7 out of 10.


text:
John Mudoch (Rufus Sewell) wordt helemaal naakt wakker in een badkuip, terwijl het bloed over zijn voorhoofd druipt. Hij is zich niet bewust van wat er gebeurt, hij herinnert zich niets. In de kamer ernaast vindt hij een lijk en een met bloed bevlekt mes. Wat volgt is dat de man probeert te reconstrueren wat er met hem gebeurt en wat hij ontrafelt is een van de grootste sciencefictionverhalen die ooit op film zijn gezet. Er is een groep mensen die vreemdelingen worden genoemd en die het vermogen hebben om hun omgeving en de mensen die in de stad wonen fysiek te veranderen, ze noemen dat'stemmen'. Ze komen er al snel achter dat de klant ook dat vermogen heeft, wat onmogelijk is, aangezien het een normaal mens een paar mensenlevens zou kosten om het vermogen te krijgen om te 'afstemmen'. Dat is het enige wat ik kan zeggen zonder de plot te verraden.
De film speelt in een stad uit de jaren veertig, waar rechercheurs jacht maken op John, samen met de mysterieuze vreemdelingen. De hoge gebouwen en de wetenschap dat de vreemdelingen overal in de stad kunnen zijn, geven de film een dreigende sfeer, die de spanning verhoogt en een groot effect op de kijker heeft. De special effects in Dark City zijn verbluffend en realistisch, vooral wanneer bepaalde personages gebruik maken van 'afstemmen'.
Rufus Sewell geeft een goede voorstelling als John Murdoch, hoewel ik hem beter had kunnen hebben.' Ik had het gevoel dat hij zich een beetje inhield. Ik kon wel een paar andere acteurs bedenken die een veel betere voorstelling hadden kunnen geven, maar hij was over het algemeen goed.
Kiefer Sunderland als dr. Daniel Schreber was heel goed en leek al zijn energie in zijn personage te hebben gestoken, het is een heel ongewone rol voor Sunderland maar hij speelt hem vrij goed.
Een andere voorstelling die de moeite waard is, is die van Richard O'Brien als Mr. Hand, hij geeft een echt griezelige voorstelling als een van de belangrijkste vreemden, ik dacht dat ik hem zou zien en een kristallen doolhof zou zien in al zijn scènes, maar hij speelt een behoorlijk overtuigend personage. De film laat een paar onbeantwoorde vragen achter en laat de kijker zijn eigen theorieën over de afloop van de gebeurtenissen uitvoeren. Ik heb een goed inzicht in het verhaal als geheel, maar sommige mensen zullen stukjes en beetjes verwarrend vinden. Het is in elk geval een geweldige film, ik geef hem een 8 omdat hij op sommige punten wat langdradig is, maar het einde maakt alle twijfels goed.

text_en:
John Mudoch (Rufus Sewell) awakes in a bathtub completely naked, with blood dripping down his forehead, unaware of what is happening, he remembers nothing. In the next room he finds a dead body and a blood stained knife. What follows is john trying to piece together what is happening to him and what he unravels is one of the greatest science fiction stories ever put to film. There is a group called the strangers who have an ability to physically change surroundings of them and the people living in the city, they call this ability "tuning". They soon discover that john also has this ability, which is impossible as it would take a normal human a few lifetimes to gain the ability to "tune". Thats the most i can tell without giving away major plot points.

The movie is set in a 1940ish looking city where detectives are hunting John, along with the mysterious strangers. The tall buildings and the knowledge that the strangers could be anywhere in the city gives a menacing ambiance, heightening the tension in the movie and giving off a great effect on the viewer. The special effects in Dark City are stunning and realistic, especially when certain characters use "tuning".

Rufus Sewell gives a good performance as John Murdoch, though i could'nt help feeling he was holding back somewhat. I could think of a few other actors who could have gave a much better performance but he was generally good.

Kiefer Sunderland as Dr. Daniel Schreber was very good and seemed to have put all of his effort into his character, its quite an unusual role for Sunderland but he pulls it off pretty well.

Another performance worth mentioning is Richard O'Brien as Mr Hand, he gives a genuinely creepy performance as one of the main strangers, i thought i would see him and think crystal maze through all of his scenes but he does a pretty good job of playing a convincing character.

Overall the movie leaves a few unanswered questions, leaving the viewer to conduct their own theories about the outcome of events. I have a good grasp of the story as a whole but some people will find bits and pieces confusing. A great film anyways, i gave it an 8 because it tends to drag in some spots, but the end makes up for all doubts.


text:
Stel je voor dat er geen hemel is. Stel je voor dat er honderd minuten pure atmosfeer is. Stel je voor dat er honderd minuten rauwe sciencefiction is. Stel je voor dat er honderd minuten psychedelische cinematografie is. Dat wordt dan Dark City genoemd.
Dark City is waarschijnlijk de meest over het hoofd geziene film uit de jaren negentig, en het is vergelijkbaar met films als Blade Runner en de tijdloze Metropolis. Het is anders dan Blade Runner omdat de plot meer een plaatje in de puzzel is dan de puzzel zelf. De klassieke sf-thriller is opgezet als een detectiveverhaal. Het verhaal begint in de echte film noir-stijl met een man die wordt gezocht voor een reeks wrede moorden. Maar hij kan zich niet herinneren of hij ze heeft gepleegd of niet. In feite kan hij zich helemaal niets herinneren. Zo begint een verhaal over een ontdekking en een heerlijke honderd minuten.
Wat sf-films zo leuk maakt, is het transport van de kijker naar zijn eigen wereld en Duistere Stad. Gedurende een vrij lange tijd ontvouwt de plot zich als een misdaadverhaal <0xE2><0x80><0x93> maar langzaam en griezelig leidt het naar de sf-elementen. En als het begint, is het heel leuk. De Vreemdelingen gaan achter Rufus aan. Ze komen er tot hun verbazing achter dat Rufus ook net als zij kan 'afstemmen'. En dan is er een jongen met superkrachten die een paar interessante ontmoetingen heeft met Rufus. En de onvergetelijke Jennifer Connelly. Voor het eerst in een film is ze populair en speelt ze de ingénue tot in de perfectie, in tegenstelling tot de meeste van haar beroemde avonturenfilms waarin ze gekke hoofdpersonen vertroetelt. Haar herinneringen worden door de Strangers door elkaar gehusseld en ze weet niet meer wie Rufus is. Aan het eind van de film moet Rufus haar weer het hof maken. Leuk.
Wat Dark City tot Dark City maakt, is de atmosfeer van licht en duisternis. Vage, lome decors. Een verwarde maar vastberaden Rufus Sewell. De griezelige Strangers. Het is een werk met veel fantasie en het sloeg in als een bom toen ik het 6 jaar geleden in een lege bioscoop zag. Misschien heeft Manoj Night Shyamalan het over deze impact gehad om de studio's tegen te houden. De filmstudio's hadden al plannen gemaakt om de dvd's van de films op dezelfde dag als de bioscoopuitgave uit te brengen. Als iemand vandaag de dag _Dark City_ op dvd zou zien, zouden ze misschien nooit begrijpen waarom het zo'n goede sciencefictionfilm is.

text_en:
Imagine there's no heaven. Imagine a hundred minutes of pure atmosphere. Imagine a hundred minutes of raw science fiction. Imagine a hundred minutes of psychedelic cinematography. It will be called Dark City.

Probably the most overlooked movie of the 90s, Dark City is comparable to the likes of Blade Runner and the timeless Metropolis. It is a different from Blade Runner because the plot is more a picture in the puzzle than the puzzle itself. The classic sci-fi plot has been setup like a detective story. The story starts in true film noir style with a man wanted for a series of brutal murders. But he cannot remember whether he did them or not. In fact, he cannot remember anything. Thus starts a tale of discovery and a wonderful hundred minutes.

What makes sci-fi movies fun is the transportation of the viewer into its world and Dark City does this well. For quite some time in the movie, the plot unfolds like a crime story - but slowly and creepily leading into its sci-fi elements. And when it starts, its a lot of fun. The Strangers start chasing Rufus. They find out much to their surprise that Rufus can also 'tune in' like themselves. And then there is a kid with superpowers and has a couple of interesting encounters with Rufus. And the unforgettable Jennifer Connelly. For once in a movie she is being sought after and plays the ingénue to perfection, unlike most of her famous ventures where she is nursing crazy protagonists. Her memories are mixed up by the Strangers and she does not remember who Rufus is. By the end of the movie, Rufus has to start wooing her again. Nice.

What makes Dark City Dark City is the atmospheric canon of light and darkness. Dim lazy sets. A confused but determined Rufus Sewell. The creepy Strangers. Its a work of great imagination and packed a wallop when I watched it in an empty theater 6 years ago. Maybe this impact is what Manoj Night Shyamalan was talking about in order to stop studios' plans of releasing the DVDs of movies on the same day as their theatrical release. If somebody saw Dark City on DVD today they might never understand why its so good a sci-fi movie.


text: Dit is een film waar je dol op zou zijn als je van het concept van Matrix houdt. Nou ja, het concept blijft hetzelfde, maar niet de actie die Matrix tot een van de meest kijkbare sciencefictionfilms van dit decennium maakt. Maar deze film heeft een zuivere cinematografie, met goede acteurs: Rufus Sewell, Kiefer Stherland, William Hurt, Jennifer Connelly. Als je geïntrigeerd bent door het mysterie van ons bestaan zelf, dan zal dit soort film zeker stof tot nadenken geven. Als je op een dag opstaat en merkt dat alles om je heen alleen maar een grote leugen is en de hele wereld om je heen is gefabriceerd, gemanipuleerd, wat zal dan je reactie zijn? In deze film, net als Keanu in Matrix, bezit Rufus ook de macht van de veranderaars, en op de een of andere manier mist hij de helderheid, de spontaniteit van Matrix. Hoe dit alles ook in elkaar zit, verwacht en vergelijk het niet met Matrix.

text_en: This is a movie you would love if you love the Matrix movie's concept. Well, the concept remains same but not the action which makes Matrix one of the most watchable sci-fi movie of this decade. This one does have clean cinematography though, with okay acts by Rufus Sewell, Kiefer Stherland, William Hurt, Jennifer Connelly. If one is intrigued by the mystery of our very existence then this kind of movie is surely going to provide some food for thought. If one day you get up and find that everything around you is just a big lie and the whole world surrounded you is fabricated, manipulated then what will be your reaction. In this one like Keanu in Matrix, Rufus also possesses the power of the changers, somehow lacks the brightness, smartness of Matrix. However all in all this is a watchable movie, just don't expect and compare with Matrix.


text:
Als ik de recensies van deze film lees, is het me duidelijk dat het algemene publiek (de mensen die deze film niet zien) echt graag wil dat de actiefilms groot en dom zijn, en dat ze door Hollywood voor de gek zijn gehouden door te denken dat a)'sciencefiction' hetzelfde is als'sci-fi' (dat is niet zo); en b)'sciencefiction' tegenwoordig analoog is aan 'actiefilm' (dankzij James Cameron!).
Dezelfde mensen die niet proberen na te denken over (ik bedoel niet 'vind', ik bedoel gewoon 'denk') de tweede twee films in 'The Matrix' De trilogie zal deze film vreselijk vinden, want het is echt een sciencefictionfilm en geen actiefilm of sciencefictionfilm.
Voor mensen die over hun vermaak willen nadenken, is dit een geweldige film.
De dingen die mensen missen, zijn het feit dat ze niet willen opletten.
Waarom zijn er Vreemden in de vorm van kleine kinderen? Omdat de Vreemden de menselijke doden bewonen en omdat kinderen kunnen sterven, kunnen de Vreemden hun lichaam bewonen.
Kunnen de Vreemden niets doen? Nee, dat kunnen ze duidelijk niet, want als ze dat wel konden, zouden ze de dokter niet nodig hebben voor zijn werk met mensen. Er zijn duidelijk grenzen aan hun macht. Waarom zijn de personages zo houterig? Omdat ze zich niet op hun gemak voelen met zichzelf. John voelt zich op zijn gemak met zijn macht aan het eind van de film omdat hij zich op zijn gemak voelt met zichzelf en met wie hij is. Bumstead en Emma lijken in het begin afstandelijk omdat ze nog maar net aan die levens zijn gewend als we ze voor het eerst zien. Ze hebben herinneringen aan die mensen, maar zij zijn die mensen niet en ze voelen zich nog niet op hun gemak in hun eigen huid.
Nogmaals, dit is een heel diepgravende film. Je moet heel diep graven om te ontdekken wat er aan de hand is. De Jungiaanse thema's, de emotionele thema's, de kwesties van de eigen identiteit en de vraag hoe de samenleving, zoals een stad, onze identificatie met niet alleen onszelf, maar ook met de mensen om ons heen kan bevorderen, zijn hier voor ons neergezet om over na te denken.
Kortom, als je een film wilt om aandacht aan te besteden en over na te denken, dan is dit je film.
Als je een grote, domme actiefilm wilt, ga dan ergens anders heen <0xE2><0x80><0x93> er is hier (voor jou) iets te zien.

text_en:
Reading through the reviews of this film, it's clear to me that the general viewing public (the folks who don't get this movie) really does like its action films to be big and dumb, and that they have been fooled by Hollywood into thinking that: a) "science fiction" is the same as "sci fi" (it's not); and b) "science fiction" is now supposed to be analogous to "action flick" (thanks for nothing, James Cameron!).

The same people who will not attempt to think about (I don't mean "like," I just mean "think about") the second two movies in "The Matrix" trilogy are going to hate this film, because it is truly a science fiction film and not an action movie or a "sci fi" movie.

For people who want to think about their entertainment, this is a great film for you.

The things people are missing are because of the fact that they don't want to pay attention.

Why are there Strangers in the form of little kids? Because the Strangers inhabit the human dead and, since children can die, the Strangers can inhabit their bodies.

Can't the Strangers do anything? No, clearly they can't because, if they could, they wouldn't need the doctor for his work with humans. They clearly have limits to their powers.

Why are the characters so wooden? Because they aren't comfortable with themselves. John is comfortable with his power at the end of the movie because he has grown comfortable with himself and who he is. Bumstead and Emma seem distant at first because they are only just introduced to those lives when we first see them. They have memories of being those people, but they are not those people and they are not yet comfortable in their skins.

Again, this is a very deeply made film. You have to dig deep to discover what is going on. The Jungian themes, the emotional themes, the questions of self identity and how society, such as a city, can inform our identification of not only ourselves but those around us are set here for us to think about.

So, in short, if you want a film to pay attention to and think about, this is your flick.

If you want a big, dumb action movie, then go elsewhere - there's noting (for you) to see here.


text: Mijn woorden zullen niet veel zijn. Ik heb het gevoel dat dit een van de waarachtigste vormen van sciencefiction is die ik ooit in een film heb gezien. Het is donker en vreemd, maar het heeft toch heel veel te maken met echte kwesties. Deze film zal de kijker veel te bieden hebben om over na te denken. Een waarlijk geweldige film. Ik heb gewacht tot hij even goed was.

text_en: My words will be few. I feel this is one of the truest forms of science fiction that I have seen in a movie. It is dark and strange yet very much deals with real issues. This movie should leave the viewer with much to think about. A truely great movie. I have been waiting for it's equal.


text: Voor al diegenen die zich hebben laten misleiden en The Matrix hebben geprezen als de beste scifi-film (hoewel ik het liever rommel noem), geldt dat ook voor jou. The Matrix is in feite een overbudgette, overgewaardeerde en overproductiete versie van deze klassieke film, Dark City. In tegenstelling tot The Matrix zijn de special effects in deze film logisch. Ze zijn niet alleen leuk voor het oog, maar ze zetten de geest ook aan het denken. Dit is geen snoepgoed voor de ogen. Dit is het echte werk. Een film die geen grenzen kent en geen onzinnige verhaallijn toevoegt. Het is triest om te zien dat mensen massaal naar The Matrix komen en deze origineler film overslaan. Er komen vervolgen van The Matrix, maar geen vervolgen van Dark City, want Dark City is kunst. Briljant geschreven, Briljant geacteerd, Briljant geregisseerd. Dit is de echte sf-thriller waarop we hebben gewacht. Sinds 2001: A Space Odyssey heeft de wetenschap niet meer zo'n krachtige en opwindende rol gespeeld in een sf-film. En wat The Matrix betreft, die heeft het dom gemaakt.

text_en: For all of those who have been misguided and praised The Matrix as the greatest scifi movie(though i rather call it junk), you have been lied too. The Matrix is actually an overbudget, over-rated, and over-produce version of this classic, Dark City. The special effects, unlike The Matrix, make sense in this film. They not only please the eyes, but they make the mind think. This is not eye-candy junk. This is the real thing. A film which knows no boundries and does not add a nonsense storyline to it. It is sad to see people flock to The Matrix and over look this more original picture. You'll see sequels of The Matrix, but you will not see sequels of Dark City, because it is art. Brillantly scripted, Brillantly acted, Brillantly directed. This is the real sci-fi thriller we've been waiting for. Not since 2001: A Space Odyssey, has a sci-fi film made science so powerful and exciting. As for The Matrix, it made it dumb.


text: Een echt fascinerende film. Een geweldige film die je dwingt na te denken over de implicaties in plaats van je plot te spuien. De special effects (hoe spectaculair ook) dringen nooit door tot de karakterontwikkeling. En ook de enige film waarin Sutherland geen motorrijder speelt.

text_en: A truly riveting movie. A great film that causes you to think about its implications rather than spoon-feeding you plot. The special effects (while spectacular) never encroach or overtake the character development. Also the only movie where Sutherland doesn't play a biker type.


text:
Dit is een van de beste sci-fi-films die ik in de recente geschiedenis heb gezien. De manier waarop alles zo zorgvuldig is gepositioneerd is ongelooflijk. Van de belichting tot de personages en de stad zelf. Met een ongelooflijke onthulling van de mond die openvalt bij de climax kan ik deze film niet genoeg aanbevelen.
Het ijsberen is geweldig en het begint snel en het eindigt snel. Er zijn pauzes in de actie die volgens mij door Alex Proyas zijn ingelast om de kijker de kans te geven op adem te komen.

Roger Ebert noemde dit de beste film van 1998, misschien is het dat niet helemaal, maar toch zul je niet teleurgesteld zijn.
Kijk maar. Ik weet zeker dat je hem prachtig zult vinden.

text_en:
This is the one of the best Sci-Fi movies I have seen in recent history. The way everything is meticulously placed is incredible. From the lighting to the characters and the city itself. With an incredible jaw dropping reveal at the climax I cannot recommend this movie enough.

The pacing is great and starts fast and ends fast. There are pauses in the action I believe Alex Proyas placed there to give the viewer a chance to catch his breath.

Roger Ebert named this the best movie of 1998, it may not quite be that, but nonetheless, you will not be disappointed.

Check it out I am sure you will love it.


text: Wat een verbluffende, overweldigende krachttoer! Het gebeurde tijdens 'Dark City' op de kabel-tv in de kleine uurtjes, toen ik op het punt stond te gaan slapen <0xE2><0x80><0x93> en vanaf het begin was ik gebiologeerd door deze verbazingwekkend briljante, duister opwindende, gotisch mysterieuze excursie in het labyrintische karakter van het bestaan. Een van de meest buitengewoon creatieve, intelligente, goed gemaakte filosofische filmische SF-reizen in tientallen jaren! Ook al vond ik dat het einde een beetje langdradig was (hoewel redelijk) en oppervlakkig gezien niet strookte met de diepgewortelde stroom en kracht van de film als geheel, toch beveel ik van harte 'Dark City' aan voor iedereen die geniet van een uitdaging aan de verbeelding en de moed heeft om de duisternis te onderzoeken in een zoektocht naar het licht.

text_en: What an astounding, absorbing, tour de force! Happened upon "Dark City" on cable TV in the wee hours as I was about to go to sleep -- and right from the start, I was mesmerized by this amazingly brilliant, darkly thrilling, gothically mysterious excursion into the labyrinthine nature of existence. One of the most outstandingly creative, intelligent, well-crafted philosophical filmic SF journeys in decades! Even though I found the very ending to be a bit week (though passable) and tangentially inconsistent with the visceral flow and power of the film as a whole, I heartily recommend "Dark City" to all those who thrive on a challenge to the imagination and have the courage to question the darkness in a quest for the light.


text: Duistere stad is een van de meest originele sf-werken sinds lange tijd, voeg dat toe aan de verbijsterende visuele aanblik die de regisseur ervan de film geeft en je hebt een hoeveelheid werk die zo goed als volmaakt is. Alex Proyas regisseert misschien niet veel films, maar als hij het doet, doet hij het goed. Het is dan jammer dat Duistere stad niet de volledige erkenning kreeg die het verdiende, ik heb hem zelf gezien tijdens het openingsweekend in de uk, in een bioscoop waar niet meer dan zes mensen in konden. Als je dit vergelijkt met het kassucces van een film als _The Matrix_, die weliswaar een goede film is, maar nog lang niet zo goed als het verhaal dat in _Dark City_ wordt verteld, lijkt het erop dat de mensen over het geheel genomen geen intelligente sciencefiction willen, maar de typische pap die het hout te gretig voor de massa bereidt. We hebben meer films nodig als _Dark City_ en _Twelve Monkeys_, en we hebben meer regisseurs nodig die geloven dat hun publiek hersens heeft en bereid is die te gebruiken.

text_en: Dark city is one of the most original pieces of sci-fi to come along in a long time, add that to the amazing visual look brought to the film by it's director and you have a body of work that is little short of perfect. Alex Proyas may not direct many films but when he does he gets it right. It's a shame then that Dark city did not get the full recognition it deserved, I myself watched it on it's opening weekend in the uk, in cinema that had no more than six people in it. When you compare this with the box office success of a film like the Matrix which while being a good film still falls well short of the tale being told in Dark City, it seems that people on the whole don't want intelligent science fiction but the typical pap that hollywood is too eager to churn out for the masses. We need more films like Dark City and Twelve Monkeys and we need more directors who belive that their audience has a brain and is willing to use it.


text: Het probleem met sciencefiction is dat er steeds minder originele concepten opborrelen. In plaats daarvan worden oude klassiekers herschreven of in ere hersteld. Dat is niet het geval met Dark City. Dark City is waarschijnlijk een van de meest vergeten films van onze tijd. Het verhaal gaat over een man die wakker wordt in een wereld waar hij zich niets herinnert van wat er om hem heen gebeurt. In wezen zitten we in hetzelfde schuitje. Hij gaat op zoek naar aanwijzingen en probeert de aanraking van de Vreemdelingen te overleven, een ras dat voor deze mensen meer betekenis heeft dan ze ooit kunnen weten. Met de hulp van hun menselijke dokter voeren ze experimenten uit. Onze held springt ertussen om hen niet alleen te begrijpen, maar ons allemaal te bevrijden. Je eerste gedachte als je deze film ziet is waarschijnlijk: 'Wauw, wat lijkt dit op The Matrix.' Afgezien van het feit dat hij is uitgebracht voordat The Matrix ooit zijn opwachting maakte, zijn er overeenkomsten. Ik heb vaak tegen mensen gezegd: dit is hoe de andere twee hadden moeten eindigen. Hé, als je iets meeneemt, kun je net zo goed alles meenemen. Hoe dan ook, we gaan verder. Dark City is briljant. Alleen de actiescènes zijn al spannend, en tot op de dag van vandaag kijk ik ernaar en vang ik nieuwe dingen op. Let op dat er door de hele film heen spiraaltjes zijn. En ook het acteerwerk. Een goede sf-film moet goed acteerwerk in stand houden om deze fictie als mogelijke werkelijkheid te verkopen. Om te beginnen, Rufus Sewell, een uitstekende toneelspeler. Niet alleen verkoopt hij de pasgeboren man, maar hij bezorgt je ook een zeker gevoel van verdriet om hem. De volgende in de rij is de immer geweldige William Hurt. Ik kan zeggen dat ik maar een handvol films heb gezien waarin hij heeft gespeeld, maar telkens als ik dat doe, is hij fenomenaal. Dark City is geen uitzondering. Hij speelt de inspecteur, die vastbesloten is een moordenaar te vinden, maar beseft dat de zaak niets met dit leven te maken heeft. Daarna komt Kiefer Sutherland, een fantastische keuze voor deze film als de gek geworden wetenschapper. Wat je te weten komt, is dat hij de vijand helpt omdat hij geen keus heeft. Het werk dat Kiefer met zijn stem doet, zet je aan het denken over wie het is, waardoor je meer medelijden met zijn personage krijgt dan met dat van Sewell. De vierde langs de lijn is de knappe Jennifer Connelly, die nu een prijs heeft gewonnen op de academie, en terecht. Ze straalt zoveel ze kan in deze sf-film waarin ze een kleinere rol speelt dan de mensen denken. En als laatste, maar zeker niet als laatste, komt Mr. Richard O'Brien. Hij verwoordt opnieuw wat de term 'kwaadaardige schurk' betekent. Zijn vocale werk, hoewel ik niet zeker weet of het zijn stem is of een imitatie, is uitmuntend. Ik kan geen dag voorbij laten gaan zonder aan zijn hoge stem te denken als hij de zin 'Wij gebruiken uw doden als vaartuigen' uitspuwt. en toen een grom. Alles mee, een van de beste films uit de geschiedenis, ik zou dit absoluut in mijn top tien zetten.<br />10 van de 10.

text_en:
The problem with science fiction anymore is the increasingly unoriginal concepts that are up and coming. Instead, remaking or reinstating old classics. Not so, the case with Dark City. Probably one of the most overlooked films of our time, Dark City tells the tale of a man who wakes in a world with no memory of what is going on around him. In essence, we are in the same boat. He goes through searching for clues and trying to survive the touch of the Strangers, a race that houses more purpose to these people than they could possibly know. With the help of their human doctor, they conduct experiments. Our hero jumps in to not only understand them but to free us all. Your first thought in seeing this movie is probably, 'Wow, how similar this is to The Matrix.' With exception to the fact that it came out before The Matrix ever graced it's previews, there are similarities. I have said many times to people, this is how the other two should have ended up. Hey, if your going to take something, may as well take it all. Anyway, moving on. Dark City is brilliant. The action sequences alone are suspenseful, and to this day I watch and pick up new things. Note that there are spirals throughout all of the film. Also, the acting. A good sci-fi must perpetuate good acting in order to sell this fiction as a possible reality. To start, Rufus Sewell, a fine thespian indeed. Not only does he sell the newborn man, but he also makes you feel a certain sense of sorrow for him. Next on the plate is the ever great William Hurt. I can say that I've only seen a handful of films he's been in, but anytime I do, he is phenomenal. Dark City is no exception. He plays the inspector, bent on finding a killer but realizes the case has nothing to do with this life. Next comes Kiefer Sutherland, a fantastic choice for this film indeed as the Igor mad scientist. What you come to find out is that he is helping the enemy because he has no choice. The work Kiefer does with his voice takes you to a different thought process of who it is, making you feel sorry for his character more than Sewell's. Fourth down the line comes the lovely Jennifer Connelly, now an academy award winner, and rightfully so. She shines as much as she can in this sci fi feature where she plays a smaller role than people think. And last, but certainly not least, comes Mr. Richard O'Brien. He redefines what the term evil villain means. His vocal work, though not sure if it's his voice or an imitation, is superb. I can't go a day without thinking of high pitched voice as he spouts the line "We use your dead as vessels", and then a snarl. All in, one of the better films in history, I would definitely place this on my top ten list.

10 out of 10.


text:
Ik heb recensies gelezen over 'Dark City', die het op veel plaatsen (en ook hier) een modern science-fiction meesterwerk noemen, dus tjonge, wat was ik teleurgesteld toen ik ernaar keek en tot de nuchtere conclusie kwam dat het gewoon niet erg goed is. Ja, ja, ja, de beelden zijn verbluffend, bla, bla, bla, maar zoals keer op keer bewezen is, kunnen beelden alleen geen film maken. Dit had tenminste een interessant verhaal, maar zoals zoveel films in dit hersenbrekende sciencefictiongenre (en 'The Matrix' heeft hier ook onder te lijden, hoewel het wel een goeie film is) heeft het te lijden onder dit soort dingen.' 'Dark City' is een veel betere film, maar de schrijvers hebben zo'n cerebraal concept in elkaar gezet dat de film tot stilstand komt als hij door de hele vertoning moet sjokken om het publiek op de hoogte te houden van wat er gebeurt. Hoewel dat op zichzelf nooit helemaal duidelijk is in 'Dark City'. Deze film raast van de ene scène naar de andere, in een poging een ademloze en opwindende sfeer te creëren, denk ik, maar scènes mogen zich niet zelf afspelen. We zijn al bij de volgende scène voordat we tijd hebben gehad om de scène die we net hebben gezien in ons op te nemen, en de personages worden begraven onder al het razende montagewerk. Ik geloof trouwens toch niet dat ze veel kans zouden maken, want de meeste acteurs zijn ook niet erg goed. Rufus Sewell en William Hurt doen het goed, maar Jennifer Connelly belt in een slap aftreksel van haar rol en Kiefer Sutherland is nauwelijks te zien in een treurige imitatie van de enge nazi die Indiana Jones achternazit in 'Raiders of the Lost Ark'. Zijn tekst is zo excentriek en monotoon dat ik elke keer dat hij aan het eind van de film zijn mond opendeed, ineenkromp.
Nee, ik ben bang dat de meerderheid met deze film de zee op is. Deze film en'meesterwerk' horen niet in dezelfde zin thuis.
<0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>

text_en:
I've read reviews of "Dark City" in many places (and many of them here) hailing it as a modern science fiction masterpiece, so boy was I disappointed when I watched it and came to the sober conclusion that it's just not very good. Yeah, yeah, yeah the visuals are stunning, blah, blah, blah, but as is proved time and again, visuals alone can't make a movie. At least this had an interesting story, but as befalls so many films in this mind-bending sci-fi genre (and "The Matrix" suffers from this as well, though it's a far better movie), the writers have set up such a cerebral concept that the movie grinds to a halt when it has to trudge through all the exposition just so that the audience can keep track of what's going on. Though that in itself is never very clear in "Dark City." This movie just rushes from one scene to the next, in an attempt to create a breathless and exciting tone I guess, but scenes aren't allowed to play themselves out. We're on to the next set piece before we've had time to absorb the one we just saw, and the characters get buried underneath all the furious editing. However, I don't believe there would be much chance for them anyway, since most of the actors aren't very good either. Rufus Sewell and William Hurt do o.k. but Jennifer Connelly phones in a wan performance and Kiefer Sutherland is barely watchable in a lamentable impersonation of the creepy Nazi chasing Indiana Jones in "Raiders of the Lost Ark." His line delivery is so eccentric and monotonous that I was cringing every time he opened his mouth by the film's end.

No, I'm afraid the majority is out to sea with this one. This film and "masterpiece" don't belong in the same sentence.

Grade: C-


text:
Sciencefiction die goed is, is altijd leuk. Dat is het geval met Alex Proyas' 'Dark City'. Als schrijver, co-schrijver en regisseur heeft Proyas zijn film een echte oppepper gegeven door er een sterke dramatische spanning aan toe te voegen en een dreigend thrillerelement toe te voegen. Hij combineert alle ingrediënten goed en zorgt voor de perfecte sfeer voor de film.
Het productieontwerp van George Liddle is voortreffelijk, goed vastgelegd door de camera van Dariusz Wolski. De muziek is van Trevor Jones.
Rufus Sewell doet het heel goed als de verbijsterde Murdoch, een man die geen idee heeft wie hij is of wat er gaande is in deze 'Dark City'. Kiefer Sutherland is een traktatie (misschien wel zijn beste rol) als de psychiater die de sleutel lijkt te hebben tot Murdochs 'Dark City'. De film gaat over Murdochs verleden en de geheimen van de stad. William Hurt krijgt helaas te weinig te doen als de kritische inspecteur Bumstead, terwijl Colin Friels met leedvermaak de borderline psychotische 'Frank' speelt. Jennifer Connelly begint ook als de vergeten vrouw van Murdoch, en de Australische sterren Melissa George en Bruce Spence. Geweldig om te zien!
Het enige waar meneer Proyas ons niet op voorbereidt, is zijn veel te mooie slotscène (misschien een beetje te veel van het goede daar) en zijn al te keurige ontknoping. De conclusie bezoedelt slechts een klein beetje wat verder een uiterst plezierige productie is.

Vrijdag 30 oktober 1998 - Astor Theatre StKilda.

text_en:
Science-fiction done well is always enjoyable. Such is the case with Alex Proyas' "Dark City". The writer, co-scripter and director, Proyas has given his film a real boost by adding strong dramatic tension and a menacing thriller element. He blends all the ingredients well, and provides the perfect mood for the feature.

George Liddle's production design is superlative, well captured as it is by the camera of Dariusz Wolski. Music is from Trevor Jones.

Rufus Sewell does very well as the bewildered Murdoch, a man who has no idea who he is or what is going on in this "Dark City". Kiefer Sutherland is a treat (perhaps his best role) as the psychiatrist who appears to hold the key to Murdoch's past and the secrets of the city. William Hurt sadly gets too little to do as the fastidious Inspector Bumstead, while Colin Friels plays the borderline psychotic "Frank" with glee. Also starts Jennifer Connelly as Murdoch's forgotten wife, and Aussie stars Melissa George and Bruce Spence. Great to see!

The only thing Mr. Proyas does not prepare us for is his rather over the top finale (perhaps a little overkill there), and his all too neat denouement. The conclusion only slightly taints what is otherwise a thoroughly enjoyable production.

Friday, October 30, 1998 - Astor Theatre StKilda


text: Je zou kunnen zeggen dat deze film een voorloper was van The Matrix, maar het is beter dan dat. Je zou kunnen zeggen dat deze film zijn inspiratie haalt uit Bladerunner, maar het zou nauwkeuriger zijn om te zeggen dat hij zijn inspiratie haalt uit Do Androids Dream of Electric Sheep. Je zou kunnen zeggen dat dit de beste sciencefictionfilm aller tijden is, en ik zou alleen maar voor de vorm protesteren. De hele film door is er een ongelooflijke hoeveelheid spanning. De special effects zijn verbazingwekkend (vooral in 1998), en op de een of andere manier wordt er nooit meer uit geperst dan nodig is. De plot is gewaagd, complex en vol kronkels, maar uiteindelijk is het volkomen logisch. Er zijn heel wat momenten geweest waarop deze film uit elkaar had kunnen vallen, tot onzin had kunnen verworden, maar hij blijft altijd overeind. De acteerprestaties zijn geweldig, de beelden zijn geweldig en het scenario is geweldig. Wat wil je nog meer?

text_en: You could say this movie was a precursor to The Matrix, but its better than that. You could say this movie takes its cues from Bladerunner, but it would be more accurate to say it got those cues from Do Androids Dream of Electric Sheep. You could say this is the best sci-fi movie ever, and I would only put up a token argument. Throughout the film there is an incredible amount of tension. The special effects are amazing (especially for 1998), and somehow it never bites off more than it can chew. The plot is daring, complex and filled with twists, but in the end it completely makes sense. There were so many times when this movie could have fallen apart, devolved into nonsense, but it always holds together. The acting is great, the visuals are great, and the script is great. What more could you want?


text:
Misschien is 'Dark City' wel een van de allereerste films in het tijdperk van de dvd die zijn publiek na een slechte bioscoopuitgave treft. Het is het vervolg op de andere stilistische prestatie van regisseur Alex Proyas, de verfilming uit de graphic novel 'The Crow'. In de film wordt onze hoofdfiguur, John Murdoch, wakker in een groezelige badkuip in een hotel, met een bloedende wond op zijn voorhoofd. Bang en in de war komt hij tot de ontdekking dat hij de verdachte is in een reeks wrede moorden, en zijn verhaal gaat over een mysterieuze organisatie die bekendstaat als de Strangers, die vreemd genoeg lijken op de cenobieten in Clive Barkers 'Hellraiser', maar die het vermogen hebben de wereld om hen heen te vervormen.
Zoals 'The Crow' ervoor, 'Dark City' Het script (mede geschreven door David S. Goyer) is slim genoeg om niet afhankelijk te zijn van special effects en decors, en speelt in op je verwachtingen in plaats van te lang en te dik te zijn, zoals je zou verwachten. Rufus Sewell speelt Murdoch, een personage dat nooit zeker weet of wat hij ziet of doet wel echt is. Terwijl Sewell de film verkoopt, heeft zijn tegenspeelster Jennifer Connelly helaas niet veel anders te doen dan er goed en verdrietig uitzien. Gelukkig brengen optredens van William Hurt en Keifer Sutherland wat energie in het verhaal, om vervolgens weer af te ketsen op de onderkoelde menselijkheid die Sewell tentoonspreidt.
Hoewel 'The Matrix', een jaar later uitgebracht, zijn invloed op de science-fictionwereld en de popcultuur in het algemeen zou overschaduwen, is het de moeite waard op te merken dat de film nog steeds geldt als een van de beste genrefilms uit de jaren negentig en smeekt om te worden gezien door iedereen die van sciencefiction houdt en behoefte heeft aan wat verfrissing. Het is misschien wel de beste film van Proyas, en in een winderige 96 minuten wordt de klus goed geklaard, zonder ook maar een moment te verspillen of een uiteenzetting op te offeren. Ik zal in elk geval gehypnotiseerd worden door de beelden die op zich al de toegangsprijs waard zijn.

text_en:
Perhaps one of the very first films in the age of DVD to find its audience following a poor theatrical run, "Dark City" is the follow-up to director Alex Proyas' other stylistic achievement, the graphic-novel adaptation, "The Crow." In the film, our main character, John Murdoch, wakes up in a dingy hotel bath tub, bleeding from his forehead. Scared and confused, he comes to find that he is the suspect in a string of brutal murders and hot on his tale is a mysterious organization known as the Strangers, who oddly resemble the cenobites in Clive Barker's "Hellraiser," but whom have the ability to warp the world around them.

Like "The Crow" before it, "Dark City" is heavy on set-design, bleak atmosphere and memorable visuals, but thankfully, the script (co-written by David S. Goyer) is smart enough not to hinge on special effects and set design, and rather, toys with your expectations while delivering something stream-lined and efficient, instead of being overly long and bloated like it very well could have been. Driving the film is Rufus Sewell as Murdoch, a character who is never sure if what he is seeing or doing is even real. While Sewell sells it, his co-star, Jennifer Connelly, unfortunately isn't given much to do other than look good and sad. Thankfully performances by William Hurt and Keifer Sutherland inject some energy into the narrative, only to bounce off of the underplayed humanity on display by Sewell.

While "The Matrix," released a year later, would overshadow its influence on the science fiction world and pop-culture in general, it's worth noting that the film still stands as one of the best genre films of the 90's and begs to be seen by anyone with a love for sci-fi in need of some refreshment. It's perhaps the best film by Proyas, and at a breezy 96 minutes, it gets the job done well, never wasting a moment or sacrificing exposition. Even if you're not sold on its plot, you'll at least be mesmerized by its visuals, which in and of itself, is worth the price of admission.


text:
Duistere Stad is een meesterwerk. Maar waarvan? Ach, die vraag is niet zo moeilijk te beantwoorden.
Alex Proyas is vooral beroemd om zijn vertolking van _The Crow_, een door noir beïnvloede stripverfilming die in een bloederig bloedbad is veranderd. De ruwe, schuine tinten en zware silhouetten van de film hebben tot doel een studie te maken van de deugden van wraak en de ondeugden van verlossing. Vier jaar snel doorspoelen, en Proyas werpt de aangeboren angst van zich af in een poging de sciencefiction opnieuw uit te vinden. Wat hij heeft gecreëerd is volwassen en angstaanjagend, een unieke visie die terecht vergeleken zou moeten worden met films als _ Metroplolis_ van Fritz Lang en _Blade Runner_ van Ridley Scott. De plot begint met een inleiding door Kiefer Sutherland: de Vreemdelingen, een buitenaards ras, zijn zo goed als uitgestorven, en om hun leven te verlengen bestuderen ze de mens in de hoop de geheimen van de eeuwige ziel te ontsluieren. Klinkt dat goedkoop? Dat is het ook <0xE2><0x80><0x93> maar ja, dat was 'Blade Runner' ook, met de problemen van de replicants die worstelden met hun geweten. John Murdoch is gedurende de film het onderwerp van hun obsessie, aangezien hij het vermogen heeft verworven om 'af te stemmen', wat betekent dat hij de fysieke wereld naar believen kan hervormen. Maar Murdochs geheugen is troebel <0xE2><0x80><0x93> hij weet niet wie hij kan vertrouwen, als er al iemand te vertrouwen is. Het enige wat hij weet is dat hij naar Shell Beach moet. De plot is vrij rechttoe rechtaan, eenvoudig en ongecompliceerd. Maar deze film is niet op zichzelf staand, zoals bijvoorbeeld _The Matrix_ dat was; dit is geen door plot gedreven hypothetisch verhaal. _Dark City_ is een visioen, een filmische filmtaal van noir die sciencefiction imiteert en vice versa. Hij is compleet in die zin dat hij een grondige visuele traktatie is: onheilspellende, onheilspellende beelden doemen op, en stadsgezichten vloeien in elkaar over en wijken af. Het is een geheel unieke wereld die toch griezelig bekend blijft. Het is een kamerdrama dat existentiële paranoia koppelt aan hardgekookt mysterie.
Dus wat is _Dark City_ eigenlijk voor een meesterwerk? Een visueel meesterwerk? Zeker. Maar het is meer dan dat. Het is...' Proyas is een herschepping van onze wereld, en een nieuwe manier om het dilemma van de mensheid te bezien <0xE2><0x80><0x93> zoals ik het onlangs in een liedje heb horen verwoorden: 'Weet je waar het ik huist? Is het in je hoofd of tussen je benen?'

text_en:
Dark City is a masterpiece. Of what, though? Ah, that is not so difficult a question to answer.

Alex Proyas is most famous for his rendering of The Crow, a noir-influenced comic book adaptation turned bloodfeast. Its rough, canted hues and heavy silhouettes focused that work into a study of the virtues of revenge and the vices of redemption. Fast-forward four years, and Proyas sheds the inbred angst in a quest to reinvent science fiction. What he has created is mature and frightening, a singular vision that should rightly be compared to such films as Fritz Lang's Metroplolis and Ridley Scott's Blade Runner.

The plot begins with an introduction by Kiefer Sutherland: the Strangers, an alien race, are all but extinct, and in order to prolong their lives they are studying humans in hopes of unlocking the secrets to the eternal soul. Sound cheesy? That's because it is -- but then again, so was "Blade Runner," with its replicants' difficulties grappling with a conscience. John Murdoch is the object of their obsession for the duration of the movie, as he has achieved the ability to "tune," meaning he can reshape the physical world purely at will. But Murdoch's memory is murky -- he doesn't know whom to trust, if anyone. All he knows is that he needs to get to Shell Beach.

The plot is pretty straightforward, simple and uncomplicated. But this movie is not self-contained like, say, The Matrix was; this is not a plot-driven hypothetical. Dark City is a vision, a cinematic language of noir imitating sci-fi and vice versa. It is complete in that it is a thorough visual treat: ominous, foreboding set pieces loom; and cityscapes blend and diverge. It is a world wholly unique yet still hauntingly familiar. It is a chamber drama, marrying existential paranoia with hardboiled mystery.

So what kind of masterpiece is Dark City, really? A visual masterpiece? Certainly. But it's more than that. It's a reimagination of our world, and a new way to contemplate the dilemma of humanity -- as I heard it put in a song recently: "Do you know where the self resides/ Is it in your head or between your sides?" Proyas doesn't pretend to know or give the answer, but it might have something to do with Shell Beach.


text:
Ik was absoluut verbaasd over deze film. Hij heeft mijn hele kijk op het leven veranderd. Nu ik hem heb gezien, wil ik mezelf slaan voor elke keer dat ik heb geklaagd. Voor elke keer dat ik depressief ben geweest. Voor elke keer dat ik heb 'geleden'. Ik ben erg teleurgesteld dat _Beyond Borders_ niet in bioscopen in mijn land is uitgebracht en het wereldwijd niet goed heeft gedaan. Ik denk dat hij nog veel meer levens kan raken, net als het mijne. Ik ben zo veel dankbaarder voor wat ik en iedereen in de westerse wereld hebben/hebben. We hebben heel weinig om ons zorgen over te maken. Ons leven is zo triviaal en we moeten begrijpen hoeveel geluk we hebben. Behalve dat het een verbazingwekkend betekenisvolle film is, heeft hij een zeer goed ontwikkelde verhaallijn met uitstekend acteerwerk van zowel Angelina Jolie als Clive Owen en alle anderen.
Kijk deze film alsjeblieft. Hij is prachtig en adembenemend en emotioneel en hartverwarmend en behandelt bijna alle andere gevoelens die je maar kunt hebben.
En als je een van de mensen bent die dapper genoeg is om iets te doen aan de situaties die in de film worden besproken, dan dank ik je van de ene mens aan de andere.

text_en:
I was absolutely amazed by this film. It has changed my entire perspective on life. After seeing this I want to smack myself for every time that I've ever complained. Ever been depressed. Ever "suffered". I am very disappointed that Beyond Borders was not released in cinemas in my country, and did not do well worldwide. I think it could touch so many more lives like it did my own. I am so much more grateful for what I and everyone else in the Western world have/has. We have very little to worry and stress about. Our lives are so trivial and we need to understand just how lucky we are. On top of it being an amazingly meaningful movie, it has a very well developed storyline with excellent acting by both Angelina Jolie, Clive Owen and everyone else.

Please see this movie. It is wonderful and breathtaking and emotional and heartwarming and covers almost every other feeling you could have.

And if you are one of the people brave enough to do something about the situations discussed in the movie, I thank you so much, from one human to another.


text:
Ik wist niet eens van het bestaan van die film tot ik er toevallig een trailer van zag en me toen realiseerde dat hij niet eens naar de bioscoop was gegaan. Ik vroeg me af waarom, dus zocht ik op IMDb, de meeste commentaren zijn gemengd maar ik vond dat ik de film een kans moest geven maar ik kon de dvd tot nu toe niet te pakken krijgen. Pas toen wist ik waarom hij niet naar de bioscoop was gegaan en zelfs niet naar een bioscoop in bepaalde landen.
Laten we eerlijk zijn <0xE2><0x80><0x93> we gaan naar de bioscoop om onze problemen te vergeten en er niet aan herinnerd te worden en dat is precies de reden waarom films als deze geen geld opleveren maar andere wel. In de meeste films over onrecht en vervolging winnen de goeden uiteindelijk, maar in deze film niet. In feite worden we geconfronteerd met de onthutsende realiteit van het leven van vrijwilligers en wat zij moeten doormaken met al hun goede bedoelingen. We worden ook geconfronteerd met en/of worden herinnerd aan de lelijke kant van de mensheid, waarom bepaalde landen nooit vrede zullen kennen omdat mensen gewoon te egoïstisch zijn om hun eigen agenda uit te vechten om aan een ander te denken.
Clive Owen was geweldig in deze film en terwijl ik...' Ze vond het leuk om hem samen te zien met Catherine-Zeta Jones (de oorspronkelijke keuze voor de vrouwelijke hoofdrol), en Angelina Jolie was ook best aardig. Het had nog erger kunnen zijn want volgens het commentaar achter de coulissen was Kevin Costner de oorspronkelijke mannelijke hoofdrol. Niet lullig bedoeld, maar ik denk niet dat hij het voor elkaar zou hebben gekregen. Hij is te 'The Bodyguard', als je begrijpt wat ik bedoel.
Het liefdesverhaal is gewoon een subplot en het is zo subtiel gedaan en er zijn geen sentimentele liefdesscènes die je met de ogen laten rollen. Het is gewoon een eenvoudig verhaal over twee mensen die een band krijgen door hun gemeenschappelijke passie, maar terwijl de een ervoor kiest om het van ganser harte te spelen, houdt de ander er een stil maar brandend vuur voor in stand. Dat is pas liefde! Een van de commentatoren zei dat deze film de vluchtelingen en de slachtoffers geen recht doet, maar ik moet zeggen dat geen enkele film dat kan. Zelfs als je die plaatsen bezoekt om zelf te zien wat er werkelijk gebeurt, heb je een keus: je kunt weggaan terwijl die mensen dat niet doen, tenzij je in precies dezelfde positie verkeert. Ik vind dat niemand er ooit commentaar op zou moeten geven, omdat het iets is waarvan ik denk dat niemand van ons in ontwikkelde landen het ooit echt kan begrijpen. Bovendien gaat deze film over de vrijwilligers en wat ze moeten doormaken en het liefdesverhaal tussen de twee hoofdrolspelers als achtergrond om ons af te leiden van de pijnlijke werkelijkheid zoals die in de film wordt weergegeven. Ik ben het niet echt eens met sommige onnauwkeurige plotlijnen in bepaalde films maar ik ken de 110% waarheid over deze film niet dus ik accepteer het gewoon en zoek er dan meer over op als ik dat wil. Het is iets wat je sowieso niet van films kunt verwachten want films zijn niet bedoeld om ons iets bij te brengen maar om ons te vermaken en ons misschien een beetje op de hoogte te brengen. Als je een 100% accurate show wilt zien, ga dan naar National Geographic. Al met al verdienen de filmmakers van Beyond Borders enige erkenning voor hun pogingen een verhaal te vertellen dat anders is dan de rest van de troep die tegenwoordig in de bioscopen draait. Sommigen van jullie hebben misschien het gevoel gehad dat het ze niet echt is gelukt, maar ik denk nog steeds dat ze hun uiterste best hebben gedaan. Dat moet je ze toch op zijn minst nageven!

text_en:
I didn't even know about this movie until I chanced upon a trailer of it and then realised it hadn't even made it to the cinemas. I wondered why so I searched on IMDb, most comments are mixed but I reckoned I should give the movie a watch but couldn't get hold of the DVD until now. Only then did I know why it never made it to the box office nor even near any cinemas in certain countries.

Let's face it - we go to the cinemas to forget our problems and not be reminded of them which is precisely the reason why movies like these don't make any money but others do. Most movies about injustice and persecution always have the good guys win in the end but this movie doesn't. In fact, we're introduced to the startling reality of the lives of volunteer workers and what they have to go through with all their good intentions in place. We are also introduced and/or reminded of the ugly side of humanity as to why certain countries will never be able to have peace because people are just too selfish fighting out their own agendas to spare any thought for another person.

Clive Owen was superb in this movie and whilst I would've liked to see him paired up with Catherine-Zeta Jones (the original choice for the female lead), Angelina Jolie was pretty decent as well. It could've been worst coz the behind-the-scenes commentary said their original male lead was Kevin Costner. No offence but I don't think he would've pulled it off. He's too 'The Bodyguard' if you know what I mean.

The love story is just a sub-plot and was so subtly done and there are no mushy lovey-dovey sequences to make your eyes roll. It's just a simple story about two people bonded by their common passion but whilst one chooses to act it out whole-heartedly, the other keeps a silent but burning fire for it. Now, that's love!

One commentator here said that this movie doesn't do any justice for the refugees and the victims but I must say that no movie can. Even if you do visit these places to see for yourself what really goes on, you have a choice - you can leave whilst these people don't so unless you are in that exact same position, I think nobody should ever try to comment about it because it's something I don't think none of us in developed countries can ever truly understand. Besides, this movie is about the volunteer workers and what they have to go through and the love story between the two leads as the backdrop to distract us from the painful realities depicted in the movie. I don't really agree with some inaccurate plots in certain movies but I don't know the 110% truth about this movie so I just accept it and then find out more about it if I want to. It's something you can't expect from movies anyway coz movies are not supposed to educate but just to entertain and maybe enlighten us a little. You want a 100% accurate show, then go watch National Geographic.

All in all, the filmmakers of Beyond Borders deserve some credit for trying to tell a story different from the rest of the junk playing in the cinemas nowadays. Some of you might have felt they didn't really succeed but I still think they gave it their best shot. Now, you have to give them at least that!


text:
Ik ben ontzet als ik zie dat de algehele IMDb-score voor deze film maar 5,2 is (bewerking: nu 4,9! Waanzin! Latere bewerking: o, nu is het 5,4, nog steeds verschrikkelijk. O, en nu is het 5,9, in elk geval gaat het de goede kant op!). Hopelijk zal het nageslacht er welwillender tegenover staan. Het is een heel goede, goed geacteerde, goed geschreven en goed gefilmde film. Maar kennelijk is hij te subtiel voor veel kijkers.
De humanitaire situatie die hij laat zien is werkelijkheid. De personages zijn misschien fictief en ze zijn misschien niet representatief voor de doorsneehulpverlener <0xE2><0x80><0x93> maar dat is ook niet de bedoeling. Dit is een verhaal over die twee mensen, en hoe hun gevoelens voor elkaar voortkomen uit het humanitaire werk waar ze bij betrokken zijn. Er is geen onderscheid te maken tussen het liefdesverhaal en de hulpacties, want ze wordt verliefd op hem vanwege zijn betrokkenheid bij die initiatieven. Het is waar dat ze aan het eind in Tsjetsjenië meer belangstelling voor hem heeft dan voor de plaatselijke situatie, maar daar zijn twee heel goede redenen voor: ten eerste was ze, anders dan in Ethiopië en Cambodja, daar alleen om hem te vinden; ze was daar niet betrokken bij hulpacties, dus het was duidelijk dat ze alleen maar aan zijn veiligheid dacht. En ten tweede, en dat is nog belangrijker, als ze erin was geslaagd hem te redden, had hij kunnen doorgaan met de man te zijn op wie ze verliefd was geworden, met zijn moedige inzet om dood en lijden te bestrijden. Dus, herhaal ik, het liefdesverhaal en het humanitaire onderwerp van deze film kunnen niet van elkaar worden gescheiden.
En het feit dat ze haar eigen familie in de steek liet; het was echt geen gelukkig gezin! Haar overspelige echtgenoot vertegenwoordigde, zowel in Angelina's karakter als in meer figuurlijke zin, de verlammende betekenisloosheid van een triviale, onhandige en vaak liefdeloze huiselijke situatie, vergeleken met het belang van het redden van levens en het zijn in het gezelschap van oneindig meer inspirerende mensen.
(En wat een verfrissende verandering om haar man <0xE2><0x80><0x93> Linus Roach <0xE2><0x80><0x93> te zien in de rol die zo veel vrouwen in de gebruikelijke Hollywood-film spelen: de kleurloze, passieve achtergrond van de mannelijke held. Fijn om het eens van de andere kant te zien.)
Het einde van de film was onverwacht, en toch had het achteraf gezien niet anders kunnen aflopen. Als de film serieus was over het onderwerp <0xE2><0x80><0x93> de steunbetuigingen zowel als het liefdesverhaal <0xE2><0x80><0x93> dan had hij een dergelijk einde nodig. De overlevende dochter houdt de hoop op een uiteindelijk gelukkig einde levend.
Ik vind het triest dat zo veel mensen de film niet hebben 'gekregen'. Veel van de kritiek die ertegen ingebracht werd, betrof scènes die bedoeld waren om die reactie op te roepen, en die later in de film aan de orde komen. Er is een ontwikkeling gaande; de personages groeien in de loop van het verhaal, en de film ook. Veel mensen hebben dat kennelijk niet in de gaten.
Dit was een extreem goed gestructureerde, zeldzame, tot nadenken stemmende en ontnuchterende film, die gelukkig in deze tijd gemaakt kon worden (en ik heb net de dvd gekocht). Maar wat jammer dat hij zo'n ongevoelige publieke reactie uitlokte.
9 van de 10.

text_en:
I am appalled to see that the overall IMDb rating for this movie is only 5.2 (edit: now down to 4.9! Madness! Later edit: Ah, now it's up to 5.4 - still abysmal. Oh, and now it's up to 5.9 - going the right way, at least!). Hopefully posterity will be kinder to it than that. It is a very good, well-acted, well-written and well-filmed movie. Apparently, though, it is too subtle for many viewers.

The humanitarian situation it shows is reality. The characters may be fictional, and they may not be representative of the typical relief worker - but they aren't supposed to be. This is a story of those particular two people, and how their feelings for each other grow out of the humanitarian work they are embroiled in. There's no separating the love story from the relief efforts, because she falls in love with him because of his commitment to those efforts. It's true that, at the end in Chechnya, she is more interested in him than in the local situation, but there are two very good reasons for this: One, unlike in Ethiopia and Cambodia she was only there to find him; she wasn't involved in some relief work there, so obviously his safety was foremost in her mind. And two, and more importantly, if she managed to save him, he could have continued being the man she fell in love with; continued his courageous commitment to fight death and suffering. So, I repeat, the love story and the humanitarian subject matter of this movie cannot been separated.

And the thing about her leaving her own family; fer crying out loud, it wasn't a happy family! Her cheating husband represented, both to Angelina's character and in a wider metaphorical sense, the numbing meaninglessness of a trivial, awkward and frequently loveless domestic situation, compared to the importance of saving lives and being in the company of infinitely more inspiring people.

(And what a refreshing change to see her husband - Linus Roach - in the kind of role that so many women portray in the usual Hollywood movie, being the colorless, passive backdrop to the male hero. Gratifying to see it reversed, for once.)

The ending of the movie was unexpected, and yet, in retrospect, it couldn't have ended any other way. If the movie were serious about its subject matter - the relief efforts *as well* as the love story -, it required an end of that sort. The surviving daughter keeps the hope for an eventual happy end alive.

I'm saddened that so many people did not "get" the movie. Many of the criticisms leveled against it are of scenes that were *meant* to evoke that response, and which are addressed later in the movie. There's a development going on; the characters are growing in the course of the story, and so is the movie. Many people apparently couldn't perceive that.

This was an extremely well-structured, rare, thought-provoking and sobering type of movie that I'm thankful could get made in this day and age (and I've just bought the DVD). But what a pity it met with such an insensitive public response.

9 out of 10.


text:
De meeste mensen snappen niet waar het om gaat. Deze film heeft kracht, vanaf de eerste scène van het kamp in Ethiopië. Misschien was het acteerwerk niet spectaculair, nee, en de plot ook niet. En ja, het was vreemd om een piano in de woestijn te zien. Maar daar gaat het niet om. Waar het om gaat, is dat dit echt gebeurt, en al veel te lang gebeurt. Dat mensen van alledag echt hun leven wagen om andere mensen te helpen die geen andere keus hebben dan dat risico te nemen en het als werkelijkheid te leven. Waar het in deze film om gaat, is contact maken met de kijker, de kijker vragen te erkennen dat er meer moet gebeuren, dat er meer kan worden gedaan. Het lezen van een interview met Angelina Jolie inspireerde me toen ik 17 was om een dienstbaar leven te gaan leiden. Als ik in 2006 afstudeer, ga ik bij het Vredeskorps. Hopelijk word ik naar Senegal gestuurd om te helpen bij de ontwikkeling van kleine bedrijven. Nu, na het lezen van de genocide in Rwanda in een boek van luitenant-generaal Romeo Dallaire met de titel 'Handen af van de duivel', ben ik ervan overtuigd dat ik iets kan doen, wat dan ook, in elk geval op een bepaald niveau. Ik hoop dat de film, in plaats van als goed of slecht te worden beschouwd, anderen evengoed zal inspireren.
Wat maakt het uit dat de film niet van Oscar-kaliber was? In elk geval zijn de vluchtelingen en de voortdurende conflictsituaties op een andere manier aan het licht gekomen, onder de aandacht van meer mensen gebracht. In plaats van over de verdiensten van de film te discussiëren, zouden we nu iets moeten doen. Of het nu gaat om het trekken van de aandacht van een plaatselijke politicus, zelf iets leren, een opiniestuk schrijven voor een krant, onze kinderen tolerantie en begrip bijbrengen, of geld doneren aan een goed doel. Er kan zo veel meer worden gedaan.
<0x3E> http://news.bbc.co.uk/2/hi/talking_point/3808501.

text_en:
Most people are missing the point. This movie has power, from the first scene of the camp in Ethiopia. Maybe the acting wasn't spectacular, no, and neither was the plot. And yes it was strange to see a piano in the desert. But that is not the point. The point is this is really happening, and has been happening for far too long. That people everyday really do risk life and limb to help other humans who have no choice but to go through life living that risk as a reality. The point of this movie is to connect to the viewer, to ask the viewer to recognize that more needs to be done, that more can be done.

Reading an interview with Angelina Jolie inspired me when I was 17 years old to go into a life of service. I will be joining the Peace Corps when I graduate college in 2006. Hopefully, I will be deployed to Senegal to help in small business development. Now, after reading about the genocide in Rwanda in a book entitled "Shake Hands with the Devil" by Lt. Gen. Romeo Dallaire, I am convinced that I can do something, anything, at least on some level. I hope the film, rather than being perceived as good or bad, will inspire others all the same.

So what if the movie wasn't Oscar caliber? At least the refugee and continuing conflict situations have been brought to light in another way, brought to more people's attention. Instead of debating the film's merits we should be out there doing something right now. Whether it's calling the attention a local politician, learning on our own, writing an opinion piece for a newspaper, teaching our children tolerance and understanding, or donating money to a worthy cause. More can be done so easily.

BBC Interview with Angelina Jolie: http://news.bbc.co.uk/2/hi/talking_point/3808501.stm


text: Ik wist niet wat ik moest verwachten toen ik deze dvd huurde. Ik was geïntrigeerd door de tekst op het omslag. Nou ja, ik vond het verhaal in het algemeen heel toepasselijk na wat er in Azië en de oorlog in Irac is gebeurd. Ik denk dat de mensen heel erg onwetend zijn over wat er in die landen gebeurt en dat het te gemakkelijk is om naar CNN en Sky te kijken en te zeggen wat jammer en dan de tv uit te zetten en door te gaan met hun leven (Ik Ingesloten). Ik vond de film heel echt en het feit dat er een liefdesverhaal in zat maakte hem nog echter omdat ik in het verhaal zit. Ik weet zeker dat er veel echte hulpverleners zijn die dezelfde dingen hebben meegemaakt. Het zorgt voor meer opwinding bij alle verschillende landen en situaties. Het laat ons zien dat het niet alleen een probleem is dat geïsoleerd is van één land of één ras. Deze film heeft me aan het denken gezet over de situatie in de wereld en in mijn eigen land. Ik bedank de acteurs (Angelina Jolie, Clive Owen), regisseurs, schrijvers, crew en alle mensen die bij de totstandkoming van deze film zijn betrokken. Goed gedaan. Ik geloof dat alle mensen die iets negatiefs over deze film te zeggen hadden, nog eens goed moeten kijken om te zien of ze echt een kloppend hart in hun borst hebben. Ze zijn waarschijnlijk de laatsten of nooit in de rij om een schenking voor een goed doel te doen. Ik dank jullie allemaal voor het luisteren.

text_en: I did not know what to expect when I rented this DVD I was intrigued by the write up on the cover. Well I thought that the story in general was very appropriate after what has happened in Asia and the war in Irac. I think that people are very much unaware of what is going on in these countries and it is too easy to sit and watch CNN and SKY and say what a shame and then switch off and go on with their lives (Me Included). I thought that the movie was very real and the fact that there was a love story made it even more real because I'm sure that there are many real aid workers who have experienced the same things. It makes fore more excitement with all the different countries and situations. Showing us that it is not only a problem isolated to one country or one race of people. This movie made me sit up and think about the situations of the World and my own Country. I say thank you to the the actors (Angelina Jolie; Clive Owen),directors,writers,crew and all the folks involved in the making of this movie. Well Done. I believe all the persons who had something bad to say about this movie, need to take another good look and check to see if they actually have a heart beating in their chest. They are probably last or NEVER in line to give a donation to a good cause. I thank you all for listening.


text: Dit was een geweldige film! Hoe iemand anders het anders kan zeggen, gaat mijn verstand te boven... Ik vind het een mooi eerbetoon aan hulpwerkers en anderen over de hele wereld die zowel in het heden als in het verleden hun leven hebben geriskeerd (en ik ben er zeker van dat velen een tijdlang hun verstand hebben verloren) in een poging een handje te helpen op hopeloze, afschuwelijke plaatsen en situaties (waar mensen verhongeren, of worden verdreven door oorlog, of sterven aan preventieve ziekten, enz. enz.) Angelina Jolie en Clive Owen zijn spectaculair en geven een goed beeld van de voortdurende obstakels en risico's van alleen maar proberen anderen in de wereld te helpen (of het nu gaat om geld loskrijgen van rijke en machtige mensen en landen, of om onderhandelen met krijgsheren en regeringen, alleen maar om voorraden binnen te krijgen, enz., enz.). De film is nooit 'over the top' of 'onrealistisch' en blijft de hele tijd heel gefundeerd en echt.

text_en: This was a great film! How anyone else can say otherwise is beyond me... I think it is a fine tribute to relief workers and others around the world who both in the present and in the past have risked their lives (and I am sure many a time their sanity) trying to lend a hand in hopeless, horrible places and situations (where people are starving to death, or are displaced because of war, or are dying of preventative diseases, etc. etc. etc.) Angelina Jolie and Clive Owen are spectacular, and portray very well the constant obstacles and risks involved with just SIMPLY TRYING TO HELP OTHERS IN NEED AROUND THE WORLD (whether it be trying to acquire funding from rich and powerful people and countries, or having to negotiate with warlords and governments just to get supplies through, etc., etc.). The movie is never "over-the-top" or "unrealistic" and stays very grounded and real throughout the whole thing. ABSOLUTELY A "10" ON ANY SCALE!


text:
Ik vind dat ze geweldig werk hebben verricht door de naakte, ruwe, onontkoombare realiteit van het leven voor veel mensen in onze wereld te tonen. Het werd niet verheerlijkt, het werd niet gechoqueerd, er waren geen snelle oplossingen. Gewoon mensen die worstelden om de handvol mensen te helpen die ze konden helpen. Zo is het echt.
Bovendien is de manier waarop het wapensmokkelaspect werd behandeld ook heel handig aangepakt. Het werd niet vergoelijkt, de problemen, de redenen, de voordelen en de gevolgen werden allemaal gedemonstreerd. Maar aan het eind blijft de kijker gewoon achter met de vraag 'wat doe je er dan aan?'... Ze waren zeker niet van plan hem een half verteerd antwoord te geven.
Zo nu en dan komt er een film langs die ons laat zien hoe...'
'Zo nu en dan komt er een film langs die laat zien hoe...' Beyond Borders behoorde tot die categorie. Misschien niet zo'n genadeloze levensechtheid als de eerste, maar ik denk dat het liefdesverhaal sommige kijkers zal aanspreken die anders nooit in de buurt van zulke bezienswaardigheden zouden komen, en dat is volgens mij iets heel goeds.

text_en:
I think they did a magnificent job of showing the stark, gritty, in-your-face reality of life for many people in our world. It wasn't glorified, it wasn't scandalized, there were no quick fixes. Just people struggling to help the handful they can. This is what it's really like.

In addition, the way the arms-smuggling angle was covered was also very deftly handled. It wasn't condoned, the problems, the reasons, the advantages and the consequences were all demonstrated. But at the end of it all the viewer is simply left with the question "so what do you do?"... they sure weren't going to hand over a half-digested pat answer.

Every so often a movie comes along that shows us how "the other half lives", movies like The City of Joy, Baraka, Salaam Bombay. I'd put Beyond Borders in that category. Perhaps not quite as brutally true-to-life as the former, but I think the love-story aspect may pull in some viewers that would otherwise not go anywhere near such sights, and that, I think, is a very good thing.


text: Dit filmonderwerp is heel bekend in mijn land en ik ken veel toevluchtsoorden in het persoonlijk leven. Ik moet zeggen dat Angelina Jolie een geweldige baan had in de film en eigenlijk ook in het persoonlijke leven, als ambassadeur bij de UNHCR, maar ik denk dat mensen in het algemeen hun mening vormen over bepaalde crises in het algemeen met grote invloed van de media. De waarheid gaat vaak schuil achter politieke of financieringsbelangen. Deze film probeert dit onderwerp aan te snijden, maar ik denk dat het niet genoeg is. Het is heel triest dat in elk deel van ons leven de politiek en de grote belangstelling een rol spelen, zelfs als er mensenlevens verloren kunnen gaan. Menigeen van mijn volk verliest zijn huis en zijn baan en sommigen van hen hun geliefde en dat is nog erger dan wat er met een mens kan gebeuren. Oorlog is het ultieme kwaad van het menselijk ras. Vandaag de dag leven er in mijn land bijna een miljoen vluchtelingen. Ik wil alleen maar zeggen dat niets belangrijker is dan een mensenleven en dat iedereen daaraan moet denken (sorry voor mijn Engels)

text_en: This film subject is very familiar to my country and I know many refuges in personal. I must say that Angelina Jolie made a great job in film and really in personal life like ambassador in UNHCR but I think that people in general form their opinion about some crises in general with big influence of media. The true is very often hidden behind some political or financing interests. This film try to touch this topic but I think that it is not enough. It is very sad that in every part of our life politic and high interest play the role, even when some human lives can be lost. Meny of my people lose their homes and Jobs and some of them their love ones and that is worse what can hap-en to person. Wars is ultimate evil of human race. Today in my country live almost one million refuges. I just want to say that nothing are more important than a human life and everyone must think about that.(sorry about my English)


text: Ik vond deze film heel interessant en diepzinnig. Ik durf te wedden dat als Angelina Jolie er niet in had gespeeld, de meerderheid van de kijkers hem niet gezien zou hebben. Ik vond deze film geweldig, niet vanwege onze favoriete Tomb Raider-held, maar vanwege de boodschap die hij uitdraagt. Ik geloof dat hij het publiek echt raakt. Als je geïnteresseerd bent in actie, romantiek en avontuur, dan kan ik je deze film aanbevelen. Jolie speelt een geweldige rol in deze film. Haar personage is zo gepassioneerd en zo vol avontuur. Ik denk dat deze film een van Angelina's beste is <0xE2><0x80><0x93> niet de beste <0xE2><0x80><0x93> maar één. Dus nogmaals, als je het niet hebt gezien, probeer er dan alsjeblieft tijd voor te maken.

text_en: I thought this movie was very interesting and very profound. I'm willing to bet money that if Angelina Jolie was not in it, the majority of the viewers would not have seen it. I thought this movie was great, not because of our favorite "Tomb Raider" hero, but because, the message that this movie sends. I believe it really hits home for the audience. If you are interested in action, romance, and adventure, then I recommend this movie. Jolie plays a great part in this film. Her character is so passionate and just so full of adventure. I think this film is one of Angelina's bests--not THE best--but, one. So, once again, if you have not seen it, then please, try and make time for it.