text: Er zijn hier een heleboel sterren. Ik was verbaasd toen ik Billy Crystal zag, die Regis, Mike Brady, Burgess, Ginger, Q, Peter Graves ergerde. Het is net Titanic in de lucht, want alles wat fout kan gaan, gaat fout tijdens de eerste vlucht van dit vliegtuig. Er worden een heleboel onderzeeërs op je afgestuurd, maar er is nog steeds geen verhaal te vinden. Ik hield van het realisme van passagiers die tijdens de vlucht gemakkelijk door de gangpaden op en neer konden lopen. Voor mij kon deze wilde vlucht niet sneller eindigen.

text_en: A plethora of stars are here. I was surprised to see a fay Billy Crystal, annoying Regis, Mike Brady, Burgess, Ginger, Q, Peter Graves. It's Titanic in the sky as anything that can go wrong does go wrong on this plane's maiden voyage. Lots of sub plots are thrown at you and still no story can be found. I loved the realism of how passengers could easily walk up and down aisles freely during the flight. This wild ride couldn't end any faster for me.


text:
Dit is een kinderfilm. Is het een geweldige kinderfilm? Nee.
Maar het is wel een leuke kinderfilm. Oké, Gamera ziet eruit alsof hij op het laatste moment uit een oude boodschappentas is geconstrueerd; en Monster X ziet eruit als iets wat je uit een container van het Leger des Heils hebt gehaald. Maar in deze film zijn kinderen de hoofdpersonen, die het grootste deel van de heldendaden verrichten en het grootste deel van de verstandige beslissingen nemen...
Er zitten enorm veel gaten in deze film, maar als je kinderen hebt, en een beetje geduld, kun je negentig minuten lang genieten van koppige volwassenen, dappere kinderen en vliegende schildpadden...
Ook is er een zekere gelijkenis met de sciencefictionroman Blameless in Abaddon... Ziet iemand anders het?

text_en:
This is a children's movie. Is it a great children's movie? No.

But, it is an enjoyable children's movie. Sure Gamera looks like he was constructed at the last second out of an old shopping bag; and, Monster X looks like something that you pulled out of a Salvation Army drop-box. But, this movie has children as the main characters, doing the bulk of the heroics and making the bulk of the sound decisions...

There are a tremendous number of plot-holes in this movie; but, if you've got children, and a little patience, you can enjoy ninety minutes of pig-headed adults, brave children and flying turtles...

Also, there is a certain resemblance to the science fiction novel Blameless in Abaddon...anyone else notice?...


text:
In mijn recensie van Gamera vs Zigra zei ik dat dat de slechtste Gamera-film was. Ik vergiste me: Gamera vs Jiger is de slechtste Gamera-film.
In deze film moet Gamera de mensheid redden van Jiger. Jiger is een monster dat terugkomt omdat een paar bouwvakkers een standbeeld weghalen dat Jiger ervan moet weerhouden te ontsnappen. Jiger slaagt erin Gamera in zijn nek te steken en hem een paar eitjes in te voeren die later uitgroeien tot kleine Jigers.
In de eerste plaats ziet deze film er van alle vijanden van Gamera het slechtst uit. Jiger ziet er vrij goedkoop uit en ziet er niet erg interessant uit. Jiger is een vrouwtje omdat ze eitjes legt. Se had potentie en zag eruit als een prehistorische amfibie met een vin op zijn rug. Kan Jiger speren uit haar hoofd schieten en zo'n beetje boven water zweven door gas uit haar lichaam te schieten??? Jigers gezicht ziet er vooral lamlendig uit. Gewoon een slecht ogend goedkoop monster.
Gamera ziet er in deze film ook slecht uit. Ik weet niet hoeveel verschillende Gamera-pakken er zijn gemaakt, maar deze ziet er echt heel slecht uit.
Er zijn een heleboel stukken die ik alleen maar slecht vond. Zoals hoe de twee kinderen een onderzeeër in het lichaam van Gamera brengen. Ik ben er niet zo'n fan van om in het lichaam van andere wezens te reizen, zelfs niet in films, het ziet er gewoon raar uit. De strijd tussen de monsters is niets nieuws. Gewoon het oude liedje. Het enige interessante aspect van deze film is dat Jiger Gamera infecteert met eitjes van haar die later in Gamera uitkomen. Maar voor het grootste deel is de actie van de monsters niet opwindend en gewoon het oude liedje.
Het nabootsen is net zo erg als anders. Waarom zou die ene vent een pistoolgeluid maken en gebaren maken als hij tegen iedereen zei dat de twee kinderen het onderwatergeweer hadden moeten meenemen? En moesten ze de mensen echt laten zien hoe ze de olifantsslurf opensneden en alle larven eruit trokken? Walgelijk.
Een behoorlijk slechte monsterfilm. De ergste Gamera-film die ik ooit heb gezien. Niet aanbevolen.

text_en:
I said in my "Gamera vs Zigra" review that that was the worst of the Gamera films. I was mistaken, "Gamera vs Jiger" is the worst of the Gamera Films.

Basically in this film Gamera must save mankind from Jiger. Jiger is a monster who came back because some construction workers take away a statue that supposedly keeps JIger from escaping. Jiger manages to stab Gamera in the neck and put some eggs into him that later hatch into little Jigers.

First of all this film has the worst looking of any of Gamera's foes. Jiger looks pretty cheaply built and does not look all that interesting. Jiger is a female due to the fact that it lays eggs. Se had potential and looks kind of like a prehistoric amphibian with a fin on his back. Jiger can shoot spears out of her head and kind of hover over water by shooting gas out of her body???? Mainly Jiger's face just looks lame. Just a bad looking cheap monster.

Gamera also is looking bad in this film. I do not know how many different Gamera suits were made but this one looks really bad.

There are a lot of parts that I just thought were bad. Like how the two kids take a submarine into Gamera's body. I am not a big fan of traveling into the body of other creatures even in films, it just looks odd.

The monster fighting is nothing new. Just same old stuff. The only really interesting aspect of this film is how Jiger infects Gamera with eggs of hers that later hatch inside of Gamera. But for the most part the monster action is not exciting and just the same old stuff.

The dubbing is pretty bad as usual. Why would the one guy make a gun noise and gesture when telling everybody the two children should have taken the undersea gun with them. And did they really have to show the people cutting open the elephant trunk and pulling out all the larvae that were inside? Disgusting.

A pretty bad monster film. The worst Gamera film I have ever seen. Not recommended.


text: Want jullie stomkoppen die deze korte film niet hebben gezien, maar wel de originele versie hebben gezien (en herhaaldelijk hebben bekeken) van 'CORNY CASANOVAS', hou je dan maar bij het kijken daarvan en verspil je tijd niet aan deze kluns. Alle Besser-shorts die ze hebben omgevormd tot Curly of Shemp missen het doel, maar deze poging is buitengewoon verrot. Slechte montage, en overgangen van oud naar nieuw beeld (en vice versa), afschuwelijk aangepaste knevels, Moe die luier Joe behandelt als een broos kind van twee in plaats van hem de schedel in te slaan zoals hij bij Shemp & Curly heeft gedaan. Kortom, het stinkt!<br />1,5/10.

text_en:
For you stoogeheads who haven't seen this short, but have seen (and watched repeatedly) the original version 'CORNY CASANOVAS', then stick to watching that one and don't waste your time on this clunker. All of the Besser remaking Curly or Shemp shorts miss the mark, but this attempt is extremely putrid. Poor editing, and transitions from old to new footage (and vice-versa), horribly redone gags, Moe treating diaper Joe like a delicate 2 year old instead of cracking his skull like he did with Shemp & Curly. In short, it stinks!

1.5/10


text: Er zitten een paar opwindende scènes in deze film, maar over het algemeen is hij tweederangs. De opnamen zijn te lang, de personages zijn niet levensecht en sommige acteurs presteren ook niet goed. Ik hield ook niet van meerdere nationalistische uitspraken die niets met de plot te maken hebben. Ik denk dat de regisseur zijn personages mysterieus wilde maken, maar in plaats daarvan kwamen ze onnatuurlijk over. We worden geacht te zien hoe verschillende mensen met succes worstelen met moeilijke tijden in hun leven. Maar twee verhalen, het verhaal van Carlos en dat van Mikel, eindigen met niets en het derde, het verhaal van Ana, maakt zonder enige reden een wending. De film is erg deprimerend, maar er komt geen enkele boodschap uit.

text_en: There are some exciting scenes in this movie but in general it is second-rate. The shoots are overextended, the characters are not life-like and some actors don't perform well either. I also didn't like multiple nationalist statements which have nothing to do with the plot. I guess the director intended to make his characters mysterious but instead they came out to be unnatural. We are supposed to see how different people successfully struggle with hard times in their lives. But two stories, the one of Carlos and that of Mikel, end up with nothing and the third, the story of Ana, makes a turn without any reason. The movie is very depressive but without any message that derives from it.


text:
Ik heb deze film onlangs gezien op het Santa Barbara Film Festival in Californië. De persoon die de film aankondigde, omschreef hem als vergelijkbaar met '21 Grams'. Ik ben het echter eens met deze verklaring, want waar '21 Grams' me een verdrietig en hopeloos gevoel gaf, verliet ik deze film met een glimlach op mijn gezicht en vervuld van optimisme.
Sceenschrijver Alejandro Hernandez zegt dat het verhaal gaat 'over tweede kansen en hoop... moeilijke tijden zijn slechts het voorspel tot iets beters'. De filmposter verkondigt: 'Het leven mag dan vol moeilijke tijden zijn, maar het is het uiteindelijk waard'. Dit is het gevoel dat de film me gaf.
Het is een ensemblestuk vol geweldige Spaanse acteurs (met in het bijzonder Leonoor Watling en Javier Camera, die geweldige voorstellingen geven). De personages leven in elkaar verstrengeld en hebben het over de keerpunten in hun leven.
Ik geef het een 9 omdat ik het hier en daar een beetje traag vond, maar afgezien van het tempo, denk ik dat deze film veel te bieden heeft en dat we er veel van kunnen leren. De personages hebben het moeilijk <0xE2><0x80><0x93> van relaties die stuklopen, angst, werkproblemen en een lage eigendunk <0xE2><0x80><0x93> maar door anderen in vertrouwen te nemen, vinden ze manieren om hun leven te veranderen. Ik beveel deze film aan als je een opkikkertje nodig hebt en als je van Spaanse cinema houdt, want dit is een van de beste Spaanse films die ik de laatste tijd heb gezien.

text_en:
I recently saw this film at the Santa Barbara Film Festival in California. The person who introduced the film described it as being similar to "21 Grams". I agree with this statement, however, where "21 Grams" left me feeling sad and hopeless, I left this movie with a smile on my face and filled with optimism.

Sceenwriter Alejandro Hernandez says the story is "about second chances and hope... hard times are only the prelude to something better." The movie poster proclaims "Life may be full of hard times, but it is ultimately worth it". This is the feeling it gave me.

It is an ensemble piece full of some great Spanish actors (notably Leonor Watling and Javier Camera who give great performances). The characters lives intertwine as they deal with turning points in their lives.

I gave it a 9 because I felt it was a little slow in places, but besides the pace, I think this film has a lot to offer and we can learn from it. The characters deal with struggles - from relationships ending, fear, work problems and low self esteem, but by confiding in others, they find ways to turn their lives around.

I recommend this movie if you need a pick-me-up and if you enjoy Spanish cinema, because this is one of the best Spanish films I have seen recently.


text: De oogverblindende, meervoudige 'Hard Times (Malas Temporadas)' is duidelijk een meesterwerk in buitenlandse cinema. De film ontpopt zich als een latino 'Magnolia' en je kunt je afvragen of hij die film eer aandoet. Regisseur Martin Cuenca ontwikkelt een onderling verbonden puzzel van tegenstrijdige personages in het moderne Spanje: je hebt je moeder die maatschappelijk werkster is en die zichzelf als tienerzoon elke dag in zijn kamer opsluit om interactie met anderen te vermijden, je hebt je eenzame ex-gedetineerde die zijn voormalige celgenoot stalkt, je hebt je amateurpiloot die ervan droomt naar Miami te gaan (over Hard Times! Geintje! zei de voormalige Florida Marlin Livan Hernandez nadat hij in 1997 de World Series 'I Love Miami' had gewonnen). ) en je hebt je verlamde schoonheid die haar rijke echtgenoot ontrouw speelt door met de Cubaan naar bed te gaan (Ja! Cubanen zijn de baas! Sorry! Als Cubaanse moest ik het gewoon even zeggen!). De verharding van dit verwarde web is het moment waarop hun levens zich verstrengelen tot een centrale, gefixeerde boodschap over de liefde van het leven. De cast was zonder meer fantastisch! De gerespecteerde Spaanse acteur Javier Camera demonstreert opnieuw waarom de camera van hem houdt met zijn scherpzinnige optreden als de ex-gedetineerde Mikel. Nathalie Poza was adembenemend als de gestresste maatschappelijk werkster moeder Ana. Eman Xor Ona was stoer als de Miami-dromer Carlos. Het moet moeilijk zijn geweest om dit boek te schrijven vanwege de vele tegenstrijdige elementen, maar ik prijs Cuenca en Alejandro Hernandez voor hun triomfantelijke schrijfwerk. U zult merken dat u zich op uw gemak zult voelen en dat u een waardevolle filmische ervaring zult hebben als u _Hard Times (Malas Temporadas)_ gaat zien.

text_en: The dazzling multistory "Hard Times (Malas Temporadas)" is clearly a masterpiece in foreign cinema. The film plays itself out as a latino "Magnolia" and one can question whether it pays homage to that film. Director Martin Cuenca develops an interconnecting puzzle of conflicted characters in modern Spain: you have your social worker mom who's teenage son entraps himself in his room each day in order to avoid interaction with others, you have your solitary ex-convict who stalks his former cellmate, you have your amateur pilot who dreams of going to Miami (talk about going to Hard Times! Just Kidding! Like former Florida Marlin Livan Hernandez said after winning the 1997 World Series "I Love Miami"), and you have your paraplegic beauty who plays high infidelity from her rich husband by sleeping with the Cuban (Yea! Cubans rule! Sorry! Being a Cuban American, just had to say it!). The hardening of this tangled web is the time when their lives intertwine into a central fixated message about the love of life. The cast was nothing short of stellar! Respected Spanish actor Javier Camera again demonstrates why the camera loves him with his astute performance as the ex-convict Mikel. Nathalie Poza was stunning as the stressed social worker mom Ana. Eman Xor Ona was sturdy as the Miami dreamer Carlos. The screenplay of "Hard Times" must have been a hard one to develop because of its crossover components but I do commend Cuenca and Alejandro Hernandez for their triumphant scribing effort. You will find yourself having a easy & good time and having a worthwhile cinematic experience when you go see "Hard Times (Malas Temporadas)". ***** Excellent


text:
Ik heb die film per ongeluk gezien en sindsdien vind ik hem geweldig.
Ik heb de dvd gekocht en op rustige momenten haal ik hem tevoorschijn en kijk ik hem nog een keer...
Het is een van die zeldzame films die je blijft kijken terwijl het verhaal voorbijvliegt. De personages passen bij het verhaal en ik hou ook van de energie tussen de personages. De gekozen muziek is uitstekend en houdt alles bij elkaar.
Ik zou niet willen zeggen dat het realistisch is, dat een jongen een bewusteloze vrouw verkracht. Maar wie had ooit kunnen dromen van een bewusteloze vrouw?
Uiteindelijk probeert Julietta alles te laten werken en dat maakt haar personage nog aantrekkelijker.
Ik hou van de personen en de muziek. Geweldige film. En aan de anderen, die de ene film altijd met de andere vergelijken: Live is niet zo gemakkelijk te vergelijken. Zoals de titel al zegt.

text_en:
I saw this movie by accident and i love it since.

I got the DVD and in quiet moments I dig it out and watch it again...

It's one of those rare films that keeps you watching while the story is flying by. The Characters fits the story and I also like the energy between the characters. The chosen music is excellent and keeps everything together.

I wouldn't say it's realistic, that a boy rapes an unconscious women. But who never dreamed of an unconscious girl..:P

In the end Julietta tries to make everything work and that makes her character even more appealing.

I love the persons and the Music. Great Film.

And to the others, who always compare one film with another: Live is not that easy to compare. Like the title says. Greetings


text:
Al met al was de film goed geacteerd, althans van de kant van de hoofdpersonen.
Het voornaamste probleem dat ik met de film had, was het feit dat nadat die vent, Max, toegeeft dat hij Julietta heeft verkracht (ze is vijf hele minuten verontwaardigd en kwaad) ze hem vergeeft. Op dat moment is ze zwanger en weet ze niet of het Max of Jiri's kind is, maar ze maakt het zonder echte reden uit met Jiri en gaat uit eten met Max. Als vrouw vond ik dit hele deel van het verhaal volkomen vergezocht.
Ik ontdekte ook dat de taal van de film veel sterker was dan ik had gedacht en dat de seksscènes heel... gedetailleerd waren. Ik vond het een slechte film <0xE2><0x80><0x93> dat was de schuld van de verhaallijn.

text_en:
Overall this film was well acted, at least on the part of the main characters.

The major issue I had with the film was the fact that after this guy, Max, admits to raping Julietta (she is indignant and mad for a whole five minutes) she forgives him. At this point she is pregnant and doesn't know if it is Max or Jiri's kid, but breaks up with Jiri for no real reason and has dinner with Max. As a woman I found this whole part to the story to be completely far-fetched.

I also found that the film's language was a lot stronger than I thought it would be and the sex scenes were quite...detailed.

On the whole I didn't enjoy this film - the storyline's fault.


text:
De tweede film van Christoph Stark komt niet zo lang na de trendy, populaire film 'Run Lola Run' van Tom Twyker. Die moet Stark nog vers in het geheugen liggen, want iets in 'Julietta' doet sterk denken aan de laatste film. Terwijl Twkyers film grillig was, en gecombineerde muziek met snelle shots zonder al te veel 'MTV', moet je je afvragen wat Stark werkelijk wilde doen.
De plot is nogal banaal: de jonge, en naar alle waarschijnlijkheid rijke Duitse jeugd viert het op de jaarlijkse Love Parade in Berlijn. De hoofdpersoon Julietta gaat met haar vrienden uit Stuttgart op bezoek bij haar vriend Jiri en raakt hem prompt kwijt in feestvreugde en gedesoriënteerdheid. In haar bijna-bewusteloze toestand heeft ze iets wat een verontrustende ontmoeting met Max zou moeten zijn: een dj/producer met een gevoelig hart, ook al zou hij met een vrouw naar bed gaan als ze bewusteloos was.
Julietta keert naar Berlijn terug met een dilemma en ontmoet opnieuw Max (met wie ze bevriend is geraakt door vriendje Jiri), en natuurlijk ontvouwt zich een voorspelbaar geval van spanning in drie richtingen en zogenaamde hartskwesties.
Starks camerabewegingen - vaak snel - en de heldere tinten van de primaire kleuren die het scherm vullen (Julietta in felrood) zijn allemaal gespeelde pogingen om stilistisch te zijn, maar komen geforceerd over. Het is alsof hij een film wil maken over de cultuur van de jeugd en verwarde emoties, afwezige ouderfiguren en het stadsleven. Maar het enige wat hij doet is een conventioneel verhaal spuwen met een zogenaamd onconventionele wending in de plot. Deze wending in de plot is bedoeld om ons te laten geloven dat mannen die misbruik maken van vrouwen naderhand een diep schuldgevoel kunnen hebben en een meelevend hart. Het zelf slecht getypeerd worden in de rol van Max.
Deze film heeft noch aanlokkelijke stijl, noch inhoud. Een absolute verspilling van tijd. Jammer, want de hoofdrolspeelster Lavinia Wilson biedt een veelbelovende voorstelling die aan deze film verspild is.

text_en:
Christoph Stark's second film comes not so long after that trendy, popular flick 'Run Lola Run' by Tom Twyker. It must still be fresh in Stark's memory, because something in 'Julietta' smells derivatively of the latter film. While Twkyer's film was quirky, and combined music with fast-paced shots without being too "MTV" about it, you have to wonder what Stark really wanted to do.

The plot is all rather banal: young, and in all probability, wealthy German youth party it up at the annual Love Parade in Berlin. The protagonist Julietta heads up with her friends from Stuttgart to see her boyfriend Jiri and promptly loses him in party fervour and drugged out disorientation. In her near-unconscious state she has what should be a disturbing encounter with Max - a DJ/producer with a sensitive heart even though he'd sleep with a woman when she's passed out.

Julietta returns to Berlin with a dilemma on hand and meets up with Max again (who has been befriended by boyfriend Jiri), and of course, what unravels is a predictable case of three-way tension, and so-called matters of the heart.

Stark's camera movements - often times rapid - and the bright hues of primary colours that fill the screen (Julietta in bright reds) are all affected attempts at being stylistic, but come off strained. It is as if he wants to make a film about youth culture and troubled emotions, absent parent figures and city life. But all he does is churn out a conventional tale with a supposedly unconventional twist in the plot. This twist in the plot is set to make us believe that men who take advantage of women may suffer profound guilt afterwards and have a compassionate heart. Itself characterized poorly in the figure of Max.

There's neither alluring style, nor substance to this film. An absolute waste of time. A pity, because lead actress Lavinia Wilson offers a promising performance which is wasted on this film.


text: Deze duitse film is een van die saaie serieuze duitse films die jaar in jaar uit gemaakt worden om geld te verdienen dat beter gebruikt kan worden voor goede films.<br />Om dit te vergeten, het begint in de 'Loveparade' in Berlijn, met heel erg wilde beats en een beverige heel erg moderne camera. Een stel had ergens seks, verdwaalt en het meisje <0xE2><0x80><0x93> vol drugs <0xE2><0x80><0x93> wordt verkracht door de man die haar uit het water van een fontein haalt terwijl ze slaapt. Een paar weken later beseft ze dat ze zwanger is, komt terug naar berlijn en in de chaos van vriendje, zijn vriend (de verkrachter), een drugsdealer en haar ouders zoekt ze haar weg naar de toekomst. Het is een vreselijke film, in elke scène is de verkrachter zich bewust van zijn schuld. De arme kerel. Geen straf. Alleen begrip voor zijn emoties.

text_en:
This german movie is one of this boring serious german movies filmed year after year to burn money which is better used for good movies.

To forget this, it begins at the "Loveparade" in Berlin, with very very wild beats and a shaky very very modern camera. A couple had sex somewhere, get lost and the girl - full of drugs - is raped by the man who gets her out of the water of a fountain while she is sleeping. Some weeks later she realizes her pregnancy, came back to berlin and in the chaos of boyfriend, his friend (the raper), a drugdealer and her parents she searches for her way to future. It's a terrible film, in every scene the raper is full with conscious of guilt. The poor guy. No punishment. Only comprehension for his emotions.


text: Dit is een perfect voorbeeld van een serie die zijn nut al lang geleden heeft verloren. Ik was dol op Pinky and the Brain en keek de serie bijna gelovig, maar toen een of andere sukkel in de WB besloot deze muizen aan Elmyra te koppelen, was ik ontzet. Er was geen enkele reden om ze bij Acme Labs weg te halen, behalve dan dat de serie gewoon geen ideeën meer had. Dit was een voorbeeld van de uitdrukking 'de haai in het nauw drijven' <0xE2><0x80><0x93> het was duidelijk dat het vanaf dat moment, tot aan de annulering van de serie, alleen maar bergafwaarts ging met de serie <0xE2><0x80><0x93> en met de beroerde afleveringen zonder de oorspronkelijke formule duurde het niet lang voordat de serie zijn laatste adem uitblies. Eerlijk gezegd vond ik het gewoon g<0xC3><0xAA>nant om tegen het eind te kijken. Mijn aanbeveling is om nooit naar deze incarnatie van de show te kijken en enorme hoeveelheden ontkenning te gebruiken. Overtuig jezelf en anderen ervan dat het nooit is gebeurd - de enige shows die ooit hebben bestaan waren Animaniacs en Pinky and the Brain. Ze hebben de muizen nooit gekoppeld aan Elmyra - nee, nooit!

text_en: This is a perfect example of a series that long outlived its usefulness. I loved Pinky and the Brain and watched the show almost religiously, but when some dunderhead at the WB decided to pair these mice with Elmyra, I was horrified. There was absolutely no reason to take them away from Acme Labs except that the show had just run out of ideas. This was an example of the expression "jumping the shark"--it was obvious it was all downhill for the show from then until its cancellation--and with crappy episodes without the original formula, it wasn't long before the show breathed its last. Frankly, I just found it embarrassing to watch towards the end. My recommendation is never watch this incarnation of the show and use massive amounts of denial. Convince yourselves and others it never occurred---the ONLY shows that ever existed were Animaniacs and Pinky and the Brain. They NEVER paired the mice with Elmyra--no, never!!


text:
'Kapitein Salvation' had een onderdeel van 'Intolerantie' kunnen zijn. In 1840 trekt Anson Campbell, een student van het seminarie, zich, geconfronteerd met blind discriminatie, ongegronde roddels en een streng religieus oordeel, terug naar de zee. Daar wordt hij door een reeks onfortuinlijke gebeurtenissen herboren in zijn geloof, 'gedoopt' door de gevallen vrouw die hem heeft verlicht.
De meeste voorstellingen zijn standaard, maar het werk van Pauline Starke is uitmuntend. Het personage van George Fawcett, Zeke, zorgt voor een aantal van de overgangen in het verhaal door in de buurt te zijn wanneer die overgangen plaatsvinden. Het is een cruciale functie die in stomme films maar al te vaak wordt verleend door titelkaarten alleen (in films, door een verteller of andere dialoog). Over het algemeen wordt dit beeld heel soepel geregisseerd door John Robertson.
Cinematografie van William Daniels helpt dit beeld te laten schitteren De nieuwe orkestmuziek van Philip Carli (door hem gecomponeerd, geloof ik) is geweldig.

text_en:
"Captain Salvation" could have been a segment of "Intolerance." In 1840, faced with blind discrimination, unfounded gossip and strict religious judgment, Anson Campbell, a seminary student, retreats to the sea. There, through a series of unfortunate events, he is reborn to his faith, 'baptized' by the fallen woman who has enlightened him.

Most performances are standard, but Pauline Starke's work is excellent. George Fawcett's character, Zeke, provides some of the story transitions by being around when the transitions occur. It is a critical function in silent movies too often provided by title cards alone(in talkies, by a narrator or other dialog). Generally, this picture is very smoothly directed by John Robertson.

Cinematography by William Daniels helps this picture shine. The new orchestral score by Philip Carli (TCM induced, I think)is great.


text: Ik bofte dat ik na mijn smeekbede een kopie van deze film kreeg toegestuurd. Het was de moeite waard, want het was een veel betere film dan ik had verwacht, omdat hij niet een van de bekendste stills was. Alles aan deze film was klasse en als klap op de vuurpijl was de soundtrack van Philip Carli perfect en was de tekst kristalhelder. De regie van John Robertson was eersteklas, ook al was hij niet een van de meer bekende regisseurs van die tijd en was de fotografie de gebruikelijke hoge standaard die we van William Daniels verwachten. De acteurs waren allemaal uitstekend, Lars Hanson was geweldig als de gekwelde titelfiguur Anson Campbell, hij is ervan beschuldigd dat hij te veel acteert, maar Anson Campbell is een man die zijn geloof verliest en op weg is naar een zenuwinzinking op de koop toe, en Hanson beschrijft dat soms met huiveringwekkende helderheid, hoewel hij in sommige latere scènes inderdaad een beetje te veel van het goede was. Pauline Starke was absoluut verbazingwekkend als Bess Morgan, ze maakte dat je zoveel om haar ging geven en je geloofde echt in haar karakter als een vrouw die zoveel verdriet heeft gehad en als hoer tot op de bodem is gezonken, maar die bereid is om verlossing te zoeken en haar leven te veranderen. Marceline Day was uitstekend als Mary Phillips, die smoorverliefd was op Anson, maar toch haar geloof boven haar hart stelde. Dit was een film die de persoonlijke interpretatie van christelijke naastenliefde in twijfel trok op een manier die ik verrassend vond voor een film uit die tijd. De cast was voortreffelijk en de omgeving van een klein havenstadje in New England was uitstekend, de scène van het scheepswrak was heel goed gedaan. Al met al een uitstekende film en als TCM hem laat zien, kan ik hem voor 100% aanbevelen. In het bijzonder dank aan Paul, zonder wie ik deze traktatie nooit zou hebben gezien.

text_en: I was fortunate to be sent a copy of this movie after my plea. It was worth it as it was a far better movie than I had expected, it not being one of the most well known of silents. Everything about this movie was class and to top it all off, the soundtrack by Philip Carli was just perfect and the print was crystal clear. The direction by John Robertson was first class, again considering that he was not one of the more well known directors of the time and the photography was the usual high standard that we expect from William Daniels. The cast were all excellent, Lars Hanson was superb as the tormented title character Anson Campbell, he has been accused of over acting, but, Anson Campbell is a man who is losing his faith and heading for a mental breakdown to boot and Hanson portrays that with chilling clarity at times, though admittedly he was a little over wrought in some later sequences. Pauline Starke was absolutely amazing as Bess Morgan, she made you care so much about her and you truly believed in her character as a woman who has endured so much sadness and has hit rock bottom as a whore, but, is willing to seek redemption and change her life. Marceline Day was excellent as Mary Phillips, so much in love with Anson, but, still putting her faith ahead of her heart. This was a film that questioned the personal interpretation Christian charity in a manner that I found surprising for a film of that time All the cast was superb and the settings of a small New England harbour town was excellent, the shipwreck scene was very well done. All in all an excellent movie and if TCM show then I recommend it 100%. Special thanks to Paul, without whom I'd have never seen this treat. Hey TCM UK, when are you going to show more silent classics like you do on the other side of the pond?


text:
Zoals Cine Tiger al opmerkte, werd deze voortreffelijke stomme film aangeboden door Turner Classic Movies in hun Sunday Night Silent-programma.
'Captain Salvation' was prachtig gefotografeerd, en hoewel het wel het verschil laat zien tussen de filmmaakster van die dag en die van vandaag, was het een fascinerende reis. Marcelline Day was gewoonweg uitmuntend in deze film. Mijn oorspronkelijke stem voor dit drama was een 6, maar bij nader inzien verhoogde ik de stem naar een 7 omdat sommige scènes zo spookachtig waren.
De onlangs toegevoegde soundtrack van 'Captain Salvation' was zeer aangenaam.
Plaudits voor het restauratieteam, de componist en de directie van Turner Classic Movies. Dit was een geweldige film om in ere te herstellen en het was beslist een betoverend verhaal om op een rustige zondagavond te bekijken. Deze film logenstraft ook de moderne cynici die zeggen dat spirituele of religieuze thema's in films passé zijn of 'oude koek'. Dat is niet zo. Toegegeven, dit was een film uit de jaren twintig en de jaren twintig hadden in dat tijdperk een element van herrijzend christelijk fundamentalisme, een heropleving die zo scherp contrasteerde met het tijdperk van 'flappers, flivvers en fol-de-rol'.
Met vele andere klassiekers uit de jaren twintig die op restauratie wachten, kunnen we alleen maar hopen op het beste en op de onmiddellijke redding van deze culturele documenten uit onze ware Amerikaanse geschiedenis! Laten we hopen dat TCM deze film keer op keer laat zien.

text_en:
As was noted by Cine Tiger, this excellent silent film was offered by Turner Classic Movies on their Sunday Night Silent feature.

"Captain Salvation" was beautifully photographed, and although it does show the difference in the movie-making of that day to this day, it was a captivating journey. Marcelline Day was simply excellent in this film. My original vote for this drama was a 6 but after reflection, I raised the vote to a 7 because some of the scenes were so very haunting.

The newly added soundtrack for "Captain Salvation" was most enjoyable.

Plaudits all around to the restoration team, to the music composer, and to the Turner Classic Movies channel and its executives. This was a great film to restore and it was definitely an enchanting story to view on a quiet Sunday night. This movie also gives the lie to those modern cynics who say that spiritual or religious themes in movies are passe' or "old hat." Not so. Granted, this was truly a '20s movie and the 1920's had an element of resurgent Christian fundamentalism in that era, a resurgence which contrasted so very sharply with the age of "flappers, flivvers, and fol-de-rol".

With many other classics of the '20s awaiting restoration, we can only hope for the best and for the immediate rescue of these cultural documents from our true American history !! Let's hope TCM shows this one again and again.


text: Toen ik deze film voor het eerst zag, was ik een jaar of 9, 10. Dit is de eerste 'officiële' horrorfilm van William Castle. Er zitten geen monsters in en geen moordenaars, althans geen 'grafische' moorden, maar om de een of andere reden is dit altijd een van mijn favoriete films van William Castle geweest. Ik weet nog dat ik er's avonds laat naar keek. Ik denk dat de intro en de aftiteling op de een of andere manier 'angstaanjagend' voor me waren. Aan het eind, als de aftiteling begint, is er een tekenfilm van een'macabere' optocht die voorbijkomt. Dat herinner ik me tot op de dag van vandaag. Een van de stripfiguren draagt zijn eigen hoofd. Het is grappig dat iemand zich in de loop der jaren zulke onbetekenende dingen kan herinneren. Ik wou dat deze film op dvd was uitgebracht. Ik zou hem graag in kristalheldere beelden willen zien, net als de andere films van William Castle die op dvd zijn uitgebracht.

text_en: When I first saw this movie, I was around 9 or 10 years old. This is William Castle's first "official" horror movie. There are no monsters in it and no killers, at least no "graphic" killings, but for some reason, this has always been one of my favorite William Castle movies. I remember watching it real late at night. I think the intro and the end credits were somehow "scary" to me. At the end, as the credits are rolling, there is a cartoon of a "macabre" parade walking by. I still remember that to this day. One of the cartoon characters is carrying his own head. I'm 50 years old now and it's funny how a person can remember insignificant stuff like that over the years. I sure wish this movie would be released on DVD. I would love to see it in crystal clarity like the other William Castle movies that have been released on DVD.


text:
Ik heb dit een paar jaar geleden eindelijk op tv gezien en wou dat ik het had opgenomen. Het heeft sterke verhaalelementen die tot iets echt geweldigs hadden kunnen uitgroeien.
Het idee van een begrafenis die's nachts wordt gehouden omdat de overledene, de dochter van een steenrijke man, blind was geweest, zet de toon. Voeg daar een race tegen de klok aan toe om het slachtoffer van een ontvoering dat levend is begraven te redden en je hebt de elementen voor een keurige thriller.
Ik heb begrepen dat de roman waarop dit gebaseerd was, THE CONCRETE GARDEN als ik me de titel goed herinner, in werkelijkheid door een aantal schrijvers van thrillers is geschreven. Het was een project waarin schrijver A met het concept kwam en de inleiding schreef, en het vervolgens doorgaf aan schrijver B, die het ontwikkelde en er complicaties aan toevoegde waardoor schrijver C zich de haren uit het hoofd zou trekken. Het feit dat er zoveel schrijvers bij betrokken waren, schijnt het erg moeilijk te hebben gemaakt om de rechten van het verhaal in handen te krijgen, en daarom is het ook het enige van William Castles thrillers dat niet op video verkrijgbaar is.
We hebben remakes van verschillende werken van Castle gezien. Misschien zal iemand deze vinden en de kwestie van de rechten oplossen.

text_en:
I finally saw this on TV several years ago and wish I had taped it. It's got strong story elements that could have been developed into something really great.

The idea of a funeral to be held at night because the deceased, the daughter of a very wealthy man, had been blind sets the tone. Add a race against time to save a kidnapping victim who's been buried alive and you've got the elements of a tidy thriller.

My understanding is that the novel this was based on, THE CONCRETE GARDEN if I remember the title correctly, was actually written by several mystery writers. It was a project where writer A came up with the concept and wrote opening, then passed it to writer B who developed it and threw in complications that would make writer C sweat bullets to resolve. The fact that there were so many writers involved seems to have made it very difficult to get the rights to the story, and that's why it's the only one of William Castle's thrillers not available on video.

We've seen remakes of several of Castle's works. Maybe someone will discover this one and get the rights issue resolved.


text: William Castles eerste uitstapje in het horrorgenre is helemaal niet eng. Het is een milde moordmysterie over een aantal onsympathieke personages, van wie er een waarschijnlijk een grizzly-misdaad heeft gepleegd. De film blijft halverwege steken in een paar flashbacks die het verhaal niet echt ten goede komen. De optredens zijn goed geacteerd en de film slaagt erin een behoorlijke mate van intrige en nieuwsgierigheid vast te houden. Het is ook ongebruikelijk om Jim Backus in een nogal onsympathieke rol te zien. Maar omdat de film als 'horror' wordt aangeprezen, levert hij op dat gebied niet genoeg schokken op en mist hij enkele van de huiveringen en humoristische trekjes van Castles latere werk. Het is het bekijken waard als de eerste van de 'gimmick'-films van William Castle.

text_en: William Castle's first excursion into the horror genre is not really scary at all. It's a mild murder mystery about several dislikable characters, one of them presumably having committed a grizzly crime. It gets bogged down midway with some flashback sequences which really don't help the narrative THAT much. The performances are well acted and the film manages to keep a decent level of intrigue and curiosity throughout. It's also unusual to see Jim Backus in a rather unlikable role. However, being advertised as a "horror" film, it fails to provide enough ample shocks to please in that department and it lacks some of the chills and humorous touches of Castle's later work. Still, it's worth a look as the first of the William Castle "gimmick" films.


text: Als kind was ik dol op die show, ongeveer 18 jaar geleden. Ik heb altijd een vage herinnering aan die show gehad en kon er nooit iets over vinden. Bedankt dat jullie me hebben geholpen dit te vinden, imdb-gebruikers! Van wat ik me van de show herinner, kroop er aan het begin van elke aflevering een vent door een boomstam om bij een geheime open plek in het bos te komen. Daar speelde hij gitaar en zong hij liedjes. De show werd ergens in de jaren tachtig uitgezonden en misschien begin jaren negentig.<br />Herinnert iemand zich toevallig een show die rond dezelfde tijd werd uitgezonden als deze show, waarin een vrouw rondliep met een net? Ik weet niet meer of ze insecten ving of naar dieren keek. Komt dit iemand bekend voor?

text_en:
Loved this show as a kid, about 18 years ago. I always had a vague memory about the show, and could never find information about it. Thank you for helping me find this, IMDb users! From what I do remember about the show, at the beginning of each episode, a guy crawled through a log to get access to a secret clearing in the woods. There, he would play his guitar and sing songs. The show aired sometime in the 80's and perhaps early 90's.

By any chance, does anyone remember a show which would air around the same years as this show where there was a woman walking around with a net. I can't remember if she was catching bugs or animal watching. Does this ring a bell for anyone?


text:
Het komt maar zelden voor dat ik een film een 10 geef, maar als ik kon, zou ik nog hoger gaan voor deze film. Ik ben opgegroeid met veel van dit soort films. Tekenfilms, zoals 'BFG', 'De Brave Kikker', 'De Hobbit' en zelfs 'Tovenaars'... maar geen ervan heeft me echt geraakt op het niveau van deze briljante film. Toen ik jong was, heb ik de fantastische schoonheid van zo'n mooi verhaal niet weten te vangen, maar wel iets gevoeld dat niets anders me had kunnen geven. Iets... volmaakts. Ik wilde alleen dat ik het kon vinden, en helaas kan ik dat niet.
Het verhaal is, zoals velen zeggen, enigszins geïnspireerd op Shakespeares klassieke 'Romeo en Julia'. Maar de mengeling van levendige fantasie en animatie maakt dit veel gedenkwaardiger (En ik ben een liefhebber van R&J). Dit is, in het diepst van mijn hart, voor mij DE film. Er is geen betere film, en er is geen film die meer betekent.
Ik zou dit iedereen aanbevelen die een kind in zijn hart heeft, en passie in zijn ziel. Het is een prachtig stuk filmgenie, en ik weet dat als ik het maar kon vinden... ik een stukje van mijn wonderbaarlijke jeugd terug zou kunnen halen.
Als je dit ooit vindt, pak het dan en houd het vast. Je weet niet wat een prachtige Juweel je bezit.

text_en:
It is a rare event when I rate a movie on the level of a 10, but if I could, I would go even higher for this film. I grew up with many films like this. Cartoon fantasies including "BFG", "The Brave Frog", "The Hobbit", and even "Wizards"... but none quite effected me on the level of this brilliant movie. While, when I was young, I did not capture the fantastic beauty of such a sweet story, I did feel something that nothing else gave me. Something... perfect. I only wish I could find it, and sadly I cannot.

The story is, as many say, somewhat themed after Shakespeare's classic "Romeo & Juliet", however, the mixture of vibrant Fantasy and animation makes this far more memorable (And I am a lover of R&J). This is, in my truest of hearts, THE movie to me. There is no better movie, and there is no film that means more.

I would recommend this to anyone with a child in their heart, and passion in their soul. It is a wonderful piece of cinematic genius, and I know that if I could only find it... I could reclaim a piece of my wondrous childhood.

If you ever find this, obtain it and hold onto it. You do not know what a beautiful Gem you possess.


text: Deze film zou heel goed de beste originele score kunnen hebben die ik ooit heb gehoord, en dat zegt veel, want ik let heel goed op dat soort dingen. Dus, Koichi Sugiyama, bedankt voor je uitstekende werk. Dat is de voornaamste reden waarom ik op deze film heb gestemd. De film is af en toe een beetje raar, maar verder onberispelijk. Ik wou alleen dat meer mensen hem hadden gezien. Vriendschap, opoffering, trouw, lotsbestemming, liefde... Zoals ik al zei: 'Wauw.'

text_en: This movie could very well have the best original score I've ever heard, which is saying a lot because I pay close attention to such things. So, Koichi Sugiyama, thank you for your excellent work. That is the main reason why I voted a 10 on this movie. The film is quite a bit silly at times, but otherwise flawless. I just wish more people had seen it. Friendship, sacrifice, loyalty, destiny, fate, and love... Like I said, "Wow."


text: Naar mijn mening is dit een absoluut romantisch meesterwerk over het overtreden van regels om samen te kunnen zijn. Als je het mij vraagt, was de wet over kinderen van vuur en kinderen van water volkomen zinloos. Als je wilt weten waarom, moet je de film zien. Aan de andere kant was Malta (stem van Mami Koyama) een heel mooie jonge vrouw. Ik geloof dat zij en Sirius (stem van T Zagru Furuya) echt voor elkaar bestemd waren. Voor mij was de setting prachtig, de cast goed gekozen en de tekst sterk. Voordat ik dit afrond, wil ik graag zeggen dat iedereen die bij deze film betrokken was, het heel goed deed. Tot slot wil ik dit absoluut romantische meesterwerk over het breken van de regels om samen te kunnen zijn ten zeerste aanbevelen aan iedereen die het nog niet heeft gezien. Jullie gaan een leuke tijd tegemoet, dus ga naar de videotheek, huur het of koop het, ga lekker uit je dak met een vriend en kijk ernaar.

text_en: In my opinion, this is an absolutely romantic masterpiece about breaking rules to be together. If you ask me, the law about children of fire and children of water was absolutely pointless. You'll have to see the movie if you want to know why. On the other hand, Malta (voice of Mami Koyama) was a very beautiful young woman. I believe that she and Sirius (voice of Tôru Furuya) were truly meant for each other. To me, the setting was beautiful, the cast was well chosen, and the writing was strong. Before I wrap this up, I'd like to say that everyone involved in this film did very well. Now, in conclusion, I highly recommend this absolutely romantic masterpiece about breaking rules to be together to all of you who haven't seen it. You're in for a good time, so go to the video store, rent it or buy it, kick back with a friend, and watch it.


text: Dit is een andere zelden geziene animefilm die ik online had gezien, en daarna vond ik hem geweldig. Het is een prachtig geanimeerde fantasie over twee door het noodlot getroffen geliefden van tegengestelde kanten: Vuur en Water. Weet je, ik wist niet dat Sanrio, de schepper van Hello Kitty (en alle andere knuffelfiguren van wie we houden), deze film had gemaakt; maar nu weet ik het.<br />De vete tussen Vuur en Water begon lang geleden, toen de twee broers, Oceanus <0xE2><0x80><0x93> God van Water (de vader van Sirius) en Hyperia <0xE2><0x80><0x93> Godin van het Vuur (de moeder van Malta), in vrede leefden en zielsveel van elkaar hielden. Maar de God van de Wind, Algaroc, werd jaloers op het geluk van het paar en verspreidde leugens en bedrog tussen hen tot hun haat voor elkaar oorlog tot gevolg had. Ten slotte werd Algaroc gevangengezet door de Koning der Goden zelf, maar na die tijd verachtten broer en zus elkaar nog steeds, zodat de Kinderen van Vuur en Water voor altijd gescheiden bleven. Jaren later ontmoeten prins Syrius van het Water en prinses Malta van het Vuur elkaar en worden verliefd, en ze ontmoeten elkaar in het geheim.

text_en:
Here is another rarely-seen anime film I had watched online, and after I did I love it. it's a beautifully-animated fantasy about two star-crossed lovers from opposite sides : Fire & Water. You know, I didn't know Sanrio, creator of Hello Kitty (and all the other cuddley characters we love) maded this film; but now I do.

The feud between Fire and Water started along time ago, when the two siblings, Oceanus - God of Water (Sirius' father), and Hyperia - Goddess of Fire (Malta's mother), lived in peace and dearly loved each other. However, the God of Wind, Algaroc, become jealous of the pair's happiness, and spread lies and deceit between them until their hatred for each other brought about war. Finally, Algaroc was imprisoned by the King of Gods himself, but after that time, the brother and sister still despised each other, so the Children of Fire and Water forever remained apart. Years later, Prince Syrius of the Water and Princess Malta of the Fire meet and fall in love, and they meet in secret.


text:
Ik was als kind dol op deze film en ik weet dat veel van jullie moeite hebben gehad om een kopie te vinden. Ik heb een vent gevonden die dvd-opnames van de film maakt op Engelse dub met menu's en alles:
<0x3E><0x3E> http://8store.8thman.com/ta3.html
<0x3E><0x3E> Ik heb ook de import uit Japan besteld, maar daar zijn geen Engelse subs of dubs. Ik denk dat deze opnamen recht doen aan de jeugdervaringen die we ons herinneren.
<0x3E><0x3E> Ik herinner me dat ik deze film telkens weer heb bekeken op een vhs-band toen ik klein was, maar die band is allang verdwenen en ik snak naar een dvd-versie. Hopelijk reproduceert Sanrio deze klassieker op dvd, want er is beslist een cult-volgeling. Ik heb dit soort bootlegs gezien op eBay voor evenveel als nie70!

text_en:
I loved this film when I was a kid and I know a lot of you have been having difficulty finding a copy. I found this guy online that makes DVD transfers of the film on English dub with menus and everything:

http://8store.8thman.com/ta3.htm

I ordered the import from Japan as well but that doesn't have English subs or dubs. I think these transfers will be true to the childhood experience we remember.

I remember watching this film over and over on a VHS tape when I was little but that tape has long gone and I am aching for a DVD version. Hopefully Sanrio reproduces this classic on DVD because there is definitely a cult following. I've been seeing bootlegs of this going for as much as $70 on eBay!


text: De laatste keer dat ik deze film zag, moet bijna vijftien jaar geleden zijn geweest. In die tijd, hoewel ik de titel helemaal vergeten was, waren er aspecten van deze film die in mijn geheugen bleven hangen en waarschijnlijk een paar willekeurige dromen veroorzaakten; ik herinner me niet echt dat ik als kind de plot volgde, maar ik herinnerde me dat ik hem A) heel mooi vond en B) ongelooflijk donker. Bepaalde scènes en personages zijn me met hardnekkige volharding bijgebleven <0xE2><0x80><0x93> een zwerm kwallen die hun slachtoffers lijken te elektrocuteren of doodbranden in plaats van ze te vergiftigen; de dood van twee jeugdige personages die me het besef bijbrengen dat, net als in de film _Cube_, alle personages vervangbaar zijn; en het beeld dat me waarschijnlijk het meest heeft achtervolgd, de scène tegen het eind waarin een gedwongen cocon wordt gebruikt die boekdelen spreekt over ouderlijke dwang en een koppige weigering om rede te zien. Veel recensenten hebben het verhaal vergeleken met _Romeo en Julia_, en hoewel ik de analogie als kind niet zou hebben begrepen, doe ik dat nu wel.' Ik weet zeker dat ik me het besef herinner dat het conflict, hoe majestueus en almachtig de strijdende partijen (Zee en Vuur in dit geval) ook zijn, niets meer is dan een kinderlijke vete, een zinloze en zinloze schermutseling die waarschijnlijk nooit een echte overwinning zal opleveren. Behoorlijk verontrustende thema's voor een film die zogenaamd voor kinderen is bedoeld! Nu ik de titel(en) heb herontdekt, zou ik deze film met alle plezier opnieuw willen zien, al was het alleen maar vanwege de oude tijd. Het komt zelden voor dat een film zo'n diepe indruk op me maakt, en voor al diegenen die ook door deze film zijn geraakt, zou ik hem aanbevelen in een dubbeldvd met Watership Down van Martin Rosen, een even mooie en huiveringwekkende animatiefilm.

text_en: The last time I saw this film must have been nearly fifteen years ago. During that time, although I had forgotten the title entirely, there were aspects of this film that stuck in my brain and likely contributed to a few random dreams; I remember not really following the plot as a child, but I recalled finding it A) very beautiful, and B), unbelievably dark. Certain scenes and characters have stayed with me with dogged persistence---a swarm of jellyfish that seem to electrocute or burn their victims to death rather than poisoning them; the deaths of two juvenile characters that hammer home the realization that, like in the film *Cube*, every last character is expendable; and the image that probably haunted me most of all, the scene towards the end involving a forced cocooning that speaks volumes about parental coercion and a pigheaded refusal to see reason. Many reviewers have compared the story to Romeo & Juliet, and although I wouldn't have understood the analogy as a child, I'm sure I recall the realization that, however majestic and omnipotent the combatants (Sea and Fire, in this case), the conflict presented is nothing more than a childish feud, a pointless and senseless sparring match that will probably never see a true victory. Pretty disturbing themes for a film allegedly for children! Now that I have recently rediscovered the title(s), I would greatly enjoy finding this film again, if only for old time's sake. It's rare that a film leaves such a long impression on me, and for all those out there who also were touched by this film, I'd recommend it in a double billing with Martin Rosen's *Watership Down*, a similarly lovely and chilling animation.


text: Ik ben altijd dol geweest op deze film. Ik weet niet hoe mijn vader hem heeft gekocht, maar hij moet in mijn jeugd heel populair zijn geweest in de Verenigde Staten. Het is mijn favoriete animatiefilm omdat hij zo mooi is. Elke avond voor het slapengaan deed ik alsof ik prinses Malta was. Probeer hem alsjeblieft te vinden en te zien als je van mooie dingen houdt. Mijn favoriete aspect van deze film is dat het offer geromantiseerd wordt. Het enige nadeel is dat het thema van Romeo en Julia te vaak wordt gebruikt, maar het verhaal wijkt genoeg af van het oudere verhaal om de jongere kijkers om de tuin te leiden. Malta is heel mooi getekend en dat geldt ook voor Oceanus, de zeegod. Het is heel dromerig en mooi om naar de wereld van 'De Zeeprins en het Vuurkind' te reizen.

text_en: I have always loved this movie. I don't know how my dad bought it but it must have been popular in the states when I was young. It is my favorite animated movie because of how beautiful it is. I used to pretend I was Princess Malta every night before I went to bed. Please try to find and see it if you are a lover of pretty things. My favorite thing about this movie is how sacrifice is romanticized. The only downside is the overused Romeo and Juliet theme, albeit, the story deviates from the older story enough to fool younger viewers. Malta is drawn very beautifully and so is Oceanus, the sea god. It is very dreamy and beautiful to journey into the world of "The Sea Prince and the Fire Child."


text: Ik ben nu al een tijdje op zoek naar anime uit mijn jeugd. Deze film stond boven aan mijn lijstje. Ik heb hem niet meer gezien sinds ik heel klein was. Ik weet nog dat ik hem keer op keer huurde. De verhaallijn is heel interessant en speels. Ik vond alle personages in de film geweldig. De beelden en de manier waarop de animatie was getekend, waren een van mijn favoriete dingen. De soundtrack van de film bezorgde me zelfs als klein kind al kippenvel. Absoluut een must voor elke animefan. Ik was helemaal opgewonden toen Nausicaa of the Valley of the Wind dit jaar weer op dvd werd uitgebracht. Misschien komt deze film nog een keer uit, maar ik betwijfel het, gezien de gewaagde aard van de film en de moderne definitie van films met G-waarden. Absoluut een geweldige film. Ik hoop dat ik hem snel weer te zien krijg.

text_en: I have been in search of childhood anime for awhile now. This movie was at the top of my list. I haven't watched it since I was very young. I remember renting it over and over. The story line is very interesting and playful. I loved every character in the movie. The pictures and the way the animation was drawn was one of my favorite things. The score for the film gave me goosebumps even as a small child. Definitely a must for any anime fan. I was overwhelmed with excitement when Nausicaa of the Valley of the Wind came back into print on DVD this year. Maybe this movie will come back into print, but I doubt it due to the risqué nature of the film and modern definition of G rated movies. Absolutely Great movie. Hope I get to see it again soon.


text: Zo lang ik me kan herinneren zijn mijn zussen en ik gefascineerd geweest door deze film. Ik denk dat dat mijn hele leven zal zijn, sinds ik in 1981 ben geboren! We hadden een band van Sea Prince en het Vuurkind en die werd zo vaak bekeken dat hij begon te verslechteren. Mijn vader werd kwaad omdat het ons niet kon schelen of we de film verpestten, zolang we maar naar onze eigen film konden kijken. Ik wou dat ik een andere band kon vinden, want die van ons werd'mysterieus vermist'! Mijn favoriete personage zou Bibble moeten zijn. Als ik het me goed herinner is dat zijn naam. Maar in de samenvatting staat dat het Vuurkind Marta heet! Ik denk dat de manier waarop Sirius het altijd zei ons in verwarring bracht, omdat we haar Malta noemden. Maar echt, dit is een van de mooiste herinneringen uit mijn jeugd. Als iemand weet waar ik een band kan krijgen, laat het me dan weten!

text_en: As far back as I can remember, my sisters and I have been fascinated with this film. I guess that would be my whole life since I was born in 81! We had a tape of Sea Prince and the Fire Child and it was watched so often that it started to deteriorate. My father would get mad because we didnt care if we ruined the vrc as long as we could watch our movie. I wish I could find another copy of it as ours went 'mysteriously missing'! My favourite character would have to be Bibble. If i remember correctly thats his name. But the summary says the fire child's name is Marta! I guess the way Sirius always said it made us confused because we called her Malta. But really, this is one of the best memories of my childhood. If anyone knows where I can get a tape, let me know!


text:
Jacob Wade (Jack Palance) was vroeger een beroemde schutter die de middelbare leeftijd naderde en doodziek werd van het feit dat hem werd gevraagd elke stad te verlaten waar hij in reed. Om de zaak nog erger te maken, zijn een paar beruchte bandieten onder leiding van de verachtelijke King (Neville Brand) er ook op uit om hem te grazen te nemen.
Nu probeert hij iets voor zijn zoon Riley (Anthony Perkins) te doen door mustangs te vangen en te breken in Echo Canyon, het beste wilde-paardengebied van het gebied.
De situatie nog ingewikkelder maken is Jacob's werk. 's slechte relatie met een jongen die hem haat, en Ada Marshall (Elaine Aiken), een jonge vrouw die Jacob in een gokhal heeft ontmoet en die een man heeft doodgeschoten vanwege haar...'
'Hier is de western van een denkend mens die te maken heeft met een ex-schutter die ook niet in staat is zijn verleden van zich af te schudden en wiens uiteindelijke doel om weer voet aan de grond te krijgen het lynchen van zijn tegenstander is.'
'Levin toont een duister, deprimerend en triest realistisch gezicht van het westen... In feite is de hele film een drama van personages! Maar als je de film bekijkt, zou je kunnen voelen hoe Levin overwinning gelijkstelt aan verlossing.'

text_en:
Jacob Wade (Jack Palance) used to be a celebrated shootist just stepping into middle age and mortally weary of having to be asked to leave every town he rides into To make matters worse, a few notorious outlaws, led by the vile King (Neville Brand), are also out to take him down

Now he tries to do something for his boy Riley (Anthony Perkins) by catching and breaking mustangs in Echo Canyon, the best wild horse country in the territory

Complicating the situations further is Jacob's bad relationship with a kid who hates him, and Ada Marshall (Elaine Aiken), a young woman whom Jacob met in a gambling hall, and shot a man on account of her

Here is a thinking person's Western that deals with one ex-gunman who also is unable to shake his past and whose ultimate goal for taking root again is by lynching

Levin shows a dark, depressing, and sadly realistic face of the west... In fact, the entire movie is a drama of characters But watching the film, you would be able to feel how Levin equates victory with redemption


text: Sinds mijn kindertijd vind ik de acteurs die de slechteriken spelen interessanter dan de hoofdpersonen, althans tot ongeveer 1970 of daaromtrent. Veel van de acteurs die ik in de jaren vijftig zag, hielden het niet lang uit in een film of tv-programma omdat ze een van de eerste slachtoffers van de ster waren. Sommigen kregen uiteindelijk een naam voor zichzelf, maar over het algemeen vond ik ze leuker als ze een bijrol speelden. Sommige van die bijrollen spelen in deze film en ik vond ze heel amusant. Zo speelt Neville Brand de rol van King Fisher, een goede acteur, maar soms een beetje eng, zelfs voor mij als ik straf uitdeel. Anderen, zoals Faro (Lee Van Cleef), Sundown Whipple (John Doucette) en Blackburn (Claude Akins) zijn in topvorm. Hoewel er geen bekende naam bij is, speelt Robert Middleton de rol van Ben Ryerson. Of hij nu een politicus of een maffiabaas speelt, hij geeft altijd een goede voorstelling. In deze film ziet hij er een beetje groezelig uit, maar hij is handig met zowel een pistool als een mes. Dan is er nog Willie (Elisha Cook jr.) een van Fishers mannen. Meestal stormt hij met grote ogen een kamer binnen om nieuws te brengen, maar hij moet snel iets drinken voor hij iets kan zeggen. Tot mijn grote vreugde omvat de cast een rougegalerij van persoonlijke favorieten, bijna als een droom die uitkomt. Voor degenen die van de goeien houden, neigt de film meer naar een nachtmerrie. Zijn prestatie is beter dan gewoonlijk, maar dat betekent alleen maar dat hij niet zo stijf is als gewoonlijk. Het verhaal mist ook een beetje richting. Die twee punten worden vergeten door Anthony Perkins, die de zoon van Jacob Wade speelt. Zijn rol mist richting of misschien een regisseur omdat het lijkt alsof hij of iemand anders deze film wil saboteren. In de eerste plaats is hij te oud en te groot om de rol van de zoon te spelen. Als hij wel enig teken van emotie toont is dat passender voor iemand die minstens 10 jaar jonger is dan hij. Op de simpele mededeling dat zijn moeder (overleden) een fijne vrouw was reageert hij minzaam 'als je het nog een keer over mijn moeder hebt, vermoord ik je' echt van het kastje naar de muur. Elaine Aiken geeft een goede voorstelling en ziet er goed uit. In een ander commentaar werd in grote lijnen gezegd dat haar personage, met al zijn goede eigenschappen, geen reden heeft om romantisch geïnteresseerd te zijn in het sullige Perkins-personage, wat de spijker op de kop slaat. Dus deze film was precies wat ik verwachtte, de kleine rollen gaven de hoofdpersonen een glans.

text_en: Since childhood I've found the actors playing the bad guys more interesting than the main characters,at least till about 1970 or so.Many that I viewed in the 1950's didn't last long in a movie or TV program because they were an early victim to the star.Some eventually went on to make names for their selves but for the most part I liked them more when playing minor roles.Some of those minor role villains are in this movie and I found them very entertaining.There's Neville Brand playing King Fisher,a good performer but sometimes a little bit to scary even for me when dealing out punishment.Others like Faro (Lee Van Cleef),Sundown Whipple(John Doucette) and Blackburn(Claude Akins) are in top menacing form.While not a household name another quality performer is Robert Middleton playing Ben Ryerson.Whether playing a politician or a mob boss he gives a quality performance.In this movie he's a bit grubby looking but handy with both a gun and a knife.Then there's Willie (Elisha Cook Jr) one of Fisher's men.He usually bursts into a room big eyed bearing news but has to grab a quick drink before speaking.So much to my delight the cast includes a rouge's gallery of personal favorites,almost like a dream come true.For those who like the good guys the movie leans more towards a nightmare.Jack Palance plays Jacob Wade the main character.As usual he has the look of a strong tough looking man.His performance is better than usual but that just means it's not as stiff as usual.The story lacks a bit of direction also.Those two points are forgotten because of Anthony Perkins who plays Jacob Wade's son Riley.His part lacks direction or maybe a director as it seems like he or someone else wants to sabotage this movie.First off he's too old and big to be playing the part of the son.When he does show some sign of a emotion it's fitting more for someone at least 10 years younger than him.To the simple statement that his mother(deceased) was a fine woman he responds blandly"talk about my mother again and I'll kill you",really off the wall.Elaine Aiken gives a good performance and is nice looking.In another comment it was basically said her character with it's good qualities has no reason to be interested romantically in the wimpy Perkins character,that's hitting the nail on the head.So this movie was just about what I expected,the minor roles out shining the main characters.One of the main characters looked like a good friend must of gave them the part.


text: Deze film heeft veel om het lijf. Hij werd in Vistavision gemaakt - een proces dat de film op het scherm een betere kwaliteit gaf, en ongewoon in zwart-wit, aangezien de meeste films in Vistavision in kleur waren. De cinematografie is geweldig, vooral als hij de wilde paarden laat zien die worden achtervolgd en gevangen. Hij heeft drie uitstekende voorstellingen van Jack Palance, Tony Perkins en vooral van Elaine Aiken. Palance is een revolverheld die zijn levensstijl wil veranderen, maar weet dat hij daar weinig kans op maakt. Maar hij neemt de taak op zich om van zijn opstandige zoon Tony Perkins een beter mens te maken. Bij deze taak wordt hij geholpen door zijn vroegere ma<0xC3><0xAE>tresse Elaine Aiken, met wie hij niets meer te maken wil hebben. Er is een sensuele chemie tussen Aiken en Perkins. Ik vraag me af waarom zo'n getalenteerde, knappe vrouw als Aiken zo weinig films heeft gemaakt. Het is heel moeilijk voor een normale vader-zoonrelatie tussen Palance en Perkins en regisseur Henry Levin gaat er heel goed mee om en zorgt ervoor dat de film heel bevredigend afloopt.

text_en: This film has a lot going for it. It was done in Vistavision a process that gave a superior quality to the film on the screen, and unusually in black and white, since most of the films in Vistavision were in color. The cinematography is great, specially when it shows the wild horses being chased and captured. It has three excellent performances by Jack Palance, Tony Perkins and most of all by Elaine Aiken. Palance is a gunfighter who wants to change his lifestyle but knows that the odds are against it. But he takes upon himself the mission of turning his revolted son Tony Perkins into a better person. In this task he is helped by his former mistress Elaine Aiken with whom he wants no more involvement. There is quite a sensual chemistry between Aiken and Perkins. I wonder why such a talented, good looking woman like Aiken made so few films. It is very hard for a normal father son relationship to develop between Palance an Perkins, and director Henry Levin handles it very well, making the film come to a very satisfactory ending.


text: Dit is niet de cowboy versus de indianen of de 'gered door de cavalerie'-western. Er is karakterisering! Jack Palance levert een geweldige prestatie. Hij kan acteren als het script en de regisseur hem dat toestonden. Tony Perkins schijnt dezelfde figuur te zijn als hij in Tin Star was. Geweldige buitenopnamen; de studio had de extra kosten moeten betalen om dit in technicolor te filmen.

text_en: This isn't the cowboys vs. indians or "saved by the Cavalry" formulaic western. There is characterization! Jack Palance delivers a great performance. He can act when the script and director allowed him. Tony Perkins seems to be the same character as he was in Tin Star. Great outdoor scenery; the studio should have paid the extra cost to film this in Technicolor.


text: Deze film heeft niet de minste waarde voor de fotografie. Hij is prachtig gefotografeerd en de locatie heeft veel te bewonderen. Er is een vleugje John Ford in sommige delen. De voornaamste kracht is de prestatie van Jack Palance. Anthony Perkins is goed maar hij heeft niet veel te doen. Kleine rollen van bekende acteurs voegen iets toe aan de aantrekkelijkheid van de film die de moeite van het bekijken waard is. Een van de beste films uit mijn jeugd die ik niet teleurgesteld heb toen ik hem onlangs zag.

text_en: This film has got merit not least the photography. It is beautifully shot and the location has much to admire. There is a touch of John Ford in parts. Its main strength is the performance by Jack Palance. Anthony Perkins is ok but he has not a lot to do. Small parts by familiar actors adds to the attractions of the film which is well worth a viewing. One of my childhood best loved films which I was not disappointed with when I watched it recently.


text: Ik vond 'Lonely Man' in een plaatselijke bibliotheek. Ik kan niet geloven dat het maar 26 stemmen heeft op de IMDB. Dat is niet zo geweldig als de films van Anthony Mann die ik op de universiteit heb bestudeerd. Er is er een met Anthony Perkins, 'The Tin Star', die ik meer zou aanbevelen. Maar het is nog steeds een goede western die niet het conventionele thema/structuurverhaal volgt. De moeite van het bekijken waard.

text_en: I found "Lonely Man' in a local library. I can't believe it only has 26 votes on the IMDB. This is not as great as the Anthony Mann films I've studied in grad school. There is one with Anthony Perkins called "The Tin Star" which I would recommend more. But, this is still a good Western which doesn't follow the conventional theme/structure narrative. Worth a look.


text:
Ik vond het moeilijk om de commentaren van de gebruikers op deze film te zien, vanwege al het partijdige gebazel van de demagogen van beide partijen. Daarom zal ik proberen mijn eigen politieke overtuigingen buiten deze recensie te houden, hoewel ik beslist een mening heb over wat er in Irak gebeurde en de noodzaak van Amerikaanse betrokkenheid daar.
*** Dit kan spoilers bevatten, hoewel dit een eenvoudige documentaire zonder plot is, dus er valt niet veel te spoilen.
****Na alle hype over Michael Moore's _Michael Moore_ ' Ik had gehoord dat deze documentaire bijzonder grof en moeilijk te zien was, maar ik vond het belangrijk om te zien wat er precies in Irak aan de hand was voordat de Verenigde Staten het regime van Saddam Hoessein ontmantelden.
Het was grof, het was grotesk, en het was heel moeilijk om ernaar te kijken. We worden getrakteerd op beelden van mensen.
Het was grof, het was grotesk, en het was heel moeilijk om ernaar te kijken. We zien handen die operatief worden geamputeerd en tongen die worden uitgerukt - al die afgrijselijke wreedheden die in naam van de'rechtvaardigheid' worden begaan. We zien martelingen, moord en verontrustende beelden van vrouwen die in het openbaar worden doodgeschoten of gestenigd wegens'misdaden' zoals overspel.
Mijn probleem is dat de documentaire, gepresenteerd door een of andere saaie, naamloze hufter in pak met stropdas, vaak afwijkt van zijn zogenaamd focuspunt om gruwelijke beelden te laten zien. In het begin voelt het, hoe onplezierig ook, op zijn minst informatief aan, maar naarmate de film vordert, wordt hij nog onplezieriger, verliest hij zijn informatieve aard en begint hij een uitgesproken exploiterende toon te krijgen. Ik vond die verandering in toon verontrustender dan de film zelf. De film eindigt met elke onthoofding op video die ze konden vinden. Ik had er veel gezien toen ze nog in het nieuws waren, omdat ik het belangrijk vond om te zien waar de vijand (terroristen en radicale religieuze fundamentalisten) mee bezig was, maar ik kon het gewoon niet verdragen om die koelbloedige, groteske moorden weer te zien, nu ze in de vorm van 'infotainment' werden gepresenteerd, en zette de film af.
'In zekere zin toont deze film een paar belangrijke dingen die zich binnen Husseins organisatie afspeelden.' Het is het Irak dat mensen als Sean Penn niet hebben gezien of hebben verkozen te negeren. Het zal je waardering wekken voor het leven in een vrij land waar je je tong niet laat uitsnijden of je handen niet laat amputeren omdat je een gestoorde dictator mishaagt. De Verenigde Staten raakten betrokken bij Bosnië en Somalië omdat ze zich zorgen maakten over de genocide die daar plaatsvond, maar hoe konden we in alle eerlijkheid een oogje dichtknijpen voor Irak? Saddam Hoessein trotseerde actief en arrogant alle VN-sancties en acties die tegen hem werden ondernomen, inclusief die waarmee hij in 1991 een eind aan de oorlog maakte, maar de VN waren duidelijk niet van plan er iets aan te doen, vooral niet nu corrupte VN-functionarissen onder de tafel dealtjes met Hoessein sloten. Wie anders dan de Verenigde Staten zou stappen hebben ondernomen om dit onrecht te corrigeren? Dat zijn allemaal goede punten die in het begin van de film worden aangevoerd.
Maar de zwakte van de film is dat hij zijn focus verliest op de redenen waarom we daarheen zijn gegaan en gewoon een opeenvolging wordt van bloed, wreedheid en moord. Hoewel het zijn goede punten heeft, kan ik het niet met een gerust geweten aanbevelen als een goede, goed gemaakte documentaire.
Proost!

Brent

text_en:
I found it hard to view the user comments on this film because of all the partisan ranting from demagogues of both parties. Therefore, I am going to try and leave my own political persuasions out of this review although I definitely have a viewpoint about what was happening in Iraq and the need for US involvement there.

*** This may contain spoilers, although this is a simple documentary with no plot, so there ain't much to spoil.***

After all the hype about Michael Moore's slanted, biased, and intellectually dishonest film Fahrenheit 911, and all the celebrity hubbub about how George Bush is an evil so-and-so and our involvement in Iraq was simply about obtaining oil, I thought I might have a look at what the other side (who gets far less sensationalistic coverage in the national media) had to say about the whole situation. I had heard that this documentary was particularly brutal and difficult to watch, but I thought it was important to see just what was going on in Iraq before the US dismantled Saddam Hussein's regime.

It was brutal, it was grotesque, and it was very difficult to sit through. We are treated to footage of people's arms stretched out across two concrete blocks and then being broken with axe handles; we see fingers hacked off, then the screaming, bleeding victim tossed aside to fend for himself; we see hands amputated surgically and tongues clipped outall these horrific atrocities committed by way of punishment in the name of "justice". We see torture, murder, and disturbing footage of women being publicly shot or stoned to death for "crimes" such as adultery.

My problem is that the documentary, hosted by some boring, no-name yobbo in a suit and tie, frequently wanders from its supposed focus in favor of showing gruesome footage. At first it feels, albeit unpleasant, at least informative; however, as the film wears on, it becomes even more unpleasant, loses its informative nature, and begins to feel distinctly exploitative in tone. I found that shift in tone more disturbing than the film itself. The film ends with every videotaped beheading they could find. I had seen many when they were current news, believing it important to see what the enemy (terrorists and radical religious fundamentalists) was all about, but I just couldn't stomach re-watching these cold-blooded, grotesque murders again, presented as they were in the guise of "infotainment", and turned the movie off.

In some ways this film shows some important things that were happening within Hussein's Iraq that folks like Sean Penn either didn't see or chose to ignore. It will make you appreciate living in a free country where you don't have your tongue cut out or your hands amputated for displeasing a mad dictator. The US got involved in Bosnia and Somalia based on concern for the genocide occurring there, how could we in fairness turn a blind eye to Iraq? Saddam Hussein actively and arrogant defied every UN sanction and action taken against him, including those he agreed to in order to end the war in 1991, but the UN clearly wasn't going to do anything about it, especially with corrupt UN officials making under-the-table deals with Hussein. Who else but the US would have taken steps to correct this injustice? These are all good points made in the beginning of the film.

But the film's weakness is where it loses its focus on the reasons we went there and simply becomes a parade of gore, brutality, and murder. Although it has its good points, I can't in good conscience recommend it as a good, well-made documentary.

Cheers

Brent


text: Dit was tijdverspilling. Video buiten de context komt overeen met video buiten de context van vooroordeel. citaten van democraten over vermeende steun voor een oorlog in Irak (gebaseerd op informatie die de regering-Bush heeft verschaft) en worden naadloos verteld door onze behulpzame niemand-ra-ra,'mijn manier of de snelweg', oorlogszuchtige niemand-commentator die niemand-commentator die oorlog zaait. De video's zijn visueel, echt en verontrustend, maar misplaatst en slecht geanalyseerd.<br />Alsjeblieft, maak je tijd nuttiger. Deze film zal je óf een hekel doen krijgen aan 'islamitische Extremisten', 'radicaal links' of gewoon aan jezelf omdat je deze rotzooi een kans geeft.

text_en:
This was a waste of time. Out of context video meets out of context prejudice. Quotes are taken from Democrats in supposed support of a war in Iraq (predicated on intelligence provided by the Bush administration) and are seamlessly narrated by our helpful nobody ra-ra, 'my way or the highway', war mongering nobody commentator. The videos are graphic, real and disturbing, but out of place and badly analyzed.

Please, put your time to better use. This film will either make you hate 'Islamic Extremists', the 'Radical Left' or just yourself for giving this garbage the time of day.


text: Ik kreeg deze film een paar dagen geleden met de post. Ik heb hem in zwart-wit gezien omdat de kleur niet op mijn dvd-speler wilde verschijnen. Hoe dan ook, ik heb de hele film gezien en ik was er niet erg blij mee. De gastheer Mark Taylor - een grote man in een pak die vertelt wat je hierna te zien krijgt en vaak tegen je zegt: Wat je hierna te zien krijgt is schokkend! Ja, er zijn een paar dingen die schokkend zijn, zoals de scènes waarin iraq-soldaten beenderen van gevangenen breken. Ze sneden ook tongen van mensen af. Op een gegeven moment vraagt Mark Taylor ons in de film wat het ergste is in de Abu Ghraib-gevangenis, of wat het leger van Irak met mensen doet. Dan krijgen we een serie niet-gewelddadige beelden uit de Abu Ghraib-gevangenis te zien, gevolgd door extreem groteske beelden uit Irak. Dat is niet goed.<br />De film zelf is heel goed geproduceerd. Goede beeldkwaliteit en een paar mooie extra's. Maar ik vind deze film politiek incorrect. Ik heb veel films in dit genre (shockumentaires), maar ik vind ze het leukst als ze geen politieke inslag hebben.

text_en:
I got this movie in the mail a few days ago. I watched it in black and white cause the colour would not appear on my DVD player. Anyway, i saw the whole movie and i was not very pleased about it. The host Mark Taylor a large man in dress suit which tell about what you will see next and say TO MANY times: What you are about to see next is shocking!. Yes, a few things are shocking like the scenes where iraq soldiers breaks bones on prisoners. They also cut tongues of people. At one stage in movie Mark Taylor ask us make up our minds on this: What is worst the Abu Ghraib prison case or what the Iraq army does to people. We are then shown a series of non brutal images from the Abu Ghraib prison followed by extreme grotesque videos from Iraq. This is wrong.

The movie it self is very good produced. Good image quality and some neat extra features. But i find this movie to politically incorrect. I have much movies in this genre (shockumentary) but i tend to like them best when they stay without any political views.


text:
Irak was op een verschrikkelijke manier lang voor de komst van de Amerikanen. Saddam was de moderne Stalin en Hitler. Hij joeg mensen op met verschillende politieke en religieuze denkbeelden en martelde zijn eigen volk. In de film worden veel concrete bewijzen van deze daden getoond. Ze gaan zelfs terug met opnieuw opgenomen audio van John Kerry die instemt met de invasie van Irak, samen met Senetor Clinton en Kennedy.
Maar ik vind de vergelijking met Saddam en Abu Gharib en de Amerikaan Abu Gharaib wel goed. Ze zijn geen van beiden acceptabel, maar Saddam was veel erger! Dat moeten we allemaal zien.
10 van de 10. Twee duimen omhoog!

text_en:
Iraq was in a terrible way LONG before the American came. Saddam was the modern day Stalin and Hitler. Gasing people with different political and religious views and torturing his own people. In the film they show many actual evidence of these acts. They even go back with recored audio of John Kerry agreeing with the invasion of Iraq along with Senetor Clinton and Kennedy.

I however like the comparison with the Saddam era Abu Gharib and the American Abu Gharaib. Neither are acceptable but Saddams was MUCH WORSE! We ALL need to see this.

10 out of 10. Two thumbs WAY UP!


text: Het enige wat ik kan bedenken bij het lezen van de negatieve commentaren die op deze film zijn achtergelaten, is dat de mensen die ze hebben geschreven duidelijk nooit hebben gesolliciteerd. Als iemand die vier jaar van zijn leven heeft doorgebracht met wegkwijnen in de hokjes van andere mensen, kan ik je met volledige zekerheid vertellen dat deze film alle geestdodende, beledigende en vernederende aspecten van de ervaring in één klap naar voren brengt. Ik neem aan dat je dankbaar moet zijn als je niet kunt begrijpen wat er in deze film gebeurt, want het betekent waarschijnlijk dat je nooit op vrijdagmiddag een of ander middenkaderkantoor binnen hebt hoeven sluipen om een handtekening op je werkkaart te krijgen.<br />Wat betreft degenen die 'klokkijkers''saai' of'saai' vinden, het wordt subtiel genoemd. Kijk er maar eens in.

text_en:
The only thing that I can think when reading the negative comments left for this movie is that the people who wrote them have *clearly* never temped. As someone who spent four years of his life wasting away in other people's cubicles, I can tell you with complete authority that this movie gets every mind-numbing, insulting, and degrading aspect of the experience dead on. I suppose you should be thankful if you can't relate to what's going on in this film because it probably means you've never had to tip-toe into some middle manager's office on a Friday afternoon to get a signature on your time card.

As for those who think "Clockwatchers" is "dull" or "boring," it's called subtly. Look into it.


text:
Ik neem aan dat de kijkers die Clockwatchers als'saai' bestempelen, gewoon niet begrijpen dat drama's langzamer móéten zijn dan de huis-, tuin- en keukenvarianten van Indiana Jones of Die Hard. Deze 'actiefilms' zijn tien keer zo saai als de bedrijfsomgeving voor dit verbazingwekkende onderzoek naar klasse, vriendschap en innerlijk bewustzijn. Of misschien is het het vrouwelijke perspectief of de 'griezelfilm'-factor die bepaalde mensen afstoot. Of misschien is de tijdelijke status van de moderne Amerikaanse zakenwereld niet voor iedereen van belang. Of de subtiele, minder gekunstelde waarnemingen van de werkelijkheid.
Clockwatchers is al deze dingen tegelijk. Toni Collette speelt de ultraschuchtere nieuwkomer bij Global Credit, het ultieme transnationale bedrijf, die langzaam maar zeker gaat beseffen dat de tot mislukken gedoemde band die ze heeft met drie andere uitzendkrachten een uiterst heilige gebeurtenis in haar leven is. Iris wint langzaam maar zeker vertrouwen door dit soort kameraadschap, en op een gegeven moment wil ze niet meer weg, ook al heeft haar vader hogere carrièreverwachtingen voor zijn dochter. Aan het eind van de film is de cirkel rond voor Iris, ze confronteert een van haar vele bazen die tegen haar samenzweert, en neemt het op voor het feit dat ze niet aan de kant van Parker Posey staat, die als Margaret het leven van het feest is.

De makers van deze film zijn ZO ongelooflijk accuraat in het onthullen van hoe het werkleven eigenlijk is (de verveling, het delen van andermans spullen). Dat ik me bijna vereerd voelde te weten dat ik niet alleen was. (Films die zo eerlijk zijn over wanhoop zijn nooit deprimerend.) Dit wordt gecombineerd met de subtiele observaties van Iris, die waarschijnlijk niet zo opwindend zijn als het afschieten van iemands hoofd of toilethumor, maar desalniettemin intrigerend. Het geheel wordt uiteindelijk gelaagd met politieke analyse terwijl de vrouwelijke arbeiders een staking organiseren.
Laat ik volstaan met te zeggen dat klokkenkijkers een groot gebied bestrijken, maar de lagen zijn zo goed opgevouwen dat je je zorgen gaat maken over wat er met deze figuren en hun positie in het leven gebeurt. Een must-see slaper voor degenen die (bijvoorbeeld) Merchant & Ivory verkiezen boven Van Damme & Seagal.

text_en:
I suppose the viewers who label Clockwatchers "boring" simply don't understand that dramas are MEANT to be slower than your garden-variety Indiana Jones or Die Hard. These "action" flicks are ten-times as dull as the corporate setting for this astonishing study on class, friendship, and inner-awareness. Or maybe it is the female perspective or "chick-flick" factor that turn certain people off. Or maybe temporary status in modern American business isn't relevant to everyone. Or the subtle, less gimmicky observations of reality.

 Clockwatchers is all of these things at once. Toni Collette plays the ultra-shy newcomer to Global Credit, the ultimate transnational corporation, who slowly comes to realize that the doomed bond she makes with three other temps is an extremely sacred event in her life. Iris slowly gains confidence through such comradery and at one point she doesn't want to leave, even though her father has higher career expectations for his daughter. Iris comes full circle at the end of the film, confronts one of her many bosses whom plot against her, and atones for not standing with Parker Posey, who is the life of the party as Margaret.

 The creators of this film are SO incredibly accurate in revealing what worklife is actually like (the boredom, sharing someone else's space, not knowing someone's name or them not knowing yours), that I felt almost honored to know I wasn't alone. (Movies that are this honest about despair are never depressing.) This is combined by the subtle observations of Iris, which I suppose aren't as exciting as blowing someone's head off or toilet humor, but intriguing nonetheless. It is finally layered with political analysis as the female temps organize a strike.

 Suffice it to say, Clockwatchers covers a lot of ground, but the layers are folded well together in a way that makes you care about what happens to these characters and their station in life. A must-see sleeper for those who prefer (for example) Merchant & Ivory over Van Damme & Seagal. 9 out of 10.


text:
Sommige van de eerdere recensenten noemden 'Clockwatchers' saai, zinloos en vroegen zich af waarom de film was gemaakt. Mijn vraag aan deze recensenten is: naar welke film zaten jullie te kijken? Is er nog een film met een soortgelijke titel? Deze film is ongelooflijk!
Nee, het is geen klucht over 'There's Something About Mary'. Nee, er is geen explosie en er wordt niemand gedood. (Er gaat wel iemand dood... maar dat gebeurt buiten beeld en we zien geen bloed.) De komedie hier is van de subtiele, 'grappig omdat het waar is'-soort. Als je ooit een baan hebt gehad, welke baan dan ook, dan kan de komedie in deze film je niet ontgaan.
Parker Posey laat ons nogmaals zien dat ze een van de beste komische actrices ter wereld is. En, in tegenstelling tot wat anderen hebben gezegd, dit is niet zomaar een optreden. Ze is tegelijkertijd onhebbelijk, vrijpostig, grappig en leuk... en toch, heel kwetsbaar, doet ze zo haar best om herkend te worden en is ze heel bang voor waar haar leven naartoe gaat.
Ik zou een soortgelijke loftuiting kunnen uitspreken over de optredens van Toni Collette, Alanna Ubach en (geloof het of niet) Lisa Kudrow.
Directeur Jill Sprecher (ik zal meer van haar moeten zien) heeft haar pijlen gericht op de kantoorpolitiek: de pikorde, het egoïsme, de zinloosheid van alles, het gevoel van: 'O, wat zou ik het heerlijk vinden om hier weg te gaan, maar waar moet ik de huur van volgende maand vandaan halen?'... en Jill heeft de spijker op zijn kop geslagen!

text_en:
Some of the earlier reviewers have called "Clockwatchers" dull, pointless and have asked why it was made. My question for these reviewers is: What movie were you watching? Is there another movie with a similar title out there? This movie is incredible!

No, it's not a "There's Something About Mary" farce. No, there aren't any explosion and no one is killed. (Someone does die... but that happens off camera and we don't see any blood.) The comedy here is of the subtle, "funny because it is true" variety. If you've ever had a job, any job, the comedy in this movie cannot escape you.

Parker Posey once again shows us that she is one of the finest comic actresses alive. And, contrary to what others have said, this is not a one note performance. She is at once obnoxious, brash, funny and fun...and yet, very vulnerable, struggling so hard to be recognized and very terrified of where her life is headed.

I could give similar praise to the performances of Toni Collette, Alanna Ubach and (believe it or not) Lisa Kudrow.

Director Jill Sprecher (I will have to watch more from her) has aimed her dart at office politics: The pecking order, the self-absorption, the pointlessness of it all, the feeling of "Oh, how I would I love to leave this place but where would next month's rent come from?"...and Jill has hit the bullseye!


text:
Jill Sprecher, het enorme talent achter 'Clockwatchers', moet vaker te zien zijn. We zagen deze geestige komedie bij zijn eerste optreden en het was een genoegen om hem weer op IFC te zien. Mevrouw Sprecher en haar zus Karen hebben een verrukkelijke film geschreven die op het enige niveau een satire is op de manier waarop 'temps' in een kantoor worden gebruikt, en het is tegelijkertijd een karakterstudie over deze vier zielen in het middelpunt van de film.
Ieder van de jonge vrouwen in de film heeft een probleem. Ze komen bij elkaar omdat ze geen eigen leven hebben. Iris, Margaret, Paula en Jane vormen een band omdat ze veiligheid vinden in een groep. Iris is een slimme meid die zich door haar verlegenheid niet kan laten gelden en wordt meegesleept door de anderen die een sterkere persoonlijkheid hebben. Margaret houdt zich op de achtergrond, maar diep vanbinnen is ze net zo kwetsbaar als de anderen. De zieligste is Paula, een vrouw die doet alsof ze is wat ze niet is. Jane wacht tot de zekerheid van een huwelijk het haar onmogelijk maakt om een tijdelijke te zijn.
Als de stiekeme Cleo wordt aangenomen als vaste kracht, worden de problemen op kantoor nog groter. Als er dingen uit het kantoor beginnen te verdwijnen, wijzen alle ogen naar de vier tijdelijke medewerkers. Dat is het begin van het einde van de kliek, zoals ze dat al wisten. Iris is degene die het langst blijft en zij is degene die het mysterie ontdekt van de ontbrekende dingen in het kantoor, maar helaas, het is te laat, want op dat moment verlaat ze de tijdelijke baan.
Toni Collette, Parker Posey, Lisa Kudrow en Alana Ubach zijn perfect als de vier tijdelijke werknemers. Toni Collette heeft een betere rol om te schitteren, aangezien het grootste deel van het verhaal door haar ogen wordt gezien. Parker Posey is verrukkelijk als de vrijgevochten Margaret. Lisa Kudrow levert ook een goede bijdrage met haar zielige Paula. Helen Firzgerald, die maar een paar regels heeft, werpt een reusachtige schaduw als de enge nieuwe werknemer die vriendschap wil sluiten met Iris, maar genegeerd wordt. De gezusters Sprecher hebben een film gemaakt die je het gevoel geeft dat een situatie die je in een kantooromgeving hebt gezien echt is.

text_en:
Jill Sprecher, the enormous talent behind "Clockwatchers", needs to be seen more often. We saw this witty comedy in its original debut and it was a pleasure to watch it again on IFC. Ms. Sprecher and her sister Karen wrote a delicious movie that is on the one level a satire about the way "temps" are used in an office, and it's at the same time, a character study about these four souls at the center of the movie.

Each one of the young women in the film has a problem. They come together because they don't have a life on their own. Iris, Margaret, Paula and Jane, form a bond because they find safety in numbers. Iris is a clever girl whose shyness doesn't let her assert herself and is dragged along by the others that show stronger personalities. Margaret puts up a front, but deep down, she is just as vulnerable as the others. The most pathetic one is Paula, a woman who is pretending to be what she is not. Jane is waiting for the security of marriage to beat it out of being a temp.

When the sneaky Cleo is hired as a permanent employee, the problems in the office are magnified. As things begin disappearing from the office, all eyes point to the four temps. That is the beginning of the end of the clique, as they knew it. Iris is the one that stays the longer and she is the one that discovers the mystery of the missing things in the office, but alas, it's too late, because at that time she leaves the temp job.

Toni Collette, Parker Posey, Lisa Kudrow and Alana Ubach, are perfect as the four temps. Toni Collette has a better role where to shine as most of the story is seen through her eyes. Parker Posey is delightful as the free spirited Margaret. Lisa Kudrow also makes a good contribution with her pathetic Paula. Helen Firzgerald, who only has a few lines, cast a giant shadow as the creepy new employee that wants to make friends with Iris, only to be ignored.

The Sprecher sisters created a film that feels real a situation one has seen is prevalent in the office setting.


text:
Dit heb ik gisteravond op de kabel gezien, slechts 2 dagen nadat ik de laatste film van de gezusters Sprecher had gezien, 13 Conversations About One Thing <0xE2><0x80><0x93> dat was de reden dat ik tot halfdrie's nachts opbleef om ernaar te kijken (lees alsjeblieft mijn recensie van 13 Conversations, die ik gisteren heb gepost). Deze film is lineair <0xE2><0x80><0x93> de ene scène volgt de andere op chronologische wijze <0xE2><0x80><0x93> en daarom niet zo uitdagend voor de kijker als 13 Conversations, maar hij laat wel zijn sporen na (zoals een personage in de film is opgedragen).
Schrijver/regisseur Jill Sprecher is uiterst bedreven in het vastleggen van details, en deze gave voor detail is hier volledig aanwezig. De film gaat over angst, lunchtijd, kleinzieligheid, wc-papier, eenzaamheid, elastiekjes, wanhoop, paperclips, vriendschap, potloden, wanhoop, cocktailgarnituur, woede <0xE2><0x80><0x93> regelrechte woede, eigenlijk <0xE2><0x80><0x93> omdat ze gemarginaliseerd werd door de illusie van de maatschappij <0xE2><0x80><0x93> en nog veel meer. Toni Collettes gezicht staat me nog helder voor de geest: haar doodsbange ogen, waarin ik het verkeerde zou kunnen zeggen of doen, haar verrukking omdat ze zich verbonden voelde met haar 3 collega's van de uitzendbureaus (en vooral, toen ik haar neus zag rimpelen zoals hij doet als ze glimlacht), de wanhoop toen ze zag hoe hun band werd vernietigd door ellendige maar onvermijdelijke kantoorpolitiek en angst.
'Het is maar een klein stukje van het leven, Klokkenkijkers, maar het is genoeg.' Het is een belangrijke schijf, een schijf waar iedereen die ooit in contact is geweest met iemand op een dagelijkse, op geld beluste basis, zich iets bij kan voorstellen. Als je ooit een baan hebt gehad, wil ik maar zeggen, dan zie je jezelf in elk geval weerspiegeld in een aantal van deze nauwgezette details.

text_en:
I saw this on cable last night, just 2 days after seeing the Sprecher sisters' latest film, 13 Conversations About One Thing - that was the reason I stayed up til 2:30 a.m. to watch it, in fact (please read my review of 13 Conversations, posted yesterday). This film is linear - one scene following the other chronologically - and therefore not as challenging to the viewer as 13 Conversations, but it does leave its mark (as one character in the movie has been told to do).

Writer/Director Jill Sprecher is extremely adept in nailing down specifics, and this gift for detail is in full evidence here. The film is about fear, lunch hours, pettiness, toilet paper, loneliness, rubber band balls, despair, paper clips, friendship, pencils, desperation, cocktail garnishes, anger - downright fury, actually - at being marginalized by the illusion of society - and much more. Toni Collette's face is still in my memory - her terrified-to-do-or-say-the-wrong-thing rabbit eyes, her rapture at feeling connected to her 3 fellow temp workers (and specifically, seeing her nose crinkle the way it does when she smiles), the desolation of seeing their bond destroyed by wretched but inevitable bone-chilling office politics and fear.

It's a small slice of life, Clockwatchers, but it's an important slice, one that anyone who has ever interacted with anyone on a daily, money-driven basis can relate to. If you've ever held a job, I'm saying, you will see yourself mirrored in at least some of these meticulous details.