text:
Ik ben het absoluut eens met je inschatting, ladyscarlet18705, en ik kan met geen mogelijkheid de lage score van deze film peilen.
LIV ULMANN en UNDSET hebben het boek met groot succes aan het scherm aangepast. Het script is sensationeel, verbindt heidense geloofsovertuigingen uit het Midden-Oosten met een besef van bovennatuurlijke machten die over het leven van de mens heersen, een besef van de greep die onzichtbare machten op het leven van de mens hebben.

De acteurs, esp. ELIZABETH MATHESON in de titelrol, brengen een eerlijkheid en zo'n doorzichtigheid in hun optreden - de emoties zijn rauw en oprecht.

SVEN NYKVIST' De cinematografie is in elke betekenis van het woord superieur en slaagt erin zelfs de meest onbezielde voorwerpen tot leven te brengen, en toont ons zo dat er in alle dingen leven kan zijn. De film lijkt bijna een tot leven gekomen schilderij van WATERHOUSE. Het is het toppunt van romantiek voor een liefdesverhaal dat zo groots en aangrijpend is als het mythische verhaal van de ridder TRISTAN en de maagd ISEULT (ISOLDE).
Het belangrijkste is natuurlijk hoe ULMANN kon laten zien dat elke handeling na verloop van tijd zijn repercussies in de toekomst zal hebben. Elk van deze personages is gebonden door het lot, door de wil van ongeziene godheden, en tot op grotere hoogte - door hun eigen vrije wil - doorleven ze de gevolgen van hun keuzes in het leven en hier draaien de meeste van deze genoemde keuzes om emotionele banden met een geliefde, banden die in de loop der tijd kunnen slijten. Zo wordt de kern van de relatie tussen twee mensen onderzocht, en het verraad en de spijt die komen als de liefde eenmaal verdwenen is en er een nieuwe voor in de plaats is gekomen, blijken deel uit te maken van de cyclus, de cyclus die liefde is - een kracht die even synoniem is met geboorte, genezing en leven als met vernietiging.

text_en:
I absolutely agree with your assessment, ladyscarlet18705 and can't for the life of me fathom the low score that this film has garnered.

LIV ULMANN and UNDSET have done a marvelous job adapting the novel to the screen. The script is sensational, melding Middle-Age pagan beliefs with an awareness of supernatural powers lording over men's lives, an awareness of the hold unseen forces have over men's lives.

The actors, esp. ELIZABETH MATHESON in the title role bring an honesty and such transparency in their performances -- the emotions are raw and heartfelt.

SVEN NYKVIST's cinematography is superlative in every sense of the term and it succeeds in making alive even the most inanimate of objects, thus showing us that there may be life in all things. The movie almost seems like a WATERHOUSE painting come alive. It's the height of romanticism for a love story as grand and poignant as the mythical tale of the knight TRISTAN and the maiden ISEULT (ISOLDE).

The most important, of course, is how ULMANN was able to show that each action in time will have its repercussions in the future. Each of these characters are bound by fate, by the will of unseen deities, and to a greater degree -- by their own free will, live down the consequences of their choices in life and here, most of these said choices revolve around emotional attachments to a beloved, attachments that may erode in time. Thus, the core of the relationship between two people is examined, and the betrayals and regrets that come once love is gone and a new one has come to take its place are shown to be part of the cycle, the cycle that is love -- a force as synonymous with birth, healing, and life as it is with destruction.


text:
Als Amerikaan van Noorse afkomst benaderde ik deze film eerlijk gezegd onbevooroordeeld. Ik was benieuwd hoe de Noren in de dertiende eeuw leefden. In een liefdesverhaal is het van levensbelang om acteurs te hebben die chemie met elkaar hebben en het publiek hun pijn te laten voelen omdat ze niet bij elkaar kunnen zijn. Dat was in deze film niet het geval. Ik kon gewoon niet voorbij de gevorderde leeftijd van alle acteurs komen. Over rimpels gesproken! Wat het nog erger maakte, waren al die close-ups van de camera's! Wauw! Draai de camera terug of gebruik een gefilterde lens, alsjeblieft!
De acteur die Kristens minnaar Erlend speelde, was 45 jaar toen de film in 1995 werd gemaakt. Leefden mensen in de dertiende eeuw eigenlijk wel zo lang? Konden ze niet iemand vinden die er visueel aantrekkelijker uitzag, zoals de Noorse acteur Dennis Storhoi (De 13de Krijger). Zelfs Simon, de verloofde van Kristen, was jonger en aantrekkelijker dan Erlend. Ik vond het een beetje vreemd dat een vermoeide man van middelbare leeftijd achter een veel jongere vrouw aan zat (hoewel ze wel 10 jaar ouder leek dan haar personage). Ik kon de passie tussen hen niet geloven vanwege het enorme leeftijdsverschil. Daarentegen was de actrice die Erlend speelde veel jonger. Eline, de voormalige geliefde van Erlend, was een heel mooie actrice, die qua leeftijd in de buurt van Erlend kwam, en ze speelde maar heel weinig op het witte doek, maar de actrice die Kristen speelde, was heel, heel gewoontjes en kwam in vrijwel elke scène voor. Toen ik Eline eenmaal op het witte doek zag, kon ik me niet voorstellen dat Erlend zo'n mooie vrouw zou verruilen voor de gewone, oninteressante boerenmeid Kristen. Nog iets vreemds was de griezelige grijns die Erlends handlanger Ulv altijd op zijn gezicht had. Hij deed me denken aan een perverseling.
Mijn volgende klacht is dat het verhaal met een slakkengang van drie uur vooruitgaat. Dit verhaal had gemakkelijk in één uur kunnen zijn afgerond. Er wordt beweerd dat op het moment dat deze film in Noorwegen werd uitgebracht, het halve land naar de bioscoop is gegaan. Ik wou dat ik wist hoeveel Noren net zo teleurgesteld waren als ik, nadat ze geld hadden betaald om hem te zien. Hoewel ik begrijp dat er Noren zijn die dol zijn op deze film en heel trots zijn op hun eigenaresse, regisseur Liv Ullmann, zijn ze beslist een beetje bevooroordeeld. Ze kunnen niet verwachten dat alle anderen hun passie voor deze tijdverspilling delen. Liv beweert dat ze een jaar bezig is geweest met de voorbereiding van deze film. Het is in elk geval niet te zien. Misschien had ze een groter deel van dat jaar moeten besteden aan audities voor betere acteurs in plaats van op het laatste moment, vlak voordat iedereen doodging, het plaatselijke bejaardentehuis te ontruimen. Dit was een zeer teleurstellende film en gras zien groeien kan een snellere en meer bevredigende onderneming blijken te zijn als je veel tijd over hebt.

text_en:
As an American of Norwegian ancestry I honestly approached this movie with an open mind. I was anxious to see how Norwegians lived in the 13th century. In a love story, it's vital to have actors who have chemistry on screen and make the audience feel their pain at not being able to be together. That did not happen in this movie. I simply could not get past the advanced age of all the actors. Talk about wrinkles! What made it worse was all those close up camera shots! Whoa! Back up the camera or use a filtered lens, please!

The actor who played Kristen's love interest Erlend was 45 years old when the movie was made in 1995. Did people even live that long in the 13th century? Couldn't they find someone more visually appealing like Norwegian actor Dennis Storhoi (The 13th Warrior)? Even Simon, Kristen's betrothed who was cast by the wayside was younger and more appealing than Erlend. I was kind of turned off by the fact that a worn out, middle aged man was pursuing a much younger woman (although she looked about 10 years older than her character's age). I was unable to believe the passion between them because of their huge age difference. In contrast, the actress who played Erlend's former love interest Eline was a very beautiful actress closer in age to Erlend, and she had very little screen time, yet the actress who played Kristen was very, very plain and in virtually every scene. Once I saw Eline on the screen, I could not imagine that Erlend would leave such a beautiful woman for the plain, uninteresting farm girl Kristen. Another strange thing was the creepy grin that Erlend's sidekick Ulv always had on his face. He reminded me of a pervert.

My next complaint is that the story moves along at a snail's pace at three hours. This story could have easily wrapped up in only one hour. It is claimed that at the time this movie was released in Norway, half the country went to see it. I wish I knew how many Norwegian were as disappointed as I after they paid money to see it. While I understand that there are Norwegians who loved this movie and are very proud of their hometown girl, director Liv Ullmann, they are surely a bit biased. They can't expect everyone else to share their passion for this waste of time. Liv claims to have spent one year preparing for this movie. It certainly doesn't show. Maybe she should have spend a bigger part of that year auditioning better actors instead of clearing out the local retirement home at the last minute before everyone died. This was a very disappointing film and watching grass grow may prove to be a faster and more rewarding endeavor if you have a lot of extra time on your hands.


text:
Hij volgt het eerste boek van de trilogie heel trouw. Veel scènes waren precies zoals ik ze me had voorgesteld terwijl ik de boeken las.
De foto's zijn adembenemend en de decors verbazingwekkend. Volgens geleerden uit het Noorwegen van de veertiende eeuw is de aandacht voor details in de weergave van het dagelijks leven en de gebruiken heel authentiek.
De kostuums zijn prachtig en de acteurs zijn zonder uitzondering perfect voor de rollen. We waren geboeid!
Koop de dvd met de ruwe versie en de extra's. Het is beslist de moeite waard om meer dan één keer te kijken... of twee keer... of drie keer...!!!
Ik hoop dat Liv Ullmann de andere twee boeken ook zal filmen. En snel!
Mis deze opmerkelijke film niet.

text_en:
It follows the first book in the trilogy very faithfully. Many scenes were actually just as I had imagined them while reading the books.

The photography is breathtaking and the sets amazing. According to scholars of fourteenth century Norway, the attention to detail in depicting every day life and customs is very authentic.

The costumes are beautiful and the actors, without exception, perfect for the parts. We were riveted!

Buy the DVD with the uncut version and extras. Definitely worthwhile watching more than once... or twice... or thrice....!!!

I hope Liv Ullmann will film the other two books as well. And soon!

Don't miss this remarkable movie.


text:
Als ik deze film had gezien voordat ik het boek las, zou ik hem nog steeds niet erg mooi hebben gevonden. Maar omdat ik het boek had gelezen, kan ik deze recensie niet schrijven zonder de twee te vergelijken.
Vergeleken met het boek was deze film afschuwelijk. Niet alleen omdat het tempo traag was, of vanwege de zinloze veranderingen die ze hier en daar in de plot aanbrachten.
Nee, wat het voor mij verpestte was de keuze van de acteurs. Ik denk niet dat er iemand is die helemaal bij zijn karakter past, maar wel bij de hoofdpersonen. Neem Kristin, bijvoorbeeld; in het boek is ze op haar alleroudst ongeveer 18. En toch zag de actrice eruit als 28. Kristin wordt beschreven als ongelooflijk mooi; en toch was de actrice, zo niet direct lelijk, dan toch zeker niet knap of aantrekkelijk op welke manier dan ook. Kristin wordt geacht lief, onschuldig en zachtaardig te zijn <0xE2><0x80><0x93> in alle opzichten de belichaming van de zachtaardige jonge maagd. En toch zag ik weinig van die eigenschappen in de manier waarop de actrice haar schilderde.
En Erlend. Erlend werd verondersteld knap te zijn, zwierig, haar in vervoering te brengen. Dezelfde Romeo als haar Julia. De helft van de tijd zag de acteur er achterlijk uit, met zijn mond open; de andere helft was niets bijzonders.
En dan zijn er de zinloze veranderingen in de andere personages. Kristins bedgenote, Ingebj<0xC3><0xB6>rg (en zij was de ALLERLEINE bedgenote...) Helga had heel weinig te maken met wat er in het boek stond) werd geacht blond en heel dik te zijn. Kristins vader werd geacht heel blond en ridderlijk te zijn. En haar bijna-verloofde werd geacht ook mollig en spraakzaam te zijn. En haar zus werd geacht ongeveer 6 jaar jonger te zijn dan zij; NIET dezelfde leeftijd.
Mogelijk kleinzielige klachten: maar acteurs maken de film. Kies acteurs die hun rol niet kunnen spelen en je hebt een slechte film. Zo simpel is het. Als je een boek aan het scherm wilt aanpassen, doe dat dan zo nauwkeurig mogelijk. Eerlijk gezegd kon ik mezelf er niet toe brengen het laatste halfuur van de film te bekijken, het ergerde me zo. In het boek vond ik Kristin aardig; ik had sympathie voor haar zaak. In de film helemaal niet.

text_en:
If I had seen this film before reading the book first, I still would not have liked it very much. However, as I had read the book, I cannot write this review without comparing the two.

Compared to the book, this film was horrible. Not merely because the pace was slow, or because of the pointless changes they made to the plot in places.

No, what ruined it for me was the choice of actors. There is not a one, I think, who completely fit their character, but more so for the main characters. Take Kristin, for example; in the book, she is, at the oldest, about 18. And yet the actress looked 28. Kristin is described as being incredibly beautiful; and yet, the actress was, if not directly ugly, certainly not pretty or attractive in any way. Kristin is supposed to be sweet, innocent and mild of manner--in every way the epitome of the the gentle young virgin. And yet I saw few such characteristics in the way the actress portrayed her.

And Erlend. Erlend was supposed to be handsome, dashing, sweeping her off her feet. The very Romeo to her Juliet. The actor looked retarded half of the time, his mouth hanging open; the other half was nothing special.

And then there are the pointless changes in the other characters. Kristin's bedmate, Ingebjørg (and she was the ONLY bedmate...Helga was very little involved with anything in the book) was supposed to be blonde and very fat. Kristin's father was supposed to be very fair and knightly. Likewise, her almost-fiancé was supposed to be plump and talkative, too. And her sister was supposed to be about 6 years her younger; NOT the same age.

Possibly petty complaints: but actors make the film. Choose actors that cannot play their part, and you have a bad film. It's as simple as that. If you want to adapt a book to the screen, please do so as accurately as possible. Truth be told, I couldn't make myself watch the last half an hour of the film, it was annoying me so much. In the book, in liked Kristin; I had sympathy for her cause. In the film, I did not, at all.


text: Of je deze film wel of niet leuk vindt, hangt waarschijnlijk af van het feit of je films ziet waarin de hoofdpersonen niet bijzonder intelligent of sympathiek zijn. Als je daar overheen kunt komen, ben je waarschijnlijk iemand die deze film een hogere score dan een 2 zou geven.<br />Kristen lijkt tijdens het eerste deel van de film een normaal en fatsoenlijk mens. In feite lijkt ze af en toe heel erg op de regisseur, Liv Ullmann. Maar om onverklaarbare redenen wordt ze meegesleept door een schurk. WAAROM ze precies van hem houdt, wordt nooit duidelijk <0xE2><0x80><0x93> het lijkt gewoon een geval van verliefdheid. Maar dan komt het domme deel van de film. In de eerste plaats gaat Kirsten, hoewel er weinig is om zo'n sterke aantrekkingskracht op te baseren, met de man naar bed en belooft hem trouw haar leven <0xE2><0x80><0x93> zelfs nadat ze erachter komt dat hij al een ma<0xC3><0xAE>tresse heeft (die haar eigen man heeft verlaten om bij hem te zijn). Dan, hoewel ze steeds meer en meer en nog meer afschuwelijke dingen over de man te weten komt (het is een zwijn), weigert ze halsstarrig bij hem weg te gaan <0xE2><0x80><0x93> waarbij ze daarbij haar ouders en haar verloofde pijn doet. Denk je eens in <0xE2><0x80><0x93> een vrouw offert alles op voor een man die ze nauwelijks kent en wat ze wel van hem weet is echt heel erg! Ik haat films over domme mensen. Als de film trouwens hetzelfde was geweest tot ze die eikel ontmoette en verliefd werd op een WORTHY-man, dan had dit een prachtige film kunnen zijn over een jongedame die een gearrangeerd huwelijk kiest of luistert naar haar eigen behoeften. Maar aangezien ze gewoon een geile idioot is, was dit een verloren kans.

text_en:
Whether or not you like this movie will probably depend on whether you like seeing movies where the leading characters aren't particularly bright or likable. If you can get past this, you'll probably be a person who would rate this movie higher than a 2.

Kristen seems like a normal and decent sort of person for the first 1/4 of the film. In fact, at times, she physically looks a lot like the director, Liv Ullmann. However, rather inexplicably, she is swept away by a rogue. WHY she loves him exactly is never clear--it just seems like a case of infatuation. BUT, here's where the dumb part of the film occurs. First, despite there being little to base such a strong attraction on, Kirsten sleeps with the man and pledges her life to him--even after she finds out he already has a mistress (who, left her own husband to be with him). Then, despite finding out more and more and more awful things about the guy (he's a real pig), she steadfastly refuses to back away from him---hurting her parents and her fiancé in the process. Think about it--a woman sacrifices everything for a man she barely knows and what so does know about him is really bad stuff!! I hate films about dumb people.

By the way, IF the film had been the same up until she met the jerk and then fell in love with a WORTHY man, then this could have been a wonderful film about a young lady choosing an arranged marriage or listening to her own needs. But, as she is just a horny idiot, this was an opportunity lost.


text: Deze film moet de saaiste film zijn die ik in mijn hele leven heb gezien. Ik schaam me zelfs om te zeggen dat ik hem heb gezien. Hij zou kunnen dienen als substituut voor de elektrische stoel bij doodvonnissen. Persoonlijk zou ik Liv Ullmann de mastertape samen met ketchup en geroosterde tomaten voeren.

text_en: This film must be the most boring film I've ever seen in my entire life. I'm actually embarrassed to say that I've seen it. It could be used as a substitute for the electrical chair for death sentences. Personally I would feed Liv Ullmann the mastertape together with ketchup and roasted tomatoes.


text: Ik vond deze film interessant en attent, met een vaardige combinatie van onderzoeksjournalistiek en kunstkritiek en menselijke belangstelling. Het was een sfeervolle film, en, misschien wel met het grootste succes van allemaal, met iets van de bekoring die ons tot kunstwerken aantrekt en die sommige mensen ertoe brengt ze te stelen <0xE2><0x80><0x93> de laatste een soort pervers commentaar op het ongrijpbare iets over grote kunst dat ons er zo'n hoge prijs voor laat betalen. Door me te concentreren op de fascinatie die alle personages in de film met deze schilderijen hadden, breidde de film zich voor mij uit boven de vraag wie de goederen had gestolen en hoe ze dat hadden gedaan (het thema van vele saaie overvalfilms) en werd een uitgebreide meditatie over wat het betekent om een beeld te bezitten en door dat beeld bezeten te worden. Als je het zo bekijkt, groeit de film in de verbeelding nog lang na een of meer bezichtigingen en verdiept zich zeer bevredigend. Zeer aanbevolen.

text_en:
I found this movie to be interesting and thoughtful, skillfully combining investigative reporting with art criticism and human interest. It was atmospheric and, perhaps most successfully of all, captured something of the allure that draws us to works of art and that then makes some people steal them--the latter a sort of perverse commentary on the intangible something about great art that makes us value it so highly.

By concentrating on the fascination that all the characters in the movie had with these paintings, the movie thus, for me, extended itself beyond the requirements of who stole the goods and how they did it (the theme, after all, of many tedious heist movies) and became an extended meditation on what it means to possess and be possessed by an image. Looked at this way, the movie grows in the imagination long after one or many viewings, and deepens very satisfyingly. Highly recommended.


text: 'Gestolen' is een fascinerende film: deels een thriller, deels een obsessief verhaal, en deels een boeiende cursus kunstgeschiedenis. Het is ook het portret van een onafhankelijke vrouw die rond de eeuwwisseling rijk was en sterke ideeën had over wat een meesterwerk is <0xE2><0x80><0x93> en hoe het door de wereld gezien moet worden. Naarmate de film zich ontvouwt, van de vermetele diefstal van talloze meesterwerken uit het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston, waaronder Vermeers 'Het concert', tot de pogingen van kunstdetective Harold Smith om ze te vinden, wordt de kijker er helemaal in meegesleept. Zullen de mysterieuze bellers harde aanwijzingen geven die Smith kan volgen? Speelde het Ierse Republikeinse Leger (IRA) een rol in de diefstal? Zijn de gestolen schilderijen dichterbij dan we denken? Waarom lijkt Vermeers kunst zo'n macht over ons uit te oefenen? En wat betekent het als een geliefd kunstwerk nooit meer wordt teruggezien?<br />'Gestolen' wordt ontrold door een gevarieerde en variabele cast van personages: schrijvers, geleerden, ex-gedetineerden, niet helemaal betrouwbare informanten (zijn het charlatans?) en een spraakzame, boeiende museumbewaker. Ze zijn stuk voor stuk zeer boeiend om naar te kijken terwijl ze theorieën uitbroeden over de menselijke natuur, de criminele geest en wat mensen ertoe drijft om geobsedeerd te raken door kunst. De film is rijk op vele niveaus en de samensmelting van thema's en personages wordt met stijl en gratie tot stand gebracht. Zullen de schilderijen worden gevonden? Zal de droom van mevrouw Gardner voor haar eigen museum worden ingelost? Je zult graag willen zien hoe het centrale mysterie van de film wordt opgelost. Maar 'Gestolen' onderzoekt ook vele andere vragen over de aard van kunst en het leven. Daar zul je waarschijnlijk lang na afloop van de film nog over piekeren. Na het zien van 'Gestolen' zul je misschien nooit meer op dezelfde manier naar een kunstwerk kijken, of naar een liefhebber van kunst.

text_en:
"Stolen" is a fascinating film: it's partly a thriller, partly a tale of obsession, and partly an unstuffy art history seminar. It's also a portrait of an independent woman of means at the turn of the twentieth century who has strong ideas about what a masterpiece isand how it should be seen by the world. As this absorbing and accomplished film unfolds, from the audacious heist of numerous masterworks from Boston's Isabella Stewart Gardner Museum, including Vermeer's "The Concert," to the efforts of art detective Harold Smith to find them, the viewer is utterly drawn in. Will the mystery callers come up with hard leads for Smith to follow? Did the Irish Republican Army (IRA) play a role in the theft? Are the stolen paintings closer than we think? Why does Vermeer's art seem to have such power over us? And what does it mean if a beloved work of art is never seen again?

"Stolen" is unfurled through a varied and variable cast of characters: writers, scholars, ex- cons, not quite reliable informants (are they charlatans?), and a loquacious, captivating museum guard. All are eminently watchable as they spin out theories of human nature, the criminal mind, and what compels people to obsess about art. The film is rich on many levels and its weaving together of themes and personas is achieved with style and grace. Will the paintings be found? Will Mrs. Gardner's dream for her personal museum be restored? You'll be eager to see how the film's central mystery is resolved. But "Stolen" also explores many other questions about the nature of art and of life. These you'll likely ponder long after the film ends. After watching "Stolen," you may never look at a piece of art, or a lover of art, the same way again.


text: Ik was dol op Gestolen! Als iemand die de neiging heeft weg te lopen van documentaires, hield Gestolen me de hele tijd op het puntje van mijn stoel! De Producer en de Directeur hebben hun zeer uitgebreide en gedetailleerde onderzoek op film prachtig weten te vertolken <0xE2><0x80><0x93> ik begreep het echt en ik wilde de dief zelf vinden. Het maakt dat je mooie kunst gaat waarderen en de emoties die mensen aan de aanwezigheid ervan verbinden. Gestolen is een echt'meesterwerk'. Geen wonder dat het in het hele land succes heeft. Het trekt kijkers die niet uit de omgeving van Boston komen en verdient alle lof en loftuitingen die het krijgt. Ik zeg: 'Goed gedaan!'

text_en: I loved Stolen! As someone who tends to shy away from documentaries, Stolen kept me on the edge of my seat the whole time! The Producer and Director did a beautiful job interpreting their very lengthy and detailed investigation on film -- I really got it and I wanted to find the thief myself. It makes you appreciate fine art and the emotions that humans attach to its presence. Stolen plays like a feature, where the suspects and the informants are all characters -- with the sweetness and brilliance of Harold Smith, to the hilariousness of the suspects from abroad -- Stolen is a true "masterpiece". It's no wonder it's been successful all over the country. It engages viewers who are not from the Boston area and deserves all the accolades and kudos it receives. I say, "Well done!".


text:
STOLEN was een van de meest teleurstellende filmervaringen die ik in lange tijd heb gehad, vooral omdat er zoveel verspilde mogelijkheden in zaten.
Het verhaal was intrigerend: in 1990 stalen dieven, gekleed als agenten van de politie van Boston, verscheidene schilderijen uit het Isabella Stewart Gardner Museum, en hun overval omvatte ook 'Het concert' van Vermeer, dat wordt beschouwd als het waardevolste schilderij dat ooit is gestolen. Als je Vermeer niet kent, moet je 'Meisje met een pareloorbel' kennen. Het verhaal ontvouwt zich met dieven, politiek, de maffia en allerlei louche figuren die worden gevolgd door een vermaarde kunstexpert, Harold Smith, een personage op zich. En dan heb ik het nog niet eens over Isabella Stewart Gardner en haar kunstmuseum.
Wat een fascinerend verhaal had moeten zijn, was een van de meest lukrake en saaie documentaires die ik in jaren heb gezien, en ze riekten naar een aandachtsstoornis, van desoriënterende en zinloze shots tot de plotselinge richtingsveranderingen en lange stiltes.
De documentaire raakte elementen aan en gooide ze dan weer weg, en als ze dat wel deed, was het zo oppervlakkig dat het was alsof je een goede mop hoorde vertellen door iemand die er geen timing voor had. En omdat ik uit Boston kom, weet ik dat er elementen werden aangeroerd in het stuk die echt ontwikkeld hadden kunnen worden om het interessanter en samenhangender te maken.
Het had echt een ongelooflijke documentaire kunnen zijn, maar hij faalde.

text_en:
STOLEN was one of the most disappointing film experiences I've had in a long time, more so because it had so much squandered potential.

The story was intriguing: in 1990, thieves dressed as Boston Police stolen several paintings from the Isabella Stewart Gardner museum, and their heist included "The Concert" by Vermeer, and is considered the most valuable painting ever stolen. If you don't think you're familiar with Vermeer, thing "Girl with a Pearl Earring." The story unfolds with thieves, politics, the mob, and all sorts of shady characters being tracked by a renowned art recovery expert, Harold Smith, a character in himself. And that's not even mentioning Isabella Stewart Gardner and her art museum.

What should have been a fascinating tale was one of the most haphazard and boring documentaries I've seen in years, and reeked of attention deficit disorder, from disorienting and senseless shots, to the sudden direction changes and long silences.

It would touch on elements, and then discard them, and when it did explore them, it was so superficial it was like hearing a good joke told by someone with no timing. And being from Boston, I know elements touched on in the piece that really could have been developed to make it more interesting and coherent.

It really could have been an incredible documentary, but it failed.


text: Er zijn maar weinig documentaires over de wereld van de kunst die de essentie van grote kunst weergeven, hoe een schilderij ons in vervoering kan brengen, onze perceptie kan uitdagen of ons leven kan veranderen. 'Gestolen' is de zeldzame film die ons in staat stelt om te blijven hangen in de stille stilte van het museum. Als kijkers hebben we het gevoel dat we werkelijk voor 'De muziekles' staan, de complexe wereld in het kader observeren en ons afvragen hoe het werk, zoveel jaar later, ons nog steeds verbindt met zijn mysterieuze schepper.<br />Natuurlijk is dat schilderij, samen met elf andere kunstwerken, in 1990 gestolen uit het Isabella Stewart Gardner Museum. De film onderzoekt deze nooit opgeloste misdaad en brengt allerlei grillige en intrigerende figuren in beeld die met de schilderijen te maken hebben. Vermeers werk was het hoogtepunt van Gardners collectie, en naarmate we meer te weten komen over deze fascinerende vrouw, verlangen we ernaar dat het in het museum weer opduikt. Maar in plaats van ons een lineair pad naar de teruggevonden kunst terug te geven, geeft Dreyfus ons een diepe meditatie over de dingen die we waarderen en de verliezen die we onvermijdelijk lijden.

text_en:
Few documentaries about the art world capture the essence of great art, how a painting can hold us rapt, challenge our perceptions, or transform our lives. "Stolen" is the rare film that allows us to linger in the still silence of the museum. As viewers, we feel as though we are truly standing in front of "The Music Lesson," observing the intricately crafted world in the frame and contemplating how the work, so many years later, still connects us to its mysterious creator.

Of course, that painting, along with 11 other works of art, was stolen out of the Isabella Stewart Gardner Museum in 1990. Dreyfus' film investigates this never-solved crime, introducing all manner of quirky and intriguing characters connected to the paintings. Vermeer's work was the crowning point in Gardner's collection, and as we learn more about this fascinating woman, we yearn for its reappearance in the museum. But rather than handing us a linear path back to the recovered art, Dreyfus gives us a profound meditation on the things we value and the losses we inevitably endure.


text:
Een van de beroemdste van alle Bugs Bunnies, waarin onze held gelooft dat hij een gooi doet naar een Oscar voor de beste acteur. Achter de komedie gaat een schrijnende, wrede satire schuil.
De film begint met een traditionele inleiding door de Stem van God over de Oscars, terwijl onze verteller ons de bezienswaardigheden van Hollywood laat zien voordat hij ons het hotel laat zien waar het evenement zal plaatsvinden, de menigten die wachten op hun favoriete sterren. Hollywood, de entiteit, de mythe, is al teruggebracht tot een reeks herkenbare tekens <0xE2><0x80><0x93> de Hollywood Bowl, de Troccadero, het Chinese restaurant et cetera; de sterren die alleen bestaan als hun populaire imago, verankerd in een spookachtig paar voeten op een of ander voetpad. Bugs is ervan overtuigd dat hij zal winnen omdat hij indrukken van alle sterren kan nabootsen. Dit is een verbijsterend veelzijdige monoloog, waarin Bugs iedereen bespot, van Jimmy Cagney tot Bing Crosby, maar het is toch zeker een onbeschaamdheid om te denken dat louter nabootsing even waardig kan zijn als een geweldige voorstelling? Maar wat Bugs precies wil zeggen, is het volgende: de Oscars denken aanmatigend dat ze hoge kunst belonen, terwijl deze grote acteurs opgesloten zitten in een stereotiep en ontvangend beeld. Zij zijn de som van hun persoonlijkheid. MINIVER is, volgens Oscar, een veel grotere film dan CITIZEN KANE.)
Als extra traktatie krijgen we een fragment te zien uit Bugs' LITTLE HAIWATHA, waarin een badende Bugs zich realiseert dat hij op het punt staat konijnevlees te worden voor een kalme indiaan/Elmer Fudd. In dit opmerkelijke fragment, dat verbijsterend zelfreflexief is over Hollywood-ideologie en racisme, wordt duidelijk wat Bugs werkelijk waard is, maar als de Academie hem daarvoor zou belonen, zouden ze hun eigen waardeloosheid en bedrog moeten toegeven. Dus gooien ze hem in de stenen. Hij krijgt echter wel de eerste Aardbei, gemodelleerd naar zijn eigen beeltenis, die tot leven komt en hem kust. Dit is de ultieme belediging van Hollywood, maar het is het uiteindelijke bewijs van Bugs' waarde als acteur. Hij is een man met een veelzijdige intelligentie, een veelzijdige persoonlijkheid, een man die fragmentatie en metamorfose omarmt ten koste van star, conservatief, stereotiep en geheel.
De korte is niet zo snel, gewelddadig of veelzijdig als de grote meesterwerken van Tex Avery, maar de strijdlustige uitbundigheid van de kleuren past uitstekend bij het onderwerp.

text_en:
One of the most famous of all Bugs Bunnies, in which our hero believes he's a shoo-in for a Best Actor Oscar. Behind the comedy is a laceratingly cruel satire.

The film opens with a traditional Voice of God introduction to the Oscars, as our narrator shows us the Hollywood sights before showing us the hotel where the event will take place, the crowds awaiting their favourite stars. Already Hollywood, the entity, the myth is reduced to a series of recognisable signs - the Hollywood Bowl, the Troccadero, the Chinese Restaurant etc.; the stars who exist only as their popular image, cemented in a ghostly pair of feet on some footpath.

Bugs is convinced that he will win because he can do impressions of all the stars. This is a stunningly versatile monologue as Bugs mocks everyone from Jimmy Cagney to Bing Crosby, but surely it's an insolence to think that mere mimicry can be as worthy as a great performance? But Bugs' point is precisely this - the Awards pretentiously think that they are rewarding high art, when these great actors are locked in stereotype and received image. They are the sums of their persona. Bugs IS greater than them because he can do an impression of Cagney AND Crosby; they can only do impressions of themselves. A list of Oscar winners from the period proves Bugs unerringly right (MRS. MINIVER, according to Oscar, is a far greater film than CITIZEN KANE.)

As a further treat we are shown a clip from Bugs' LITTLE HAIWATHA, in which a bathing Bugs realises that he is about to become rabbit-meat for a placid Indian/Elmer Fudd. This remarkable clip, stunningly self-reflexive about Hollywood ideology and racism, reveals Bugs' true worth, but for the Academy to reward him would be to admit their own worthlessness and fraudulence. So they stone him. He is awarded, however, the first Raspberry, moulded in his own image, which comes to life and kisses him. This is Hollywood's ultimate insult, but it's eventual proof of Bugs' superiority, his versatility, his embracing of fragmentation and metamorphosis at the expense of rigid, conservative, stereotypical, wholeness.

As animation, the short isn't as fleet-footed, violent or versatile as the great Tex Avery masterpieces, but there's a belligerent gaudiness of colour that suits the subject admirably.


text:
Dit is een heel goede aflevering van Bugs Bunny, die verboden is omdat er raciaal getinte verwijzingen in zitten naar Indianen. Ik heb dit gezien in andere dingen die niet verboden zijn, dus persoonlijk vind ik het nogal dwaas om dit te verbieden. En trouwens, in die tijd beseften de mensen nog niet dat het racistisch was, ze dachten dat het wel goed was, maar nu beseffen we dat dit soort kortzichtigheid (waaronder een heleboel andere die veel racistischer zijn) andere culturen kan beledigen. Persoonlijk ben ik een groot voorstander van rascisme, maar ik kan er wel naar kijken in een oude tekenfilm.
Afgezien van al dit geklets is 'What's Cookin' Doc' een slimme, hilarische en levendige aflevering. Er zitten ook een paar oude live-actionclips van Hollywood in (om die reden kan ik dit korte filmpje aanbevelen aan mensen die geïnteresseerd zijn in geschiedenis). Een stem kondigt aan dat de kijkers naar de plek moeten gaan waar de Oscars worden uitgereikt. We gaan naar binnen en de scène verandert in een tekenfilm. Bugs Bunny wacht opgewonden achter een gordijn, er absoluut zeker van dat hij de Oscar zal winnen. Als hij aan James Cagney wordt toegekend, is Bugs Bunny geschokt en beledigd. Hij laat de toeschouwers onmiddellijk iets zien waarin hij een hoofdrol heeft gespeeld, een korte korte film over hem en Hiawatha (het racistische deel). Wat ik heel interessant vind, is dat het konijn dat we het eerst tegenkomen, meer moderne animatie heeft, het type in de korte film met Hiawatha van Robert Clampett, Bugs Bunny in zijn oudere animatie. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan de eerste vorm van animatie boven Bugs Bunny. Zal Bugs Bunny de Oscar winnen...?
Ik kan dit aanbevelen aan iedereen die geen bezwaar heeft tegen rascisme (in het geheel) in een tekenfilm en aan mensen die van Bugs Bunny houden. Geniet van 'What's Cookin' Doc?' :-)

text_en:
This is a very good Bugs Bunny episode which is banned because it has some racial references to Native Americans. I have seen this in other things which have not been banned, so I personally think it was rather silly to ban this. And anyway, in those days, people did not realise it was racist, they thought it was all right, but now we realize that shorts like this (which include a great deal of others which are way more racist) can insult other cultures. Personally I am very much agaisnt rascism, but I can watch it in an old cartoon.

Aside from all this chatter, "What's Cookin' Doc" is a clever, hilarious and well-animated episode. It also includes some old live-action clips of Hollywood (because of this I recommend this short to people who are interested in history). A voice announces the viewers to enter the place where Oscars will be awarded. We go in and the scene turns to cartoon. Bugs Bunny waits excitedly behind a curtain, absolutely certain that he will win the Oscar. When it is awarded to James Cagney, Bugs Bunny is shocked and insulted. He immediately shows the watching crowd something he has starred in, which is a short short film about him and Hiawatha (the racist part). What I find very interesting is that the rabbit we meet first has more modern animation, the type in Robert Clampett Bugs Bunny shorts and in the short film with Hiawatha, Bugs Bunny is done in his older animation. Personally I prefer the first style of animation to Bugs. Will Bugs win the Oscar..?

I recommend this to anyone who does not mind rascism (at all) in a cartoon and people who love Bugs Bunny. Enjoy "What's Cookin' Doc?"! :-)


text:
Ik vond deze cartoon onder het kopje'verboden cartoons' op Youtube. Als het waar is dat Warner Brothers deze cartoon uit de circulatie heeft gehaald omdat hij als cultureel ongevoelig zou kunnen worden beschouwd, dan zijn de mensen die hier verantwoordelijk voor zijn volslagen idioten. Terwijl sommige oudere cartoons waarlijk beledigend en afschuwelijk zijn in de manier waarop ze minderheden afbeelden (vooral de films met het personage 'Black Sambo'), kan deze alleen maar beledigend worden gevonden voor iemand die zo verstoken is van gevoel voor humor en zo politiek correct dat praktisch niets grappig voor hem is en alles aanstootgevend. Zeker, dit is een indiaan (van het Amerikaanse type, niet van het Apu-type) in de cartoon, maar hij is het toonbeeld van de Bugs Bunny-held <0xE2><0x80><0x93> niets meer en niets minder. Betekent dit dat elke afbeelding van Indianen in tekenfilms verboden is, tenzij ze aards en nobel zijn, zoals in de film POCAHONTAS <0xE2><0x80><0x93> die overigens hoogst onnauwkeurig en dwaas was in de manier waarop hij de inboorlingen afbeeldde.
Wat de tekenfilm zelf betreft, die heb ik in de loop der jaren een paar keer gezien en het is een verdomd slimme tekenfilm waarin een onuitstaanbare Bugs Bunny de Oscar-mensen (A.M.P.A.S., tussen haakjes) probeert over te halen hem de prijs voor de beste acteur te geven. Hoewel ik niet zo enthousiast was over het gebruik van een fragment uit een vorige film, is de vreemde stijl waarin Bugs met echte mensen in de echte wereld verschijnt heel interessant en de moeite waard om naar te kijken.
Niet te geloven, die hypergevoeligen. Dit is een goede tekenfilm en waarschijnlijk zal de gemiddelde verstandige kijker er geen aanstoot aan nemen.

text_en:
I found this cartoon under the heading "banned cartoons" on Youtube. Now if it's true that Warner Brothers DID pull this from circulation because it might be seen as culturally insensitive, then the people responsible for this are total idiots. While SOME older cartoons are truly insulting and awful in how they depict minorities (particularly awful films featuring the character "Black Sambo"), this one can only be seen as insulting to someone so devoid of a sense of humor and so politically correct that practically nothing is funny to them and everything is offensive. Sure, this is an Indian (the American-type, not the Apu-type) in the cartoon, but he's the basic Bugs Bunny foil--nothing more and nothing less. Does this mean that ANY depiction of Indians is forbidden in cartoons unless they are Earth-loving and noble like the film POCAHONTAS--which, by the way, was highly inaccurate and silly in how it portrayed the natives.

As for the cartoon itself, I saw this one several times over the years and it's a darn clever one that features an obnoxious Bugs Bunny trying to convince the Oscar people (A.M.P.A.S., by the way) to give him the award for Best Actor. While I wasn't thrilled with its use of a clip from a previous film, the odd style where Bugs appears in the real world with real people is pretty interesting and worth a look.

Don't believe the hypersensitive. This is a good cartoon and it probably won't offend the average sane viewer.


text: Bob Clampetts 'What's Cookin', Doc?' is een briljante tekenfilm met één grote fout. Het uitgangspunt is dat Bugs Bunny de Oscaruitreiking bijwoont in het volste vertrouwen dat hij een beeldje voor de beste prestatie zal winnen. Als de eer echter aan James Cagney wordt toegekend, haalt Bugs zijn neus op en probeert hij de kiezers over te halen van gedachten te veranderen door een clip van een van zijn vorige optredens te laten zien. Daar komt het probleem om de hoek kijken. Tot op dat moment is 'What's Cookin', Doc?' een tekenfilm geweest die bol stond van Clampetts kenmerkende energie. De clip die Bugs aan het publiek laat zien, is echter een slecht gekozen fragment uit Friz Frelengs 'Hiawatha's Rabbit Hunt' waarin heel weinig gebeurt. Hoewel deze perverse keuze waarschijnlijk een ingestudeerd grapje was, vertraagt het fragment uit Frelengs tekenfilm sterk 'What's Cookin', doc?'.<br />Afgezien van dit kleine gepieker, is 'What's Cookin', doc?' een geweldig kort filmpje. Na het succes van Chuck Jones' enige personage, Daffy Duck in de tekenfilm 'Duck Amuck', werden er een paar pogingen gedaan om een solo-auto voor Bugs te maken, wat resulteerde in het matte 'Rabbit Rampage' en 'Baton Bunny'. Dit was volkomen overbodig, aangezien Clampett de geweldige één-bunny-show al had gemaakt met 'What's Cookin', doc?'. Terwijl andere personages worden gezien in silhouet of worden gehoord buiten het scherm, draagt Bugs het grootste deel van 'What's Cookin', doc?' helemaal alleen, met een opmerkelijk energieke, van vorm veranderende voorstelling. Hij speelt Hollywood-sterren en speelt verschillende acteerstijlen, hij verandert van zelfvoldane, ontspannen nonchalance in ongelovige, door ego's gedreven razernij. Clampett maakt dit alles op zijn karakteristieke manier mooi. Bugs ziet er hier verbazingwekkend uit en springt met adembenemende soepelheid van de ene pose in de andere. Clampett gooit er ook een paar van zijn kenmerkende smerige grappen in, waarvan er een de slotgrap van de tekenfilm is. 'Wat is Cookin', doc?' is gedeeltelijk een meesterwerk, maar de gedeeltelijke briljantie ervan maakt de ongelukkige onderbreking van Frelengs saaie uittreksel ronduit om razend van te worden.

text_en:
Bob Clampett's 'What's Cookin', Doc?' is a brilliant cartoon with one major flaw. The premise here is that Bugs Bunny is attending the Oscars, confident that he will win a statuette for best performance. When the honour is instead bestowed upon James Cagney, Bugs blows his top and attempts to convince the voters to change their mind by showing a clip of one of his previous performances. This is where the problem comes in. Up to this point, 'What's Cookin', Doc?' has been a cartoon bursting with Clampett's trademark energy. The clip Bugs shows to the audience, however, is a poorly chosen extract from Friz Freleng's 'Hiawatha's Rabbit Hunt' in which very little happens. While this perverse choice was likely an in-joke of some kind, the segment from Freleng's cartoon severely slows 'What's Cookin', Doc?' down.

This little niggle aside, 'What's Cookin', Doc?' is a marvellous short. After the success of Chuck Jones's one character Daffy Duck cartoon 'Duck Amuck', a few attempts were made to create a solo vehicle for Bugs, resulting in the lacklustre 'Rabbit Rampage' and 'Baton Bunny'. This was entirely unnecessary since Clampett had already made the great one-bunny show with 'What's Cookin', Doc?'. While other characters are seen in silhouette or heard off screen, Bugs carries the bulk of 'What's Cookin', Doc?' entirely by himself with a remarkably energetic, shape-shifting performance. He impersonates Hollywood stars and pantomimes various acting styles, he shifts from smug, laidback nonchalance to disbelieving, ego-driven frenzy. Clampett makes this all characteristically beautiful. Bugs looks amazing here and snaps from one pose to another with breathtaking smoothness. Clampett tosses in a few of his trademark dirty gags too, one of which is the closing joke of the cartoon. 'What's Cookin', Doc?' is, in part, a masterpiece but its partial brilliance makes the unfortunate interruption from Freleng's uneventful excerpt positively infuriating.


text:
Bugs Bunny denkt dat hij de oscar voor 'de beste acteur' gaat winnen, maar wordt afgewezen omdat hij James Cagney kiest. Hij probeert het publiek van zijn standpunt te overtuigen terwijl hij wat indrukken opdoet en een fragment uit Haiwatha's Konijnjacht laat zien.
Zelfingenomen tot het uiterste en geen grappig moment in deze acht minuten. Misschien probeert hij een paar dingen te zeggen over Hollywood en de Oscars, zoals een vorige recensent zei, maar wat hij echt probeert te zeggen is onduidelijk.
De film is tegenwoordig van de televisie verbannen vanwege enkele racistische links en indrukken, maar niets om je over op te winden.
Saai. 3/10.

text_en:
Bugs Bunny thinks he's gonna win the 'best actor' oscar but is snubbed in favor of James Cagney. He tries to convince the audience of his point while doing some impressions and showing a clip from Haiwatha's Rabbit Hunt.

Self-indulgent to the extend and not a funny moment in this 8 minute short. It may try to make some points on Hollywood and the Oscars, as a previous reviewer stated, but what it really tries to say is unclear.

The movie is banned from tv nowadays because of some racist-related links and impressions, but nothing to get too excited about.

Dull. 3/10.


text: Wie anders dan Franco Zeffirelli zou de beste operafilm aller tijden kunnen maken? Hij heeft er verscheidene gemaakt. Per slot van rekening hebben zijn producties in La Scala in de jaren vijftig van de vorige eeuw dat operagebouw weer tot een van de beste ter wereld gemaakt, en dat ging vooraf aan zijn overstap naar de filmindustrie. Zeffirelli staat bekend om zijn weelderige kostuumdrama's uit die tijd, en op dat gebied stelt hij beslist niet teleur. In feite behoort LA TRAVIATA visueel gezien tot zijn beste werk. Controversiële vernieuwingen, luxueuze locaties en voortreffelijke casting maken LA TRAVIATA zelfs nog unieker. Zijn bewerking van verscheidene (repetitieve) aria's en de visuele weergave van veel van de inhoud van de aria's door middel van flashbacks hebben in Europa, waar ik het voor het eerst zag bij de première in 1982, veel controverse veroorzaakt. De controverse werd echter gevoed door operapuristen, aangezien LA TRAVIATA vanuit een puur artistiek standpunt, om nog maar te zwijgen van een puur filmisch standpunt, nog nooit zo goed onder woorden is gebracht als nu. De filmische versterking en het verkorten van de speeltijd om het werk toegankelijker te maken, hebben de opera alleen maar aantrekkelijker gemaakt voor iedereen. De prachtige locaties aan de Seine, het oude Parijs, het Franse platteland en de weelderige paleizen zijn een lust voor het oog als je de prachtige muziek hoort, uitgevoerd door de legendarische James Levine van de Met. Geen van beide wordt naar de achtergrond gedrongen. Beide elementen versmelten tot een onvergetelijk geheel. Als je zuivere opera wilt zien, kun je een aantal versies van _LA TRAVIATA_ kopen, speciaal gefilmd in een operagebouw, en dan kun je de musici in de orkestbak zien spelen, de gebaren van de dirigent zien maken, en de schitterende stemmen horen van de zangers die meestal niet in hun rol zijn (lichamelijk en leeftijdsloos) op het podium. De uitvoeringen zijn meestal langer omdat er een aantal aria's wordt herhaald, iets wat de film door zijn unieke voordelen kan vermijden. In dit geval duurt de filmvoorstelling 1 uur 45 minuten, zonder dat er aria's worden weggelaten (alleen de hierboven beschreven herhaling). De ervaring in het operagebouw, met inbegrip van twee pauzes, duurt daarentegen meestal twee keer zo lang, zo niet langer. Deze versie van LA TRAVIATA is niet alleen een uitstekende film, maar toont ook de voortreffelijke stemmen en muzikale uitmuntendheid van de beste klassieke opnamen. Met de sublieme Teresa Stratas in de titelrol en de inmiddels legendarische Placido Domingo als haar minnaar, kan men zich geen betere aanknopingspunten wensen. Ze zijn ook van geloofwaardige leeftijd en vertonen samen een grote chemie. De vurige Latijnse emoties van de jonge Domingo met zijn imposante uiterlijk en de zeer slanke en ook jonge Stratas' hartstochtelijke interpretatie (vooral in haar gezichtsuitdrukkingen) zijn volkomen overtuigend en fascinerend, net als hun vocale talenten, en dat is onnodig te zeggen, die tot de grootste van de eeuw behoren. De sociale gebruiken van de opera, en een spectaculaire balletscène in een feestscène behoren tot de laatste meesterwerken van deze unieke productie. Men kan bijvoorbeeld de 'klassieke' versie, die twee jaar later werd uitgebracht, niet vergelijken met bijvoorbeeld de 'klassieke' versie met Dame Joan Sutherland (misschien wel de beste sopraan aller tijden, maar aan het eind van haar ongelooflijke carrière) en Luciano Pavorotti (op wie ook soortgelijke opmerkingen van toepassing zijn). Maar twee extreem dikke hoofdrollen van tegen de zestig, waarin jonge geliefden worden afgebeeld, geven deze grote opera een ander perspectief. Placido Domingo en Zeffirelli hebben sindsdien nog meer opera's gemaakt, en die zijn allemaal uitstekend. Maar hier is Domingo in de bloei van zijn leven, en hij ziet er ook zo uit. (Hij is duidelijk ouder geworden, want er werden consequent opera's gemaakt, tot tien jaar later zelfs. En Zeffirelli staat hier nog steeds op het toneel en ontwerpt wereldberoemde operaproducties, terwijl hij nog steeds in zijn creatieve hoogtijdagen als filmer verkeert. Wat Stratas betreft, haar Violeta (la traviata, de vrouw die verdwaald is) is voor mij het hoogtepunt van vele hoogtepunten. Ze combineert meeslepend acteerwerk, onvergetelijke vocale behendigheid en (bijna ongehoord in de opera) een heel mager, aantrekkelijk lichaam. Het is bijna te mooi om waar te zijn. Veel kijkers die geen operaliefhebber zijn, denken in feite dat ze een dramatische actrice is die door een geweldige sopraan wordt genoemd. Een ongelooflijk pakket, en dat geldt voor de hele productie. Absoluut een 10. Iemand zou Universal (dat nog steeds dezelfde zestien jaar oude video verkoopt) onder druk moeten zetten om dit juweeltje te restaureren en opnieuw uit te brengen op video en dvd. Ik heb net een nieuwe VHS gekocht en was teleurgesteld dat het nog steeds de oorspronkelijke versie was. Met de groei van de dvd weet ik zeker dat dat snel zal veranderen als het niet al aan het gebeuren is. Mis hem niet in een versie die je in handen kunt krijgen.

text_en: Who else but Franco Zeffirelli could make what is the best opera movie ever? He has made several of them. After all, his productions at La Scala in the '50s catapulted that opera house once again to reign among the world's best, and preceded his move into film making. Known for lush period costume dramas, Zeffirelli surely doesn't disappoint in that department. In fact, visually, LA TRAVIATA ranks among his best work. Controversial innovations, luxurious locations, and superb casting make LA TRAVIATA even more unique. His editing down of several (repetitive) arias, and visual depiction of many of the arias' contents through flashbacks caused much controversy in Europe where I first saw it in its 1982 premiere. However, the controversy was generated by opera purists, since from a purely artistic viewpoint, not to mention a strictly cinematic one, LA TRAVIATA has never been so well expressed, in fact no opera has. The cinematic enhancements and cutting a few minutes off the running time to make the work more accessible only made opera more attractive to all. The beautiful actual locations of the Seine, old Paris, the French countryside, and opulent palaces are a treat to watch as the wonderful music, conducted by the Met's legendary James Levine is played. Neither is pushed back to the background. Both elements blend into an unforgettable whole. If one wants to see pure opera, one can buy several versions of LA TRAVIATA especially filmed live at an opera house, and watch the musicians in the orchestra pit play, the conductor's gestures, and hear the superb voices of the usually out of character (physically and age-wise) singers on stage. The performances are usually longer as many arias are repeated several times, something film can avoid through its unique advantages. In this case the performance on film runs 1 hour 45 minutes, without the elimination of any arias (just avoiding the repetition described above). In contrast, the opera house experience, including two intermissions usually runs twice that length, if not longer. This version of LA TRAVIATA is not only fine movie-making, but showcases the superb voices and musical excellence of the best of the classical recordings. With the sublime Teresa Stratas in the title role, and the now legendary Placido Domingo as her love interest, one cannot ask for better leads. They are also of believable age, and display great chemistry together. The young Domingo's fiery Latin emotions with his imposing looks, and the very slender and also young Stratas' passionate interpretation (especially in her facial gestures) are totally convincing and captivating, as are, needless to say, their vocal talents, among the greatest of the century. Added touches such as subtle shots focusing on the period's social customs, and a knock-out ballet sequence in a party scene are among the final master touches to this unique production. One simply cannot compare, say, the "classical" version released two years later featuring Dame Joan Sutherland (possibly the greatest soprano ever, but at the end of her incredible career)and Luciano Pavorotti (to whom comparable comments also apply). But two extremely overweight leads pushing sixty portraying young lovers obviously lend a different perspective of this great opera. Placido Domingo and Zeffirelli have since made more opera movies, and they are all excellent. But here, Domingo is in his prime, and looks the part. (He has obviously aged as consequent opera films were made, up to ten years later in fact.) And Zeffirelli here is still at the stage designing grand opera productions around the world, while still in his creative prime as a film maker. As for Stratas, her Violeta (la traviata, the woman led stray) is, for me, the highlight of many highlights. She combines compelling acting, unforgettable vocal agility, and (almost unheard of in opera) a very thin, attractive physique. It is almost to good to be true. Many viewers who are not opera buffs do in fact think she is a dramatic actress dubbed by a great soprano. An incredible package indeed, and this applies to the entire production. Definitely a 10. Someone should put pressure on Universal (who is still selling the same 16 year old video) to restore this gem, and re-release it on video and DVD. I just bought another VHS, and was disappointed it was still the original version. With DVD's growth, I'm sure that will soon change if it isn't already happening. Don't miss it in any version you can get your hands on.


text: Wat een glorieuze muziek! Wat een glorieus gezang! Een verhaal groter dan levensgroot. Productiewaarden die recht doen aan Verdi's opera. Dit is een grandioze opera op zijn grootst. Op een schaal van 1 tot 19 is dit een 20.<br />In de meeste opera's gaat het om het zingen. Je verdraagt olifantachtige zangers, rekwisieten, slecht acteerwerk en andere tekortkomingen om van de muziek, en vooral van het zingen, te genieten. In deze film gebeurt dat allemaal niet. Teresa Stratas ziet er mooi uit, zoals Violeta zou moeten. Ze zingt glorieus zoals Teresa zou moeten zingen. Idem dito met Placido Domingo. In tegenstelling tot sommige operazangers kunnen ze allebei acteren. De decors zijn weelderig, de belichting uitstekend, de cinematografie subliem. De regie en de montage stuwen het verhaal zonder haperen voort. Een film die zo dicht bij de perfectie komt als mensen kunnen bereiken.

text_en:
What glorious music! What Glorious singing! A story bigger than life. Production values that do justice to Verdi's opera. This is grand opera at its grandest. In a scale from 1 to 19, this is a 20.

Generally in opera, the singing is the thing. One puts up with elephantine singers, make believe props, bad acting, and other shortcomings to enjoy the music, and especially, the singing. In this film, none of this annoyances takes place. Teresa Stratas looks beautiful as Violeta should. She sings gloriously as Teresa should. Ditto with Placido Domingo. Unlike some opera singers, both of them can act. The sets are sumptuous, the lighting excellent, the cinematography nonpareil. The direction and editing propel the story without flagging for any moment. This film is as close to perfection as humans can achieve.


text:
Een gefilmde versie van de opera van Guiseppe Verdi. Het gaat over een liefdesrelatie tussen de mooie Violetta Valery (Teresa Stratas) en Alfredo Germont (Placido Domingo). Hun liefde voor elkaar wordt verscheurd door zijn vader <0xE2><0x80><0x93> maar zij houdt nog steeds van hem. Het leidt allemaal tot een tragisch einde.
Dit zag ik in 1982 in een theater. Ze probeerden het te laten lijken op een opera. Toen ik naar binnen liep, werd het scherm bedekt door een rood gordijn (in die tijd hadden sommige van de oudere theaters nog gordijnen). Toen het licht uitging, ging het gordijn open en begon de film. Toen de film was afgelopen, gingen de gordijnen weer dicht en ging het licht aan. Mijn publiek applaudisseerde zelfs toen het licht al aan was. Het gaf je het gevoel dat je in een echte opera zat. Die kun je niet thuis naspelen, maar deze film is de moeite van het bekijken meer dan waard.
Directeur Franco Zeffirelli was zo verstandig om de opera niet op te nemen zoals hij werd geënsceneerd. Hij maakte hem open <0xE2><0x80><0x93> dit was opgezet voor een film. De scènes buiten zijn veel te ingewikkeld voor een echte opera.
De kostuums zijn prachtig en de decors zijn gewoon adembenemend <0xE2><0x80><0x93> vol kleur en licht. Elk moment van deze film is gevuld met prachtige beelden. Ze passen perfect bij het zingen en de muziek die gewoon ongelooflijk is. Er is zelfs een spectaculaire matadordans halverwege! Ik heb de opera nooit gezien, maar ik...' 'Ik heb gehoord dat dit heel goed is en dat Stratas en Domingo prachtige stemmen hebben en ook kunnen acteren! Het enige nadeel is dat Domingo veel te oud is voor zijn rol... maar dat is te vergeven als hij maar zingt.'
'Dit was in 1982 een behoorlijke hit. Hetzelfde team kwam een paar jaar later bij elkaar en filmde 'Othello'. Verrassend genoeg was dat verschrikkelijk en is het een schoolvoorbeeld van hoe je een opera NIET moet doen! Maar deze is gewoon geweldig en moet je zien. Ik geef hem een 10.'

text_en:
A filmed version of Guiseppe Verdi's opera. It's about a love affair between beautiful Violetta Valery (Teresa Stratas) and Alfredo Germont (Placido Domingo). Their love for each other is torn apart by his father--but she still loves him. It all leads to a tragic end.

I saw this in a theatre back in 1982. They tried to play it like an opera. When I walked in the screen was covered by a red curtain (back in those days some of the older theaters still had curtains). As the lights went down the curtain parted and the film began. When the film ended, the curtains pulled back together and the lights came up. My audience applauded even after the lights were up. It gave the feeling of being at a live opera. That can't be recreated at your home but this film is still well worth seeing.

Director Franco Zeffirelli wisely did not film the opera as it is staged. He opened it up--this was set up for a film. Sequences take place outside and the inside sets are way too elaborate for an actual opera.

The costumes are beautiful and the sets are just stunning--full of color and light. Every moment of this picture is filled with beautiful imagery. It matches perfectly with the singing and the music which are just incredible. There's even a show-stopping matador dance half-way through! I've never seen the opera but I've heard this is very faithful and Stratas and Domingo have beautiful voices and also can act! The only negative here is that Domingo is way too old for his role...but that can be forgiven whenever he sings.

This was actually a sizable hit back in 1982. The same team got together a few years later and filmed "Othello". Surprisingly that was TERRIBLE and is a textbook example of how NOT to do an opera! But this one is just great and a must-see. I give it a 10.


text:
Een weg naar het onderwijs...
<0x3E><0x3E> De kunst van het presteren beïnvloedt velen voor eeuwig en altijd. Misschien was hij niet zo bekwaam als zijn goede oude vader, maar Alexandra Dumas Fils maakte van zijn eigen werk een klassieke naam onder het volk, die men zich goed herinnert en waardeert.
<0x3E><0x3E> Ik hoorde voor het eerst over 'Cha Fa Nui' (Camille) uit de mond van mijn moeder toen ik nog op de lagere school zat. Voor een jong Chinees meisje betekende dat helemaal niets, maar ik ging naar de openbare bibliotheek en ontdekte dat er veel exemplaren waren met deze titel, vertaald door Taiwanezen. Ik heb het nooit uitgelezen omdat de namen te lang zijn en het Chinees te literair is, ik verveelde me dood. Het enige wat ik me herinnerde was dat het een Franse roman was. Het boek was weg, maar de naam niet.
Een paar jaar later, begin jaren tachtig, draaide de opera 'Cha Fa Nui' van Franco Zeffirelli met de Chinese titel 'Cha Fa Nui' in slechts één bioscoop, 'Palace' in Causeway Bay (vernietigd!). In die prestigieuze bioscoop draaiden toen voornamelijk westerns met grote namen als Gone with the Wind, Casablanca, Dr. Zhivago en dus was 'La Traviata' er een van.
De Chinezen van Hong Kong waren toen nog niet erg vertrouwd met de westerse cultuur, het bioscooppersoneel had zelfs de naam van Plácido Domingo als 'Domingo Plácido' verkeerd op het reclamebord gezet. Als tiener was ik een beetje geïntimideerd door de reputatie en de grandeur van de bioscoop. Maar uit nieuwsgierigheid, in die onbevreesde, zorgeloze en onschuldige dagen, kocht ik een kaartje om de volwassenen met goede smaak te imiteren. En het was een WOW, wat een openbaring!
Het beeld, de muziek, de krachtige operazang, het acteren en de poëtische cinematografie, de wonderbaarlijke kostuums en het kapsel, het was een leerzaam avontuur voor een jong leven. (Dus tot nu toe begrijp ik nog steeds niet hoe het komt dat de man in de rij voor me zo irritant lag te slapen en te snurken terwijl zijn vriendin/echtgenote/zus naar het scherm staarde zonder haar hoofd te bewegen.) Alles aan deze film is onvergetelijk. De gelukkige tijd van de geliefden, toen Violetta een keer van de smalle houten plank in een ondiep beekje viel. De theatrale en komische aanval van Alfredo toen hij die noodlottige brief van Violetta probeerde te openen. En het meest martelende van alles: ik kan nog steeds de oorverdovende afschuw voelen dat de in de steek gelaten en ernstig zieke Violetta in de steek gelaten in het wreed lege en uitgekleede grote huis stond en een doordringende kreet van pijn slaakte.
De daaropvolgende episode is een leerzame zoektocht voor me: ik zocht naar een verkorte versie van 'Cha Fa Nui' in het Engels 'Camille'. en ontdekte dat de namen van de oorspronkelijke hoofdpersonen Marguerite Gautier en Armand Duval waren, maar niet die in de operabewerking als Violetta Valery en Alfredo Germont. Bovendien was het boek de inspiratiebron voor Giuseppe Verdi om er een opera van te maken, maar niet de film van Franco Zeffirelli.
En vijf jaar later leerde ik wat Frans en durfde ik de oorspronkelijke 'La Dame aux Camélias' aan te raken. Later hoorde ik van een Italiaanse dame dat de naam van Verdi's opera 'La Traviata' was afgeleid van het Italiaanse werkwoord 'traviare', dat'verleiden' betekent, 'op het verkeerde pad brengen' of'verdorven maken'. Dus een'verdorven man' is een 'traviato' en dus 'de gevallen vrouw' of 'de verdorven vrouw' is 'La Traviata'. En het boek heeft de filmmakers en tv-producers van elke generatie geïnspireerd, tot nu toe zijn er meer dan veertig versies verschenen. Wel, wel, wel, wat een werk is dat in de loop der jaren geweest.
Wat nog interessanter is, heb ik eens gelezen op een pagina die merkwaardig genoeg over prins Charles van Groot-Brittannië gaat. Er wordt gezegd dat zijn favoriete opera 'La Traviata' is, en ik trok mijn wenkbrauwen op. Natuurlijk heet zijn geliefde 'Camilla', en strikt genomen is ze volgens de koninklijke standaard een 'gevallen' (door echtscheiding gescheiden) vrouw.

text_en:
A path of education...

Art of high achievement influences many eternally and profoundly. Maybe he was not as accomplished as his good old dad, Alexandra Dumas Fils made his own work a classic household name which is well-remembered and appreciated.

I first heard about "Cha Fa Nui" (Camille) from the mouth of my mother when I was still an upper primary school girl. To a young Chinese girl, this meant nothing at all but I went to the public library and found that there were many copies with this title translated by Taiwanese. I never finished reading it because the names are too long and the Chinese is too literary, I was bored to death by it. The only thing I remembered was that it was a French novel. Dropped, the book, but not the name.

A few years later in the early 80's, Franco Zeffirelli's operatic movie with Chinese title as "Cha Fa Nui" was on show in one and only one movie house, "Palace" at Causeway Bay (demolished!). At that time, this prestigious cinema showed mostly western movies of big names like Gone with the Wind, Casablanca, Dr. Zhivago and so "La Traviata" was one of them.

Hong Kong Chinese were then not very familiar with Western culture, the cinema staff had even misplaced Plácido Domingo's name as "Domingo Plácido" on the billboard. I, as a teenager, was a little intimidated by the movie house by its reputation and grandeur. Yet, out of curiosity, in those fearless, carefree and innocent days, imitating the adults with good taste, I bought a ticket to see this movie. And it was a WOW, what an eye-opening experience!

The vision, the music, the powerful opera singing, the acting and the poetic cinematography, the wondrous costumes and hairdo, it was an educational adventure to a young life. (So, until now I still don't understand how come the man at one row before me could be sleeping and snoring so annoyingly while his girlfriend/wife/sister was staring hard on the screen without moving her head.) Everything is unforgettable about this movie. The happy time of the lovers that Violetta once fell off into a shallow brook from the narrow wood plank. The histrionic and comical fit of Alfredo when he was struggle to open that fateful letter from Violetta. And the most excruciating of all, I can still feel the deafening horror that the deserted and seriously ill Violetta was standing desertedly in the cruelly empty and stripped big house, letting out piercing shriek of pain.

The subsequent episode is an educational search for me: I looked for abridged version of "Cha Fa Nui" in English "Camille" and found out that the names of the original protagonists were Marguerite Gautier and Armand Duval but not those in the operatic adaptation as Violetta Valery and Alfredo Germont. Furthermore, the book inspired Giuseppe Verdi first to make it into an opera but not Franco Zeffirelli's movie.

And five years later, I learned some French and so, dared to touched the original "La Dame aux Camélias". Later, I learnt from an Italian lady that the name of Verdi's opera "La Traviata" was derived from an Italian verb "traviare" which means "to mislead", "to lead astray", or "to corrupt". Thus, a "corrupted man" is a "traviato" and so "the fallen woman" or "the corrupted woman" is "La Traviata". And the book has inspired every generation's film-makers or TV producers, so far there are more than forty adaptations. Well, well, well, what a job all through the years.

What's more interesting, I once read from an oddly-enough page about the Brits' Prince Charles. It is reported that his favourite opera is "La Traviata", and my eyebrows arched. Of course, his loved one is named "Camilla", and strictly speaking by royal standard, she is a "fallen" (committed adultery + divorced) woman.


text:
Verdi overtrof zichzelf toen hij La Traviata schreef. De bezetting van de zangers voor deze productie is uitmuntend. De cinematografie is gepast mooi en kleurrijk, vooral in de Villa buiten Parijs.
Stratas is voortreffelijk en ontroerend als Violetta. Domingo is een zeer hartstochtelijke Alfredo. Cornell MacNeil is een schitterende Giorgio Germont. Alan Monk is een voortreffelijke Baron. De cinematografie is bijzonder fraai.
Al met al is dit een van de beste producties van La Traviata ooit.
Ik geloof dat ik hem zowel op laserdisc als op dvd heb.

text_en:
Verdi outdid himself when he penned La Traviata. The cast of singers for this production is superb. The cinematography is appropriately both beautiful and colorful, particularly at the Villa outside Paris.

Stratas is excellent and poignant as Violetta. Domingo makes a most passionate Alfredo. Cornell MacNeil is a splendid Giorgio Germont. Alan Monk is a fine Baron. The cinematography is particularly fine.

All in all this is one of the finest productions of La Traviata ever.

I believe that I have it on both laser disc and DVD.


text:
Directeur Franco Zefferelli, Stars Placido Domingo, Teresa Stratas, Cornell McNeil, Conductor James Levine en het Metropolitan Opera Orchestra, 1982 De krachten achter dit meesterwerk zijn verantwoordelijk voor de grootsheid ervan: de Italiaanse regisseur en ontwerper Franco Zefferelli, tenor Placido Domingo, sopraan Teresa Stratas en bariton Cornell McNeil. De zangers staan op het hoogtepunt van hun kunnen, Domingo is een jonge, sexy Alfredo en Teresa Stratas is Violetta Valery in een uitvoering waar zelfs Maria Callas jaloers op zou zijn. Zefferelli, die lang heeft beweerd dat hij een vriend van haar was en in werkelijkheid achter verschillende operaproducties van haar heeft gezeten, had Maria Callas in gedachten toen hij Teresa Stratas castte. Net als Callas heeft Stratas via haar ouders een Griekse achtergrond, hoewel ze in Canada is geboren. Ze ziet er hetzelfde uit, heeft hetzelfde soort dramatische stem en is in Zefferelli's eigen woorden 'een opwindende actrice en sopraan van het lyrische amusement'. De connectie met Callas wordt het duidelijkst wanneer Stratas in een zwarte gesluierde jurk in het tweede bedrijf verschijnt op Flora's feest, waar zelfs haar haar lijkt op de beruchte opvoeringen van Callas in de 50.
Toen de film in 1982 werd uitgebracht, probeerde Zefferelli mensen 'om te toveren' in operaliefhebbers door de weelderige visuele verleiding van de bioscoop. Dat is precies wat hij deed. De cinematografie van deze film vermoordt je met buitensporige schoonheid. De openingstitels rollen terwijl we taferelen zien van Parijs in de buurt van de Notre Dame-kathedraal en de woonwijken rond de Seine-rivier. Het interieur van het huis van Violetta Valery, waar ze het feest van de eerste acte bijwoont, is luxueus en Zefferelli laat ons duizelig worden van de pure weelde van het huis: vergulde spiegels, portretten van Violetta, gordijnen, kroonluchters, enzovoort. Op de film kunnen we dingen over de personages vertellen die bij toneelvoorstellingen niet gebeuren, bijvoorbeeld als de gasten van het feest van de eerste acte vertrekken en een oude vrouw een zilveren doosje van Violetta steelt om ons te bewijzen dat Violetta geen echte vriendinnen heeft, dat dit alleen maar vergrijsde vriendinnen zijn en nog slechte ook. Ze waren er zelfs niet voor haar toen ze in de finale stierf. Ook opmerkelijk is de wrede truc die je al vroeg in de gaten moet hebben. Violetta en Alfredo worden nooit herenigd, zoals in de opera, maar in plaats daarvan is zijn terugkeer een hallucinatie en sterft ze alleen in haar appartement.

In het begin van de film haalt Violetta herinneringen op aan de betere tijden als begerenswaardige en rijke courtisane die voortdurend feestte. Ze is doodziek en haar huis is al verkocht en mannen zijn bezig haar spullen weg te halen. De landelijke scènes zijn ongelooflijk mooi, terwijl Violetta en Alfredo gelukkig in afzondering leven. Alfredo rijdt op zijn paard en Violetta plukt bloemen voor haar kas en voedt haar witte duiven in hun grote kooi. Cornell McNeils bombastische maar vaderlijke Giorgio Germont is een grote steun voor de verfijnde uitvoeringen van Domingo en Stratas. De feestscène van Flora is uitzonderlijk, met nog meer visuele schoonheid, terwijl zigeuners en stierenvechters verleidelijk dansen en beroepsgokkers zich vermaken. Het slotnummer mag niet worden overgeslagen, net zomin als de melancholieke en tragische afloop. Dit is de grootste en ultieme versie van La Traviata die ooit is gemaakt. Het is een must voor operaliefhebbers en nieuwsgierige mensen die niet van opera houden.

text_en:
Director Franco Zefferelli, Stars Placido Domingo, Teresa Stratas, Cornell McNeil, Conductor James Levine and the Metropolitan Opera Orchestra, 1982 The forces behind this masterpiece are responsible for its greatness- Italian director and designer Franco Zefferelli, tenor Placido Domingo, soprano Teresa Stratas and baritone Cornell McNeil. The singers are at the top of their game, Domingo is a young, sexy Alfredo and Teresa Stratas IS Violetta Valery in a performance that even Maria Callas would envy. Zefferelli, who has long claimed he had a friendship with her and in truth he had been behind various opera productions of hers, had Maria Callas in mind when he cast Teresa Stratas. Like Callas, Stratas has a Greek background through her parents though she was Canadian born, has similar looks, has the same type of dramatic voice and she is in Zefferelli's own words "an electrifying actress and soprano of the lyric entertainment". The Callas connection is most obvious when Stratas appears in a black veiled gown in Act 2 at Flora's party where even her hair is similar to Callas' infamous 50's performances.

Released in 1982, Zefferelli sought to "convert" people into opera lovers through the lush visual seduction of the cinema. This is exactly what he did. The cinematography of this film kills you with excessive beauty. The opening credits roll as we see scenes of Paris in the Notre Dame Cathedral area and surrounding residential district by the Seine river. The interior of Violetta Valery's mansion, where she hosts the Act 1 party, is luxurious and Zefferelli allows us to be dizzied with the sheer opulence of the house- gilded mirrors, portraits of Violetta, curtains, chandeliers etc. Visually on film we are able to tell things about the characters that stage performances do not, for example as the guests depart from Act 1's party, an old woman steals a silver box from Violetta proving to us that Violetta is not among real friends, these are only fair-weathered friends and bad ones at that. They were not even there for her when she was dying in the finale. Also noteworthy is the cruel trick one has to catch on early on. Violetta and Alfredo are never reunited, as in the opera, but instead his return is a hallucination and she dies alone in her apartment.

The beginning of the film has Violetta reminiscing about the better days as a desirable and wealthy courtesan who partied all the time. She is deathly ill and already her house is sold and men are moving her things out. The country scenes are incredibly beautiful as Violetta and Alfredo live happily in seclusion. Alfredo rides his horse and Violetta picks flowers for her greenhouse and feeds her white doves in their big cage. Cornell McNeil's bombastic but fatherly Giorgio Germont is a great support to the refined performances of Domingo and Stratas. The Flora's party scene is exceptional with even more visual beauty as Gypsies and bullfighters dance seductively and professional gamblers enjoy themselves. The closing ensemble is not to be missed and neither is the melancholy and tragic ending. This is the greatest and ultimate version of La Traviata ever made. It is a must have for opera fans and for curious non-opera lovers.


text:
Als we kijken naar de liefdesverhalen van alle tijden, naast de onmiskenbare klassieken van de grootste toneelschrijvers, is het onvermijdelijk dat we denken aan de naam van Alexandre Dumas (fils) die in 1852 een roman schreef, THE LADY OF THE CAMELLIAS. Sindsdien heeft het eindeloze liefdesverhaal dat zich afspeelt in het Parijs van de negentiende eeuw zowel toneelschrijvers als filmregisseurs geïnspireerd. Als gevolg van de kracht van het verhaal dat is vervat in het libretto van Francesco Maria Piave, schreef operamaestro Giuseppe Verdi een van zijn beroemdste opera's, LA TRAVIATA, die zijn inhoud volledig baseert op het verhaal over een dodelijk zieke courtisane die, hoewel ze niet lang meer te leven heeft vanwege tuberculose, de ware liefde van haar leven vindt. Wat eruit kwam was een zeer succesvol werk waarin alleen personages een andere naam kregen, maar waarin het publiek iets bijzonders en tijdloos kreeg voorgeschoteld: glorieuze muziek.
Maar veel moderne kijkers slaan die klassiekers over en beperken hun kennis tot alleen films. Meer nog, de commerciële aard van de film bevordert nauwelijks dit hoogstaande vermaak. Als gevolg daarvan rijst de vraag: is het mogelijk om de kijker van een popgeneratie met dit soort personeel te boeien, te verbazen en enthousiast te maken? De Italiaanse regisseur Franco Zeffirelli slaagde erin dat mogelijk te maken door aan deze productie een aantal van zijn persoonlijke 'aanvullingen' toe te voegen en, het belangrijkste, met de schitterende hoofdrollen: de schitterende tenor Placido Domingo en de verbluffende sopraan Teresa Stratas. Hoewel LA TRAVIATA tot nu toe verschillende keren is geënsceneerd en gefilmd, lijkt deze versie de beste. Waarom?
Het eerste aspect dat de kijkers aanspreekt, zowel operaliefhebbers als liefhebbers van moderne genres, het aspect dat de kern van hun emoties en ervaringen raakt, zijn de beelden van de film. Vanaf de aftiteling met het uitzicht op de Notre Dame en de omgeving van de Seine, wanneer het geluid van leeuweriken en duiven zich vermengt met het geluid van kraaien, lijkt het allemaal een bewegend kunstwerk te zijn waar je vol bewondering en verbazing naar kijkt. Samen met de decors en versieringen van de interieurs vormen de garderobes een oogverblindend beeld van een visueel feestmaal. Deze inspanning om de kijker het ontzag van een visioen te bezorgen, wordt in alle opzichten schitterend uitgevoerd. Er zijn genoeg momenten waarop je hun parels en uniekheid zou kunnen prijzen, maar voor mij persoonlijk zijn er twee momenten van het grootste belang: het overdadige feest als een flashback van Violetta's dolzinnige geest en haar bezoek aan het platteland, waar de natuur de oprechte liefde lijkt te prijzen als niemand en niets anders. Dit gaat samen met sublieme muziek van Verdi, wat voor de kijkers en hun enthousiasme voor het hele kunstwerk praktisch veel gedenkwaardiger is. Opera wordt met moderne middelen gestimuleerd. Daarom hebben sommige commentatoren gelijk als ze 'paradoxaal' zeggen dat dit een operafilm is voor mensen die een hekel hebben aan opera.
Bovendien past de hele cast heel goed bij hun rollen. Dat heeft zowel te maken met de hoofdrol die ik al eerder heb genoemd als met de bijrollen. Placido Domingo als Alfredo Germont en Teresa Stratas als Violetta Valery waren een perfecte keuze voor het stel vanwege hun aantrekkelijkheid en de begeerlijke chemie. Cornell McNeil is uitstekend als Giorgio Germont, de autoritaire vader die, naar men zegt, bezorgd is om de toekomst van zijn zoon. De drie herinneren zich de 'topprestaties' aan het eind, wanneer de emoties de hoogste toppen bereiken... De ondersteunende mannelijke en vrouwelijke rollen, met inbegrip van een stel mooie jonge meisjes, zijn gemakkelijk te herkennen en maken een persoonlijke indruk op de kijkers.
Dus om te zeggen dat LA TRAVIATA een waar kunstwerk is, een mysterieus mooi en subtiel verfijnd schermwerk dat iedereen zou moeten zien. Als ik mag afgaan op de woorden van Vincent Canby in de New York Times, die deze film 'geweldig' noemde en'verbijsterend', kan ik dit meesterwerk van harte aanbevelen! Misschien wel een van de beste opera's aller tijden en een van de allerbeste producties van Franco Zeffirelli.

text_en:
If one considers the love stories of all times, beside the undeniable classics by greatest playwrights, inevitably comes to mind the name of Alexandre Dumas (fils) who, in 1852, wrote a novel THE LADY OF THE CAMELLIAS. Since then, the endless love story set in the 19th century Paris has inspired both opera writers and movie directors. Consequently, the power of the tale embedded in the libretto by Francesco Maria Piave prompted opera maestro Giuseppe Verdi to write one of his most famous operas LA TRAVIATA basing his content entirely on the story about a deathly ill courtesan who, though does not have long to live due to tuberculosis, finds the true love of her life. What came out was a greatly successful work where only characters were renamed but where the audiences were provided with something special and timeless: glorious music.

However, lots of modern viewers skip those classics easily reducing their knowledge to films only. More to say, the commercial nature of cinema hardly promotes any of this high rank entertainment. As a result, the question appears: is it possible to captivate, amaze and enthuse a pop corn generation's viewer with the staff of this sort? The Italian director Franco Zeffirelli managed to prove it possible through this production with some of his personal "additions" and, most importantly, with the magnificent leads: marvelous tenor Placido Domingo and astounding soprano Teresa Stratas. Though LA TRAVIATA has been staged and filmed several times so far, this version occurs to be the best one. Why?

The first aspect that addresses the viewers, both opera buffs and modern genres' lovers, the aspect that highlights the very core of their emotions and experiences, are the visuals of the movie. From the very credits with the view of the Notre Dame Cathedral and the surroundings of the Seine River when the sounds of larks and pigeons mix with the sounds of crows, it all appears to be, as if, a moving work of art that you look at in perfect admiration and astonishment. The wardrobes together with sets and decorations of interiors are stunning to the very essence of visual feast. This effort taken in providing the viewer with vision's awe is magnificently executed throughout. There are plenty of moments one could enumerate praising their pearls and uniqueness but for me, personally, there are two sequences of greatest interest: the lavish party as a flashback of Violetta's delirious mind and her visit to the countryside where the nature seems to praise the sincere love as no one and nothing else. This goes with sublime music by Verdi, which is practically much more memorable for the viewers and their enthusiasm for the entire work of art. Opera is promoted by modern means. Therefore, some of the commentators are right saying "paradoxically" that this is an opera movie for people who hate opera.

Besides, the whole cast fit very well to their roles. This refers both to the lead I have mentioned before as well as to the supporting cast. Placido Domingo as Alfredo Germont and Teresa Stratas as Violetta Valery were a perfect choice for the couple because of their attractiveness and the desirable chemistry. Cornell McNeil is excellent as Giorgio Germont the authoritative parent who, supposedly, cares for his son's future. The three memorably reach the "top notch" performances at the end when emotions are riding to the highest degrees... The supporting male and female roles, including a bunch of beautiful young maidens are easily recognizable and leave a personal impression in viewers.

So to say, LA TRAVIATA is a true work of art, a mysteriously beautiful and subtly exquisite screen work that anyone should see. Referring to the words of Vincent Canby in New York Times who called this film "triumph" and found it "dazzling," I heartily recommend this masterpiece! Perhaps one of the greatest operas of all times and one of the very best productions by Franco Zeffirelli.


text: Deze versie van de beroemde tranentrekker _La Traviata_ was van het begin tot het eind geweldig. De filmopnamen waren schitterend en de kostuums en locaties waren net zo weelderig, vooral de villa buiten Parijs. De muziek van Verdi is werkelijk schitterend, geen wonder dat het tegenwoordig een van de meest uitgevoerde opera's is, van de prelude van het eerste bedrijf, _Brindisi_ (die iedereen kent, ook al houdt hij niet van opera), _Sempre Libra_, tot het hartverscheurende einde, het is gewoonweg verrukkelijk en de mensen krijgen er vast tranen van in de ogen, net als ik. De plot, gebaseerd op het boek van Alexandre Dumas junior, is niet te ingewikkeld en gemakkelijk te volgen. De uitvoeringen zijn verbazingwekkend. Placido Domingo ziet er niet alleen uit als Alfredo, maar hij zong en acteerde ook als een droom, en hij was een van de beste tenoren die dat personage speelde. Teresa Stratus was perfect als Violetta. Ik was bang dat haar optreden me koud zou laten, maar haar prachtige stem en uitstekende acteerprestaties stonden gelijk aan een echt tranentrekkend optreden, dat aangrijpend en ingetogen was. Cornell MacNeill is geen naam die ik ken, maar hij zong en acteerde als Germont, met een mooie baritonstem en een goede uitstraling. Over het geheel genomen is het een perfecte operafilm, die echt tranentrekkend is.

text_en: This version of the famous tearjerker La Traviata was just wonderful from beginning to end. The cinematography was stunning, and just as luscious were the costumes and locations, especially the villa outside Paris. The music by Verdi is just superb, no wonder it is one of the most performed operas today, from the prelude of Act 1, Brindisi(which I am sure everybody knows even if they're not into opera), Sempre Libra, to the heart-rending ending, it is just delightful, and is bound to bring tears to people's eyes like it did to me. The plot, based on the book by Alexandre Dumas Junior, is not too complicated and easy to follow. The performances are astonishing. Placido Domingo, not only looks the part of Alfredo, but sang and acted a dream, easily up there with Alfredo Krauss, as one of the best tenors playing that particular character. Teresa Stratus was perfection as Violetta. I did worry that her performance was going to leave me cold, but her beautiful voice and outstanding acting ability equalled a real tearjerker of a performance, that was poignant and understated. Cornell MacNeill is not a name I am familiar with, but he certainly shone as Germont, with a fine baritone voice, and good stage presence. Overall, a perfect opera film, that is a real tearjerker. 10/10 Bethany Cox


text:
Ik herinner me dat ik lang geleden het boek Jewels heb gelezen. Ik was een beetje in de war door Danielle Steel en werd verliefd op dit boek.
Dus ik was dolblij toen ze er een film van maakten.
Ik moet toegeven dat ik het eerste deel van de film het mooist vond. De romance tussen Sarah en William was mijn favoriete rol in het boek en de film.
Mijn andere favoriete aspect van de film was Anthony Andrews als William. Ik ben dol op deze acteur, al sinds ik hem als kind heb gezien in twee films waar ik dol op was, Ivanhoe en The Scarlett Pimpernel. Door hem in de rol van William Whitfield te casten gaf ik het tv-drama een echt gevoel van legitimiteit. Hij is een geweldige acteur en de perfecte keuze voor de rol van de Duke. Hij is niet alleen adembenemend knap, hij heeft ook een geweldig gevoel voor humor. Dat heb je voor het eerst gezien in The Scarlet Pimpernel, en dat was heel belangrijk voor deze film.
Ik zeg dat aarzelend, want ik moet zeggen dat ik erg teleurgesteld was dat bijna alle humor die William en Sarah met elkaar deelden uit de film werd gehaald. Ik weet nog dat toen ik het boek las de tranen over mijn wangen rolden omdat ik zo hard moest lachen. En ik vond het vreselijk om maar een of twee regels uit het boek te horen die beide personages met elkaar deelden. Hoewel ik dol was op Anthony Andrews als William, was ik niet zo zeker van de actrice als Sarah. Ik mag Annette O'Toole graag, echt waar, maar in deze film niet. Ik vond dat ze in sommige scènes te overdreven acteerde en ze werd in het boek heel anders beschreven, en misschien was ik te beïnvloed door die beschrijving om echt van haar spel te genieten. Ik vond dat Annette haar hoofd heen en weer schudde om me af te leiden.
Net als in het boek verloor ik mijn belangstelling voor de nazi-invasie, en er was nog een belangrijke verandering. In het boek hield de hoofdpersoon van Philip van het personage van Joachim Von Mannheim, de nazi die tijdens de oorlog het ch<0xC3><0xA2>teau had overgenomen, maar in de film haatte hij hem.
De rest van het verhaal over de kinderen interesseerde me nog minder. Met uitzondering van de broertjes, die allemaal schattig waren, was het laatste deel van de film erg saai. Typisch verwende snotapen die allemaal enorme fouten maakten en hun moeder pijn deden.
Spoiler:

Het einde was het stomste wat ik ooit in een miniserie heb gezien. Het idee dat Julian niet alleen met zijn broer zou omgaan, maar ook met zijn ex-vrouw, die Julian voor Philip had verlaten en hem hun zoon had gegeven, zonder dat het haar iets kon schelen, was belachelijk. Er was de hele familie bij een doopplechtigheid, inclusief de ex-vrouw van Philip en Julian, die naast haar zoon stond, en iedereen glimlachte vrolijk naar elkaar. Alsjeblieft!
Dit einde kwam niet voor in het boek, en ik was er erg teleurgesteld over.
Dit is eigenlijk het juweel op de kroon van alle romans die Danielle Steel tot een tv-film heeft gemaakt. Maar voor iedereen die het boek heeft gelezen en ervan heeft gehouden zoals ik, zijn er een paar grote teleurstellingen.
Nog steeds een goed horloge, op veel plaatsen heel romantisch.

text_en:
I remember reading the book Jewels a long time ago. I was going through a Danielle Steel faze and fell in love with this book.

So I was thrilled when they made a movie about it.

I have to admit, I loved the first part of the movie best. The romance between Sarah and William was my favorite part in the book and in the movie.

My other favorite aspect of the movie was Anthony Andrews as William. I love this actor, ever since I saw him as a kid in two movies I loved, Ivanhoe and The Scarlett Pimpernel. Casting him in the role of William Whitfield lent the TV melodrama a real sense of legitimacy. He is a great actor, and the perfect choice to play the Duke. Not only is he devastatingly handsome, he has a great sense of humor. You first saw it in The Scarlet Pimpernel, and was very important for this movie.

I say that hesitantly though because I have to say that I was very disappointed that almost all of the humor shared between William and Sarah was taken out of the movie. I remember when I read the book, I had tears rolling down my cheeks because I was laughing so hard. And I was horrified to hear only one or two lines from the book shared between both characters.

While I loved Anthony Andrews as William, I was not as certain about the actress playing Sarah. I like Annette O'Toole, I really do, but I didn't in this movie. I felt her acting was too over the top in some scenes and she was described much differently in the book and maybe I was too influenced by that description to really enjoy the performance. I found Annette's shaking her head from side to side to be too distracting.

Like the book, I lost interest during the Nazi invasion, and there was another major change. In the book, the character of Philip actually loved the character of Joachim Von Mannheim, the Nazi who had taken over the château during the war, but in the movie, he hated him.

The rest of the story involving the children interested me even less. With the exception of the brothers all being cute, the last part of the movie was very boring. Typical spoiled brats all making huge mistakes, hurting their mother.

Spoiler:

The ending was the dumbest I have ever seen for a miniseries. The idea that Julian would associate not only with his brother, but his ex-wife, who left Julian for Philip, and gave him their son, without caring a thing about it was ludicrous. There was the whole family, at a christening, including Philip and Julian's ex-wife, standing next to her son, and everyone is happily smiling at one another. Please!

This ending did not happen in the book, and I was very disappointed by it.

This is really the Jewel in the crown of all Danielle Steel novels made into a TV movie. But for anyone who read the book and loved it like me, there are some big disappointments.

Still a good watch, very romantic in many places.


text: Ik ben echt dol op deze serie <0xE2><0x80><0x93> vooral vanwege de briljante acteerprestaties van Anthony Andrews, die volgens mij perfect voor deze rol was gecast. Hij speelde de charmante William perfect... naar mijn mening maakt zijn optreden van _Jewels_ een succes. Ik vond Annette O'Toole ook leuk, maar haar optreden was een beetje irritant <0xE2><0x80><0x93> vooral in het gedeelte met de bevallingen, wat ik een beetje te veel van het goede vond. Ik vond de eerste helft van de serie beter dan de tweede. Ik denk dat het voor mij een beetje een soap werd met al hun eigenzinnige kinderen en hun liefdesleven:) Maar ik zou de eerste helft, waarin William en Sarah elkaar voor het eerst ontmoeten, keer op keer kunnen bekijken. De voorstelling van Juwelen maakt het de moeite waard om naar te kijken.

text_en: I really love this show - mainly due to the brilliant acting of Anthony Andrews who I believe was cast perfectly for this role. He played the role of the charming William perfectly... in my opinion his performance really makes Jewels a success. I liked Annette O'Toole also, but found her performance a little grating - especially in the labour scene which I thought was a little over the top. I preferred the first half of the series to the second half. I think that it turned into a bit of a soap opera to me with all their wayward children and their love lives :) I could watch the first half where William and Sarah first meet over and over though. Anthony's performance makes Jewels worth watching.


text: Ik ben verliefd op deze film, het is de beste, hij is lang en sommige delen zijn lang en tedius en niet nodig maar hij is verbazingwekkend, de liefde tussen sarah en wiliam is verbazingwekkend, elke keer dat ik ernaar kijk, ben ik verbaasd over de passie van de film. Ik hou ook van de rol van robert hansop aan het eind, die chemie is ook geweldig. ik zal altijd naar deze film kijken en eraan denken hoe geweldig hij is en hoe geweldig de verhaallijn is. Ik hou van de acteurs in de film, ik heb tot nu toe nog nooit annette otoole in iets gezien en ze is een geweldige actrice. en anthony andrews is ook geweldig. Ik zal hier altijd naar kijken.

text_en: i am in love with this movie, it is the best, granted its long and some parts are long and tedius and not needed but its amazing, the love between sarah and william is amazing, everytime i watch it, i am astounded by the passion the film. i love robert wagners appearence in the end as well, that chemistry is great too. all in all its great..i will always watch this movie and think how wonderful it is an how wonderful the storyline is. I love the actors in the film, i never have seen annette otoole in anything until this, and she is an amazing actress. and anthony andrews is great too. all of them are absolutly a joy to see on screen. i will always watch this.