text: Er zit maar één leuke bijkomstigheid in, de traagste bewegende film die ik ooit heb moeten doormaken: hij diende als komisch materiaal voor het latere 'Waiting for Guffman' toen de aftiteling voorbijkwam. De eigenaar van de filmwinkel liet zijn 'My Dinner with Andre action figures' zien.

text_en: Only one redeeming feature in this, the slowest moving film I have ever suffered through: Served as comic material for the later "Waiting for Guffman" as the credits rolled, the film memorabilia shop owner showed off his "My Dinner with Andre action figures."


text: Ik heb de hele film gezien. Het eerste uur en 25 minuten zijn volkomen zinloos, en daarna wordt de film interessanter. Maar dit hoogtepunt van 1h25m is Wallace' ontmaskering van het idee dat een gelukskoekje zou moeten voorkomen dat je aan boord van een vliegtuig stapt. Dat is ongeveer het diepste wat deze film bereikt in het contrast tussen een quasi-wetenschappelijk wereldbeeld en een quasi-luddistische wereldbeeld ('Ik zal geen elektrische deken kopen, want dat soort comfort scheidt je gewoon op een heel directe manier van de werkelijkheid af', en in plaats van onder de zon en de maan en de hemel en de sterren te leven, leven we in een fantasiewereld die we zelf hebben gecreëerd',!? In plaats daarvan kun je beter naar _Waking Life_ kijken of een inleiding lezen over kritisch denken of filosofie.

text_en: I've watched whole film. The first 1 hour and 25 minutes are completely pointless, and after that, the movie gets more interesting. However, this 1h25m pinnacle is Wallace's debunking of the idea that a bad fortune cookie should prevent you from boarding a plane. That's about as profound as this film gets in contrasting a quasi-scientific world view to a quasi-luddite one ("I won't get an electrical blanket because that kind of comfort just separates you from reality in a very direct way [...] and instead of living under the sun and the moon and the sky and the stars, we're living in a fantasy world of our own making" (!?) Watch Waking Life instead, or just read some introduction to critical thinking or philosophy.


text:
Mijn vader was in die tijd zestig en hield niet van veel films. Ik heb de film kortgeleden opnieuw bekeken en begrijp nu waarom iemand die geïnteresseerd is in veel aspecten van het leven, geïntrigeerd zou zijn door een gesprek tussen twee mannen; iets ongewoons.
Hoewel verschillende recensenten het erover hebben gehad, is de film niet voor iedereen. Ik ben het ermee eens, maar geef hem een kans. Wallace Shawn is de minder bereisde, pretentieloze vriend, terwijl Andre zijn reizen naar India, Polen en Schotland bespreekt, en de vele filosofieën die hij daar heeft opgedaan.
De discussies over het dagelijks leven, de esoterische betekenis ervan en hoe deze twee mannen hun leven interpreteren, zijn heel interessant. Beschouw het als een korte kennismaking met een man.' Belangrijk is ook het gesprek tussen twee mannen, iets waar in de film niet vaak over wordt gesproken.

text_en:
My Dad was sixty, at the time, and not prone to liking many movies. I have recently re-watched this, and see why a person who is interested in many aspects of life, would be intrigued by a conversation between two men; something unusual.

While several reviewers have mentioned, the film is not for everyone. I would concur, but give it a chance. Wallace Shawn is the less traveled, non-pretentious friend, while Andre discusses his travels to India, Poland, Scotland, and the many philosophies he has encountered therein.

The discussions about daily life, its esoteric meanings, and how these two men interpret their lives, is quite interesting. Think of it as a brief exposure to a man's psyche (Andre) after he has lived and searched for meaning in his life. Also to be appreciated is the conversation between two men, something not often addressed in film. 10/10.


text: Echt een verschrikkelijke film. Ik oreerde over mijn navelstreng, terwijl Louis Malle het niet eens goedmaakte door me aan Wallace Shawns zeurderige inleiding te onderwerpen. Wat een verhandelingen: 'Vertel me meer', 'En wat gebeurde er daarna?', 'Onvoorstelbaar!' zijn allemaal voorbeelden van Shawns gave van de kletspraat. Wat een lelijk, bruin restaurant! Wat een arrogante oude kelner. Natuurlijk, André Gregorie vertelt zijn verhalen met enthousiasme, maar het duurde langer om aan het eind van deze film te komen dan om te wachten tot de ijsblokjes aan de noordpool waren gesmolten. Er is een reden waarom de stem van Wallace Shawn werd gebruikt voor de dinosaurus in Toy Story, en dat is omdat hij, net als Children in the Victorian Age, beter gezien en niet gehoord wordt. Maakt het iets uit dat Wallace Shawn in feite geen Dinosaurus is? Nou, meneer, ik antwoord u dat u alleen maar in de letterlijke zin van het woord denkt. Iedereen die bij deze film betrokken was, zat duidelijk vast in de Triassische periode... in zijn gedachten... Wauw!

text_en: Truly a terrible film. I pontificated about my belly button lint while Louis Malle didn't even make up for subjecting me to Wallace Shawn's whine-tastic introduction. What discourse: ''Tell me more'', ''So what happened after that?'', ''Inconceivable!'' are all examples of Shawn's gift of the gab. What an ugly, brown restaurant! What an arrogant old waiter. Sure, André Gregorie recounts his stories with enthusiasm, but getting to the end of this film took longer than waiting for ice cubes to melt at the antarctic pole. There is a reason why Wallace Shawn's voice was used for the dinosaur in Toy Story, and it's because, like Children during the Victorian age, he is better seen and not heard. Does it matter that Wallace Shawn is in fact not a Dinosaur? Well, to that sir I reply you're only thinking in the literal sense. Everyone involved in this film were obviously stuck in the Triassic period...in their minds...RAWRRRful!


text:
Vriendschap tussen twee mannen die hun ideeën aan elkaar kunnen overbrengen is een zeldzaamheid. Vrouwen, zo lijkt het, hebben meer contact met hun eigen gevoelens en staan meer open om uiting te geven aan wat ze voelen. Mannen daarentegen zijn altijd gereserveerder in de manier waarop ze aan een vriend dingen overbrengen die zo diep gaan en zo anders zijn dat er twee grote individuen voor nodig zijn om een eerlijke uitwisseling te hebben zonder voorzichtig te zijn. Je innerlijke gedachten overbrengen aan een andere man is niet iets wat vaak gebeurt.
Zoals in het geval van Wallace Shawn en Andre Gregory, twee vrienden die elkaar al een hele tijd niet meer hebben gezien, brengt een etentje de twee mannen bij elkaar op een manier die ze waarschijnlijk niet voor mogelijk hadden gehouden. In het geval van meneer Shawn wordt hij aan het begin van de film door de straten van Manhattan gezien terwijl hij zich afvraagt waarom hij in zijn huidige gemoedstoestand Andre Gregory niet wil ontmoeten. Per slot van rekening is hij een worstelende toneelschrijver die al enige tijd geen succes meer heeft gehad in het theater.
Bij aankomst in het restaurant lijkt Wallace Shawn niet op zijn plaats. Ondanks zijn uiterlijk moet je je niet laten misleiden door zijn uiterlijk. Deze man is opgegroeid te midden van rijkdom. Hij is de zoon van de legendarische hoofdredacteur van _The New Yorker_, William Shawn. Als kind werd Wallace Shawn via zijn vader omringd door literaire beroemdheden.
André Gregory is een geweldige prater. Hij overheerst duidelijk wat hij tegen meneer Shawn te zeggen heeft, omdat hij, nadat hij succesvol was in de New Yorkse theaterwereld, besloot dat allemaal op te geven om te doen wat hij echt wilde, de wereld ten volle te verkennen. Zijn prachtige verhalen vertellen over zijn ervaringen in Polen, Tibet, Schotland en andere delen van de wereld, waar hij een aantal mensen ontmoet die zijn levenservaring verrijken.
Een gesprek tussen echte vrienden vereist zorgvuldig luisteren, iets waar meneer Shawn heel goed in is. Hij onderbreekt meneer Gregory nooit, wiens prachtige verhalen beelden oproepen van ontdekkingen en het occulte en perfect passen in de context van het gesprek. Deze mannen zijn per slot van rekening beschaafde mensen die veel hebben meegemaakt en niet met hun ogen zouden knipperen als er iets belachelijks in het gesprek naar voren kwam.
Er was een uitstekende regisseur voor nodig, Louis Malle, om de mogelijkheden te zien van een film over twee mensen die zonder enige actie met elkaar praten. In plaats van ons te vervelen, worden we geboeid door waar de twee mannen het over hebben en de camera van meneer Malle volgt hen aandachtig zonder zelfs maar te laten doorschemeren dat we naar iets kijken dat van tevoren is gepland. Meneer Malle maakt van ons, terwijl we naar het gesprek luisteren, 'kijk-mij-eens-katten'.
'Mijn Diner met Andre' Het is een prachtige film die kijkers met een open geest zal bevallen als we de ontmoeting afluisteren van twee vrienden die praten over dingen die misschien niet uit onze eigen ervaring komen, maar die fascinerend zijn om naar te luisteren en hun verhalen voor ons te vertellen.

text_en:
Friendship between two men who can communicate their ideas to each other is a rare commodity. Women, it seems, are more in touch with their own feelings and they are more open to express how they feel. In contrast, men are always more reserved in the way they express to a friend things that are so deep and so different that it takes two great individuals to have an honest exchange without being cautious. To bear one's inner thoughts to a another man is not something frequently done.

As in the case of Wallace Shawn and Andre Gregory, two friends who haven't seen one another in quite some time, a dinner brings the two men together in ways they probably didn't think possible. In the case of Mr. Shawn, he is seen at the beginning of the film walking the streets of downtown Manhattan thinking about how he doesn't want to meet with Andre Gregory in his present frame of mind. After all, he is a struggling playwright who has not had a success in the theater in some time.

At the arrival at the restaurant, Wallace Shawn seems out of place. In spite of the way he looks, don't be fooled by his appearance. This man grew up in the midst of affluence. He is the son of the legendary editor of The New Yorker magazine, William Shawn. As a child Wallace Shawn was surrounded by literary celebrities through his father.

Andre Gregory, is a great conversationalist. He clearly dominates what he has to say to Mr. Shawn because, after being successful in the New York theater world, he decided to give all that up in order to do what he really wanted, to explore the world to its fullest. His wonderful stories recount his experiences in Poland, Tibet, Scotland, and other parts of the world, where he meets an assortment of people that enrich his life experience.

Conversation between true friends involve listening carefully, something which Mr. Shawn is great at. He never interrupts Mr. Gregory, whose wonderful tales evoke images of discovery and the occult and make perfect sense in the context of the conversation. After all, these men are sophisticated individuals who have been exposed to a lot and would not bat an eye when something that might seem preposterous comes out in the conversation.

It took an excellent director, Louis Malle, to see the possibilities in a film about these two people talking without any action. Instead of being bored, we are riveted to what the two men are talking about and the camera of Mr. Malle follows them attentively without even hinting we are looking at something that was planned in advance. For all practical purposes Mr. Malle makes us 'peeping toms' as we listen to the exchange.

"My Dinner with Andre" is a wonderful movie that will delight viewers with open minds as we eavesdrop on the meeting of two friends talking about things that might be out of our own experiences, but who are fascinating to listen tell their stories for our benefit.


text:
Wallace Shawn die het idee bespreekt dat iemand op een feestje met hem heeft geflirt! Ha ha ha. Hij is hij. Ho ho ho. Goeie.
Het grootste probleem hierbij is dat het 45 minuten duurt voordat ze iets zeggen wat ergens op slaat. Daarvoor was het alleen maar pompeus celibaat.
Rond de 45e minuut begint het over NY en New Yorkers te gaan. Omdat ik 6 jaar in Manhattan heb gewoond, moet ik het eens zijn met alle nare dingen die ze zeggen over NY, New Yorkers & hun dominante oppervlakkigheid en hypocrisie. Daarnaast zijn er nog andere eerlijke waarheden, maar de realiteit is dat de mensen die dit een '10' zullen geven. Precies de mensen over wie deze waarheden het eerlijkst zijn.
Als je er een 10 voor geeft, moet je 40.000 betalen om gecastreerd te worden. Je moet iets voelen.

text_en:
Wallace Shawn discussing the concept that someone flirted with him at a party! Ha ha ha. He he he. Ho ho ho. Good one.

The main problem with this is that it takes 45 minutes for them to say anything that means anything. Prior to that, it is just pompous celibacy.

Around the 45th minute, it begins to discuss NY and NYers. Having lived in Manhattan for 6 years, I have to agree with all the nasty things they have to say about NY, NYers, & their dominant shallowness and hypocrisy. Beyond that, there are other honest truths here, but the reality is that the people who will give this a "10" are the exact people who these truths are most honest about. Hypocrisy defined.

If you gave it a 10, go pay $10,000 to be castrated. You need to feel something.


text: Dit soort films frustreert me. De essentie van deze film is verwaterde pseudo-filosofische flauwekul die populair is onder de 'vrije denkers' van onze tijd. Laat het maar aan Hollywood over om de werken van grote intellectuelen (Heidegger, Berkeley, Foucault) verkeerd te interpreteren en er iets onsamenhangends en betekenisloos van te maken. Als je denkt dat deze film een passende uitleg geeft van de filosofische onderwerpen die hij zogenaamd bespreekt, dan ben je waarschijnlijk een idioot.<br />'... het produceert ook een walgelijke mengelmoes van lappendekens van observaties en half-gerationaliseerde principes, waarin oppervlakkig geklets zich verlustigt omdat het iets nuttigs is voor alledaagse kletspraat, maar de inzichtenrijken die zich verward en ontevreden voelen zonder dat ze er iets aan kunnen doen, die hun ogen afwenden...' Kant, Groundwork of the Metafysica of Morals (Cambridge editie, Gregor vertaling)

text_en:
This kind of movie frustrates me. The substance of this film is watered-down pseudo-philosophical tripe that is popular among the "free thinkers" of our time. Leave it to Hollywood to misinterpret the works of great intellectuals (Heidegger, Berkeley, Foucault) and produce something incoherent and meaningless out of it. If you think this movie does a suitable job explicating the philosophical topics it pretends to discuss then you're probably an idiot.

"... it also produces a disgusting hodgepodge of patchwork observations and half-rationalized principles, in which shallow pates revel because it is something useful for everyday chitchat, but the insightful, feeling confused and dissatisfied without being able to help themselves, avert their eyes ..." - Kant, Groundwork of the Metaphysics of Morals (Cambridge edition, Gregor translation)


text:
Twee mannen gaan aan tafel zitten en beginnen een gesprek. Is dat de synopsis van Mijn diner met Andre? Dat zou het zijn op een supersimpel niveau. Ja, ze hebben een gesprek, en (min of meer) ze eten. Maar waar praten ze over? Waar hebben ze afgesproken? Uit het verhaal van Wallace Shawn horen we dat hij zijn vriend Andre Gregory al een hele tijd ontwijkt, en dat Andre al jaren in het buitenland zit. De indruk is dat dit in het begin een ongemakkelijk etentje zal worden. Maar het blijkt allesbehalve ongemakkelijk te zijn. Zoals Douglas Adams zou zeggen: Mijn diner met Andre gaat over het leven, het universum en alles (tenminste, zo lijkt het).
O, dat is het. Het is een beetje vreemd om twee pratende hoofden te hebben in een hele film. Louis Malle gebruikt niet eens het soort visuele techniek dat Richard Linklater in Before Sunrise en Sunset zou gebruiken om de camera in beweging te houden. En toch merkte ik dat ik op de een of andere manier nog meer in beslag werd genomen door de dialoog tussen Shawn en Gregory dan in Linklaters films (die trouwens toch al fantastisch zijn). Wat het zo boeiend maakt, is dat je het gevoel hebt dat je erbij bent met Shawn en Gregory <0xE2><0x80><0x93> in het begin lijken we meer op Shawn, luisteren we alleen maar en zijn we een beetje nieuwsgierig naar wat er met die andere vent aan de hand is. En Gregory vertelt verhalen, ingewikkelde verhalen, zo lijkt het, en episch in zijn omvang over de hele wereld (Tibet, Polen, Schotland, Long Island) over zijn theatrale rituelen en zijn deelname aan Nieuw-Age-achtige ceremonies, improvisaties, wat-heb-je-nog-meer. Het interessante is: ik begon in mijn hoofd te zien waar Gregory het over had.
In die zin verlaat Mijn diner met Andre het publiek zoals het zich voorstelt dat het dit in een roman zou lezen. Maar dan gebeurt er iets nog veel belangrijkers, namelijk dat Gregory, en vervolgens bij volmacht Shawn, zich in diepten begeeft die ze niet hadden verwacht. Het beginpunt hiervoor is Andre: hij had eindelijk genoeg van al zijn zielsonderzoekende kunstenaarswerk (de laatste strohalm was een halfuur lang levend begraven worden, een scène waar Malle eindelijk een perfecte close-up van kan maken) en hij had het gevoel dat zijn carrière als kunstenaar wel eens voorbij zou kunnen zijn. Waarom? Omdat de wereld van het theater aan het aftakelen is, zegt hij. Wat is er nog over als mensen, intellectuele theatertypes, jaren geleden niet naar bepaalde stukken zouden zijn gegaan en nu zeggen: 'O, dat was best goed.' Dit leidt tot de filosofische kern van de film, namelijk: wat betekent het om echt 'te zijn' in een samenleving die mensen verdooft, die ze het gevoel geeft dat ze van nature mechanisch zijn? Wat doet het met je om te leven of verliefd te zijn op iemand, of daadwerkelijk iets met jezelf te doen?
Gregory's tactiek om dit te bereiken lijkt in eerste instantie misschien vergezocht <0xE2><0x80><0x93> zijn beschrijvingen van zijn tijd in Tibet en Polen lijken bijvoorbeeld dwaas, maar het leidt tot iets voor het publiek, en het opent Shawn voor de dialoog. De rollen worden, bij wijze van spreken, omgedraaid voor wie praat en wie luistert, zoals Wally, die deze rituelen niet lijkt te kunnen bevatten (een segway: 'Ik heb een toneelstuk gezien, heb je dat gezien, waarin mensen in een onderzeeër werden gewurgd?'). ) en dan gaat het over beide mannen, als mannen, die in het reine moeten komen met waar ze in hun leven staan. Aan de ene kant weet Gregory dat zelfs als er niet veel hoop is in het transcendente gedoe en mediteren en zo, je op zijn minst moet proberen te zien of je kunt leven; aan de andere kant is Shawn, als bijna (of bijna zou hij) bourgeois, er tevreden mee om gewoon thuis te blijven en zijn autobiografie van Charleton Heston te lezen en soms uit te gaan met zijn vrouw en zo. De werkelijkheid van het leven, zoals kunstenaars en existentialisten het zouden noemen, is wat hier werkelijk op tafel ligt, en het is buitengewoon fascinerend om dit te zien, als verhalen en als vragen. Natuurlijk, sommige mensen komen er niet in voor. Sommige mensen zouden er waarschijnlijk het beste aan doen om er helemaal niet naar te kijken (en je weet waarschijnlijk wel of je dat doet als je kreunt: 'Twee uur praten met een vent van wie ik nog nooit heb gehoord en die 'onvoorstelbare' vent van Prinses Bruid?'). Maar voor degenen die iets anders willen, iets wat helemaal niet conventioneel is, is dit de film van hun leven. Hij is in ieder geval rijk genoeg om herhaald te worden en op z'n minst voor de regisseur Malle. Uiteindelijk geeft hij het nooit het gevoel dat het statisch is, hij geeft ons invalshoeken en shots die het gesprek gaande houden en er dynamische belangstelling aan toevoegen (al zijn de hapjes voor de ober, gespeeld door Jean Lenauer, wel hilarisch). Het is een meesterwerk van woordspelingen en gedachten, en over hoe mannen in de hogere middenklasse denken en voelen en behoefte hebben om met iets in verband te komen (of geen behoefte hebben).

text_en:
Two men sit down and have a conversation over dinner. Is that the synopsis for My Dinner with Andre? That would be it on a super-simplistic level. Yes, they have a conversation, and (more or less) they have dinner. But what do they talk about? Why are they meeting? We learn from the narration from Wallace Shawn that he's been avoiding his friend Andre Gregory for quite some time, and that Andre's been away in foreign countries for years. The impression is that, at first, this will be an awkward dinner. As it turns out, it's anything but. As Douglas Adams would say, My Dinner with Andre is about Life, the Universe, and Everything (at least it would seem).

Oh, it's a bit odd to just have two talking heads as an entire movie. Louis Malle doesn't even go into the kind of visual technique that Richard Linklater would use on Before Sunrise and Sunset to at least keep the camera moving. And yet I found myself, somehow, even more engaged by the dialog between Shawn and Gregory than I did in Linklater's films (which is a close call as those are fantastic anyway). What makes it so captivating is that you feel like you're right there with Shawn and Gregory - at first we're more like Shawn, just listening and somewhat curious about what has been going on with this other guy. And Gregory tells stories, elaborate ones it might seem and epic in its scope around the world (Tibet, Poland, Scotland, Long Island) about his theatrical rituals and participation in New-Age type ceremonies, improvisations, what-have-you. The interesting thing is this: I started to see in my mind what Gregory talked about.

In that sense, My Dinner with Andre leaves the audience imagining as they would reading this in a novel. But then something else even more important happens, which is that Gregory, and then by proxy Shawn, go into depths that are unexpected. The entry point for this is Andre: he finally had enough of all of his soul-searching artist work (the final straw was being buried alive for half an hour, a scene that Malle finally does a perfect zoom-in close-up for), and how he feels like his career as an artist might be dead. Why? Because the world of theater is decaying, he says. What is there when people, intellectual theater types, wouldn't go near certain plays years ago that now they go to and say "oh, that was pretty good?" This leads into the philosophical meat of the movie, which is: what does it mean to really "be" in a society that numbs people, makes them feel mechanical in nature? What do to you about being alive or feel in love with someone, or actually do something with yourself?

Gregory's tactics to get at this might seem far-off at first - his descriptions of his time in Tibet and Poland, for example, seems silly, but it does lead somewhere for the audience, and it opens up Shawn into the dialog. The tables turn, so to speak, on who's talking and who is listening, as Wally, who can't seem to wrap his head around these rituals (a segway: "There was a play I saw, did you see it, where people got strangled on a submarine?"), and then it becomes about both men, as men, having to come to grips with where they stand in their lives. On the one hand Gregory knows that even if there isn't much hope in the transcendental stuff and meditating and so on, one has to try to at least see if one can live; on the other hand Shawn, as a near (or would be) bourgeois, is content to just stay at home and read his Charleton Heston autobiography and sometimes go out with his wife and so on. The reality of living, as artists and as existentialists would put it, is what's really on the table here, and it's utterly fascinating to watch this, as stories and as inquiry.

Sure, some people won't get into it. Some probably would do best to not go anywhere near it (and you probably know if you are if you groaned at "two hours of talk by some guy I never heard of and that 'inconceivable!' guy from Princess Bride?"). But for those who want something a little different, something that is not at all conventional, this is the movie, possibly, of a lifetime. It's certainly rich enough to warrant repeat viewing, and at the least, on director Malle's end, he never makes it feel static, giving us angles and shots that do keep the conversation moving and adding dynamic interest (if nothing else the cutaways to the waiter played by Jean Lenauer, are hilarious). It's a masterpiece of gab and thought, and about how men in an upper middle class setting think and feel and need to connect (or don't need) to something.


text:
'... omdat hij letterlijk al je aandacht opeist. Dit is een geweldige film voor een select publiek dat toevallig in de juiste stemming is. Ik waarschuw je dat er in de rest van de recensie spoilers staan, maar dat mag je er niet van weerhouden om van de film te genieten, want hij heeft geen plotwendingen of wendingen. Daar gaat het niet om.'
99 procent van de film speelt zich af aan een tafel in een restaurant in New York, waar Wallace Shawn, een toneelschrijver, en André Gregory, een theaterdirecteur, zitten te eten en na een lange pauze een gesprek van bijna twee uur voeren. In het begin van de film is te zien hoe Wallace in de metro stapt en naar het restaurant gaat, en dat hij niet zo'n succes heeft met zijn recente bezigheden, dat hij de laatste tijd alleen nog maar om geld geeft vanwege dat gebrek aan succes, en dat dit een enigszins schoorvoetend weerzien is dat hij bijwoont.
In het eerste deel vertelt André over zijn burn-out en zijn reizen naar Polen, de Sahara, Engeland en Tibet om betekenis aan zijn leven te geven. In het tweede deel reageert Wallace op dit alles, en in het laatste deel zijn Andre en Wallace het er in wezen over eens dat ze het niet met elkaar eens zijn, en dat allemaal terwijl ze in een goed restaurant zitten te eten.
Hoewel Andre' Het verhaal is fascinerend, maar het is heel moeilijk om met hem te praten. Het was gemakkelijker om met Wallace te praten als hij enigszins vertroeteld het restaurant binnenkomt, geduldig naar Andre's avonturen luistert en dan zijn vonk lijkt te vinden als hij op Andre's verhaal reageert door te zeggen dat het hem leek dat al Andre's heldendaden een poging waren om het doel uit zijn leven te bannen in een poging het leven te ervaren als 'een zuiver wezen'. Shawn zegt duidelijk dat hij het bestaan alleen niet belangrijk vindt, omdat hij gelooft dat we allemaal worden gedefinieerd door onze doeleinden en bezigheden. Zelfs als hij thuis was en niets te doen had, zegt hij, zou hij een boek pakken. De twee praten verder, maar geen van beiden is van zijn oorspronkelijke positie gekomen. De laatste scène is dat Wallace een taxi naar huis neemt en zegt dat elke straat een herinnering voor hem in zich draagt, van zijn jeugd tot nu, en dat dit hem opvrolijkt. Hij lijkt opgewekter voor de ontmoeting, hoewel de commentaarstem hem aan het eind nog steeds aan praktische zaken doet denken.
Ik heb deze film al een paar keer gezien en ik vind hem altijd leuk. Misschien lijk ik een beetje te veel op Wallace, in die zin dat ik altijd de praktische kanten van Andre's heldendaden opmerk die mij altijd lijken te ergeren. Deze film speelt zich af in 1981, en Polen stond de afgelopen 35 jaar stevig onder communistische controle. Wat deden de communistische autoriteiten precies toen Andre, een Amerikaan, enkele tientallen Poolse burgers in het bos een theaterworkshop liet opvoeren? Ik kan me niet voorstellen dat ze erg meelevend zouden zijn geweest. Hoe kwam Andre in Polen terecht? Net als Tibet, dat zich in communistisch China bevindt. Vergeet niet dat dit jaren was voordat China de makkelijker doordringbare kapitalistische machine werd die het nu is. Hoe kwam het dat de praktische kwestie van de kost verdienen en de kosten van het reizen over de wereld zonder te werken, niet werkten?' Het verhaal van de reis naar Polen is niet het resultaat van een scenario dat geopolitiek onontkoombaar is, want Gregory is aan het eind van de jaren zeventig inderdaad een tijdje gestopt met toneelspelen om de hele wereld over te reizen, ook naar Polen.
Toch is het nog steeds een fascinerende film, maar je moet je wel concentreren, want de film is pure conversatie, en als je je laat afleiden, mis je iets. Het is moeilijk om je niet te laten afleiden, want de hele twee uur durende conversatie is voedsel voor gedachten. Dit is niet voor iedereen een film, maar ik heb er in elk geval van genoten. Het is een groot contrast tussen twee mensen uit dezelfde wereld <0xE2><0x80><0x93> de theaterwereld van New York <0xE2><0x80><0x93> die twee totaal verschillende kijks op het leven hebben. De een zoekt betekenis in grote avonturen in exotische oorden en vindt dat alles in zijn leven herhaaldelijk moet worden onderzocht op geldigheid, de ander is tevreden met de eenvoudige genoegens van het leven en geniet van stabiliteit en continuïteit.

text_en:
...because it literally demands all of your attention. This is a great movie for selected audiences who happen to be in the right mood for it. I will warn you that the rest of the review contains spoilers, but that shouldn't prevent you from enjoying the film since it really has no plot twists or turns. It's not about that.

99% of the movie takes place at a table in the New York restaurant where Wallace Shawn, a playwright, and Andre Gregory, a theatre manager, are having dinner and a near two hour conversation after a long time apart. The very beginning shows Wallace getting on the subway and coming to the restaurant and reveals that he has not been so successful in his recent pursuits, that recently he has found himself only caring about money due to this lack of success, and that this is a somewhat reluctant reunion he is attending.

The first part is Andre recounting his professional burn-out and his subsequent travels to Poland, the Sahara, England, and Tibet to look for meaning in his life. The next part is Wallace responding to all of this, and the final part consists of Andre and Wallace basically agreeing to disagree, all while dining at a fine restaurant.

Although Andre's tale is fascinating, it is very hard to relate to him. It was easier to relate to Wallace as he enters the restaurant somewhat downtrodden, listens patiently to Andre's adventures, and then seems to find his spark when he responds to Andre's tale by saying that it seemed to him that all of Andre's exploits were an effort to strip away the purpose from his life in an attempt to experience life as "pure being". Shawn clearly states that he sees no value in just existing, as he believes we are all defined by our purposes and pursuits. Even if he was home, with nothing to do, he says, he would pick up a book. The two continue to talk, but neither is basically moved from their original positions. The final scene is Wallace taking a taxi home, and mentioning that each street holds a memory for him, from his childhood to the present, and how this cheers him. He seems more upbeat for the encounter, although the voice-over still has him thinking about practical matters at the end.

I've seen this movie several times, and I always enjoy it. Perhaps I am a bit too much like Wallace, in that I always pick up on practical points of Andre's exploits that always seem to vex me. For one, this movie is set in 1981, and Poland had been firmly under Communist control for the last 35 years. What exactly were the Communist authorities doing while Andre, an American, had several dozen Polish citizens out in the woods carrying on a theatre workshop? I can't imagine they would have been too sympathetic. How did Andre even get into Poland? Likewise with Tibet, which is located inside Communist China. Remember, this is years before China became the more easily penetrable capitalist machine it is today. Why was it that the practical matter of making a living, and the costs of world travel while not working, didn't seem to impede Andre from traveling around the world, or even seem to enter his mind? What was his family doing all of this time that he was globe-trotting? The story of traveling to Poland is not the result of a geopolitically unaware screenplay, as Gregory actually did drop out of theatre for awhile in the late 70's and travel about the world, including to Poland.

However, it is still a fascinating movie, but you must concentrate because the movie is pure conversation, and if you get distracted at all you'll miss something. Not getting distracted is difficult, as the entire two hour conversation is food for thought. This surely isn't a film for everyone, but I certainly enjoyed it. It's a great contrast between two people from the same world - New York's world of theatre - who have two completely different outlooks on life. One seeks for meaning in grand adventures in exotic settings and thinks everything in his life should be repeatedly examined for continuing validity, the other is content with the simple pleasures of life and enjoys stability and continuity.


text:
Wallace Shawn en Andre Gregory spelen Wallace Shawn en Andre Gregory. Ja, het verhaal gaat dat deze twee oude vrienden net als in de film bij elkaar kwamen na Andre's terugkeer van een ontwakende levensreis door Azië, en tijdens het eten spraken ze over filosofie, leven/dood en existentialisme. Ze waren zo betrokken, ontroerd en geamuseerd door hun heel diepe en betekenisvolle gesprek, dat ze er allebei in toestemden hun avond in een film te veranderen. En niet één keer tijdens de film krijg je het gevoel dat ze zich probeerden te herinneren wat ze hadden gezegd op de avond van het oorspronkelijke gesprek. Het ging gewoon vanzelf, omdat hun ideeën en meningen werden gevoed door hartstocht en overtuiging. Hun enthousiasme vertaalde zich in hun ogen, gezichtsuitdrukkingen en onrustige handen. Ik werd zo in beslag genomen door hun gesprek, dat de gedachte om twee uur lang in een restaurant te zitten niet één keer bij me opkwam. Ik ben altijd geboeid geweest door films die zich beperken tot één decor, een claustrofobische omgeving, of het nu één kamer, één huis of één plek is. Deze films maken een betere karakterontwikkeling mogelijk door de intimiteit van de omgeving. Alfred Hitchcock, Roman Polanski en Sidney Lumet kenden de grote kracht van een enkel decor en begrepen dat grote verhalen nooit worden gedreven door beelden, special effects of geestdodende chaos, maar door het personage(s) <0xE2><0x80><0x93> al het andere dient het personage en niet andersom. Als je niet werd gegrepen, overtuigd of gefascineerd door een personage <0xE2><0x80><0x93> als het je niets kon schelen <0xE2><0x80><0x93> is de film mislukt. En hoewel visuele elementen, aantrekkelijke acteurs, special effects en overdreven actie een film meer waarde geven, definieert het een film niet. Daarom leven de films die alle attributen, behalve interessante personages, hebben, korter dan de tijd die het kost om ze te maken. De reden waarom Die Hard het van Rambo heeft gewonnen, is dat we om John McClane gaven, van hem hielden en hem echt hebben leren kennen.
Wat het fascinerendst is aan 'My Dinner with Andre', is dat het ALLEEN maar personages heeft. Er zijn geen explosies, gevloek, seks, CGI en al die troep die al generaties lang hersenloze filmbezoekers heeft aangetrokken, maar eerder een intiem verhaal van twee vrienden die bijpraten en praten over verloren tijd. Deze film is niet alleen een karakterstudie, maar het idee van een enkele scène is nog een stap verder gegaan, want twee uur lang, terwijl je hele idee van de buitenwereld wordt uitgewist, zie je geen enkel huis of kamer, maar één enkele tafel. Je enige visuele kompas zijn messen, vorken, borden en close-ups van Wallace en Andre. Het grootste voordeel van deze film is dat hij ons het gevoel geeft dat we met hen aan tafel zitten, dat we een bijdrage leveren aan de ideeën en gedachten van het gesprek. Elke keer dat er een verrassende wending of onthulling is, voelen we ons net zo trots en gepassioneerd als zij.
Het grootste geschenk dat de film zijn kijkers geeft, is zijn opmerkelijke verhaallijn. Het script is nooit saai. Andre, die het meest aan het woord is, heeft altijd onze aandacht. Zelfs als we niet helemaal begrijpen wat hij zegt, vertaalt zijn obsessieve verlangen om ons iets te vertellen zich via zijn lichaam, en we luisteren graag en proberen alles te begrijpen. Beide mannen hebben een ongelooflijke woordenschat (beiden zijn echte theaterproducenten) en er werden nooit onbeholpen of saaie woorden gesproken. Elk woord leek in hun filosofische debat van de ander afhankelijk te zijn. Omdat deze film volledig op dialogen is gebaseerd en geen visuele interpretatie heeft, creëert onze geest de onze. Dat is de kolossale kracht van de film. Je kijkt naar de te mannen en hun tafel, maar je gedachten zijn altijd elders en proberen wijs te worden uit hun gevoelens en inzichten. Met andere woorden, je bent er wel, maar je bent er niet. Hun woorden voeden onze hersenen met rijke en aangrijpende beelden, maar er is geen andere locatiefotografie, set-up of computergraphics nodig en er wordt geen geweld gebruikt voor goedkope aandachtstactieken.
'My Dinner With Andre' kan op vele manieren worden opgevat. Het herinnert je eraan hoe geweldig het was om een vriend te hebben met wie je urenlang kon praten over filosofie, wetenschap of wat dan ook, zonder dat je je bewust was van verloren tijd. In dat opzicht is het een tijdloos verhaal van vriendschap. Een andere interessante dimensie van de film is dat Wallace het publiek vertegenwoordigt in zijn tegenzin om al Andre's filosofische opvattingen te accepteren. We geven via hem uiting aan onze zorgen, meningen en meningsverschillen. Maar Andre weerlegt al onze opmerkingen en kritieken met het zelfvertrouwen van een profeet. De film gaat over Andre en zijn vijf jaar durende afwezigheid van huis en theater. Zijn reizen naar Tibet en India waren het gevolg van zijn werk/levensangst, die hun tol eiste van zijn leven dat werd gekenmerkt door het'schrijversblok', tot het punt waarop zijn greep op het leven twijfelachtig werd. Zijn ervaringen in Azië maakten hem bewust van de ware werkelijkheid van het leven en de theorieën, vragen, ideeën en waarheden die hem uit zijn robotdood deden ontwaken en het bestaan van de westerse cultuur belastten, vormen het middelpunt van de film. Je zult gehypnotiseerd worden door tegengestelde visies die uiteindelijk samenkomen in één enkel begrip tussen vrienden, een einde dat je urenlang aan het denken en nadenken zal zetten, met meer dan genoeg gespreksstof voor degenen die het geluk hadden dit meesterwerk met jou te zien.
Ik kan over deze film praten tot het speeksel in je mond opdroogt en er een madeliefje op je tong groeit. Deze film is zo diep en meesterlijk tot stand gekomen. Niets heeft me voorbereid op de perfecte evaluatie van alle gedachten, angsten en filosofische ideeën die ik ooit heb gehad. Of je het eens bent met wat er aan tafel wordt gezegd of niet, je zult er ongetwijfeld van weglopen als 'Gymnopedie voor piano'. Op de achtergrond hoor ik muziek en ik denk aan wat een geweldige avond je net hebt gehad met twee heel intelligente en interessante mensen. Die zul je nooit vergeten!

text_en:
Wallace Shawn and Andre Gregory play Wallace Shawn and Andre Gregory. Yes, as the story goes, these two old friends caught up much like in the film after Andre's return from an awakening journey of life through Asia and during dinner discussed philosophy, life/death and existentialism. They were so involved, moved and amused by their very deep and meaningful conversation that they both agreed to turn their night into a film. And not once during the film do you get the feeling that they were trying to remember what they said the night they had the original conversation. It just came naturally, because their ideas and opinions were fueled with passion and conviction. Their enthusiasm translated through their eyes, facial expressions and fidgety hands. I was so embroiled in their conversation, that the thought of sitting in a restaurant for two hours never crossed my mind once. I've always been compelled by films that are confined to a single set, a claustrophobic surrounding, whether it be one room, one house or one place. These films enable better character development because of the intimacy of the setting. Alfred Hitchcock, Roman Polanski and Sidney Lumet knew the great power of single sets and understood that great stories are never driven by visuals, special effects or mindless mayhem but by character(s) - everything else serves the character and not vice versa. If you were not taken, convinced or fascinated by a character - if you didn't care - the film has failed. And while visuals, attractive actors, special effects and over-the-top action adds value to a film, it however does not define a film. That is why those films which possess all attributes other than interesting characters have shelf lives shorter than the time it took to make them. The reason why Die Hard succeeded over Rambo is because we cared, loved and really got to know John McClane.

What is most fascinating about 'My Dinner With Andre' is that it ONLY has characters. There is no explosions, swearing, sex, CGI and none of the garbage that has attracted brainless movie goers for generations, but rather an intimate story of two friends catching up and talking about lost time. Not only is this film a character study, but the single-setting idea was taken a step further because for two hours while your whole notion of the outside world is erased you do not see a single house nor a single room, but a single table. Your only visual compass are knives, forks, plates and close ups of Wallace and Andre. The pure magic of 'My Dinner With Andre' is its ability to make us feel like we are sitting at the dinner table with them, contributing to the ideas and thoughts of the conversation. Every time there is a surprise twist or revelation we feel as proud and passionate as they are.

The greatest gift the film bestows upon its viewers is its remarkable storytelling. The script never bores. Andre, who does most of the talking, always has our attention. Even when we don't quite understand what he is saying, his obsessive eagerness to tell us something translates through his body and we are happy to listen and try to make sense of everything. Both men have an incredible grasp of language (both are real Theatre producers) and never were there any awkward or dull words spoken. Every word seemed to be dependent on the other in their philosophical debate. It is because this film is completely dialog driven and lacks visual interpretation that our minds create our own. That is the colossal power of the film. You look at the too men and their table but your mind is always elsewhere trying to make sense of their feelings and insights. In other words, you are there but you aren't. Their words feed our brains with rich and poignant imagery, yet no other location photography, sets or computer generated graphics are required and no violence is employed for cheap attention tactics.

'My Dinner With Andre' can be taken on many levels. It reminds you of how great it was to have a friend you could spend hours with talking about philosophy, science or whatever have you for hours on end and be completely oblivious to lost time. In that respect it is a timeless story of friendship. Another interesting dimension to the film is how Wallace represents the audience in his reluctance to accept all of Andre's philosophical views. We voice our concerns, opinions and disagreements through him. However Andre counters all our remarks and criticisms with confidence of a prophet. The film centers on Andre and his five year absence from home and theater. His travels to Tibet and India came as work/life anxieties took their toll on his life characterized by 'writer's bloc' to the point where his grasp on life was questionable. His experiences in Asia enlightened him to life's true reality and those theories, questions, ideas and truths that awoke him from his robotic death and taxes existence of Western Culture are the film's focus. You will find yourself mesmerized by opposing views which in the end combine into a single understanding between friends, an ending that will have you thinking and reflecting for hours, with ample conversation material with those who were fortunate to watch this masterpiece with you.

I can talk about this film until the saliva in your mouth dries and your tongue grows a daisy. This film is just so deep and masterfully realized. Nothing prepared me for it's perfect evaluation of all the thoughts, anxieties and philosophical ideas i've ever had. Whether you agree with what is said at the table or not, you will no doubt walk away from it as "Gymnopedie for Piano" plays in the background, thinking about what a great night you've just had with two very intelligent and interesting people. And you will never forget it!


text:
My Dinner With Andre is een boeiende film die zijn tijd ver vooruit was in niet alleen stijl, maar ook in onderwerpen en sociaal commentaar. Andre Gregory en Wallace Shawn, die zichzelf kennelijk spelen in de twee hoofdrollen, waarin ze bijna twee uur lang in een restaurant zitten en een volkomen geloofwaardig gesprek voeren dat varieert van surrealistisch tot sociaal tot metafysisch, schrijven ook de film. Dit is een belangrijke bijdrage aan de manier waarop de film werkt, omdat de acteurs het materiaal van binnen en van buiten lijken te kennen en het daardoor dat extra naturalistische gevoel geven. De inleiding schetst ook een perfect beeld van de situatie waarin we ons de komende twee uur zullen bevinden. Het laat zien hoe Wallace zijn gewone, alledaagse bezigheden uitvoert, zijn onvrede met zijn leven uitdrukt en hoe hij voor het eerst in jaren zijn oude vriend Andre moet zien. Als ze zich eenmaal in de dialoog hebben gestort, wordt duidelijk dat het script enorme lagen heeft, het is in wezen een commentaar op het moderne bestaan en de tegenstrijdige standpunten van de mensen, het gebruikt de twee personages in de film als symbolen van de samenleving; Andre vertegenwoordigt het denken van het nieuwe tijdperk, terwijl Wallace de rationele wetenschappelijke geest vertegenwoordigt en het tegenstrijdige verlangen laat zien om zich terug te trekken in het primitieve leven om onze menselijkheid te vinden, maar ook om te genieten van de voordelen die de moderne samenleving ons biedt. Het gesprek als geheel is heel goed uitgevoerd; de bescheiden optredens van de twee acteurs sijpelen nooit door tot het overdreven dramatische, ze houden een natuurlijke stroom in stand en maken het de hele tijd onderhoudend, uitdagend en realistisch. Sommige kijkers vinden het op het eerste gezicht misschien pretentieus, omdat het over een heleboel moeilijke denkonderwerpen gaat, en soms kan het de kijker van zich vervreemden door een beetje te overdrijven met de manier waarop het zijn ideeën presenteert, maar de meeste kijkers moeten op een bepaald moment in hun leven wel in staat zijn een gesprek te voeren dat hierop lijkt, alleen misschien op een andere manier. De voornaamste tekortkoming van de film is ongetwijfeld het camerawerk, en dat is vooral zorgwekkend bij een film als deze, want in theorie zou dit een van de gemakkelijkste films uit de geschiedenis moeten zijn om te maken, maar in plaats van eenvoudig een subtiele benadering te kiezen en de personages door twee of drie hoeken te laten zien, zal de camera plotseling op een zeer gedesoriënteerde manier van het ene shot naar het volgende springen. Hoewel dit de film niet verpest, kan het je tijdens een deel van de dialoog in een losse concentratie brengen en mogelijk een belangrijk deel van het gesprek overslaan, waardoor de impact ervan afneemt. Het is mogelijk dat de regisseur deze hufters heeft geïntroduceerd om het camerawerk meer afwisseling te geven, maar als je al een scenario hebt dat zo taai en diep is als dit, hoef je je niet druk te maken over pionierende cinematografie.

Als je films hebt gezien als _Voor zonsopgang_ of een andere film met dialoogrijke dialogen en je bent geïnteresseerd in wie deze personages zijn en wat hun gedachten over bepaalde onderwerpen zijn, dan stel ik voor om _Mijn diner met Andre_ eens te proberen. Het hield mijn aandacht de volle twee uur vast, wat voor een film die bijna helemaal bestaat uit twee personages en een tafel in een restaurant op zich al een prestatie is. Het script is intelligent en geestig, en het uitstekende acteerwerk van Wallace Shawn en André Gregory brengt het tot leven. Wees alleen op je hoede voor een paar van die idiote camera-acts die zomaar uit het niets kunnen opduiken, en je zult hopelijk een uiterst unieke ervaring beleven.

text_en:
My Dinner With Andre is a rewarding film that was far ahead of its time in not just style but topics and social commentary. Andre Gregory and Wallace Shawn, apparently playing themselves in the two leading roles in which for almost two hours they sit in a restaurant and engage in a completely believable conversation ranging from the surreal to the social to the metaphysical also write the film. This is a key contribute for why the film works because having written the material the actors appear to know it inside and out and therefore give it that extra sense of naturalism. The introduction also perfectly sets up the situation we are going to find ourselves in for the next two hours; it shows Wallace going about his normal, mundane activities, expressing discontent with his life and how he has to see his old friend Andre for the first time in years. Once they actually get into the dialogue it becomes apparent the script has vast layers to it, it essentially is a comment on modern existence and the conflicting views held by people, it uses the two characters in the film as symbols of society; Andre representing the new age thinking, while Wallace represents the rational scientific mind and shows the conflicting desire of wanting to retreat back to primitive living to find our humanity but also wanting to enjoy the benefits modern society grants us. The conversation as a whole is very well executed; the modest performances by the two actors never seeps into the overly dramatic, they maintain a natural flow and make it entertaining, challenging and realistic throughout. Some viewers may find it pretentious at first viewing, because it does deal with a lot of hard thinking topics and at times it can alienate the viewer by going slightly overboard with how it presents its ideas but most viewers should be able to relate to a conversation similar to this at one at some point in their lives, just maybe in a different way.

The major flaw of the film is undoubtedly the camera-work, this is especially worrying with a film like this because in theory this should be one the most easiest films in history to shoot but instead of simply taking a subtle approach and showing the characters through two or three angles, the camera will suddenly jerk from one shot to the next in a very disorientated manner. While this doesn't ruin the film it can make you loose concentration during a segment of the dialogue and possibly miss an important part of the conversation, lessening its impact. Its possible the director introduced these jerks to give the camera-work greater variety, but when you already have a script that is as tough and deep as this, pioneering cinematography should not be a major concern.

If you have seen films like 'Before Sunrise' or any other dialogue rich film and found yourself interested in who these characters are and what their thoughts on specific topics are I would suggest giving My Dinner with Andre a go. It kept my attention for the full two hours, which for a film almost completely composed of two characters and a restaurant table is an accomplishment in itself. The script is intelligent and thought provoking with excellent performances from Wallace Shawn and Andre Gregory bringing it to life. Just be wary of some of the crazy camera-work that can jump out of nowhere and you should hopefully enjoy a thoroughly unique experience.


text:
Wat het meest verbazingwekkende aan deze film is, is hoe gemakkelijk je vergeet dat je naar een film zit te kijken, en niet naar twee vrienden die zitten te eten. Een excentrieke theaterregisseur en oude vriend (die het etentje al jaren ontloopt) en een worstelende toneelschrijver, zitten te eten en bespreken... nou ja, zo ongeveer alles. Roger Ebert noemde dit 'de enige film zonder clichés', en hoewel het niet helemaal waar is (wat echt zou kunnen), slaagt hij er wel in om elke verwachting van karakterisering of plot om te keren.
Het gesprek is ook NIET willekeurig, alle ideeën die hier zijn onderzocht, worden later in de film verwerkt, wat begint met de'regisseur'. De tekst... ik weet niet waarom ik ze zo blijf noemen, de namen van de personages zijn hun namen in het echte leven, Andre Gregory en Wallace Shawn (die het leuk vindt om hem in een serieuze rol te zien na zijn idiote rol in _Southland Tales_ )... Hoe dan ook, Shawn luistert voornamelijk naar Andre, die duidelijk dol is op aandacht en die zichzelf hoort praten, maar die hem later ondervraagt, tegenspreekt en die het noodzakelijke evenwicht aanbrengt in Andre's excessen en paranoia. Niet dat het er zo duidelijk of zo keurig uitkomt als Andre's tekst. In de monoloog van Shawn is hij een schrijver die zich op papier meer op zijn gemak voelt dan in het echte leven (er staat een citaat van Ingmar Bergman over in het begin) en je kunt letterlijk de gedachten en reacties zien die zich achter zijn ogen opbouwen, ook al kan hij ze niet helemaal onder woorden brengen. Er zijn ook veel details over Andre, voornamelijk vrijgevochten schuldgevoelens (luister maar eens hoe vaak hij zichzelf met die van de nazi's vergelijkt)... maar zo kan ik nog wel even doorgaan. Het punt is dat de personages oprecht en lyrisch zijn, ook al struikelen ze over hun woorden.
'My Dinner With Andre' is absoluut noodzakelijk als je wilt weten hoe Richard Linklater aan zijn wijdlopige conversatiegrap is gekomen. Het komt zelden voor dat een film een echte intellectuele en emotionele lading krijgt.' Voordat Sunris/Sunset en Waking Life het doen, komt Spalding Grey's 'The Monster' in de buurt, maar deze film barst van het leven, hij is heel fascinerend en heel banaal. Dit is het opwindende gesprek waarop je hebt gewacht.

text_en:
What's most amazing about this film is how easily you forget you are watching a movie, and not just two friends having dinner. An eccentric theater director and old friend (whose been avoiding the dinner for years) a struggling playwright, have dinner and discuss...well just about everything. Roger Ebert called this 'the only movie without clichés", and while it's not completely true(what really could be), it does manage to invert any expectations of characterization or plot.

The conversation is NOT random either, all ideas explored here get re-integrated into the film later on, what begins with the "director" telling the details of his breakdown and bizarre attempts at spiritual and artistic fulfillment, in a cross between the most pretentious theater professor you have ever seen and the most interesting man in the world from those "Dos Euis"commercials. The play-write....don't know why I keep calling them by these titles, the characters names are their names in real life Andre Gregory and Wallace Shawn (who it's nice to see in a serious role after his mad scientist Southland Tales bit)...anyway Shawn mostly listens to Andre who obviously loves attention and hearing himself speak, but later interrogates, contradicts, and adds much needed balance to Andre's new age excesses and paranoia. Not that it comes out as clearly or as neatly as Andre's monologue, Shawn is a writer, more comfortable on paper than in real life(there's an Ingmar Bergman quote about this idea early on), and you can literally see the thoughts and reactions building behind his eyes, even as he can't fully express them. Also little details about Andre abound, liberal guilt mostly (listen for how many times he compares himself to Nazi's)....but I could go on like this forever. The point is the characters are genuine and lyrical even as they trip over their words.

If you want to see some of where Richard Linklater got his sprawling conversational wit, "My Dinner With Andre" is absolutely necessary. It's rare to get a real intellectual and emotional charge out of a movie, "Before Sunris/Sunset" and "Waking Life" did it, Spalding Grey's "The Monster", comes close, but this movie explodes with life, at it's most fascinating and most banal. This is the thrilling conversation you've been waiting for.


text: Ik ben dol op films die gedachten opwekken, en dat is precies wat deze film doet, en nog meer. Omdat ik pas 22 ben, was ik het in eerste instantie zat om hem te huren, omdat hij al was uitgebracht voordat ik zelfs maar geboren was, en ik dacht dat de film misschien ouder was. Ik had me niet erger kunnen vergissen. Ik zou een hele dissertatie kunnen schrijven over deze film en de aspecten die hij oproept over het hedendaagse leven, maar in plaats daarvan zal ik gewoon zeggen dat deze film ronduit verbazingwekkend is en je zeker zal laten nadenken over het pad dat je hebt gekozen om te volgen. Terwijl ik naar de film zat te kijken, moest ik steeds de film terugspoelen omdat ik zo diep in gedachten verzonken was over een punt dat Andre zojuist had aangesneden, dat ik de volgende paar minuten van de film totaal zou missen. Hou op met lezen, zoek wat kleingeld bij elkaar en ga kijken!

text_en: I absolutely love movies that provoke thought, and this movies does exactly that, and then some. At first, being only 22, I was weary about renting it because it was released before I was even born, and thought that the movie could possibly be out-dated. I could not have been more wrong. I could write an entire dissertation about this movie and the aspects it raises about present day life, but instead I'll just simply state that this movie is flat-out amazing and will certainly make you reflect on the path of life you have chosen to follow. While watching this movie, I had to repeatedly rewind the movie because I would be in such deep thought about a point Andre had just made, that I would completely miss the next few minutes of the movie. Quit reading this comment, scrounge up some change, and go watch it!!!


text:
Ik heb deze film al een paar keer gezien en hij blijft inspireren. De boodschap van de film is dat het gewoon een gesprek is tussen twee kerels, Andre en Wally, in een chic restaurant. Maar het is veel meer. De korte fragmenten waarin Wally in zichzelf praat zijn belangrijke bijdragen aan de film.
De eerste scènes met Wally op weg naar het diner zijn knap gedaan <0xE2><0x80><0x93> ze geven ons genoeg informatie over zowel Wally als Andre om het gesprek tijdens het diner in de context te plaatsen. Wally is een worstelende toneelschrijver die de eindjes aan elkaar probeert te knopen. Hij mijmert: 'Toen ik tien was, was ik rijk. Ik was een aristocraat, reed rond in taxi's, omringd door comfort. En het enige waar ik aan dacht, was kunst en muziek. Nu ben ik zesendertig en het enige waar ik aan denk, is geld.' Andre was een goede vriend en collega van Wally geweest, maar nu probeerde Wally hem te ontlopen. Wally had vreemde verhalen gehoord over Andre's vreemde gedrag van de afgelopen jaren. Kortgeleden had een wederzijdse kennis gemeld dat hij Andre voor een gebouw had zien huilen als reactie op de zin 'Ik zou altijd in mijn kunst kunnen leven, maar nooit in mijn leven' uit de film 'Autumn Sonata'.
Wally komt in een staat van paniek het restaurant binnen, en om de avond door te komen wil hij Andre een heleboel vragen stellen. Hij hoefde niet al te veel vragen te stellen, want Andre domineert de eerste helft van het gesprek aan tafel en laat Wally nauwelijks aan het woord. Andre is een verhalenverteller en vereert Wally (en ons) met de bizarre ervaringen die hij de afgelopen jaren heeft opgedaan. Veel van die ervaringen wijzen erop dat Andre een beetje psychotisch is geworden, dat hij stemmen hoort, zich vogels voor de geest haalt die uit zijn mond vliegen, passagiers in een vliegtuig dierengezichten ziet en zich tijdens een katholieke mis een reusachtig wezen voorstelt dat half stier, half man is, met een blauwe huid en klaprozen die uit zijn teennagels groeien. Maar Andre lijkt een herstellende psychopaat te zijn, want hij kan zijn ervaringen helder beschrijven. Iedereen die zich wel eens heeft afgevraagd hoe hij zijn leven leidt (en wie dat niet heeft gedaan), zal zich moeten identificeren met Andre's zoektocht naar een intenser gevoeld bestaan. Andre zegt dat hij het gevoel heeft dat de wereld hem steeds meer van streek maakt en dat alleen maar uit gewoonte handelen niet echt leven is, en veel van zijn ervaringen hebben hem voor het eerst doen voelen wat het betekent om echt te leven. Maar later keert hij zich tegen zichzelf en zegt dat alles wat hij heeft gedaan afschuwelijk is en dat hij twijfelt aan de manier waarop hij de afgelopen paar jaar heeft geleefd, omdat hij het gevoel heeft dat hij zijn leven heeft verkwist. Andre's tegenstrijdigheden maken hem geloofwaardig. Pas als Wally het gesprek binnenstapt, beseffen we de diepte en de betekenis van deze film. We krijgen twee totaal verschillende visies op de waarde van de levenservaringen voorgeschoteld. Wally, die gebiologeerd is door Andre's wendbare geest en zijn vermogen om verhalen te vertellen, brengt ons weer met beide benen op de grond. Nadat ik naar Andre had geluisterd, was ik ervan overtuigd dat de enige manier om het leven ten volle te ervaren was om buitengewone ervaringen te zoeken. Luisteren naar Andre was als luisteren naar het Openbaar Ministerie in een rechtszaal en zeggen: 'Ja, schuldig!' om vervolgens te horen dat Wally de zaak aan de verdediging voorlegt en te denken: 'Wacht eens even, deze beslissing ligt niet voor de hand.' Om te voelen dat je leeft, hoef je niet de Mount Everest te beklimmen. Wat is er leuker dan een kop koffie drinken terwijl je de krant leest?
Filmen in een gezellig restaurant voegt veel toe. Veel stimulerende gesprekken vinden plaats in een intiem restaurant, maar meestal zijn ze niet zo goed gestructureerd en ongedwongen als dit gesprek. Zoals veel dingen in het leven vereist het veel vaardigheid en planning om iets gemakkelijk te laten lijken, zoals dit gesprek. Ik durf te wedden dat als je zelfs je meest hartstochtelijke en welsprekendste gesprek zou opnemen, je diep teleurgesteld zou zijn als je het terugdraaide.
Het feit dat zowel Andre als Wally de neiging heeft het restaurantpersoneel te negeren, illustreert de opmerking die André maakt over het feit dat we geneigd zijn op mensen te reageren door de rol die ze spelen in plaats van als individuen. Andre merkt op dat een van de redenen waarom hij is gestopt met acteren was dat de gemiddelde persoon het zo goed doet dat hij er niet tegenop kon.
Er zit veel humor in dit verhaal. Sommige van Andre's verhalen zijn zo buitensporig en zijn timing is zo goed dat je alleen maar je hoofd kunt schudden en kunt lachen. Als Wally zijn kwartel voorgezet krijgt, merkt hij heel openhartig op: 'God, ik wist niet dat ze zo klein waren.' Ik merkte dat ik moest lachen om de waarheid van veel van Wally's verhalen. Het laatste korte fragment, waarin Wally een taxi naar huis neemt en herinneringen ophaalt aan de dingen die hem zijn overkomen in de gebouwen die hij passeert, geeft de volharding van zijn persoonlijkheid een laatste zeggingskracht. Zijn gesprek met Andre heeft hem niet veranderd <0xE2><0x80><0x93> zijn eenvoudige herinneringen bezorgen hem een buitengewoon genoegen. En zijn etentje met Andre is voor hem een hoogtepunt geweest, maar waarschijnlijk niet voor Andre.
Uiteindelijk zul je je waarschijnlijk meer met Andre of met Wally identificeren, maar niet zonder veel aarzeling.

text_en:
I have seen this film several times and it continues to inspire. The rap on the movie is that it is just a conversation between two guys, Andre and Wally, in an upscale restaurant. But it is much more. The short segments with Wally talking to himself that begin and end the movie are significant contributions.

The initial scenes with Wally on the way to the dinner are cleverly done - they give us enough information about both Wally and Andre to place the dinner conversation in context. Wally is a struggling playwright trying to make ends meet. He muses to himself, "When I was ten years old I was rich. I was an aristocrat, riding around in taxis, surrounded by comfort. And all I thought about was art and music. Now I'm thirty-six and all I think about is money." Andre had been a close friend and colleague of Wally's, but now Wally was trying to avoid him. Wally had heard odd stories about Andre's weird behavior in the last several years. Just recently a mutual acquaintance had reported that he had seen Andre outside of a building weeping uncontrollably in response to the line "I could always live in my art, but never in my life," from the movie "Autumn Sonata."

Wally enters the restaurant in a state of anxiety and his line of attack to get through the evening is to ask Andre lots of questions. He did not need to ask too many questions, since Andre dominates the first half of the dinner conversation, hardly allowing Wally in. Andre is quite a story teller and regales Wally (and us) with the bizarre experiences he has had over the last several years. Many of the experiences would indicate that Andre had become a bit psychotic, what with hearing voices, picturing birds flying out of his mouth, seeing passengers on an airplane as having animal faces and, during a Catholic mass, envisioning a huge creature that is half bull, half man, with blue skin, and poppies growing out if its toenails. But Andre seems to be a recovering psychotic, since he can describe his experiences lucidly. Anyone who has questioned how he is living his life (and who hasn't) will have to identify with Andre's search for a more intensely felt existence. Andre states that he feels the world is becoming more and more upsetting and that just operating out of habit is not really living, and many of his experiences have made him feel, for the first time, what it means to be truly alive. But then later he reverses himself and says that everything he has done is horrific and he is dubious about how he has lived his life for the past few years, feeling that he has squandered his life. Andre's contradictions make him believable.

Only when Wally enters the conversation do we realize the depth and significance of this film. We are being presented with two dramatically different views of how to value life's experiences. Having been mesmerized by Andre's agile mind and storytelling ability Wally brings us down to earth. After listening to Andre I was convinced that the only way to experience life to the fullest was to seek extraordinary experiences. Listening to Andre was like listening to the prosecution's side in a court of law and saying "Yes, guilty!" only then to have Wally present the case for the defense and thinking, "Wait a minute, this decision is not obvious." Wally argues for appreciating the simple pleasures saying that you don't have to embark on a climb of Everest to feel alive. What could be more enjoyable than having a cup of coffee while reading the morning's paper?

Filming in a cozy restaurant setting adds much. Many stimulating conversations take place in intimate restaurant environments, but, most often, not ones as well structured and free flowing as this one. Like many things in life, making something appear easy, like this conversation, requires much skill and planning. I wager that if you were to record even your most passionate and eloquent conversation you would be grossly disappointed when playing it back.

How both Andre and Wally tend to ignore the restaurant staff as people illustrates the point Andre makes that we tend to react to people by the roles they play rather than as individuals. Andre comments that one of the reasons he gave up acting was because the average person is doing such a good job at it that he couldn't compete.

There is much humor here. Some of Andre's tales are so outrageous and his timing is such that you can only shake your head and laugh. When Wally is served his quail entrée he remarks quite candidly, "God, I didn't know they were so small." I found myself laughing in recognition at the truth of many of Wally's observations.

The final short segment, where Wally takes a taxi home and reminisces about things that happened to him in each of the buildings he passes puts a final punctuation mark on the persistence of his personality. His conversation with Andre has not changed him - he is getting extreme pleasure from his simple memories. And his dinner with Andre has been a high point for him, but probably not such a high point for Andre.

In the end you will probably identify either more with Andre or with Wally, but not without much vacillation along the way.


text:
Ik vind ImagoDei's interpretatie van de laatste regels wel goed, hoewel ik het vage gevoel heb dat ik niet echt begrijp wat hij zegt.
Wat voor mij neerkomt op een stukje in de trant van Andre's gesprek, waarvan een groot deel me vanavond door het hoofd is gegaan (ik heb de film pas 10 minuten geleden voor het eerst gezien) en me toch diep ontroerd heeft <0xE2><0x80><0x93> misschien net als het personage van Wally Shawn.
De manier waarop ik de laatste regels opvatte <0xE2><0x80><0x93> mijn n.02 <0xE2><0x80><0x93> was alleen maar de manier waarop ik een groot deel van wat Andre zei opvatte: niet de precieze betekenis of betekenis van wat hij zei (jonge, wat praat hij snel), maar de algemene toon van angst en de angst voor de dood die hij uitstraalde. Alles beangstigt hem: alles doet hem denken aan de Holocaust, aan autopsies en begrafenissen, aan de gevangenissen waarin we onszelf opsluiten, aan direct en vriendschappelijk fascisme, kortom, aan de machines en machinaties die de westerse cultuur en maatschappij hebben opgezet om onze angst voor de dood te beteugelen en te verergeren. Wally trekt zich meer terug in het alledaagse en vindt veiligheid en troost in de herinneringen uit het verleden die hij daar aantreft. Andre gelooft in het lot, in onverzoenlijkheid, in door UFO's uitgezonden boodschappen; en de laatste regels van zijn gesprek weerspiegelen naar mijn idee zijn gevoel dat er niets overblijft, zelfs niet de eeuwige liefde van een vrouw, een zoon.
Daar eindigt het gesprek, althans het gesprek tussen Andre en Wally; maar niet de film, noch het gesprek tussen Wally en ons. Het laatste wat ik van de film heb meegenomen, is Wally, die zich te buiten gaat aan een taxi en vol ontzag en verwondering naar zijn geboortestad kijkt. Hij trekt zich terug van Andre en Andre. Door zichzelf in zijn verleden te verplaatsen, het verleden van taxi's en pakken kopen met zijn (ongelooflijk rijke) vader (kan iemand vergeten dat Wallace Shawn de zoon is van William Shawn, de oprichter van de New Yorker?), wordt hij weggevoerd naar nostalgie. De allerlaatste regel van de film vertelt ons tenslotte dat Wally het hele gesprek met zijn vriendin, over zijn etentje met Andre, nog eens zal herhalen.
Wat ik graag zou willen weten, is wat de mensen van die ober vonden. Hij had iets sombers en sombers over zich, nietwaar? En waarom keek hij zo nadrukkelijk naar Wally?

text_en:
I like ImagoDei's interpretation of the last lines, though I have this faint feeling I don't really understand what s/he's saying.

Which is as of a piece with Andre's conversation, to me, a lot of which went over my head tonight (I saw the movie for the first time just 10 minutes ago) and yet left me terribly moved -- possibly like Wally Shawn's character.

The way I took the last lines -- my $.02 -- was merely how I took much of what Andre was saying: not the precise import or meaning of what he said (boy, does he talk fast) but rather the overall tone of dread and the fear of death he evinced. Everything scares him: everything reminds him of the Holocaust, of autopsy and burial, of the prisons we erect to imprison ourselves within, of direct and friendly fascism - in short, of the machines and machinations Western culture and society have emplaced to contain and impeach our fear of death.

What I took away from the movie was a sense that these were two highly self-involved individuals (not that I'm condemning self-involvement by any means: it's the American way). Whereas Andre looks more and more outside the realm of the ordinary to find, as Wally describes it, "moments of pure being" that will annihilate or ameliorate his fear of disappearing, Wally retreats more into the quotidian and finds security and comfort in the past memories he finds there. Andre believes in fate, implacability, messages from beyond borne by UFOs; and the last lines of his conversation, I think, reflect his sense that nothing remains, not even the eternal love of a wife, a son.

The conversation ends there, at least the conversation between Andre and Wally; but not the movie, nor the conversation between Wally and us. The last last thing I took away from the movie is Wally, splurging on a taxi and looking out at the city of his birth in awe and wonder. He is retreating from Andre and Andre's thanatophilea by removing himself into his past, the past of taxi cabs and buying suits with his (incredibly rich) father (could anyone forget, as I couldn't watching this, that Wallace Shawn is the son of William Shawn, the founder of the New Yorker?); he is being driven away into nostalgia. The very last line of the movie, after all, tells us that Wally will repeat the entire conversation yet again to his girlfriend, of his dinner with Andre.

What I'd like to know is what people thought of that waiter. He had a kind of doom and gloom look about him, didn't he? And why did he look at Wally so pointedly?


text:
Als voormalig Broadway-schrijver en nu acteur, was Wally Shawn altijd erg bezorgd als hij hoorde dat zijn vriend Andre Gregory, de regisseur van _Avant-Grade_, hem die avond uitnodigde voor een diner in een chic restaurant op de bovenste verdieping van East-Side om over vroeger te praten. Het was Andre die Wally zijn eerste grote kans op Broadway gaf door de regie te doen van een toneelstuk dat hij had geschreven.
De laatste tijd zijn de tijden niet gunstig voor de twee geweest. Wally heeft niemand kunnen vinden die zijn toneelstukken accepteert of hem werk als acteur wil geven, en Andre lijdt nu aan een ernstige en bijna suïcidale depressie. Andre verdween helemaal uit het zicht tijdens zijn persoonlijke zelfontdekkingsreis in een poging erachter te komen waar het in het leven allemaal om draait. Tijdens zijn vijfjarige reis kwam Andre tot de conclusie dat de wereld een reusachtig toneel is en dat we allemaal, net als acteurs en actrices, een rol krijgen toebedeeld om erop te spelen. Uiteindelijk zou worden beoordeeld hoe goed of slecht we waren aan de hand van de manier waarop we de rollen die ons waren toebedeeld hadden voorbereid.
Eerst weet je niet wat je moet denken van de film 'My Dinner with Andre'. De twee vriendinnen babbelen over alledaagse dingen zoals de laatste voorstellingen die op Broadway worden opgevoerd en wat ze voor het avondeten zullen bestellen: geroosterde kwartel met wilde rijst, een kom dampende aardappelsoep en een vispaté als voorafje. Maar als ze tussen de slokken wijn en de soep door hun diepste gedachten over zichzelf en hun naasten op tafel zetten, krijgt de film een heel nieuwe en andere smaak. In die zin wordt het publiek niet alleen een toeschouwer, maar een essentieel deel van hun gesprek. Wij, en Wally, horen van Andre dat zijn verlangen om zichzelf en zijn levensdoel te vinden hem er de afgelopen jaren toe had gebracht om naar een aantal exotische en afgelegen plekken te reizen die zijn ogen hadden geopend voor een wereld waarvan hij het bestaan nooit had vermoed! Van een onbekend en bijna mystiek Pools bos naar het hete en brandende zand van de uitgestrekte Sahara en een onderkoelde en bijna ondoordringbare wildernis in de Tibetaanse bergen. En uiteindelijk kwam Andre terecht in het pittoreske en magische Schotse dorpje Findhorn.
<0x3E> Gedurende de afgelopen vijf jaar zegt Andre dat hij een heel nieuwe, emotionele en educatieve ervaring heeft gehad die hij met zijn vriend Wally wil delen. Maar alleen op zijn eigen, ingehouden manier om het te vertellen. Hij wordt zo in beslag genomen door de futiliteit van het leven dat Andre in feite uitschakelt in plaats van op te winden, en Wally tot zijn nieuwe inzichten brengt. Op het moment dat Andre en Wally later in de film hun meningen gaan uitwisselen, heeft Andre het grootste deel van de tijd gepraat, zodat de twee contact met elkaar krijgen en het publiek in hun gesprek betrekken.
'My Dinner with Andre' is soms heel esoterisch, maar nooit saai of verwarrend. Het is een gesprek van twee uur tussen twee vrienden over een hele lijst onderwerpen. Hun gesprekken houden je aan het scherm gekluisterd en laten je luisteren naar hoe we onze ziel en onze identiteit verloren aan een moderne en onverschillige wereld, aan de individuele mens.
Uiteindelijk hebben zowel Wally als Andre een andere mening over hoe de mens de weg terug naar de natuur kan vinden en zijn lang verloren gevoel van werkelijkheid terug kan krijgen. Zowel Andre als Wally zijn het erover eens dat het openen van je geest door wat je diep in je binnenste voelt naar buiten te laten komen, zonder bang te zijn of je ervoor te schamen, de basis is van de vooruitgang van de mens en de verbetering van de gebroken samenleving waarin we nu, in de jaren tachtig, leven. De twee eters, André en Wally, die filosofische discussies voeren over onderwerpen als leven en dood en waar het in het leven allemaal om draait, proberen af en toe een beetje overbodig te zijn in hun pogingen om te ontdekken hoe waar of onwaar ze zijn. Maar als ze allebei zien dat hun meningen over de vele verschillende onderwerpen die ze bespreken met elkaar beginnen samen te vallen, beseffen zij, en wij die toekijken, dat zij op dezelfde golflengte zitten.
De twee beëindigen hun diner niet alleen om hun honger te stillen, maar ook om hun gedachten te uiten door ideeën en meningen uit te wisselen en tot een doortastende en tot nadenken stemmende conclusie te komen over bijna alles wat er te weten valt over henzelf en de mensen om hen heen. De heel interessante film eindigt optimistisch als een nu minder sceptische en veel optimistischer Wally het zegt tijdens een taxirit naar huis aan het eind van de film, naar aanleiding van wat hij te weten is gekomen uit 'My Dinner with Andre'.

text_en:
Former Broadway writer and now actor, whenever he can find work, Wally Shawn was very apprehensive at the news of his friend Avant-Grade director Andre Gregory inviting him for dinner that evening at a swanky upper East-Side restaurant to talk over old times. It was Andre who gave Wally his first big break on Broadway by directing a play that he wrote.

Times of late have not been kind to the two with Wally not finding anyone to accept his plays or give him work as an actor and Andre now going through a serious and almost suicidal depression. Andre dropped out of sight altogether in his own personal journey of self-discovery in his attempt in trying to find out what life is all about. In his five year journey Andre came to the conclusion that the world's a giant stage and we all are given parts, like actors and actresses, to play on it. In the end were to be judged how good or bad we were by how we preformed the parts that we were given.

At first you don't know what to make of the movie "My Dinner with Andre". The two friends just chit-chat about mundane things like latest plays opening on Broadway and what to order for dinner, roast quail with wild rice a bowl of steaming hot potato soup and a fish pate appetizer. But as they begin bringing out their innermost thought about themselves and those close to them, between gulps of wine and soup, the movie takes on a whole new and different flavor. In that the audience becomes not just an observer but a vital part of their conversation.

We, and Wally, learn from Andre that his wanting to find himself and his reason for living had lead him over the last few years to travel to a number of exotic and far flung places that opened his eyes to a world he never knew existed! From an unknown and almost mystical Polish forest to the hot and burning sands of the vast Sahara Desert and a sub-freezing and almost impassable Tibetan mountain wilderness. With Andre finally ending up in this quaint and magical little Scottish commune town called Findhorn.

Over these five years Andre says that he had a whole new emotional and educational experience that he wants to share with his friend Wally. But only in his own down beat way of telling it. This gets so hung up with the futility of life that Andre in effect turns off, instead of turning on, Wally to his new found insights. It's when both Andre and Wally begin to exchange opinions later in the movie, Andre did most of the talking during the first half, that the two make contact with each other and draw the audience into their conversation.

Very esoteric at times but never at all boring or confusing "My Dinner with Andre" is a two hour talk between two friends about a whole list of subjects. Their conversation keeps you glued, and listening, to the screen about how were losing our souls and identities to a both modern and indifferent, to the individual, world.

In the end both Wally and Andre even though they have different opinions on how man can find his way back to nature as well as recovering his long lost sense of reality. Both Andre and Wally agree that opening up one's mind by letting out what one feels deep down inside of him, or her, and not being afraid or embarrassed in doing it is the bases of man going forward and improving the broken society that we all now, in the 1980's, lives in.

The two diners, Andre & Wally, philosophical sparring on issues like life and death and what existence is all about gets a bit redundant at times in them trying to find fault in on how valid or false they are. But as they each get to see how their views on the many different subjects they discuss start to coincide with each other they, and we that are watching, realize that their on the same wavelength.

The two end their dinner not just quenching their appetites but their minds as well by exchanging ideas and opinions and coming to an incisive and thought-provoking conclusion about almost everything there is to know about themselves and those around them. The very interesting film ends on an optimistic note as a now less skeptical and far more optimistic Wally says it, on a cab ride back home as the movie ends, from what he learned from "My Dinner with Andre".


text:
Deze film was een ware beproeving om te zien. Ik weet niet waarom sommige mensen hem als een artistieke film zien <0xE2><0x80><0x93> tenzij 'artistiek' pijnlijk saai en oninteressant betekent.
De hele plot draait om twee oninteressante mensen die aan het diner zitten. De minst irritante van de twee (Wallace Shawn) is onder de indruk van de briljante Andre, terwijl ik vond dat Andre voornamelijk uit zijn nek kletste. Andre was een pseudo-intellectuele figuur die zich verkneukelt over zijn eigen belangrijkheid. Als ik zulke irritante en zelfingenomen mensen had willen zien, had ik een aflevering van Frasier gekeken <0xE2><0x80><0x93> hij en Niles zijn tenminste nog grappig.
Mijn advies aan Andre is: stop met praten. In godsnaam, hou op met praten!

text_en:
This movie was a true chore to watch. I don't know why it is seen by some as an artistic film--unless "artistic" means painfully dull and uninteresting.

The entire plot is about two uninteresting people having dinner. The less annoying one (Wallace Shawn) is in awe of how brilliant Andre is, while I felt that Andre was mostly full of crap. Andre was a pseudo-intellectual character that delights in his own importance. If I had wanted to see such an obnoxious and self-important people, I would have watched an episode of Frasier--at least he and Niles are funny as well.

My advice to Andre is STOP talking. Please for the love of God, stop talking!


text: Deze ongelooflijk originele film van Louis Malle daagt de kijker uit om na te denken over de manier waarop ze hun leven leiden. Vrijwel de hele film bestaat uit een schijnbaar herschapen dinergesprek tussen twee vrienden, en toch is er op de een of andere manier elk moment dat de aandacht van de kijker vasthoudt. De film gaat over vragen over de aard van het leven en de aard van de wereld waarin we leven, maar ook over een moment van ware intimiteit tussen de twee vrienden in een wereld waarin mensen zelden echt met elkaar praten.<br />Sommigen doen 'diner' af als bedwelmend en intellectueel, maar het is duidelijk geen film die iedereen leuk zou vinden. Maar voor degenen die beseffen waar ze aan beginnen (ja, de hele film gaat over twee mensen die tijdens het eten met elkaar praten) kan het gesprek heel boeiend zijn. 'Mijn etentje met Andre' is een van die zeldzame films die echt invloed kunnen hebben op de manier waarop iemand over zijn leven denkt.

text_en:
This incredibly original film by Louis Malle has the ability to challenge the viewer into contemplation of the way they go about living their lives. Virtually the entire film consists of a seemingly recreated real life dinner conversation between two friends, and yet somehow there's not moment that fails to keep the interest of the viewer. The film deals with questions of the nature of life and the nature of the world we live in, but beyond that it captures a moment of true intimacy between the two friends in a world where people rarely really talk to each other.

Some dismiss 'Dinner' as heady and intellectual, clearly its not a film everyone would enjoy. Still for those who realize what they're getting into (yes the whole film really is two people talking over dinner) the conversation can be truly absorbing. 'My dinner with Andre' is one of those rare films that really can impact the way a person thinks about their life.


text: Wally heeft een vriendin, geen echtgenote. Dit was een fantastische film <0xE2><0x80><0x93> niet vanwege het filmbudget of de special effects of wat dan ook <0xE2><0x80><0x93> maar vanwege de verbale inhoud. Andre's verhalen zetten je aan het denken over hoe alledaags het leven kan zijn. Hoewel zijn remedies voor alledaagsheid heel exotisch en onrealistisch zijn, maken ze dat je je afvraagt wat je elke dag anders kunt doen om de wereld om je heen te waarderen. Ze laten je nadenken over manieren om de dingen anders te bekijken. Als je een kunstenaar bent, zijn sommige van die gedachten onbetaalbaar. Ik zou deze film aanbevelen aan mensen die geïnteresseerd zijn in performancekunst, onconventioneel en experimenteel theater, filosofen, intellectuelen enzovoort.

text_en: Wally has a girlfriend, not a wife. This was a fantastic movie - not for the film budget or special effects or anything - but for the verbal content. Andre's stories make you think about how mundane life really can be. Though his cures for the mundane are quite exotic and unrealistic, they make you wonder what you can do different each day to appreciate the world around you. They make you think about ways to look at things differently. If you're an artist of any kind, some of these thoughts are priceless. I would recommend this movie to those who are interested in performance art, unconventional and experimental theatre, philosophers, intellects, etc.


text: Toen ik My Dinner with Andre voor het eerst zag, vond ik het maar niks. Het was precies het tegenovergestelde van wat ik dacht dat een film zou moeten zijn. Het leek allemaal gepraat en weinig actie of beweging (de formule voor pure film is precies het tegenovergestelde). Maar er bleef me iets bij, en ik had het geluk dat ik het nog een keer te zien kreeg. De tweede keer dat ik de film zag, was echt de moeite waard. Ik kon me oriënteren en kon het gesprek volgen dat heen en weer ging tussen de transcendentale en bijna mystieke verkenningen van Andre en de eenvoudige, praktische, alledaagse waardering van Wally. Opeens drong het tot me door dat wat er gebeurde veel meer was dan een ongewoon gesprek aan tafel <0xE2><0x80><0x93> het was een heen en weer gaan tussen de twee grote gezichtspunten in het leven. Andre's zoektocht naar de waarheid en de realiteit van de dingen, terwijl hij door bergen en woestijnen reist om die te vinden, heeft iets heerlijk opwindends en moedigs. Maar Wally's vermogen om het wonder van een rustige avond thuis te zien (en zelfs de autobiografie van Charlton Heston te lezen) of zijn boodschappen te doen en die op de lijst te zetten, heeft net zo'n opwindende en briljante kant. Beide mannen zijn geweldig, en je beseft dat dit niet alleen maar een hoop gepraat en geen actie is; zoals bij veel grote kunstwerken gebeurt alles vlak onder de oppervlakte <0xE2><0x80><0x93> alle actie speelt zich af in het rijk van de ideeën, niet in de fysieke beweging. Aan het eind zijn we, net als Wally, na het diner met Andre een heel stuk veranderd. Op de een of andere manier is de wereld iets mooier, iets levendiger, en zijn we iets beter in staat om de schoonheid ervan te zien en het wonder ervan te waarderen.

text_en: When I first saw My Dinner with Andre, I didn't like it. It was the opposite of what I thought a movie should be. It seemed to be all talk and little action or movement (the formula for pure cinema is just the opposite). However, something about it stuck with me, and I was lucky enough to catch it again. The second viewing of this film really paid off. I had my bearings and could follow the conversation as it flowed back and forth from the transcendental and almost mystical explorations of Andre to the simple, practical, everyday appreciations of Wally. It suddenly occurred to me that what was happening was much more than just an unusual dinner conversation--it was a back and forth between the two great viewpoints of life. There is something wonderfully exciting and courageous about Andre's search for the truth and reality of things as he travels to mountains and deserts to find it. But there is equally something as exciting and brilliant in Wally's ability to see the miracle of a quiet evening at home (even reading the autobiography of Charlton Heston) or doing his errands and crossing them off the list. Both men are wonderful, and one realizes that this is not just a lot of talk and no action; as with many great artworks, everything is going on just under the surface--all the action is in the realm of ideas, not in physical motion. At the end, like Wally, we come away from the dinner with Andre quite changed for the better. Somehow the world is a little more beautiful, a little more alive, and we are a little more able to see its beauty and appreciate the miracle of it all.


text: Ik herinner me een paar jaar geleden, toen IFC of Sundance deze film op een eindeloze lus draaide. Eerst vermeed ik hem als de pest omdat ik zoveel negatieve dingen had gehoord zoals 'het is saai' of 'ze praten alleen maar' <0xE2><0x80><0x93> maar toen keek ik er toch naar en zag dat de grote Wallace Shawn een van de acteurs was. Hoe kan ik niet naar een film kijken met hem erin? En die andere vent <0xE2><0x80><0x93> ik ben zijn naam vergeten <0xE2><0x80><0x93> was de slechte bisschop in Ladyhawke! (Ik denk <0xE2><0x80><0x93> ik kan het mis hebben en hij lijkt trouwens toch precies op hem... Als je niet zeker weet wie W.S. is, herinner je je dan Prinses Bride? Hij is dat kleine ventje dat Wesley probeert te vergiftigen. Natuurlijk praten ze in deze film de oren van hun hoofd, maar ze praten over interessante dingen. Ik kan me op dit moment niet precies de teneur van de gesprekken herinneren, maar... Hoe dan ook, iedereen die minstens één auto-ongeluk per scène verwacht, zal niet van deze film genieten. En ook geen naakte meiden. Geen hiphopmuziek en geen mensen die omvallen alleen maar om iemand om te laten vallen. Het spijt me te moeten zeggen dat deze film een beetje intelligentie en een tijdspanne van aandacht vereist. Ik geef hem vier artistieke New Yowk-sterren!

text_en: I remember a couple of years ago when IFC or Sundance was running this film on an endless loop.At first I avoided it like the plague because I'd heard so many negative things like "it's boring" Or "all they do is talk"--but then I watched it anyway and saw that the great Wallace Shawn was one of the actors.How can I not watch a movie with him in it?And the other guy-I forget his name-was the evil bishop in Ladyhawke!(I think--I could be wrong and anyway he looks just like him... If you aren't sure who W.S is remember Princess Bride? He's the little dude who tries to poison Wesley. Sure they talk their heads off in this movie but they talk about interesting things.I can't right now recall the exact tenor of the conversations but... Anyway anyone who expects at least one car crash per scene will not enjoy this movie.And no naked chicks,either.No hip hop music and no people falling down just to have someone fall down. I'm sorry to say but this movie requires a bit of intelligence and an attention span. I rate it four arty New Yowk stars!


text: De monotonie van de scène werd me te veel, maar dat komt denk ik omdat ik een product van mijn generatie ben. Bewegen, snel, snel, snel. En ze dachten dat het leven snel ging in deze film. Ik was 6 toen deze film werd gemaakt en ik heb hem vandaag pas gezien. Er waren momenten in de film dat ik wilde huilen omdat de inhoud ZO VEEL WAAR was. Ik communiceerde hierover op een manier die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Ik ging de film in zonder te weten waar hij over ging. Ik was heel blij toen ik besefte dat hij in New York was opgenomen, hoewel het in werkelijkheid niet :-) Ik vroeg me af wat voor verknipte signalen ik naar mijn kind stuurde. Door deze film ben ik harder gaan nadenken dan ik in lange tijd heb gedaan. Ik ga er prat op dat ik nadenk, dat ik zie wat er vlak voor mijn neus is, maar niet zie wat er is. Ik denk dat ik dat niet helemaal ben. Dit is echt een film die, als je echt kijkt en luistert, je leven zal veranderen.

text_en: The monotony of the scene got to me, but I think that is because I am a product of my generation. Move, fast fast fast. And THEY thought life was fast in this movie. I was 6 when this movie was made, and I just saw it today. There were periods in the movie where I wanted to cry because the content is SO TRUE. I related to this in a way I never thought I could. I went into this movie having NO IDEA what it was about. I was all sorts of happy when I realized it was based in NYC, although in reality, it wasn't :-( I was wondering what messed up signals I was sending to my child. This movie made me think harder than I have thought in a long time. I pride myself on thinking, seeing what is right in front of one's face, yet not seen. Guess I'm not all that. This truly is a movie that if you are really watching and LISTENING, will change your life.


text:
Ik heb die film als jongen gezien en na bijna vijftig jaar is hij nog steeds een nare herinnering. Het mag dan wat we nu _noir_ noemen zijn, maar de twinkeling in Welles' ogen is ook blijven hangen, wat suggereert dat er iets gruwelijks in zit. Die twinkeling is dezelfde die Harry Lime ( _cine verde?_ ) aan Holly Martin liet zien in de scène in de steeg van _The Third Man_ (die in 1949 ook in Europa werd gemaakt).
Cagliostro was een briljante montebank, alchemist, poseur en schurk van de eerste orde. Welles gaf hem geloofwaardigheid, misschien omdat hij in de loop der eeuwen een verwante geest herkende. Ik herinner me nog steeds de donkere, met kinderkopjes geplaveide straten en gladde, regenachtige daken van achttiende-eeuwse Europese steden <0xE2><0x80><0x93> scènes die ook wel wat weg hebben van die in _The Third Man_. Het einde, herinner ik me, was ook bitterzoet.
Ik wou dat degenen die mindere klassiekers voor dvd's maken deze 'buitenlandse' film konden zien; hij is kennelijk ergens te zien, want er zijn andere recensenten geweest. Als zij hem uitkozen, zou ik mijn Madeleine-ervaring uit mijn jeugd hebben, en anderen zouden een andere Welles-film hebben om te vergelijken met de nu beschikbare eindigheid.

text_en:
I saw this movie as a boy and it lingers after nearly fifty years as a haunting memory. It may be what we now call noir, but the twinkle in Welles' eye also lingers, suggesting a gris texture. That twinkle is the same that Harry Lime (cine verde?) flashed to Holly Martin in the alley scene of The Third Man (which was also made in Europe in 1949).

Cagliostro was a brilliant montebank, alchemist,poseur and rascal of the first order. Welles gave him credibility, perhaps recognizing a kindred spirit down the centuries. I still remember the dark, cobbled streets and slick rainy roof tops of eighteenth century European cities -- scenes also not unlike the ones in The Third Man. The ending, I remember, was also bitter sweet.

I wish that those who produce lesser know classics for DVD restoration might see this "foreign" movie; it is obviously available somewhere since there have been other reviewers. If they chose it I could have my childhood Madeleine experience, and others would have another Welles film to compare with the finite now available.


text: Ik heb vanavond weer naar de video van _BLACK MAGIC_ gekeken en was er opnieuw van onder de indruk. Orson Welles levert een van zijn beste voorstellingen af. Ik was ook onder de indruk van de kwaliteit van de productie, aangezien het geen studioproductie uit Hollywood was (hoewel het wel door United Artists werd uitgebracht). Uitgebreide kostuums en decors en massa's figuranten. Interessante plot en fotografie. Het heeft iets van een film noir. Maar het beste aan _BLACK MAGIC_ is Welles.

text_en: I just watched the video of BLACK MAGIC again tonight and was once again impressed with it. Orson Welles turns in one of his finest performances. I was also impressed by the quality of the production considering it wasn't a Hollywood studio production (although it was released by United Artists). Elaborate costumes and sets and tons of extras. Interesting plot and photography. It has a nice film noir look to it. But the best part of BLACK MAGIC is Welles.