text:
Ik zal het kort houden.
Dit is een fatsoenlijke film. Is hij volkomen baanbrekend? Nee. Vind je hem leuk?
Ik wel.
Er zijn massa's mensen die erover praten dat het nergens op slaat, die theoretiseren over het einde... dat ze het vergelijken met Butterfly Effect/Het Jasje/... kletskoek.
Als je ook maar een greintje verstand in je hoofd hebt, zul je in elk geval denken dat deze film de moeite van het kijken waard is. Het einde is NIET moeilijk te doorgronden. Er zitten echt NIET ALLE grote gaten in de plot. Het is gewoon een goede psychologische thriller... met een vleugje sciencefiction/horror. De acteerprestaties zijn voor 85 procent goed.
Deze film zal je leven niet veranderen. Als je net zo bent als ik en je hebt bijna alles gezien wat de wereld van de film te bieden heeft... dan is deze film echt niet zo slecht als een heleboel andere films.
O. P.S. Het feit dat elke keer dat zo'n film als deze uitkomt... dat mensen hem vergelijken met THE BUTTERFLY EFFECT... maakt dat ik moet overgeven.
Butterfly Effect 2 sterren. The I Inside 7 sterren.

text_en:
I will make this brief.

This is a decent movie. Is it completely groundbreaking? No. Will you enjoy it?

I DID.

There are ton of people on here talking about how it doesn't make sense, theorizing about the ending...comparing it to Butterfly Effect/The Jacket/... yadda yadda.

If you have half a brain in your head, you will at least think this movie is worth watching. The end is NOT hard to figure out. There really AREN'T any massive plot holes. Its just a good psychological thriller... with a hint of sci-fi/horror. The acting is 85% good.

This movie will not change your life. But. If you are like me and you have seen almost everything else the world of cinema has to offer.... this movie really isn't as bad as a lot of what is out there.

Oh. P.S. The fact that every time a movie like this comes out... people compare it to THE BUTTERFLY EFFECT... makes me want to vomit.

Butterfly Effect = 2 stars. The I Inside = 7 stars.


text:
Net als de tv-serie 'Lost' lijkt het allemaal heel opwindend terwijl je gespannen wacht op het einde, dat alles zou moeten verklaren, maar als het eindigt, wordt er niets verklaard.
Het hele punt van dit soort films is het einde, dat meestal een echt fascinerende wending is, die verklaart waarom dingen gebeurden zoals ze gebeurden, bijvoorbeeld in 'The Others', '6th Sense'. Deze film had absoluut geen einde en ik voelde me bedrogen en alsof ik de laatste 2 uur van mijn leven had verspild.
Het is in elk geval leuk om hier te zitten schrijven hoe raar deze zet was en te hopen dat iemand het leest:) Trouwens, ik kan de tv-serie 'Lost' niet uitstaan. En ik begreep elk woord in de Matrix, dus ik ben niet dom.

text_en:
Just like the TV series "Lost", it seems all exciting while you watch and wait anxiously for the ending, which is supposed to explain everything, but when it ends, nothing is explained.

The whole point to movies like this is the ending which is usually a really fascinating twist, explaining why things happened the way that they did, e.g. "The Others", "6th Sense". This one had absolutely no conclusion and left me feeling cheated and like I had wasted the last 2 hours of my life.

At least it's fun to sit here and write how sh1t this move was and hope someone reads it :) By the way, I can't stand the TV series "Lost" either, and I did understand every single word in the Matrix, so I'm not dumb.


text: de stemming voor deze film is een schande! het is waarschijnlijk een van de meest ondergewaardeerde films op IMDb en ik word er misselijk van dat sommige mensen die de plot niet eens hebben gezien er niet over willen praten! het verdient naar mijn mening minstens een 7,5! en voor alle mensen die het niet begrepen hebben: er zitten geen gaten in de plot <0xE2><0x80><0x93> het is moeilijk om het goed te krijgen <0xE2><0x80><0x93> maar als je het eenmaal hebt gezien, zul je zien wat een geweldige film het is! en Brian Phillippe heeft het geweldig gedaan <0xE2><0x80><0x93> op de een of andere manier mocht ik hem niet zo erg na zijn wrede bedoelingen, maar toen hij met het pistool kwam was hij behoorlijk cool maar nu ben ik een echte fan van hem! Ga alsjeblieft die film zien <0xE2><0x80><0x93> je zult er geen spijt van krijgen als je hem te zien krijgt!

text_en: the voting for this movie is a shame! its probably one of the most underrated movies on IMDb and it makes me sick how some people who didn't even get the plot talk sh*t about it! it deserves at least a 7.5 in my opinion! and to all the people who didn't understand it: the movie doesn't have plot holes - its hard to get okay - but once u get it u well see what kind of an awesome movie it is! and ryan phillippe did a great job - i somehow didn't like him to much after cruel intentions, then in way of the gun he was pretty cool but now I'm a real fan of him! please go and see this movie - u wont regret it if u get it!


text:
'The I Inside' is een uitstekende psychologische thriller die je nog dagen bijblijft. Simon (Ryan Phillippe) wordt wakker in een ziekenhuis zonder zich te herinneren hoe hij daar is gekomen en zonder zich de laatste twee jaar van zijn leven te herinneren. Hij ontmoet Claire, die hij zich niet herinnert, en Anna, een vrouw van wie hij niet wist dat hij die had. Simon weet ook niet dat zijn broer Peter dood is. Het laatste wat Simon zich herinnert is dat hij in 2000 bij zijn broer op bezoek ging en dat hij die avond een auto-ongeluk kreeg. Zo begint een verhaal over heden en verleden terwijl Simon de ervaringen van 2000 en 2002 herbeleeft en ontdekt hoe hij het heden en het verleden kan veranderen.
Sommigen hebben dit vergeleken met 'Memento', maar het verhaal is in de geest dichter bij een oude aflevering van _TWILIGHT ZONE_, getiteld 'Schaduwspel' en het stuk 'Steambath', met accenten van 'Mulholland Drive' en 'The Sixth Sense', maar zonder de emotionele dreun of doodsangst van de andere films. Niettemin is _The I Inside_ een geweldige psychologische thriller en ik kan hem van harte aanbevelen. Simon is dood, en zijn bewustzijn heeft Travati, Anna en de artsen van de Eerste Hulp in zijn illusie geïntegreerd om de illusie te versterken dat hij nog leefde en 'tijdreizen' maakte. De '2002' was in werkelijkheid 20:02, de militaire tijd (8:02 pm), toen de arts van de Eerste Hulp Simons dood aankondigde.
END OF SPOILERS
Deze film is direct uitgezonden naar de kabel, waar er gelukkig een groot publiek voor zou zijn. Ik voorspel dat 'The I Inside' een cultfilm zal worden en zeker een '9' waard is.

text_en:
"The I Inside" is an excellent psychological thriller which will linger with you days after you see it. Simon (Ryan Phillippe) wakes up in a hospital with no memory of how he got there and no memory of the last two years of his life. Early on he meets Claire, whom he doesn't remember and Anna, a wife he doesn't know he had. Simon is also not aware his brother Peter is dead. The last thing Simon remembers is that he went to see his brother in 2000 and that he had an auto accident that evening.

Thus begins a tale of past and present as Simon relives the experiences of 2000 and 2002, discovering along the way he can change change past and present.

Some have compared this to "Memento," but the story is really closer in spirit to an old TWILIGHT ZONE episode, titled "Shadow Play" and the play "Steambath," with touches of "Mulholland Drive" and "The Sixth Sense" though lacking the emotional wallop or terror of the others. Nonetheless, "The I Inside" is a great psychological suspense film and I highly recommend it.

WARNING: SPOILERS

Some seem confused about the nature of Mr. Travati, Simon's wisecracking hospital roommate" and the reason for the "2002". Simon saw "Mr. Travati" walking down the passageway of the hospital, hooked to an IV bottle, when he was brought after the car accident. Simon is DEAD, and his conscious integrated Travati, Anna and the emergency room doctors into his illusion, in order to give cohesiveness to the illusion that he was still alive and experiencing "time travel." The "2002" was actually 20:02, military time (8:02 PM), when the emergency room doctor called Simon's death.

END OF SPOILERS

This movie was released directly to cable, where, fortunately, there should be a big audience for it. I predict "The I Inside" will become a cult film and is certainly worthy of a "9".


text: Deze film begint heel goed en je verheugt je op een interessante en intrigerende plot. Maar deze film is te verwarrend en je voelt je aan het eind niet tevreden of vermaakt. Ryan Phillipe speelt het personage Simon heel goed en zijn acteerprestaties zijn de moeite waard. Hoewel ik niet begrijp waarom regisseurs zo graag willen dat films zo ingewikkeld zijn dat ze het simplistische plezier dat het publiek in een film nodig heeft ook echt kunnen beleven. Ik vond deze film heel teleurstellend en begreep de betekenis van de tekst niet helemaal. Dit is eigenlijk de eerste film die ik heb gezien en ik dacht: wat? Heel erg teleurstellend! Ik raad je aan om twee keer met pen en papier te kijken om aantekeningen te maken en dan kun je misschien een begin maken met het begrijpen van de veel te ingewikkelde verhaallijn. Ik zou deze film aanbevelen voor studenten van Film/Media. Ik hou van films met ingewikkelde wendingen, maar dit was niet de beste. Ik raad je aan om naar Butterfly Effect te kijken, dat is een veel betere poging van dit genre.

text_en: This film begins extremely well and you are looking forward to an interesting and intriguing plot. Instead this film is too confusing, and you do not feel satisfied or entertained at the end. Ryan Phillipe portrays the character Simon extremely well, and his performance is worthy. Although I do not understand why directors insist films be so complicated we actually loose the simplistic enjoyment film audiences require. I found this film to be extremely disappointing and didn't fully understand the meaning of the text? This is actually the first film I have watched and thought what?? Very Very Disappointing! I recommend watching twice with a pen and paper in order to take notes and then you can maybe begin to understand the over complicated story line. I would recommend this movie for Film/Media Students. I like films with complicated twists but this was not the best. I recommend you watch Butterfly Effect, it is a much better attempt of this genre.


text:
Een Mooie Film, maar zonder verhaal... Een puzzeldoosfilm, meer een soort Butterfly Effect dan een Memento.
Vooral in het begin windt het je op, het glijdt door het verhaal en zet je aan het denken <0xE2><0x80><0x93> als de opwinding begint. Een paar goede momenten <0xE2><0x80><0x93> vergelijkbaar met het Butterfly Effect.
Sarah Polley deed me voortdurend denken aan haar volgende film <0xE2><0x80><0x93> Mijn leven zonder mij. Jammer. Ryan Philippe had echter zijn beste presentatie tot nu toe.
Nog steeds de moeite van het bekijken waard. Mooie personages, en het had enige stijl. Niet alle antwoorden zullen worden gegeven, maar de meeste punten die verloren zijn gegaan, zijn te wijten aan het einde.

text_en:
A Fine Movie, but lacking in story... A puzzle-box movie, similar to rather Butterfly Effect than Memento.

Mostly it turns you on in the beginning, sliding through the story, keeping you thinking - when starts the thrill. Some good moments - similar to the Butterfly Effect.

Sarah Polley reminded me her next movie - My Life Without Me - all the time. It's a pity. Ryan Philippe though had his best presentation yet.

Still worth a look. Liked characters, and it had some style. Not all the answers will be answered, but still most of the points it lost are due to the ending...


text: Ik had dat hele zesde zintuig niet verwacht. Ik dacht echt dat hij zijn geheugen kwijt was en dat iemand hem probeerde te vermoorden. Het einde bracht me helemaal in de war. Waarom werd Simon aan het eind weer wakker? Zou hij alle fouten uit het verleden opnieuw willen beleven? Te oordelen naar het aantal flessen wijn op het bureau van zijn broer had hij dat al eerder gedaan. Ik blijf me afvragen waarom hij zijn broer elke keer de trap op volgde. Of waarom hij trouwens nooit de telefoon opnam. Ik denk dat ik er nog eens beter naar zal moeten kijken. Ik vind het echt vervelend om naar een film te kijken zonder alle antwoorden te weten. Het zesde zintuig nam in elk geval de tijd om het uiteindelijk uit te leggen.

text_en: I was totally not expecting the whole sixth sense twist. I really thought he had lost his memory and that someone was trying to kill him. The end totally confused me. Why did Simon wake up again at the end? Was he about to relive past mistakes all over again? Apparently by the number of bottles of wine on his brothers desk he'd done it before. I keep wondering why he followed his brother up the stairs each time. Or for that matter, why he never bothered to answer the phone? I guess I'll have to watch it again with a more observant eye. It really bothers to me to watch a movie and not have all the answers. At least the sixth sense took the time to explain its self in the end.


text:
Deze film deugt van geen kant. De muziek in de film, hoewel soms te veel, heeft vaak een goed effect. Veel van de scènes zijn met een gemiddeld tot bovengemiddeld effect opgenomen. De acteerprestaties van sommige bijrollen waren geloofwaardig. En meer kan ik niet over deze film zeggen.
De hoofdpersoon, Simon, ontwaakt uit een door een auto-ongeluk veroorzaakte coma in een ziekenhuis waar hij twee jaar eerder is opgenomen. Het'spel' ontvouwt zich snel, zij het wat onhandig. Ik zou dit om twee redenen willen samenvatten: ik wil de filmervaring niet'verpesten' voor diegenen onder u die zich op de film verheugen, en ik denk dat de plot niet de moeite waard is om te beschrijven. Mijn grootste klacht over de film is de plot <0xE2><0x80><0x93> aangezien er weinig tot geen plotontwikkelingen zijn, moet de verhaallijn onze belangstelling wekken. Hoewel ik toegeef dat de plot een tijdje mijn belangstelling heeft gewekt, was dat voornamelijk te wijten aan de slecht geco<0xC3><0xB6>rdineerde tijdreizenlogistiek (die uiteindelijk wordt verklaard/verklaard).
Zelfs de afloop weigerde een bevredigende afloop te hebben <0xE2><0x80><0x93> ja, ik kan me voorstellen wat de afloop BELANGRIJK moest overbrengen, maar als het HELEMAAL aan mijn verbeelding is overgelaten (wat het zeer zeker was) waarom zou ik dan niet zelf scenario's kunnen verzinnen?
In feite, jij.' Ik zou het waarschijnlijk leuker vinden als je gewoon in je eentje thuis zat te denken aan filmplots die je leuk vindt. Blijf uit de buurt van die film.

text_en:
This movie is in no way good. The music in the movie, although sometimes too much, was often used to good effect. Many of the scenes were shot in average to above average ways. The acting by some of the secondary characters was believable. And that's the best I can say about this movie.

The protagonist, Simon, wakes up from a car-crash induced coma in a hospital into which he was admitted two years earlier. The 'plot' quickly, if ungainly, unfolds. I would outline this but for two reasons: I don't want to 'spoil' the movie experience for those of you who are looking forward to the movie and I don't think that the plot is worth outlining. My biggest complaint about the movie is the plot - as there is little to no chartacter development, the storyline has to be that which holds our interest. While I will admit that the plot held my interest for a while, it was largely due to the poorly handled time travel logistics (which are ultimately explained/explained away).

Even the ending refused to yield a satisfying conclusion - yes, I can imagine what the ending was SUPPOSED to convey, but if it's left ENTIRELY up to my imagination (which it most certainly was) then why not just dream up scenarios myself?

In fact, you'd probably be more entertained if you just sat at home by yourself and thought about movie plots that you'd like. Stay away from this movie.


text: Tom heeft een leuke dag op het strand, maar alles loopt uit op een ramp, meteen al vanaf het begin, als zijn zwembroek in de deur blijft steken! Dan duikt hij de oceaan in, maar het wordt eb en hij vindt niets anders dan zand en een stel blikjes en ander afval.<br />Het ene na het andere gaat mis, maar Tom, dat moet gezegd, blijft opgewekt. Dan ontdekt hij Jerry in de picknickmand, die al het eten opeet. Jerry neemt dan grote happen uit die arme Tom, om nog verder gebeten te worden door een krab, steeds maar door. Tom <0xE2><0x80><0x93> en de krab <0xE2><0x80><0x93> krijgt ook een paar likjes van Jerry, maar niet meer dan een paar. Dit is non-stop actie, het put je bijna uit in maar zeven minuten. Het jachtige tempo is bijna te veel.

text_en:
Tom is out for a fun day at the beach, but everything turns out to be a disaster, right from the start when his bathing suit gets stuck in the door! Then he dives into the ocean, but the tide goes out and he hits nothing but sand and a bunch of tin cans and other garbage.

One thing after another goes wrong, but Tom, to his credit, remains upbeat. Then he discovers Jerry in the picnic basket eating all the food. Jerry then takes big bites out of poor Tom, to gets further bitten by a crab, on and on and on. Tom - and the crab - gets a few licks in on Jerry, too, but only a few.

This is non-stop action, almost wearing you out in just seven minutes. The frenetic pace is almost too much.


text: Tom brengt de dag aan zee door met zijn vriendin en doet zoals gewoonlijk zijn best om indruk op haar te maken. Maar Jerry heeft zich in de picknickmand verstopt en doet alles wat hij kan om hem te treiteren terwijl hij zelf de spot drijft met het eten. Je zou deze tekenfilm heel erg kunnen vergelijken met de populaire Muscle Beach Tom uit de jaren vijftig. Maar deze kwam op de eerste plaats.<br />Er worden een paar heel grappige, pijnlijke trucjes met Tom uitgehaald, maar na een tijdje worden ze een beetje vermoeiend. Maar de meeste werken. Tot de hoogtepunten behoort Tom die heel zanderige thee drinkt en op zijn eigen gebroken tanden kauwt. Hoe dit fysiek mogelijk is, weet ik niet. Maar het is grappig.

text_en:
Tom is spending the day at the seaside with his girlfriend and is trying hard to impress her, as usual. But Jerry has stowed away inside the picnic basket and does everything he can to torment him while scoffing the food for himself. You might find this cartoon very, very similar to the more popular Muscle Beach Tom from the 1950s. But this one came first.

There are some very funny painful tricks played on Tom, but they do get a little tiresome after a while. But most of them work. Highlights include Tom drinking some very sandy tea and chewing his own broken teeth. How this is physically possible I don't know. But it's funny.


text:
Waarschijnlijk een van de meest gedenkwaardige Tom en Jerry-strips, waarin Tom de kat hopeloos verliefd is op zijn vriendinnetje op een dag aan het strand. Jerry de muis, met behulp van een krab (ter verdediging van de krab aangevoerd dat hij net zo'n hekel heeft aan Jerry als aan Tom), bedenkt een plan om Toms pleziertje te veranderen in een dag van pijn, vernedering en vernedering, vaak met hilarische gevolgen (het broodje ham, de zandthee, de namaakhouten dame, het spugen en natuurlijk de paraplu). Viva Tom en Jerry! Deze hilarisch grappige tekenfilm is te vinden op disc 1 van de Spotlight-collectie dvd van 'Tom en Jerry'.

Mijn graad: een negen.

text_en:
Probably one of the most memorable Tom and Jerry animated shorts, has Tom the cat hopelessly smitten with his love interest at a day at the beach. Jerry the mouse, with the help of a crab (in the crab's defense he hates Jerry as well as Tom), plot to of course turn Tom's good time into a day of pain, degradation and humiliation, often with hilarious results (the clam sandwich, the sand tea, the fake wooden lady, the spit-take, and of course the umbrella spring to mind) Viva Tom and Jerry!! This hilariously great cartoon can be found on disc one of the Spotlight collection DVD of "Tom & Jerry"

My Grade: A


text:
'Salt Water Tabby' is ook zo'n leuke klassieker van het duo Tom & Jerry. Het is een van hun grappigste, op een paar gewelddadige grappen na.
Om te beginnen zijn de ontwerpen, de algemene kwaliteit en de vormgeving van deze korte film heel aangenaam, zoals in veel van de cartoons uit die tijd. Omdat deze zich op een zomerdag op een strand afspeelt, maakt hij de indruk een zomerse kaskraker te zijn. Hij, hij, hij!
Er zitten veel humor en grappige grappen in deze film, te beginnen met de manier waarop Tom zich aan die knappe vrouwelijke kat voorstelt en de manier waarop hij indruk op haar probeert te maken. Een ander grappig aspect aan Tom is dat hij haar hotdog opeet en haar frisdrank drinkt. En dan komen er nog meer komische momenten: ons knaagdiervriendje Jerry zit in de picknickmand, gooit een tomaat en een banaan op de grond en eet salami van een paar sandwiches. Vervolgens gooit Jerry een paar eieren naar Toms ogen. Toms ogen zien er echt grappig uit met die eieren en een paar 'decoraties' <0xE2><0x80><0x93> lol.
Maar de meest komische momenten van dit korte moment zijn wanneer Tom zand in plaats van suiker in zijn koffie drinkt. Dat is zo grappig! En dan drinkt Tom, gekweld door het gevoel dat hij zijn mond vol zand heeft, water uit de emmer, maar het is zeewater en Tom spuugt het recht in het gezicht van de vrouwelijke kat! O mijn god, dat is hysterisch! Het is waar dat Jerry een beetje gemeen is door die dingen met Tom te doen, maar het is gewoon zo hilarisch!
Over het geheel genomen, afgezien van de gewelddadige grappen met een krab en een paar andere soorten, behoort dit korte filmpje tot de grappigste van Tom & Jerry.

text_en:
"Salt Water Tabby" is another nice little classic by the duo Tom & Jerry. It is one of their funniest, apart some violent gags.

For one thing, the designs, general quality and artwork of this short is quite pleasant, like in much of the cartoons from those times. Because this one takes place in a beach, on a Summer day, it gives the impression of being a «Summer blockbuster». He he he!

There's lots of humor and funny gags on this one, starting by the way Tom introduces himself to that pretty female cat and the way he tries to impress her. Another funny thing about Tom is that he eats her hot dog and drinks her soda.

Right after that, there comes more comical moments: our little rodent friend Jerry is in the picnic basket, throws a tomato and a banana peel and eats salami from a few sandwiches. Next, Jerry throws a couple of eggs to Tom's eyes. Tom's eyes sure look funny with those eggs and some "decorations" - lol.

However, the most hilarious moments of this short are when Tom drinks sand instead of sugar in the coffee. That is so funny! And then Tom, tormented by the sensation of having his mouth full of sand, drinks water from the bucket, but it's ocean water and Tom spits it straight to the female cat's face! Oh my God, that is hysterical! It's true that Jerry is kinda mean by doing those things to Tom, but it's just so hilarious!

Overall, aside the violent gags with a crab and some of other kind, this short is among the most amusing by Tom & Jerry.


text: Wauw, wat een korte film. Dit is zo ongeveer de beste Tom en Jerry-tekenfilm die je kunt vinden, want hij is absoluut het toppunt van kwaliteit en humor. Ik denk zelfs dat Tom en Jerry-tekenfilms uit de jaren veertig erg onderschat worden en in veel gevallen beter zijn dan die van Warner Brothers <0xE2><0x80><0x93> vooral wat betreft de kwaliteit van de tekenfilm.<br />Tom is op het strand en probeert een leuke kat het hof te maken. En om hem te helpen, neemt hij Jerry als zijn slaafje mee. Jerry wordt keer op keer door Tom gewurgd, tot Jerry uiteindelijk ontsnapt en besluit wraak te nemen. En in dit geval betekent wraak dat hij een boze krab op Toms hoofd duwt. De film is bijna non-stop actie en plezier.

text_en:
Wow, I love this short. This is about the best Tom and Jerry cartoon you can find, as it is absolutely tops in both quality of animation and laughs. In fact, I think that Tom and Jerry cartoons of the 40s are highly underrated and in many cases are superior to those of Warner Brothers--especially in regard to the quality of the animation.

Tom is at the beach trying to woo a cute lady cat. And, to help woo her, he brings along Jerry as his slave. Jerry is throttled again and again by Tom until finally Jerry escapes and decides to get revenge. And in this case revenge includes shoving an angry crab on Tom's tail, nearly drowning Tom and finally making the moves on Tom's girl. The film is nearly non-stop action and fun.


text: Tom brengt een dag op het strand door en wil indruk maken op de sexy witte kat die in de buurt ligt te zonnebaden. Mischieachtige Jerry is echter vastbesloten Toms plannen te dwarsbomen. Ik vind het heerlijk als Tom en Jerry hun gewone huiselijke omgeving verlaten om op een nieuwe plek chaos te veroorzaken, en de kust blijkt de ideale plek te zijn voor een heleboel inventieve herrie en gewelddadige onheil: de kat en de muis krijgen ruzie met een chagrijnige krab, die het duo maar al te graag met zijn scharen te lijf wil gaan; Jerry krijgt Tom zover dat hij zand inslikt, zijn tanden breekt op een broodje schelpdieren en met zijn hoofd naar voren op een houten paal springt (waarbij de kat wordt wijsgemaakt dat het een verdrinkende vrouw is); Jerry wordt uit een flesje frisdrank de zee in gesmeten; en Tom slikt een opblaasbaar paard door.

text_en:
Tom is spending a day at the beach, and is out to impress the sexy white cat who is sunbathing nearby. Mischievous Jerry, however, is determined to scupper Tom's plans.

I love it when Tom and Jerry get away from their usual domestic setting to cause havoc somewhere new, and the seaside proves to be the ideal locale for plenty of inventive mayhem and violent hi-jinx: the cat and mouse get in trouble with a cantankerous crab, who is keen to use his pincers on the duo whenever possible; Jerry gets Tom to swallow sand, break his teeth on a shell sandwich, and leap head first onto a wooden post (which the cat is tricked into thinking is a drowning woman); Jerry is launched from a soda bottle into the sea; and Tom swallows an inflatable horse.


text:
Ik heb deze film uitsluitend gekocht op grond van de belofte van Chad Allens acteertalent. Ik ben een ex-christen die, hoewel ik in mijn kerktijd nooit de hele 'ex-homo'-scène heb gedaan, niets dan minachting heeft gekoesterd voor de beweging en de beloften die die beweging doet.
Dus het was dubbel opmerkelijk voor me om niet alleen de uitmuntendheid van deze film te zien, maar ook het subtiele, bedachtzame en prachtig geschreven verhaal. Dank aan beide schrijvers (Craig Chester, Alan Hines) en aan het scenariowerk van Robert Desiderio. De regie, de opnamen en het acteerwerk waren voortreffelijk. Het verhaal is een prachtige bespreking van zowel de goedheid als de helende eigenschappen van het christelijke geloof, terwijl het ook de broze, starre kwaliteit verkent die het geloof volgens de regels met zich meebrengt. Het levert misschien wel het beste resultaat op dat ik ooit heb gezien van het schilderen van de complexiteit van homoseksualiteit en het christendom, en van de ingewikkelde dans die zich tussen die twee heeft ontwikkeld.
Ik ben in het bijzonder getroffen door de rollen die de twee mannelijke hoofdrolspelers (Chad Allen en Robert Gant) spelen, en de genuanceerde, krachtige voorstelling van Judith Light. De overgang die Allen maakt van verslaafde/slechte jongen naar hoopvolle gelovige naar het begin van een gezonde homorelatie is briljant. Robert Gant levert uitzonderlijk werk in het worstelen met de behoefte om het een vader naar de zin te maken van wie hij nooit goedkeuring zal krijgen, en in de dialogen waarin hij (in de persoon van Judith Light) de confrontatie aangaat met de kwesties rond het christendom, homoseksualiteit en wat het betekent om een compleet mens te zijn. En Judith Light is een personage dat ik geloof dat alleen een christen of ex-christen diep kan waarderen <0xE2><0x80><0x93> gelovige, lerares, moeder in ontkenning over de manier waarop ze het gevoel heeft dat ze haar zoon in de steek heeft gelaten, verdediger, gewonde ziel. Ik heb haar echo keer op keer ontmoet tijdens mijn lange wandeling door het christendom. Uitzonderlijke verhalenverteller.
Dank je, Robert Cary. Dank je acteurs en schrijvers. Bedankt voor een geweldige film.

text_en:
I bought this film solely on the promise of Chad Allen's acting skills. I am an ex-Christian who, while never having done the whole "ex-gay" scene in my church years, have held nothing but contempt for the movement and the promises it makes.

So it was doubly remarkable for me to see not only the excellence of this film, but the subtle, thoughtful and beautifully written story as well. Hats off to both writers (Craig Chester, Alan Hines) as well as the screenplay work by Robert Desiderio. The directing, filming and acting were outstanding. The story is a beautiful discussion of both the goodness and healing qualities of the Christian faith, while also exploring the brittle, rigid quality that faith by rules brings to the table. It does perhaps the best job I've ever seen of painting the complexity of homosexuality and Christianity, as well as the intricate dance that has developed between the two.

I am in particular struck by the roles played by the two males leads (Chad Allen and Robert Gant) and the nuanced, powerful performance by Judith Light. The transitions Allen makes from addict/bad boy to hopeful believer to the beginnings of a healthy gay relationship are brilliant. Robert Gant does exceptional work in the wrestling with the need to please a father he'll never win approval from, and in the dialogues where he confronts (in the person of Judith Light) the issues around Christianity, homosexuality and what it means to be a whole person. And Judith Light is a character I believe only a Christian or ex-Christian can deeply appreciate - believer, teacher, mother in denial for the way she feels she failed her son, defender, injured soul. I've met her echo again and again in my long walk through Christianity. Exceptional story-telling.

Thank you Robert Cary. Thank you actors and writers. Thanks for a kickin' piece of film.


text:
Er is een hele lijst van dingen die ik leuk vond aan deze film. Hoewel hij een paar tekortkomingen heeft, worden die ruimschoots overtroffen door de goede.
De setting van de film en de benadering van de personages zijn briljant. De meeste films die over niet-stedelijke, niet-kustgebieden van de Verenigde Staten gaan, lopen in de val van het spelen van de setting en de personages voor de lol, of op zijn minst het overdrijven van de plaatselijke kleur voor het effect (zie bijvoorbeeld de Coen Brothers-films). Deze film is niet vervallen tot de zelfbewuste overdrijving, die het publiek onvermijdelijk op afstand houdt. In plaats daarvan toont hij de meeste dingen op een heel menselijk niveau: je kijkt niet neer op, of van opzij, of met de visie van een buitenstaander op de mensen of de situatie. Je bent erbij om getuige te zijn van wat er gebeurt, zonder de zelfbewuste, ironische en 'lieve' aspecten die veel regisseurs bang zijn achter te laten. Deze visie op het landelijke westen voelt heel echt (en dat weet ik omdat ik er eerder heb gewoond).
De acteerprestaties van Judith Light en Stephen Lang zijn fenomenaal, en die van Chad Allen en Robert Gant zijn heel goed. De grote cast van ondersteunende acteurs is ook grotendeels heel goed. Het wordt nog verbazingwekkender dat ze dit voor elkaar hebben gekregen terwijl de filmproducenten ongetwijfeld met een torenhoog budget bezig waren. De uitvoeringen zijn beter dan veel grote budgetfilms. Het script laat complexe personages zien en het acteerwerk is genuanceerd. De productiewaarden zijn even goed voor het kleine budget: prachtige filmopnamen, een goede musicalsong en liedjes die precies bij de toon van de film passen.
<0x3E> Er is een gevoel van ruimte en stilte die de dingen laten ademen en het is een beetje 'Zen' als de film eenmaal op gang is. Ik vond de eerste paar scènes van de film niet bijzonder goed passen bij de rest van de toon, maar het was een kleine ergernis. Sommige mensen verwachten misschien meer van een emotionele achtbaan. Het script en de richting werden in een andere richting genomen dan 'held-tegen-samenzweerders-wereld'. Je wordt geacht je te identificeren met verschillende aspecten van vele personages en niet alleen de dingen vanuit één perspectief te zien. Het is moeilijker om een enkele emotionele intensiteit vast te houden op basis van deze focus. Ik vond hem heel effectief voor wat hij wilde bereiken (niet voor wat sommige recensenten graag hadden gezien dat hij had bereikt).
Een klein probleempje is dat sommige van de rustige zinnen moeilijk te horen en te begrijpen waren (hoewel het slechte geluidscompressie artefacten hadden kunnen zijn, aangezien ik hem op de tv-tv heb gezien, dus niet op dvd).
Je moet deze film echt zien als je om een van de thema's geeft waar hij over gaat of als je van goed acteerwerk houdt.

text_en:
There is a whole list of things I liked about this movie. Though it has some flaws, they are far outshone by the good.

The setting of the movie and the approach to the characters is brilliant. Most movies that show non-urban, non-coastal US cities fall into a trap of playing the setting and the characters for laughs, or at least exaggerating the local color for effect (witness Coen Brothers movies, for example). This movie didn't fall into the self-conscious exaggeration, which inevitably keeps the audience at a distance. Instead, it shows most things in a very human level--you're not looking down on, or sideways at, or with an outsider's view of the people or situation. This is the water you're swimming in. You're there to witness what is going on without the self-conscious, ironic and "precious" aspects that many directors are afraid to leave behind. This view of the rural West feels very genuine (and I know because I've lived there before).

The acting by Judith Light and Stephen Lang is phenomenal and that by Chad Allen and Robert Gant is very good. The large cast of supporting actors is largely very good, too. It becomes even more amazing that they pulled this off when the movie makers undoubtedly were working on a shoe-string budget. The performances are better than many big budget movies. The script allows for complex characters and the acting is nuanced.

The production values are similarly good for the small budget: beautiful filming, a good musical score and songs that worked just right for the tone.

There is a sense of space and stillness that allows things to breathe and it's a little bit "Zen" once the movie gets going. I didn't find the first few scenes of the movie fit in particularly well with the rest of the tone, but it was a minor annoyance. Some people may be expecting more of an emotional roller-coaster. The script and the direction were taken in a different direction than "hero-against-conspiring-world." You're meant to identify with different aspects of many characters and not only see things from a single perspective. It's harder to maintain a singular emotional intensity based on this focus. I found it quite effective for what it set out to accomplish (not what some reviewers wished it had accomplished instead).

A minor quibble is that some of the quiet lines were hard to hear and understand (though it could've been bad audio compression artifacts since I watched it on Netflix instant watch so it was not full DVD quality).

You really should see this movie if you care about any of the themes it addresses or you love to watch good acting.


text:
Deze film raakt ons allemaal op een bepaald niveau. We kennen allemaal mensen die worstelen met identiteit en geloof. Ik vind het conflict tussen geloof en seksualiteit een heel delicaat en persoonlijk onderwerp. Deze film gaat over de innerlijke en externe strijd die homo's en hetero's moeten voeren als ze worden geconfronteerd met wie ze zijn en wat ze geloven. De verhaallijn is interessant en de karakterontwikkeling is grondig en overtuigend. De film gaat over veel verschillende perspectieven en stelt de kijker in staat zijn eigen conclusies te trekken.
Vaak wordt van christenen gezegd dat ze bekrompen en bevooroordeeld zijn, niet zonder enige verdienste, maar die kwalificaties zijn niet op alle christenen van toepassing. Deze film maakt geen gebruik van deze stereotypen; in plaats daarvan laat hij zien dat zelfs christenen mensen zijn die worstelen met hun eigen identiteit.
Judith Lights (Gayle) vertolking is uitmuntend, en hoewel je het misschien niet eens bent met haar overtuigingen, kun je haar perspectief begrijpen en respecteren. Door haar fouten uit het verleden, die in de film worden onthuld, heeft ze geleerd dat liefde en acceptatie beter zijn dan de ongezonde, soms destructieve gevolgen van ontkenning en afwijzing. Gayles echtgenoot Ted, gespeeld door Stephen Lang, toont een subtiel contrast met haar strengere overtuigingen, en zijn 'coach versus scheidsrechter'-benadering dient als een goed voorbeeld.
Ondanks hoe sommige mensen het zien, zijn Ted en Gayle' De gemeente van Genesis House dwingt of probeert de bewoners niet te hersenspoelen. De bewoners zijn allemaal volwassenen die ervoor hebben gekozen om daar te zijn, om welke reden dan ook. Een gedenkwaardige scène in deze film is wanneer Gayle tegen Mark zegt: 'Ik verander mensen niet. Ik probeer ze te laten zien hoe ze dichter bij Jezus Christus kunnen komen en laat ze hun eigen weg zoeken.'
De echte helden in dit verhaal zijn echter de 'jongens', met uitstekende optredens van Robert Gant (Scott), Chad Allen (Mark) en Robert Baker (Lester). Hun individuele reizen zijn een mengeling van pijn, liefde, afwijzing en acceptatie.
Deze film is niet anti-homo of anti-christelijk. Het is alleen maar pro-liefde en pro-mensen. Ik weet dat deze beschrijving afgezaagd en afgezaagd klinkt, maar voor degenen die deze film hebben gezien, kunt u het misschien met me eens zijn.

text_en:
This movie touches all of us on some level. We all know people who struggle with identity and faith. I find the conflict between faith and sexuality to be a very delicate and personal issue. This movie deals with the internal and external struggles gay Christians face as they confront who they are and what they believe. The storyline/plot is interesting and the character development is thorough and convincing. It fairly deals with many different perspectives and allows the viewer to come to their own conclusions.

Oftentimes Christians are criticized for being bigoted and judgmental, not without some merit, but these labels do not fairly describe all Christians. This movie does not make use of these stereotypes; instead, it shows that even Christians are people struggling with their own identity.

Judith Light's (Gayle) performance is outstanding, and although you may not agree with her beliefs, you can understand and respect her perspective. From her past mistakes, revealed in the movie, she has learned that love and acceptance are better than the unhealthy, sometimes destructive, consequences that come from denial and rejection. Gayle's husband, Ted, played by Stephen Lang, portrays a subtle contrast to her more rigid beliefs, and his 'coach vs. referee' approach serves as a fine example.

Despite how some people view it, Ted and Gayle's ministry, Genesis House, does not force or seek to brainwash the residents. The residents all are adults who have chosen to be there, for whatever reason. One memorable scene in this movie is when Gayle tells Mark, "I don't change people. I try to show them how to get closer to Jesus Christ, and let them make their own way."

The real heroes in this story, however, are the "boys," with excellent performances given by Robert Gant (Scott), Chad Allen (Mark), and Robert Baker (Lester). Their individual journeys are a mixture of pain, love, rejection, and acceptance.

This movie is not anti/pro gay, nor is it anti/pro Christian. It is merely pro love and pro people. I know this description sounds corny and trite, but for those who have seen this movie, perhaps you can agree.


text:
Dit was zeker niet wat ik had verwacht. Maar ik ben een Cheerleader had ik gezien, en ik dacht dat het misschien wel weer een film zou zijn over een paar misleide fanatici die denken dat ze iemands seksuele geaardheid kunnen veranderen. Het was veel beter dan dat.
Judith Light was fantastisch in een subtiele en diepgaande vertolking van het hoofd van een huis dat mensen met verslavingsproblemen, en die toevallig ook homoseksueel zijn, de kans geeft zichzelf te vinden. Ja, het wordt vanuit een christelijk perspectief gedaan, maar het lijkt echt christelijk, en niet de tegenprogrammering of hersenspoeling die we meestal zien.
<0x3E> Mark (Chad Allen) heeft problemen met drugs- en alcoholverslaving en werd na een zelfmoordpoging naar het Genesis House gestuurd.
Gayle (Light) en haar man Ted (Stephen Lang) doen hun best om de wolf buiten de deur te houden terwijl ze hun bewoners helpen Jezus en zichzelf te vinden. Er lijkt altijd iets gaande te zijn in hun huwelijk. Het wordt echt verhit als Scott (Robert Gant) en Mark nader tot elkaar komen.
We komen er nooit echt achter waarom het huwelijk van Ted en Gayle zo gespannen is. Misschien komt het doordat hij een alcoholverslaving heeft en meer acceptatie voelt, terwijl zij probeert goed te maken dat ze haar zoon heeft weggejaagd zonder echt te begrijpen dat liefde in alle vormen bestaat, of je nu hetero of homo bent, en dat acceptatie van anderen de enige echt christelijke manier van leven is.

Oordeelt u niet... In de film van Robert Cary waren een paar uitstekende vertoningen te zien, samen met een prachtig New Mexico-landschap en een geweldige soundtrack.

text_en:
This was certainly not what I expected. having seen But I'm a Cheerleader, I thought it might me another film about some misguided bigots that think they can change a person's sexual orientation. It was much better than that.

Judith Light was fantastic in a subtle and deep performance as the head of a house that gives those with addiction issues, and who also happen to be gay, a chance to find themselves. Yes, it is done from a Christian perspective, but it really seems to be Christian, and not the counter-programming or brainwashing we usually see.

Mark (Chad Allen) has issues with drug and alcohol addiction and was sent to Genesis House after a suicide attempt.

Gayle (Light) and her husband Ted (Stephen Lang) work to keep the wolf from the door as they help their residents find Jesus and themselves. There always seems to be something going on in their marriage. It really get heated as Scott (Robert Gant) and Mark become closer.

We never really find out why Ted and Gayle's marriage is so strained. maybe it is because he is coming from an alcohol addiction background and is more accepting, while she is trying to make amends for driving away her son without really understanding that love exists in all forms, straight or gay, and that acceptance of others is the only truly Christian way of living.

Judge ye not...

There were some excellent performances in Robert Cary's film, along with beautiful New Mexico scenery and a great soundtrack.


text: Interessant dat deze film uit 2007 nu pas de erkenning krijgt die hij verdient (een GLAAD-nominatie voor 2009 voor Outstanding Film / Limited Release <0xE2><0x80><0x93> zie voor meer informatie de bijlage). Ik had er zelfs nog nooit van gehoord toen hij werd uitgebracht, en ik heb hem net nog gezien, en ik was diep geroerd door de onpartijdigheid en het gebrek aan melodrama. In plaats van een kwakzalver is Save Me (dat inderdaad wel wat hulp had kunnen gebruiken bij het uitstellen van de publiciteit) in een subtiele stoofpot van rede en emotie gestoofd. Je zou verwachten dat de climax van zo'n film over seksualiteit gaat, maar in plaats daarvan reikt hij naar de gestalt van de menselijke relatie, van zijn en erbij horen. Als iemand die bijna geen tv kijkt, herkende ik geen van de acteurs, dus was ik blij toen ik ze in deze film ontdekte. Gant en Allen waren prima, Lang was uitstekend en Judith Light was een absoluut fenomeen: een verbazingwekkende vertolking van ingehouden diepte en nuances. Ze verdiende een Oscar. Het scenario was bedachtzaam en evenwichtig, tussen de interactie tussen de personages en persoonlijke introspectie (door persoonlijke onthullingen aan het eind van de film). De productiewaarden waren uitmuntend, gezien het geringe budget, neem ik aan. Naast het onderzoeken van de psycho-dynamiek van de individuen en hun daaruit voortvloeiende tegenstrijdige relaties, plaatst de film de kijker op een niveau van afstandelijkheid dat mededogen voor alle hoofdrolspelers bevordert <0xE2><0x80><0x93> evenals een gevoel van vergeving dat in de allerbeste betekenis van het woord christelijk is.

text_en:
Interesting that this 2007 film is only now getting the recognition it deserves (a 2009 GLAAD nomination for Outstanding Film / Limited Release -- see Message Boards). Having never even heard of it when it was released, I just now finished watching it, and was deeply moved by its even-handedness and lack of melodrama. Instead of being a potboiler, Save Me (which indeed could have used some rescuing from the back burner of publicity) gently simmers its characters in a subtle stew of reason and emotion. One might expect the climax of such a film to concern sexuality, but instead it reaches out to encompass the gestalt of human relationship, of being and belonging.

As someone who watches almost no TV, I didn't recognize any of the actors, so I was pleased to discover them in this film. Gant and Allen were fine, Lang was excellent, and Judith Light was an absolute phenomenon: an astonishing performance of understated depth and nuance. She deserved an Oscar nod. The writing was thoughtful and well-balanced between character interaction and personal introspection (through individual disclosures to an off-screen presence revealed at the end of the film). Production values were superb, given what I assume was a small budget.

Along with exploring the psycho-dynamics of the individuals and their subsequently conflicted relationships, the film places the viewer at a level of detachment which promotes compassion for all of the principals - as well as a sense of forgiveness that is Christian in the very best sense of that word.


text:
'Save Me' begint met een aan drugs en seks verslaafde, zorgeloze man die Mark heet. Na een zelfmoordpoging en nadat hij uit het ziekenhuis is ontslagen, betaalt zijn oudere broer twee maanden van zijn verblijf in het Christian Rehabilitation House. Dit is geen 'gewoon' revalidatiecentrum. Het is een revalidatiecentrum voor mannen. Mannen die homo zijn. Mark is homoseksueel en wordt in dit 'Genesis'-huis geplaatst, geleid door Gayle en haar man Ted. Het doel van 'Genesis' is om Mark te 'genezen', en de andere leden van het huis, bestaande uit verschillende mannen die er elk verschillende keren zijn geweest, van dit 'genezen' dat de maatschappij graag 'homoseksualiteit' noemt, in de hoop dat Mark en de anderen kunnen leren het 'juiste' pad te volgen en in de voetsporen van Christus te treden. Daar begint het allemaal.
Eén ding aan deze film vind ik echt leuk: hij is NIET bang om de grenzen van het geloof en een van de grootste taboes in de samenleving te overschrijden. Stereotype christenen lijken voortdurend met de samenleving in oorlog te zijn over wat je in de hel brengt en wat je in de hemel brengt, en dat als je niet leeft naar Gods Woord (de Bijbel) je verdoemd zult zijn voor alle Eeuwigheid. Deze film is niet bang om die grens te overschrijden en te zeggen: 'Weet je wat? Dit is niet juist.' En: 'Stel dat...?' Hij is niet bang om de regels in twijfel te trekken, de regels die altijd GEHOUDEN zijn zonder vragen te stellen. Deze film stelt die vragen wel, en dat leidt tot een verbazingwekkende uitkomst.
Ikzelf als christelijke homo heb me al jaren die vragen gesteld, zonder ooit een duidelijk antwoord te krijgen. Ik werd ofwel gemeden, uitgemaakt voor hypocriet, of ik kreeg meteen Bijbelcitaten in mijn gezicht waarvan ik me al heel goed bewust was; zinloos. Als je een open geest hebt, of in een soortgelijke situatie hebt verkeerd, of gewoon een verdomd goede film wilt zien, dan is deze het zeker waard om naar te kijken.

text_en:
"Save Me" starts with a drug and sex addicted, care-free man named Mark. After a suicide attempt and being released from the hospital, his elder brother pays a Christian Rehabilitation House for two months of his stay. This is no "ordinary" rehabilitation house. It's a rehabilitation for men. GAY men. Mark is gay and is placed into this "Genesis"house ran by Gayle and her husband Ted. The goal of "Genesis" is to "cure" Mark, and the fellow house members consisting of several other men who've each been there different amount of times, of this "affliction" society likes to call "Homosexuality", in hopes that Mark and the others can learn to lead the "right" path and follow in the footsteps of Christ. This is where it all begins.

One thing I truly like about this movie is that it is NOT afraid to cross the boundaries of Religion and one of the biggest taboos in society. Stereotype Christians constantly seem to be at war here with society about what gets you into hell and what gets you into heaven, and that if you do not live by God's Word, (The Bible) that you will be damned for all Eternity. This movie isn't afraid to cross that line and say, "You know what?! This isn't correct." And, "What if...?". It's not afraid to question the rules, the rules that were always MEANT to be followed with no questions asked. This movie DOES ASK those questions, resulting in an amazing final outcome.

I myself as a Christian gay male have been asking myself these questions for YEARS, not ever getting a straight answer. I was either shunned, called a hypocrite, or immediately hit in the face with Bible quotes I was already well aware of; pointless. If you have an open mind, or are/have been in a similar situation, or just want to see a DAMNED good movie, then this one is definitely worth sitting down and watching.


text:
Dit eerste scenario van Robert Desiderio is zeer aanbevelenswaardig.
Hij is van de tv & alle andere acteurs ook.
Judith Light & Stephen Lang zijn vrome christenen. Ze runnen Genesis House, een tehuis voor homoseksuelen die door de liefde van Jezus worden gered. Een paar jaar geleden heeft haar eigen zoon zelfmoord gepleegd omdat hij homoseksueel was & dat is een van de redenen waarom ze Genesis House runnen. Wij houden ons bezig met 2 van de jongens. Robert Gant (hij was Ben in Queer as Folk) & Chad Allen (veel tv-programma's) Judith Light & Stephen Lang zijn vele jaren tv-veteranen.

De rol van Miss Light is niet die van een kwezel, het is er een van een vrome christelijke misleide, maar zeker geen echte kwezel.
Deze uitstekende vertolking & de rollen van Allen & Gant, maak er een liefdesverhaal van om te zien & te bespreken.
Er zitten veel clichés in zoals je zou verwachten, ze zijn goed gedoseerd.
Dit is een andere film die in New Mexico is gemaakt & het decor is fantastisch.
Deze film heeft deze herfst een paar maanden gedraaid in slechts een handvol theaters. Hij had een betere periode moeten hebben.
<0x3E><0x3E> Er is slechts één heel korte seksscène aan het begin & een paar gebruiksmogelijkheden van het F-woord.
<0x3E><0x3E> Ik beveel RED MR aan voor liefhebbers van goede liefdesverhalen.
<0x3E><0x3E> Ik ben blij dat ik deze film heb gezien.
<0x3E><0x3E> Ratings *** (uit 4) 87 punten (uit 100) IMDb 8 (uit 10)

text_en:
This first screenplay by Robert Desiderio is very commendable,

He is from TV & so are all of the other actors.

Judith Light & Stephen Lang are devout Christians, They run Genesis House, a home to help homosexuals be saved by the love of Jesus. A few years back her own son killed himself because he was gay, & this one of the reasons they run Genesis House, We are concerned with 2 of the guys. Robert Gant (he was Ben in Queer as Folk) & Chad Allen (many TV shows) Judith Light & Stephen Lang are TV Veterans of many years,

Miss Lights role is not that of a bigot,it is one of a devout Christian misguided but definitely not a true bigot.

This excellent performance & the roles done by Allen & Gant, make this a love story to be seen & discussed.

It does have many clichés as one would expect, they are well handled

This is another film made in New Mexico & the scenery is superb.

It had a few month run in only a handful of theatres this fall.It should of had a better run.

There is only one very short sex scene at the beginning & a few uses of the 'F' word.

I recommend SAVE MR for lovers of good love stories.

I am glad I saw this film.

Ratings *** (out of 4) 87points (out of 100) IMDb 8 (out of 10)


text:
Robert Desiderio schreef een fantastische rol voor zijn vrouw, Judith Light, in _Save Me_, een film uit 2007 over een religieuze groepering, Genesis. Bij Genesis is het de bedoeling dat homo's op elkaar lijken. Een van de hoofdpersonen van Genesis, gespeeld door Light, schrijft de zelfmoord van haar zoon toe aan het feit dat hij homoseksueel was, niet in staat onder ogen te zien dat zij hem heeft afgewezen. Haar tweede man (Steven Lang), niet de vader van de jongen, is iets milder in zijn opvattingen, en dat leidt tot conflicten. Als duidelijk wordt dat twee mannen bij Genesis (Jeremy Glazer en Chad Allen) zich tot elkaar aangetrokken voelen, raakt ze steeds meer in de war. Wat mij betreft is dit een heel goede film over een misplaatste poging van fundamentalisten om homo's 'te zuiveren' op grond van het feit dat het in de Bijbel staat. Er staat zoveel in de Bijbel dat zichzelf tegenspreekt, maar in het Nieuwe Testament staat één ding heel duidelijk <0xE2><0x80><0x93> het oordeel wordt overgelaten aan een hogere macht. Een religieuze groepering die iemand veroordeelt op grond van zijn of haar geloofssysteem is, naar mijn mening, niet christelijk of religieus.
Dat was het dan. De film geeft een prachtig voorbeeld van zijn eigen standpunt <0xE2><0x80><0x93> het gaat om liefde en betekenisvolle relaties, of die nu tussen dezelfde persoon of de andere sekse zijn. Jeremy Glazer en Chad Allen geven uitstekende voorstellingen als twee mannen die hun weg hebben gevonden naar een schone levensstijl, maar die nog steeds willen zijn wie ze zijn en de liefde willen bedrijven met een ander menselijk wezen.
De ster is natuurlijk Light, die, ontmaskerd en met donkerder haar, geen enkele gelijkenis vertoont met de elegante mevrouw Mead in 'Ugly Betty'. Wat een voorstelling <0xE2><0x80><0x93> en ze geeft al dertig jaar geweldige voorstellingen. Je haat haar vooroordeel, maar je beseft dat het tegelijkertijd voortkomt uit haar eigen ontkenning. De pogingen van haar man om haar te begrijpen, zijn trouw aan haar en zijn verlangen om haar te helpen, zijn heel ontroerend. Maar hij voelt zich niet zoals zij.
In 'Save Me' Er is al eerder aangetoond dat een plaats als Genesis zijn goede kanten heeft <0xE2><0x80><0x93> er is niets mis mee om van drugs en drank af te komen en bij te dragen aan de gemeenschap <0xE2><0x80><0x93> maar daar moet het bij blijven. Je kunt homo zijn zonder drugs, drank en seks zonder onderscheid. Je kunt ook, zoals zo goed in de film wordt getoond, tegelijkertijd homoseksueel en religieus zijn. Wat iemand ook zegt, God maakt geen onderscheid.

text_en:
Robert Desiderio wrote a wonderful role for his wife, Judith Light, in "Save Me," a 2007 film about a religious group, Genesis. At Genesis, the idea is to make gay men straight. One of the heads of Genesis, played by Light, blames her son's suicide on the fact that he was gay, unable to face up to the fact that it was her rejection of him that helped him along. Her second husband (Steven Lang), not the boy's father, is a little more lenient in his views, and this causes conflict. When it's obvious that two of the men at Genesis (Jeremy Glazer and Chad Allen) are attracted to one another, she becomes increasingly more disturbed.

This is a very good film about, as far as I'm concerned, a misguided attempt by fundamentalists to "straighten out" gay men on the premise that it's in the Bible. There's so much in the Bible that contradicts itself, but there's one thing pretty obvious in the New Testament - judgment is to be left to a higher power. A religious group that condemns someone not of their belief system isn't, in my opinion, Christian or religious.

So much for that. The film beautifully demonstrates its own point of view - love and meaningful relationships are what matter, whether between the same or the opposite sex. Jeremy Glazer and Chad Allen give fine performances as two men who have found their way to clean lifestyles but still need to be who they are and seek love with another human being.

The star, of course, is Light, who, deglamorized and with darker hair, bears NO resemblance to the elegant Mrs. Mead on "Ugly Betty." What a performance - and she's been giving great performances for 30 years. One hates her prejudice but realizes that it's born out of her own denial at the same time. Her husband's attempts to understand her, his loyalty to her, and his desire to help her, are very touching. But he doesn't feel as she does.

In "Save Me," we're shown that a place like Genesis has its good points - there's nothing wrong with getting off of drugs and booze and contributing to the community - but it needs to stop there. You can be gay without drugs, booze, and indiscriminate sex. You can also, as so well shown in the film, be gay and religious at the same time. No matter what anyone says, God doesn't discriminate.


text: Wauw <0xE2><0x80><0x93> deze film heeft me echt van mijn stuk gebracht. Hij wist voor beide partijen een uiterst moeilijk onderwerp aan te pakken. Ik ben het met een andere recensent eens dat Judith Light dat jaar is gepasseerd voor een Oscar. Wat een ongelooflijke voorstelling. Ook Cadd Allen heeft volgens mij tot nu toe een van zijn beste voorstellingen gegeven. Kun je je voorstellen dat dit tot nu toe het enige werk van de schrijver is? Ik hoop dat hij aan andere dingen werkt, als schrijver. Als iemand die aan deze film heeft gewerkt dit leest... een groot WELKOM! Dit is waar het bij het maken van een film om zou moeten gaan. Een film die kan helpen om hiaten te overbruggen met eerlijkheid, begrip en zelfbewustzijn.

text_en: Wow - this movie really blew me away. It managed to tackle an extremely difficult subject with Honor, Love, and Respect for both sides of the issue. I agree with another reviewer that Judith Light was overlooked for an Oscar Nomination that year. What an incredible performance.Cad Allen, too I think gave one of his best performances to date. Can you believe that this is the writer's only work, so far? I hope he is working on other things, as a writer. If anyone who worked on this film reads this....a big CONGRATULATIONS & THANKS! This is what film making should be about. A film that can help to bridge gaps with honesty, understanding, and self awareness.


text: Natuurlijk verlangde ik er onwillekeurig naar om 'But, I'm a Cheerleader' nog een keer te zien terwijl ik 'Save Me' bekeek. Hoewel 'Save Me' uit twee verschillende genres bestaat <0xE2><0x80><0x93> hard drama en komedie <0xE2><0x80><0x93> en ze allebei hetzelfde uitgangspunt hebben: onwillige homoseksuele deelnemers die worden opgenomen in een 'Go Rechtstreeks Voor God'-tehuis. Natuurlijk is 'Save Me' realistischer gesitueerd in het leven van de rechtgeaarde homoseksuelen (RuPaul was alleen maar zo grappig als de voormalige homoseksuele man die een heteroseksuele levensstijl voorstaat), maar helaas kiest 90 procent van de films de kant van de christenen. Als ze daarom filmen, dan is dat hun goed recht; ze hebben recht op vrijheid van meningsuiting. Maar het was pijnlijk duidelijk dat dit een film was over het leren kennen van jezelf, het accepteren van je seksualiteit en tolerantie. Net zo duidelijk was wie er met wie zou eindigen (en dat komt van het allereerste shot dat deze persoon op het scherm te zien was). Ik wil geen spoilers geven, en iedereen die hier 10 minuten naar kijkt, weet dat al, maar het enige personage met wie ik de Mark van Chad Allen graag had willen zien, was de zwaargebouwde Lester. Maar al te vaak vinden de aantrekkelijkste (en meestal de meest oprechte acteurs/macho's) mannen de liefde in deze homofilms. Eén opvallende uitzondering, een film waar ik dol op was, 'Big Eden', en die film krijgt veel lof voor het doorbreken van de stereotiepe, clichématige en voorspelbare vorm, zoals gezien in 'Save Me'. We krijgen wat diepgang in Lesters personage, zelfs een moment uit zijn leven, en leren hem kennen.' 's Zoekt naar liefde en het bestaan van liefde tussen mannen. Dit zou voor de schrijvers van 'Save Me' een perfecte gelegenheid zijn geweest om van het gebaande pad af te wijken, mij te verrassen en het als origineel stuk te "redden". Nou ja, hoe dan ook, ze gingen voor het, eh, rechte pad en toonden hun verlossing door een beetje goed te acteren. Je kunt het slechter treffen dan met 'Save Me'.

text_en: Of course, I couldn't help myself longing to re-watch 'But, I'm a Cheerleader' while viewing 'Save Me.' Though two different genres  'Save Me' is hard drama, while 'Cheerleader' is strictly comedy  they both present the same premise: unwilling homosexual participants admitted into a "Go Straight for God" isolated home. Sure, 'Save Me' tackles the straight-converted more realistically (RuPaul was just laugh-out-loud as the former gay male leading men to a heterosexual lifestyle) but unfortunately, 90% of the film sides with the Christians. If they were shooting for that, more power to them; they have a right to free speech. However, it was painfully obvious this was a movie about knowing oneself, accepting your sexuality, and tolerance. Equally as apparent was who was going to end up with whom (and this is coming from the very first shot this person was on screen.) Not to give any spoilers, and anyone watching 10 minutes of this will already figure this out, but the one character I would've liked Chad Allen's Mark end up with, was the heavy-set Lester. Too often, the most attractive (and usually, most straight acting/macho) men find love in these gay-themed films. One notable exception, a movie I absolutely loved, 'Big Eden,' and a big kudos goes out to that film for breaking the stereotypical, clichéd and predictable mold, as seen in 'Save Me.' We get some depth into Lester's character, even a Lifetime moment, and learn he's searching for love and the existence of love between men. This would've been a perfect opportunity for the 'Save Me' writers to steer off the beaten path and surprise me and "save" it as an original piece. Well, anyways, they went for the, ah hem, straight path and showed redemption with somewhat good acting. You could do worse than 'Save Me.'


text: Dit is in alle opzichten een uitmuntende film. Het script is van de bovenste plank en de tekst klinkt door en door waarheidsgetrouw. Deze productie is uit liefde gemaakt en dat kan alleen maar worden toegeschreven aan de hoofdrolspelers Chad Allen, Judith Light en Robert Gant. Het belangrijkste is dat de film een relevant verhaal vertelt in bewoordingen die duidelijk worden begrepen en elke noot precies goed raakt. Hij komt precies op het juiste moment en geeft je het gevoel dat je uit de krantenkoppen van vandaag bent gestapt. De cast is allemaal even uitstekend en de twee mannelijke hoofdrollen, Chad Allen en Robert Gant, doen het doek echt oplichten zodra ze elkaar zien. Gant is natuurlijk de hoofdrolspeler uit 'Queen As Folk' De belangrijkste reden waarom ik naar de serie heb gekeken, is dat hij en Chad Allen elkaar op een zeer effectieve en dramatische manier uitspelen, die de kijker echt grijpt en ervoor zorgt dat je wilt weten wat er gaat gebeuren. Judith Light, een van mijn favorieten van de dagtelevisie, steelt de film bijna van iedereen die zo geweldig is als zij. En het is schokkend hoe weinig glamour ze heeft. Een aspect van het script dat werkt, is dat het je op het puntje van je stoel houdt, zodat je pas op het allerlaatst weet wat er gaat gebeuren.

text_en: This is a superb film all the way around. The script is top-notch with writing that has the sound of truth throughout. This production is a labor of love and this can only be attributed to the principals behind it, Chad Allen, Judith Light and Robert Gant. Most importantly, it tells a relevant story in terms that are clearly understood and hits every note just right. It is very timely and has a feeling of being right out of today's headlines. The cast is uniformly excellent and the two male leads, Chad Allen and Robert Gant really light up the screen with sparks flying the moment they lay eyes on each other. Gant, of course, is the stud from "Queen As Folk", the main reason I watched the series. But he and Chad Allen play off each other in a very effective and dramatic manner which really grips the viewer and makes you want to know what is going to happen. Judith Light, one of my very favorites from daytime television, nearly steals the film from everyone she is so wonderful. And it is utterly shocking how unglamorized she is. One aspect of the script that works is how it keeps you at the edge of your seat so that you really do not know what is going to happen until the very end when it does happen.


text: In dit genre van de film wegen de flops veel zwaarder dan de kwaliteitsfilms. Meestal is er meer kamp en onnodige naaktheid, stereotypen en seksscènes om de tijd te vullen. Ik weet niet zeker of dit iets te maken heeft met het publiek waarvoor de films worden geproduceerd, want als dat zo is, ondermijnen ze de bioscoopbezoekers. Nu over Save Me. Ik genoot van deze film. Ik genoot van het feit dat het centrale thema meer was dat je jezelf moest vinden dan dat je van iemand anders afhankelijk was. De beste relatie die je hebt, is tenslotte die met jezelf. Ik vond de uitvoeringen uitstekend. Judith Light droeg de film met zich mee, samen met haar ongelooflijk realistische en hartverscheurende optreden. Maar ik geloof ook dat zowel Chad Allen als de acteur die Lester speelde, geweldig waren. De laatste tijd heb ik Mr. Allens werk ingehaald, zowel op het witte doek als daarbuiten, en hij lijkt niet alleen een indrukwekkende acteur, maar ook een verbazingwekkend mens. Als toekomstige filmmaker hoop ik ooit met hem samen te werken. Achteraf gezien, hoewel de samenvatting verklaart dat het gaat over een krachtige liefde tussen twee mannen op een ex-seksueel ministerie, is de titel echt een voorbeeld van de boodschap. Je moet jezelf vinden voordat je jezelf kunt geven in een relatie, of die nu homoseksueel of hetero is. We moeten allemaal onthouden dat liefde niet alles is. Ze zeggen dat het moeilijk was om deze film te maken en er reclame voor te maken. Ik geloof het, maar ik ben blij dat ze volhielden en hem geproduceerd hebben. Het is een film van goede kwaliteit en een belangrijke die iedereen moet zien. Ja, het is een film over seksualiteit en religie, maar hij gaat voornamelijk over keuzes en genezing.

text_en: In this genre of film, the flops far outweigh the quality movies. Usually, there is more camp and unnecessary nudity, stereotypes and sex scenes to fill the time. I'm not sure if this is suppose to be related to the audiences the films are produced for, because if so, they are undermining these moviegoers. Now about Save Me. I thoroughly enjoyed this film. I enjoyed the fact that its central theme was more about finding one's self than about depending on someone else. After all, the best relationship one has is with him/her self. I thought the performances were excellent. Judith Light did carry the movie with her incredibly realistic and heart-wrenching performance. However, I also believe that both Chad Allen and the actor that played Lester were great as well. Over the last little while, I have been catching up with Mr. Allen's work, both on and off-screen and he not only seems to be an impressive actor, but an amazing human being. Being a future filmmaker, I do hope to work with him one day. In retrospect, although the summary explains that it about a powerful love between two men at an ex-gay ministry, the title really exemplifies the message. One must find themselves before one can give him/her self in any relationship, be it gay or straight. We must all remember that love doesn't discriminate and that one must live life to its fullest and in a way that makes him/her happiest. They say it was a struggle to get this movie made and to advertise it. I believe it, but I am happy that they persevered and got it produced. It is a movie of fine quality and an important one for anyone to see. Yes it is a movie about sexuality and religion, but it's mostly about choices and healing.


text:
De film is waarschijnlijk het mooiste voorbeeld van een homobioscoop dat ik kan bedenken. Afgezien van de kwaliteit van de film, stralen deze films vanwege een eenvoudige plot, passende muziek en een uitstekende hoofdrolspeelster.
JUDITH LIGHT!!!! Wauw. Er is nu geen twijfel meer mogelijk over wie de baas is! Judith geeft een krachtige voorstelling die ik nooit voor mogelijk had gehouden van een vluchtelinge van SITCOM. Nadat ik deze film had gezien, ging ik onmiddellijk naar IMDb in de hoop te zien dat ze was herkend voor haar rol in deze film. Helaas was dat niet zo. De vrouw verdient een onderscheiding. Het is tragisch dat een kleine, geliefde film als deze niet het publiek krijgt dat hij verdient.
In tegenstelling tot een 'goede homofilm'. dit is gewoon een geweldige film waarin sommige acteurs homo zijn.
Ik vond deze film geweldig. Ik kan alleen maar hopen dat er nog meer van zulke films komen.

text_en:
The film is probably the finest example of a gay cinema I can think of. The production values aside, this movies shines because of a simple plot, appropriate music and an outstanding lead cast.

JUDITH LIGHT!!!! Wow. There is no question now about Who's the Boss! Judith gives a powerful performance that I never thought possible from a SITCOM escapee. After watching this film, I immediately hopped onto IMDb hoping to see that she'd been recognized for her acting in this film. Sadly, she has not been. The woman deserves an award. It's a tragedy that a little loved film such as this doesn't get the audience it deserves.

As opposed to a "good gay movie" this is just a great film where some of the characters happen to be gay.

I loved this film. I can only hope for more like it.


text:
Een werk van liefde dat liefde bevestigt. Ik verwachtte iets cynisch en eenzijdigs, met karikaturen van anti-homo religieuze fanatici <0xE2><0x80><0x93> en stelde me voor dat ik vaag zou genieten van zo'n weergave. In plaats daarvan was ik diep geroerd door de kwetsbare menselijkheid van de personages.
Blijkbaar hebben de producenten (die toevallig ook de drie hoofdrolspelers zijn) jarenlang gewerkt om de financiering rond te krijgen en op andere manieren dit project mogelijk te maken. Ze hadden duidelijk een duidelijk beeld van wat de film kon worden, en hun verstandhouding met regisseur Robert Cary hielp hem dat beeld te verwezenlijken, hoewel hij pas relatief laat aan het project meedeed. Het komt zelden voor dat een film mijn soms afgestompte geest en hart openstelt. Van nu af aan zal ik, dankzij SAVE ME, op zoek kunnen gaan naar de menselijkheid in de homoseksuele 'herstel'-kruisvaarders, in plaats van hen direct te veroordelen als kwezels.
Judith Light verdient een Oscar. SAVE ME is haar beste werk.

text_en:
A labor of love that affirms love. I came expecting something cynical and one-sided, featuring caricatures of anti-gay religious zealots--and imagined I would be vaguely entertained by such a depiction. Instead I was deeply moved by the vulnerable humanity of the characters.

Apparently the producers (who also happen to be the 3 lead actors) worked for years to secure financing and otherwise make this project happen. Obviously they had a clear vision of what the film could be, and their rapport with director Robert Cary helped him achieve that vision although he joined the project relatively late. It is rare for a movie to open my sometimes jaded mind and heart. From now on, thanks to SAVE ME, I will be able to look for the humanity in gay "recovery" crusaders, rather than condemning them out of hand as bigots.

Judith Light deserves an Oscar. SAVE ME is her best work.


text:
Dit is n<0xC3><0xAD>ét een homoseksuele romance, of een homoseksuele liefdesgeschiedenis (ook al is er een kus en een paar betekenisvolle/verlangende blikken). Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik echte romantische liefde zag. Maar ik merkte wel vaak iets op wat zogenaamd religieuze liefde was. Dus nee, je zult geen gedenkwaardig goed uitgevoerde liefdesscènes zien zoals die in de film 'Shelter' (we hebben beslist meer van dat soort films nodig). In plaats daarvan is dit een 'Message Film'... een verhaal over personen/organisaties die erop uit zijn om de mensen te herscheppen tot hun diepste zelf. Maar... als kijker moet je je ervan bewust blijven dat zo'n doel uiteindelijk niet zal slagen. Toch zullen er gevallen/voorbeelden van zogenaamd succesvolle persoonlijkheidsveranderingen worden gepresenteerd om ons van het tegendeel te overtuigen (als je maar weet dat als er persoonlijkheidsveranderingen worden teweeggebracht, het alleen maar oppervlakkige veranderingen zullen zijn).
Door de manier waarop deze film is opgezet, en vooral aan het eind, is het bijna alsof er van ons wordt verwacht dat we gewoon accepteren dat er een diepe romantische liefde heeft plaatsgevonden. Nou, het spijt me; ik had niet het gevoel dat het tussen de personages Mark en Scott gebeurde. Lippen die elkaar ontmoeten, die met elkaar dansen, die samen vogelhuisjes bouwen zijn niet genoeg voor mij; het zijn allemaal oppervlakkige handelingen. De twee acteurs die deze rollen vervullen, waren niet in staat om die'magie' te produceren... die 'wat-het-ook-is'. In de film 'Shelter' wist ik dat ik de liefde had zien beginnen en groeien. (Interessant, nietwaar, dat in 'Shelter' de heteroseksuele en in 'Save Me' de homorollen voorkomen.) Ik geef toe dat het grootste deel van 'Save Me' misschien niet geschreven of bedoeld was om zich op een 'paar' te richten, maar eerder om overijverige leden van de religieuze gemeenschap en hun behoefte om homoseksuelen te 'hervormen' aan de kaak te stellen. Dit gezegd hebbende, zal ik nu een stap opzij doen en mijn commentaar op dat aspect van deze productie overlaten aan filmbezoekers die veel meer deskundig zijn dan ik.
Wat de acteurs betreft, een onderwerp waarover ik wel iets kan zeggen: Judith Light is bijna fenomenaal (jij niet). 'Ik zal haar nooit, nooit, nooit in verband brengen met die tv-rol van Ugly Betty.' Hier, voor je ogen, is zij de boodschap van deze film. Niemand anders kan haar raken. We zien hoe Chad Allen zijn best doet, terwijl we hem samen met haar zien in hun een-op-een-scènes. Als we op een gegeven moment samen in een vrachtwagen zitten, kunnen we bijna zien hoe hij zijn best doet om te verwerken en bij te houden wat Light daar laat zien <0xE2><0x80><0x93> een speciale gave van haar die niet alle acteurs hebben. Toch speelt Allen op zijn eigen manier heel goed in deze film. En dan... heb je Robert Gant: ik heb veel van Bobby's optredens gevolgd, van zijn optreden in 'Providence' (tv) in 2002 tot vandaag de dag. Mijn beste indruk/beschrijving van zijn acteerstijl is dat het een 'voorlopige' is; hij is 'voorlopig', ingetogen. Het is alsof je altijd wacht tot hij loskomt, maar hij brengt je bijna nooit tot dat punt. Uiteindelijk is dat frustrerend voor een publiek. En toch... Weinig acteurs brengen 'oprechtheid' over in een personage, net zomin als Gant dat doet. Op een laatste punt over een andere langspeelfilm komt Stephen Lang heel bewonderenswaardig over... en als je dat kunt als je speelt tegen de buitengewone prestatie van Light, dan bereik je echt iets.
Om te zeggen dat dit geen goede film is, kan ik niet. Maar ik had meer verwacht... ik had op meer gehoopt. (Dit zal het niet halen tot mijn 'Verslavende' dvd-planken.

**************'

text_en:
This is NOT a gay romance, or gay love story (even though there is a kiss and some meaningful / longing looks). I never developed a feeling I was seeing true romantic love. However, I was often noting something that purported to be religious love. So, no, you're not going to see any memorably well-done love scenes such as witnessed in the movie, "Shelter" (definitely need more films like that one). Instead, this is a "Message Film".....a tale of persons / organizations who aim to remold who people are----to remake people's innermost selves. BUT.......as a viewer you should remain aware that, in the end, such a goal is not going to be successful. Still, there will be cases / instances of supposedly successful personality change presented in order to convince us otherwise (just know that if personality alterations are brought about, they will be surface ones only).

Through the way this film has been set up, and especially in its ending, it is almost as though we are being expected to just accept that a deep romantic love was / had been taking place. Well, I'm sorry; I didn't sense it happening between characters, Mark and Scott. Lips meeting, dancing with one another, building bird houses together are not enough for me; they are all just surface acts. The two actors filling these roles weren't able to produce that "magic"......that "whatever-it-is" which I was given in the film, "Shelter." In that movie, I knew I had watched love begin and grow. (Interesting then, isn't it, that "Shelter" contains the heterosexual leads and "Save Me" the gay ones). Admittedly, I do recognize that perhaps most of "Save Me" was not written / planned to focus on a "couple" but, rather, was aimed at exposing overzealousness by some in the religious community and their need to "reform" homosexuals. Having said this, I'll now step aside and leave commenting on that aspect of this production to filmgoers far more qualified than I.

As to the performers, a subject on which I'm able to comment: Judith Light is near-phenomenal (you'll never, never, ever relate her to that TV "Ugly Betty" role). Here, before your very eyes, she BECOMES the message of this film. No one else can touch her. We can see Chad Allen trying, as we watch him with her in their one-on-one scenes. Sitting together in a truck at one point, we can almost see his efforts to absorb and keep up with what Light is putting out there----a special ability of hers that not all actors possess. Yet, in his own way, Allen does acquit himself quite well in this film. Then.....there's Robert Gant: I've followed much of Bobby's performing, from his 2002 "Providence" (TV) performance, on up to today. My best impression / description of his acting style is that it's a "tentative" one; he's tentative, subdued. It's like you're always waiting for him to break out----but he almost never takes you to that point. In the end, that's frustrating for an audience. And yet.......few actors project "sincerity" in a character any better than Gant does. In one last point about another longtime thesp, Stephen Lang comes across very admirably.......and when you're able to do that when playing against Light's extraordinary performance, you really are accomplishing something.

To say that this is not a good film, I cannot do. But I expected more.........I hoped for more. (This will not make it to my "Addictive" DVD shelves).

****


text: Die Hand Die Verletzt (Duits voor 'de hand die verwondt') is ook een juweeltje uit de pen van Glen Morgan en James Wong, het schrijversduo van _X-Files_. Deze aflevering werd geregisseerd door de uitmuntende Kim Manners. Zijn regie helpt deze aflevering tot zijn recht te laten komen. Ik vond het begin van de aflevering, waarin de hand van Scully het laken over het lichaam van de dode jongen laat vallen, heel goed. Ook Scully's reactie als de padden uit de lucht vallen is van onschatbare waarde. Hoewel de ptc de duivel aanbidden, steelt mevrouw Paddock de show als de Duivel(?). Ze slaagt erin de ptc en de fbi een stap voor te blijven. Deze episode heeft een hoge schrikaanjagende factor, dus misschien wil je erover nadenken of je er's avonds laat naar kijkt of niet. Pas op dat er een verontrustend onderwerp aan de orde komt over kindermishandeling. Dus als je flink bang gaat worden, dan is _Die Hand Die Verletzt_ de episode voor jou.

text_en: Die Hand Die Verletzt (German for "the hand that wounds") is another gem from the pen of Glen Morgan and James Wong, the X-Files writing duo. This episode was directed by the excellent Kim Manners. It's his direction that helps this particular episode shine. I really liked at the beginning of the episode where the shot cuts from a hand on a teenage boy's throat to Scully's hand dropping the sheet covering the dead boy's body. Also, Scully's reaction as the toads drop from the sky is priceless. Although the PTC are the devil worshipers, Mrs. Paddock the substitute steals the show as the Devil(?). She manages to stay one step ahead of the the PTC and the FBI. This episode has a high scariness factor, so you might want to consider whether you watch it late at night or not. Beware that there is some disturbing subject matter regarding child abuse. So if you're in for a good scare, Die Hand Die Verletzt is the episode for you.


text:
Die Hand die die Verletzt de Limerick:
<0x3E> Er is iets mis op deze school
<0x3E> Als een meisje een ontleedmes gebruikt
<0x3E> Om haar eigen pols door te snijden
<0x3E> Als je de strekking begrijpt
<0x3E> Als je Satan aanbidt, word je zijn nar.
<0x3E> Morgan en Wong hadden echt op de X-Files moeten blijven. Maar dat is eigenlijk een heel ander onderwerp. Deze aflevering is een van de geweldige afleveringen die we van deze schrijvers/producers hebben gekregen tijdens de uitzending van de X-Files. Dit is zo'n griezelige aflevering voor me, zelfs jaren nadat ik hem voor het eerst heb gezien, wat voor mij heel zeldzaam is, omdat de meeste afleveringen die ik vroeger eng vond nu vrij mild zijn. Het verhaal is gebaseerd op een schoolbestuur dat duivelsaanbidders zijn. Maar er beginnen vreemde dingen te gebeuren in de stad. Eerst de dood van een tiener en later de herinneringen van een meisje aan rituele offers die in haar eigen huis werden gebracht. En ten slotte ontdekt Mulder de waarheid van een deserterend lid van de groep. De gebeurtenissen nemen een wending die ons doet geloven dat Mulder en Scully hulpeloos zijn en uiteindelijk de laatste slachtoffers van de duivel zullen zijn.
Er zijn een paar scènes die deze episode voor mij gedenkwaardig maken. Eerst de scène met het meisje dat haar verhaal aan Mulder en Scully vertelt en de uitdrukking op hun gezichten van pure afschuw en ongeloof. Ik heb persoonlijke ervaring met willekeurige vreemden die me dit soort verhalen vertellen en om hulp vragen en ik herinner me hoe volkomen hulpeloos ik me voelde en ik zie hetzelfde soort medelijden en hulpeloosheid op Mulders gezicht. De tweede scène is die waarin Jim Asbury in de kelder met handboeien om zit te huilen terwijl de python langzaam de trap af kruipt om hem te doden. Ik vind het ook prachtig dat de kikkers uit de lucht vallen en ik vind Scully's gezicht ook prachtig. Ik vind het geweldig dat het varken weer tot leven komt en dat het meisje helemaal over de rooie gaat en moord en brand schreeuwt. Dat moet een interessante klas zijn geweest, weet je dat? Eerst werd dat kind door de FBI gegrepen nadat ze door het raam had proberen te ontsnappen en toen schreeuwde dat meisje haar longen uit haar lijf tijdens de varkensslacht en toen pleegde ze zelfmoord en een python en de leraar verdween. Ik weet nog dat er een keer een jongen in de klas werd gearresteerd omdat hij probeerde weg te rennen in plaats van gewoon naar de gang te lopen. Maar goed, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik deze aflevering leuk vind.

text_en:
Die Hand die Verletzt the Limerick:

Something is wrong at this school

When a girl uses a dissection tool

To cut her own wrist

If you get the gist

When you worship Satan you become his fool.

Morgan and Wong really should have stayed on the X-Files. But that's really a different subject entirely. This episode is another of the great episodes that these writers/producers gave to us in their run on the X-Files. This is such a creepy episode for me even years after having seen it the first time, which is rare for me as most of the episodes I used to be creeped out by are now pretty mild. The story is based around a school board who are devil worshippers. However, certain crazy things start happening around the town revolving around the death of a teenager and later a girl's memories of ritual sacrifices taking place in her own home and finally Mulder uncovering the truth from a deserting member of the group. The episode takes a turn in which we are led to believe that Mulder and Scully are helpless and will end up as the devil's final victims for the episode.

There are a few scenes which make this episode stand out as memorable for me. First the scene with the girl telling her story to Mulder and Scully and the looks on their faces of complete horror and unbelief. I have had personal experience with random strangers telling me stories like this and asking for help and I remember how completely helpless I felt and I can see the same kind of pity and helplessness in Mulder's face. The second scene is that of Jim Asbury handcuffed in the basement crying as the python slowly crawls down the stairs to kill him. Chills. I also love the frogs falling from the sky scene and I love Scully's need to explain it somehow and showing up to tell Mulder about the tornadoes that could have picked them up and dropped them down on top of them. I love the pig coming alive and the girl totally freaking out and screaming bloody murder. That must have been an interesting class to be in you know that? First you got the kid being grabbed by the FBI after trying to escape through the window then the girl screaming her head off during pig dissections and then suicide and a python and the teacher disappearing. I remember when I was in class once and a guy got arrested in class because he tried to run instead of just escorted out to the hall. Anyway what I'm really trying to say is I like this episode. 10/10.


text:
Holy, my, my, my. Deze aflevering is verbazingwekkend. Ik herinner me dat hij goed was... maar... VERDOMME!
Ze duwden de envelop weer naar me toe. Het is waarschijnlijk de donkerste aflevering van het programma, afgezien van 'Home', of in elk geval in de top 3. Man, o, man!
Wat is er niet om van te houden? We hadden een slang die een jongen opvrat, een meisje dat haar polsen doorsneed, zwijntjes, sektes, executies, satanische rituelen. Man, het is alsof je naar het circus gaat!
Ik hield van mevrouw hoe-heet-ze-ook-alweer. Heel eng en slecht. Een incarnatie van Satan. Satan is heel cool. Ik moet er echt eens over denken om een eigen sekte te beginnen.
Zoals ik al zei, donker, goed geschreven, en zo eng als de hel.

text_en:
Holy shyte, my, my, my. this episode is amazing. I remember it being good... but... DAMN!

They pushed the envelope once again. It's probably the darkest episode of the show besides 'Home', or at least in the top 3. Man, o', man!

What's not to love? We had a snake eating up a guy, a girl cutting her wrists, piggies, cults, executions, satanic rituals. My, it's like going to the circus!

I loved Miss what's-her-name. Seriously creepy and evil. An incarnation of Satan. Satan's very cool. I should really think about getting my own cult.

Like I said, dark, well written, creepy as hell. ***** freggin' stars.


text: 'Die Hand die Die Verletzt' is een van mijn favoriete afleveringen van _X-Files_, en in _IMO_ staat het op de eerste plaats als een van de meest angstaanjagende afleveringen van de serie. Glen Morgan en James Wong hebben hier een geweldige teleplay gemaakt <0xE2><0x80><0x93> na een duister humoristisch voorspel, waarin we ontdekken dat de schijnbaar pedante, stijfkoppige leden van een PTC in New Hampshire in werkelijkheid een stelletje satanaanbidders zijn, begint het verhaal als een waardige inleiding in het genre van de slechte dingen die tieners-in-het-bos- overkomen, dat vooral populair was in de eerste twee seizoenen van de serie. Vanaf dat moment escaleert alles, en Mulder en Scully komen terecht te midden van gebeurtenissen die zelfs voor hen verbijsterend zijn. Het verhaal heeft talloze wendingen en vermommingen. Het is echt een tijdje aan de gang, hoewel de knappe montage ons een paar hints geeft. Kim Manners doet het absoluut geweldig als eerste regisseur van het programma <0xE2><0x80><0x93> zijn vreemde camerastandpunten en bewegingen en spookachtige belichting maken de horrorfactor alleen maar groter naarmate het verhaal vordert. 'Die Hand Die Verletzt' barst van de onvergetelijke en angstaanjagende visuele beelden. Paddock, die letterlijk de plaatsvervangster uit de hel blijkt te zijn, weet zowel onschuldige mentorale bezorgdheid als moorddadige duivelse satanische bedoelingen over te brengen. De tweede helft van deze aflevering is een werkelijk angstaanjagende horrorfilm met geen pauze tot het gedenkwaardige einde, waardoor onze helden van M & S nog steeds in het duister tasten en alleen maar kunnen raden wat er zojuist is gebeurd.<br />'Die Hand Die Verletzt' is slechts een van de redenen waarom ik seizoen 2 zo leuk vind. Ik geef dit 10/10.

text_en:
"Die Hand Die Verletzt" is one of my favorite X-Files episodes, and IMO it ranks right up there as one of the scariest of the series. Glen Morgan and James Wong came up with a great teleplay here - after a darkly humorous teaser, where we discover that the seemingly priggish, uptight-about-swear-words members of a PTC in New Hampshire are in fact a bunch of Satan-worshippers, the story begins as a worthy entry in the bad-things-happening-to-teenagers-in-the-woods genre which was especially popular in the first two seasons of the show. Things escalate rapidly from there, and Mulder and Scully wind up in the midst of occurrences which are particularly baffling even to them. The story has numerous twists and turns which disguise what's really going on for awhile, although clever editing does give us some hints. Kim Manners does an absolutely superb job as first-time director on the show - his weird camera angles and movements and spooky lighting really ratchet up the horror factor as the story progresses. "Die Hand Die Verletzt" is rife with unforgettable and terrifying visual images.

IMO this episode also has some of the best guest-actor casting in the series. Heather McComb is riveting in her scene where she reveals apparently repressed memories of ritual abuse, and Dan Butler makes a big departure from Bulldog on Frasier to convincingly play a straight-laced suburban dad who's hiding some big secrets. Best of all is Susan Blommaert - as Mrs. Paddock, who turns out to be literally the substitute teacher from Hell, she conveys both innocent mentorly concern and murderously evil Satanic intent with equal skill. The second half of this episode is a genuinely frightening horror tale with no letup till the memorable ending, which leaves our heroes M & S still basically in the dark, only able to guess at what just happened.

"Die Hand Die Verletzt" is just one of the reasons I like season 2 so much. I give this ep 10/10.


text: Dit is echt een keurig verhaal, maar het heeft een ergerlijk gebrek aan antwoorden, wat typerend is voor de X-Files. Hoe zit het bijvoorbeeld met al die dingen die Shannon zegt dat er met haar zijn gebeurd? Is het allemaal verzonnen? En zo ja, waarom? Als het waar is, waarom doen ze er dan geen onderzoek naar of zo? Als ze dat bewijs hadden gevonden, zou dat een vrij krachtige reeks hebben opgeleverd. En de agenten konden het duidelijk niet allemaal negeren, ze zouden er op een gegeven moment naar moeten kijken, en het verhaal eindigt zo vroeg dat we niet kunnen zien wat ze ontdekken. Ik krijg het gevoel dat ze tijdens het maken van deze aflevering door hun tijd heen zijn geraakt en dingen hebben moeten wegsnijden, omdat een heleboel plotlijnen zijn losgelaten. En afgezien van deze aflevering lijkt de X-Files normaal gesproken het nieuwsgierige soort publiek aan te trekken dat echt wil weten wat er aan de hand is. Het is per slot van rekening een onderzoeksprogramma. Ik wou dat dit een 'doorgaan'-aflevering was, want hoe erg ik die ook haat, dit is een interessant verhaal en ze hadden er een stuk dieper op in kunnen gaan.

text_en: This is a really neat episode, but it has an annoying lack of answers atypical of the X-Files. For example, what about all the things Shannon says have happened to her? Is it all completely made up? And if so, why? If it is true, why don't they show an investigation into it or something? Finding THAT evidence would have made for a pretty powerful sequence. And the agents clearly couldn't just ignore it all, they would have to look into it at some point, and the episode ends so early that we don't get to see what they find out. I get the sense that they might have run out of time while making this episode and had to cut things out, since a lot of plot threads are abandoned. And aside from this episode, the X-Files normally seems to cater to the curious type of audience that wants to actually find out what's going on. It is an investigation show after all. I wish this was a "to be continued" episode, because as much as I hate those, this is an interesting story and they could have gone a lot deeper into it.


text:
Toen ik dit voor het eerst zag, kon ik me nauwelijks voorstellen hoe verwoestend de hysterie over Satanisch Ritueel Misbruik in de jaren negentig was voor gezinnen en gemeenschappen. Nu ik er later op terugkijk, wordt de episode veel krachtiger en veel interessanter. De reacties zijn veel logischer, en de personages lijken minder op geobsedeerde gekken en meer op oprecht bange mensen.
'Die Hand Die Verletzt' begint zo grillig, met een regen van kikkers en tieners die proberen 'er wat van te krijgen'. Of misschien komt het door de chaos van tienergruwelen sinds die tijd dat deze dingen zo licht lijken. Hoe dan ook, zelfs voor _The X-Files_ wordt het snel donker, en de morele dubbelzinnigheid is geweldig, want de leugens van de sekteleden blijken veel beter bedoeld dan de betrekkelijk vriendelijke woorden van de demonische invalkracht. Mevrouw Paddock heeft een opmerkelijke macht om de aflevering te domineren, zelfs als hij niet op het scherm komt, en het is geweldig om te zien dat de agenten (om een latere aflevering met soortgelijke thema's te citeren) niet weten aan welke kant ze staan.
In zekere zin probeert het verhaal iets te veel te doen in te weinig tijd, maar het toont in elk geval de juiste dingen. We hoeven de rituelen, de offers of wat dan ook niet te zien; die zijn veel interessanter omdat ze een mysterie voor ons zijn. Door vaardige bewerking worden wij als publiek slechts iets minder in het duister gelaten dan de agenten, genoeg om ons te laten denken dat we weten wat er aan de hand is en aan welke kant we staan, maar aan het eind hebben we een bitterzoet epiloogje dat ons het beste kan laten zien hoe dom het was om te denken dat we begrepen wat er aan de hand was. Het vat alles samen waar het voorafgaande uur over ging, en als dat betekent dat we niet alle antwoorden krijgen die we willen, is dat veel beter.

text_en:
It was hard to imagine when I first watched this just how devastating the hysteria over Satanic Ritual Abuse was to families and communities during the 1990s. Having since looked into it, the episode becomes a lot more powerful, and a lot more interesting. The reactions make a lot more sense, and the characters seem less like obsessive lunatics and more like genuinely frightened people.

"Die Hand Die Verletzt" starts out so quirky, with the rain of frogs and the teens out to try and "get some". Or maybe it's the welter of teenage horror since then that makes these things seems light. Either way, even for The X-Files, this one gets dark fast, and the moral ambiguity present is wonderful as the cultists' lies turn out to be rather more well- intentioned than the comparatively friendly words of the demonic substitute teacher. Ms. Paddock is remarkable in her power to dominate the episode, even when not on screen, and it's great to see the agents (to quote a later episode with similar themes) not knowing which side they're on.

In a way, the story tries to do a little too much in too little time, but does at least show the right things. We don't need to see the rituals, the sacrifices or whatever; they're far more interesting for being a mystery to us. Through skillful editing, we as the audience are kept only slightly less in the dark than the agents, enough to trick us into thinking we know what's going on and which side we're on, but at the end, we're left with a bittersweet little epilogue that serves best to show us how foolish we were for thinking we understood what was going on. It encapsulates everything the preceding hour was about, and if that means we don't get all the answers we want, it's much better for it.