text: Een verrassend diepgaande en openhartige film, dit is geen Mexicaanse soap. De film wordt in hoofdstukken verteld, een over elke hoofdpersoon. Ze komen allemaal uit dezelfde buurt en hun levens verweven zich. De meeste verhalen eindigen in teleurstelling, met weinig mooie momenten en een paar echte tragedies. Het is niet echt een stukje leven, maar het is heel goed te vergelijken met de vergelijkbare Amerikaanse film Short Cuts van Robert Altman. Zonder al te veel in detail te treden, volgt de film een late midlifecrisis van een bareigenaar die Rutilio heet en eindelijk zijn innerlijke verlangens naar de oppervlakte laat komen, bijna ten koste van zijn gezin. Het tweede hoofdstuk gaat over Alma (Salma Hayek, de enige herkenbare naam uit de cast) als een lieftallig gettomeisje dat verscheurd wordt door de afwezigheid van haar verloofde die in Amerika zit en de verlangens, behoeften en verleidingen van een jong, lieftallig en onervaren meisje. Het derde hoofdstuk gaat over Susanna, de plaatselijke huisbaas, van middelbare leeftijd, huiselijk en nooit bemind, en de beproevingen die ze doormaakt na een noodlottige tarotkaartreading die de ophanden zijnde komst van een man in haar leven voorspelde. In het laatste hoofdstuk, de Terugkeer, worden alle touwtjes zo goed en zo kwaad als het gaat aan elkaar geknoopt, want dit is het leven en de touwtjes zijn eenvoudig niet zo goed aan elkaar te knopen.<br /> Je kunt niet verwachten dat een Mexicaanse film van deze openheid <0xE2><0x80><0x93> niet alleen seks, maar personages die echte gesprekken voeren, marihuana roken, zich in een onderwereld mengen met een schijn van fatsoen en de verwachte rotte kern <0xE2><0x80><0x93> allemaal ronddraaien om de tafel in de buurtkroeg waar de mannen domino spelen. Deze opmerkingen hebben je misschien niet overgehaald om deze film te zien, maar als je Short Cuts hebt gezien en Short Cuts leuk vond, dan kan ik deze film ten zeerste aanbevelen. En als Short Cuts voor jou een wartaal is, dan kan ik beide aanbevelen. Negen van de tien.

text_en:
A film of surprising depth and frankness, this is no Mexican soap opera. The film is told in chapters, one about each major character. They all come from the same neighborhood and their lives intertwine. For the most part the stories wind up in disappointment, with few moments of sweetness, and some real tragedies. It's not quite a slice of life, but compares very favorably to the similar American film Short Cuts by Robert Altman. Without going into too much detail, it follows a late mid-life 'crisis' of a bar owner named Rutilio who finally allows his inner yearnings to surface, almost at the cost of his family. The second chapter follows Alma (Salma Hayek, the only recognizable name from the cast) as a lovely ghetto girl who is torn by the absence of her fiance who is in America and the desires, needs and temptations of being young, lovely, and inexperienced. The third chapter is about Susanna, the local landlord, middle-aged, homely, and never-been-loved and the trials she puts herself through after a fateful tarot-card reading predicting the imminent appearance of a man in her life. The last chapter, the Return, ties all the strings together as best they can be, because this is life and the strings simply don't tie together that well.

I didn't expect a Mexican film of this frankness - not just sex, but characters having real conversations, smoking grass, getting mixed up in an underworld with a sheen of decency and the expected rotten core - all rotating around the table in the neighborhood bar where the men play dominoes. These comments may not have convinced you to see this movie, but if you did see and liked Short Cuts then I highly recommend this film. And if Short Cuts is gobbledegook to you then I recommend both. Nine out of Ten.


text:
Geschreven door een winnaar van de Nobelprijs (Naguib Mahfouz voor zijn levenswerk, waaronder dit verhaal). Midaq Alley is een remake van de film uit 1963 die op IMDb vermeld staat als: Zouq omq al-Midaqq (1963)...aka Alley of the Pestle (1963) (International: Engelse titel) Wat op zich al een uitstekende film was.
<0x3E> ZEER MINUTEN SPOILERS GAAN VOORUIT.

De personages in beide films blijven dicht bij het verhaal, de Mexicaanse versie profiteert van de vrijheid van expressie in veel shots, terwijl de Egyptische versie gedragingen (homoseksualiteit bijvoorbeeld) moest suggereren om te voorkomen dat de censor een schaar gebruikte.
<0x3E> Het verbaast me dat een verhaal over personages in Caïro in de jaren veertig zo goed past in een Mexicaanse stad die een halve wereld verderop ligt... Dat zegt wel iets over de overeenkomsten in de menselijke natuur en gedragingen.
<0x3E><0x3E> Heel kleine details moesten worden aangepast aan de historische feiten. Als de twee jongens bijvoorbeeld weglopen om samen te werken met de Britse bezettingsmacht in de Egyptische film, proberen ze in de Mexicaanse versie illegaal de grens over te steken naar de Verenigde Staten. Dat heeft hetzelfde effect als sociaal onaanvaardbaar gedrag binnen hun perspectiefgemeenschappen.
<0x3E><0x3E> Alle acteurs geven een overtuigende voorstelling en de mooie Salma Hayek schittert zoals gewoonlijk.

text_en:
Written by a Nobel Prize winner (Naguib Mahfouz for his life work, including this story). Midaq Alley is a remake of the 1963 movie listed on IMDb as: Zouqâq al-Midaqq (1963)...aka Alley of the Pestle (1963) (International: English title) Which was itself an excellent movie.

VERY MINOR SPOILERS GOING FORWARD:

The characters in both movie stick closely to the story, the Mexican version benefits from freedom of expression in many shots while the Egyptian version had to hint behaviours (homosexuality for example) to avoid censors scissors.

It amazes me how a story about characters in Cairo in the 40's could fit so closely in Mexico city half a world away.... tells you something about the similarities in human nature and behaviours...

Very minor details had to be changed to suite historical facts. As an example, when the two boys run away to collaborate with the occupying British forces in the Egyptian film, they try to cross the border illegally to the US in the Mexican version. Both give the same effect as socially unacceptable behaviours within their perspective societies.

All actors put convincing performances and beautiful Salma Hayek dazzles as usual.


text: Deze film is niet gemaakt voor Amerikanen, zelfs niet met de gedachte aan marketing buiten de Verenigde Staten. Net zoals Hollywood-remakes een verhaal voor de Verenigde Staten herschrijven, nam deze een verhaal dat voor Caïro was geschreven en verplaatste het naar Mexico City zonder een spoor van de oorspronkelijke setting. Het is ingelijst en lijkt veel op een toneelstuk, en de aandacht is gericht op de mensen. Het is soms pijnlijk om naar te kijken, want het verhaal wrijft je neus tegen verhalen over mensen die op onplezierige manieren een aantal onplezierige tijden doormaken, en het tempo laat je niet ontsnappen <0xE2><0x80><0x93> het is duidelijk dat ze willen dat je iets meemaakt van wat de personages doormaken. Het acteerwerk is over het algemeen goed, er zijn overtuigende portretten van een stuk of zes hoofdpersonen en de ondersteunende teksten zijn niet slecht. Ja, het eind is voorspelbaar, maar niet ongeloofwaardig, en een paar van de bijverhalen zullen je onderweg misschien verrassen.<br />Ik heb de dvd-versie bekeken. Hij heeft geen extra's of opties. Je krijgt dialoog in het Spaans, Engelse ondertitels, in 4:3-formaat <0xE2><0x80><0x93> geen keuzes. Geluid is stereo, kleur is oké en beeld is goed.

text_en:
This film was not made for Americans, or even with the thought of marketing outside the USA. Just like Hollywood remakes will redo a story for the US, this took a story written for Cairo and transplanted it to Mexico City without a trace of the original setting. It is framed and acted much like a stage play, and the focus is on the people. It's painful to watch at times, because the story grinds your nose against stories of people who are getting through some unpleasant times in some unpleasant ways and the pace does not let you escape - it is clear they want you to endure something of what the characters are going through. The acting is generally good, there are convincing portraits of a half dozen main characters and the supports aren't bad. Yep, the overall ending is predictable, but not unbelievable and a few of the side stories might surprise you along the way.

I watched the DVD version. It has no extras or options. You get dialog in Spanish, English subtitles, in 4:3 format - no choices. Sound is stereo, color is ok and picture is competent.


text: Dit verhaal toont de vervlochten en tragische details van gewone mensen die worden verteld in een dramatisch en realistisch format. De leden van het ensemble voelen zich op hun gemak bij elkaar terwijl ze daden van schoonheid en wreedheid tentoonspreiden. Het thema van de liefde ontvouwt zich van de bekeerlinge tot de afgestompte en de ongegeneerde. De acteurs lijken natuurlijk en geloofwaardig (in tegenstelling tot sommige Latijnse 'novelas'), en ontwikkelen hun personages op een naadloze en moeiteloze manier. De toewijding aan culturele stereotypen verleent de omgeving en de ontwikkeling van het verhaal alleen maar geloofwaardigheid. De aandacht voor details (Susanita's tanden, bijvoorbeeld) maakt de personages even geloofwaardig en vertederend als alle andere in de recente Als je ernaar kijkt met iemand van wie je houdt, wordt het alleen maar ontroerender en aangrijpender.

text_en: This story demonstrates the intertwined and tragic minutia of common folks told in a dramatic and realistic format. The ensemble cast members are at ease with one another as they display acts of beauty and brutality. The theme of love unfolds from the neophyte, to the jaded, to the unabashed. The actors appear natural and believable (unlike some Latin "novelas"), developing their characters in a seamless and effortless fashion. The devotion to cultural stereotypes only lends credibility to the story's environment and development. The attention to detail (Susanita's teeth for example); make the characters as believable and endearing as any in recent memory. This movie is a brilliant look at human tragedy. Watching it with someone you love only makes it more moving and poignant. Excellent!!!


text:
Midaq Alley is de beste buitenlandse film van 1995. De film speelt zich af in Mexico's Downtown in een straat die Midaq Alley heet. De film laat ons in wezen de verhalen zien van drie mensen uit die buurt.
<0x3E> Meneer Ru, die zich na 30 huwelijkstranen verliefd voelt worden op een jonge vent van dezelfde leeftijd als zijn zoon, die het leven van zijn vrouw verziekt.
<0x3E> Susanita en oude dame die nooit getrouwd is geweest en niet weet wat liefde is, wordt uiteindelijk verliefd op iemand die niet erg eerlijk is. De andere is Alma, gespeeld door Salma Hayek - een jong, mooi maagdelijk meisje dat in alles geïnteresseerd is wat met seks en drugs te maken heeft. Ik kan deze film 'Ze zijn het geld waard!'

text_en:
Midaq Alley is the best foreign movie of 1995. The movie take place in Mexico's Downtown in a street named: " Midaq Alley". Basically the film show us the stories of three people from that neighborhood.

Mr Ru whom after 30 tears of marriage is feeling homosexual falling in love with a young guy the same age as his son, making his wife's life miserable.

Susanita and old lady whom never been married and doesn't know what is love, finally she falls for someone not very honest. The other one is Alma , played for Salma Hayek a young, beautiful virgin girl whom is interested in everything about sex and drugs. I highly recommend this movie to everyone. It's worth the money!!


text: Deze film toont de ware aard van miljoenen mensen in de wereld. Het is een grote film, maar hij is heel interessant. Je zult er geen genoeg van krijgen. Het harde leven van de arme mensen in Latijns-Amerika wordt getoond zoals het is.<br />Dit is een andere en goede film. Als je een comfortabel leven leidt en de slechte kant van de armoede niet kent, moet je deze film zien, doe het.

text_en:
This movie show the true of millions of humans in the world. It is a large movie but it is very interesting. You will not be tired of watching. The hard life of the poor people from Latin America is showed like it is.

This a different and good movie. If you live comfortably and you do not know the bad side of the poverty, you must see this selection, do it.


text: Dit is een heel interessante film. De drie verhalen in de film zijn op de een of andere manier met elkaar verbonden, en toch niet helemaal. Het eerste verhaal gaat over de kwestie van homoseksualiteit, wat ik een moedig idee vind in een land dat heel religieus is. De film is prachtig gefilmd en de locaties lijken realistisch en weerspiegelen het dagelijks leven van de mensen.

text_en: This is a very interesting film. The three stories in the film are connected in some way, and yet not completely connected. The first story explores the issue of homosexuality, which I think is a brave idea in a country that is quite religious. The film is beautifully shot, and the locations seem realistic and reflect the daily life of the people.


text: Zoals Quintin Tarantino's 'Pulp Fiction' laat zien, kan een verhaal vanuit verschillende gezichtspunten worden verteld. Iedereen in het verhaal ziet het op een bepaalde manier en handelt dienovereenkomstig. Salma Hayek ziet er geweldig uit en blijkt meer te zijn dan een knap gezicht. Je kunt niet zeggen wat deze film zo geweldig maakt. Misschien het verhaal, misschien de acteurs, misschien de regisseur, misschien alle betrokkenen. Elke poging om deze film samen te vatten is zinloos. Je moet ernaar kijken.

text_en: As Quintin Tarantino's "Pulp Fiction" shows, a story can be told in severals points of view. Each person in the story sees it in a particular way and acts accordingly. Salma Hayek looks great and proves to be more than a pretty face. You can't say what makes this movie so great. Maybe the story, maybe the actors, maybe the director, maybe all of above. Any attempt to summarize this picture is useless. You must watch it.


text: De film Midaq Alley volgt verschillende personages die het dagelijks leven in een kleine gemeenschap in Mexico laten zien, terwijl de kijker hetzelfde verhaal vanuit een ander perspectief ziet. Ik denk dat dezelfde scène die aan het begin van elke synopsis staat en een paar oudere mannen laat zien die domino spelen in de cantina van Don Ru, symbolisch is omdat hij een gewone dag weergeeft en ook laat zien hoe mensen in de gemeenschap bij elkaar komen, verhalen uitwisselen en elkaar leren kennen. Ik heb het gevoel dat hij de cultuur in Mexico weergeeft en benadrukt hoe iedereen voor elkaar opkomt, zoals Ubaldo opkomt voor Eusebia's verdriet en Dona Cata opkomt voor de gevoelens van Susanita, en ook Abel opkomt voor Chava's dood. Door deze scène als uitgangspunt te nemen voor elke keer dat de kijker een ander gezichtspunt te zien krijgt, probeert de regisseur aan te geven hoe belangrijk het bij elkaar komen voor een spelletje Dominos in de cantina is in het dagelijks leven van de mensen in Midaq Alley. Er zijn ook een paar straatscènes waarin iedereen elkaar lijkt te kennen. Ik vraag me af of het gebruikelijk is om zo dicht bij je buren te wonen en als familie voor ze te zorgen, of dat het te maken heeft met de kleine omvang van hun gemeenschap. Het verbaasde me niet echt dat het einde niet al te dramatisch was. Ik denk dat het heel passend was om de dingen te laten zoals ze waren, omdat de film een afspiegeling was van het dagelijks leven. Ik heb het gevoel dat de scènes van de mannen die Dominos spelen in de cantina van Don Ru de belangrijkste scènes van de film zijn, omdat die de kijker vertelt dat de personages weliswaar een ingewikkeld leven hebben, maar dat de handelingen die ze verrichten om hun individuele geluk te bereiken heel gewoon zijn als je naar het grotere beeld kijkt, vooral als je beseft dat de mannen die domino spelen ouder zijn en veel levenservaring hebben opgedaan, misschien proberen ze ons te vertellen dat we ons moeten ontspannen en het leven niet zo serieus moeten nemen.

text_en: The movie Midaq Alley follows different characters to show everyday life for a small community in Mexico while the viewer sees the same story from a different perspective. I think the same scene placed at the beginning of each synopsis that shows some older men playing dominoes in Don Ru's cantina is symbolic because it is representative of an ordinary day and also shows how people in the community gather together and share stories and get to know one another. I feel that it represents the culture in Mexico and emphasizes how everyone looks out for one another, like how Ubaldo looks out for Eusebia's sadness and how Dona Cata looks out for Susanita's feelings, and also how Abel looks out for Chava's well being. By making this scene the establishing shot for each time the viewer sees a different point of view begin, the director is trying to portray how significant gathering for a game of Dominos in the cantina is in the daily lives of those in Midaq Alley. There are also some street scenes where it seems everyone knows one another. I wonder if it is a custom to be so close to neighbors and care for them like family, or if it has to do with the small size of their community. I was not really surprised that the ending was not extremely dramatic. I think it was very fitting to leave things the way they were because the movie was a portrayal of everyday life. I feel that the scenes of the men playing Dominos at Don Ru's cantina are the most important scenes of the film because it tells the viewer that although the characters presented have complex lives, the actions they take to reach their individual happiness are mundane when you take a look at the bigger picture, especially when you realize the men playing dominoes are older and have gone through many life experiences, perhaps they are trying to tell us to relax and not take life so seriously.


text:
Hoewel de film eruitziet en klinkt als een soapopera, graaft de verhaallijn diep in de zakken van de armoede en onthult het leven in Midaq Alley door het perspectief van drie personages: Don Ru, Alma en Susanita. Geslachtskwesties draaien om seksualiteit en het machismo worden getoond door Don Ru. In het begin van de film zien we Don Ru zijn zoon Chava berispen omdat hij 'te homo' lijkt te zijn met zijn vriend Abel, omdat Chava te veel tijd doorbrengt met Abel terwijl hij geacht wordt te werken in de bar van zijn vader. Naarmate de film vordert, wordt Don Ru intiem met een jonge verkoper, terwijl zijn machismo zijn woede en wrok jegens zijn vrouw en afkeurende vriend de dichter verdringt. Don Ru vertegenwoordigt niet de financiële armoede, maar het gebrek aan echte seksuele en zelfidentiteit.

Geslachtsrollen worden duidelijk gemaakt door mannendominospelletjes in Don Ru's bar, waar vrouwen worden afgebeeld als saai, saai en lastig. Alma is de blik van de mannen in de film, omdat ze jong en levendig is, maar meer mag ze niet zijn; ze is het voorwerp van de verlangens van de mannen. Omdat ze in armoede is opgegroeid, voelt ze zich aangetrokken tot geld en een beter leven, maar dat pad leidt haar naar prostitutie, drugs en het verlies van haar ware liefde.
Susanita vertegenwoordigt armoede op vele niveaus: klassestatus, geslacht en fysieke eigenschappen die haar verhinderen een partner te vinden of serieus te worden genomen door haar gemeenschap. Hoewel Susanita niet rijk is, beschikt ze wel over de middelen om personages onderweg te helpen, waaronder zijzelf. Als ze voldoet aan de maatschappelijke fysieke maatstaven en een goede tandarts krijgt, kan ze eindelijk een metgezel vinden en zich in de gemeenschap vestigen, die uiteindelijk natuurlijk een duistere wending neemt.
Midaq Alley is een duistere komedie die het leven van talloze personages met elkaar vervlecht, die allemaal op de een of andere manier met elkaar verbonden zijn en veel niveaus van armoede en het verlies van hoop laten zien, met een vleugje pech in arme stadjes als Midaq Alley.

text_en:
Although the film looks and sounds similar to a soap opera, the story line digs deep into the pockets of poverty and reveals life inside Midaq Alley through the perspective of three characters; Don Ru, Alma, and Susanita. Gender issues revolving around sexuality and the machismo are shown through Don Ru. In the beginning of the film, we see Don Ru scold his son, Chava, for seeming "too gay" with his friend Abel because Chava is spending too much time with Abel when he was supposed to be working at his father's bar. As the film progresses, Don Ru becomes intimate with a young sales boy while his machismo shifts to envelope his anger and resentment towards his wife and disapproving poet friend. Don Ru does not represent financial poverty but the lack of true sexual and self identity.

Gender roles are made apparent through men's domino games at Don Ru's bar where women are portrayed as dull, boring, and bothersome. Alma is the gaze of men in the film because she is young and vibrant, however, that is all she is allowed to be; an object of men's desire. Being raised in poverty, she is drawn to money and a better life but this path takes her to prostitution, drugs, and the loss of her true love.

Susanita represents poverty on many levels; class status, gender, and physical traits which prohibit her from finding a companion or being taken seriously by her society. Although Susanita is not wealthy, she does have the means to help characters along the way, including herself. When she conforms to societal physical standards and gets major dental work, she is finally able to obtain a companion and establish herself in the community, which of course eventually takes a dark turn.

Midaq Alley is a dark comedy that intertwines the life of numerous characters; all connected to each other in some way, showing many levels of poverty and the loss of hope with a splash of bad luck in poor towns like Midaq Alley.


text:
Ze werd al snel beroemd met Desperado en From Dusk Til Dawn, maar dit, Salma Hayeks tweede filmrol, toont haar acteertalent.
In de eerste van de vier verhalen is ze slechts een decorstuk. Een voorwerp van verlangen voor een jonge jongen (Bruno Bichir). Terwijl zij zit, schreeuwt Don Ru (Ernesto Gómez Cruz) tegen zijn zoon (Juan Manuel Bernal) omdat hij zich als 'een nicht' gedraagt terwijl hij zelf achter Jimmy aan zit (Esteban Soberanes); en Susanita (Margarita Sanz) laat haar toekomst voorspellen door Almita's (Hayek) moeder Catalina (Marmera Rojo).
Nadat Don Ru's zoon is weggelopen in de veronderstelling dat hij iets vreselijks heeft gedaan, begraaft hij kreunend zijn hoofd in de schoot van zijn vrouw. Het verhaal begint weer helemaal opnieuw, met de nadruk op Almita. Zij eindigt tragisch genoeg met José Luis (Daniel Giménez Cacho) en verdwijnt.
Susanita wordt ouder en wil wanhopig graag een man vinden. Ze valt op Don Ru's zoon, maar eindigt met Guicho (Luis Felipe Tovar).
Dus, komt de verloren zoon terug? Komt Almicita thuis? Hoe zal het aflopen? Het verhaal is eersteklas en je zit op het puntje van je stoel en vraagt je af hoe alles met elkaar in verband staat.

text_en:
She quickly went on to fame in Desperado and From Dusk Til Dawn, but this, Salma Hayek's second film role, shows her acting talent.

In the first of four tales, she is just window dressing. An object of desire for a young boy (Bruno Bichir). While she is sitting, Don Ru (Ernesto Gómez Cruz) is yelling at his son (Juan Manuel Bernal) for acting like "a queer" while he himself pursues Jimmy (Esteban Soberanes); and Susanita (Margarita Sanz) is getting her fortune told by Almita's (Hayek) mother, Catalina (María Rojo).

After Don Ru's son runs away thinking he has done something awful, and he buries his head in his wife's lap moaning. the story starts all over with an emphasis on Almita. She, tragically, ends up with Jose Luis (Daniel Giménez Cacho) and disappears.

Susanita is growing older and desperate to find a man. She fancies Don Ru's son, but ends up with Guicho (Luis Felipe Tovar).

So, does the prodigal son return? Does Almicita come home? How are things to end? The story is first rate and it has you on the edge of you seat wondering how it all ties together.


text: Ik vond de film erg goed. De symmetrie ervan bevalt me in de manier waarop de seksen worden behandeld en in de plot. Er lopen heel veel parallellen door alle relaties. Het grote probleem is dat een van de belangrijkste parallellen <0xE2><0x80><0x93> de ontwikkeling van de 'platonische liefde' van de Don en de 'val' van de heldin <0xE2><0x80><0x93> in mijn ogen niet echt gerechtvaardigd is, meer ontwikkeling zou prettig zijn geweest, maar nu is het een heel lange film (hoewel de lengte toepasselijk leek). Waarom doet ze wat ze doet, behalve om de plot vooruit te helpen? Dat wil zeggen dat ze geen man is die zonder voorafgaande geschiedenis van leeftijd verandert, noch een meisje dat zich presenteert zoals ze zich presenteert. Degenen die doen wat zij doet, hebben een veel duisterder verleden dan wij denken.

text_en: I thought the film was very good. I like the symmetry of it in it's treatment of the sexes and in its layout. Many, many parallels run through all the relationships. The one big problem with it is that one of the major parallels,the Don's development of "platonic love" and the "fall" of the heroine are not really justified in my eyes, more development would have been nice but as it is it is a very long movie(although the length seemed appropriate). Why does she do what she does except to advance the plot? That is she neither a man that age changes as such without some prior history nor a girl presented as she is at first presented does what she then does. Those that do what she does have a much darker past then we are lead to believe.


text: Hoewel deze film niet spectaculair is, is het een goed verteld verhaal dat naarmate het zich ontvouwt steeds intrigerender wordt. In het begin identificeerde ik me met de geportretteerde Mexicaanse cultuur, maar dat was dwaas: de roman (Midaq Alley) speelt zich af in Caïro en is geschreven door een Egyptische schrijver. Het verhaal gaat over een buurt, de bewoners en hoe ze vooruitkomen. Het is een deprimerend verhaal, verteld vanuit het perspectief van de verschillende personages. In het begin lijken de personages niet de diepte te hebben die nodig is om de film overeind te houden, maar terwijl we toekijken, leren we meer over hen en de beslissingen die ze nemen om hun omstandigheden en de gevolgen van die beslissingen 'beter' te maken. Dit is misschien wel de beste rol die ik Salma Hayek heb zien spelen. Ze is voor één keer gecast in een rol die meer diepgang heeft. Voor mensen die van films houden, is dit verhaal de tijd die het heeft gekost waard.

text_en: While this movie isn't spectacular, it is a well told story that becomes increasingly intriguing as it unfolds. I initially identified with the Mexican culture portrayed, but foolishly so--the novel (Midaq Alley) is based in Cairo and written by an Egyptian author. The story is that of a neighbourhood, its residents, and how they progress. It is a depressing story of sorts, told from the perspective of the different characters. At first the characters don't seem to have the depth needed to sustain the movie, but as we watch we learn more about each and the decisions they make to "better" their circumstances and the repercussions of those decisions. This is perhaps the best role I have seen Salma Hayek portray. She is, for once, cast in a role that has more depth. For those who like movies, this story is worth the time spent.


text: Deze film laat ons zien hoe moeilijk het leven kan zijn in ons arme Latijns-Amerika (en in mijn land México). Het verhaal wordt op een uitstekende manier verteld door Jorge Fons, die ons tegelijkertijd verschillende gezichtspunten geeft. Ik weet dat niet veel mensen geïnteresseerd zijn in films uit een ander land dan de Verenigde Staten, maar deze film is echt de moeite waard. Ernesto Gomez Cruz verdient een aparte vermelding voor zijn werk als 'Don Ru', hij bewijst opnieuw wat een goed acteur hij is.

text_en: This movie shows us how difficult life can be in our poor Latin America (and in my country México). The story is told in an excellent way by Jorge Fons, giving us different points of view at the same time. I know that not many people is interested in movies from any other country than the USA, but this one is really worth seeing. Ernesto Gomez Cruz deserves a mention apart for his work as "Don Ru", he proves us once again what a good actor he is.


text: Een langzame film zonder psychologische diepgang. Er zijn een paar verhaallijnen die geen van alle echt met elkaar in verband staan, behalve dat ze allemaal in een kleine buurt van Mexico City spelen. Het acteerwerk is van telenovela-kwaliteit en dat geldt ook voor de plot. Op geen van de acteurs wordt ook maar in de verste verte gezinspeeld. Waarom is (Alma) Hayek geïntrigeerd door de pooier? Waarom gaat ze naar hem terug nadat ze heeft gezegd dat ze dat niet zal doen? Wat is er mis met Abel dat hij zo door haar geobsedeerd is? Hoe is het Susanah gelukt om haar hele leven alleen te zijn? Hoe is het Rutilio gelukt om homo te zijn en zo lang getrouwd te zijn? Kunnen we een karakterontwikkeling krijgen? Wat is de zoon van Rutilio?' Een weinig inspirerende saaiheid die zelfs de schoonheid van Hayek niet kan redden.

text_en: A slow movie with no psychological depth. There are a few story lines and none of them really relate, except that they all take place in a small neighborhood of Mexico City. The acting is telenovela quality and so is the plot. None of the actors motivations are evenly remotely hinted at. Why is (Alma) Hayek intrigued by the pimp? Why does she go back to him after saying she won't? What's wrong with Abel that he's madly obsessed with her? How has Susanah managed to be single her whole life? How has Rutilio managed to be gay and be a married man for so long? Can we have some character development? What is the Rutilio's son's explanation for going into a murderous rage? An uninspiring bore that not even the beauty of Hayek can save.


text: Deze film is gewoon het ene banale cliché na het andere. Gedurende de slopende 2,5 uur die hij duurt, komt er geen enkel origineel of uitdagend idee in voor. De formulering suggereert dat de film is gemaakt om aan te spreken bij het publiek van NPR/PBS van middelbare leeftijd (rashomon-achtige, veelzijdige visies, moeite om je seksualiteit onder ogen te zien, het verkennen van de structuur van een algemene arbeidersklasse-gemeenschap). Voor de rechtsdenkenden onder ons is er weinig dat het intellect aanspreekt. Voor de linksdenkenden brengt het stuntelige schrijven en het slappe acteerwerk weinig meer drama dan je in een Lifetime-film van de week zou vinden. Er zijn zoveel goede films op video te vinden <0xE2><0x80><0x93> films die ons echt kunnen raken. Verspil hier geen avond aan.

text_en: This film is just one banal art-house cliche after another. Through its gruelling 2.5 hours, there is not a single original or challenging idea. It's formulaic approach suggests it was made to appeal to the middle-aged NPR/PBS crowd (Rashomon-like multiple viewpoints, struggles to come to terms with one's sexuality, exploring the fabric of a generic working class community). For the right-brained among us, there is little here to appeal to the intellect. For the left-brained, the clumsy writing and hammy acting brings you little more drama than you would find in a Lifetime movie of the week. There are so many good films available on video - ones that can truly move and touch us all. Don't waste an evening on this.


text:
Het was erg teleurstellend om Roma deel te zien nemen aan zo'n armzalig excuus voor een film. Ik kreeg de indruk dat ze zich probeerde los te maken van de rol die haar was toebedeeld, maar ik wou echt dat ze het met beter materiaal had gedaan.
De schijnbare moraal van deze film is dat je een echtpaar dat hopeloos uit elkaar drijft kunt laten stranden op een onbewoond eiland, en dan kunnen ze nog lang en gelukkig leven. Wat een geweldig idee! Wie heeft er nu nog behoefte aan dr. Laura, als er maar genoeg onbewoonde eilanden zijn?
Eén ding dat voortdurend door mijn hoofd speelde, was waarom ze zo haar best had gedaan om dit huwelijk te redden. Haar man was een egoïstische loser en een rokkenjager in de dop, die de rest van de mannen een slechte reputatie bezorgde. Ik hoopte dat ze hem de hele tijd zou dumpen. Het ergste aan deze film was dat hij nooit berouw toonde of zijn leven beterde.
Het positieve was dat er een paar keer goed werd gelachen, dat het voor het grootste deel heel gezond was, dat iedereen uiteindelijk nog lang en gelukkig leeft, en dat de beeldschone Roma zoals altijd een goede voorstelling gaf. Het kan zeker worden geclassificeerd als luchtig, humoristisch, gezinsvermaak.

text_en:
It was very disappointing to see Roma participate in such a poor excuse for a movie. It appeared to me that she was trying to break away from being typecast, but I really wish that she had done it with better material.

The seeming moral of this movie is that you can take a couple that is drifting hopelessly apart, strand them on a deserted island for a couple of days, and then they can live happily ever after. What a great concept! With enough deserted islands, who needs Dr. Laura?

One thing that continually went through my mind was why she tried so hard to save this marriage? Her husband was a selfish loser, and a philanderer wannabe, giving the rest of us men a bad reputation. I was rooting for her to dump him the whole time. The worst part of this movie was the fact that he never repented or reformed.

On the plus side, there were several good laughs, it was for the most part quite wholesome, everyone does eventually live happily ever after, and the beautiful Roma put in a good performance as always. It can definitely be categorized as light, humorous, family entertainment.


text:
TWEEDE HONEYMOON (Tv) lijkt sterk op HORROWED HEARTS (Tv) (Tv). Beide films hebben Roma Downey als de hoofdrolspeelster. Beide films hebben een mysterieuze Mexicaanse man (Antonio in TWEEDE, Javier Del Campo in HORROWED) die veel meer is dan hij lijkt, de rol van de drukbezette koppelaar. Beide films proberen een hartverwarmend licht komisch/romantisch 'volwassen jongen krijgt volwassen meisje'-verhaal te vertellen.
Er zijn enkele verschillen. TWEEDE HONEYMOON speelt zich af in het koude noorden tijdens de winter/Kerstmis. TWEEDE HONEYMOON speelt zich af in de warme tropen en levert een paar suikerzoete scènes op met een stranddanslerares in bikini en eentje's nachts met een heel weelderige Congo-dansgroep.
TWEEDE HONEYMOON weet helaas niet veel van charme en speelt de conflicten en komedie. Jammer. Tim Matheson en Roma Downey zouden misschien vlam hebben gevat als er genoeg muziek en romantiek bij was geweest. BEWOONDE HARTEN is een veel solidere productie. Als je in de stemming bent voor een luchtige romantiek, is BEWOONDE HARTEN de beste van de twee.

text_en:
SECOND HONEYMOON (2001) (TV) is extremely similar to BORROWED HEARTS (1997) (TV). Both have Roma Downey as the leading lady. Both have a mysterious Mexican man (Antonio in SECOND, Javier Del Campo in BORROWED), who is much more than he seems, playing the busy matchmaker. Both try to tell a heartwarming light comic/romantic "mature boy gets mature girl" tale.

There are some differences. BORROWED HEARTS takes place in the cold north during winter/Christmas. SECOND HONEYMOON takes place in the warm tropics affording some eye candy scenes with a daytime bikini beach dance teacher and one at night showing a very curvy Congo dance party.

SECOND HONEYMOON, unfortunately, tones down the charm, and plays up the conflict and comedy. Too bad. Tim Matheson and Roma Downey might have caught fire given enough music and romance. BORROWED HEARTS is a much more solid production. If in the mood for cute light romance, BORROWED HEARTS is the better of the two.


text: Ik hield van dit korte filmpje. Niet alleen vanwege de luchtige plot, maar ook vanwege de muziek. Het beste van alles is de locatie, het nu verwoeste Ambassador Hotel in Los Angeles. Zo'n triest nationaal monument is er niet meer. Zoveel geschiedenis over twee beroemdheden uit een vervlogen Hollywoodtijdperk, maar ook een politieke betekenis omdat het in de keuken van de Ballroom was dat Robert Kennedy werd vermoord.<br />Deze korte, maar mooie clip liet een glimp zien van de Coconut Grove nachtclub en het terrein van de Ambassadors, zoals het er in de hoogtijdagen van het hotel bij lag. Wat een genot was het om ernaar te kijken en 19 minuten lang, op de een of andere manier, het gevoel te hebben dat ik erbij was.

text_en:
I loved this short. Not only for the light hearted plot but also for the music. Best of all is the location at which it was made, the now razed Ambassador Hotel in Los Angeles. So sad a national landmark is gone. So much history involving both celebrities of a bygone Hollywood era, but also political significance since it was in the Ballroom kitchen that Robert Kennedy was assassinated.

This short but sweet clip gave a glimpse at the Coconut Grove nightclub and the Ambassadors outdoor grounds as it was in it's heyday. What a treat it was for me to watch it and for 19 minutes, in some small way, feel like I was there. Cool clip.


text:
Ik ben al een hele tijd op de hoogte van het verhaal van de Indigo Children, en ik ben zowel zaken tegengekomen die echt lijken als zaken die bedrieglijk lijken. Deze film is het laatste. Na het succes van de veel betere 'What the Bleep do We Know?'-film springt 'Indigo' op de nieuwe golf door in wezen een film te maken over superkinderen. Dit is niet het doel van het idee van de Indigo Children.
De Indigo Children is een nieuwe golf kinderen die genieten van een rijpheid en een gevoeligheid die zelfs bij de meeste volwassenen ongebruikelijk zijn. Deze kinderen zijn geweldige leraren en ze brengen een kinderlijke onschuld terug in het idee van wijsheid. Het is verfrissend om te zien dat de wijsheid van deze kinderen niet wordt aangetast door een afgestompt volwassen perspectief.
Maar 'Indigo', met zijn bespottelijke plot en zijn slechte acteerwerk, bevestigt nooit iets van zijn informatie. Het vertelt ons alleen het verhaal van een superkind dat alles onder controle heeft. Ironisch genoeg is het idee van controle over wat dan ook in tegenspraak met het idee van wijsheid. De filmmakers zullen je vertellen, vóór de film, dat die niet werd afgezwakt. Ik vergelijk dit met Nixon die ons vertelde dat hij geen oplichter was. De film is volledig afgezwakt. Ik ben dol op het verhaal van de Indigo Children, en ik kan alleen maar hopen dat de meeste gevallen waar zijn, want als dat zo is, vertegenwoordigen deze kinderen een nieuwe, veelbelovende samenlevingsvorm. 'Indigo' echter vertegenwoordigt een van de ergste en meest misleidende films die ik ooit heb gezien. Ik had een semidocumentaire verwacht, met echte gevallen van Indigo Children en de ouders en voogden die met hen hebben samengewoond. Helaas, dat was niet het geval. Ik was zelfs bijna weggelopen, en ik ben nog nooit weggelopen of heb zelfs maar overwogen een film te verlaten. Ik hoop voor ons allemaal en voor de reputatie van Indigo Children dat de meeste mensen dit afwijzen.

text_en:
I have known of the story of the Indigo Children for quite some time now, and I have run across cases that seem genuine as well as cases that seem fraudulent. This movie is the latter. Riding the success of the far better "What the Bleep do We Know?" "Indigo" jumps on the new-age bandwagon by making a film, essentially, about super-children. This is not the purpose of the idea of Indigo Children.

The Indigo Children are a new wave of children enjoying a maturity and a sensitivity unusual even in most adults. These children are great teachers, and they bring a childlike innocence back to the idea of wisdom. It is refreshing to see wisdom untainted by a jaded adult perspective in these children.

"Indigo," however, with its ludicrous plot and its poor acting, never substantiates any of its information. It merely tells us the story of a super-child who has control over everything. Ironically, the idea of control over anything is contrary to the very idea of wisdom. The filmmakers will tell you, before the film, that it was not dumbed down. I equate this with Nixon telling us he wasn't a crook. The film is completely dumbed down.

I love the story of the Indigo Children, and I cannot do anything but hope that most of the cases are true, because, if they are, these children represent a new wave of society that is very promising. "Indigo," however, represents one of the worst and most misrepresentative films I have ever seen. I was expecting a semi-documentary, looking at real cases of Indigo Children and the parents and guardians who have lived with them. Alas, this was not the case. I actually almost walked out, and I have never walked out or even considered walking out on a film before. I hope, for all of our sakes and for the reputation of Indigo Children, most people will give this one a pass.


text: We beschouwden de vertoning van deze film als een gebeurtenis ter ere van deze fantastische kinderen die er nu zijn. De film wist het concept uitstekend over te brengen op een breder publiek dan de gewone, spiritueel ingestelde mensen die waarschijnlijk van dit soort dingen afwisten. Een deel van het decor was verbijsterend en de verhaallijn sprak tot elke vader, moeder, dochter en zoon die deel uitmaakte van een gezinssysteem dat kapot was gemaakt door de emotionele onbereikbaarheid van de leden. De invloed die Grace had bij het helpen genezen van deze breuken was heel reëel. Ik ben een vader van 6 kinderen die ook mijn oudere kinderen in de steek liet vanwege obsessief werk en alcoholverslaving voordat ik uiteindelijk'ontwaakte' Toen werden mijn vrouw en ik gezegend met een van deze Indigo's (onze kleine zoon David) en een 'Crystal' (onze dochter Rachel). Ik besef nu dat hun energie deels verantwoordelijk was voor het ontwaken van mijn vrouw en mij en dat de hele familie nu genezen is. Na de film gaf onze 25-jarige zoon, die onlangs het leger heeft verlaten, me voor het eerst in zijn volwassen leven een dikke knuffel en zei: 'Pa, ik wist niet wat je je allemaal op de hals had gehaald toen je je leven omgooide tot deze film en deze gebeurtenis me hebben laten zien en ik ben heel trots op je.' Die echte levenssituatie toont de kracht van deze film voor degenen die klaar zijn om zijn zegen te ontvangen. Goed werk van het hele team van The Beloved Community, dat ze het allemaal bij elkaar hebben gebracht!

text_en: We held the screening of this film as an event to honour these amazing kids that are around now. The film did an excellent job of introducing the concept into a wider audience than the regular spiritually minded people who would probably have known about this stuff. Some of the scenery was stunning and the story line spoke to every father, mother, daughter,son who has been part of a family system wrecked by emotional unavailability of the members. The influence which Grace had in helping heal these rifts was very real. I am a father of 6 children who also abandoned my older children due to obsessive work and alcohol addiction before I eventually 'woke up'. Then my wife and I were blessed with one of these Indigo's (our little son David) and a 'Crystal' (our daughter Rachel). I now realise that their energies were partly responsible for bringing my wife and I to awakening and now the whole family has healed. After the movie our 25 year old son, who has recently left the Army, gave me a giant hug for the first time in his adult life and said, 'Dad, I didn't know what all this stuff was about that you got into when you changed your life around until this movie and event has shown me and I am very proud of you'. That real life situation shows the power of this movie for those who are ready to receive its blessings. Well done to all the team at The Beloved Community for putting it all together!.


text:
Tot een maand geleden had ik nog nooit van indigokinderen gehoord, en toevallig zag ik deze film toen ik in de videotheek rondneusde. Ik dacht dat het me zou helpen iets meer over dit fenomeen te weten te komen.
Vijf minuten na het begin van de film wist ik zeker dat het een tv-film was. Tien minuten na het begin van de film wist ik zeker dat het een heel slechte tv-film was. Vijftien minuten na het begin van de film kwam ik in de verleiding hem uit te zetten.
Technisch gesproken was de soundtrack alleen maar irritant. Er klonk sentimentele vioolmuziek die harder stond dan de dialoog. Voeg daarbij het feit dat de grootvader het grootste deel van zijn tekst fluisterde, en je hebt een recept voor echte irritatie. Aan het eind van de film was mijn vinger uitgeput en moest ik voortdurend het geluid harder en zachter zetten.
Het script was onorigineel en voorspelbaar, en deed me denken aan een verhaal dat een zesdeklasser zou kunnen schrijven. De film heeft me maar één ding geleerd over indigokinderen, en dat is de oorsprong van de term (indigo voor hun 'aura'). Verder moet ik geloven dat er een stel Jezus-achtige kinderen op de wereld zijn die de zieken genezen en in de toekomst kijken? Als dat zo is, waarom is er dan geen media-aandacht voor deze wonderen? Ze hadden beter een paar 'echte' indigokinderen en hun gezinnen kunnen interviewen, zodat we een echte indruk van ze krijgen en weten wat ze denken en kunnen.
Deze film was een grote teleurstelling.

text_en:
I'd never heard of indigo children until a month ago, and just happened to see this movie while browsing at the video store. I thought it might help me learn a little more about this phenomenon.

Five minutes into the movie, I was sure it must have been a made-for-TV movie. Ten minutes into the movie, I was sure it was a really bad made-for-TV movie. Fifteen minutes into the movie, I was tempted to turn it off.

Technically speaking, the soundtrack was nothing but irritating. There was sappy violin music playing louder than the dialog. Add to that the fact that the grandfather whispered most of his lines, and you have a recipe for real irritation. My finger was worn out by the movie's end, having to continually raise and lower the volume.

The script was unoriginal and predictable, reminding me of a story a 6th grader might write. The movie taught me only one thing about indigo children, and that is the origin of the term (indigo for their "aura"). Beyond that, I'm supposed to believe there are a bunch of Jesus-like children in the world, healing the sick and seeing the future? If that's so, why has there been no media about these miracles? Better they should have interviewed some 'real' indigo children and their families, so we'd get a true sense of them and what they think and can do.

This movie was a big disappointment.


text: Ik was teleurgesteld in deze film, omdat de intro niet aan de verwachtingen voldeed. Een groot uitgangspunt werd ontsierd door slecht acteerwerk en ongelijke productiewaarden. Vergis je niet, het uitgangspunt voor deze film is meeslepend. Hoewel de film het redelijk goed doet, levert het idee en de noodzaak om het onderwerp van indigokinderen (dankzij de intro) nader te bestuderen en te bespreken, gewoon niets op! Het lijkt er in elk geval op dat de producenten zich te goed proberen te doen aan hun eerste geborenen in dit genre: 'What the Bleep Do We Know... Like Bleep belooft existentialistische visies op nogal onverklaarde gebeurtenissen en ervaringen in ons leven met een draai die men provocerend en onderhoudend vond. Een betere film had dat kunnen doen. Kom op, jongens <0xE2><0x80><0x93> maak niet zo'n slechte start!

text_en: I was disappointed in this film as the film did not live up to its intro. A great premise was marred by bad acting and uneven production values. Make no mistake, the premise for this film is compelling. While the film makes a fairly good case, the idea and need to further study and discuss the subject matter of indigo children (thanks to the intro) the film just doesn't deliver! It certainly seems that the producers are trying to feed off of their first born in this genre, "What the Bleep Do We Know..., Like Bleep it promises existentialist views of rather unexplained events and experiences in our life with a spin that was thought provoking and entertaining. A better film could have done that. Come on guys - don't kill a great start!


text:
Ik bezocht de vertoning van Indigo in Amsterdam en nodigde zes vrienden uit om mee te gaan. Gestimuleerd door de e-mails, de aankondigingen van de Spirituele Filmkring en een trailer-dvd die me werd toegestuurd, had ik hoge verwachtingen. Dat was mijn eerste fout en het herinnerde me eraan dat ik niets in het leven moest verwachten. Ik ben het eens met de meeste negatieve opmerkingen over de film en ik ga ze niet herhalen. Ik wil er graag het volgende aan toevoegen:
1. Het indigokind werd een superkind door een aantal zeldzame maar bewezen eigenschappen van één personage te combineren. Dat maakte haar even onrealistisch als Raymond Rabbit (Dustin Hoffman) in Rain Man. Het negatieve effect van deze vergissing is dat de kijkers zich niet langer met indigokleurige kinderen kunnen identificeren. Ze denken eerder 'dat zijn ze beslist niet' dan dat ze proberen aspecten van indigokleurige kinderen in zichzelf te ontdekken.
2. Alle interessante verhaallijnen kwamen tot een gelukkig einde toen Ray (Neale Donald Walsch) voorkwam dat het indigokleurige kind Grace door haar vader werd ontvoerd. Helas, dat gebeurde al na 10 minuten! De rest van de tijd werd gedood door naar een veilige plek te rijden en slimme antwoorden van het superkind te krijgen.
3. In een van de laatste scènes verscheen er een politieagent die het geld lijkt te hebben gestolen. Was dat toeval te stom om waar te zijn, het werk van het superkind of een mislukte poging om een fout in het script te corrigeren?
Ik vind de slechte casting en het acteerwerk niet erg. Dit is tenslotte een lowbudgetfilm. Maar als je dat wegdenkt, is het nog steeds een slechte film, zowel technisch als spiritueel. Daarom denk ik niet dat de producenten er baat bij hebben om de eenzijdige promotie van de film op hun website en in hun persberichten voort te zetten. Als ze geluk hebben, helpt dat hen alleen op de korte termijn financieel. Maar het zal hun reputatie op de lange termijn zeker ruïneren, en dat zou jammer zijn voor de spirituele gemeenschap en de maatschappij als geheel.
<0x3E> De goede dingen die ik in deze film zie zijn het opwekken van bewustzijn voor indigokinderen en de leerervaring.
<0x3E> Hopelijk zijn de beleggers in hun privéleven kritischer dan ze in het openbaar demonstreren. Alleen dan kan hun nieuwe project, een film over Neale Donald Walsch, een succes worden.
<0x3E> Maar ik kan het mis hebben. Eens kijken.

text_en:
I visited the showing of Indigo in Amsterdam and I invited six friends to join me. Stimulated by the emails, the announcements from the Spiritual Cinema Circle and a trailer-DVD that was sent to me, I had high expectations. That was my first mistake and it reminded me not to expect anything in life. I agree with most of the negative comments about the movie and I am not going to repeat them. I would like to add the following:

1. The indigo child was turned into a super child by combining several rare but proved traits in one character. That made her as unrealistic as Raymond Rabbit (Dustin Hoffman) in Rain Man. The negative effect of this mistake is that viewers can no longer identify themselves with indigo children. They would think "they are definitely not me" rather than attempting to discover aspects of indigo children in themselves.

2. All interesting story lines came to a happy end when Ray (Neale Donald Walsch) prevented the indigo child Grace from being kidnapped by her father. Helas, that already happened after 10 minutes! The rest of the time was killed by driving to a safe place and smart answers of the super child.

3. In one of the last scenes a police agent showed up who appears to have stolen the money. Was that a coincidence too stupid to be true, the work of the super child or a failed attempt to correct a mistake in the script?

I don't mind the bad casting and acting. After all this is a low budget movie. But if you take that out, it is still a bad movie, technically and spiritually. Therefore I don't think it serves the producers to continue the one-sided promotion of the movie on their website and in their press releases. If they are lucky, this might only help them financially in the short term. But it will definitely ruin their reputation in the long term, which would be a pity for the spiritual community and the society as a whole.

The good things I see in this movie are the raising of awareness for indigo children and the learning experience.

Hopefully, the stakeholders are more critical privately than they demonstrate publicly. Only then their new project, a film about Neale Donald Walsch, can become successful.

But I could be wrong. Let's see.


text: Deze film heeft alle intellectuele intensiteit van een naschoolse special. Slecht acteerwerk, slechte personages, slechte dialogen, te veel aanmatigende muziek, te lang. Ik heb begrip voor de boodschap, maar alsjeblieft, je publiek met melodramatisch gezever als idioten behandelen is een slechte manier om die boodschap over te brengen. De personages interesseerden me niet, er werd veel te veel in de auto gereden, ik kon niet geloven dat zo'n mooie, stabiele vrouw van het personage van Walsch zou houden, ik kende zijn kinderen niet en ze interesseerden me ook niet. De enige goede rollen waren die waarin Grace speelde, maar we moesten heel lang wachten voordat ze verscheen. Ik vind het beroerd dat Twyman deze zeer reële en gezegende toestand verzint <0xE2><0x80><0x93> door dat te doen maakt hij het veel minder geloofwaardig. Denk niet dat kinderen het leuk zullen vinden omdat het over Indigo-kinderen gaat. Verspil hun tijd en de jouwe niet. We hebben meer films over dit soort onderwerpen nodig, maar als dit soort films de norm wordt, zit de hele mensheid in de problemen!

text_en: This movie has all the intellectual intensity of an Afterschool Special. Poor acting, poor characterization, poor dialog, too much overbearing music, too long. I am sympathetic to the message, but please, treating your audience like idiots with melodramatic drivel is a poor way to get that message across. I did not care about the characters, there was way too much driving-in-the-car filler, I could not believe that such a beautiful, stable woman would love the Walsch character, I did not know or care about either of his children. The only good parts were the ones Grace was in, but we had to wait a long time before she appeared. I feel badly that Twyman uses fictionalizes this very real and blessed condition--by doing so he makes it much less believable. Don't think that kids will like it because it's about Indigo children. Don't waste their time or yours. We need more movies on topics like these, but if films like this become the standard, all of humanity is in trouble!


text:
Ik hou van films die me inspireren. En deze inspireerde me. Ik vind het prachtig hoe INDIGO werd gedistribueerd <0xE2><0x80><0x93> met uitzondering van de honderd AMC-theaters waar de film op één dag tegelijk werd vertoond, werd INDIGO alleen vertoond als een gemeenschap erom vroeg en ermee instemde dat er minstens 50 mensen kwamen. Voor mij is dat verbazingwekkend. Wanneer heb je voor het laatst een nieuwe film gezien met een hele gemeenschap van mensen?
Ik vind het ook prachtig dat de spirituele inhoud niet werd afgezwakt of weggestopt. Ik vond het leuk om naar Meghan te kijken, het meisje dat Grace speelde. Ik had graag nog meer willen zien van de innerlijke werking van haar personage, van hoe het was om haar te zijn. '
Deze film had een budget van 500.000 dollar. Voor een kleine, onafhankelijke film die met zo'n budget werkt en produceert wat hij heeft gedaan, is het gewoon fantastisch. Ik ben onder de indruk, geïnspireerd en kijk ernaar uit om nog veel meer spirituele films als INDIGO te zien.

text_en:
I love movies that inspire me. And this one did. I love how INDIGO was distributed - with the exception of the 100 AMC theaters that showed the film on one day at one time, INDIGO was only shown when a community requested it and agreed to have at least 50 people come. To me, that's amazing. When was the last time you saw a new film with a whole community of people?

I love, too, that the spiritual content was not watered down or shied away from. I had fun watching Meghan, the girl who played Grace. I would have loved to see even more of the inner workings of her character, of what it was like to be her.

This film had a $500,000 budget. For a small independent film to work on that kind of budget and produce what it did - it's just amazing. I'm impressed, inspired, and looking forward to seeing many more spiritual films like INDIGO.


text:
Indigo is een geweldige film, die iedereen aanspreekt omdat het in wezen een film is over het 'herinneren' van de geweldige liefde in ieder van ons en de paranormale vermogens die we allemaal hebben, als we ons herinneren hoe we onze paranormale kracht moeten gebruiken.
Indigo jonge mensen en kinderen zijn al op aarde sinds Atlantis en tot in de jaren zeventig! Het gaat allemaal over DNA... ze zijn in grote aantallen geboren sinds 1975 en ze zijn hier om een nieuw tijdperk van licht, liefde en communicatie op aarde in te luiden.
Ik heb de film in Nieuw-Zeeland vertoond en ik had fantastische recensies! Een week later krijg ik nog steeds e-mails en telefoontjes. Ik heb de film twee keer gezien en verheug me erop hem binnenkort nog eens te zien.

Namaste, Jo Brothers.

text_en:
Indigo is a wonderful movie, that appeals to all ages as essentially it is a movie about "remembering" the wonderful love within each of us and the psychic abilities we all have, when we remember how to use our psychic muscle.

Indigo young people and children been on earth since Atlantis and up until the 1970's ! its all about DNA .. they have been being born in huge numbers since 1975 and are here to herald in a new age of light, love & communication on earth.

I hosted the movie in New Zealand and had totally amazing reviews! I am still receiving emails and phone calls a week later. I have seen the movie twice and look forward to seeing it again soon.

Namaste, Jo Brothers


text:
Mijn vriendin had deze film gehuurd omdat onze vrienden officiële screenings organiseerden terwijl wij het land uit waren, en we waren een beetje nieuwsgierig. In wezen is het afschuwelijk. Vreselijk acteerwerk, hilarisch slecht scenario voor een soapopera en spijkers op het schoolbord zijn nog de minste van de problemen. Nadat we een klein deel van mijn kostbare leven hadden verspild aan het kijken naar deze film, met'spirituele' momenten erin ingevoegd die waren vastgelegd door de standaard Hollywood-clichés, keken we naar de inleiding en het slotcommentaar van het trio dat hem had gemaakt.
Ze verkondigen zelfvoldaan dat deze film de volgende 'What the Bleep' is en vertellen hoe alle kinderen hiernaar moeten kijken. Ten eerste is het een belediging om dit te omschrijven als de volgende 'WTB'. Dit is het meest amateuristische, halfbakken en overgekookte drama dat ik in tijden heb gezien. Ten tweede hoeven kinderen niet echt meer slechteriken, boze volwassenen, verknipte drugsdealers te zien, zelfs niet om het te illustreren. 'WTB' had dat allemaal niet <0xE2><0x80><0x93> Indigo heeft maar heel weinig te maken met ons dagelijks leven als mensen op onze weg naar zelfontdekking. We hoeven onszelf of onze kinderen niet met die negatieve beelden te voeden om iets 'positiefs' te contrasteren <0xE2><0x80><0x93> dat is wat Hollywood dag in dag uit doet.
Ten tweede kwijlt het trio van nul nederigheid letterlijk over 'Indigo'-kinderen, en de regisseur leidt er zelfs uit af dat zijn kind een Indigo-kind is, met haar wijze 'Wat dan ook!'. Ik realiseer me niet dat ze kinderen alleen maar zichzelf laten zijn, zonder hun culturele normen door de strot te duwen, en POOF!, je hebt een Indigo-kind. Ik was zelf ook een behoorlijk eng kind, ik denk dat de meesten van ons dat zijn, sommigen waarschijnlijk meer dan anderen <0xE2><0x80><0x93> nou en?
Het is allemaal een groot geestelijk schouderklopje voor de'scheppers' van deze geld verdienende onderneming, en kijken hoe ze hun eigen ego strelen voor een introductie is leuker dan naar de 'film' kijken (die is opgenomen op HD). Hun stompzinnige lof is omvangrijk genoeg om het gebrek eraan hier op IMDb goed te maken.
BTW, ik.' Ik ben al 12 jaar actief in de filmwereld, heb heel wat goede en slechte acteurs en schrijvers gezien, en deze film is de kers op de taart. Ik werd heen en weer geslingerd tussen lachen en schreeuwen naar het scherm, vooral toen de makers vertelden hoe geweldig hun film is, in plaats van hem te laten staan op zijn eigen verdiensten, die zo goed als afwezig zijn. Hun veronderstelling dat ze een POS over spiritualiteit konden maken en die konden verkopen met een gelikte ondergrondse marketingcampagne was juist. POS is niet alleen de norm, het is ook spiritueel!
En Hollywood heeft interessante spirituele films gemaakt, zoals 'Contact', 'I Heart Huckabees', 'Donnie Darko', 'The Sixth Sense', 'Phenomenon', 'Waking Life' en 'Powder'. Zelfs het waardeloze 'Revenge of the Sith' heeft meer gezond verstand dan deze film.

text_en:
My girlfriend rented this movie because our friends hosted official screenings while we were out of the country, and we were somewhat curious. Basically, it's horrible. Terrible acting, hilariously bad soap opera writing, and nails on the chalkboard pacing are the least of its problems. After wasting a small portion of my precious life watching this, with it's inserted "spiritual" moments bookended by standard Hollywood movie clichés, we watched the introduction and closing comments from the trio who created it.

They smugly proclaim this movie to be the next "What the Bleep", and tell how all kids should watch this. First of all, it's an insult to characterize this as the next "WTB", this is the most amateur hour, half baked and overcooked drama I've seen in ages. Second, kids don't really need to see more bad cop, angry adults, drug deal gone awry garbage, not even for illustration purposes. "WTB" had none of this stuff - Indigo has precious little to do with our day to day lives as people on our paths of self discovery. We don't need to feed ourselves or our children this negative imagery to contrast something "positive" - that's what Hollywood does day in and day out.

Second, the zero humility trio positively drool over "Indigo" children, and the director even infers that his child is an Indigo child, with her wise "Whatever!" comebacks. They don't realize that all they are doing is letting children be themselves, without jamming cultural mores down their throats, and POOF!, you've got an Indigo child. I was a pretty freaky kid myself, I think most of us are, some probably more than others - so what.

It's all a big spiritual pat on the back for the "creators" of this moneymaking venture, and watching them stroke their own egos for an introduction, is more fun than sitting through the "film" (it's shot on HD) itself. Their fatuous praise is voluminous enough to make up for the lack of it here on IMDb.

BTW, I've been in the film business as a boom operator for 12 years, have seen tons of good and bad acting and writing, and this film takes the cake. I was torn between laughing and screaming at the screen, especially when the creators talked about how wonderful their film is, instead of letting it stand on its own merits, which are all but absent. Their assumption that they could make a POS about spirituality and sell it with a slick underground marketing campaign was correct. Crap isn't just mainstream, it's spiritual too!

And Hollywood HAS made interesting spiritual films, like "Contact", "I Heart Huckabees", "Donnie Darko", "The Sixth Sense", "Phenomenon", "Waking Life", and "Powder'. Even the lousy "Revenge of the Sith" has more spiritual common sense than this film.


text: De Indigo-film was niet goed gedaan. Er waren artistieke problemen met de film en hij voldeed niet aan de hype. Dat betekende dat ik liever naar INDIGO zou kijken met een gemeenschap van spirituele zoekers dan naar 95% van de Hollywood-films. De greep van Hollywood op het bioscooppubliek is voor mij een groter probleem dan Indigo. Ik geef toe dat Indgio niet te vergelijken was met Wat weten we nou helemaal? Maar ik denk dat de regisseur gelijk heeft. Indigo-kinderen is een fascinerend onderwerp en de film deed het geen recht. Ik vind wel dat Donald Neale Walsch goed acteerde en dat een deel van het landschap in de film heel mooi was. Ik vind dat we moeten streven naar uitmuntendheid in wat we doen en ik wou dat de regisseur en de producenten beter hun best hadden gedaan om een artistiekere film te maken. Ik ben nog steeds blij dat ik ben gegaan en zou liever naar een film als _Indigo_ kijken, die over verlossing gaat dan over de uitbuiting waaraan we dagelijks worden blootgesteld in de media en vooral in Hollywood-films. Ik vond het leuk om gewone mensen op het witte doek te zien in plaats van vrouwen die er allemaal uitzien als het gangbare beeld van schoonheid. Er zat een heleboel schoonheid in de film die niet moeilijk te vinden was. Ik moedig de producenten en regisseurs van Indigo aan om opnieuw te proberen een betere film te maken maar ik heb het gevoel dat ik mijn geld goed heb besteed door naar Indigo te gaan. Ik heb veel geld uitgegeven aan typische Hollywoodfilms en voelde me bestolen maar ik werd helemaal niet financieel bestolen door Indigo. Ik zou graag meer van die tien dollar geven aan mensen die echt het niveau van heling en spiritualiteit willen verhogen in deze tijd van geweld en oorlog waar we voortdurend mee te maken hebben. Ik nam mijn 12-jarige dochter mee en zij was geïnteresseerd in de film maar leek zich er niet door verlicht te voelen. Ze dacht dat de actrice die Grace speelde Slick was. Ik zou Indgio een A geven voor inspanning en een D voor kunstzinnigheid.

text_en: The Indigo movie was not well done. There were artistic problems with the movie and it did not live up to the hype. That said I would prefer watching INDIGO with a community of spiritual seekers than to go to 95% of Hollywood films. Hollywood's hold on the movie going audience is more of a problem to me than Indigo. I agree that Indgio was not comparable with What the bleep do we know. But I think the director's have the right idea. Indigo children is a fascinating subject and the movie did not do it justice. I do think that Donald Neale Walsch's acting was good and some of the scenery in the movie was very beautiful. I think that we should strive for excellence in what we do and I wish that the director's and producers could have worked harder to make a more artistic film. I still am glad I went and would rather watch a movie like Indigo that is about redemption than the exploitation that we are exposed to daily in the media and especially Hollywood movies. I liked seeing ordinary people portrayed on screen instead of women that all look like the mainstream idea of beauty. There was a lot of beauty in the film that was not hard to find. I encourage the producers and directors of Indigo to try again make a better film but I feel my money was well spent by going to see Indigo I have spent much money on typical Hollywood films and felt ripped off but I was not at all ripped of financially by Indigo. I would gladly give more that ten bucks to people who really want to raise the level of healing and spirituality in this time of violence and war that we are constantly exposed to. I took my 12 year old daughter and she was interested in the film but did not seem to feel enlightened by it. She thought the actress who portrayed Grace was Slick. I would give Indgio an A for effort and a D for artistry.


text: Dit is een heel slim marketingplan om ouders de kans te geven te beweren dat hun kinderen niet in de menselijke evolutie passen. Geen ADD/ADHD meer! In plaats daarvan zijn ze... ingoot. Het is noodzakelijk om mensen die anders zijn te accepteren en te erkennen dat ze speciale vaardigheden hebben, maar het is niet goed om hun mystieke krachten toe te schrijven die door geen enkele wetenschapper worden geïdentificeerd. Het is alleen maar een manier om ze verder te isoleren, door ze tot freaks te maken, ook al zijn het'superieure' freaks. Mensen met ADD/ADHD zijn blijkbaar goede leidinggevenden, omdat ze ongeduldig worden als andere mensen over dingen beginnen te praten, en ze liever hun eigen beslissingen nemen, waarvan ze voldoende vertrouwen hebben om te denken dat ze juist zijn. We zouden deze vermogens moeten aanmoedigen, niet aanmoedigen om gebruik te maken van hun 'net' of hun 'geneeskundige aanraking', tenzij onderzoek aantoont dat zulke dingen bestaan. Ik ben ook nieuwsgierig hoe dit fenomeen van 'indigokinderen' zo wijdverbreid kan zijn, maar aan de aandacht van de mainstream media en psychologische tijdschriften is ontsnapt. Niet alleen hebben de tijdschriften geen artikelen over indigo gepubliceerd, wat gewoon het gevolg zou kunnen zijn van een 'vooringenomenheid' onder wetenschappers, maar er zijn zelfs geen redactionele artikelen of brieven over geweest, of, als die er wel zijn, komen ze niet voor in de psycInfo, die de meest prominente psychologische database lijkt te zijn. In de mainstream nieuwsmedia zijn de enige artikelen over de film en het boek geweest. Afgezien daarvan zijn er geen opmerkingen over gemaakt, wat mij de indruk geeft dat Tappe dit concept uit het niets heeft ontwikkeld, en dat een heleboel mensen goedgelovig genoeg waren om het te kopen.<br />Zelfs het feit negerend dat deze film een niet-bestaande boodschap probeerde te verkondigen, was het niet eens een erg goede voorstelling. Het acteerwerk was wat je van zo'n script zou verwachten, maar de plot was verschrikkelijk en bestond alleen om de'speciale gaven' van het meisje te demonstreren. Deze film wordt alleen aanbevolen als je gelooft dat wat de wetenschap niet heeft bewezen, wel echt moet zijn.

text_en:
This is a very clever marketing scheme to give parents the opportunity to claim their children's inability to fit in is evidence of their being at a higher level of human evolution. No more ADD/ADHD! Instead they're...indigo. While it's necessary to accept people who are different and recognize what special skills they may have, it does them a disservice to ascribe to them mystical powers that aren't identified by any scientist. It only serves to isolate them further, by making them into freaks, even if they're "superior" freaks. People with ADD/ADHD apparently make good executives, because they're impatient when other people start discussing things, and they'd rather make their own decisions, which they have sufficient confidence to feel are correct. We should be fostering these abilities, not encouraging use of their "net" or their "healing touch," unless studies can demonstrate that such things exist. I am also curious as to how this phenomenon of "indigo children" can be so widespread but have escaped the attention of the mainstream media and psychological journals. Not only haven't the journals published articles on indigos, which could simply be the result of a "bias" among scientists, but there haven't even been editorials or letters, or, if there are, they aren't appearing in PsycInfo, which appears to be the most prominent psychological database. In the mainstream news media, the only articles have been about the film and the book. Other than that, there have been no comments on it, which suggests to me that Tappe developed this concept out of thin air, and plenty of people were gullible enough to buy it.

Even ignoring the fact that this film tried to preach a non-existent message, it wasn't even a very good show. The acting was what you'd expect for such a script, but the plot was terrible and existed only to showcase the girl's "special gifts." This film is only recommended if you believe that what science hasn't disproven must be real.


text: Ja, Indigo is een film die het niet haalt bij een gelikte filmervaring, maar hij is nooit aangeprezen als een eersteklas Matrix-achtige superdeal. Als je daarop inzoomt, mis je het punt. Om de puinhoop waarin deze planeet verkeert te redden, moeten we aandacht besteden aan elkaar, aan de misgelopen drugsdeals, aan misplaatste geldbeluste normen en waarden, aan alle levenservaringen die ons brengen bij de ultieme reden waarom we op deze planeet zijn <0xE2><0x80><0x93> om elkaar lief te hebben en elkaar door ons hart te steunen <0xE2><0x80><0x93> daar gaat deze film over. Onze kinderen weten dat. Het wordt hoog tijd dat wij als volwassenen dat gaan zien, voelen en léven. Ja, misschien zien jullie dit als een stroperig zoete kijk op de wereld, maar weet je wat? Deze planeet heeft meer van deze boodschappen nodig tot we ze krijgen. Wat de commerciële opzet van de Spirituele Cinema betreft, nogmaals, we hebben een plek nodig waar mensen films kunnen maken die de waarden van Liefde, Acceptatie en Mededogen loven. Ik hoop vurig dat iedereen die aan dit gemeenschapsgebeuren heeft deelgenomen, ook maar een greintje heeft weggenomen van wat we voor elkaar kunnen zijn, als we al onze bravoure over wat deze wereld zou moeten zijn opzijzetten en ons richten op wat hij moet zijn <0xE2><0x80><0x93> een cirkel van LIEFDE creëren. Fijne Valentijnsdag allemaal.

text_en: Yes, Indigo is a movie that falls short in terms of being a polished film experience, but it was never touted as being a top notch Matrix-like super deal. If you zero in on that, you miss the point. To salvage the mess this planet is in, we need to pay attention to each other, thru the drug deals gone wrong, thru misguided money grubbing values, thru all the life experiences that bring us down to the ultimate reason we are on this planet--> to love and support each other through our hearts--that is what this film is about. Our children know this. It is high time we as adults begin to see it, feel it and LIVE it. Yes, maybe you see this as a syrupy sweet pap view of the world, but guess what? This planet needs more of these messages until we get it. As for the commercialism for the Spiritual Cinema, again, we need a place where people can create films that laud the values of Love and Acceptance and Compassion. My fervent hope is that each and every one of the people who took part in this community event took away just even a hint of what we can be to each other if we just put aside all our bravado of what this world should be and get down to what it needs to be--> a circle of LOVE. Happy Valentines Day to you all.


text:
Omdat ik nooit eerder in aanraking was gekomen met het idee van 'Indigo Children', stemde ik in met een vertoning van de film die was geschreven door twee'spirituele goeroes' uit onze tijd, Neal Donald Walsh (Gesprekken met God) en James Twyman.
De vertoning werd gehouden in een plaatselijke Unity-kerk, een organisatie die is voortgekomen uit de New Thought-beweging. Ik was nog nooit in een Unity-kerk geweest, dus dit was ook een nieuwe ervaring voor me.
De plot draait om een klein meisje met bijzondere krachten en haar chemie met haar cynische grootvader. Door middel van allegorie krijgen we de gerecyclede Messiaanse ideologie van 'Indigo Children' te zien. In wezen hebben deze kinderen psi-vermogens en zijn ze in staat met hun handen te genezen. Ze communiceren met elkaar via een stelsel van psychische energie, ze kunnen dode mensen zien en ze hebben 'indigoaura's'. Wat ik van de algemene theorie achter IC kan reconstrueren, is dat Moeder Natuur een enorme sprong in de evolutie heeft gemaakt om'superkinderen' te creëren die ons tegen onszelf kunnen beschermen. Tenminste, dat is mijn indruk via deze film.
Het lijkt me allemaal een beetje zweverig, maar eerst de technische/artistieke kant.
De film lijdt aan een gebrek aan artistieke diepgang. Ongeacht wie de regie heeft (Stephen Simon, die de briljante en enigszins deprimerende film _Somewhere in Time_ heeft geproduceerd), voelt het als een tv-film die voor het leven is gemaakt, maar dan erger. Het acteren <0xE2><0x80><0x93> door bijna alle betrokkenen <0xE2><0x80><0x93> is kurkdroog en af en toe oogverblindend stom. Geen enkel personage heeft enige echte overtuiging, hoewel het kleine meisje heel schattig is (en voor een kinderactrice redelijk getalenteerd). Net als in een schooltoneelstuk, doet iedereen alleen maar alsof en speelt zijn rol. Ik verwachtte Werner Herzog niet, zelfs Stephen Soderburg niet, maar je verwacht wel meer dan een eenvoudige thuiscomputerbewerking voor een prijskaartje van 20 dollar (en geen popcorn!). Het hielp ook niet dat het niet in de juiste aspect-ratio werd weergegeven, dus iedereen was 'lang' in de film (dit was de schuld van de Kerk, niet van de film, maar het was nog steeds irritant).
Ik zocht 'Indigo Children' op. en de hoofdpersoon speelt de rol goed genoeg, met een paar wonderbaarlijke 'psi'-verbeteringstechnieken. Het is een charmante kleine aantrekkingskracht, deze indigo meme. Maar ik geloof er gewoon niet in. Het idee dat bepaalde kinderen speciale vermogens hebben die niemand anders heeft, maakt geweldige strips en pulp SF-lectuur, maar als het wordt gebruikt om een afgezaagde, nieuwe-tijdidee aan de man te brengen, wordt het een beetje saai. Zeker, ik geloof in de mogelijkheid van psi-vermogens, van spirituele evolutie en onverklaarde verschijnselen, maar ik kan gewoon niet geloven dat Moeder Natuur de evolutie zo zou versnellen dat onze kinderen onze superredders worden. Het klinkt leuk, maar het is een smeris die niet wil dat wij ons schuldig of verantwoordelijk voelen.
' Uiteraard hebben ze recht op hun eigen overtuigingen. Hoewel ze iets overtuigender zijn dan de 'geladen water'-karma-vernietigende computerbehandelingen die een paar jaar geleden via het New Thought-circuit de ronde deden (SANCTUARIUM), maakt de suikerzoete zoetheid van deze subtiel fascistische benadering van spiritualiteit het des te belangrijker om met deze meme op te houden en iets aan te gaan met enige diepte en intelligentie.
Zzzzzzz.

text_en:
Having no real previous exposure to the idea of "Indigo Children," I agreed to catch a screening of this movie written by two 'spiritual gurus' of our times, Neal Donald Walsh (Conversations with God) and James Twyman.

The screening was held at a local Unity church, which is an organization branched from the New Thought movement. I had never been to a Unity church, so this was also a new experience for me.

The basic plot centers around a little girl with special powers and her chemistry with her cynical grandfather. Through allegory, we are presented the recycled messianic ideology of "Indigo Children." Basically, these children have psi abilities, and they are able to heal with their hands. They communicate with each other via a psychic energy grid, they can see dead people, and they have 'indigo' auras. What I can piece together of the general theory behind IC is that Mother Nature has taken an extreme leap of evolution to create 'superkids' capable of saving us from ourselves. At least that is my impression via this film.

It all seems a bit airy-fairy to me, but first to the technical/artistic notes.

The film suffers from lack of artistic depth. Regardless of who is directing (Stephen Simon, who produced the brilliant and somewhat depressing film Somewhere in Time), it feels like a made-for-Lifetime-TV movie, but worse. The acting - by nearly everyone involved - is cardboard dry and occasionally eye-rollingly dorky. No character has any real conviction, though the little girl sure is cute (and for a child actress, fairly talented). Like a high-school play, everyone is simply going through the motions and playing out their lines. I wasn't expecting Werner Herzog or even Stephen Soderburg, but one expects more than basic home computer editing for a $10 price tag (and no Popcorn!). It also didn't help that it wasn't presented in the correct aspect ratio, so everybody was 'long' throughout the film (this was the Church's fault, not the film's, but it was still irritating).

I looked up "Indigo Children" and the protagonist plays the part well enough, with some miraculous 'psi' enhancements. It's a charming little attraction, this indigo meme. But I just don't buy it. The idea that certain children have special abilities that nobody else has makes for great comic book and pulp SF reading, but when it's used to peddle a corny, new age ideology, it wears a bit thin. Sure, I believe in the possibility of psi abilities, of spiritual evolution and unexplained phenomena, but I simply cannot believe that Mother Nature would speed up evolution to the degree that our children become our super-saviors. It sounds nice, but it's a cop out for not wanting to feel guilty or responsible ourselves.

Anyone's entitled to their beliefs, of course. While somewhat more convincing than the 'charged water' karma-busting computer treatments that were peddled via the New Thought circuit a few years ago (SANCTUARY), the candy-coated sweetness of this subtly fascist approach to spirituality makes it all the more important to stop this meme and get on to something with some real depth and intelligence.

zzzzzzzz.


text: Ik ben blij dat ik die film niet heb gekocht of gehuurd, ik heb hem opgehaald bij de bibliotheek waar je niet echt iets hoeft te kopen als je geen boete hoeft te betalen. Ik heb die film een jaar of 2, 3 geleden in de bibliotheek gezien en wilde hem eigenlijk niet ophalen, toen heb ik hem dit jaar opgehaald omdat ik de hele beschrijving heb gelezen die betekende dat Indigo-kinderen krachten hebben en ik dacht gewoon dat het een prachtige en inspirerende film zou worden, maar toen ik hem voor het eerst aanzette, had ik het gevoel dat ik in slaap was gevallen in een nachtmerrie over demonen tot ik bij het gedeelte kwam waar ze in het huis waren en een klein meisje in de auto zat. Als ik deze film had gekocht, zou ik hem hebben weggegooid omdat ik zo'n spijt had dat ik hem had gekocht. Ik zou hem hebben gemeden voor de prijs en op zoek zijn gegaan naar een betere inspirerende film als Matilda, ook al zou die misschien een beetje overschat en dwaas zijn, maar de moeite van het kijken waard. Maar voor deze film, 0,0, is het waarschijnlijk de minst favoriete film die ik ooit heb gezien, helemaal geen gelijkenis.

text_en: I'm glad I did not buy or rent this movie, I picked it up at the library where you don't really have to buy stuff at expect fines. I seen this movie at the Library like 2 or 3 years ago and didn't really want to pick it up, then I picked it up this year because I read the entire description that meant like Indigo children have powers and I just thought that it will make it a wonderful and inspirational movie, but when I first turned it on, I felt like I fell asleep in a nightmare of demon spirits until when I got to the part where they were in the house and a little girl was in the car. If I bought this movie, I would've thrown it away feeling so sorry that I bought it, avoid this at cost and look for better inspirational movie like Matilda even though it might be a little overrated and silly but still worth watching. But for this movie, 0.0 it is probably the most least favorite movie I ever seen, no likeness at all.


text:
Pas kortgeleden stuitte ik op dit fenomeen dat het 'Indigo-kind' wordt genoemd, toen een voormalig schoolhoofd, na het aanhoren van een paar verhalen over mijn eerstgeborene, suggereerde dat ze hoogstwaarschijnlijk een 'Indigo-kind' was. Omdat ik weinig van dit zogenaamde Indigo- fenomeen wist, zocht ik op internet en stuitte op deze film, die ik besloot uiteindelijk te bekijken om mijn onderzoek voort te zetten.
Het enige wat ik uit een puur intuïtief gezichtspunt (en de misselijkheid die ik voelde toen ik naar de film keek) echt kan zeggen, is dat dit de meest uitbuitende film is die ik ooit heb gezien, en nog erger dan Leni Riefenstahls 'Triumph of the Will' (misschien net zo verraderlijk). De inhoud was net zo uitbuitend als het newage-'kolonialisme'. die oude geloofssystemen hebben uitgebuit van inheemse volkeren over de hele wereld en oosterse filosofieën om industrieën van miljarden dollars te creëren, van yoga tot taoïsme.
De film zelf is waarschijnlijk de slechtste die ooit is gemaakt, geschreven, geregisseerd en vertoond, en die niet te vergelijken is met Waterworld van Kevin Costner en The Postman (twee werkelijk afschuwelijke films)'

Belangrijker nog is dat ik als ouder van een 'begaafd' kind (nu een jonge volwassene) in alle oprechtheid kan zeggen dat te veel ouders en volwassenen die'spirituele' rust (vrijheid van de tegenstrijdigheden en paradoxen van het leven) zoeken, hun joods-christelijke achtergrond (of ze nu religieus zijn of niet) misbruiken als een middel om het bestaan te verklaren, te beheersen, een reden te vinden en op andere manieren 'af te handelen'. Het is bespottelijk om hun kinderen te gebruiken om hun eigen zelfverheerlijking te bevorderen!
In alle eerlijkheid: spirituele cinema is een klucht. Als je goed kijkt naar de geschiedenis van de cinema, toont die geschiedenis de kunst van de cinema (zoals alle artistieke werken) als een voortdurende vorm van onderzoek naar de aard van de mens. Cinema, van het ene eind van het spectrum tot het andere, is een uiterlijke manifestatie van de antropomorfe visie op ons bestaan. Alle vormen van cinema hebben geprobeerd de menselijke toestand te begrijpen door de lens van de camera (het derde oog? de 6de chakra... ook bekend als de Indigo-aura? stoot, stoot, knipoog, knipoog) terwijl zelfs de slechtste films een glimp hebben opgevangen van onze complexe aard en relatie met metafysisch bewustzijn. Het is even arrogant om te suggereren dat de spirituele film 'ons' eindelijk laat zien zoals we werkelijk zijn, als om te suggereren dat Indigo-kinderen in groten getale als 'krijgers' opstaan om de mensheid voor haar ondergang te behoeden. Of dat de arrogantie van kinderen die zich 'gerechtigd' voelen in een generatie van uitputtend individualisme, kapitalisme en technologische vernieuwingen een 'teken' is van Indigo's rechtdoorzeeheid. Laten we eerlijk zijn... deze generatie is'slimmer' omdat technologische hulpmiddelen de manier waarop zij (wij) denken hebben veranderd (inclusief de film). Kortom, deze film is propaganda voor de spiritueel en cognitief onbekwame mens.
Ten slotte, bravo voor de commentator en de boemelaar1, met wie ik het van ganser harte eens ben als ik zeg: 'En Hollywood heeft interessante spirituele films gemaakt, zoals "Contact" en "I Heart Huckabees".' 'Donnie Darko', 'The Sixth Sense', 'Phenomenon', 'Waking Life' en 'Powder'. Zelfs het waardeloze 'Revenge of the Sith' heeft meer spiritueel gezond verstand dan deze film.'

text_en:
I only recently came across this phenomenon called the "Indigo child" when a former school principal, upon listening to some of the tales of my firstborn, suggested that she was most likely an "Indigo child." Knowing little of this so-called Indigo phenomenon, I searched on lineand came upon this movie, which I decided to finally watch for the sake of continuing my inquiry.

All I can truly say from a purely intuitive viewpoint (and the nausea I felt when watching the movie) is that this is the most exploitive film I have ever seen produced, written and directed  worse yet than Leni Riefenstahl's "Triumph of the Will" (perhaps as insidious). Its content was as exploitive as the New Age "colonialism," which has exploited ancient belief systems from indigenous peoples around the world and Eastern philosophies to create multi-billion dollar industries  from yoga to Taoism.

The film itself is probably the worst produced, written, directed and actedcomparable to Kevin Costner's Waterworld and The Postman (two truly awful movies)

More to the pointas a parent of a "gifted" child (now a young adult)all I can truly attest to is that too many parents and adults seeking "spiritual" rest (freedom from the contradictions and paradoxes of life)are exploiting their Judeo-Christian background (whether they are religious or otherwise)as a means to explain, control, find cause to and otherwise "deal" with existence. Using their children as foils to their own self-aggrandizement is ludicrous!

In all honesty, spiritual cinema is a farce. If you look carefully at the history of cinema, its history shows the art of cinema (as are all artistic works) as an ongoing form of inquiry into the nature of human beings. Cinema, from one end of the spectrum to the other, is an outward manifestation of the anthropomorphic view of our existence. All cinema forms, have sought to understand the human condition through the lens of the camera (the third eye? the 6th Chakra...also known as the Indigo aura? nudge, nudge, wink, wink)  even the worst of films have glimpsed into our complex natures and relationship with metaphysical awareness.

It is as arrogant to suggest that spiritual cinema is finally showing "us" as we truly are, as it is to suggest that Indigo children are rising up in numbers as "warriors" to save humanity from its downfall. Or that the arrogance of children feeling "entitled" in a generation of exhaustive individualism, capitalism and technological innovations is a "sign" of Indigo forthrightness. Let's face it...this generation is "smarter" because technological tools have changed the way they (we) think..(including cinema)... In short, this movie is propaganda for the spiritually and cognitively inept

Finally, bravo to commentator and boom operator kstrain1, with whom I agree wholeheartedly in saying, "And Hollywood HAS made interesting spiritual films, like "Contact", "I Heart Huckabees", "Donnie Darko", "The Sixth Sense", "Phenomenon", "Waking Life", and "Powder'. Even the lousy "Revenge of the Sith" has more spiritual common sense than this film."


text:
Omdat ik 'What the Bleep Do We Know' zo goed vond, had ik hoge verwachtingen van deze film. Ik was diep teleurgesteld.
Het acteren was zo afschuwelijk dat we een deel ervan aan een vriendin moesten laten zien, alleen maar om de idiotie van deze film te demonstreren. We lachten en lachten... Het acteren is zo afschuwelijk dat het een geweldig leermiddel (van hoe-niet-te-doen) zou kunnen worden voor film- en acteercursussen. De Dialoog was bijna net zo zielig als het acteren, en dat is heel erg!
O, dat vergat ik nog, er was één ding dat het goed maakte <0xE2><0x80><0x93> het decor was mooi. Niet helemaal genoeg om de film bij elkaar te houden... '
'Anderen die het gezien hebben, zeiden dat ze er hun hele leven littekens aan zouden overhouden.

text_en:
Having appreciated "What the Bleep Do We Know," I had high hopes for this movie. I was sorely disappointed.

The acting was so atrocious that when a friend came over, we had to show part of it to her just so we could showcase the idiocy of this film. We laughed and laughed... The acting is so hideous that it could become a great teaching tool (of How-NOT-To) for film/acting courses. The Dialogue was almost as pathetic as the acting, which is pretty bad!

Oh, I forgot, there was one redeeming feature - the scenery was nice. Not quite enough to hold the movie together......

Others I know who have seen it said they would be scarred for life. Hmm...


text: Voor de mensen die een hekel hebben aan deze film omdat hij een onrealistisch idee presenteert <0xE2><0x80><0x93> alsjeblieft. Word eens volwassen. Het is een film. Heb jij een hekel aan Dragonball Z omdat hij een onrealistisch idee presenteert van buitenaardse wezens die er menselijk uitzien en Engels spreken? Je kritiek is op hun gezicht te lezen.<br />Nu we het daar toch over hebben, 'Indigo' is een onderhoudende film met een goed script dat wel wat meer samenhang had kunnen gebruiken. De regisseur had het gevoel dat de film voor de lol was gemaakt en niet als kunstwerk, wat zowel goed als slecht is. Het acteerwerk is amateuristisch, maar werkt wel voor het verhaal dat de film vertelt. Het scenario van de autorit is voor filmkijkers gemakkelijk te volgen, en het werkt hier ook. Maar wat ik het leukste vond aan de film, is dat je gaat geloven dat hij op een gewelddadige manier zal eindigen en dat uiteindelijk niet zal doen. Dat stelt veel mensen teleur, maar ik denk dat het een perfecte manier was om de film af te maken. En of je nu wel of niet in dat hele 'indigokind'-gedoe gelooft, deze film is de moeite van het kijken waard. Ik hoop echter dat toekomstige projecten van deze filmmakers beter geschreven zijn.

text_en:
To the people who hate this movie because it presents an unrealistic idea - please. Grow up. It's a movie. Do you hate Dragonball Z because it presents an unrealistic idea of aliens that are human-like in appearance and speak English? Your critiques are pitiful on their face.

With that being said, "Indigo" is an entertaining movie with a good script that could have done with a bit more coherence. The direction felt somewhat like the movie was done for fun and not as a piece of art, which is both a good and a bad thing. The acting, while amateurish, actually works for the story that the movie presents. The scenario of the road trip is a comfortable one for movie watchers, and it works here. I think what I liked the best about the movie, though, is that it leads you to believe that it's going to end in a violent way and ends up not doing so. That disappoints a lot of people, but I think it was a perfect way to end the movie. And whether or not you believe in the whole "indigo child" thing, this movie is worth watching. I hope future projects from these filmmakers have tighter writing, though.