text: Ik heb het boek gelezen voordat ik de film zag ik wist dat het een goede film zou zijn want het boek was geweldig ik kan je echt aanbevelen om die geweldige fantastische film te zien ik weet zeker dat je hem mooi zult vinden. Toen ik erheen ging was ik daar met mijn zus en er was niemand bij ons ik was een beetje teleurgesteld maar niemand die ik ken is naar die film gegaan en naar buiten gekomen om te zeggen dat het een afschuwelijke film was. ik hoop dat je door wat je van mij over deze film hebt gehoord deze film zult willen zien ik garandeer je dat je hem net zo leuk zult vinden als ik (zijn obsessie) ik ben er helemaal klaar voor.

text_en: i read the book before i saw the movie i knew the movie was going to be good because the book was great i seriously recommend you see this amazing fantastic movie. i know you will like it. when i went to see it i was there with my sister and there was nobody that was with us i was a little disappointed but nobody that i know has gone in to that movie and came out saying that was a horrible movie. nobody can it is so great i think everyone will like it (to bad nobody wants to see it) anyway i hope from what you have heard about this movie from me will make you want to see this movie i guarantee you'll like it as much as i do (im obsessed) literlly i am


text: Toet is de beste film die er is. ga hem zien als je hem niet hebt gezien over die 3 kinderen die het opnemen tegen rechts en links. een perfecte familiefilm. de personages Mullet Fingers ( Cody Linley) Beatrice Leep (Brie Larson) en Roy Eberhardt ( Logan Lerman) zijn de drie hoofdpersonen. geweldige film de beste!!!!!!!!!!!!!!!! Ik ben dol op deze film en jullie moeten dat ook zijn, het is een geweldige film ik bedoel een geweldige film. ga hem zien als je hem niet hebt gezien. ik vind hem goed omdat ze het opnemen tegen rechts en links, en hij heeft uilen en de sexy Cody Linley.<br />Cody Linley is zo lekker!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

text_en:
Hoot is the best movie. go and see it if you haven't about these 3 kids that stand up to the right and the wrong. a perfect family film. the characters Mullet Fingers ( Cody Linley) Beatrice Leep (Brie Larson) and Roy Eberhardt ( Logan Lerman) are the three main characters. great movie the best!!!!!!!!!!! i love this movie and you guys should too, its a great movie i mean it a great movie. go and see it if you haven't. i like it because they stand up to the right and wrong, and it has cut owls and the hot Cody Linley.

Cody Linley is so HOT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! I LOVE HIM SO MUCH!!!!!!


text: Logan Lerman & Dean Collins III van Jack & Bobby Fame zorgen als vrienden in deze film voor een prettige vertrouwdheid, ook al komen ze misschien niet zo dicht in de buurt van Jack & Bobby, maar de uitdrukking op het gezicht van jonge studenten die voor een goede zaak opkomen, komt in deze film heel goed tot uiting. Logan Lerman lijkt misschien wel getypecast te zijn in rollen waarin hij 'anders' is, zoals van hieraf gezien, zoals in deze film en in Jack & Bobby. The Movie begint ook met een heel mooi deuntje dat is bedacht als een verloren 45 'En ik vraag me af waar de leeuwen zijn?' Ik heb mijn oude Job of Christmas altijd op de luidspreker gehoord en ik heb hem afgespeeld in mijn plaatselijke radioshow van The Lost45's die werd gepresenteerd door Barry Scott, maar de laatste keer heb ik dit met deze film voorgesteld als een opdracht, maar de opdracht werd niet genoemd. De milieudemonstratie komt goed tot uiting in deze film, ook vanwege de bescherming van de gronduilen, zoals ook in deze film te zien is. En wat een giller is deze film. Giller, sorry, giller in de traditie van de Woodsey Owl Commercials uit de jaren zeventig. Eerlijk gezegd, Stephen 'Steve' G. Baer alias 'Ste'.

text_en: Logan Lerman & Dean Collins III of Jack & Bobby Fame provide a nice touch of familiarity as friends in this even if not maybe as close as they may be on Jack & Bobby but the expressions of young students taking their stand for a good cause is very well expressed in this movie.Logan Lerman may be seemingly typecast in roles of being "different" as thusly seen from here as is seen in this as well as in Jack and Bobby.The Movie also opens up with a very nice tune coined as a lost 45 "And I'm Wondering where the lions are?"A song which I'd Always heard on the speaker @ my old Job of ChristmasTreeShops and got it played on my local radio show of The Lost45s hosted by Barry Scott but the last time of which I suggested this with this movie as it's dedication but the dedication was left out.Environmentalist demonstration is well expressed in this movie too for the protection of the ground owls as seen in this movie too.What a hoot too this movie is.Hoot,Sogive a hoot in the tradition of the Woodsey Owl Commercials of the 1970s too. Truthfully, Stephen "Steve" G. Baer a.k.a."Ste".


text: Deze film was geen geweldige film, maar beslist een goede film om met je gezin te zien, vooral met kinderen van 10-15. Er komen in deze film goede discussieonderwerpen aan de orde, zoals pestkoppen, de omgeving, en hoe je dingen recht kunt zetten. De muziek van Jimmy Buffet was een pluspunt, en het decor was prachtig... De jonge acteurs waren uitstekend, en dit is een film die ik op het gezinskanaal of het Hallmark-kanaal zou verwachten. Afgezien van een paar woorden in de dialoog zou een middelbare school deze film kunnen vertonen om discussies in de klas te beginnen. Hopelijk wordt hij deze zomer in Drive-in vertoond, zodat meer mensen hem te zien krijgen. Hij kon goed lezen en het was leuk om hem in een cameovoorstelling te zien.

text_en: This film was not great cinema, but definitely a good film to see with your family, especially children from 10-15. There are good topics of discussion brought up in this movie, such as bullies, the environment, and working to make things right. Jimmy Buffet's music was a plus, and the scenery was wonderful... The young actors were excellent, and this is a movie I would expect to see on the Family Channel or the Hallmark Channel. Except for a few words in the dialog, a middle school could show this film to start discussions in the classroom. Hopefully it will be shown in Drive-ins this summer so that more people get to see it. It did follow Carl Hiassen's book well, and it was fun to see him in a cameo performance.


text: Ik keek alleen naar die film omdat ik mijn 9-yo en haar vriendin niet alleen in de bioscoop wilde laten. Eerlijk gezegd ging ik naar binnen in de verwachting een lekker dutje te kunnen doen <0xE2><0x80><0x93> maar ik merkte dat ik helemaal weg was van de film. Ik kan hem iedereen aanbevelen die ernaar vraagt! Roys moeder speelde jaren geleden in een van mijn favoriete tv-series, een zeemeermin (Maximum Bob). Ze was echt heel leuk in die film. De drie hoofdpersonen waren allemaal uitstekende jonge acteurs. Ze vonden het ook leuk om Jimmy Buffet te zien en te horen. De film zelf was heel mooi <0xE2><0x80><0x93> hij toonde wat Florida zo geweldig maakt. Ik ben blij dat ik naar die film ben gegaan. En dan te bedenken dat ik teleurgesteld was dat ik niet kon.' Ik neem ze niet mee om ze 'Stick It' te laten zien - ik denk dat dit veel beter was!

text_en: I watched this movie only because I didn't want to leave my 9 yo and her friend in the theater by themselves. Honestly, I went in expecting to enjoy a good nap -- but found myself entranced by the movie. I'd recommend it to anyone who asks! Roy's mom was on one of my all-time favorite TV shows years ago, playing a mermaid (Maximum Bob). She was really cute in this movie. The three main characters were all excellent young actors. Also enjoyed seeing and hearing Jimmy Buffet. The movie itself was quite beautiful - showcasing some of what makes Florida so great. I'm glad I ended up going to this movie. And to think, I was disappointed that I couldn't take them to see "Stick It" -- I think this was MUCH better!


text: Deze totaal bizarre aflevering is een typisch voorbeeld van satanisch schokkende horror uit de jaren zeventig. De gebeurtenissen zijn door en door verwarrend en het duurt een hele tijd voordat je doorhebt wat er in godsnaam aan de hand is, maar de broeierige sfeer neemt je meteen in zijn greep. Vanaf de onbeschrijflijk bizarre intro, waarin een paar griezelige kinderen speelgoed veranderen in echte oorlogsmachines, weet je gewoon dat dit een onverzoenlijke en schokkende aflevering wordt. 'Broederschap van Satan' blijkt al snel een nieuwe aflevering te zijn in het vermeende & officieuze 'griezelige stadje dat een duister geheim verbergt'-subgenre. Een jonge weduwnaar, op reis met zijn nieuwe, lekkere vriendin en zijn achtjarige dochter, stopt in een afgelegen stadje om een auto-ongeluk te melden waarvan ze getuige zijn geweest op een nabijgelegen snelweg. De dorpelingen gedragen zich erg vijandig en staan erop dat de bezoekers meteen vertrekken. Het stadje baadt duidelijk in een sfeer van angst en paniek, want plaatselijke kinderen verdwijnen op onverklaarbare wijze en onnatuurlijke krachten houden iedereen binnen de grenzen van het stadje. Hillsboro is in de greep van een satanische sekte, die blijkbaar wordt geleid door de oudere leden van de gemeenschap. Ik vond 'Broederschap van Satan' erg goed. Het verhaal deed me denken aan een roman van John Saul, maar ik kan me de titel niet herinneren. Het had ook te maken met een sekte van oudere mensen die jonge dorpelingen misbruiken om hun eigen inhalige verdiensten. De film is voornamelijk gebaseerd op enge decors (zoals poppen en relikwieën van hekserij), maar een iets meer meeslepend en coherent scenario zou leuk zijn geweest. Het onderwerp roept vaak veel vragen op en regisseur Bernard McEveety kan ons niet altijd antwoorden geven. De climax is geweldig, heel jaren zeventig (met andere woorden schokkend) en onvergetelijk. En ook nog eens prachtig gefilmd.

text_en: This totally odd-ball feature is a typical and prime example of satanically shocking 70's horror. The events are thoroughly confusing and it takes up quite a while before you figure out what the hell is going on, but the brooding atmosphere sucks you in immediately. Right from the indescribably bizarre intro, showing a couple of eerie children turning toys into real-life war machinery, you just know this become an uncompromising and gritty shocker. "Brotherhood of Satan" soon appears to be another installment in the alleged & unofficial "creepy little town hiding a dark secret" sub genre. A young widower, traveling with his new yummy girlfriend and 8-year-old daughter, stops in a remote little town to report a car accident they witnessed on a nearby highway. The villagers behave very hostile and insist the visitors on leaving right away. The town clearly bathes in an ambiance of fear and panic, as local children vanish inexplicably vanished and unnatural forces maintain everyone within the boundaries of town. Hillsboro is in the grip of a satanic cult, apparently ruled by the elderly members of the community. I really liked "Brotherhood of Satan" a lot. The story reminded me of a novel written by John Saul, but I can't remember the title. It also dealt with a cult of elderly people abusing youthful villagers for their own greedy merits. The film mainly relies on creepy scenery (like dolls and witchcraft relics) but a slightly more involving and coherent screenplay would have been nice. The subject matter often raises a lot of issues and questions, and director Bernard McEveety can't always provide us with answers. The climax is terrific, very seventies (meaning shocking) and unforgettable. Beautifully shot film, too.


text: De jaren zeventig waren een geweldige tijd voor horrorfilms. De Broederschap van Satan is weer zo'n juweeltje dat over het hoofd is gezien. Het zit tot de rand toe vol met grote, surrealistische, verwarrende scènes. Het is ook geweldig om Stother Martin en L.Q. Jones (die ook produceerde) in fatsoenlijke rollen te zien.<br />Een deel ervan is een beetje gedateerd en goedkoop, maar De Broederschap van Satan haalt het niet bij Race de Duivel en vele andere satanisme-films uit de jaren zeventig.

text_en:
The '70s were a great time for horror movies. The Brotherhood of Satan is yet another overlooked gem. It's full to the brim with great surreal, unsettling scenes. It's also great to see Stother Martin and L.Q. Jones (who also produced) in decent roles.

Some of it is a little dated and cheesy, but The Brotherhood of Satan kicks butt over Race the Devil and many other '70s Satanism flicks.


text: Een gezin reist door het midden van het westen. Er is weduwnaar Ben (Charles Bateman), zijn vriendin Nicky (Ahna Capri) en Bens dochtertje K.T. (Geri Reischl). Dan komen ze in een stadje dat Hillsboro heet, waar iedereen zich meer dan een beetje vreemd gedraagt. Hun auto slaat over de kop en ze zijn gedwongen te blijven. Al snel komen ze erachter dat een heksencoven de stad in zijn ban heeft en ongelooflijk kwaad in de zin heeft.<br />Het verhaal is niet zo goed. Mensen bedenken gewoon dingen uit het niets en aan het eind komen ze er toevallig achter waar de heksen zijn. Aan het eind zijn er ook nog een heleboel mazen in het net. Het acteerwerk is ook niet best. Bateman en Capri zijn nietszeggend en alle anderen zijn ongeveer hetzelfde. Alleen oude beroepsacteurs als Strother Martin en L. Q. Jones geven goede voorstellingen. Toch werkt deze film. Hij laat bloed en geronnen bloed achterwege (dat is er wel, maar dit is PG) en slaagt erin met een paar heel griezelige beelden en atmosfeer te werken. Het acteren belemmert veel ervan, maar het werkt nog steeds. Vooral Martin kauwt op het landschap in zijn rol. Ik kan niet precies uitleggen waarom ik (zo'n beetje) deze film mooi vind, maar bij mij werkte hij. Het is een stil soort gruwel dat niet meer gemaakt wordt. Nauwelijks een meesterwerk, maar dit verdient herontdekt te worden.

text_en:
A family is traveling through the mid West. There's widower Ben (Charles Bateman), his girlfriend Nicky (Ahna Capri) and Ben's little daughter K.T. (Geri Reischl). Then hit a town named Hillsboro where everyone acts more than a little strangely. Their car breaks down and they're forced to stay. They soon find out a witches coven has a spell over the town and is up to incredible evil.

The story is not that good. People just figure things out of nothing and they just happen to find out where the witches are at the end. Also there are a lot of loopholes left dangling at the end. The acting is pretty poor too. Bateman and Capri are bland and everybody else is about the same. Only old pros Strother Martin and L.Q. Jones give good performances. Still this movie does work. It forgoes blood and gore (there's some but this is PG) and manges to work with some very creepy visuals and atmosphere. The acting hampers a lot of it but it still works. Martin especially chews the scenery in his role. I can't explain exactly why I (sort of) like this movie but it did work on me. It's a quiet kind of horror that isn't made anymore. Hardly a masterwork but this deserves to be rediscovered. A 7.


text:
Ben (een prima Charles Bateman), zijn jonge dochter K.T. (een schattige Geri Reischl) en zijn nieuwe vriendin Nicky (de buitengewoon aantrekkelijke Ahna Capri) zijn op weg naar een verjaardagsfeestje voor K.T. Ze worden onverwachts overvallen in een afgelegen stadje in het Zuiden, waar niemand weg kan, en met uitzondering van Ben, K.T. en Nicky, kan niemand daar naar binnen. Om het nog erger te maken, verdwijnen er kinderen en worden er volwassenen in een alarmerend tempo vermoord. Ben helpt een paar inwoners <0xE2><0x80><0x93> sheriff Pete (L.Q. Jones), Tobey (Alvy Moore) en Jack (Charles Robinson), de plaatselijke priester <0xE2><0x80><0x93> om het mysterie op te lossen.
Deze horrorfilm met een duivelsthema uit het begin van de jaren zeventig is eigenlijk ouder dan 'The Exorcist' en combineert een 'Bad Day at Black Rock'. Het is een typerend voorbeeld van een plattelandsstadje met een groot, groot skelet in de kast met horrorelementen, voor interessante resultaten. Het bezorgde me zelfs een paar koude rillingen toen ik het bekeek, terwijl het onverbiddelijk zijn onheilspellende weg vervolgt. De sombere en plechtige sfeer is snel gevestigd en houdt stand voor de duur van het stuk; het steeds groter wordende gevoel van paniek geeft het een echte kick. Sommige gedenkwaardige scènes omvatten de bizarre opening van een speelgoedtank die in een echte verandert en een autowrak verplettert, om nog maar te zwijgen van Nicky's verknipte nachtmerrie, levendig en stijlvol uitgevoerd door regisseur Bernard McEveety en zijn crew. De muziek van Jaime Mendoza-Navas is subtiel sinister en geeft het een extra griezelig tintje. De vaste en professionele cast levert uitstekend werk, vooral de altijd innemende Strother Martin als de innemende dokter Duncan, en de producers/acteurs L.Q. Jones en Alvy Moore.
Alleen al het feit dat de hele plot vlak onder de neus van onze helden ligt, maakt het des te enger. Jack de priester leidt ze in de goede richting, maar zullen ze op tijd zijn om er een eind aan te maken? Het is een plezierige kleine griezelfilm om nog eens te bekijken; ik kan alleen voor mezelf zeggen dat ik hem veel meer kon waarderen nadat ik hem een tweede kans had gegeven. Ik kan nu zeggen dat hij inderdaad ondergewaardeerd wordt, omdat hij een goed verhaal op een interessante, onconventionele en effectieve manier vertelt.

8/10.

text_en:
Ben (a fine Charles Bateman), his young daughter K.T. (a cute Geri Reischl), and his new girlfriend Nicky (the extremely attractive Ahna Capri) are on their way to a birthday party for K.T. They unexpectedly get waylaid in a remote Southern town where no-one is able to leave, and with the exception of Ben, K.T., and Nicky, no-one can get in either. To top that off, children are disappearing and adults are being murdered at an alarming rate. Ben helps some of the locals - Sheriff Pete (L.Q. Jones), Tobey (Alvy Moore), and Jack (Charles Robinson), the local priest, try to solve the mystery.

This early 70's devil-themed horror movie actually predates "The Exorcist", and combines a "Bad Day at Black Rock" type plot of a rural town with a great big skeleton in its closet with horror elements, for interesting results. It actually sent a few chills down my spine this viewing, as it inexorably moves along its ominous path. The moody and solemn atmosphere is established quickly and holds for the duration; the ever-growing sense of panic gives it a real kick. Some memorable set pieces include the bizarre opening of a toy tank turning into a real one and squashing a car flat, not to mention Nickys' twisted nightmare, vividly and stylishly realized by director Bernard McEveety and crew. Jaime Mendoza-Navas' music is subtly sinister and gives it that extra sense of eeriness.

The steadfast and professional cast does some fine work, especially the ever engaging Strother Martin as the affable Doc Duncan, and producers / actors L.Q. Jones and Alvy Moore.

Just the fact that the whole plot is right under the noses of our heroes makes it that much more scary. Jack the priest starts leading them in the right direction, but will they be in time to put a stop to things? It's an enjoyable little chiller worth re-visiting; just speaking for myself, I was able to appreciate it a lot more after giving it a second chance. I can say now that yes, it is indeed under-rated, telling a good story in an interesting, unconventional, and effective way.

8/10


text: Niet iedereen is dol op deze film. Het is nog steeds een van de beste 'je moet nadenken'-films over het satanisme die ooit zijn gemaakt. Het feit dat er niet om de zeven minuten een sprongetje in het MTV-tijdperk te zien is, doet niet ter zake. Bovendien, sprekend als iemand die de satanisten werkelijk KENT, heeft het (waarschuwing!) gedeelte van de film, waarin de Broederschap haar oude lichaam verruilt voor dat van prepuberale kinderen, een paar echt angstaanjagende scènes. Het gedeelte waar (tweede waarschuwing!) Strother Martin de overgang orkestreert, is bijna hyperrealistisch in die zin dat er maar heel weinig special effects in voorkomen, een kenmerk van deze film. McEveety kreeg zelden een groot budget, maar was vaak effectief. In dit geval werkte het ook.

text_en: Not everyone likes this movie. It is still one of the best "you have to be thinking" movies about Satanism ever made. The fact that it doesn't have MTV-era jump cuts or gore every seven minutes is irrelevant. Also, speaking as someone who actually KNOWS Satanists, the (spoiler warning!) portion of the film where the Brotherhood exchange their old bodies for those of preadolescent children, it has some genuinely scary scenes. The section where (second spoiler alert) Strother Martin orchestrates the changeover is almost hyper-real in that it uses very few special effects, a hallmark of this film. McEveety was seldom given a big budget but was often effective. It worked in this case, too.


text: Een van de beste minder bekende occulte horrorfilms uit de jaren zeventig. Het is ruig, opwindend, eng, surrealistisch hier en daar en op sommige momenten zelfs heel slim, wat niet gezegd kan worden van veel van dit soort films. Onwillekeurig zie ik een paar stekende symbolische en metaforische punten in de maatschappij van de jaren zeventig en de generatiekronkels uit de tijd dat deze film werd gemaakt. De scriptschrijver heeft duidelijk staan koken terwijl hij ook een paar goeie ouwe 'uit de crypte'-achtige scènes produceerde. Met een goed werkstuk van een creatieve regisseur is het resultaat onderhoudend en geestig. Vooral het eenvoudige, maar effectieve einde laat zien hoe deze dingen worden behandeld door degenen die dat kunnen. Ik kende de uitstekende cast grotendeels niet, behalve L. Q. Jones als de humeurige maar grappige sheriff en Strother Martin als de dokter van het stadje. Martin steelt uiteindelijk de film, wat niet verrassend is. Met die stem en vaardigheid is hij een van de grootste gekken in films, voor mij in elk geval. Wat een acteur!<br />Dus het is me een beetje een raadsel waarom deze film niet veel meer erkenning heeft gekregen. Ik denk dat hij bijna net zo'n plaats in de occulte horrorcanon verdient als Rosemary's Baby en The Exorcist. Een geweldige film!

text_en:
One of the best lesser known occult oriented horror movies of the seventies. It's gritty, exciting, scary, surrealistic here and there and at moments even very smart, which can't be said about many of the movies this kind. I can't help seeing some stinging symbolic and metaphoric points at the seventies society and generation stuff of the time this movie was done. The scriptwriter has obviously been cooking while delivering also some good old "from the crypt" kind of scenes. With a job well done from a creative director the result is entertaining and thought provoking. The simple, yet effective ending specially shows how these things are treated right by those who can.

The excellent cast were mostly unknown to me, except L. Q. Jones as the moody but funny sheriff and Strother Martin as the town doctor. Martin, not surprisingly, always ends up stealing the movie. With that voice and skill he is one of the greatest loonies in movies, for me anyway. What an actor!

So, it is a little bit of mystery to me why this movie has not gathered far greater recognition. I think it would deserve almost equal place in the occult horror canon alongside Rosemary's Baby and The Exorcist. One helluva movie!


text:
Ik was een jaar of tien, elf toen deze film uitkwam, en sindsdien is hij me 35 jaar lang bijgebleven. Toen de film uitkwam, verspreidden alle bioscopen in de omgeving van St. Louis een pakje met bloemzaadjes dat op de voorkant de naam van de film enz. had. Op de achterkant van het pakje stond met zoveel woorden... plant deze zaadjes om middernacht. Als er een witte bloem groeit, ben je gered... maar als er een rode bloem groeit, ben je verdoemd! Laat ik volstaan met te zeggen dat ik voor een elfjarige jongen de zaadjes niet heb geplant uit angst voor wat er misschien uit zou komen. Dit is de verrassing: als de film begint, zie je een klein speelgoedtankje in het zand rondscharrelen. Op een kleine weg verlaat een gezin de stad, en plotseling draait de camera weer naar het tankje, en het is nu echt groot. Het rolt over de auto heen, en je ziet bloederige ledematen uit het wrak steken, en dan, net zo plotseling, is het tankje weer klein.
De reden dat deze film zo lang bij me is blijven hangen, was omdat ik precies zo'n speelgoedtankje had als in de film!!!! Helaas weet ik niet wat ermee gebeurd is, maar sindsdien heb ik dat ding voortdurend in de gaten gehouden!
Doe het licht uit, stop de dvd erin, smeer een boterham en kijk naar deze film. Hij is heel goed!

text_en:
I was 10 or eleven years old when this movie came out, and it has stayed with me for 35 years since. When the movie came out, all of the theaters in the St. Louis area distributed, as a 'lure', a pack of flower seeds that had the movie name, etc. on the front. On the back of the pack it read, in so many words....plant these seeds at midnight. If a white flower grows, you are saved.....but if a red flower grows, you are doomed!!! Suffice it to say, that for an eleven year old kid, I did not plant the seeds for fear of what may pop up. Here is the spoiler: As the movie starts out, you see a small toy tank moving about in the dirt. On a small road a family is leaving town, and suddenly the camera turns to the tank again, and it is full size. It rolls over the car, and you see bloody limbs protruding from the wreckage, then, just as sudden, the tank is small again.

The reason this movie stuck with me for that long, was because I had a exact toy tank as the one in the movie!!!! Unfortunately I don't know what happened to it, but I did keep a wary eye on that thing ever since!!!

Turn out the lights, put in the DVD, make a sandwich, and watch this movie. It is very good!!!


text: Een jong stel <0xE2><0x80><0x93> vader Ben (vaste Charles Bateman), vrouw Nicky (de lieftallige Ahna Capri) en hun dochter KT (de schattige Geri Reischl van 'I Dismember Mama') <0xE2><0x80><0x93> raakt verstrikt in een klein woestijnstadje in Californië dat bevolkt wordt door hysterische gekken. Erger nog, er is een verderfelijke satanische sekte die kleine kinderen heeft ontvoerd voor hun eigen duivelse doeleinden. Directeur Bernard McEveety, werkend vanuit een ongebruikelijk en geïnspireerd scenario van William Welch en L.Q. Jones (de regisseur van _Devil Times Five_, Sean MacGregor, kwam met het bizarre verhaal), vertelt in een langzaam, maar gestaag tempo over de fascinerende intrige en creëert een griezelige, gespannen, mysterieuze sfeer. De uitstekende cast van uitstekende karakteracteurs is een waardevolle aanwinst: Jones als de norse, nuchtere sheriff Hillsboro, Alvy Moore als de vriendelijke plaatselijke Toby en Charles Robinson als de sluwe, vurig devote priester Jack. De heldere, gepolijste breedbeeldfilm van John Arthur Morrill, de griezelige score van Jamie Mendoza-Nava en het wilde, opwindende, opzwepende rituele ritueel van de zwarte mis zijn allemaal even goed. Het idee dat speelgoed een moorddadig leven krijgt is eenvoudigweg vernuftig (de openingsscène met een speelgoedtank die tot leven komt en een gezin in hun auto vermorzelt, is werkelijk schokkend). Ook een leuk, griezelig dubbelzinnig einde. Een aangenaam idiosyncratische en ondergewaardeerde winnaar.

text_en: A young couple -- father Ben (solid Charles Bateman), wife Nicky (the lovely Ahna Capri) and their daughter KT (the cute Geri Reischl of "I Dismember Mama" fame) -- find themselves trapped in a small California desert town populated by hysterical lunatics. Worse yet, there's a pernicious Satanic cult that's been abducting little children for their own diabolical purposes. Director Bernard McEveety, working from an offbeat and inspired script by William Welch and L.Q. Jones ("Devil Times Five" director Sean MacGregor came up with the bizarre story), relates the compellingly oddball plot at a slow, yet steady pace and ably creates a creepy, edgy, mysterious ooga-booga atmosphere. Strother Martin delivers a wonderfully wicked and robust performance as Doc Duncan, who's the gleefully sinister leader of the evil sect. The top-rate cast of excellent character actors qualifies as a substantial asset: Jones as gruff, no-nonsense Sheriff Hillsboro, Alvy Moore as friendly local Toby, and Charles Robinson as a shrewd, fiercely devout priest Jack. John Arthur Morrill's bright, polished widescreen cinematography, Jamie Mendoza-Nava's spooky score, and the wild, rousing climactic black mass ritual are all likewise up to speed. The idea of having toys come to murderous life is simply ingenious (the opening scene with a toy tank coming real and crushing a family in their car is truly jolting). Nice eerily ambiguous ending, too. A pleasingly idiosyncratic and under-appreciated winner.


text: De eerste keer dat ik Brotherhood of Satan zag was ik 12 jaar oud. Ik zag hem in een stadje in het midden van de staat Washington. Hij werd gedraaid voor _Tales from the crypt_, die we eerder afspeelden omdat mijn zusjes al bang waren voor de Brotherhood of Satan. Al met al vond ik het een behoorlijk goede film. Het begin was goed we waren net gaan zitten en die tank deed het geweldig op die stationcar. Wat me opviel aan de film was het landschap rond de stad waarin hij was opgenomen het leek bijna op het gebied rond Chelan WA waar ik de film had gezien vooral toen ze naar het stadje Hillsboro reden dat de locatie van de film is een klein stadje in SW New Mexico. Ik heb LQ Jones en Strother Martin altijd leuk gevonden en ook Charles Bateman die in Get Smart speelde een programma dat ik leuk vind. Ik gaf de film een 7 en later toen ik Tales uit de crypte te zien kreeg vond ik Broederschap van Satan beter.

text_en:
The first time I saw Brotherhood of Satan I was 12 yrs old I saw it in a little town in central Washington state it played before Tales from the crypt which we left early because my sisters were already scared from the Brotherhood of Satan. All in all I thought it was a pretty good movie. The beginning was good we had just sat down and that tank did a number on that station wagon.

What struck me about the movie was the scenery around the town in which it was filmed it looked almost like the area around Chelan WA where I saw the movie especially when they were driving towards the town of Hillsboro which is the location of the movie a small town in SW New Mexico. I have always liked LQ Jones and Strother Martin and also Charles Bateman who was on Get Smart another show I like. I gave the movie a 7 and later on when I did get to see Tales from the crypt I thought Brotherhood of Satan was better.


text: Een prachtig bedachte en meeslepende film die een stempel achterlaat dat veel verder reikt dan het begin. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, een van de vele 'kleine' verhalen die voorafgingen aan de Tweede Wereldoorlog, die inzicht geven in de mentaliteit van de meeste gewone mensenculturen, getroffen door andere die worden gezien als voormalige vijanden en misschien toekomstige vijanden, met het donker worden van oorlogswolken aan de horizon. De film werd vertoond op het Stony Brook Film Festival en werd enthousiast ontvangen. Goed geschreven en vakkundig gespeeld. De personages waren zeer geloofwaardig en trokken je naar je toe om hun beproevingen en beproevingen mee te maken.

text_en: A wonderfully thoughtful and involving movie that leaves an imprint well beyond it's initial liftoff. Based on a true story , one of the many "small" stories prior to WW II , that lend an understanding to the mindsets of the majority of common man cultures, impacted by others perceived as former enemies and perhaps future foes, with the darkening of war clouds on the horizon. Viewed at the Stony Brook Film festival, the film was enthusiastically received . Well written and expertly cast. The characters were most believable and drew one in to experience their trials and tribulations.


text: Ik zag dit op het Stony Brook Film Festival in 2004 in New York en het werd erg goed ontvangen. In deze film van vóór de Tweede Wereldoorlog zijn een paar Duitse raketgeleerden aan het werk op het Schotse eiland Scarp terwijl de oorlog aan de horizon opdoemt. De personages die op het eiland worden ontmoet, zijn onbetaalbaar in hun schepping en hun weergave. Vooral Shauna MacDonald is gedenkwaardig.<br />Nadat de 'Scootish'-accenten aan bod zijn gekomen, voelt de kijker zich helemaal thuis bij deze mensen die geamuseerd toekijken hoe de Duitsers hun eiland met het vasteland verbinden via een op raketten gebaseerde postbezorging. Hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt, deze film was gebaseerd op een echt verhaal. Al met al een gedenkwaardige film die je nog lang zal bijblijven dankzij de casting, het verhaal of het decor.

text_en:
I saw this at the 2004 Stony Brook Film Festival in NY and it was very warmly received. In this pre-WW2 film, a pair of German rocket scientists are working on the Scottish Isle of Scarp as war looms on the horizon. The characters encountered on the island are priceless in their creation and their portrayal. Shauna MacDonald is particularly memorable

After getting up to speed on the "Scootish" accents, the viewer feel right at home with these folk who watch with amusement as the Germans work to link their isle with the mainland via a rocket-based mail delivery. As implausible as it seems, this film was based on an actual story.

All in all, a memorable film that will stay with you for some time thanks to its casting, its story or its scenery.


text: Een uitstekende film voor degenen die gewoon even willen genieten van het prachtige landschap van Schotland. In feite neemt de film je mee op een reis van liefde te midden van een spectaculair landschap. De cast is 'gekleed' voor de rollen die ze spelen, dus in deze film geen glamoureuze kostuums of gekapt haar, waar het acteren voortreffelijk, korrelig en nuchter is. Elk personage is geloofwaardig en geeft een overtuigende weergave van het eilandleven, de overtuigingen en de cultuur van die tijd. Beslist voor degenen die ook maar een druppeltje Schots bloed hebben. een echte klassieker, een die ongetwijfeld zal meelopen met een paar van de grote films die nooit zullen verdwijnen.

text_en: An excellent film for those who simply need to switch off and enjoy the beautiful scenery of Scotland. Based on fact, the film takes you on a journey of love amidst spectacular scenery. The cast are 'dressed down' for the parts they play, so no glamorous costumes or coiffured hair in this film where acting is superb, gritty and down to earth.Each character is believable giving a convincing portrayal of island life, beliefs and culture of the time A definite for those who have even the tiniest drop of Scottish blood..... as it will tug at the heart strings and stir the soul. Something that can be shared with the family and watched time and time again..................a real classic, one that I am sure will walk alongside some of the great films that never die.


text:
Dit verhaal speelt zich af vlak voor de Tweede Wereldoorlog. Het is een ontroerend en ingehouden romantisch verhaal dat losjes gebaseerd is op een echte gebeurtenis.
Het gaat over een Duitse raketwetenschapper, Gerhart Zucher (Ulrich Thomsen), die in het begin van de Tweede Wereldoorlog in Groot-Brittannië werkt. Omdat hij bang is dat Hitler hem naar Duitsland zal terugroepen om hem te helpen zich voor te bereiden op de oorlog, worden Zucher en zijn gladde assistent Heinz (Eddie Marsan) door de Britse autoriteiten geëvacueerd naar een afgelegen Schots eiland. Ze krijgen de taak een raketpost te bouwen die de eilandbewoners in staat zal stellen met het vasteland te communiceren. De eilandbewoners bespotten en koeioneren hen, en ze trekken in bij het plaatselijke meisje Catherine Mackay (de oogverblindende Shauna MacDonald), met wie Thomsen een verhouding begint, maar er doen zich complicaties voor als Duitsland op bezoek komt...

De centrale romance tussen Zucher en Catherine is subtiel en oprecht gespeeld, en de bijrollen zijn een kleurrijk gezelschap met een reeks gerespecteerde Schotse karakteracteurs, onder wie Gary Lewis en Clive Russell.
Deze film is compleet met een uitstekende filmmuziek en een briljante herkenningsmelodie in het plaatselijke dialect.
Intelligent, maar niet veeleisend, is hij goed voor een rustig avondje thuis.

text_en:
Set just before the Second World War, this is a touching and understated romantic story that is loosely based on a real event.

It concerns a German rocket scientist Gerhart Zucher (Ulrich Thomsen) working in Britain in the advent of the Second World War. Fearing Hitler may recall him to Germany to assist him preparing for war, Zucher and his slippery assistant Heinz (Eddie Marsan) are evacuated by the British authorities to a remote Scottish island. They are given the task of building a rocket post box that will enable the islanders to communicate with the mainland.

Mocked and bullied by the islanders, they set up home with local girl Catherine Mackay (the stunning Shauna MacDonald), with whom Thomsen begins an affair but complications arise when Germany comes calling...

The central romance between Zucher and Catherine is subtle and sincerely played and the supporting cast is a colourful bunch with an array of respected Scottish character actors including Gary Lewis and Clive Russell.

Fine cinematography and a brilliant central theme song sung in the local dialect round out this movie.

Intelligent but undemanding, it is good for a quiet evening in.


text: Dit is het soort film dat ze vroeger maakten, amusant, hartverwarmend, verontrustend, authentiek, met overtuigende vertolkingen van mensen zonder neus, zonder tieten, zonder ogen, met andere woorden, echte mensen. Shauna Macdonald speelt de rol van de vrouw die verliefd is, en ze is zo echt dat je haar op zijn minst een knuffel zou willen geven. Stel je voor, een echt meisje in een film, wat komt er daarna? Hollywood zou haar haten, omdat haar frisheid een scherpe berisping is voor elk onecht sterretje in Tinseltown. Dit verhaal heeft hetzelfde hilarische gevoel als Sandy Mackendricks klassieke 'Whisky Galore'. Met de gnoomachtige humor van afgelegen Schotse eilandbewoners die de pretenties van indringers van buiten doorprikt en van tijd tot tijd een slokje neemt (de feitelijke tussenpozen tussen die momenten zijn vaak nogal kort). Directeur Stephen Whittaker toont een zeldzame vaardigheid om dit precies goed te doen, en het is schokkend om te ontdekken dat hij stierf voor zijn film werd uitgebracht, op slechts 56-jarige leeftijd, wat duidelijk een aanzienlijk verlies voor het scherm was. Ulrich Thomsen speelt heel goed een Duitse raketgeleerde die aan het eind van de jaren dertig naar Scarp op het eiland Harris gaat om een kleine raket te bouwen om postpakketjes tussen de eilanden te vervoeren. Daar wordt hij verliefd op het verleidelijke meisje Macdonald, en zij beantwoordt zijn liefde. Een paar prachtig kleurrijke plaatselijke figuren versieren het verhaal, en de film is pure verrukking. Er is natuurlijk de dreiging van een ophanden zijnde oorlog met Hitler, en we horen dat Hitler 1000 raketgeleerden executeerde die weigerden oorlogswapens te bouwen, wat een schokkend statistisch gegeven is. Tragische liefde is nooit ver uit het zicht, maar lippen moeten in een recensie verzegeld blijven over wat er uiteindelijk gebeurt. Deze film is een schitterend voorbeeld van precies het soort films dat de mensen in Engeland zouden moeten maken. Maar worden ze op de juiste manier vrijgegeven? In een land waarvan de smaak zo bedorven is door reality-tv, waar weerzinwekkende nietsnutten de nationale helden zijn geworden, is er eigenlijk nog wel een markt voor een film als deze? Er is tenslotte geen grommende seks, er zijn geen close-ups van etterende wonden of van iemands genitaliën, er worden geen drugs gebruikt, er lopen geen hersenloze beroemdheden rond die bekeken willen worden, en dus vraag je je af of er wel iets is wat een publiek kan boeien dat zo decadent en afgestompt is geworden dat alleen de meest extreme gewaarwordingen de verveling van hun zinloze bestaan even kunnen verlichten. Iedereen die op zoek is naar een tegengif voor de leegheid van het hedendaagse Groot-Brittannië kan zijn toevlucht nemen tot deze verfrissende en eerlijke film.

text_en: This is the kind of film they used to make, amusing, heart-warming, troubling, authentic, with convincing performances by people without nose jobs, boob jobs, eye jobs, in other words real people. Shauna Macdonald plays the female love interest, and she is so real you want to give her a cuddle at the very least. Imagine that, a real girl in a movie, whatever next? Hollywood would hate her, because her freshness is a sharp rebuke to every false starlet in Tinseltown. This story has the same hilarious feel as Sandy Mackendrick's classic 'Whisky Galore', with the gnomic humour of remote Scottish islanders puncturing the pretensions of intruders from outside and enjoying a wee dram from time to time (the actual intervals between those times often being rather short). Director Stephen Whittaker displays a rare skill in pulling this off just right, and it is shocking to discover that he died before his film's release, aged only 56, which was clearly a substantial loss to the screen. Ulrich Thomsen does very well at playing a German rocket scientist who in the late 1930s goes to Scarp in the Isle of Harris to build a small rocket to carry postal packets between the islands. There he falls in love with the alluring Macdonald lass, and she reciprocates the affection. Some wonderfully colourful local characters decorate the tale, and the film is pure delight. There is of course the threat of imminent war with Hitler, and we learn that Hitler executed 1000 rocket scientists who refused to build weapons of war, which is a shocking statistic. Tragic love is never far from view, but lips must remain sealed in a review as to what happens in the end. This film is a magnificent example of just the kind of films which people in Britain should be making. But are they being properly released? In a nation whose tastes have been so corrupted by reality TV shows, where repulsive nonentities have become the national heroes, is there even a market anymore for a film like this? After all, there is no grunting sex, there are no close-ups of suppurating wounds or of anyone's genitals, there are no drugs taken, there are no mindless celebrities prancing around wanting to be looked at, and so one wonders whether there is anything to interest a public which has become so decadent and jaded that only the most extreme sensations can briefly alleviate the tedium of their pointless existence. Anyone who is looking for an antidote to the vacuity of contemporary Britain can take refuge in this refreshing and honest film.


text:
Ik heb hem gezien bij een Duitse vertoning. Zonder al te veel te verklappen: de meeste critici leken hem echt heel goed te vinden. Er volgde zelfs applaus, wat heel ongewoon is voor dat soort mensen. Vanuit mijn gezichtspunt en tot nu toe was het de grappigste film van het jaar. Hij bewaart de charme en geestigheid van de drie korte films van W-G en hij is uitgebreid met veel verwijzingen naar deze en andere films. Natuurlijk worden er duidelijke toespelingen gemaakt op monster- en weerwolffilms, vooral op 'An American Weerwolf in London', 'Jaws', 'King Kong' en zelfs op 'Braindead'/'Dead Alive' van Peter Jackson, maar ook op andere genres.
<0x3E> Karakterbeschrijvingen waren beter in 'Chicken Run', maar die film had een compleet nieuwe 'cast'. Je bent al in staat de twee hoofdpersonen te kennen. De nieuwe 'Wallace en Gromit'-film wordt het leukst gevonden als je de korte broek al gezien hebt (en hem mooi vond), maar hij werkt ook op zichzelf. 'Chicken Run' had een handiger plot, maar ook meer'verhaal'. In plaats daarvan houdt dit nieuwe Aardman-meesterwerk dat krankzinnige en op de een of andere manier meer 'geïsoleerde' gevoel van de korte broek in stand. Kinderen moeten er ook erg van genieten, vooral vanwege de lieve konijntjes (als je van schattige konijntjes houdt, moet je dit zien!) en omdat Gromit het heel erg te kwaad heeft en de show steelt (kinderen houden ook van honden...:-)). Maar er worden veel grappen bedacht voor een meer volwassen publiek (er zitten zelfs zachte seksuele toespelingen in). De film slaagt erin, net als 'Shrek 1' en 'The Incredibles', om hoogwaardig amusement voor het hele gezin te bieden, door de humor van Amerikaanse animatiefilms een Brits en in elk geval iets donkerder tintje te geven.
De animatie is zoals verwacht superb, en ze hebben de Aardman-stijl aangehouden omdat ze niet te veel digitale effecten hebben gebruikt <0xE2><0x80><0x93> ik heb er maar een paar gezien als het om Wallace' uitvindingen gaat.
Ten slotte werkt de soundtrack prima in de film, hoewel een van de hoofdthema's absoluut 'geleend' is van Randy Edelmans 'Dragonheart'. Het slechte nieuws is: het zal waarschijnlijk nog zes jaar duren voordat we een nieuw geanimeerd juweel van Nick Park & Co. te zien krijgen.

text_en:
I saw it at a German press screening. Without giving too much away: Most critics really seemed to like it very much. There was even applause afterwards, which is quite unusual for that species. From my point of view and until now, it was the funniest movie of the year. It keeps the charm and wit of the three W+G shorts and it is enlarged with many references to these and other movies. Of course, there are obvious allusions to monster- and werewolf-movies, especially to "An American Werewolf in London", "Jaws", "King Kong" and even to Peter Jackson's "Braindead"/"Dead Alive", but also to other genres.

Characterization was better done in "Chicken Run", but that movie had a complete new "cast" where introduction was necessary. Here, you are already able to know the two main characters. So, the new "Wallace and Gromit"-movie is enjoyed best if you watched (and liked) the shorts already, yet it also works on its own. "Chicken Run" had the more convenient, but also more "storytelling" plot. Instead, this new Aardman masterpiece keeps that crazier and somehow more "isolated" feeling of the W+G shorts. Children should also enjoy it very much, especially because of the sweet rabbits (if you love cute bunnies, this is a must-see for you!!!) and because Gromit has a lot do to and really steals the show (children also love dogs... :-) ). But many jokes are thought for a more adult audience (there are even soft sexual allusions in it). The movie manages, like "Shrek 1+2" and "The Incredibles", to fulfil high level entertainment for the whole family, with adding a British and at least a little bit darker edge to the humour of American animated movies.

The animation is  as expected  superb, and they kept true to the Aardman style because they didn't put in too many digital effects - I realized just a few when it came to Wallace's inventions.

Finally, the score works fine in the movie, although one of the main themes definitely is "borrowed" by Randy Edelman's "Dragonheart" score.

The bad thing is: It will probably take another six years from now until we can see a new animated gem from Nick Park & Co.


text: Omdat ik een 'Wallace en Gromit-fan' ben, keek ik uit naar deze bioscoopfilm. Verrassend genoeg zag ik hem op de wereldpremière in Vlissingen (NL), op het festival Film by the Sea. Een heerlijk gevoel om een van de eersten te zijn die deze zeer amusante en vrolijke film zien. Hij gaat over Wallace en Gromit (die volgens mij geen introductie nodig hebben) die hun eigen ongediertebestrijdingsbedrijf hebben in de stad, dat over een paar dagen een reuzengroentewedstrijd organiseert. Iedereen, ook een excentrieke barones, hoopt dat zijn of haar reuzenpeen of meloen de Gouden Peen wint. Helaas wordt de stad geplaagd door een heleboel hongerige konijnen. Daar komt W&G om de hoek kijken. Ze hebben hun eigen krakende apparaten om deze schattige wezentjes op een menselijke manier in toom te houden.<br />Het is een heel grappig en kleurrijk verhaal. Iedereen die de drie vervolgfilms van W&G (die meer dan geweldig zijn!) leuk vond, zal deze bioscoopfilm geweldig vinden. Nick Park heeft echt een geweldig en origineel resultaat geleverd met een geweldig gevoel voor humor. Net als in Chicken Run verbaast het me echt hoe hij zoveel verhaal en emoties in slechts een paar beelden kan vangen. 'Goed gedaan, jongen!' O ja: de muziek was fantastisch! Die maakt het helemaal af. Geniet ervan!

text_en:
Being a "Wallace and Gromit-fan", I was looking forward for this full-length movie. Surprisingly I saw it at THE world-premiere in Vlissingen (NL), at the Film by the Sea festival. A wonderful feeling to be one of the first to see this very amusing and merry movie. It's about Wallace and Gromit (whom I believe don't need an introduction) having their own pest-control company in the city which is hosting a giant-vegetable contest in a few days. Everyone, including an eccentric baroness, is hoping his or her giant carrot or melon will win the Golden carrot. Unfortunately the town is plagued by lots of hungry rabbits. This is where W&G come in. The have their own cracking contraptions to control these cute creatures in a human way.

It's a very funny and colorful story. Anyone who liked the three proceeding short movies of W&G (which are more than great!), will love this full-length movie. Nick Park really delivered a wonderful and original result with a great sense for humor. Like in Chicken Run, it truly amazes me how he can capture so much story and emotions in just a few frames. "Job well done, lad" ;-) Oh yeah: The music was fantastic! It really completes the ride. Enjoy!


text: Deze eerste (en hopelijk niet laatste) Wallace & Gromit-film beantwoordt aan alle verwachtingen. Er zijn genoeg grappen (sommige een beetje brutaal) en ook een paar geweldige hommage's aan vroegere sciencefictionfilms. Nu er een spervuur van afschuwelijke en formulaire films uit Hollywood wordt gespuwd, is het geweldig om zo'n geweldige film te zien die voor bijna iedereen leuk is. Als er ook maar enige gerechtigheid is, zal hij boven aan de kassa staan en op zijn minst worden genomineerd voor de beste animatiefilm bij de volgende Oscars. De animatie is geweldig; de personages zijn opmerkelijk expressief en hun avonturen zijn heel leuk. Dit is zo'n film waar het hele gezin van kan genieten. Charmant, slim, leuk en goed gemaakt, wat valt er dan niet van te genieten?

text_en: This first (and hopefully not last) Wallace & Gromit feature lives up to expectations. There are plenty of jokes (some a bit cheeky) as well as some great tributes to past Science Fiction movies. With the barrage of awful and formulaic movies being spewed forth from Hollywood it's great to see such a great film like this that's enjoyable for almost everyone. If there is any justice it will be top of the box-office and be at least nominated for best animation at the next Oscars. The animation is wonderful; the characters are remarkably expressive and their adventures are great fun. This is one of those films that the whole family can enjoy. Charming, clever, fun and well made, what's not to enjoy?


text:
Wallace en Gromit zijn de hoofdpersonen in enkele van de beste tekenfilms die ooit zijn gemaakt. De uitstekende mix van visuele humor en claymation maakt 'A Grand Day Out', 'The Wrong Trousers' en ook 'A Close Shave' tot een van de beste geanimeerde films die ooit op televisie zijn vertoond. Nadat hij verscheidene Oscars en talloze andere prijzen won, werd Nick Park behoorlijk populair in Groot-Brittannië, maar zijn invloed op de Verenigde Staten was niet groot. Na de derde Wallace en Gromit-aflevering werd er al gespeculeerd over een volwaardige Wallace en Gromit-film, maar er was jarenlang niets gebeurd. In 2000 krijgen we in plaats van een volwaardige Wallace en Gromit-film een briljante kleinood van Nick Park, Chicken Run, die bijna genomineerd werd voor de Oscar voor beste film. Misschien was het succes van deze film de reden dat Park uiteindelijk besloot aan een Wallace en Gromit-project te werken.

Vijf jaar later (dit soort films duurt lang, weet je) en met een hoop verwachtingen, komen Wallace en Gromit eindelijk op het witte doek. Ondanks de nogal zwakke trailers en marketingcampagne levert deze film op vele manieren resultaat. Deze film zal zowel voor kinderen als ouders een genot zijn. Met tonnen volwassen humor verborgen onder de briljante animatiefilm Wallace and Gromit: Curse of the Were-Rabbit is een van de weinige films die zowel kinderen als volwassenen aanspreekt. Deze nogal moeilijke techniek is een techniek die alleen Pixar heeft geperfectioneerd en DreamWorks heeft er de laatste tijd veel moeite mee gehad. Ondanks het DreamWorks-logo dat op de poster is geplakt, is deze film grotendeels afkomstig van de zeer creatieve staf van Aardman Animations.
Wallace en Gromit worden voor het eerst gezien als eigenaars van een bedrijf dat de gewassen van de inwoners beschermt tegen de verwoesting door konijnen, die blijkbaar de laatste tijd in groten getale in het wilde weg rondrenden. Hun bedrijf heeft hun veel respect opgeleverd van de andere bewoners van de stad, omdat er een gigantische groentewedstrijd op komst was en de gewassen bescherming nodig hadden. Er doen zich complicaties voor als Wallace de konijnen zover probeert te krijgen dat ze niet van groente houden, en dan wordt er een enorme eetmachine op het gebied losgelaten. Het is aan Wallace en Gromit om het gigantische dier te vinden en te voorkomen dat het zich door de tuinen heen vreet, wat ook hun goedkeuring kan wegdragen van de inwoners van de stad. Bovendien wil Wallace indruk maken op lady Tottington, wat ook de aandacht heeft getrokken van een snobistische aanbidder die Victor heet. Eenvoudige plot, ja, maar er is meer dan op het eerste gezicht lijkt. Bereid je voor op een paar leuke verrassingen onderweg, net als in de andere Wallace en Gromit-tekenfilms.
In animatiefilms met weinig dialogen is het de animatie die het tempo en de stemming van de film bepaalt. Hoewel het 5 jaar kost om slechts 85 minuten film te produceren, is het resultaat fantastisch. Er is een enorme hoeveelheid details die meer dan één bezichtiging nodig heeft om echt op te vallen. Nog ongelooflijker dan de gedetailleerde en bijna vlekkeloze animatie is de onuitsprekelijke hoeveelheid visuele humor die in de film is gestopt. Of het nu om een creatief geplaatste foto gaat of om normale etiketten die zo grappig mogelijk zijn neergezet, of om de o zo schattige konijnen die voortdurend in de film te zien zijn, de meeste Vloek van de Weer-Konijn-humor komt alleen maar voort uit het kijken naar de film zelf en het opvangen van alle referenties voordat het te laat is. Stel je de film Madagascar voor, alleen zijn de referenties naar de popcultuur veel minder grappig en is de animatie veel beter.
Het acteren was geweldig, ook al was het in een film met weinig dialoog niet zo belangrijk. Peter Sallis doet het weer geweldig als Wallace, ook al is er in deze film geen citaat dat op elk moment kan worden gebruikt (De verkeerde broek: 'Het is de verkeerde broek, Gromit, en die is verkeerd!'). Ralph Fiennes doet het voortreffelijk als de hoofdboef Victor en ook Helena Bonham Carter (bekend als de gestoorde vrouwelijke hoofdrolspeelster in de culthit 'Fight Club') haar prachtige stem leent voor de rol van de verliefde Wallace. Hoewel niets de laatste achtervolging in 'The Wrong Trousers' kon overtreffen, had Curse of the Ware-Rabbit meer dan genoeg actiescènes, waaronder een fantastisch uitgevoerde achtervolgingsscène tussen Gromit en Victors kwaadaardige hond. En ten slotte stelen de konijnen op sommige momenten echt de show. Of het nu hun schattige gezichtjes, hun grappige bewegingen of hun gejank zijn, de konijnen in de film halen zelfs iets van de glorie van de grote sterren. Het grappigste konijn in de film is de'vervloekte' Tot het eind van de film liet hij het publiek in lachen uitbarsten.
**Bordeel:** Hoewel niet zo gedenkwaardig als 'The Wrong Trousers', is deze film net zo goed en onderhoudend als 'Kippenren'. In tegenstelling tot bijna alle andere films die dit jaar zijn uitgebracht, duurt de film helemaal niet lang. Hij begint al na 85 minuten, maar bevat zoveel plezier en plezier dat iedereen die hem ziet vraagt om meer. Er is maar heel weinig mis met de film; het was gewoon een genot om naar te kijken. Deze film vormt een totaal contrast met de fatsoenlijke, maar vulgaire, ongepolijste, rauwe films die eerder dit jaar verrassend veel geld hebben opgebracht (40-jaar-oude Maagd, Bruiloftsbrekers en Zondestad) en voor gezinnen en degenen die onschuldig vermaak willen; dat is een goede zaak. Dit is een zeer aanbevelenswaardige animatiefilm, de beste die dit jaar is uitgebracht en een van de beste die we dit decennium hebben gezien. Wallace en Gromit: Vloek van de Weer-Konijn: volkomen onschuldige pret van de tweede tot de tweede 5.100.

text_en:
Wallace and Gromit are the main characters in some of the best cartoons ever crafted. The excellent mix of visual humor and claymation makes "A Grand Day Out," "The Wrong Trousers," and also "A Close Shave" some of the best animated footage ever put on television. Winning several Oscars and also countless other awards, Nick Park became quite the popular man in the U.K., yet his impact on the United States has not been big. After the third Wallace and Gromit short, there was all this speculation about a full-length Wallace and Gromit movie, yet for years nothing had happened. Then in 2000 instead of a full-length Wallace and Gromit film, we get another brilliant claymation film from Nick Park, which was Chicken Run, which almost got nominated for best picture in the Academy Awards. Perhaps it was the success of this film that ultimately drove Park to finally work on a Wallace and Gromit project.

5 years later (these kinds of films do take long you know) and a lot of anticipation, Wallace and Gromit finally hits the big screen. Despite the rather weak trailers and marketing campaign, this movie delivers in so many ways. This film will be a delight for both kids and parents. With tons of adult humor hidden beneath the brilliant animation, Wallace and Gromit: Curse of the Were-Rabbit is one of the few films that perfectly manages to equally appeal to both kids and adults. This rather difficult technique is one that only Pixar has already perfected and DreamWorks has had a lot of trouble doing lately. Despite the DreamWorks logo slapped onto the poster, this film is mainly from the very creative staff of Aardman Animations.

Wallace and Gromit are first seen running a business that protects the townspeople's crops from being ruined by rabbits, which apparently had been running around wild and in great numbers lately. Their business has gotten them plenty of respect from the others living in the town because a gigantic vegetable contest was rapidly approaching and the crops needed protection. Complications arise when Wallace attempts to manipulate the rabbits into not liking vegetables and then a great eating machine is unleashed on the area. It is up to Wallace and Gromit to find the gigantic animal and stop it from eating away through gardens and also their approval from the townspeople. To add to that, Wallace wants to impress Lady Tottington, which also captured the attention of a snobby suitor by the name of Victor. Simple plot yes, but there is more than meets the eye, be prepared for a few fun surprises along the way, kind of like in the other Wallace and Gromit cartoons.

In animated films with little dialogue, it is the animation that has to set the pacing and the mood of the film. Despite requiring 5 years to produce only 85 minutes of footage, the payoff is fantastic. There is a massive amount of detail that requires more than one viewing to truly notice. Even more incredible than the detailed and nearly flawless animation is the truly unspeakable amount of visual humor put into the film. Whether it is a creatively placed shot or normal labels put into the funniest position possible, or it is the oh-so-adorable rabbits that is constantly shown in the film, most Curse of the Were-Rabbit's humor comes strictly from just watching the movie itself and catching all the references before it is too late. Just picture the movie Madagascar, except funnier much fewer pop culture references, and better animation.

Casting was great, even though in a film with not much dialogue, it was not that important. Peter Sallis yet again does a wonderful job as Wallace, even though in this movie there was no stand-out quote that can be used anytime (The Wrong Trousers: "It's the wrong trousers Gromit, and they've gone wrong!"). Ralph Fiennes does a superb job as the lead villain Victor and also Helena Bonham Carter (known as the crazy female lead in the cult hit "Fight Club") lends her lovely voice as she plays Wallace's love interest. Even though nothing could top the final chase in "The Wrong Trousers," Curse of the Ware-Rabbit did have plenty of action scenes, including one fantastically done chase scene between Gromit and Victor's evil dog. Last but not least, the rabbits really steal the show at some moments. Whether it is their cute expressions, their funny movements, or their howling, the rabbits in the film even take some of the glory from the main stars. The funniest rabbit in the movie is the "cursed" rabbit himself, to the very end of the movie he had the audience rolling in laughter.

Bottom Line: Despite not being as memorable as "The Wrong Trousers", this film is just as good and entertaining as Chicken Run. Unlike almost every movie to come out this year, the movie does not drag at all, clocking in at a short 85 minutes yet containing so much joy and fun, it will leave everyone watching it asking for more. There is very little wrong with the film; it was a pure delight to watch. This film is a total contrast of the decent yet vulgar, uncut, raw movies that have made a surprising amount of money earlier this year (40-Year-Old Virgin, Wedding Crashers, and Sin City) and for families and those who want harmless entertainment; that is a good thing. Highly recommend, this is the top animated movie to come out this year and among the best we have seen this decade. Wallace and Gromit: Curse of the Were-Rabbit: totally harmless fun from second 1 to second 5,100.


text:
Toen Wallace en Gromit in hun door de academie bekroonde korte film _A Grand Day Out_ op het toneel verschenen, schiepen ze een nieuwe kijk op de kleimatie. Na nog twee korte films keerde het dynamische duo van Aardman terug voor deze uiterst plezierige en onderhoudende film. Hij heeft een uitstekende cast, geestige grappen en een goede animatie, zoals alleen Aardman dat kan!
In deze film runnen Wallace en Gromit _Anti-Pesto_, een bedrijf dat konijnen verwijdert. Als het gerucht de ronde doet dat een 'Weer-Konijn' alle groenten in de stad opeet, ontstaat er een uitbarsting van opwinding. Natuurlijk wil Victor Quartermaine, de knappe, met toupets zwaaiende jager van de stad, het konijn in handen krijgen om indruk te maken op de lieftallige Lady Tottington... maar kan ons favoriete Aardman-duo de dag redden voordat er chaos uitbreekt? Ik moet zeggen dat de grappen hilarisch waren. Op een gegeven moment was de boef, Victor Quartermaine, aan het improviseren en riep hij een personage toe: 'Pas op... de maan!!!' Een echte Aardman!
De personages zijn scherp en hilarisch. Ons favoriete Aardman-team van Man en Hond vermaakt ons zoals alleen zij dat kunnen, en ze hebben er hun tweede Oscar mee verdiend. Helena Bonham Carter was geweldig als de lieftallige Lady Tottington, de geliefde van Wallace. Ralph Fiennes was vooral grappig en onheilspellend als de sluwe, toupet dragende jager Victor Quartermaine. Maar de man die de show echt stal was de priester, wiens capriolen een hilarische, komische verademing bleken te zijn.
Hartelijk dank aan Aardman voor het creëren van een nieuw meesterwerk van Wallace en Gromit!

text_en:
When Wallace and Gromit burst onto the scene in their academy award winning short, "A Grand Day Out," they created a fresh new look at claymation. After two more shorts, Aardman's dynamic duo returned for this thoroughly enjoyable and entertaining movie. It has an excellent Voice cast, humorous jokes and good animation as only Aardman could do!

In this movie, Wallace and Gromit run "Anti-Pesto," a rabbit removal company. When word gets out about a "Were-Rabbit" eating all the vegetables in town, a frenzy ensues. Of course, Victor Quartermaine, the town's handsome, toupee-brandishing huntsman, wants to get his hands on the rabbit to impress the lovely Lady Tottington...but can our favorite Aardman duo save the day before chaos ensues?

The jokes, I should say, were hilarious. One point, the villain, Victor Quartermaine's, booty-crack was showing, prompting a character to cry out: "BEWARE...THE MOON!!!" Vintage Aardman!

The characters are crisp and hilarious. Our favorite Aardman team of Man and Dog entertains us as only they could do, earning them their second Oscar (remember "A Grand Day Out?"). Helena Bonham Carter was terrific as the lovely Lady Tottington, Wallace's love interest. Ralph Fiennes was especially funny and foreboding as the cunning, toupee wearing hunter Victor Quartermaine. But the one who really stole the show was the priest, whose antics proved to be some hilarious comic relief.

Hats off to Aardman for creating another Wallace and Gromit masterpiece!


text:
Wat-ho! Deze is echt goed. Ik zeg: echt goed, ouwe jongen. Of moet ik zeggen: ouwe boon? Mijn kennis van de Britse terminologie is een beetje stoffig. Hoe dan ook, mijn motorlaarzen en ik liepen deze vertoning binnen zonder dat we Wallace en Gromit eerder hadden gezien. Ik kan tot mijn genoegen zeggen dat mijn laarzen en ik naar buiten liepen, blij dat we kennis met ze hadden gemaakt.
Hoewel niet zo toegankelijk voor volwassenen als Toy Story, slaagt W & G er toch in om slim genoeg te zijn om de volwassenen een beetje humor te bezorgen die zeer zeker over de hoofden van de jonge kinderen zal vliegen, die het te druk hebben met bulderen om te merken dat er iets mis is. Ik raad je ten zeerste aan om altijd goed op te letten als je boeken of woorden op het scherm ziet, want er zijn altijd wel een paar woordgrapjes die je over het hoofd ziet als je niet oplet. Mijn favoriet is een boek over monsters dat het Monster van Loch Ness 'toerist trappus' noemt. Als je ooit hebt gezegd: 'Ik kan me echt inleven in Kevin Federline', of als je gewoon analfabeet bent, zul je niet alleen deze grappen over het hoofd zien, maar zul je waarschijnlijk ook je tijd moeten besteden aan het leren lezen in plaats van naar de film te gaan. Beschouw dit maar als een mededeling van de overheid.
Het meest indrukwekkende aan W & G is de kleianimatie. Dankzij het saaie proces duurde het 5 jaar om de film af te maken! Volgens de persberichten waren er dagen dat het optimale doel was om slechts 10 seconden van de voltooide film te maken. Mensen, soms kost het me moeite de motivatie te vinden om te reageren op een handvol e-mails of foto's toe te voegen aan mijn recensies (een punt dat wordt bewezen door het ontbreken van foto's in deze recensie), dus ik kan me niet eens voorstellen dat ik daar het vereiste geduld voor zou hebben.
Ik hou echt van de ruwe, praktijkgerichte kwaliteit van de kleifiguren. Het feit dat je vingerafdrukken in de klei kunt zien, is een leuk, persoonlijk detail. Hoe kun je niet onder de indruk zijn van kleifiguren die meer expressie en emotie uitstralen dan Paul Walker en Keanu Reeves bij elkaar? _The Curse of the Weerkonijn_ is, zoals regisseur Nick Park het noemt, de eerste vegetarische horrorfilm ter wereld die zowel kinderen als volwassenen zou moeten boeien. Vertrouwend op (en als man die trots is op zijn ruige mannelijkheid met zijn coole baard aarzel ik om dit woord te gebruiken) schattige en (o man, waarschijnlijk moet ik dit woord ook niet gebruiken) beminnelijke personages in plaats van ouderwetse M.C. Hammer-verwijzingen, is _W & G_ het bewijs dat DreamWorks onderhoudende animatie kan maken als het slimheid verkiest boven de goedkope grap.

text_en:
What-ho! This one is jolly good. I say jolly good, ol' chap. Or should I say "ol' bean"? My mastery of British terminology is a little dusty. Anyway, my biker boots and I walked into this screening with no prior viewing experience of Wallace and Gromit. I'm happy to say that my boots and I walked out pleased to have made their acquaintance.

While not as adult-accessible as Toy Story, W & G still manages to be clever enough to provide the grown ups with a little humor that will most definitely soar over the heads of the young 'uns who are too busy guffawing at the Were-rabbit's belches to have any clue that something is amiss. I highly suggest that you pay close attention any time you see books or words on the screen because there are quick glimpses of puns that you'll miss if you aren't paying attention. My favorite is a book of monsters that refers to the Loch Ness Monster as "tourist trappus." If you've ever been known to say, "I can really relate to Kevin Federline," or if you're just illiterate then not only will you miss out on these jokes, but you probably should be spending your time learning to read instead of going to movies. Consider this a public service announcement.

The most impressive aspect about W & G is its clay animation. Thanks to the tedious process, it took FIVE YEARS to finish the film! According to the press notes, there were some days when the optimum goal was to merely accomplish 10 seconds of completed film. Folks, I sometimes have trouble finding the motivation to finish responding to a handful of emails or adding captions to pictures for my reviews (a point that is proved by a lack of pictures in this review); so I can't even imagine having the required patience for that.

I really like the rough, hands-on quality of the claymation figures. The fact that you can see fingerprints in the clay is a nice, personal touch. How can you not be impressed with clay characters that show more expression and emotion than Paul Walker and Keanu Reeves combined? The Curse of the Were-rabbit is, as director Nick Park calls it, the world's first vegetarian horror movie that should entertain both kids and adults alike. Relying on (and as a male who prides himself in his shaggy-haired, cool-bearded masculinity I hesitate to use this word) cute and (oh man, I probably shouldn't use this word either) lovable characters rather than outdated M.C. Hammer references, W & G is proof that DreamWorks can create entertaining animation when it chooses cleverness over the cheap joke.


text:
Ik weigerde die film echt te zien. Ik weigerde met de school mee te gaan en ik weigerde met mijn ouders mee te gaan. Alleen al door naar de caravan te kijken, zag hij er stom uit, in elk geval in mijn ogen. Een van mijn vrienden wilde me die dag meenemen naar de film en hij bood me 2 keuzes aan: 'The Dukes of Hazzard' of 'Wallace and Gromit: The Curse of the Weer-Rabbit'. Het kostte me 17 minuten om een beslissing te nemen. Ik had bijna geen tijd meer. Ik moest kiezen. Op het scherm verscheen 'Weinig', dat wil zeggen dat er nog een paar kaartjes over waren. Tegen de tijd dat we in de rij moesten gaan staan om ons kaartje te halen, kon er maar een van ons naar binnen. Ik wilde wanhopig graag dat Nicholas naar binnen ging om het te zien. Maar hij dwong me. Ik sloeg mijn armen over elkaar en was heel humeurig en teleurgesteld dat ik naar dat kinderachtige gedoe moest gaan kijken. Ik liep naar binnen, ging op de enige vrije stoel zitten en bereidde me voor op de film! Ik moet zeggen dat ik heel verbaasd was dat ik die film doorkwam! Het was verbazingwekkend. Ik weet niet waar ik over klaagde. De Clay Animation was verreweg de beste die ik ooit in mijn leven heb gezien. Het verhaal was briljant. Over een konijn dat een kermis verstoort en te pletter slaat die al meer dan 500 jaar gepland is. Het komt erop neer dat ze de mensen beschermen die deelnemen aan de Vegetable Competition. Anti Pesto, beter bekend als Wallace en Gromit (Die hier de leiding hebben) proberen alle konijnen weg te houden van de groentekermis. Meer zeg ik niet. Het is gewoon te mooi om waar te zijn. Ik geef toe dat het hele idee van een Weer-Konijn ongelooflijk en kinderachtig is, maar Nick Park voegt er iets aan toe waardoor iedereen het prachtig vindt. Ik bedoel, er zal geen 10 voetkonijn loslopen en er zullen zeker geen 8 voet-weerwolven zijn, zoals in 'Hondsoldaten' gezegd wordt. Maar goed, Weer-Konijnen en Weer-Wolven zijn geen echte wezens. Maar hoe dan ook, het is heel goed uitgepakt.
De grappen waren ook volwassener. Sommige van de grappen zullen de kinderen niet begrijpen. Het gaat hun boven de pet. Er zaten een heleboel Britse moppen in. Als je van Britse humor houdt, dan is dit de film voor jou.
Ik was ook dol op de cast en de stemmen. Alles aan de film is zo ongelooflijk goed gedaan. De richting en het lopen waren absoluut... fantastisch! Ik beveel dit aan fans van de oude Wallace & Gromit-shorts (en nee, die heb ik nog niet gezien) aan en ik beveel het aan fans aan die van 'Shrek' en 'Shrek 2' hielden en, het belangrijkste, ik beveel het aan aan de mensen die van Clay Animation houden. Geweldige film!

text_en:
I really refused to see this movie. I refused to go with the school and I refused to go with my parents. Just by looking at the trailer it looked stupid, to me anyway. One of my friends wanted to take me to the movies that day and he offered me 2 choices, "The Dukes Of Hazzard" or "Wallace And Gromit: The Curse Of The Were-Rabbit." It took me 17 minutes to decide. Time was running out. I had to choose. It came up on the screen "Few" as in a few tickets left. By the time we had to line up and get our ticket, only one of us could go in. I desperately wanted Nicholas to go in to see it. But he forced me. I crossed my arms and was very moody and disappointed that I was going in to see this childishness. I walked in, sat in the only seat that was available and prepared for the movie! must say I was very surprised that I sat through that MASTERPIECE! It was amazing. I don't know what I was complaining about. The Clay Animation was by far the most best i've ever seen in my life. The story was brilliant. About a rabbit disrupting and crashing a carnival that had been planned for over 500 years. Basically Anti Pest Control are protecting the people who are competing in the Vegetable Competition. Anti Pesto known as Wallace And Gromit (Who are in charge of this business) try to keep all the rabbits away from the Vegetable carnival. I wont say anymore. It's just too good to tell. I'll admit that the whole idea of a Were-Rabbit is ab-it unbelievable and ab-it childish, but Nick Park adds substance to it which what makes everyone love it. I mean, there wont be a 10 foot rabbit on the loose and there definitely wont be 8 foot werewolves as said in " Dog Soldiers." Then again, Were-Rabbits and WereWolves aren't actual creatures. But either way, it worked out very well.

The jokes also were more grown up. The kids wont get some of the jokes. It goes way above their heads. It had a lot of British jokes in there. If you love British humor, this is the movie for you.

I also loved the cast and the voices. Everything about the movie is so incredibly well done. The direction and pacing was absolutely...FANTASTIC! I recommend this to fans of the old Wallace And Gromit shorts (And no, I haven't seen them yet), and I recommend it to fans who liked "Shrek" and "Shrek 2 and most importantly, I recommend it to the people who love Clay Animation. Cracking good movie! 10/10


text:
Er zijn een paar aspecten aan Parks films, en in het bijzonder aan Wallace & Gromit, die ik zo geweldig zou willen noemen. Het eerste is subtiliteit en observatie, en het vlaggenschip daarvan is het personage van Gromit. Hij spreekt niet, hij maakt geen geluid, hij heeft alleen zijn ogen, zijn voorhoofd en zijn lichaamshouding, en daarmee stuurt hij de film. Het lukt Park ons alles wat we van dit zwijgende personage nodig hebben door zijn gezichtsuitdrukking te geven. De komedie en de emotie worden op een uiterst subtiele manier overgebracht en het werkt voortreffelijk.
Als je naar de film kijkt, moet je je bewust zijn van het hele scherm. Normaal gesproken word je door de film naar bepaalde dingen geleid, maar het scherm doet dat niet.' Park lijkt met zijn films de andere kant op te moeten kijken. Hij gooit extra inhoud over zijn publiek heen, er is actie op de achtergrond, opzij van het scherm, zelfs buiten het scherm, en er is zo'n beetje altijd iets op de voorgrond om je aandacht te trekken. Zijn films gaan over meervoudig kijken en ontdekken, ze zijn gelaagd met grappen en bijkomstige actie.
Gedurende deze film gebeuren er lagen van dingen op het scherm, grappen op de voorgrond misschien op een etiket en schaduwen op de achtergrond die actie verraden. Je kunt je voorstellen dat voor Park de film altijd een gebeurtenis is geweest, en de films waar hij van houdt zijn de films die hij telkens weer wil zien. Dat zie je in zijn films, en ook in zijn meest geliefde personages.
Dan zijn er de bizarre en maffe uitvindingen die Wallace doet, iets wat weerspiegeld wordt in de verhaallijn en de kronkels en wendingen van de plot, alles is bizar en absurd, en toch lijkt het zo volkomen normaal in deze wereld. Je kunt je voorstellen dat de geest van Wallace zich in Park bevindt.
Er is ook nog iets wat deze films zo uniek maakt, en dat zijn de modellen en de precieze handanimatie. Ik moet toegeven dat ik me zorgen maakte toen ik wist dat Dreamworks betrokken was bij de totstandkoming van deze film, en ik was bang dat ze hun ervaring met computeranimatie naar voren zouden brengen. Waar ik bang voor was, was dat Wallace & Gromit CGI-agenten zouden worden, of op z'n minst dat CGI zou worden gebruikt om het gevoel dat het modellenwerk bij de film opriep, weg te nemen.
Maar dat was niet zo. Je kunt nog steeds duimafdrukken en gereedschapssporen op de personages zien, en dat leidt de film helemaal niet af, maar geeft hem juist een heel echt gevoel en een gevoel van fysieke diepte bij de personages en de scène op het scherm.
En de film dan? Nou ja, ik moet zeggen dat ik al lang voordat de film in de bioscoop draaide aan die plotwending had gedacht en het kwam niet als een verrassing, maar dat deed niets af aan mijn plezier. Eigenlijk was het kijken naar de plotwending en de komische timing van de ontdekking en de reacties alles, en ik werd er net zo in meegezogen als in een thriller, en toch moest ik de hele tijd lachen.
De film bekijken was op verschillende manieren fascinerend. Om te zien hoe de animatiefilm af was, hoe wild de uitvindingen waren, hoe Wallace in de problemen zou komen en Gromit hem eruit zou halen, waar in de film alle kruisverwijzingen waren en waar alle grappen waren! Naderhand moet ik toegeven dat ik, toen ik met mijn vrienden praatte, niet kon geloven hoeveel ik had gemist.
Er is iets anders in deze film dan in de andere, er zit een nieuw niveau van volwassen humor in, en dan heb ik het niet over grove grappen (hoewel er een paar zijn die zo Brits zijn dat je je lachen niet kunt inhouden), ik heb het over grappen die gewoon over het hoofd van kinderen vliegen maar volwassenen in het gezicht slaan. Het soort dat je gewend bent te zien uit een film als Pixar. Dit maakt de film alleen nog aantrekkelijker.
Maar goed, laat ik proberen een beetje negatief te zijn. De stemmen in de film vielen me niet op, je weet toch dat je meestal naar de acteurs luistert om te zien of je ze herkent? Nou, ik ging gewoon te veel op in de film om me er druk over te maken of te merken wie het waren... Oké, dat is niet negatief. Laat me het nog eens proberen. Het hoofdthema was niet zo sterk en aangrijpend als ik had verwacht, en ik werd helemaal in beslag genomen door de bijrollen en de personages zelf... Nogmaals... dat is niet erg, de film was gewoon een en al vermakelijk vermaak.
Ik kan echt niets slechts over deze film bedenken, het ergste wat ik waarschijnlijk zou kunnen zeggen is dat de titelsequentie aan het eind zich herhaalt... tot aan de laatste titel! Echt, dat is niet erg.' Het is het ergste wat ik kan zeggen.
Het is een heel leuk verhaal, goed in elkaar gezet, goed geschreven, goed uitgevoerd. Er zitten een heleboel fantastische personages in, niet alleen Wallace & Gromit. Er gebeurt zoveel op het scherm, zoveel verwijzingen en grappen (kijk maar naar de jurken van Lady Tottingham), overal kaasgrappen, grappen voor de hele familie. De personages zijn geweldig boeiend en je zult merken dat je ze al aardig vindt voordat je het beseft. Er zit gewoon zoveel in deze film voor iedereen.
Er is zoveel wat ik zou kunnen zeggen en schrijven, maar ik weet dat het snel zal veranderen in een schouderklopje voor Park en Aardman, het zou ook gewoon een serie worden van 'dit stukje was echt grappig'. en 'er is een stukje wanneer...', en wat ik liever zou doen is jullie vertellen dat dit een fantastische film is, dat jullie hem moeten gaan zien en het hele geval zelf moeten ervaren. Maar ik moet zeggen dat de konijntjes uitstekend zijn!

text_en:
There are a few aspects to Park's movies, and in particular Wallace & Gromit, that I would say make them so great. The first is subtlety and observation, the flagship of which is the character of Gromit. He doesn't speak, he doesn't make any noise, all he has are his eyes, brow, and body posture, and with these he commands the film. Park manages to give us everything we need from this silent character through his expression. The comedy and the emotion is conveyed through the subtlest of movements and it works superbly well.

Watching the movie you have to be aware of the entire screen. Normally you'll be guided to things in the movies, the screen won't be cluttered too much, there won't be many things to take your eyes away from the main clue or action. Park seems to need to look the other way with his movies. He throws extra content at his audience, there's action in the background, to the side of the screen, even off screen, and there's just about always something in the foreground to catch your eye. His movies are about multiple viewing and discovery, they're layered with jokes and ancillary action.

Throughout this film there are layers of things happening on screen, jokes in the foreground maybe on a jar label and background shadows that give away action. You can imagine that for Park the movies has always been an event, and the movies he loves are ones which he wants to watch again and again. This is what shows in his movies, and in through his most beloved characters.

Then there are the bizarre and wacky inventions which Wallace make, something which is reflected in the storyline and the twists and turns of the plot, everything is bizarre and off the wall, yet it seems so perfectly normal in this world. You can imagine that inside Park is the mind of Wallace.

There's also one more thing that make these movies so unique, and that's the modelling and precise hand animation. I must admit I was concerned when I knew Dreamworks was involved in the making of this movie, and I thought that they would bring their computer animation experience to the forefront. What I was scared of was Wallace & Gromit becoming CGI entities, or at the smallest, CGI being used to clean up the feel that the modelling brought to the movie.

Not so. You can still see thumbprints and toolmarks on the characters, and far from distracting from the movie, this just adds so much real feeling to it and a feeling of physical depth to the characters and the scene on screen.

So what of the movie? Well I must say that the plot twist was something I had thought about well before the film was in the cinema and it came as no surprise, but that did not affect my enjoyment one little bit. Actually watching the twist unfold and the comic timing of the discovery and reactions was everything, and it had me just as sucked in as if it was a thriller, yet all the time I was laughing.

Watching the movie was fascinating in various ways. To see the animation completed, how wild the inventions are, how Wallace is going to get into trouble and Gromit get him out, where all the cross references are in the movie, and where all the jokes are! I must admit afterwards talking with my friends I couldn't believe how much I had missed.

There's something different in this movie than with the others, there's a new level of adult humour in here, and I don't mean rude jokes (although there are a couple that are just so British you can't help laughing), I mean jokes that simply fly over kids heads but slap adults in the face. The kind you are used to seeing come out of somewhere like Pixar. This just adds even more appeal to the movie.

Okay though, let me try and be a bit negative here. I didn't notice the voices in this movie, you know how you usually listen to the actors and see if you can recognise them? Well I was just too wrapped up in the movie to care or to notice who they were...okay, that's not negative. Let me try again. The main plot wasn't as strong and gripping as I'd expected, and I found myself being caught up in the side stories and the characters themselves...again...that's not a bad thing, the film was just so much rich entertainment.

I honestly can't think of a bad thing to say about this movie, probably the worst thing I could say is that the title sequence at the end is quite repetitive...until the final title! Really, that's the worst I can say.

The story is a lot of fun, well set-up, well written, well executed. There's lot's of fantastic characters in here, not just Wallace & Gromit. There's so much happening on screen, so many references and jokes (check out the dresses of Lady Tottingham), cheese jokes everywhere, jokes for all the family. The characters are superbly absorbing and you'll find that you've taken to them before you realise. There's just so much in this movie for everyone.

There's so much I could say and write about, but I know it will quickly turn into a backslapping exercise for Park and Aardman, it would also just turn into a series of "this bit was really funny" and "there's a bit when...", and what I would rather do is tell you that this is a superb movie, to go see it, and to experience the whole thing for yourselves. I will say though that the bunnies are excellent!


text:
WALLACE & GROMIT: THE CURSE OF THE WERE-RABBIT (2005) (Stemmen: Peter Salis, Ralph Fiennes Helena Bonham Carter)

Fantastic Feats of Clay: Wallace & Gromit Save the Day! Crackin' Good Entertainment!
Nick Park, de schepper van het geanimeerde team van Wallace & Gromit, is een genie. goed (om een zinnetje uit Wallace' gebruikelijke antwoord op alle goede dingen te gebruiken!)

Park, die samen met Steve Box en Mark Burton en Bob Baker de co-regisseur was van deze grappige en snelle actiekomedie met de sullige, inventieve Wallace (gespeeld door de Britse dierenarts en acteur Salis) en zijn stomme, maar toch trouwe (en scherpzinnige) mongool Gromit (een en al gefronste wenkbrauwen en mondloze onverschilligheid) heeft een dienst aan hun gemeenschap bedacht: ongediertebestrijding ('Anti-Pesto', zoals ze worden genoemd) voor het aanstaande Reuzengroentefestival, waarbij de hele stad in de stemming is voor alles wat vegeteert - een gigante en de grootste pesk zijn lastige konijnen die de knapperige dingen opeten. Met zijn vindingrijke geest heeft hij een vacu<0xC3><0xBC>mcontainer ontworpen die snel, efficiënt en, nog belangrijker, ongevaarlijk is voor het schattige ongedierte dat het landgoed van Lady Campanula Tottington teistert (de stem ingesproken door Bonham Carter, die er een snelle breuk in heeft gemaakt om de eerste dame van de stop-motion-animatiefilm te worden, na haar eerdere rol in 'Lijkenbruid', een paar weken geleden), die de concurrentie het hoofd biedt en een liefje is van de nerd Wallace. De enige relschopper is de verwaande, bombastische, luidruchtige Victor Quartermaine (gezongen door Fiennes, zijn eerste poging in de geanimeerde kunsten kwam over als een brallende Patrick Stewart, met hilarische gevolgen), een slecht gecoupeerde macho met een machokapsel die van plan is met Lady Tottington te trouwen om haar rijkdommen te vergaren, terwijl hij een van de belangrijkste deelnemers is aan de humane pogingen van W&G door zijn toevlucht te nemen tot zijn vertrouwde geweren en gemene buldog.
Om het nog erger te maken, staat het tweetal voor een verschrikkelijke situatie in de vorm van een enorm weerkonijn (het monster in kwestie is een leuke verwijzing naar zowel Universal als Hammer) dat het dorp terroriseert en elke plant in het zicht verslindt. De twee gaan op pad om het wezen in de val te lokken en uit de weg te ruimen, maar er is meer dan je op het eerste gezicht zou denken.

Onvermoeibaar geestig en met zo'n verbluffend elastisch elastiek en zoveel kinetische energie voor zijn prachtige klei-tegenhangers, hebben Park and Box een waarlijk magische en hoogst onderhoudende film gemaakt, met zo'n verbijsterend gedetailleerd productieontwerp in hun kleine wereldje dat er misschien wel meer dan één vertoning voor nodig is om tot je door te laten dringen hoeveel moeite het hun bloed, zweet en tranen heeft gekost om deze klassieker voor kinderen van alle leeftijden te maken.
Wallace, de kaaslievende kalende uitvinder, zou heel goed Homer Simpson kunnen zijn. Zijn neef uit Engeland met zijn mollige lichaam en zijn onuitputtelijke talent om dingen verkeerd te doen in een poging het juiste te doen; zijn hart zit op de juiste plaats, maar zijn hoofd zit in de wolken. Zijn verliefdheid op Lady Tottington (die op een pre-plastische operatie lijkt, Carol Burnett) die een kop groter is dan onze held, zal diegenen die voor het eerst onbeantwoorde liefde voelen misschien met een ongemakkelijke glimlach herinneren aan hun eerste onbeantwoorde liefde. Zijn Rube Goldberg-achtige gave om de gecompliceerde dingen op hun gemak te stellen is geïnspireerde krankzinnigheid die fans zich zullen herinneren van eerdere, kortere films als 'The Wrong Trousers', 'A Close Shave' en 'A Grand Day Out'. Maar naar mijn mening is de wijze, zwijgende en lankmoedige Gromit, met zijn gepocheerde eierogen die langzaam verbranden en zijn ongeloof over wat er gebeurt, een van de beste animatiefiguren die ooit zijn gemaakt met zo'n verbazingwekkend arsenaal van geërgerde, mondloze uitdrukkingen en subtiele nuances dat de meeste live-acteurs een moord zouden doen om ze te kunnen spelen in een poging om ontzetting, bezorgdheid, verdriet, oprechte verbazing en opluchting over te brengen. Zijn laatste achtervolging, die de signatuur draagt van het immens populaire komische team, is ingenieus opgezet en snel geimproviseerd, vooral zijn letterlijke hondengevecht met de al even geluidloze buldog, volhardend, geestig en een door Chuck Jones gevoede slimheid die Bruce Willis en Arnold Schwarzenegger groen van jaloezie zou maken. Hopelijk blijft hun levensduur net zo lang op het witte doek als die van hun voorgangers. Het wachten is het gretigst.

text_en:
WALLACE & GROMIT: THE CURSE OF THE WERE-RABBIT (2005) **** (Voices: Peter Salis, Ralph Fiennes Helena Bonham Carter)

Fantastic Feats of Clay: Wallace & Gromit Save the Day! Crackin' Good Entertainment!

Nick Park, the creator of the animated team of Wallace & Gromit, is a genius. His painstaking art in the form of Plasitcine claymation is a unique process involving literally thousands of hours (it takes roughly an 8 hour work day to contribute 3 minutes of action to a film; this foray into feature length storytelling took 5 years!) in making his lovable master & loyal dog team take form is finally on the big screen in the duo's first full-length motion picture and it's cracklin' good (to coin a phrase from Wallace's usual reply to all things good!)

Park, who co-directed with Steve Box and co-wrote with Mark Burton and Bob Baker, sends up the horror genre in this rollickingly funny and swift paced action comedy with the geeky inventive Wallace (voiced by British vet thespian Salis) and his mute yet loyal (and sharper-minded) mutt Gromit (all furrowing eyebrows and mouth-less insouciance) have devised a service to their community: pest control ("Anti-Pesto" as they are known) for the upcoming Giant Vegetable Festival that has the entire town in the mood for all things vegetative a gigante and the biggest pesk are troublesome rabbits eating the crunchy goods. Wallace's inventive mind has created a vacuum container that is quick, efficient, and more importantly harmless to the cute vermin that plague the estate of Lady Campanula Tottington (voiced by Bonham Carter, making a fast-break to be the first lady of stop-motion animation what with her earlier turn in "Corpse Bride" a few weeks ago), who is housing the competition and is a love interest for the nerdy Wallace.

The only fly-in-the-ointment is vainglorious, bombastic loud-mouth and jerk Victor Quartermaine (voiced by Fiennes, his first attempt in the animated arts coming across as a Patrick Stewart lunged braggard with hilarious results), a badly toupeed wearing macho moron who is plotting to marry Lady Tottington for her riches while he is a chief competitor to W&G's humane attempts by resorting to his trusty guns and nasty bulldog.

To add insult to injury the duo are facing a terrible plight in the form of a huge were-rabbit (the titular monster a nice nod to both Universal and Hammer horror flicks) that is terrorizing the village and devouring every veggie in sight. The two set out to trap and dispose of the creature but there is more than meets the eye as things progress.

Relentlessly funny and with such amazing elastic, and kinetic energy to his wonderful clay counterparts, Park and Box have created a truly magical and highly entertaining film with so much amazingly detailed production design to their little world that it may take more than one screening to absorb just how much effort in their blood, sweat and tears have gone into making this instant classic for children of all ages.

Wallace, the cheese loving balding inventor, could easily be Homer Simpson's UK cousin with his rotund body and constant knack for getting things wrong while attempting to do the right thing; his heart is in the right place but his head is in the clouds. His sweet crush for Lady Tottington (resembling a pre-plastic surgery Carol Burnett) who is a head taller than our hero will perhaps remind those of their first unrequited love with a smile of awkward admission. His Rube Goldberg-like gift for making the complicated into ease is inspired lunacy that fans will recall from the earlier shorter films "The Wrong Trousers", "A Close Shave" and "A Grand Day Out".

But it is in my opinion the wise, silent and long-suffering Gromit, his poached egg eyes of slow-burns and disbelief at what is transpiring, is one of the best animated characters ever created with such an amazing arsenal of exasperated, mouthless expressions and subtle nuances that most live-action actors would kill to accomplish in the attempt of conveying dismay, concern, grief, genuine surprise and relief. His final chase  a signature of the immensely popular comic team  is ingeniously set and quickly improvised especially his literal dog-fight with the equally soundless bulldog with tenacity, wit and a Chuck Jones fueled smartness that would have Bruce Willis and Arnold Schwarzenegger green with envy.

Wallace and Gromit match the best of Laurel & Hardy, Abbott & Costello and any other classic comedy team that comes to mind; here's hoping their longevity continues on screen for just as long as their predecessors. The waiting is most eager.


text:
Nadat ik net voor de derde keer The Curse of the Were-Rabbit had gezien, besloot ik op IMDb te kijken wat anderen ervan vonden. Het viel me op dat veel Britten er dol op waren, terwijl de Amerikanen het gewoon niet begrepen. Dat is niet echt een schok, want Amerika begrijpt niet wat 'Engels' is.
Wallace en Gromit zijn erg Engels. Engels van de middenklasse, met een vleugje excentriciteit voor de goede orde. De film lijkt veel op onze twee helden: eenvoudig en pretentieloos. Hij heeft een mooie, vriendelijke plot, zodat de kinderen niet verdwalen, en toch zit er genoeg vlees in om de volwassenen ook te vermaken. Er zijn een paar luchtige insinuaties (die de evangelist blijkbaar hebben beledigd <0xE2><0x80><0x93> o nee, drama!) maar niets is onbeleefder dan een korte onderbreking. Als mensen worden beledigd door een plasticine anus, weet je dat de wereld een puinhoop is...
Eén korte opmerking voor degenen (allemaal Amerikanen tot nu toe) die denken dat Chicken Run een betere film is: Chicken Run is gemaakt om tegemoet te komen aan je gevoel voor humor, en ik denk dat de film daaronder heeft geleden. _Vloek van het Weerloze Konijn_ is geestig, Engels en intelligent. De film van Thomas The Tank Engine werd geruïneerd omdat hij was gemaakt om de Amerikanen en mij te plezieren. Ik ben blij dat Nick Park dat niet bij een ander Groot-Brits instituut heeft laten gebeuren.
Om kort te gaan: je kunt je Chicken Runs, je Shreks, je Madagasga's houden <0xE2><0x80><0x93> dat soort ruwe, botte, slapstick-komedie is gewoon niet te vergelijken met de geestigheid en gratie van Wallace en Gromit in _Vloek van de Weer-Rabbit_. Engels tot in de kern, en dat Wallace en Gromit maar lang zo mogen blijven.

text_en:
Having just come home from my third viewing of The Curse Of The Were-Rabbit, I decided to jump on IMDb and see what others thought. I noticed a lot of Brits loved it, while those in America just didn't get it. That really doesn't come as any shock, as America doesn't get what "English" is.

Wallace and Gromit are very English. Middle class English, in fact, with a hint of eccentricity throw in for good measure. The film is a lot like our two heroes; simple and unassuming. It has a nice and gentle plot so the children don't get lost, yet there's enough beef there to keep the adults amused too. There's some light innuendo (which seems have to have offended the evangelic - oh noes, drama!) but there is nothing more rude than a bottom for a brief moment. When people get offended by a plasticine anus, you know the world's messed up...

One quick note to those (all American so far that I have seen) who think Chicken Run is a better film: Chicken Run was made to pander to your sense of humour, and I think it suffered because of it. Curse of the Were Rabbit is witty, English, and intelligent. Thomas The Tank Engine's film was ruined because it was made to please the Americans and I'm glad Nick Park did not let that happen to another Great British institution.

To sum up: You can keep your Chicken Runs, your Shreks, your Madagasga's - that kind of crude, crass, slapstick comedy just doesn't compare to the wit and grace that is Wallace and Gromit in Curse of the Were-Rabbit. English to the core, and long may Wallace and Gromit stay that way.