text:
Harvey Keitel geeft een typische topprestatie ten beste in een van zijn eerste hoofdrollen als de brutale, ambitieuze, onverzettelijke jonge stafproducent Coleman Buckmaster, een echt getalenteerde hotshot met een scherp 'gouden oor' en de zoon van een beroemde jazzpianist op de koop toe. R&B is de groep (met uitzondering van Earth, Wind & Fire in hun ontzettend funky periode), maar zijn rigide commerciële label A-Chord Records wordt gerund door een gespannen, met de maffia verbonden middenstandsgroepje: Jerry (die al helemaal geen hippe Ed Nelson is) wil dat hij een hitsingle opneemt voor het afzichtelijk saaie, op de Carpenters lijkende popduo de Pages, een naar verluidt kraakhelder stel dat onder andere bestaat uit de slijmerige, pedofiele stiefvader Franklin (een volstrekt verachtelijke Bert Parks), de krengerige, neurotische dochter Velour (een mooie, wispelturige tegenspeelster van de parmantige, aantrekkelijke brunette Cynthia Bostwick) en de hedonistische heroïneverslaafde zoon Gary (Jimmy Boyd, een jeugdfilmster uit de jaren vijftig). De buitengewoon naïeve en idealistische Coleman moet zo snel mogelijk leren hoe de muziekwereld werkelijk in elkaar zit en het smerige vuile spel zo goed mogelijk meespelen, anders raakt hij zowel de Groep als zijn geloofwaardigheid kwijt.

Een scherp, bijtend, bijtend, hardvochtig en bevooroordeeld scenario van columnist en rockjournalist Robert Lipsyte, regisseur Sig Shore (die vooral bekend is van de productie van 'Superfly') toont een uitgesproken cynische en weinig vleiende weergave van de diverse steekpenningen, afkoopsommen, gebroken beloften, steekpenningen, dubieuze transacties en omkoperij die een onaangenaam, maar intrinsiek onderdeel vormen van de grotendeels corrupte rockmuziekwereld, met in het bijzonder attente thematische terzijdes over de kunst versus de handel, de strijd om het behoud van de kunst.' De artistieke integriteit van de band en de recente verschuiving naar het homogeniseren van rock tot nietszeggende, nutteloze, creatief stagnerende mainstreampop. Bovendien biedt dit gruizige, downbeat juweel een zeldzame, uiterst gedetailleerde en volkomen geloofwaardige kijkje achter de schermen van het opnameproces, waar cowboy Coleman dapper in zijn eigen woorden zijn best doet om 'een kipsalade van kipsalade te maken'. In vernuftige stukjes worden getoond: diskjockey en legendarische 'vijfde Beatle' Murray de K als de wellustige, wellustige dj Big John Little (Velour bijt in zijn hand als Big John tijdens een live-interview met zijn poot langs haar dij strijkt!), New Yorkse souldj en gastheer van 'Friday Night Video's' van NBC Frankie Crocker als zijn eigen jazzy-en-jivin'-zelf, R&B-zangeres-songwriter Doris Troy (ze heeft de prachtige 'Just One Look' geschreven). ) als kerkpianist, en de dikke, kale Charles MacGregor als priester op een bruiloft. Het nogal slechte geluid en Allan Metzgers slordige cinematografie dragen onbedoeld bij aan de algehele rafelige, ruwe documentaire-achtige authenticiteit van de film. Hoewel hij technisch gezien een beetje tekortschiet, wordt deze film over het geheel genomen nog steeds beschouwd als een van de grote, bitter pessimistische, achter-de-schermen-gehouden edelstenen uit de jaren zeventig.

text_en:
Harvey Keitel gives a typically top-rate performance in one of his first-ever lead roles as brash, ambitious, uncompromising young staff producer Coleman Buckmaster, a real talented hot shot with a discerning "golden ear" and the son of a famous jazz pianist to boot. Coleman's eager to cut some tracks with the smokin' R&B outfit the Group (none other than Earth, Wind & Fire in their awesomely funky prime), but his rigidly commercial greedhead label A-Chord Records run by uptight, mob-connected middle-of-the-road square Jerry (a properly unhip Ed Nelson) wants him to record a hit single for the hideously insipid Carpenters-like pop pap trio the Pages, an allegedly squeaky clean bunch which includes smarmy pedophile step-dad Franklin (a perfectly vile Bert Parks), bitchy, neurotic daughter Velour (a fine, flighty turn by perky, comely brunette Cynthia Bostwick), and hedonistic smack addict son Gary (former 50's juvenile sitcom staple Jimmy Boyd). The extremely naive and idealistic Coleman must learn pronto how the music business truly works and play the lowdown dirty game as best he can or else he'll lose both the Group and his credibility.

Adopting an acrid, incisive, corrosively harsh and unsparingly biased script from syndicated columnist and rock journalist Robert Lipsyte, director Sig Shore (who's most famous for producing "Superfly") shows a decidedly cynical and unflattering depiction of the various bribes, pay-offs, broken promises, back-stabbings, duplicities and double-dealings which are an unpleasant, yet intrinsic part of the largely corrupt rock music business, with particularly thoughtful thematic asides concerning Art vs. Commerce, fighting to retain one's artistic integrity, and the then recent push to homogenize rock into bland, useless, creatively stagnant mainstream respectability. Moreover, this gritty, downbeat gem offers a rare fascinating, minutely detailed and wholly believable backstage glimpse at the recording process as recording booth console cowboy Coleman struggles gamely in his own words to "make chicken salad out of chicken s**t." Appearing in nifty bits are disc jockey and legendary "fifth Beatle" Murray the K as leering, lecherous DJ Big John Little (Velour bites his hand after Big John paws her thigh during a live on-air interview!), New York soul DJ and host of NBC's "Friday Night Videos" Frankie Crocker as his own jazzy'n'jivin' self, R&B singer-songwriter Doris Troy (she penned the lovely "Just One Look") as a church pianist, and tubby, bald-pated 70's blaxploitation favorite Charles MacGregor as a priest at a wedding. The rather poor sound and Allan Metzger's sloppy cinematography inadvertently add to the film's overall ragged, rough-around-the-edges documentary-style authenticity. Although technically a bit lacking, this movie overall still rates as one of the great, most bitterly pessimistic unsung behind-the-scenes rocksploitation gems from the 70's.


text: Ik zou graag willen weten of iemand weet hoe ik aan een kopie van de film 'That's the way of the World' kan komen. Het is ongeveer 30 jaar geleden dat ik deze film voor het laatst heb gezien, en ik zou hem graag nog een keer willen zien. Earth Wind & Fire overstijgen het land over de hele wereld met hun inspirerende muziek en thema's. Het was jammer dat deze groep er niet vandoor ging zoals hun tegenhangers in het begin van de jaren 70, maar zoals al eerder gezegd bestond er raciale spanning in de Verenigde Staten, die het voor de Afro-Amerikaanse popgroepen onmogelijk maakte om in de media te verschijnen. Het is goed om te zien dat Earth Wind & Fire hun succes voortzet. Ik zou deze film graag aan mijn collectie willen toevoegen. Help me alsjeblieft als iemand me kan helpen. Bedankt voor je aandacht. Milton Shaw.

text_en: I would like to know if anyone know how I can get a copy of the movie, "That's the way of the World". It's been about 30 years since I've seen this movie, and I would like to see it again. Earth Wind & Fire transcend the nation globally with their inspirational music and themes. It was unfortunate that this group didn't take off like their counterparts in the early 70's, but as previously stated, racial tension existed in the United States which prohibited equalized exposure for the African American musical groups. It is good to see that Earth Wind & Fire continuing their success. I would like to add this movie to my collection. Someone please help me if possible. Thank you for your attention. Milton Shaw


text:
Toen Melvilles _Pierre; or The Ambiguities_ in 1852, zijn eerste publicatie sinds _Moby Dick_ een jaar eerder, de boekwinkels bereikte, was de reactie van het publiek gelijk aan die in de IMDB-recensies van _POLA X_. Kranten publiceerden zelfs koppen als: 'Melville Gek!' wat hij natuurlijk niet was. Maar als je de schrijfstijl vergelijkt die in _Moby Dick_ en _Pierre_ wordt aangetroffen, vind je in de laatste een scherpe afwijking van de eenvoudige en vaak declamerende stijl die in de eerste werd aangetroffen. Het was duidelijk dat hij de overdreven bloemrijke stijl nabootste van de nu vergeten Victoriaanse romans die gemakkelijk zijn onsterfelijke _Moby Dick_ overtroffen. Hij was echter niet tevreden met het soort product dat zijn publishers wilden hebben, en dat zou zeker zijn verkocht. Zijn versie van een Victoriaanse romance was misschien een verwrongen, cynische, maar briljante synthese. De alternatieve titel 'De dubbelzinnigheden' is heel toepasselijk. Naarmate Pierre naar de waarheid zoekt, en denkt dat hij die vindt, worden we steeds onzekerder over wat en wie we moeten geloven. Naarmate hij naar geluk zoekt, voelt hij zich steeds ellendiger.
'POLA X' is een fascinerende versie van deze roman, die zich afspeelt in het moderne of bijna moderne Frankrijk. Hoewel hij in sommige opzichten weinig aan de verbeelding overlaat en ons de incestueuze relaties laat zien waar Melville alleen maar op kon zinspelen, zijn de dubbelzinnigheden die de roman en de boodschap ervan zo verleidelijk maken, volmaakt in tact. De vragen die de film opwerpt zijn vragen die maar weinig films hebben bedacht, maar de antwoorden worden aan de kijker overgelaten.
Ik raad aan de roman te lezen, die veel korter is dan 'Moby Dick', voordat je de film gaat zien.

text_en:
When Melville's "Pierre; or The Ambiguities" hit bookstores in 1852, his first publication since "Moby Dick" a year earlier, the public response was similar to that found among the IMDB reviews of "POLA X". Newspapers even published headlines like: "Melville Insane!" which, of course, he wasn't. But, when one compares the writing styles found in "Moby Dick" and "Pierre," one finds in the latter a sharp departure from the simple and often declamatory style found in the former. Clearly, he was mimicking the overly florid style of the now-forgotten Victorian Romances that were easily outselling his immortal "Moby Dick." He was not content, however, to turn out the sort of product that his publishers wanted, and that surely would have sold. His version of a Victorian romance was a twisted, cynical one, perhaps, but brilliant in its synthesis. The alternate title: "The ambiguities" is quite appropriate. As Pierre searches for, and thinks he finds, truth, we become more and more uncertain what and whom to believe. As he searches for happiness, he becomes more and more miserable.

"POLA X" is a fascinating adaptation of this novel, set in modern or nearly modern France. Though, in some ways, it leaves little to the imagination, and shows us graphically the incestuous relations that Melville could only hint at, the ambiguities which make the novel and its message so alluring are perfectly in tact. The questions it raises are ones that few films have thought to ask, yet the answers are left to the viewer.

I recommend a reading of the novel, which is much shorter than "Moby Dick," before seeing this movie. I hope more people discover this tantalizing film.


text:
Soms vraag ik me echt af, als ik naar de commentaren hier kijk, of de meeste mensen een heel andere film hebben gezien dan ik. Ik heb hem gewoon gezien... en ik vond hem mooi. Niet op een bepaalde manier, dat hij me gelukkig maakte, maar op een bepaalde manier dat ik een goede film had gezien!
De film heeft wat geduld nodig, ja. En ja, de hoofdpersoon is echt irritant, maar dat is vast met opzet.
Misschien maakt het echt verschil of je deze film in een bioscoop of thuis bekijkt. De meeste mensen kijken thuis naar films alsof ze naar liftmuziek luisteren. Deze film past absoluut niet in de achtergrondgeluiden.
En nee. Goede regie doet dat niet. Het betekent niet dat je vijf keer per seconde moet lachen of ontploffen. Goede regie betekent dat je je onderwerp volgt en het verhaal en de acteurs bij elkaar houdt. En hoewel dat niet helemaal goed uitpakt, denk ik dat het in elk geval heel goed werkt.
Ik vond de foto's en de decors mooi, ook al zijn ze soms wat surrealistisch. De openingsscène is heel bijzonder.
Ik vond het ook leuk dat de acteur Guillaume Depardieu n<0xC3><0xAD>ét Pierre speelt. Hij speelt de rol van een Pierre die zelf een rol speelt! Pierre is niet de romantische held die hij zo hard probeert te zijn, hij is een aanmatigende en zelfingenomen idioot, een regelrechte slappeling die op den duur alle mensen die hij beweert te beschermen schade berokkent. Dat zelfs zijn liefde voor de waarheid alleen maar een pose is, wordt prachtig aangetoond door het feit dat hij voortdurend blijft liegen en niet één keer vragen stelt of zichzelf uitlegt.
<0x3E> Mensen vragen zich af waar deze of gene persoon vandaan komt en nog meer dingen: geen enkele figuur die meer dan twee scènes wordt gezien blijft onverklaard, er is over de hele film heen genoeg informatie over iedereen verspreid.
<0x3E> En zelfs het vreemde gebouw begint zin te krijgen zodra het doelwit dat aan het oefenen is wordt gezien: Denk eraan dat Isabelle uit een oorlogsgebied is gevlucht, en dit is duidelijk een toevluchtsoord voor strijders in een burgeroorlog, hoogstwaarschijnlijk Bosnië (dat nog aan de gang was toen de film werd gemaakt). wat wordt gesuggereerd door het verhaal dat Isabelle aan Pierre vertelt als ze hem voor het eerst ontmoet en door de latere scène waarin Pierre Isabelle het boek laat zien met zijn vader op het omslag, dat is omringd door boeken over Bosnië.

text_en:
At times I really wonder when I look at the comments here it seems as if most people have seen a completely different film than I have. I've just seen it... and liked it. Not in the way, that it made me happy, but in the way of having seen a good film!

The film needs some patience, yes. And yes, the main character is REALLY annoying, but that I'm sure is by intention.

Maybe it really makes a difference if you watch this film in a cinema or at home. Most people watch films at home like they are listening to elevator music. This movie definitely doesn't fit as background noise.

And no. Good directing doesn't mean having five laughs or explosions a second. Good directing means following your subject and keeping the story and actors together. And while that doesn't work out perfectly, at least I think it works quite good.

I liked the photography and sets, even if they brink on the surreal at times. The opening scene is really special.

I also liked the acting  Guillaume Depardieu is NOT playing Pierre. He is acting the role of a Pierre who is himself playing a role! Pierre is not the romantic hero that he so hard tries to be, he is a presumptuous and self-righteous idiot, a downright weakling who by and by harms all the people he claims to protect. That even his love for truth is simply a pose is beautifully demonstrated by his ongoing lying and not even once asking questions or explaining himself.

People are wondering where this or that person came from and other stuff: No character who is seen for more than two scenes is left unexplained, there is enough information scattered throughout the film on everyone.

And even the strange building begins to make sense as soon as the target practicing is seen: Remember that Isabelle fled from a war zone - and obviously this is a refuge for fighters in a civil war, most likely Bosnia (which was still going on, when the film was produced). At least that's what is hinted at by the story Isabelle tells Pierre when she first meets him and by the later scene where Pierre shows Isabelle the book with his father on the cover, which is surrounded by books on Bosnia.


text: Niemand zal er ooit aan twijfelen dat regisseur Leos Carax een genie is, maar wij vragen ons af: is hij een krankzinnig genie? Zoveel mensen hadden een hekel aan deze film! Normaal gesproken ben ik de eerste die veel Franse regisseurs beschuldigt van het maken van aanstootgevende, saaie, walgelijke en pretentieuze films (zoals de afgrijselijke recente film 'L'Enfant' en de zinloze en aanstootgevende 'Feux Rouges'). Maar vreemd genoeg vind ik 'Pola X' eigenlijk een verbazingwekkende film, met veel vakmanschap en passie gemaakt door een meester in zijn vak, en met opmerkelijke prestaties. De film voert het melodrama verder door dan ik ooit op het witte doek heb gezien. Maar ja, Carax is extreem, dat weten we. De film bevat ook, wat ik nogal overdreven vind, Trotskistische of Anarchistische fantasieën en natte dromen, over een mysterieuze groep jongemannen die leren machinegeweren af te vuren op de bourgeoisie, tussen het spelen van Scott Walkers nogal fascinerende muziek door in een band die zijn opnamen maakt in een verlaten pakhuis vol krakers en branden in oude stalen vaten. Guillaume Depardieu speelt een rijke jongeman in een ch<0xC3><0xA2>teau (wiens stiefmoeder Catherine Deneuve is, en hij loopt, tussen twee haakjes, haar badkamer binnen terwijl zij naakt in bad zit). Maar plotseling 'knapt er iets' bij hem als hij ontdekt dat zijn overleden vader, een beroemde diplomaat, een onwettige dochter heeft verwekt, die Deneuve in feite als een ongerieflijk obstakel uit de weg heeft geruimd. Dat komt doordat de zus plotseling opduikt als een soort Roemeense vluchteling met wild, warrig haar, een uitdrukkingsloos gezicht en een gebrekkige beheersing van het Frans. Depardieu verandert zichzelf vervolgens in een 'klasseheld' van extreem links en wil zijn familie vermoorden of vernietigen vanwege hun hypocrisie en corruptie, en leeft in ellende en extreme armoede, terwijl hij een enorme erfenis versmaadt. Vervolgens begint hij een incestueuze seksuele relatie met zijn halfzus, die wordt uitgebeeld in een expliciete seksscène die veel mensen heeft beledigd, hoewel ik er geen bezwaar tegen heb, aangezien ik vind dat mensen veel te hysterisch zijn over seks, vooral in Amerika, waar het kennelijk nooit gebeurt. Door de intensiteit van het acteren en het filmen komt dit onwaarschijnlijke scenario over als een krachtige, zij het deprimerende, hyper-melodrama-ervaring. De verschillen tussen Carax die zo'n extreme film maakt en de talloze extreme Franse films die ik pretentieus en walgelijk vind, zijn (1) dat Carax een uitstekend filmmaker is en (2) dat hij serieus probeert een betekenisvolle, zij het aangrijpende, extreme emotionele toestand te onderzoeken, waarbij een mens uiteenvalt en zich tegen zijn achtergrond keert. Velen zouden zeggen dat de extreme elementen in deze film overbodig waren, maar daar ben ik het niet mee eens. Ik geloof dat Carax oprecht was en helemaal geen exploitatiefilm maakte. Het is heel moeilijk om een man te verdedigen die zo ver gaat en die, voor zover ik weet, misschien wel volslagen krankzinnig is, maar ik vind dat hij het verdient om verdedigd te worden voor deze opmerkelijke filmprestatie.

text_en: No one would ever question that director Leos Carax is a genius, but what we wonder about is: is he an insane genius? So many people hated this film! I am normally the first person to accuse many French directors of making offensive, boring, disgusting and pretentious films (such as the horrible recent film 'L'Enfant' and the pointless and offensive 'Feux Rouges'). But strangely enough, I actually think that 'Pola X' is an amazing film, made with great skill and passion by a master of his craft, and containing remarkable performances. The film does carry melodrama to more extreme lengths than I believe I have ever seen on screen before. But then, Carax is extreme, that we know. The film also contains what I consider way over-the-top Trotskyite or Anarchist fantasies and wet-dreams, what with a mysterious group of young men training to fire machine guns at the bourgeoisie in between playing Scott Walker's rather fascinating music in a band which has its recording sessions in an abandoned warehouse filled with squatters and fires burning in old steel barrels. Guillaume Depardieu plays a rich young man in a château (whose step-mother is Catherine Deneuve, and he wanders into her bathroom while she is naked in the bath, by the way). But he suddenly 'snaps' completely when he discovers that his deceased father, a famous diplomat, had fathered an illegitimate daughter who had been effectively disposed of by Deneuve as an inconvenience. This is because the sister suddenly turns up as a kind of Romanian refugee with wild dishevelled hair, expressionless face, and little ability to speak French coherently. Depardieu then transforms himself into a 'class hero' of the far left and wants to kill or destroy his family for their hypocrisy and corruption, and lives in squalor and extreme poverty, while scorning a vast inheritance. He then commences an incestuous sexual relationship with his half-sister, which is shown in an explicit sex scene which has offended many people, though I have no objection to it, as I think people are far too hysterical about sex, especially in America, where apparently it never happens. The intensity of the acting and the filming make this unlikely scenario come off as an experience of powerful, if depressing, hyper-melodrama. The differences between Carax making an extreme film like this and the numerous extreme French films which I think are pretentious and disgusting are (1) that Carax is an excellent filmmaker, and (2) he is seriously attempting to explore a meaningful, if harrowing, extreme emotional condition, whereby a human being disintegrates and turns against his background. Many would say that the extreme elements in this film were gratuitous, but I don't agree. I believe Carax was genuine, and was not making an exploitation picture at all. It is very difficult to defend a man who goes that far and who, for all I know, may be a complete madman, but I believe he deserves defending for this remarkable cinematic achievement.


text: Deze film begint een beetje langzaam en loopt op naar het einde. Niet dat dat slecht is, hij is gemaakt om de afwijkende karaktertrek van de hoofdfiguur te illustreren. Als je dus niet van tragedies houdt, is dit niet jouw film. Het is de gedachte die de filosofie van deze film provoceert die hem de moeite waard maakt. Als je Dostojevski's 'Misdaad en straf' leuk vond, zul je dit waarschijnlijk wel leuk vinden, al was het alleen maar vanwege de vergelijkingen. De intrigerende vraag die de film opwerpt is: 'Wat is het dat een beroemd schrijver ertoe brengt zijn in het openbaar goedgekeurde ideeën voor een nieuwe serie volledig te negeren?' De nieuwe ideeën zijn volkomen tegengesteld aan de status-quo <0xE2><0x80><0x93> als je conservatief bent, zul je deze film niet leuk vinden. Afgezien van andere filosofische vragen moet ik toegeven dat de film ook op esthetisch gebied zeer de moeite waard was. De met gras begroeide heuvelhellingen en het prachtige landschap hielpen me om de langzame start achter me te laten. Ook werd er gebruik gemaakt van kleurgebruik om de geestestoestand van de hoofdpersonen te verbeelden. Als dit soort dingen je niet imponeren, laat het dan maar zitten. Al met al geef ik deze film een 7.

text_en:
This movie starts off somewhat slowly and gets running towards the end. Not that that is bad, it was done to illustrate character trait degression of the main character. Consequently, if you are not into tragedies, this is not your movie. It is the thought provoking philosophy of this movie that makes it worthwhile. If you liked Dostoyevsky's 'Crime and Punishment," you will probably like this if only for the comparisons. The intriguing question that the movie prompts is, "What is it that makes a renowned writer completely disregard his publicly-aproved ideas for another set?" The new ideas are quite opposed to the status quo-if you are a conservative you will not like this movie.

Besides other philosophical questions, I must admit that the movie was quite aesthetically pleasing as well. The grassy hillsides and beautiful scenery helped me get past the slow start. Also, there was use of coloric symbolism in representing the mindstate of the main characters. If these sorts of things do not impress you, skip it. Overall I give this movie a 7.


text:
Pola X is een prachtige versie van Herman Melvilles 'Pierre; or, the Ambiguities'. De commentaren op deze film verbazen me, ze maken dat ik me afvraag wat heeft geleid tot de overweldigende negatieve reactie.
De schokwaarde is het minst aantrekkelijke aan deze film <0xE2><0x80><0x93> een klein detail dat buiten alle proporties is opgeblazen. Het verhaal gaat over de ondergang van Pierre <0xE2><0x80><0x93> en de daaropvolgende vernietiging van degenen om hem heen <0xE2><0x80><0x93> wat duidelijk te zien is in zijn gelaatstrekken, gedrag en idiolect. De dialoog en de soundtrack scheiden deze film van alle andere die ik heb gezien en veranderen een fundamenteel traditionele verhaallijn met controversiële wendingen in een onvergetelijk emotioneel epos.
Ik kan het niet. Ik hoop dat ik voldoende de nadruk leg op het belang van het negeren van alles wat je over deze film hebt gehoord en dat je er, net als ik, onbevooroordeeld naar kijkt. Ik hoop dat je op dezelfde manier zult worden beloond als ik. Ik was gespannen en nerveus vanaf het moment dat de film was begonnen, maar de film is verre van eng in de traditionele zin van het woord. Je zult 1000 gedachten hebben, die allemaal even verontrustend en opwindend zijn. Ik weet dat ik overdrijf, maar ik heb het gevoel dat ik de negatieve kijk op deze film moet goedmaken. Het is de beste film die ik in het hele jaar heb gezien.

text_en:
Pola X is a beautiful adaption of Herman Melville's 'Pierre; or, the Ambiguities'. The comments on here surprise me, it makes me wonder what has led to the overwhelmingly negative reaction.

The shock value is the least appealing thing about this film - a minor detail that has been blown out of proportion. The story is of Pierre's downfall - and the subsequent destruction of those around him - which is overtly demonstrated in his features, demeanour and idiolect. The dialogue and soundtrack set this film apart from any other I have seen, and turn a fundamentally traditional storyline with controversial twists into an unforgettably emotional epic.

I can't stress enough the importance of disregarding everything you have heard about this film and watching, as I did, with an open mind. You will, I hope, be rewarded in the same way that I was. I felt on edge and nervous from around the half-hour mark, however the film is far from scary in any traditional sense. It will leave you with 1,000 thoughts, each of them at once troublesome and thrilling. I know I'm gushing here, but I feel the need to make up for the negative perception of this film. It's the best I've seen all year.


text:
Ik ben het eens met 'johnlewis', die zei dat er veel gebeurt tussen de regels van deze film. Hoewel ik denk dat het tempo van deze film verbeterd kan worden, denk ik ook dat de complexiteit van de relaties tussen de personages fascinerend is.
Voorbeelden:

Pierre gaat met zijn nicht trouwen, ook al lijkt zijn liefde voor haar erg nichterig?
Pierre en zijn stiefmoeder hebben een nogal... merkwaardige relatie.

Pierre, Lucie en Thibault lijken een driehoeksrelatie te hebben, en de feitelijke punten op de driehoek zijn niet helemaal zeker...
Lucies broer is een beetje een eunuch, of niet?
En Isabelle, wie is zij eigenlijk? Ik denk dat het de moeite waard was. Een interessante film, en een die me naar Melville doet verlangen.

text_en:
I agree with "johnlewis", who said that there is a lot going on between the lines in this film. While I do think the pacing of this film could be improved, I do think that the complexity of the relationships between the characters is fascinating.

Examples :

Pierre is going to marry his cousin, even though his love for her seems very cousin-y ?

Pierre and his stepmother have a rather...curious relationship.

Pierre, Lucie, and Thibault seem to have a triangular relationship, and the actual points to the triangle are not quite certain...

Lucie's brother is a bit of a eunuch, or is he ?

And Isabelle, who is she really ??

Overall, I think it was worth my time. An interesting film, and one that makes me want to read Melville.


text: Ik heb naar Pola X gekeken omdat Scott Walker de filmmuziek heeft gecomponeerd en ik zijn muziek erg mooi vind. Eerlijk gezegd had ik een wat pretentieuze en mogelijk onsamenhangende Franse film verwacht. Ik had het mis. Het visioen van de film wist mijn aandacht al snel volledig in beslag te nemen <0xE2><0x80><0x93> te beginnen met de openingsscène, waarin zwart-witbeelden te zien zijn van militaire vliegtuigen die bommen naar graven gooien bij het geluid van muziek en Scott Walkers prachtige, jammerende stem. De film verkent de identiteitscrisis van Pierre (Guillaume Depardieu <0xE2><0x80><0x93> een briljante keuze voor de rol) en zijn daaruit voortvloeiende (zelfvernietiging). Het ene deel gaat over zijn zorgeloze leven in een prachtig huis op het Franse platteland en het andere over zijn totale desintegratie nadat hij alles in de steek laat en naar Parijs verhuist om in ellende samen te leven met zijn zogenaamde halfzus. Beide delen bevatten verbazingwekkende, verbluffende foto's <0xE2><0x80><0x93> de eerste heel kleurrijk en helder, de tweede uiterst somber en bijna apocalyptisch <0xE2><0x80><0x93> wat samen een waar esthetisch feestmaal vormt.

text_en: I watched Pola X because Scott Walker composed the film score and I admire his music a lot. Frankly, I expected a somewhat pretentious and possibly incoherent French movie. I was wrong. The vision of the film quickly managed to engage my attention to the fullest - starting with the opening sequence, which shows black and white footage of military airplanes throwing bombs at graves at the sounds of music and Scott Walker's beautiful wailing voice. The film explores the identity crisis of Pierre (Guillaume Depardieu - a brilliant choice for the role) and his consequential (self-)destruction. The story is divided into two parts  the first depicts Pierre's carefree life in a beautiful house in the French countryside and the second follows his utter personal disintegration after he abandons everything and moves to Paris to live in squalor with his supposed half-sister. Both parts contain some amazingly stunning photography  the first very colorful and bright, the second utterly gloomy and nearly apocalyptic - adding up to a true aesthetic feast. Pola X is a fascinating and quite unique movie experience.


text: Leos Carax heeft 3 geweldige films gemaakt: Boys Meet Girls, Mauvais Sang, Les Amants du Pont Neuf. Die films waren eigenlijk niet zo geweldig, maar ze hebben het geweld van de jeugd, de schoonheid van de jeugdige wildernis. Carax wist in die drie films heel goed wat film was, maar hij probeerde zijn eigen visie op de kunst te vormen, zonder na te denken over alles wat hij had gezien, maar hij gebruikte het en liet het versmelten met zijn tijd. Pola X is een heel andere film omdat Carax Les Amants du Pont Neuf heeft gemaakt, een monstruositeit van twintig miljoen dollar, een film die onderweg alles heeft vernietigd. Na zo'n film kun je niet nog een film maken vanuit hetzelfde standpunt. Dus moest Leos Carax wel veranderen, en dat deed hij ook. De film is niet meer zo mooi als de eerste, hij is redelijker, geen studio meer, geen gedroomd Parijs, Carax is eindelijk in de werkelijkheid beland. Hij is niet zuiver meer, het zijn geen poëtische personages meer. Carax is een romanticus geworden in de Duitse zin van het woord.

text_en: Leos Carax has made 3 great movies: Boys Meet Girls, Mauvais Sang, Les Amants du Pont Neuf. In fact those films were not that great but it has the violence of youth, the beauty of juvenile wilderness. Carax in these three movies was well aware of what cinema was, but he tried to make his own vision of the art, without thinking about about all he have seen, but using it and melting it into his times. Pola X is a very different movie because Carax made Les Amants du Pont Neuf, a monstruosity of 20 millions dollars, a film that has destroyed everything on its way. After such a movie you can't do another one in the same point of view. So Leos Carax has to changed, and he did. The movie isn't as beautiful as its first, it's more reasonable, no more studio, no more dreamed Paris, Carax has entered at last reality. It's not clean anymore, it's not poetic characters. Carax have become a romantic in the german sense of it.


text: Leos Carax is briljant en een van de beste film- en camerajongens in het vak, dus het is geen verrassing dat Pola X een bijna perfecte opname is van het meest hartverscheurende verhaal aller tijden. Serieus. Als ik een manier had kunnen bedenken om in mijn videomonitor te klimmen, zou ik Pierre tot op het bot hebben afgetuigd. Niemand heeft het recht om tegelijkertijd zo zelfbewust en zo stom te zijn, behalve misschien Heathcliff in _Wuthering Heights_ van Emily Bronte. Nadat ik 134 minuten met Pierre heb doorgebracht, heb ik een groot glas cognac nodig. Ik ben nog nooit zo kwaad geweest op een hoofdpersoon. Oké, dat gezegd hebbende, Pola X is een verbluffende film met een van de weinige volkomen eerlijke seksscènes die ik ooit in een film heb gezien... wat betekent dat het weer een briljant stuk filmmaken is... en ik heb het hier trouwens over filmische beelden. Pola X zal je verrot slaan, dus zorg ervoor dat je er klaar voor bent als je besluit ernaar te kijken.

text_en: Leos Carax is brilliant and is one of the best film and camera guys in the business so it should come as no surprise that Pola X is an almost perfect filming of the most gut wrenching story ever. Seriously. If I could have figured out some way to climb inside my video monitor, I would have thrashed Pierre to within an inch of his life. No one has the right to be that self absorbed and that stupid, both at the same time, except maybe Heathcliff in Emily Bronte's Wuthering Heights. After spending 134 minutes with Pierre, I need a large glass of brandy. Never have I been so angry at a main character. Ok, having said that, Pola X is a stunning movie with one of the few totally honest sex scenes I've ever seen in any film....which means another piece of brilliant filmmaking....and I'm talking graphic here, by the way. Pola X will beat the hell out of you, though, so make sure you're up for it if you decide to watch it.


text: Ik heb geprobeerd te verklaren waarom er zoveel slechte recensies over deze film zijn, terwijl de overgrote meerderheid van de recensies een cijfer tussen de 7 en de 10 geeft. De reden kan zijn dat deze film nogal moeilijk te beschrijven is in een positieve recensie, hoewel een paar mensen dat al heel aardig hebben gedaan. Deze film is verwarrend, deprimerend en heeft geen gelukkige afloop. Toch geef ik Pola X een cijfer van 10, omdat het voor mij in wezen een combinatie is van literatuur en kunst. Dat is eigenlijk mijn favoriete soort filmmaken. Ik heb maar twee films van Carax gezien: deze en Mauvis Sang. Net als bij deze film doe ik een beetje pretentieus als ik deze een van Carax' films noem. Carax heeft een minimalistische stijl. Als je niet van dat soort films houdt en ze saai vindt, dan kun je dit beter niet zien. Maar Pola X was minder minimalistisch dan Mauvis Sang, dus was het voor een thriller behoorlijk intens <0xE2><0x80><0x93> althans, naar mijn smaak. Ik vond het heel interessant en boeiend. De twee hoofdrollen deden het uitstekend als acteurs. (Ik bedoel de hoofdrol en de jonge vrouw van wie hij dacht dat ze zijn halfzus was.) Catherine D. is altijd geweldig, maar haar rol in het verhaal was niet erg groot of belangrijk. Maar iedereen deed het goed. Ik vond het cultgedoe geweldig. Het is misschien niet erg geloofwaardig, maar dat komt doordat het nogal abstract is. Er gebeurt in deze film van alles tussen de regels door. Dit is een heel Freudiaanse psychothriller.

text_en: I've tried to reconcile why so many bad reviews of this film, while the vast majority of reviews are given a rating of between 7 and 10. The reason may be this film is kind of hard to describe in a positive review, although a few have done that quite nicely already. This film is confusing, depressing, and doesn't have a happy ending. I still gave Pola X a rating of 10, because it is basically for me literature and art combined on film. That is really my favorite kind of filmmaking. I've only seen two of Carax's films: this one and Mauvis Sang. As with this film, I'm being somewhat pretentious when I call this one of Carax's best films- but I am. Carax has a minimalist style. If that type of film does not appeal to you and is boring, then it would be best not to watch this. But Pola X was less minimalist than Mauvis Sang, so it had quite a lot of intensity for a thriller- at least for my taste. I found it quite interesting and absorbing. The two lead roles did an excellent job acting. (I mean the lead and the young woman he thought was his half sister.) Catherine D. is always great, but her role was not very large or significant in the story. But everyone did a fine job. I thought the cult stuff was great. It may have not been very believable, but that is due to its being rather abstract. There is a lot going on between the lines in this film. This is a very Freudian psycho-thriller.


text: O, mijn god! Ik kan echt zeggen dat Maya Angelou een van de meest intrigerende en belangrijke mensen ter wereld is, vooral wat betreft mijn cultuur. Ze is ongelooflijk inspirerend en haar verhaal is het verhaal van een geweldige vrouw! Toen ik deze film voor het eerst zag, dacht ik bij mezelf dat de cast prachtig was samengesteld en dat ik ze nu in actie kon zien! Maya Angelou is nu al mijn favoriete dichteres en een van mijn favoriete actrices en sprekers. Ik geloof dat ze de grootste aller tijden is. In deze film zat ik op het puntje van mijn stoel en reikte naar mijn Kleenex terwijl ik er tegelijkertijd aan werd herinnerd dat waar je ook vandaan komt, als je besluit dat je geweldig gaat worden, dan zul je geweldig zijn! En Ester Rolle speelde een geweldige bijrol... 100% AWESOME... en nu zelfs 'I know Why the Caged Bird Sings'.

text_en: Oh my GOD ! I can truly say that Maya Angelou is one of the world's most intriguing and important people, especially of my culture. She is incredibly inspiring and her story is the story of a great woman ! When I first picked this movie up I thought to myself the cast was wonderfully put together now lets see them in action ! Maya Angelou is already my favorite PoetEss and now one of my favorite actresses and speakers. I believe she is the greatest of all time. This movie had me on the edge of my seat and reaching for Kleenex while at the same time reminding me that no matter where you come from if you decide that you are going to be great then you will be great ! And Ester Rolle played a wonderful supporting role...... 100% AWESOME...and now even "I know Why the Caged Bird Sings."


text: Deze film is een uitstekend leermiddel als voorbereiding op de verfilming van 'To Kill a Mockingbird'. In combinatie met een studie van de roman zelf kan '...Cated Bird' gebruikt worden als een onafhankelijk literair onderzoek of als een inleiding tot TKM.

text_en: This film is an excellent teaching tool as a pre-study of "To Kill a Mockingbird." In conjunction with a study of the novel itself, "...Caged Bird..." can be used as an independent literary study or as an introduction to TKM.


text:
Toen ik deze film voor het eerst zag, vond ik het een heel vreemde film. Maar ik weet dat de regisseur bijna altijd een doel voor ogen heeft als hij een film maakt. Dus besloot ik hem nog een keer te bekijken. De tweede keer dat ik ernaar keek, besefte ik dat Albert Puyn een zeer getalenteerde en zeer originele filmer is. In het begin werd de kijker verteld dat de film zich tien jaar na de val van het communisme in Oost-Europa afspeelde. Maar ze hadden kleren en auto's met een ontwerp dat kenmerkend is voor de jaren vijftig. Ze hadden plutonium, wat volgens mij een symbool is voor de futuristische handel. Ik denk dat het betekent dat de werkelijke tijd van de film niet is aangegeven. De muziek in de film creëert een lange muziekvideo die sommige delen van het verhaal in de tekst vertelt, speciaal voor de intro en de outro.
Albert Puyn gebruikt rood en blauw achterlichten als hij de symbolen van het communisme (rood) en het kapitalisme en de westerse wereld (blauw) laat zien. Het valt op dat Ice-T de naam Mao heeft (communisme) en dat de achterlichten rood zijn als hij in beeld is. De Amerikaanse politieman, met Burt Reynolds in de hoofdrol, wordt altijd met blauw achterlichten gefilmd. De club waar Mao en zijn bende rondhangen heeft ook rode achterlichten. _Crazy Six_ wisselt tussen rood en blauw. Ik denk dat het witte hondje dat Mao in het begin had het symbool was van de leiding. Mao had het hondje in het begin, maar de agent nam het uiteindelijk over. Dat symboliseert, denk ik, de val van het communisme en de vervanging van de kapitalistische manier van denken in de westerse wereld in Oost-Europa.
Ik denk dat Gekke Zes een heel goede film is. Albert Puyn creëert een sciencefiction/actiefilm met een politieke diepgang. Het is een andere, maar heel bijzondere film over de val van het communisme in Oost-Europa.
Ik kijk ernaar uit om weer een spectaculaire film van Albert Puyn te zien.

text_en:
When I first watched this movie I thought it was a very strange movie. But I know that the director almost always has a purpose when he makes a movie. So I decided to watch it one more time. The second time I watched it I realised that Albert Puyn is a very talented and a very original film maker. In the beginning the viewer was told that the movie took place a decade after the fall of the communism in the eastern Europe. But they had clothes and cars with a design typical for the 1950's. They had plutonium which I think is a symbol for the futuristic trade. I think that it means that the movie's real time is not specified. The music in the movie is creating a long music video which tells some parts of the actual story in the lyrics, specially for the intro and the outro.

Albert Puyn is using red and blue back-color when he's showing the symbols for communism (red) and the capitalism and western world (blue). One can notice that Ice-T, has the name Mao (communism) and that when he's in focus the back-color is red. The american cop, starring Burt Reynolds, is always filmed with blue back-color. The club where Mao and his gang hang out is also with red back-color. Crazy six is pendling between the red and the blue color.

The white little dog that Mao had in the beginning symbolize, I think, the controlling force. Mao had the dog in the beginning but the cop took it in the end. That symbolize, I guess, the fall of communism and the replacement of the capitalistic way of thinking from the western world in Eastern Europe.

I think Crazy Six is a very well-made movie. Albert Puyn creates an sci-fi/action movie with a politicial depth. It's a different but a very special movie about the communism fall in the Eastern Europe.

I'm looking forward to watch another spectacular movie of Albert Puyn.


text: Albert Pyun levert een heel goede actiefilm over een junkie die een grote misdaadbaas probeert te belazeren. Veel stijl en veel heel coole acteurs.

text_en: Albert Pyun delivers a very good action/drama about a junkie who tries to rip-off a big crime-lord. A lot of style and many very cool actors. Burt Reynold is excellent.


text: De cijfers liegen niet, 109 mensen hebben op deze film gestemd. Dat zegt veel over de status van een van de meest intuïtief inzichtelijke komieken van het eind van de twintigste eeuw. En voor diegenen onder jullie die het werk van Bill Hicks kennen, stel je eens voor wat hij te zeggen zou hebben over de jonge president uit zijn geboortestaat. Dat zijn korte carrière onherkenbaar is gebleven, is een trieste situatie en deze film, of liever gezegd deze twee films, verklaren waarom. Ten eerste zien jullie dat zijn talent vanaf het begin duidelijk was, keer op keer zeiden degenen die Bill Hicks kenden dat hij niet alleen grappig was, maar ook uniek. De film laat ook zien dat de kwaliteit van zijn materiaal voor velen in de amusementsindustrie een te grote uitdaging was. Zijn drankprobleem droeg ook bij aan zijn carrièreproblemen, maar in deze film is dat minder duidelijk te zien. En dan is de tweede film een complete voorstelling. Als je Bill Hicks nooit hebt gezien of gehoord, is dit een prachtige inleiding op de persoon en zijn duistere maar intelligente humor. Vooral het feit dat de onderwerpen nu bijna veertien jaar oud zijn, maar ironisch genoeg nog steeds up-to-date zijn, wordt onderstreept door het feit dat veel van de gebeurtenissen plaatsvonden onder de eerste president Bush. Als je hen samen ziet <0xE2><0x80><0x93> eerst de biografie en dan de voorstelling <0xE2><0x80><0x93> word je je ervan bewust hoe getalenteerd deze jongeman was, hoe snel zijn leven voorbijging en hoe de Amerikaanse media soms kunnen fungeren als de grote homogeniserende factor. Laten we ervoor zorgen dat niets te provocerend is, niets te interessant zal zijn. En het resultaat? Nou, zoals de man zelf zei: ga slapen Amerika, jullie regering heeft de touwtjes in handen... Tijdens zijn leven werd deze kunstenaar in Groot-Brittannië in elk geval erkend om zijn talent en hij had daar succes. 11 jaar na zijn dood kunnen 109 mensen op IMDb iets over de film zeggen. Ik heb ze allebei gezien en ik hoop dat je begrijpt waarom meer mensen naar Bill Hicks zouden moeten luisteren.

text_en:
The numbers don't lie, 109 people have voted for this film. That says a great deal about the standing of one of the most intuitively insightful comedians of the late 20th century. And for those of you who know the work of Bill Hicks, if he were alive today, imagine what he would have to say about the boy president from his home state? That his short career remains unrecognized is a sad situation and this film, or rather these two films explain why. First, you see how his talent was obvious from the start, again and again, those who knew Bill Hicks always say he was not only funny, he was also unique. The film also shows how the quality of his material was too challenging for many in the entertainment industry. His drinking also contributed to his career problems, but that is less evident in this film. And then the second film is a complete performance. If you have never seen or heard Bill Hicks, this is a wonderful introduction to the person and his dark but intelligent humor. Especially due to the fact that the topics are now almost 14 years old, yet remain ironically up to date is underlined by the fact that many of the events took place under the first President Bush.

Watching them together - first the biography and then the performance - makes you aware of how greatly talented this young man was, how quickly his life passed and how the American media can sometimes act as the great big homogenizer. Let's make sure nothing is too provocative, nothing will be too interesting And the result? Well, as the man himself said, go to sleep America, your government is in control........... In his lifetime, at least in Great Britian this artist was recognized for his talent and was successful there. 11 years after his death, 109 people at IMDb can say something about the film. After you've seen them both, I hope you understand why more people should be listening to Bill Hicks.


text: Een genie. Mijn genie. Ik herinner me de exacte seconde in 1994. Ik zat in een pub in Shropshire, Engeland. Ik weet nog precies waar ik zat. 'Bill Hicks overlijdt aan kanker', luidde de kop in de NME. Ik had het gevoel dat iemand me in mijn maag had gestompt. Koop deze dvd. Als je er niet op de een of andere manier iets in vindt, zal het me verbazen.<br /><0x3E><0x3E> Bill, ik zou zo graag willen dat je er nog was.

text_en:
A genius. My genius. I remember the exact second in 1994. I was sat in a pub in Shropshire, England. I recall the exact seat. "Bill Hicks dies of cancer" said the headline in the NME. I felt like someone had punched me in the stomach. Buy this DVD. If you don't find something in it one way or the other I'll be astonished.

RIP Bill, I wish so much you were still here.


text:
Deze documentaire over het leven en de komedie van Bill Hicks bevat fragmenten uit Hicks' _Revelations_ en andere optredens. Er zitten ook interviews bij met collega-komieken en mensen in de branche die hem kenden, evenals verslaggevers en journalisten die vertellen dat zijn politieke commentaren rauw en meedogenloos waren.
Ik vond het erg leuk. Ik had _Revelations_ al gezien, maar de komediefragmenten waren nog steeds verfrissend. Het is een mooie balans tussen komedie en documentaire die de populariteit van Hicks voor niet-fans verklaart en die van degenen die hem al kennen.
Ik gaf het een tien.

text_en:
This documentary about the life and comedy of Bill Hicks features bits from Hicks' "Revelations" and other stand-up gigs. It also features interviews with fellow comedians and people in the industry who knew him, as well as reporters and journalists who talk about how his political commentary was raw and brutal.

I enjoyed it very much. I had already seen "Revelations" but the comedy clips were still refreshing. It's a nice balance of comedy and documentary that will explain Hicks' popularity to non-fans and please those who are already familiar with him.

I rated it a ten.


text:
Ik zal dit zo duidelijk mogelijk uiteenzetten voor diegenen onder jullie die niet op de hoogte zijn van Bill Hicks' nalatenschap. Hij was gewoon de grootste stand-upcomedian ter wereld, en naar mijn mening ook de grootste die ooit heeft bestaan (zijn grootste idool was de grote Richard Pryor, wiens strijd tegen de verslaving hij met hem deelde). Zijn dood in 1994 werd nauwelijks opgemerkt in de media, slechts een paar weken nadat Kurt Cobain zelfmoord had gepleegd. Zijn tragische dood op zo jonge leeftijd overschaduwt natuurlijk het gevoel van onrechtvaardigheid dat hij tijdens zijn leven op misdadige wijze genegeerd werd. Maar de harde waarheid is zo klaar als een klontje: er is niemand die het voor hem opneemt. Er is geen stand-upcomedian op de hele wereld met de vaardigheid en de vindingrijkheid.
Deze opmerking wordt gemaakt in de liefdevolle huldebetuiging 'Het is maar een ritje', die stand-upcomedians vaak zien als een opstapje naar rijkere bezigheden <0xE2><0x80><0x93> slappe films en moreel gedreven komische series, bedoeld om het leven van een fantasieloos publiek te vullen <0xE2><0x80><0x93> maar nooit verrijkt. Het is alles waar Bill Hicks zich tegen verzette. Zijn preek was altijd een oproep om zelf na te denken, om autoriteit te onderzoeken, om samen te komen als één ras. Als je zijn briljante, intelligente, maar uiteindelijk barmhartige werk hebt gezien, zul je verrijkt en beloond worden.
De man zelf mocht Dylan graag citeren: 'Om buiten de wet te leven, moet je eerlijk zijn', zei hij. Bill Hicks was eerlijk, en bovendien was hij de grappigste van allemaal.

text_en:
I'll put this as plainly as possible for those of you unaware of Bill Hicks' legacy. He was quite simply the greatest stand-up comedian in the world, almost certainly in my opinion the greatest that ever lived (his stand-up idol being the great Richard Pryor, whose battles with addiction he paralleled). His death in 1994 went barely noticed in the popular media, coming just weeks after Kurt Cobain had committed suicide. His tragic death at such a young age eclipses any sense of the injustice that he was criminally ignored during his life, of course. But the harsh truth is clear as day: nobody has stepped up to claim his mantle. There is not a stand-up comedian alive with nearly the skill and invention.

The observation is made in the affectionate tribute `It's just a ride' that stand-up comedians often view the job as a stepping stone to richer pursuits - lame movies and morally-driven sitcoms, made to occupy - but never enrich - the lives of an unimaginative audience. It's everything that Bill Hicks spoke against. His sermon was always a rallying cry for people think for themselves, to scrutinise authority, to come together as one race.

His appeal continues to grow with every passing year since his death. His star will continue to shine long after so many lesser lights have blew out. Once you've been exposed to his brilliant, intelligent, but ultimately compassionate output, you will be enriched and rewarded.

The man himself was fond to quote Dylan: `To live outside the law you must be honest', he said. Bill Hicks was honest, beyond that he was the funniest of them all.


text: Bekende komieken geven gedwee toe dat ze zouden willen dat ze echte satire konden maken, zoals Bill Hicks. Tussen deze deerniswekkende getuigenissen door worden we getrakteerd op wat een uitzonderlijk getalenteerde komiek kan bereiken als hij anders op jacht zou kunnen gaan naar roem en rijkdom. Hij kreeg geen eigen talkshow, maar hij was in elk geval niemands marionet.

text_en: Well-known comedians meekly admit they wish they could do real satire like Bill Hicks. Inbetween these pitiful testimonies, we are treated to what an exceptionally talented comedian can achieve when he could otherwise be chasing fame and fortune. He didn't get his own talk show, but at least he was no one's puppet.


text: Deze video is een fantastisch testament en een inzicht in het werk van Bill Hicks. Het is nauwelijks te omschrijven als provocerend. Het is grappig en ontroerend en leerzaam en nog een heleboel andere dingen die goed voor je zijn. Zorg dat je hem ziet.

text_en: This video is a fantastic testament and insight into the work of Bill Hicks. Thought provoking barely begins to describe it.It's funny and moving and educational and a whole host of other things that are good for you. Make sure you see it.


text: Ik ben er nooit helemaal zeker van geweest of ik deze documentaire leuk vond of niet. Hij werd op Channel 4 uitgezonden voor een aangepaste versie van _Openbaring_, en hij staat op de videoband van _Openbaring_, vóór de ongewijzigde versie. De documentaire is in wezen een vriendendienst van Bill die zegt hoe geweldig hij een uur lang is geweest, met video-opnamen van het programma ertussen, een beetje als een trailer voor de film die je gaat zien. Er is ook een opname van David Letterman die zich als een worm in het stof wringt omdat hij Bill uit zijn programma heeft gezet voordat hij stierf, de reden? Bill maakte een grapje over Pro-Life-mensen die bij begrafenissen moesten posten, en Letterman liet Pro-Life-reclame maken. Hoe dan ook, kijk uit voor de video, want _Openbaring_ is Bill op zijn best:)

text_en: I've never really been sure whether I liked this documentary or not. It was shown on Channel 4 before a cut down version of Revelations, and is on the Revelations video tape before the uncut show. The documentary is basically friends of Bill saying how great he was for an hour with video clips of the show mixed in, a bit like a trailer for the film you're about to watch. It also features David Letterman grovelling like a worm for dumping Bill off the his show before he died, the reason? Bill made a joke about how Pro-Life people should picket funerals, and Letterman had Pro-life advertising. Anyway look out for the video as Revelations is Bill at his ranting best :)


text: Dit is een zaak waarin het script met het publiek meespeelt op een manier die dit verhaal alleen maar tot 90 minuten uitrekt. Het verhaal begint in 1969, waarin een jong meisje, Faith (Cameron Diaz) naar Europa reist met haar vriend Wolf (Christopher Eccleston), maar ze sterft onder mysterieuze omstandigheden. Dan, in 1976, besluit Faiths zus Phoebe (Jordana Brewster) ook naar Europa te reizen en te proberen erachter te komen wat er met haar zus is gebeurd. In Frankrijk zoekt ze Wolf op, die daar heeft gelogeerd, en ze wil dat hij haar helpt om de stappen na te gaan die haar zus heeft gezet en een paar vragen te beantwoorden. Hij aarzelt, maar besluit toch met haar mee te gaan. Onderweg vult hij de hiaten in de gebeurtenissen in en hij vertelt Phoebe dat Faith zich had aangesloten bij het Rode Leger, een extremistische groepering die betrokken is bij terrorisme. Phoebe en Wolf hebben een romance en dat maakt de reis naar Portugal, waar Faith is gestorven, nog ingewikkelder. Er zijn verschillende dingen mis met deze film en dat heeft allemaal te maken met het script. Ten eerste is de romance tussen Wolf en Phoebe helemaal verkeerd en doet het verhaal geen goed. Het klinkt helemaal vals en komt over als geforceerd. Het lijkt vreemd dat Wolf een romance zou hebben met de zus van zijn overleden vriendin. Ten tweede weet Wolf precies wat er met Faith is gebeurd, maar laat hij om de 15 minuten een paar brokjes informatie los. Wolf kijkt om de 15 minuten naar Phoebe en zegt dan: 'Er is iets wat ik je niet heb verteld.' Goh, bedankt, Wolf! Als Wolf de eerste keer dat hij met Phoebe had gepraat alles had opgebiecht, zou de film binnen 30 minuten afgelopen zijn geweest. Iets anders wat me dwarszat, was dat ik niet geloofde dat deze film de jaren zestig nabootste. D<0xC3><0xAD>az draagt hippiekleren, maar de tijd leek me gewoon niet echt. Ik vond wel een paar dingen leuk, zoals de authentieke locaties waar de film is opgenomen. Het is een heel mooie film en het landschap is prachtig. De optredens zijn allemaal goed, vooral die van Brewster en Diaz. Afgezien van 'The Fast and the Furious' had ik Brewster nooit echt in wat dan ook gezien. Maar nadat ik haar optreden in deze film had gezien, was ik diep onder de indruk. Ze is hier heel goed en ik hoop dat ze betere rollen krijgt. Het script wordt op een heel gekunstelde manier verteld en de film komt nooit geloofwaardig over.

text_en: This is a case where the script plays with the audience in a manner that serves only in extending this story to 90 minutes. Story starts out in 1969 where a young girl named Faith (Cameron Diaz) travels to Europe with her boyfriend Wolf (Christopher Eccleston) but she dies under mysterious circumstances. Then in 1976 Faith's sister Phoebe (Jordana Brewster) decides to travel to Europe as well and try and find out what happened to her sister. In France she looks up Wolf who has stayed there and she wants him to help her retrace the steps her sister took and answer some questions. He is reluctant but decides to travel with her. Along the way he fills in the gaps of the occurrences and tells Phoebe that Faith had joined up with the Red Army who are an extremist group that is involved in terrorism. Phoebe and Wolf engage in a romance and this complicates the trip to Portugal where Faith died. Their is several things wrong with this film and it all has to do with the script. First, the romance between Wolf and Phoebe is all wrong and does nothing for the story. It rings completely false and comes across as forced. It seems weird that Wolf would engage in a romance with his dead girlfriends sister. Secondly, Wolf knows completely what happened to Faith but only lets out little chunks of information every 15 minutes or so. Wolf will look at Phoebe every 15 minutes and say, "There is something I didn't tell you"! Gee, thanks a lot Wolf! If Wolf had come clean the first time he talked to Phoebe then the film would have been over in about 30 minutes. Another thing that bothered me was that I don't think this film recreated the 1960's at all. Diaz wears hippie clothes but the time period just didn't ring true. I did enjoy a few things like the authentic locations where the film was shot. It is a very good looking film and the scenery is beautiful. The performances are all good especially by Brewster and Diaz. Besides "The Fast and the Furious" I had never really seen Brewster in anything. But after watching her performance in this film I came away very impressed. She's very good here and I hope better roles come her way. The script is told in a very contrived way and the film never comes across as believable.


text:
De roman van Jennifer Egan werd naar het witte doek gebracht door de Canadese regisseur Adam Brooks in een film die, op grond van enkele opmerkingen van deelnemers aan dit forum, als een slecht idee klinkt, maar in feite veel beter is dan men wordt geacht te geloven.
Dit is een verhaal over twee zussen die zielsveel van elkaar hielden. Faith, de blonde en vrolijke hippie, neemt haar jongere zus Phoebe onder haar hoede. Phoebe houdt duidelijk van Faith; wanneer de oudste besluit haar vriend Wolf te volgen naar Europa op een zomervakantie van Berkley, belooft ze Phoebe elke dag een briefkaart te sturen. Dat doet Faith, tot de kaarten niet meer binnenkomen en op een avond, enige tijd later, de familie een telefoontje krijgt met de mededeling dat Faith onder tragische omstandigheden is overleden.
Phoebe kan Faith niet vergeten. Daarom besluit ze na een paar jaar dezelfde route te volgen als haar oudere zus. Ze neemt de kaarten van Faith aan en gaat bij elke plek langs, te beginnen in Amsterdam, en dan door naar Parijs, en ze wil eindigen in Portugal, waar Faith haar vroegtijdige dood heeft gevonden.
In Parijs raakt Phoebe bevriend met Wolf, die inmiddels geen hippie meer is en bij zijn vriendin woont. Wolf probeert Phoebe over te halen haar reisje op te geven en naar huis te gaan; ze vermoedt dat Wolf de sleutel in handen heeft om het mysterie op te lossen, en als ze op het punt staat naar Portugal te vertrekken, ontdekt ze een foto die duidelijk in tegenspraak is met Wolfs versie die hij aan Phoebe heeft verteld. Hij voelt zich schuldig en besluit tegen de wens van zijn vriendin in met Phoebe mee te gaan naar de stad waar Faith is gestorven. Op dat moment verandert het verhaal en gaan we in flashbacks terug naar wat Faith in Europa heeft meegemaakt en wat er in haar laatste dagen is gebeurd.
Het beste van 'Het onzichtbare circus' zijn de optredens van de hoofdrolspelers, iets waarvoor meneer Brooks met de eer moet gaan strijken. De grote verrassing is de rol van Cameron Diaz, die als Faith lichte komedies lijkt te kiezen, terwijl ze onder de juiste regisseur uitstekend in staat is om goed toneel te spelen. Jordana Brewster wordt gezien als de oudere Phoebe en levert een geweldige bijdrage aan de film. Ze is een oogverblindende schoonheid met een schijnbaar natuurlijke manier van acteren. Christopher Eccleston is Wolf en laat zien dat hij ook in staat is om ernstiger drama's te spelen. De lieve Camilla Belle speelt de jongere Phoebe heel overtuigend. Blythe Danner verschijnt als de moeder van de meisjes.
De Europese locaties worden schitterend gefotografeerd door Henry Braham. De film wordt ook versterkt door de muziek van Nick Laird-Clowes en het oorspronkelijke nummer van Petra Haden. Elizabeth Kling regisseerde met grote elegantie. Uiteindelijk laat deze film Adam Brooks in grote vorm zien terwijl hij de juiste toon aanslaat bij de verfilming van de roman en beloond wordt door de juiste cast die wonderen voor hem verricht.

text_en:
Jennifer Egan's novel was brought to the screen by Canadian director Adam Brooks in a film that, based on some comments from contributors to this forum, sounds a bad proposition, but in fact, it's much better than one is led to believe.

This is a story about two sisters who loved one another dearly. Faith, the fair headed and happy-go-lucky hippie girl, takes her younger sibling, Phoebe, under her wing. Phoebe plainly loves Faith; when the older one decides to follow her boyfriend Wolf to Europe on a summer vacation from Berkley, she promises she will send Phoebe a post card every day. Faith does that, until the cards stop coming in and one night, some time later, the family receives a phone call to inform them Faith has died under tragic circumstances.

Phoebe can't forget Faith. That is why after some years pass by, she decides to take the same route the older sister took. She takes the cards from Faith and visits each place, starting in Amsterdam, then moving on to Paris and she wants to end up the trip in Portugal, where Faith encountered her untimely death.

In Paris, Phoebe hooks up with Wolf, who by now, is not a hippie anymore and is living with his girlfriend. Wolf, tries to persuade Phoebe into abandoning her trip and to go back home; she suspects that Wolf holds the key into solving the mystery, and as she is going to depart for Portugal she makes a discovery when she finds a picture that clearly contradicts Wolf's version he has told Phoebe. He feels guilty and, against his girlfriend's wishes, decides to accompany Phoebe to the town where Faith died. The story changes at this point and we go back in flashbacks to what Faith experienced in Europe and what happened in her final days.

The best thing in "The Invisible Circus" are the performances of the principals, something that Mr. Brooks has to take the credit for. The big surprise is the range of Cameron Diaz, who, as Faith, seems to select light comedy parts, when she is quite able to do good dramatic work under the right director. Jordana Brewster is seen as the older Phoebe and makes a wonderful contribution to the film. She is a stunning beauty with what seems to be a naturalness for acting. Christopher Eccleston is Wolf and shows he also is capable of doing more serious drama. The sweet Camilla Belle plays the younger Phoebe quite convincingly. Blythe Danner appears as the mother of the girls.

The European locations are gloriously photographed by Henry Braham. The film is also enhanced by the musical score of Nick Laird-Clowes and Petra Haden's original song. Elizabeth Kling edited with great elegance. Ultimately, this film shows Adam Brooks in great form as he gives the right tone to the adaptation of the novel and gets rewarded by having the right cast doing wonders for him.


text:
Ik begrijp echt niet waarom de score voor deze film zo laag is. Dit was een van de mooiste films die ik dit jaar heb gezien. Hij raakte echt een snaar bij me. Ik had al een paar maanden naar deze film uitgekeken en ik dacht bij mezelf dat hij onmogelijk kon voldoen aan de verwachtingen die ik ervan had... gezien het feit dat ik hem in mijn hoofd zo goed had opgebouwd. Onnodig te zeggen dat hij niet alleen aan mijn verwachtingen voldeed, maar ze zelfs verre overtrof. Jordana Brewster en Cameron Diaz waren in alle opzichten uitmuntend. Hun acteerprestaties waren veruit voortreffelijk. Ze waren allebei in hun element en de rollen lagen voor de hand. De locatie was absoluut schitterend. Elk shot was perfect gefilmd en paste perfect bij de sfeer en de sfeer van de film. Ik vond deze film heel ontroerend en nam hem heel serieus. Ik overwoog zelfs om te zeggen dat dit wel eens een van mijn favoriete films zou kunnen worden. Ik zou hem op zijn minst keer op keer kunnen zien.
Ik zweer dat ik geen enkele fout in deze film kon ontdekken. Dat kun je van geen enkele film zeggen. Ik zou deze ten zeerste aanbevelen. Hij is ontroerend, hij heeft betekenis, en hij zegt veel over de menselijke natuur en familie.
10 van de 10. Goed gedaan door iedereen.

text_en:
I cannot for the life of me understand why the rating here for this movie is so low. This was one of the most beautiful films I have seen this year. It really struck a chord with me. I had been anticipating this film for several months and I thought to myself, there's no way it can possibly live up to the expectations I had for it...seeing as how I built it up in my head as much as I did. Well needless to say, not only did it meet my expectations but it far surpassed them. Jordana Brewster and Cameron Diaz were excellent in every way. Their acting superb by far. They were both in their element and completely natural for the roles. The locales were absolutely gorgeous. Every shot filmed was perfectly captured and fit the mood and atmosphere beautifully. I found this film very touching and took it very close to heart. I would even contemplate saying this could be one of my all time favorites. At the very least, certainly I could see it again and again.

I swear I couldn't find one fault in this film. It's hard to say that about any film. I would highly recommend this one. It's touching, it's meaningful, and it says a lot about human nature and family.

10 out of 10. Well done by all.


text:
Het is dus geen epos, maar voor mensen die iets soortgelijks meemaken, zou het een interessante manier van therapie kunnen zijn.
(Zelfmoord van broer).
Een fantasievol verhaal en wat goed acteerwerk maken het de moeite waard.
Om de een of andere reden heeft het publiek er niet echt van gesmuld.
Iets waarvan ik geloof dat het een gevolg is van het hoofdthema. Waarom deed ze dat?
Zelfmoord plegen? Dit is duidelijk niet iets wat we in Amerika zouden doen.

Filmbezoekers zullen in groten getale toestromen, als het een Europese productie was geweest, zou het waarschijnlijk een veel groter publiek hebben bereikt.
Het is echter een film die, hoewel het realisme bezoedeld wordt door een romantische gloed, de kijker een warm hart toedraagt.
de indruk.

text_en:
So it isn't an epic, but for people experiencing anything similar

(sibling suicide) it might be an interesting way of therapy. An

imaginative narrative and some fine acting makes it time well

spent. For some reason, it hasn't really caught on in the audience,

something I do believe is a result of the main theme. Why did she

commit suicide? Clearly, this is hardly something that US

moviegoers will flock to, had it been an European production it

probably would have reached its audience in a much greater

extent. It is however, a movie that although the realism tainted by a

shimmering romanticized glow, gives the viewer a whole hearted

impression.


text:
De plot van deze film is niet ingewikkeld. Een heel aantrekkelijk jong meisje gaat naar Europa op zoek naar de redenen voor de zelfmoord van haar oudere zus, tien jaar eerder. Daar ontmoet ze de ex-vriend van haar zus en samen reizen ze naar alle plaatsen waar haar zus naartoe is gegaan, en geleidelijk aan worden de redenen duidelijk.
Maar wat deze film zo bijzonder maakt, en boven de beperkte plot uitstijgt, zijn de prachtige beelden van de personages. Hoewel de vriend van de oudere zus een losgeslagen hippie is, heeft hij nobele idealen, morele maatstaven en ongelooflijke kracht. En hoewel de oudere zus, die we in flashbacks zien, deze idealen deelt, heeft ze geen gevoel van beperking of evenwicht, van hoeveel te veel is. En hoewel het jongere meisje vurig trouw is aan de nagedachtenis van haar zus, vindt ze geleidelijk aan de kracht om onder ogen te zien dat haar zus per slot van rekening maar een gewoon meisje was.
Het meest bijzondere moment in de film is wanneer het jonge meisje en de vriend van haar zus eindelijk ophouden met vechten tegen hun aantrekkingskracht voor elkaar. Ik kan me niet herinneren dat ik in een film ooit mooiere, ontroerende, romantische tederheid bij het vrijen heb gezien!
In al die opzichten is dit een waarlijk mooie film, een film om te koesteren en keer op keer te zien.

text_en:
The plot of this film is not complicated. A very attractive young girl goes to Europe in search of the reasons for her older sister's suicide ten years earlier. There she meets up with her sister's former boyfriend and together they travel to all the places her sister went, and gradually the reasons become clear.

But what makes this film so special, and soar above the limited plot, are the beautiful portrayals of the characters. Although the older sister's boyfriend is a drop-out hippie, he has noble ideals, moral standards and incredible strengths. And although the older sister, who we see in flashbacks, shares these ideals, she doesn't have a sense of limitation or balance, of how much is too much. And although the younger girl is fiercely loyal to her sister's memory, she gradually finds the strength to face the fact that her sister was only a normal girl, after all.

The most special moment in the film is when the young girl and the sister's boyfriend finally stop fighting their attraction to each other. I can't recall ever seeing more beautiful, touching, romantic tenderness in lovemaking in a film!

In all these ways this is a truly beautiful film, a film to be treasured, and to be seen again and again. 9 out of 10.


text: Ik heb deze film drie keer gezien en elke keer waardeer ik hem meer. Ik vind dat Jordana Brewster een Emmy-nominatie had moeten krijgen voor haar echte en natuurlijke optreden. Velen van ons die op dat moment zo oud waren als Phoebe zullen begrijpen hoe echt het verhaal is. Voor de meesten van ons is het leven geen zacht opgloeiend romantisch of hard en cynisch pessimisme. Het is een vaag evenwicht en deze film legt dat evenwicht. Hij is ook goed in elkaar gezet, met zoveel fijne details in de compositie. Zoals de film, of niet, te oordelen naar de buitengewoon hoge kijkcijfers van vrouwen onder de 18, toont deze film een belangrijke waarheid over hoe jonge vrouwen zichzelf zien in de wereld.

text_en: I've seen this film three times and each time I appreciate it more. I think Jordana Brewster should have received an Emmy nomination for her real and natural performance. Many of us who were Phoebe's age at this time the story takes place will understand how real it is. Life for most of us is neither softly glowing romantic or harshly cynical pessimism. It is a blurred balance, and this film captures this balance. It is well constructed, too, with so many fine details in its composition. Like the film or not, judging from the extraordinarily high ratings it gets from the demographic of females under 18, we can know that this movie reveals some important truth about how young women see themselves in the world.


text:
Ik ving dit op op een laat, laat, Mexicaans tv-programma en ik moet er een tirade over afsteken. De titel was vertaald als 'Secretos' (Geheimen). Nou, er is een geheim dat een belangrijke rol speelt in de film, maar kom op, zeg! We zijn niet achterlijk. We weten dat hier een roman achter zit.
Hoe dan ook, de film is behoorlijk interessant en wordt gedragen door stevige, dynamische optredens. De altijd mooie en beeldschone Jordana Brewster en Christopher Eccleston geven geweldige optredens en er is een geweldige chemie tussen hen. Cameron Dstakaz is ook goed, hoewel ze maar een minimum aan tijd op het scherm heeft. Blythe Danner is perfect en zijn laatste optreden in de film is ontroerend, triest. Geweldige optredens.
Jordana's personage en dat van haar zus. '... en haar ex-vriendje reist naar Europa om met zijn demonen af te rekenen en te begrijpen waarom haar zus is gestorven. Door flashbacks leren we de trieste waarheid kennen en we kunnen er niets aan doen dat we medelijden hebben met de hele familie. Het einde is echt ontroerend.'
'... en er is naaktheid, maar die is minimaal. In feite zijn de seksscènes kunstzinnig en niet bedoeld om geil of sexy te zijn.'
'... en eerlijk gezegd bleef ik ernaar kijken op zoek naar Joranda Brewsters charme en schoonheid. En uiteindelijk vond ik het verhaal en de dramatische presentaties wel leuk.'
'... en deze film een kans geven als je van degelijke dramatische scènes houdt. Geweldige film.' De laatste, laatste scène was heel triest.

text_en:
I caught this on late, late Mexican cable and I have to rant about it. The title was translated as "Secretos" (Secrets). Well there's a secret that has an important part in the movie but come on, ! We are not stupid. We know there's a novel behind this.

Anyways, the movie is pretty interesting and it's carried by it's solid ramatic performances. The always beautiful and stunning Jordana Brewster and Christopher Eccleston deliver great performances and have such great chemistry between them. Cameron Dìaz is also good although she has minimal on-screen time. Blythe Danner is perfect and his last appearance in the movie is touching, sad. Great performances.

Jordana's character and her sister's ex-boyfriend travel to Europe in order for her to deal with his demons and understand why her sister died. Through flashbacks, we learn the sad truth and we can't help but feel sorry for the whole family. The ending is truly moving.

So there's nudity but it's minimal. In fact, the sex scenes are artsy and do not intend to be steamy or sexy.

To be honest, I kept watching it for Joranda Brewster's on screen charming and beauty. And I ended up liking the story and the dramatic presentations.

Give this movie a try if you like solid dramatic features. Great movie. The last, last scene was very sad.. The two little sisters through flashbacks.


text:
Het is 1969. Phoebe (Camilla Belle) is een elfjarig meisje dat opgroeit met een geïdealiseerd beeld van haar negentienjarige zusje Faith (Cameron Diaz). Faith is de doener, de waarheidszoeker, de hersteller van alle onrecht in de wereld. Op een dag krijgen Phoebe en haar moeder Gail (Blythe Danner) te horen dat Faith dood is. Faith heeft zelfmoord gepleegd. Phoebe en Gail zijn overweldigd door dit nieuws en Gail rouwt, hoewel het haar verdriet doet. Phoebe kan het niet loslaten. Ze besluit naar Europa te gaan om erachter te komen wat er is gebeurd.
Het is nu 1977. Phoebe (Jordana Brewster) is 18 en besluit naar Europa te gaan omdat haar moeder daar bezwaar tegen heeft. Toen Faith nog leefde, was ze onafscheidelijk van een man die ze 'Wolf' (Christopher Eccleston) noemde. Hoewel Wolf beweerde dat hij niets wist over Faiths laatste dagen, wist Phoebe hem over te halen haar alles te vertellen. Binnen een paar dagen besefte Wolf dat hij het verleden ook niet had losgelaten en hij voegde zich bij Phoebe op haar pelgrimstocht naar Portugal.
Uiteindelijk is Wolf in staat te vertellen over Faiths drugsgebruik en zijn eigen schuldgevoel omdat hij de zelfmoord niet had voorkomen. Hoewel Phoebe boos is, beseft ze uiteindelijk hoe menselijk en breekbaar Faith in werkelijkheid was.
Ik vond deze film goed. Ik ben oud genoeg om me de bankovervallen van het Rode Leger te herinneren en ik was tien in 1969. Dit verhaal was bekend terrein voor me. Ik kan me nog herinneren dat jongemannen probeerden te beslissen of ze naar Canada moesten gaan of niet, om de dienstplicht te ontlopen.
Het verhaal is simpel, maar is in die periode waarschijnlijk meerdere malen in het echte leven voorgevallen. Camilla Belle was een plezierige en leuke vrouw om naar te kijken, zoals ze de jonge, aanbiddende zus speelde die opgewonden was over wat er om haar heen gebeurde. Jordana Brewster gleed gemakkelijk in de rol van de oudere Phoebe. Blythe Danner was de altijd behulpzame moeder, een rol die ze helaas maar al te goed kent van de Amerikaanse tv. Ik had haar graag gezien met sterker materiaal om mee te werken. Hoewel haar vertolking van een activiste uit de jaren zestig af en toe uit een nieuwsuitzending leek te komen, was het Christopher Ecclestons Wolf die de meeste indruk maakte. Als we aan het begin van de film kennismaken met het personage, kunnen we zien dat hij een wereldwijze man is. Hij is een geduldige en vriendelijke man, vervuld van woede over het onrecht in de wereld. Uiteindelijk beseft hij dat de richting die hij en Faith inslaan verkeerd is en begint hij te 'groeien' en besluit hij op zijn eigen manier tegen het onrecht te vechten. Faith weigert zich bij hem aan te sluiten en dat leidt uiteindelijk tot haar dood. Ecclestons Wolf is het meest werkelijke van alle personages.
Ik kan deze film aanbevelen. Het was een plezierige en vermakelijke film. 'The Invisible Circus' heeft de waardering van TV-MA, maar er komt weinig gevloek, seks of geweld in voor. Het onderwerp van de film is de reden voor de waardering.

text_en:
It is 1969. Phoebe(Camilla Belle) is an 11 year old girl growing up with an idealized vision of her 19 year old sister Faith(Cameron Diaz). Faith is the doer, the truth-seeker, the fixer of all the wrongs in the world. Then one day, Phoebe and her mother Gail(Blythe Danner) receive word that Faith is dead. Faith has killed herself. Both Phoebe and Gail are overwhelmed by this news and, although saddened, Gail mourns. Phoebe can't let it go. Phoebe decides to go to Europe and find out what happened.

It is now 1977. Phoebe(Jordana Brewster) is 18 and decides to go to Europe over the objections of her mother to discover the truth. When alive, Faith was inseparable from a man she called "Wolf"(Christopher Eccleston). Though Wolf claimed not to know anything about Faith's last days, Phoebe convinces him to tell her everything. Within days, Wolf realizes that he hadn't let go of the past either and he joins Phoebe on her pilgrimage to Portugal.

In the end, Wolf is able to tell of Faith's decent into drug abuse and his own guilt at not preventing the suicide. Although angry, Phoebe realizes in the end how human and fragile Faith really was.

I liked this movie. I'm old enough to remember the bank robberies of the Red Army and I was 10 in 1969. This story was familiar ground for me. I can still remember young men trying to decide if they should go to Canada or not to avoid the draft.

The story is simple, but probably occurred several times in real life during that period. Camilla Belle was enjoyable and fun to watch as she portrayed the young adoring sister excited by what was happening around her. Jordana Brewster slid easily into the role of the older Phoebe. Blythe Danner was the ever supportive mother, a role she is all too familiar with on American TV, unfortunately. I would have liked to see her with stronger material to work with. Cameron Diaz played the immature anarchist perfectly. Though at times, her performance of a 1960s activist seemed to come off a news reel. Of all the characters, it was Christopher Eccleston's Wolf, that made the most growth. When we are introduced to the character at the beginning of the movie, we can see he is a worldly man. He is a patient and kind man filled with anger at the world's injustices. In the end, he realizes the direction he and Faith are headed is wrong and begins to "grow up" deciding he should fight against injustice in his own way. Faith refuses to join him in this and it eventually leads to her death. Eccleston's Wolf is the most real of all the characters.

I recommend this movie. It was enjoyable and thought provoking. "The Invisible Circus" is rated TV-MA, but there is very little cursing, sex or violence in it. The subject of the movie is the reason for the rating.


text:
Als ik goed genoeg kijk, kan ik fouten in deze film vinden, voornamelijk in het script. Ik vond het personage van Wolf niet helemaal overtuigend. Maar dat waren mijn enige 'klachten'. Want toen deze film op Cable begon, was ik van plan hem op te nemen en er later naar te kijken. Maar vanaf het begin, met de griezelige muziek en Cameron Diaz die haar ingewikkelde 60-dans deed, was ik gefascineerd. Ik stond nooit op voordat de film was afgelopen. Het leek wel of ik niet eens met mijn ogen knipperde.
De acteerprestaties van Cameron Diaz en Jordana Brewster waren uitstekend. De scènes waren prachtig, de meisjes waren prachtig, en de muziek was spookachtig en heel ontroerend. Het verhaal was heel uniek en had af en toe iets surrealistisch. De kijker zou meer van de film gaan houden als hij een goed inzicht had in de geestesgesteldheid van jonge mensen in de jaren zestig en zeventig, vooral in Amerika. Veel van de scènes slaagden er in om iets van dat tijdperk te laten zien dat moeilijk vast te leggen is. Het was iets ingewikkelder dan de simplistische verklaring dat ze de wereld wilden veranderen en gedesillusioneerd eindigden, hoewel dat misschien wel het meest voor de hand liggende aspect is. Naarmate de film vordert, komt Phoebe er steeds meer over te weten.
Eén aspect dat niet lukte. Het lijkt door de andere recensenten te zijn opgemerkt dat de twee dochters na de dood van hun vader door het leven lijken te zweven. Ze hadden hem allebei aanbeden en zijn aanwezigheid was een stabiliserende factor in hun leven geweest en hij had duidelijk veel van hen gehouden. We lezen tegenwoordig zoveel over jongens die hun vader te vroeg verliezen, om vervolgens zelf hun zin te verliezen. Deze film beschrijft het rimpeleffect van het verlies van de vader op de achtergebleven dochters, eerst op de oudere zus Faith, daarna op haar jongere zus. Hun moeder voelt zich niet in staat om beide ouders te zijn. Dit soort dynamiek komt in bijna geen enkele andere film voor, vooral niet in zoveel verschillende lagen van plot en subplot. Phoebes innerlijke strijd tussen werkelijkheid en perceptie wordt geleidelijk aan afgepeld als de schillen van een ui.
Over plot gesproken, deze film zou hoger moeten scoren dan hij hier heeft gedaan. Ik bleef maar wachten op een of andere grote samenzwering om de dood van Faith aan het licht te brengen. Hoe de zaak zich zelf oploste, verbaasde me, ook al hadden anderen dat misschien al veel eerder geraden.
Misschien niet voor iedereen, maar ik zou deze film heel, heel vaak kunnen bekijken.

text_en:
If I look hard enough, flaws can be found in this film, primarily with the script. I found the character of Wolf not totally convincing. However, those were my only "complaints." Because when this movie started on Cable, I was just going to record it and watch it later. However, from the beginning, with the eerie music and Cameron Diaz doing her spaced out 60's dance, I was riveted. I never got up until the movie was over. It seemed like I never even blinked.

The acting of Cameron Diaz and Jordana Brewster was excellent. The scenes were beautiful, the girls were beautiful, and the music was haunting and very touching. The story was quite unique and at times had a surreal quality. The viewer would tend to like the picture more if they had a good understanding of the state of mind of young people in the 60's and 70's, especially in America. Many of the scenes basically succeeded in showing something of that era that is hard to pin down. It was a bit more complicated than the simplistic statement that they wanted to change the world and ended up disillusioned, although that may be the most obvious aspect. Phoebe learns more and more about this as the movie progresses.

One aspect that didn't seem to be covered by the other reviewers that might bear mentioning, is the way the two daughters seem to drift through life after the death of their father. They both had adored him, and his presence had been a stabilizing factor in their lives and obviously he had loved them dearly. We read so much today about boys who lose their fathers too soon, only to lose their way themselves. This film covers the ripple effect of the loss of the father on the daughters left behind, first on the older sister Faith, then on to her younger sister. Their mother feels inadequate to try to be both parents. This type of dynamic is not covered in hardly any other movies, especially in so many different layers of plot and subplot. Phoebe's inner struggles of reality versus perceptions are gradually peeled away like layers of an onion.

Speaking of plot, this movie should rate higher than it has here. I kept waiting for some great conspiracy to be found out concerning the death of Faith. How it did resolve itself surprised me, even if others may have guessed much sooner.

Maybe not for everybody, but I could watch this movie many, many times.


text: Hoe je het ook wendt of keert, je kunt de basisboodschap niet negeren. De sterken overleven. Degenen die psychisch of emotioneel gevoelig zijn, vertrekken. Ze laten een gat achter in het leven van degenen die van hen houden. Een gat dat als onontkoombaar en egoïstisch wordt gezien. Dat is wat Phoebe zich uiteindelijk realiseert. Vlak voordat ze Wolf helpt te genezen van zijn zelfverwijt. Ze kan accepteren dat ze het ontbreken van... haar zus moet afsluiten. Prachtig Europees landschap. Er zit veel waarheid in over idealisme en verslaving aan het volgende grote moment. Even dacht ik aan de Baader-Meinhoff-bende uit het begin van de jaren zeventig. Ik vond deze film mooi, omdat hij een beeld gaf van de tijd dat ik zelf volwassen werd.

text_en: One way or the other, you can't get away from the basic message. The strong survive. Those who are psychically or emotionally sensitive, leave. They leave a hole behind in the lives of those who love them. A hole that is seen in it's finality as selfish. That's what Phoebe realizes in the end. Just prior to helping Wolf heal from his self-blame. She can accept closure to the missing ...of her sister. Beautiful European scenery. A lot of truth in it about idealism and addiction to the next big moment. For a moment, I thought of the Baader-Meinhoff gang who was around in the early 70s. I liked this movie as it reflected a time when I came of age myself.


text:
Ik moet toegeven dat dit een van de weinige films van Cameron Diaz is die ik nooit eerder heb gezien en ik was ook verbaasd dat ze een belangrijke rol had, maar ze had niet de hoofdrol. Ik was er erg door geroerd omdat ik het verdriet van het verlies van een geliefde echt kan voelen, zoals ik het van dichtbij heb meegemaakt.
Zowel Camilla Belle als Jordana Brewster was heel goed in haar vertolking van de hoofdpersoon Phoebe en ik moet de castingmensen ook nageven dat ze twee actrices hebben gevonden die zo op elkaar lijken dat ik echt dacht dat ze zussen waren (in het echte leven). Dit is een van die films die Cameron deed om te acteren en niet om de hoofdrol te spelen. Ze zag er precies uit als de rebelse hippie die de wereld wil veranderen, hoewel ze er soms uitziet als een rebel zonder enige reden.
<0x3E><0x3E> Phoebe komt uit een slecht functionerend gezin, waar haar enige bron van kracht haar grote zus Faith is. Het kleine meisje Phoebe is begrijpelijkerwijs erg van streek als Faith naar Europa vertrekt. Als ze opgroeit, gaat ze op zoek naar haar zus, raakt geleidelijk gedesillusioneerd door de waarheid over haar zus en valt voor het vriendje van haar zus.
<0x3E><0x3E> Geweldig verhaal en even geweldige locatie om in Europa rond te schieten. Ik zal het nog eens bekijken.

text_en:
I must admit this is one of Cameron Diaz's unheard of films and i was also surprised that she had an important role but she was not the lead. I was very touched by it as i really can identify the pain of the loss of a loved one as i have experienced it from close quarters.

Both Camilla Belle and Jordana Brewster were really good in their portrayal of the protagonist Phoebe and i must also hand it to the casting people for finding two actresses who look so alike that i really thought they were sisters(in real life). This is one of those movies Cameron did for the sake of acting and not for star billing.She looked the part of the gorgeous ,rebellious hippie who wants to change the world though sometimes she comes off as a rebel without a cause.

Coming from a dysfunctional family where her only source of strength being her big sister Faith, little girl Phoebe is understandably very upset when faith leaves for Europe. As she grows up she goes off in search of her sister and gradually gets disillusioned by the truth about her sister and falls for her sister's boyfriend.

Great story and equally great location shooting around European.I will watch it again.


text: Ik vond het geweldig. Ik had net de helft van 'The Glass House' gezien (ik had hem uitgezet... god, wat een moeras van voorspelbare plot en slecht acteerwerk) en toen zag ik deze film. Ik vond hem geweldig. Ik vond zowel Cameron Diaz als Jordana Brewster erin. Ik vond het ontsnappingsgedrag van de hele setting leuk, het rondreizen door Europa in de jaren zestig <0xE2><0x80><0x93> en toch maakten ze de film realistischer door de duistere kant te laten zien en alle slechte dingen die konden gebeuren. Hij hield mijn aandacht volledig vast, ook al vond ik sommige delen ongelooflijk.

text_en: I loved it. I had just sat through half of "The Glass House" (turned it off...god what a morass of predictable plot and bad acting) and then I saw this movie. I thought it was terrific. Loved both Cameron Diaz and Jordana Brewster in it. I liked the escapism of the whole setting, the traveling around Europe in the 60's thing - yet they made it more realistic by showing the dark side and all of the bad things that could happen. It held my attention completely, even if I did think that parts were unbelievable.


text: Als vader van vier kinderen in de veertig vond ik dit een fascinerende film <0xE2><0x80><0x93> ook al was het allemaal een beetje vergezocht. Ik verdiende een veel hogere score dan de 4,3 die hij had toen ik dit schreef. (Ik gaf hem een 7.)<br />Ik ben het eens met sommige opmerkingen over de personages, maar Cameron Diaz sprankelde opnieuw in een heel andere rol. De plot was een beetje dwaas, maar de betekenis van de film voor mij was prachtig samengevat in de laatste, nogal surrealistische scène. Een ontroerend einde voor elke ouder. Ik kon me voorstellen dat een jonge, vrijgezelle vent de film nogal saai zou vinden, maar dat andere mensen die niet zo gefixeerd waren op hoge doses testosteron er wel iets leuks in zouden zien.

text_en:
As a father of four in his forties I thought this film made compelling viewing - if not edge-of-the-seat stuff. I deserves a far higher rating than the 4.3 that it had when I wrote this. (I gave it 7.)

I agree with some of the comments about the characters but Cameron Diaz was, again, sparkling in yet another very different role. The plot was a little silly but the point of the film for me was beautifully summed up in the final, quite surreal, sequence. A moving ending for any parent.

I could imagine that a young, single bloke might find the film quite boring but for other people not fixed on high doses of testosterone would find something sweet in this.


text: Serendipiteit. Ik dacht dat ik een slechte start had gemaakt door in het geval van 'De Indringer' de verkeerde dvd mee naar huis te nemen. Personeel van een verhuurbedrijf! Dus wilde ik deze film niet zien, maar ik ben blij dat ik het wel heb gedaan. In alle bescheidenheid zou mijn gekozen film niet zo'n uitmuntende slice-film zijn geweest als deze verrukkelijke en verfijnde smaak van wat onafscheidelijken in zowel Amerika als Europa samen kunnen doen. Zeven jaar na elkaar beginnen twee heldinnen-zusters aan een fantastische reis door het post-studententijdperk van Europa in het begin van de jaren zeventig. Een weelderige film, opgenomen in de Algarve, Portugal, en in Berlijn, Parijs en Amsterdam (een herinnering aan het gevoel van de buitenopnamen in Paul Verhoevens eerste meesterwerk, 'De vierde man'). De film is ontroerend geregisseerd door Brewster, Diaz en vooral Christopher Ecclestone. Het verhaal ontvouwt zich in een abstracte plot, die de vluchtige emoties van de personages weergeeft als ze hun relatie onder ogen moeten zien en geïdealiseerde beelden van elkaar en van zichzelf te zien krijgen. Een film met veel verfijning en smaak. Niet voor Arnie Commando-fans, wat waarschijnlijk de reden is waarom de recensent boven zo ver van 'zijn' af staat als hij zegt dat dit een meisjesfilm is. Stomme criteria. Verkeerd ook. De moeite van het experiment waard.

text_en: Serendipity. I thought I was off to a bad start, bringing home the wrong dvd in the case of "The Intruder". Rental stores' staff! So I did not want to see this film but I am glad I did. In all probablility my chosen movie would not have been as superb a slice film as this delectable and delicate taste of what independants in both US and Europe can do together. Seven years apart, two heroine sisters embark on fantastic journeys through early 1970's post-student demo / Baader-Meinhof Europe. Sumptuously shot in the Algarve, Portugal; and in Berlin, Paris, and Amsterdam (reminiscent of the feel of the exterior shots in Paul Verhoeven's early masterpiece, "The Fourth Man"), it's touchingly acted by Brewster , Diaz and especially Christopher Ecclestone.The story unveils itself along an abstracted plot, capturing the ephemeral emotions of these characters as they confront their relationships and see idealised images of each other and themselves shattered. A movie with great refinement and taste. Not for Arnie Commando fans, which is probably why the reviewer upstairs is so wide of the mark in 'his' claims that this is a girly film. Daft criteria. Wrong too. Well worth experimenting with.


text: Een interessante film met Jordana Brewster als een jonge vrouw die naar Europa reist in een poging erachter te komen wat er is geworden van haar oudere zus (Cameron Diaz) die jaren eerder op mysterieuze wijze is overleden. Brewster is heel goed en houdt je erbij, ondanks wat onrealistische intriges, zoals het feit dat ze op wonderbaarlijke wijze de veel oudere vriend van haar overleden zus (Christopher Eccleston) vindt en een romance begint. Maar toch, voor het grootste deel goed.

text_en: An interesting movie with Jordana Brewster as a young woman who travels to Europe in an attempt to find out what became of her older sister (Cameron Diaz) who mysteriously died years earlier. Brewster is very good and keeps you involved despite some unrealistic plotting, such as having her amazinly find and start a romance with her dead sister's much older boyfriend (Christopher Eccleston). Still, mostly good. GRADE: B


text: Nou, ik ben 'de doelmarkt' & ik vond het geweldig. Bovendien vond mijn man, ook een Boomer met sterke herinneringen aan de jaren zestig, het ook geweldig. Ik heb het boek niet gelezen, dus ik heb het neutraal ingekeken & ik was heel aangenaam verrast. Het staat nu op onze 'hoogst aanbevolen' videolijst.

text_en: Well, I AM "the target market" & I loved it. Furthermore my husband, also a Boomer with strong memories of the '60s, liked it a lot too. I haven't read the book, so I went into it neutral & I was very pleasantly surprised. It's now on our "Highly Recommended" video list.


text: Ik moet zeggen dat deze film een geweldige cast had, locaties, muziek en camerawerk. Cameron Diaz was geweldig, ze had een heel opwindende rol, heel bruisend, terwijl Jordana Brewster een serieuze rol had en er toch ook nog eentje wist te vangen. Jordana's nostalgie is heel nostalgisch, ze doet me denken aan een klasgenootje van me! wat ik echt geweldig vond in deze film was het vakkundig geplande camerawerk en het kiezen van de locaties. het verhaal is heel goed geschreven. je moet het zien. degenen die van detectivefilms houden, moeten deze kijken, ik garandeer jullie dat je tot het eind op je stoel blijft zitten.

text_en: i must say that this movie had a great cast, locations, music and camera work. Cameron Diaz was great, she had a very exciting roll, very uproarish, while Jordana Brewster had a serious roll yet still capturing one. for me Jordana's very nostalgic, she reminds of a female classmate of mine! what realy got me in this movie were the very skillfully planned camera work and the choosing of the locations. the story is very talently written. it is a must see one. the one's who are into mystery movies should watch this one, i guarantee you all that it'll keep you in your seats till the end.