text:
Om te beginnen is deze film nog lang niet klaar, ik vermoed dat iemand zelfs de moeite heeft genomen om elke pagina van het script te stelen.
De film bevat bizarre tijdreizen zonder enige aankondiging, inconsistente dialogen, overal misplaatste details, de muziek is helemaal niet zo slecht, afgezien van het feit dat het volume tussen de verschillende sporen op en neer gaat. De montagekamer heeft een afdaling gedaan, en dat zegt heel wat. Maar misplaatste geluidseffecten verpesten de spanning.
Luke Perry doet waar hij het beste in is: hij kijkt alleen maar bezorgd en hoest af en toe een helse grap op.
Ik beoordeel deze film serieus als de slechtste van 2007, en ik heb een paar slechte gezien. Geef er geen geld aan uit, het is niet zo erg dat het een lachertje is, het is erger. Slechter dan 1 ster, zou een zwarte lijst moeten krijgen bij IMDb, want het is een verdomde leugen.

text_en:
First off, this movie is not near complete, my guess is that someone actually bothered to steal every other page of the script.

The movie contains bizarre time-travels without notice, inconsistent dialogs, misplaced details all over, the music isn't very bad at all, other then misplaced tracks, and besides the fact that the volume goes up and down between the different tracks. The cutting-room did a descent job actually, and that says a lot. Missplaced sound effects ruin the tension, though.

Luke Perry does what he does best, just looking worried, and occasionally coughing up punchlines from hell.

I seriously rate this movie as the worst of 2007, and i've seen a few bad ones. Do not spend money on this one, it's not so bad it's a laugh, it's worse. Ratings above 1 star, should render a blacklist at IMDb, because it's a damn lie.


text: Deze film was absoluut verschrikkelijk. De enige verklaring die ik kan bedenken voor de goede recensies die hij van sommigen hier heeft gekregen, is dat hij is geschreven door mensen van de cast. Het was echt pijnlijk om naar die film te kijken. Zelfs mijn kleinkinderen (6-13 jaar) konden het niet verdragen om ernaar te kijken. Voor zover ik weet, is deze film nooit in de bioscopen gekomen, en niet zonder reden. Het is alsof sommige mensen die een biertje zitten te drinken, zeggen: 'Hé, laten we een film maken. Wie wil er meedoen?' Zo erg is het. Afgezien van Luke Perry, die maar in een klein deel van de film voorkomt, heb ik geen enkele andere acteur herkend. Het hoeft niet per se slecht te zijn, maar in dit geval is het dat wel. Ik hield van Sandlot (I) en ik hou over het algemeen van stomme en stomme films, maar deze film heeft geen enkele positieve eigenschap. De mensen die hem hebben geschreven hebben geen flauw idee hoe kinderen denken, praten of acteren en de film is een onsamenhangende puinhoop van vreselijk afgezaagde zinnen en stomme grappen. Ik schrijf zelden negatieve recensies, maar dit is de slechtste film die ik heb gezien sinds _Man's Best Friend_ en het is absoluut een van de tien slechtste films die ik ooit in mijn leven heb gezien. Als je hem huurt, denk er dan aan dat ik je heb gewaarschuwd. Het feit dat sommige mensen deze film echt goed vonden, is een trieste afspiegeling van hun smaak en intelligentie.

text_en: This movie was absolutely terrible. The only explanation I can think of for the good reviews it received from some here is that they were written by people in the cast. It was actually painful to watch this movie. Even my grandchildren (ages 6-13) could not bear to watch it. As far as I know, this movie never made it to theaters and for good reason. It's as if some people were sitting around having a beer and said, "Hey! Let's make a movie. Who wants to be in it?" It's that bad. Besides Luke Perry, who is only in a small part of the movie, I did not recognize a single other actor. That's not necessarily a bad thing but it is in this case. I liked Sandlot (I) and I generally like stupid and silly movies but this movie doesn't have a single redeeming quality. The people who wrote it don't have the slightest clue as to how children think, talk, or act and the movie is a disjointed mess of terribly corny lines and stupid jokes. I rarely write negative reviews but this is the worst movie I have seen since Man's Best Friend and it's definitely one of the ten worst movies I have ever seen in my life. If you rent it, remember that I warned you. The fact that some people actually rated this movie as being good is a sad commentary on their taste and intelligence. I'm not exaggerating.


text: Ik vind het verbazingwekkend dat zo veel mensen (waarschijnlijk Polen) op deze film hebben gestemd en er zulke hoge cijfers voor hebben gegeven (meestal tientjes). Oké, de film was leuk, grappig, maar aan de andere kant was hij niets bijzonders. Het enige goede aan Kiler zijn de dialogen, die zijn niet zo uitgebreid voor niet-Polen. Het acteerwerk is primitief, het acteerwerk (behalve voor Jerzy Stuhr als Ryba) afschuwelijk. Het is te veel gedoe om niets <0xE2><0x80><0x93> gelukkig is het niet opgenomen in de top 250. P.S. Het vervolg 'Kilerow 2-och' (2 Kilers) is onderweg en het is precies hetzelfde verhaal.

text_en: I find it amazing, that so many people (probably Poles) have voted for this movie, giving it such grades (mostly tens). OK, the movie was fine, funny, but it was nothing special on the other hand. The only good thing about Kiler is the dialogues, rather not comprehensive for non-Poles. Screenplay is primitive, the acting (except for Jerzy Stuhr as Ryba) - awful. It's too much ado about nothing - fortunately it's not included in the top 250. P.S. The sequel "Kilerow 2-och" ("2 Kilers") is on the way and it's just the same story.


text: Ik begrijp wel wat de bedoeling van de film was. Jammer genoeg maakt hij de zaak niet helemaal af. Het'realiteitsmisdaad'-aspect werkt prima en de opnamen zijn allemaal eersteklas. In feite zijn een heleboel scènes op een nogal humeurige manier ongelooflijk suggestief. Met name het silhouet van de rechercheur die met de in elkaar geslagen vrouw praat, de scène waarin de rechercheurs door het afval gaan en de vader vliegen vastbindt. Af en toe komen er een paar scènes in te veel dialoog terecht. In plaats van de kijker iets te laten zien, behandelt de schrijver de film te veel als een boek. Maar het echte probleem ligt in de montage. Het verhaal loopt niet. Het lukt niet om van de som der delen een geheel te maken. Uiteindelijk ben je in de war over wat er werkelijk gebeurt. Degenen die van dit soort detectivefilms houden, vinden het leuk om mee te doen en de puzzel in elkaar te passen op hetzelfde moment dat de hoofdpersonen dat doen. Met zo'n slechte montage is het moeilijk, zo niet bijna onmogelijk om dat te doen.

text_en: I can see what this film was intending to do. Unfortunately it just never quite completes the deal. The "reality crime" aspect works fine and the shots are all first rate. In fact quite a few of the scenes are incredibly evocative in a moody sort of way. Notably the silhouette of the detective talking to the beat up woman, the scene of the detectives going through the garbage, and the father tying flies. On occasion s few scenes bog down in too much dialog. Instead of showing the viewer the writer treats it too much like a book. But the real problem lies in the editing. The story does not flow. It fails to make a whole out of the sum of the parts. In the end you are confused as to what is actually happening. Those who like this sort of detective movie like to follow along, piecing together the puzzle at the same time the lead characters do. With such poor editing it is difficult if not nearly impossible to do this.


text: Deze film is op z'n zachtst gezegd een rare. De plot is dat 3 oude zakenrelaties 2 vreemden uitnodigen in hun huis omdat ze een verloren portemonnee met 10 dollar erin hebben gevonden. De twee die komen opdagen worden verliefd. De 3 oudere zakenmannen gaan dood en komen als geesten terug om te proberen de twee jongere gasten te helpen. Oké dus dat zou kunnen kloppen maar dan hebben we 3 oude kerels die blijkbaar nog een appeltje met elkaar te schillen hebben... een beetje vreemd hier... Harry Carey speelt zijn rol helemaal verkeerd je kunt niet zeggen of hij een aardige vent is of echt een lul. Ik bedoel echt, ik weet zeker dat ik het aankan. Dan hebben we nog Richard Carlson die James Houston uit Texas speelt... hmmmmm. Hij klinkt veel meer als een heer uit het zuiden uit Kentucky dan als iemand uit Texas. Deze komt niet eens in de buurt. Dan nemen we de 3 geesten die meer kans maken om de New Orleans Saints te helpen bij het winnen van een uitwedstrijd dan echt te helpen... Eigenlijk hebben we helemaal niets aan ze en waarom ze zelfs in de film voorkomen is een raadsel. Domme film waarin een cast van personages totaal niet in hun rol passen. Deze kun je vermijden.

text_en: This movie certainly is a weird one to say the least. The basic plot is 3 old business associates invite 2 strangers into their home for returning a lost wallet with 10 bucks in it. The two whom show up fall in love. The 3 older business men die and come back as ghosts to try to help the two younger guests out. Okay so that may make sense but then we have 3 old guys whom apparently have some bread living together..slightly weird here...Harry Carey plays his part way off base you can't tell if he is a nice guy or really a prick. I mean really, make up my mind I can handle it. Then there is Richard Carlson playing James Houston from Texas....hmmmmm, He sounds way more like a southern gentleman from Kentucky than a person from Texas. This one isn't even close.. Then we take the 3 ghosts whom would stand a better chance of helping the New Orleans Saints win a play off game than actually helping out...In fact they are really no help at all and why they are even in the film is beyond any scope of knowledge.. Silly film in which a cast of characters act totally out of character..You can avoid this one..


text: Ik heb hem gekocht omdat hij <0xC2><0xA3> 1,99 kostte en Harry Carey erin speelde en een vriend van me, en voor <0xC2><0xA3> 1,99, hoe slecht kon dat nou zijn? Toen las ik hier wat commentaar op de film en raakte ik opgewonden <0xE2><0x80><0x93> misschien was dit echt een verloren gewaand juweel, een van die fantastische B-films die iedereen was vergeten, maar die het verdienden weer tot leven te worden gewekt. VERKEERD! Ik weet niet hoe iemand anders dit ding de lof kan toezwaaien die het van sommige mensen hier heeft gekregen, maar ik vond het een van de saaiste en meest schaamteloze, met sappen doordrenkte films die ik ooit heb gezien. En dan heb ik het niet over Richard Carlsons hoerige Texaanse accent (rechtstreeks uit Georgia, denk ik). 'Het is gewoon stom. Niemand in de film gedraagt zich als een echt mens. Niemand. En niemand doet iets geloofwaardigs of interessants. Het is niet eens een clichéfeest. Het zijn gewoon 80 minuten aan beelden die voorbij gaan. Het is er zelfs in geslaagd om Harry Carey, Maria Ouspenskaya en C. Aubrey Smith saai te maken. Dat is toch niet te geloven?'

text_en: I bought this because it was $1.99 and Harry Carey was in it and a friend of mine was in it, and for $1.99, how bad could it be? Then I read some comments here on the film and began to get excited -- maybe this really was a lost gem, one of those terrific little B-movies everyone had forgotten about but which deserved to be resurrected. WRONG! I'm not sure how anyone else can give this thing the praise it got from some quarters here, but I found it one of the most tedious and blatantly bathos-filled movies I've ever seen. And I'm not talking about Richard Carlson's hokey Texas accent (straight from the Georgia part of Texas, I guess). It's just dumb. No one in the film behaves like a real human being. No one. And no one does anything believable or interesting. It's not even a cliché-fest. It's just 80-something minutes of frames going by. It even managed to make Harry Carey, Maria Ouspenskaya, and C. Aubrey Smith boring. Now THAT'S unbelievable.


text:
Om te beginnen moet ik zeggen dat ik het belang van het onderwerp niet in twijfel trek <0xE2><0x80><0x93> integendeel. Ik ben Pools en ik ben me al een hele tijd bewust van de massamoord op Katyn (in feite zijn daar twee familieleden van me omgekomen), dus ik keek uit naar deze film. Helaas werd ik teleurgesteld.
Ik denk dat het grootste probleem ligt in het script, dat te veel subplots en personages bevat, die geen van alle goed zijn uitgewerkt. De personages zijn pijnlijk eendimensionaal; hun verhalen zijn met elkaar verweven, maar missen de algehele betekenis. Naar mijn mening hebben de acteurs niet echt de kans om hun talent te tonen. De uitzondering is Andrzej Chyra, die Jerzy speelt <0xE2><0x80><0x93> het enige interessante personage. Ik wou dat het verhaal meer op hem was gericht.
Als gevolg daarvan mist de film emotie. Voordat ik hem zag, dacht ik dat ik ontroerd zou zijn, al was het maar om sentimentele redenen <0xE2><0x80><0x93> maar in feite keek ik er de hele tijd naar met een vreemd gevoel van afstandelijkheid, afgezien van de laatste executiescène. Die wordt goed gespeeld en de plaatsing is interessant en zorgt voor een climax, hoewel het idee van het Onze Vader dat in koor wordt opgezegd door de geëxecuteerde officieren een beetje vergezocht lijkt.
Tot slot wil ik zeggen dat de film misschien enige educatieve waarde heeft voor degenen die niet bekend zijn met de geportretteerde historische gebeurtenissen, maar naar mijn mening als filmwerk niet deugt.

text_en:
First of all, let me say that I am in no way denying the importance of the subject - quite the opposite. I am Polish and I have been aware of the Katyn massacre for quite a long time (in fact, two of my family members died there), so I was looking forward to this film. Unfortunately, I was disappointed.

I think the main problem lies with the script, which encompasses too many subplots and characters, none of which are properly developed. The characters are painfully one-dimensional; their stories are intertwined, but lack overall meaning. In my opinion the cast doesn't really have a chance to show their ability. The exception is Andrzej Chyra, portraying Jerzy - the only interesting character. I wish the story was more focused on him.

As a result, the film lacks emotion. Before seeing it I thought I would be moved, if only for sentimental reasons - but in fact I was watching it with an odd sense of detachment throughout, except for the final execution scene. It is done well and its placing is interesting and provides a climactic ending, although the idea of the Lord's Prayer being recited in unison by the executed officers seems a bit far-fetched.

To conclude, I suppose the film may have some educational value for those who are not familiar with the portrayed historical events, but in my opinion it fails as a work of cinema.


text:
O, wat een teleurstelling is deze film. Niet te geloven dat hij door Wajda is geregisseerd. Er is bijna geen plot en 90 procent van de film bestaat uit verschillende mensen die in en uit het beeld lopen en zwakjes met elkaar in contact proberen te komen terwijl ze het over het Katyn-slachtoffer hebben. Het interessantste deel komt helemaal aan het eind, maar tegen die tijd kan het me niet meer schelen en probeer ik mijn geeuwen te onderdrukken.
Bijna de hele film is opgenomen met een handcamera, die het gevoel van 'persoonlijke directheid' moet overbrengen, maar het grootste deel van de film heeft niets persoonlijks of directs. In plaats daarvan werd ik zeeziek van het constante getrek aan de camera. Eerlijk is eerlijk, er zijn ook een paar geweldige films (geen woordspeling), maar niets wat je 'Wauw!' doet krijgen.
Als je niet bekend bent met het Katyn-slachtoffer, ga je in de film aan je hoofd krabben. Als je wel bekend bent, ga je ook aan je hoofd krabben, hoewel misschien om andere redenen. Het komt erop neer dat de film keer op keer beweert en blijft herhalen dat het de Sovjets waren die in 1940 duizenden Poolse soldaten hebben vermoord. Dit punt wordt herhaaldelijk benadrukt, alsof iemand in het publiek van dit elementaire historische feit overtuigd moet worden. De film probeert echter nooit uit te leggen WAAROM ze zijn vermoord. Per slot van rekening zijn tienduizenden Poolse soldaten in de andere Russische krijgsgevangenkampen niet gewond geraakt en in 1941 vrijgelaten. Het is ook nooit goed uitgelegd hoe veel mensen er zijn omgekomen, hoewel het getal 20.000 er een paar keer in wordt gegooid.
Het acteerwerk is voldoende, met alleen Komorowska (oude vrouw) en Chyra (luitenant Jerzy) opvallende optredens, maar ze spelen in totaal misschien 10-15 minuten. Zeker niet genoeg om de hele film vol te houden. Veel andere acteurs lijken eerder te zijn gekozen vanwege hun matinee-uiterlijk dan vanwege hun acteertalent, maar ik zal hun namen niet noemen. Laat ik volstaan met te zeggen dat ze absoluut NIET voor een Oscar in aanmerking komen, dus als iemand beweert dat deze film is 'beroofd' Ook de film heeft een verkeerde toon. Aan de ene kant probeert hij een accuraat historisch drama te zijn, aan de andere kant neemt hij zijn toevlucht tot goedkope anti-Sovjetpropaganda, zoals een Russische soldaat die laat zien hoe hij de Poolse vlag verscheurt en zijn laarzen ermee schoonmaakt. Dan zijn er nog een paar raadselachtige scènes die absoluut niets met de plot te maken hebben, zoals een stel dat op een dak klimt of de liquidatie van de universiteit van Krakau.
Er zijn veel gemiste kansen om deze film interessanter te maken, zoals het toevoegen van een politieke kant aan het verhaal, het tonen van de Duitse ontdekking van de graven, of zelfs het portretteren van Anna's personage. De reis van het door de Sovjets bezette deel naar het door de Duitsers bezette Krakau. Al deze aspecten hadden het belangrijkste deel van de film kunnen zijn, maar in plaats daarvan worden ze teruggebracht tot een paar minuten. Uiteindelijk krijgen we een verzameling losjes passende, verwarrende, saaie scènes over de reactie van Polen op een van hun grootste tragedies uit de Tweede Wereldoorlog. Niet erg boeiend en Wajda helemaal niet waardig.

text_en:
Oh what a disappointment this movie is. I can't believe it was directed by Wajda. There's practically no plot and 90% of the movie consists of various people walking in and out of the screen, weakly trying to interact with each other while talking about the Katyn massacre. The most interesting part comes right at the end, but by that time I simply stopped caring while trying to suppress my yawns.

Almost the entire movie is filmed with a hand-held camera, which is supposed to convey the feeling of "personal immediacy" but there's nothing personal or immediate about most of the movie. Instead, the constant jerking of the camera made me seasick. To be fair, there are some great shots too (no pun intended), but nothing that makes you go "Wow!".

If you're not familiar with the Katyn massacre, the movie will leave you scratching your head. If you are familiar, you'll be scratching your head too, although maybe for different reasons. Basically, the movie states and restates over and over again that it was the Soviets who murdered thousands of Polish soldiers in 1940. This point is hammered repeatedly as though someone in the audience needed to be convinced of this basic historical fact. However, the movie never tries to explain as to WHY they were killed. After all, tens of thousands of Polish soldiers in the other Soviet POW camps were not harmed and were released in 1941. It is also never explained adequately HOW MANY people perished, although the figure 20,000 is thrown in a couple of times.

The acting is adequate with only Komorowska (old woman) and Chyra (Lt. Jerzy) giving noticeable performances, but they get to act for maybe 10-15 minutes in total. Certainly not enough to carry the whole movie. Many other actors seem to have been chosen more for their matinée looks rather than their acting abilities, but I won't mention their names. Suffice to say that they are definitely NOT the Oscar material, so any claims that this movie was "robbed" of the Academy Award are simply laughable.

The tone of movie is wrong as well. On one hand it tries to be an accurate historical drama, on the other it resorts to cheap anti-Soviet propaganda such as showing a Russian soldier tear up the Polish flag and using it to clean his boots. Then there are some puzzling scenes which have absolutely no bearing on the plot, such as a couple climbing on a roof or the liquidation of the Krakow University.

There are many missed opportunities to make this movie more interesting, such as adding a political angle to the story, or showing the German discovery of the graves, or even portraying Anna's trip from the Soviet occupied part to the German occupied Krakow. All of these aspects could have been the major part of the movie, but instead they're reduced to a couple of minutes. In the end, we get a collection of loosely fitting, confusing, boring scenes about the reaction of Poles to one of their greatest tragedies of WWII. Not very compelling and not worthy of Wajda at all.


text: Ik vermoed dat de film gebaseerd was op een dik boek. Gezien het aantal personages en subplots tijdens Katyn dacht ik dat de filmmakers, misschien de schrijver of de regisseur, van plan waren een epische film te maken. Maar in werkelijkheid was er niet genoeg tijd om echt aandacht te besteden aan het ontwikkelen van personages of een verhaal. Tot mijn ergernis waren er veel losse verhalen die konden worden geschrapt.<br />Bij het beschrijven van de gebeurtenissen die voorafgingen aan de massamoord op al die intellectuelen en officieren, denk ik niet dat de film een verklaring gaf voor de noodzaak tot moord. Was het politiek? Filosofisch? Wraak? Het interessante aan historische films is het zien van persoonlijke motivaties of emoties. In plaats daarvan leken de moordenaars van Katyn op automaten, volledig onder controle van Stalin, die...' Zo nu en dan verschijnt er een houtskoolschets. De weergave van de Russen en de Duitsers leek volkomen eendimensionaal. (Zijn Poolse mensen echt zo kwaad op de Russen?) Behalve dat ze slecht bewerkt en bevooroordeeld of op zijn minst onrealistisch waren, leken de keuzes voor muziek en cinematografie niet bij elkaar en bij de film zelf te passen. Ik geloof niet dat je echt een epische oorlogsfilm of oorlogsevenement kunt filmen met een handcamera. (Maar als de regisseur voor een verhaal met karakters had gekozen, misschien door zich op één enkel gezin te richten, zou de cameraman-cam-manier misschien beter hebben gewerkt.) En als je echt dramatische muziek gebruikt, moet die beter in evenwicht zijn met het soort shots.

text_en:
I'm guessing that the movie was based on a hefty book. Given the number of characters and subplots during Katyn, I thought that the movie creators, perhaps the writer or director, intended to create an epic movie. But really there wasn't enough time to properly spend on developing characters or story. Aggravatingly, there were many unrelated side-stories that could have been edited out.

In relating the events leading up to the mass-murder of all these intellectuals and officers, I don't think the movie explained any reasons why murder was necessary. Was it political? Philosophical? Revenge? The interesting part of historical movies are seeing personal motivations or emotions. Instead, the murderers of Katyn seemed like automatons, controlled entirely by Stalin, who's appears occasionally framed as a charcoal sketch. The portrayal of the Russians and Germans seemed entirely one-dimensional. (Are Polish people just that angry at the Russians?) Besides being badly edited and biased or at least unrealistic, choices of music and cinematography felt mismatched to each other and to the movie itself. I don't think you can really shoot an epic war film or war event on hand-held camera. (But if the director went with a character-driven story, perhaps by focusing on a single family, maybe the handy-cam approach would have worked better.) And if you use really dramatic music, it needs to be better balanced to the type of shots made.


text:
Deze film is een schande, vooral als je bedenkt dat Andrzej Wajda geen amateur is, maar een beroepsregisseur. Maar deze film levert niet wat je zou kunnen verwachten.
Ten eerste: ik ben een Pool, dus ik kan het hele achtergrondverhaal vertellen, want ik lees boeken. Maar hoe weet je dat er in deze film ook maar een oorlog plaatsvindt <0xE2><0x80><0x93> mensen lopen heen en weer, sommige soldaten schreeuwen... Is dit echt de Tweede Wereldoorlog of zijn soldaten op vakantie?
Acteren en dialogen <0xE2><0x80><0x93> armzalig, ellendig armzalig. A. gonjewski, D.Stenka, M.Komorowska, W.Kowalski, A.Chyra passen in hun rollen, de rest van de (Poolse) cast is van het toneel verdwenen (met name M.Ostaszewska, een van de hoofdrolspelers, wat een ongelukkige keuze). 99 procent van de dialogen wordt niet uitgesproken, ze worden er gewoon in gegoten, de acteurs hadden moeite met hun rol en het is niet verbazingwekkend als je bedenkt wat voor rare dingen ze te zeggen hadden.
En dat brengt ons bij de meest teleurstellende kwestie: je kunt het niet voelen. Alles is zo theatraal, kunstmatig. Er is geen echt leven, er zit geen gevoel in. Er zijn veel originele beelden uit de Tweede Wereldoorlog en, raad eens, het materiaal is veel krachtiger, dramatischer dan wat A.Wajda deed. Ik zie maar één ding positief <0xE2><0x80><0x93> ondanks historische vergissingen (zoals het acroniem ZSRR; het werd gebruikt voor propagandadoeleinden na 1945, om het Polen naar de zin te maken dat ZSRS was verdwenen, en nu was er ZSRR, maar in 1940 was er geen ZSRR!), gelukkig wordt er ongetwijfeld aangetoond dat de moord in Katyn door de Sovjets is gepleegd (ja, het is een feit, niet een of andere controversiële roddel). Geweldig, twee uur voor een scène van 5-10 minuten.
Hoe dan ook <0xE2><0x80><0x93> tijd en potentieel verspild. Dit is een tragedie van epische proporties, wil om te vechten in 1939 (nauwelijks te zien), niet door de Poolse autoriteiten tot oorlog tegen de Sovjet-Unie verklaard (sic! Niet hier te zien), kort daarna krijgsgevangenen, die onder de schandalige omstandigheden moesten leven (niet hier te zien), hoop en angst voor wat er daarna zou komen (nauwelijks te zien), en dan... vernietiging. Het ging hand in hand met Duitsers <0xE2><0x80><0x93> de Sovjets vernietigden het Poolse volk, gericht op mensen die de ruggengraat van Polen vormden. Helaas slaagden ze erin, en de resultaten zijn nog steeds zichtbaar.

text_en:
This movie is a shame especially considering Andrzej Wajda is not an amateur, but professional director. However this movie fails to deliver anything you could expect.

First of all -- I am Polish, so I can tell all the background story, because I read books. But how can you tell there is even a war from this movie -- bunch of people are going back and forth, some soldiers are shouting... This is really The Second World War or soldiers are on vacations?

Acting and dialogs -- poor, miserably poor. A.Żmijewski, D.Stenka, M.Komorowska, W.Kowalski, A.Chyra fit in their roles, the rest of (Polish) cast is out of the place (most notably M.Ostaszewska, one of the leading characters, what an unfortunate choice). 99% of the dialogs are not spoken, they are just put there, actors had difficulties to perform and it is no surprise considering what odd things they had to say.

And this leads us to the most disappointing issue -- you can't feel it. Everything is so theatrical, artificial. There is no real life, there is no feeling in it. There are a lot of original footage from the WWII and, guess what, the material is much more powerful, dramatic, than what A.Wajda did.

I can see only one positive -- despite historical mistakes (like acronym ZSRR; it was made for post-1945 propaganda purposes, to please Polish that ZSRS was gone, and now there was ZSRR, but in 1940 there was no ZSRR!), luckily it is undoubtedly shown killing in Katyn was done by Soviets (yes, it is a fact, not some controversial gossip). Great, two hours for 5-10 minutes scene.

Anyway -- time and potential wasted. This is tragedy of epic proportions, will to fight in 1939 (barely shown), not declaring war against Soviet Union by Polish authorities (sic! not shown here), imprisonment of soldiers shortly after, living in the outrageous conditions (not shown here), hope and fear what will come next (barely shown) , and then... extermination. Hand to hand with Germans -- Soviets were exterminating Polish nation, aimed at people who constituted the backbone of Poland. Unfortunately they succeed, and the results are still visible to this very day.


text:
Om te beginnen moet ik zeggen dat ik niet iemand ben die er gewoonlijk voor terugdeinst om na te denken bij het zien van een film, ik ben bijvoorbeeld dol op films van Tarkowsky, Berghman is ook een favoriet... maar dit? De positieve punten kunnen gemakkelijk samengevat worden: de fotografie is schitterend, en de muziek is perfect... wordt het een goede film? Ik dacht van wel, maar dit is een perfect voorbeeld van een film die het (voor mij) niet maakt... misschien komt het doordat ik te dom ben? Tarkwosky maakte bijvoorbeeld ook heel lange opnamen, maar wat hij nooit deed, was het filmen van 5 minuten van precies hetzelfde beeld van twee mensen die lopen (en dan bedoel ik alleen hun hoofd, want in deze film zijn er veel van die opnamen, maar soms is het effectief), het algemene resultaat is duidelijk saai, zelfs met de intelligente ondertoon (die wordt weergegeven op een manier die, hoewel intelligent, vooral erg pedant is)

je ook altijd het gevoel hebt dat de regisseur een paar van de lange opnamen niet maakt voor het esthetische of symbolische effect, maar gewoon om het budget te sparen...
' Ik ben erg teleurgesteld in deze film, want ik vond de eerste 30 minuten echt goed, maar hij ging maar door en door, zonder zelfs maar op hetzelfde niveau te blijven als de eerste scènes...
<0x3E><0x3E> Terwijl ik de zeer lovende commentaren op deze pagina lees, krijg ik ook het gevoel dat sommige mensen gewoon proberen om veel meer in de film te zien dan er is... als een film langzaam en kunstzinnig is, betekent dat niet noodzakelijkerwijs dat hij heel diep is... ja, het is een allegorie op de muziektheorie, geplaatst in de context van een kleine stad, wat op zichzelf heel interessant is, maar het maakt er NIET een diepe film van... Behalve dan voor mensen die er absoluut een soort intellectuele masturbatie van willen maken, maar dat is dan niet wat je in de film aantreft, maar wat je in jezelf aantreft... een oefening die naar mijn mening veel effectiever gemaakt kan worden door naar _Stalker_ of _Solyaris_ te kijken dan naar _Werckmeister Harmonies_, dat veel aan Tarkowsky te danken heeft, maar nooit gelijk is...

text_en:
First let me say I'm not someone who usually cringe at the fact of having to think while seeing movies, I love Tarkowsky movies for example, Berghman is also a favorite.....but this? The positive points can be summed up easily: the photography is splendid, and the music is perfect....does it make a good movie? I used to think so, but this one is a perfect example of one that (for me) doesn't make it.... maybe it's because I'm too dumb? possible, but I don't think so.... Tarkwosky for example also used very long shots, but what he never did was filming 5 minutes of the exact same image of two people walking (and I mean just their heads, because in this movie there are a lot of those shots, but sometimes it IS effective), the general result is plainly boring, even with the intelligent undertones (which are done in a way that, while intelligent, is above all very pedantic)

you also always feel that the director is making some of the long shots not for the aesthetic, or symbolic effect, but just to spare on budget....

I'm very disappointed in this film, because I really liked the first 30 minutes or so, but it just went on and on, without even keeping the same level as in the first scenes....

While reading the very praising comments on this page, I also get the feeling some people just try to see much more in the movie than there is to it...when a movie is slow and arty, it doesn't necessarily mean it is very profound....yes it is an allegory on musical theory placed in the context of a small town, which is quite interesting on itself, but it does NOT make a profound movie....except for people who absolutely want to make some sort of intellectual masturbation out of it, but then it's not what you find in the movie, but what you find in yourself....an exercise that, in my opinion can be made much more effectively while watching "Stalker" or "Solyaris" than Werckmeister Harmonies, that owes much to Tarkowsky, but cab never equal it's level....


text: Deze zelfingenomen, verwarrende 'film' kijkt toe als een kind dat op een heel slechte trip is. Je hebt te maken met iets wat je doet denken aan een stuk rottende sla dat per ongeluk uit de laadbak van een vuilniswagen is gevallen: niemand raakt het aan omdat het waarschijnlijk uit zichzelf door de afvoer zal worden weggespoeld. Er is geen ruimte voor intrige als je 'visuele beelden' en'subtiele' allegorie hebt. Ik heb het gevoel dat de regisseur de volgende grote kunstfilm probeert te maken terwijl hij smeekt om intellectuele lof. Ik heb mijn baret ook niet meegenomen. Toen ik dit zag, voelde ik me bijna beledigd omdat de 'film' zo effectief afstand van je neemt.

text_en: This self-important, confusing b+w "film" watches like an infant on a very bad acid trip. You're dealing with something that reminds you of a piece of rotting lettuce that accidentally fell out of the back of a garbage truck: no one cares to touch it because it will probably be washed away on its own down the storm drain. There's no room for plot when you've got "visceral imagery" and "subtle" allegory. To me, it seems like the director tries to make the next great art movie while begging for intellectual accolades. I didn't bring my beret either. Watching this, I felt almost insulted since the "film" does such an effective job of distancing itself from you.


text:
Wat een uitputtende, pijnlijke ervaring.
Dat zijn meer dan twee uur van mijn leven die ik nooit meer terug zal krijgen.
De verrukking van deze Directeur van het Filmfestival <0xE2><0x80><0x93> wordt overspoeld door overmatig gebruik van de lange slow-shot... hoe dan ook <0xE2><0x80><0x93> dat is niet het enige dat een script maakt.
Vermijd deze film ten koste van alles.

text_en:
What a drawn out painful experience.

That's over two hours of my life I will never get back.

This Film Festival Director's delight - is awash with overuse of the long slow shot....however - that's not the only thing that makes a script.

Avoid this movie at all costs.


text: Over het algemeen hou ik van het werk van Sion Sono, maar deze film was volslagen achterlijk. Maar helaas niet achterlijk genoeg om het op een onderhoudende manier achterlijk te maken. Ik zat me met open mond af te vragen wanneer hij zou eindigen. De plot is niet meer dan een vage aanduiding. Ik denk dat het luchtig bedoeld was. Ik bedoel, spookextensies <0xE2><0x80><0x93> hoe zou het niet luchtig kunnen zijn? Maar de humor, voor zover die er was, viel in het water. Niet grappig. Niet eng. Niet bloederig. Ik zou zeggen dat Sono misschien een ingehuurde kracht was bij dit project, maar hij schijnt deze saaie troep ook geschreven te hebben. Ik moet nog een paar regels invullen, wat valt er verder nog te zeggen? Ik denk dat ik de zin zou kunnen afmaken met: Volgende keer beter, Sono-san.

text_en: I generally LIKE Sion Sono's work, but this movie was completely retarded. But sadly, not retarded enough to make it entertainingly retarded. I just sat, mouth agape, wondering when it would end. The plot makes only a whisper of sense. I think it was intended to be campy. I mean, haunted hair extensions - how could it not be? But the humor, such as it was, fell flat. Not funny. Not scary. Not gory. I would say perhaps Sono was a hired hand on this project, but he appears to have written this boring trash as well. I still need to fill a couple more lines, what else is there to say? I suppose I could finish by saying: Better luck next time, Sono-san.


text: Het trio van Bill Boyd, Robert Armstrong en James Gleason speelt in _Coney Island Carnys_, die wedijveren om de hand van Ginger Rogers, een werkende vrouw die toffees verkoopt. Met het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog maakt het drietal zich op en gaat ze Ginger van verre achterna. De eerste helft van deze RKO Pathe-productie is moeilijk, met drie mannelijke hoofdrolspelers die het decor opvreten met overgekookte oneliners en'slimme' dialogen die al snel vermoeiend worden. De tweede helft concentreert zich op actiescènes waarin de Amerikaanse marine achter een Duitse kruiser en een U-boot aan zit. Die scènes zijn levendig en goed gefilmd, maar over het algemeen is dit een te lang en onbevredigend komediedrama met een vlakke afloop. Alleen voor fans van de sterren.

text_en: The threesome of Bill Boyd, Robert Armstrong, and James Gleason play Coney Island carnys vying for the hand of Ginger Rogers, a working gal who sells salt water taffy. With the outbreak of World War I, the threesome enlist and pursue Ginger from afar. The first half of this RKO Pathe production is hard going, with the three male leads chewing up the scenery with overcooked one-liners and 'snappy' dialogue that quickly grows tiresome. The second half concentrates on action sequences as the US Navy pursues both a German merchant cruiser and a U-boat. These sequences are lively and well-filmed, but overall this is an overlong and unsatisfying comedy-drama with a flat ending. For fans of the stars only.


text:
In elk geval in de eerste helft van de film. Als hij was begonnen met de drie vrienden bij de marine en zich had geconcentreerd op de actiescènes van de marine, zou het een veel betere en strakkere film zijn geweest. De tweede helft van de film is het waard, vooral voor de actiescènes en de slotscènes van schepen uit het begin van de twintigste eeuw, maar het is alsof je een zere kies krijgt als je daar aankomt. Kijk ook niet naar deze film alleen omdat Ginger Rogers erin voorkomt. Ze heeft een belangrijke rol, maar het is een kleine.
De film begint met drie vrienden uit New York City die in de toeristenbranche werken en ook in een goedmoedige wedstrijd verwikkeld zijn om de hand van Sally (Ginger Rogers), een zingende snoepverkoopster langs de avenue. Als de Eerste Wereldoorlog uitbreekt, lijkt het de drie vrienden volkomen koud te laten hoe de strijd verloopt, maar ze nemen toch dienst bij de marine. Degene van de drie die zich het minst inspant als burger (Bill Boyd als Baltimore) wordt commandant van de andere twee (Robert Armstrong als Dutch en James Gleason als Skeets). Om het nog ingewikkelder te maken is Sally verliefd geworden op een van de drie, maar ze krijgt niet de kans het hem te vertellen voordat de drie naar het front vertrekken.
De film is aan boord van het schip iets interessanter, vooral vanwege de close-ups van het schip zelf, en ook omdat de chemie tussen de drie vrienden geloofwaardig is. Maar James Gleason is met zijn negenenveertig jaar een beetje te oud om nog een zwabber te zijn, vooral omdat er op het aanmeldingsformulier stond dat je tussen de 17 en 35 jaar moest zijn om in aanmerking te komen.
Eén overduidelijke fout in de film die me deed geloven dat alles buiten de marinescènes met minimale zorg in elkaar is gezet, is het kostuumontwerp, of beter gezegd het gebrek daaraan. In de scènes in New York vlak voor de Tweede Wereldoorlog zien we iedereen gekleed in de mode van 1931 en iedereen in de auto's van 1931 <0xE2><0x80><0x93> er werd geen enkele moeite gedaan om deze film in de tijd te plaatsen. Als je de paar scènes met Ginger Rogers en de laatste 45 minuten over de zelfmoordmissie van de marine bekijkt, heb je hier alles gezien wat de moeite waard is.

text_en:
...at least during its first half. If it had started out with the three buddies in the navy and concentrated on the naval action scenes, it would have been a much better and tighter film. The second half of the film is worth it, especially for the action sequences and close up shots of early 20th century ships, but it's like a dull toothache getting there. Also, don't watch this film just because Ginger Rogers is in it. She has an important role, but it's a small one.

The film starts out showing three New York City buddies working the tourist trade and also in good-natured competition for the hand of Sally (Ginger Rogers), a singing candy salesgirl along the avenue. World War I breaks out, the three buddies seem completely indifferent to the struggle, yet enlist in the navy anyways. The one of the three with the least industry as a civilian (Bill Boyd as Baltimore) winds up the commanding officer to the other two (Robert Armstrong as Dutch and James Gleason as Skeets). To make matters more complex, Sally has fallen in love with one of the three, but doesn't have the chance to tell him before the three sail off to war.

The film is a little more interesting on board ship, mainly because of the close shots we have of the ship itself, and also because the chemistry among the three buddies is believable. However, James Gleason at age 49 looks a bit long in the tooth to be a swabby, especially when the sign at the enlistment office said you had to be between 17 and 35 to be eligible.

One real obvious flaw in the film that made me believe that everything outside the naval scenes was slapped together with minimum care is the costume design, or, I should say, the lack of it. In the scenes in New York just prior to WWI we have everyone dressed in the fashions of 1931 and everyone driving the cars of 1931 - no effort was taken to bring this film into period.

In conclusion, if you watch the few scenes with Ginger Rogers in them and the last 45 minutes involving the naval suicide mission, you've seen everything here worth seeing. The rest is padding.


text: Het verhaal is niet erg sterk. Verwacht geen 'Bourne-identiteit'-film. Het begon sterk, Tara sprak Russisch en het klonk zelfs geloofwaardig. (Niet dat ik een expert ben op het gebied van de Russische taal.) Moskou had die donkere, deprimerende uitstraling die deze film potentie gaf, ik geloofde er nog steeds in. Het slechte nieuws was dat het maar een half uur duurde voordat je zag dat ze met deze film echt de juiste snaar hadden geraakt. Het acteren was slecht, misschien omdat het verhaal zelf niet erg sterk was. Er is een gedeelte in de film waarin Gordon Patrick (Nick Moran) een gesprek voert aan de telefoon met de C.I.A., alsof je naar een Chinese synchronisator luistert. Het kost zelfs weinig moeite om de hoofdpersonen diepte te geven. Bovendien is het een goedkoop en gemakkelijk einde.<br />Daar komt nog bij dat bijna elke scène waarin Tara Reid meespeelt, goed is. Niet dat ze zo goed acteert, dat doet ze niet eens. Maar ze ziet er echt geweldig uit in deze film. Al met al was het een beetje een teleurstelling.

text_en:
The story isn't very strong. Don't expect a "Bourne identity" kind of movie. It started of strong, Tara speaking Russian and it even sounded credible. (Not that I'm the Russian language expert.) Moscow had that darkish depressing look what gave this movie potential, I still believed in it. To bad it only took about half an hour to see they really missed the spot with this one. Acting was poor, maybe because the story itself was not very strong. There is this part in the movie where Gordon Patrick (Nick Moran) is having a conversation on the phone with the C.I.A., like you're listening to a Chinese synchronizer. W.T.F!? Too bad, the writer didn't even take little effort to give the main characters depth. Also, bit of a cheap and easy ending.

Plus point is almost every scene where Tara Reid is in. Not that she's acting that well, in fact, she doesn't. But she really looks great in this movie. Overall, it was a bit of a disappointment. Rental material.maybe.


text: Stop-Loss is agitprop. Ik had veel meer verwacht van getalenteerde jonge acteurs als Joseph Gordon-Levitt en Ryan Philippe, maar scenarist/regisseur Kimberly Peirce weet de nare gevolgen van de oorlog op de Amerikaanse jeugd treffend neer te zetten. Ik weet zeker dat ze onderzoek heeft gedaan naar de oorlog in Irak en de jonge mannen die daarin vochten, maar je zou het niet zeggen als je Stop-Loss ziet. In veel opzichten deed deze puinhoop me denken aan de Lords of Dogtown van Catherine Hardwicke, een al even onbeholpen, overdreven gestileerde, tv-filmachtige verspilling van solide onderwerpen.<br /><0x3E> http://eattheblinds.blogspot.com/.

text_en:
Over acted, heavy handed, full of speeches, preachy, on the nose, and over stylized in a way only MTV could be guilty of, Stop-Loss is agit-prop garbage. I expected a lot more with talented young actors such as Joseph Gordon-Levitt and Ryan Philippe, but Screenwriter/Director Kimberly Peirce does a hatchet job of portraying the ill effects of war on American youth. I'm sure she did some work researching the Iraq war and the young men fighting in it, but you'd never guess it from watching Stop-Loss. In many ways this mess reminded me of Catherine Hardwicke's Lords of Dogtown, an equally inept, overly stylized, TV movie-like waste of solid subject matter.

http://eattheblinds.blogspot.com/


text: Mijn fout was dat ik dacht dat dit een serieuze oorlogsfilm was voordat ik hem zag. Dat alles eindigde binnen een paar seconden toen het 'MTV'-logo verscheen. Het had net zo goed 'National Lampoon's Sexy-N-Loose' kunnen heten. En de 'MTV'-fans vonden hem leuk; de film die volgde op die komische eerste paar seconden was net zo grappig als de muziekvideo's die ze jaren geleden in de jaren veertig speelden. Disney was in elk geval slim genoeg om zijn Rated R-materiaal naar Touchtone te sturen en ons de kans te geven hem serieus te nemen. Oké, ik ben hardvochtig; zo slecht was de film niet. Maar hij heeft beslist zijn portie overacting en de film is uitermate bevooroordeeld/eenzijdig. Toegegeven, ik ben geen liefhebber van oorlogsfilms. Ik kan niet naar 'Platoon' kijken.' 'Full Metal Jacket' of 'Saving Private Ryan', meer dan eens. Oké, het waren goede films, maar ze zijn niet mijn sterkste punt, en na een tijdje lijken ze allemaal in elkaar over te lopen, zodat ik ze niet meer van elkaar kan onderscheiden. Na een tournee door Irak wil Phillippe een nieuw leven beginnen, maar hij wordt teruggeroepen vanwege een clausule in zijn contract. Dat is tenminste het plan van het leger, tot hij deserteert en de personages het land doorkruisen voor een paar dollar die ze verbazingwekkend genoeg niet te pakken hebben gekregen. Nee, ik heb geen oorlog meegemaakt, en ook niet in Irak, en ik ben het er ook niet mee eens. Ik heb ook niet alle kennis over rekrutering en het ondertekenen van contracten. Ik kan dit zeggen: hoewel het me spijt dat ze weer in dit conflict worden betrokken, kan ik niet veel sympathie opbrengen voor iemand die zo dom is om de kleine lettertjes niet te lezen. Het is alsof iemand op zijn sterfbed zich vooroverbuigt om eindelijk de waarschuwing van de minister van Volksgezondheid op zijn pakje sigaretten te lezen en zegt: 'O, ze zijn wat? Dodelijk? Ik klaag ze aan!'

text_en: My mistake for thinking this was a serious war-is-hell movie prior to seeing it. That all ended seconds into the film when the "MTV" logo appeared. It might as well been called "National Lampoon's Sexy-N-Loose." And it did play to the "MTV" crowd; the movie that followed those comical first few seconds played like the music videos they used to play 40+ years ago. At least Disney was smart enough to ship its Rated R stuff over to Touchtone and allowed us to take it seriously. Okay, I'm being harsh; it wasn't that bad of a film. However, it definitely has its share of overacting and the film is extremely biased/one-sided. Admittedly, I'm not a war movie buff. I can't watch 'Platoon,' 'Full Metal Jacket' or 'Saving Private Ryan' more than once. Sure they were good movies, but they're not my forte and they all seem to blend in after awhile to where I wouldn't be able to distinguish one from the next. Following a tour in Iraq, Phillippe plans life after the war but is drawn back in due to a clause in his contract. Or, at least, that's the military's plan until he goes AWOL and the characters speed cross-country on a few bucks amazingly never caught. No, I haven't been in any war, nor to Iraq, nor do I agree with it. I also don't have all the knowledge when it comes to recruitment or signing their contracts. I can say this: though I am sorry they're drawn back into this conflict, I can't feel too much for someone so dumb not to read the fine print. It's like someone on their deathbed leaning over to finally read the Surgeon General's warning on their box of cigarettes and say, "Oh, they're what? Deadly? I'll sue them!"


text:
Ik vind het verschrikkelijk ironisch dat 'linkervleugel' Hollywood zich blijft indekken door van die afschuwelijke lauwe films te maken die noch de oorlog tegen het terrorisme veroordelen, noch die oorlog omhelzen.

Als je een overlevende van de jaren zestig en een toegewijd pacifist bent en je hoopt op een regelrechte veroordeling van de oorlog, zoals 'Geboren op de vierde juli' of 'In alle rust op de westelijke oever', dan zal deze film echt aanvoelen als een rip-off. Geen van deze soldaten twijfelt aan deze oorlog, of aan welke oorlog dan ook, of aan het idee van oorlog. Ze zeuren alleen maar over het feit dat ze nog een tournee moeten maken.
Aan de andere kant, als je...' Als je een patriottische Amerikaan bent die een verhaal van moed en eer wil zien, dan zal deze film echt als een afknapper aanvoelen. Geen van deze soldaten houdt van Amerika, of houdt zelfs maar van het leger. Door de manier waarop ze pruilen en mokken komen ze eerder over als een stel pubers in een buitenwijk dan als stoere jongens met een blauwe band. Het is niet 'Wij waren soldaten', en het zijn niet de woorden van IWO jima. Het is zelfs geen hersenloze actie, en de oorlogsscènes zijn minder rambo en meer blits.

Ryan Philippe kan zo'n soort film niet maken. Hoewel hij ongelooflijk sexy is, op een ruige, mannenachtige, biseksuele manier, is het moeilijk hem voor te stellen als een langzaam pratende jongen uit Texas die wil opstaan om zich te laten gelden. Dit is geen sergeant Croft in Mailers THE NAKED AND THE DOAD. Hij lijkt meer op Joel in Truman Capotes ANDERE STEM, ANDERE KAMERS. Hij kan je niet wijsmaken dat hij in een oorlog heeft gevochten en zijn steentje heeft bijgedragen, of dat hij zijn vrouw wil en dat hij haar nu wil. Hij sist op het slagveld en in de slaapkamerscènes en ziet eruit alsof hij veel liever voorover zou buigen om van achteren flink toe te slaan.

text_en:
I find it terribly ironic that "left wing" Hollywood continues to hedge its bets, making these awful lukewarm movies that neither condemn the war on terror nor embrace it.

If you're a Sixties survivor and a committed pacifist, and you're hoping for an all-out condemnation of war like BORN ON THE FOURTH OF JULY or ALL QUIET ON THE WESTERN FRONT, this movie will really feel like a rip off. None of these soldiers actually question this war, or any war, or the idea of war. They just gripe about having to do another tour.

On the other hand, if you're a patriotic American who wants to see a story of courage and honor, this movie will really feel like a rip off. None of these soldiers loves America, or even loves the service. The way they pout and sulk makes them come across more like suburban teenagers than blue collar tough guys. It's not WE WERE SOLDIERS, and it's not SANDS OF IWO JIMA. It's not even mindless action, and the war scenes are less RAMBO and more BUFFY.

Ryan Philippe so completely cannot carry this kind of movie. Though he's devastatingly sexy, in a rough trade, men's room, bisexual sort of way, it's hard to picture him as a slow-talking' Texas boy who wants to stand up and be counted. This is no Sgt. Croft in Mailer's THE NAKED AND THE DEAD. He's more like Joel in Truman Capote's OTHER VOICES, OTHER ROOMS. He can't sell you on the idea that he's been in combat and done his bit, OR that he wants his woman and wants her right now. He fizzles on the battlefield and in the bedroom scenes, looking as if he would much prefer to bend over and take a good stiff attack from the rear.


text:
Het is jammer dat tussen deze film, _In the Valley of Elah, Lions for Lambs_ en _Home of the Brave_, alles gebaseerd lijkt te zijn op gemeenschappelijke stereotypen over veteranen uit de oorlogen in Irak en Afghanistan. Het zuipen, het vechten, de kortsluiting, de verbroken huwelijken, kerels die door het lint gaan en een schuttersputje in hun voortuin graven als ze dronken zijn, enzovoort enzovoort.
Gebeurt het <0xE2><0x80><0x93> ja, maar niet zo vaak als je zou denken als je een van deze films hebt gezien. Ik denk dat het jammer is dat deze regisseurs/producers/schrijvers ervoor kiezen hun bijl tegen het politieke establishment te zetten door soldaten op zo'n atypische manier te portretteren. We krijgen niet eens een koekje van eigen deeg, zoals de nieuwe kinderen die zijn geboren toen er een familielid werd uitgezonden, of de jongen die in een getto is opgegroeid en zich dankzij de GI Bill nu kan veroorloven om te studeren, of het stel dat zich een huis kan veroorloven, of een nieuw bedrijf kan beginnen, hun staatsburgerschap kan verdienen, enzovoort. In plaats daarvan worden we getrakteerd op de stereotypen omdat de mensen die deze film hebben gemaakt je alleen maar de slechte kant willen laten zien.
Er zijn een paar problemen met de film zelf: 1) iemand heeft het verknald door Phillippe in te zetten voor een Bronze Star met V nadat hij zijn team door een smalle steeg had geleid nadat hij door een schutter in een taxi in het nauw was gedreven. Nogal stom, maar ja, dat gebeurt. 2) De jeeps hadden geen koepelbepantsering, dus we moeten aannemen dat het bijna het begin van de oorlog is, maar toch heeft elke soldaat en zijn broer een ACOG en alle mogelijke accessoires voor zijn M4? Sorry, dat denk ik niet. En als hij zich dan uiteindelijk aangeeft, en ze nemen hem terug, blijft hij op zijn rang en wordt hij in dezelfde eenheid ingezet? Sorry, ik denk het niet.
Ik kan het alleen maar omschrijven als een reusachtig stereotiep van het leger en de infanterie. Hebben sommige soldaten sommige gebeurtenissen die in deze film worden geportretteerd, ja? Maar in deze film krijg je praktisch elk stereotiep in een tijdsbestek van ongeveer 100 minuten, en in feite is het niet zo dat de meeste soldaten in die tijd terugkeren. Ik wou dat de regisseur wat beter onderzoek had gedaan in plaats van met haar agenda te beginnen en dan een film te maken. Van de films waar ik het aan het begin van deze post over had, is de beste waarschijnlijk _Livers for Lambs_, wat meer een commentaar is op de trieste staat van Generatie Y dan op de oorlogen in Irak of Afghanistan of de Bush-regering. Als je deze film echt wilt zien, wacht dan tot hij op tv of op Netflix komt, en betaal niet rechtstreeks met contant geld.

text_en:
It is unfortunate that between this film, In the Valley of Elah, Lions for Lambs, and Home of the Brave seem to all be based upon common stereotypes about veterans from the wars in Iraq and Afghanistan. The boozing, the fighting, the short-fuses, the broken marriages, guys freaking out and digging a foxhole in their front yard when they're drunk, etc etc etc.

Does it happen - yes, but not as often as one would think after having watched any of these movies. I think that it is unfortunate that these directors/producers/writers choose to grind their axe against the political establishment by portraying soldiers in such an atypical way. In this particular film, Kimberly Peirce didn't even throw us a bone, like showing the new children that were born while a family member was deployed, or the kid who grew up in some ghetto who can now afford college thanks to the GI Bill, or the couple who can afford a house, or start a new business, earn their citizenship, etc etc etc. Instead, we are treated to the stereotypes because the people who made this film only want to show you the bad side.

A couple of issues with the film itself: 1) somebody screwed up by putting Phillippe in for a Bronze Star with V after he led his squad down a tight alleyway after having been baited by a gunman in a taxi. Pretty stupid, but yes, it happens. 2) the humvees didn't have any turret armor, so we are supposed to believe it is a near the beginning of the war, yet every soldier and their brother has an ACOG and every possible attachment for their M4? sorry, don't think so 3) Timothy Olyphant as a Lieutenant Colonel? It's hard to believe, but I just checked an he turned 40 in May, so the timing isn't too off. 4) He strikes two soldiers to escape being sent to jail after saying that he wouldn't return to Iraq (upon having learned that he had been stop-lossed). So he's a fugitive. Then, when he finally turns himself in at the end, and they take him back, he keeps his rank and deploys with the same unit? Sorry don't think so.

I can only describe it as one giant stereotype of the Army and the Infantry. Do some of the events portrayed in this movie happen to some soldiers, yes. However, in this film you get practically every stereotype in the space of about 100 minutes, and really things just aren't like that for most soldiers returning. I wish the director had made a point of doing a little better research instead of starting off with her agenda and then making a film.

Of the movies I mentioned at the beginning of this post, the best one is probably Lions for Lambs, which is more a commentary on the sad state of Generation Y+ than it is about the Wars in Iraq or Afghanistan or the Bush Administration. If you really want to see this film wait for cable or Netflix it, don't pay cash directly to rent it.


text: Dit is zo'n zogenaamde 'Hollywood Social Commentary'-film die het van twee kanten wil bekijken. En geloof me, in deze film zijn beide kanten clichématig en stereotiep. STOP-LOS is een film van 21st Century John Wayne Films die met anti-oorlogssentimenten te maken heeft, maar duidelijk eindigt met de opmerking: 'Als je een man bent in de maatschappij van vandaag, zorg dan dat je je zaakjes op orde hebt en trek ten strijde met je vrienden.' In veel opzichten was de film een geweldig vervolg op TAXI TO THE DARK SIDE, waarin een militair even krankzinnig als onbeheerst werd afgeschilderd, een quasi freaky feest-/dierenshow vermengd met een Texas Red Neck-wereld van onderdrukte homo-erotische bewijzen van mannelijkheid. In deze film draaide het allemaal om de ene na de andere clichématige scène. En dan gaat de opstandige militaire deserteur Ryan Phillippe op 'road trip' met de vriendin van zijn beste vriend, een kunstmatige verhaallijn die is gemanipuleerd om families van dode militairen te bezoeken, verminkte soldaten in militaire ziekenhuizen, enzovoort, en ten slotte om de vlucht naar Canada of Mexico ter sprake te brengen. Maar uiteindelijk winnen mannelijke eer en vaderlandsliefde het, want frisgewassen en knap als hij is, rijdt hij met zijn vrienden in een bus terug naar Irak en een wereld die hij een paar minuten eerder nog aan iedereen had verzekerd dat hij die nooit meer zou kunnen verdragen. En een Hollywood Blockbuster krijgt uiteindelijk de kans om beide kanten van zijn publiek in de palm van zijn hand te houden. Tenminste, dat wil hij graag geloven. Wat mij betreft, breng me maar terug naar de meer overtuigende realiteit van IN THE GARDEN OF ELAH.

text_en: This is one of those so-called "Hollywood Social Commentary" films that wants to have it both ways. And believe me, in this film, both ways are clichéd and stereotypical. STOP-LOSS is a 21st Century John Wayne Film dealing with some anti-war sentiment but clearly ending on the note that "If you are a MAN in today's society, you get your act together and march off to war with your buddies." In many ways the film was a great sequel to TAXI TO THE DARK SIDE as it portrayed a military equally as insane and out of control, a quasi FRAT PARTY/ANIMAL HOUSE extravaganza mixed in with a Texas Red Neck world of repressed homo-erotic proofs of masculinity. This movie had it all in one scene after another of clichéd imagery. And then rebellious military deserter Ryan Phillippe goes on a "Road Trip" with best friend's girlfriend, an artificial storyline manipulation to visit families of dead servicemen, maimed soldiers in military hospitals, etc. and finally to broach the issue of fleeing to Canada or Mexico. But male honor and patriotism win out in the end, as all freshly scrubbed and handsome, he rides off into the sunset on a bus with his buddies back to Iraq and a world that a few minutes before he assured everyone he could never again tolerate. FULL METAL JACKET meets SANDS OF IWO JIMA . But in the end, John Wayne rides again! And a Hollywood Blockbuster ultimately gets to keep both sides of its audience in the palm of its hand.at least it would like to think so. As far as I was/am concerned, just take me back to the more convincing reality of IN THE GARDEN OF ELAH.


text: Nadat ik Stop-Loss heb gezien, merk ik dat ik in Hollywood teleurgesteld ben dat ik zo'n stinkerd ben geworden. Verdwenen zijn de gloriedagen van de films uit de jaren veertig die je trots maakten op het feit dat je een Amerikaan was, die vochten tegen het kwaad dat in het buitenland veroverd wilde worden en thuis dood wilde. Wat overblijft, is kwijl dat uit de mond van rabiate anti-Bush radicalen loopt. Het verhaal gaat over drie jongemannen die terugkeren uit de oorlog. Een van hen vervalt tot een onbeheerste waanzin, die culmineert in zijn dood. De hoofdrolspeler verlaat zijn land in oorlogstijd en vernietigt tegelijkertijd de relatie van zijn beste vriend met zijn verloofde. De derde is in feite de held van het verhaal, die ervoor kiest de strijd voort te zetten die bijna acht jaar geleden naar onze kusten werd gebracht. Wat deze film slecht maakt, is niet het acteerwerk, maar de premisse erachter. Wij worden ertoe gebracht te geloven dat gedecoreerde soldaten ons land in feite haten. Desertie is in tijden van oorlog verwant aan verraad, en de hoofdpersoon flirt er gedurende de hele film mee. Deze paradox is bedoeld om de reactie van het publiek op de centrale rol van de film te verzwakken. We worden niet geacht King te bekritiseren, omdat hij medailles draagt, maar zijn daden zijn het niet alleen waard, maar schreeuwen erom. Hij is geen antiheld. Om de film te accepteren, moet het publiek de correctheid van desertie accepteren, want het verhaal schildert King af als niets minder dan een held. Dat kan ik niet accepteren, want het is net zoiets als mij vragen de hemel geel te noemen op een helderblauwe dag. Bovendien wordt de echte held bespot, de man die zich weer aanmeldt en zijn land blijft dienen. Ik zou deze stinkfilm alleen aanbevelen aan iemand die overtuigd moet worden van het verval van Hollywood, want het is er een duidelijk voorbeeld van. Geen wonder dat het slecht ging met de kaartverkoop.

text_en: After watching Stop-Loss, I find myself against disappointed in Hollywood for making such a stinker. Gone are the days of glory of the films of the 1940's that made one proud to be an American, fighting the evilness that desires conquest abroad and death at home. What we are left with is dribble frothing at the mouth of rabid anti-Bush radicals. The story tells of three young men who return home from the war. One descends into out-of-control madness, culminating in his death. The main protagonist deserts his country at a time of war, and destroys his best friends relationship with his fiancé at the same time. The third truly is the hero of the story, electing to continue the fight that was brought to our shores nearly eight years ago. What makes this movie bad, is not the acting, but the premise behind it. We are lead to believe that decorated soldiers are in fact haters of our country. Desertion is akin to treason in a time of war, and the main protagonist flirts with it throughout the movie. This paradox is designed to weaken the audience's reaction to the central act of the movie. We are not supposed to find fault with King, since he wears medals, but his actions don't just merit it, but cry out for it. He is not an anti-hero. In order to accept the movie, the audience must accept the correctness of desertion because the story paints King as nothing else short of a hero. I cannot accept that, since it is like asking me to call the sky yellow on a clear blue day. Furthermore, derision for the real hero is heaped upon, the man who re-enlists and continues to serve his country. I would only recommend this stinker to someone who needs convincing of the decay of Hollywood, as it is a clear example of it. No wonder it fared poorly in the box office.


text:
Dit is het soort film dat geliefd is bij 50-jarige schoolmeesters en mensen die denken dat ze op de hoogte zijn van maatschappelijke kwesties <0xE2><0x80><0x93> maar eigenlijk geen flauw idee hebben. De acteurs <0xE2><0x80><0x93> ik denk dat het allemaal amateurs zijn <0xE2><0x80><0x93> doen hun best, maar het script zit zo vol met clichés en stommiteiten dat ze het niet kunnen redden.
Maar het ergste van alles is de cabaretvoorstelling waar de kinderen aan werken <0xE2><0x80><0x93> die brengt al je slechtste herinneringen naar boven van de acteerlessen op school. De tekst van een van de liedjes gaat ongeveer zo in een snelle vertaling: 'Ik ben de dwerg van de maatschappij, een emotioneel gehandicapt individu.'
Alsjeblieft!

text_en:
This is the kind of movie which is loved by 50-year old schoolteachers and people who consider themselves aware in social issues - but really haven´t got a clue. The actors - I think all of them are amateurs - do their best, but the script is so full of cliches and stupidities that they can´t save it.

Worst of all though is the scool cabaret that the kids are working on - brings back all your worst memories from acting classes in school. The lyric to one of the songs goes something like this in a fast-translation 2.30 in the morning: "I´m the dwarf of society, an emotionally crippled individual."

Please!


text:
Deze weergave van het populaire kinderverhaal op film is nogal zielig om te zien. Ik weet dat het een van de vroegste pogingen tot filmmaken is, maar deze 15-minutenfilm is fantasieloos en slecht gefotografeerd. 'The Great Train Robbery' (1903), waar ik ook een opmerking over maakte, is veel creatiever en opwindender om te zien.
We zien de kleine langharige Jack een koe (2 mannen in een koeienpak) ruilen voor een hoed vol bonen van een koopman en later groeit er een bonenstaak uit de plek waar zijn moeder ze in de tuin gooit (ik denk dat die arme Jack het verkeerde soort heeft gekregen). Jack droomt van een gans (het lijkt eigenlijk een kip) en een gouden ei en de volgende dag klimt hij met de stengel in de hemel. In deze film wordt geen enkele poging gedaan om creatief te zijn. De steel ziet eruit als een touw met bladeren erop, de reus is gewoon een lange bebaarde kerel in een huis waar niets abnormaal groot is in vergelijking met Jack en de climax van de film waarin Jack ontsnapt met de gans en het gouden ei is ellendig als een opgezette pop uit het beeld valt in plaats van de reus en dan de acteur zijn plaats inneemt <0xE2><0x80><0x93> die opstaat in een overdreven doodsdans, zoals in de meeste vroege films. De bonenstaak (met bladeren bedekt touw) komt uit de lucht vallen en krult zich netjes op het voorhoofd van de reus.
Kijk naar iets anders.

text_en:
This representation of the popular children's story on film is pretty pathetic to watch. I know it is one of the earliest efforts at moviemaking, but this 15-minute picture is unimaginative and poorly shot. "The Great Train Robbery" (1903), which I also commented on, is much more creative and exciting to watch.

We see little long-haired Jack trade a cow (2 men in a cow-suit) for a hatful of beans from a merchant and later a beanstalk grows from where his mom throws them in the yard (I guess poor Jack attained the wrong kind). Jack dreams of a goose (actually it seems to be a chicken) and golden egg and the next day climbs the stalk into heaven.

There is no effort made to be creative in this film. The stalk looks like a rope with leaves on it, the giant is just a tall bearded guy in a home with nothing abnormally large in comparison to Jack and the climax to the film where Jack makes his escape with the goose-chicken and its golden egg is miserable as a stuffed dummy falls from out of screenshot in place of the giant and then the actor takes its place - rising up on his feet in a exaggerated death dance like in most early films. The beanstalk (leaf-covered rope) comes trailing down from above and coils neatly on the giants forehead.

Watch something else.


text:
HANDEN VAN DE RIPPER

Aspectverhouding: 1,85:1

Geluidsformaat: Mono!
Een edwardiaanse dokter (Eric Porter) gebruikt een nieuwerwetse freudiaanse analyse op een jong meisje (Angharad Rees) dat de dochter van Jack the Ripper blijkt te zijn, en net zo dodelijk...

Onwaarschijnlijke horror van Hammer, waarin een respectabele societyfiguur zich ontfermt over een beeldschone jonge zwerfster zonder ook maar een greintje schandaal te wekken, zelfs als ze iedereen begint te vermoorden met een verscheidenheid aan dodelijke werktuigen ( kapotte spiegels, hoedenspelden, enz.)! Het scenario van L.W. Davidson dwaalt doelloos van de ene moord naar de andere, offert de inherente subtekst van het materiaal (Porters overduidelijke aantrekkingskracht op Rees) op ten gunste van een commercieel melodrama, en de toon blijft de hele tijd ingetogen. Sommige van de bloederige scènes zijn zelfs voor Hammer verrassend levendig, en deze zijn uit de originele Amerikaanse uitgave geknipt (ondanks de R-status van de MPAA), hoewel de complete versie nu op dvd verkrijgbaar is. Porter en Rees geven uitstekende voorstellingen, en de climax in de kathedraal van St. Paul is beslist een hoogtepunt, maar de rest van de film is vreemd leeg en onaangedaan. Geregisseerd door Peter Sasdy.

text_en:
HANDS OF THE RIPPER

Aspect ratio: 1.85:1

Sound format: Mono

An Edwardian doctor (Eric Porter) uses newfangled Freudian analysis on a young girl (Angharad Rees) who turns out to be the daughter of Jack the Ripper, and just as deadly...

Unlikely Hammer horror, in which a respectable society figure takes charge of a beautiful young waif without attracting so much as a whiff of scandal, even when she takes to murdering all and sundry with a variety of lethal implements (broken mirrors, hat-pins, etc.)! L.W. Davidson's screenplay wanders aimlessly from one murder to another, sacrificing the material's inherent subtext (Porter's obvious attraction to Rees) in favor of commercial melodrama, and the tone remains subdued throughout. Some of the gore scenes are surprisingly vivid, even for Hammer, and these were clipped from the original US release (despite an R rating from the MPAA), though the complete version is now available on home video. Porter and Rees give excellent performances, and the climax in St. Paul's cathedral is a definite highlight, but the rest of the film is strangely hollow and unaffecting. Directed by Peter Sasdy.


text: Geprikkeld en humorloos (vooral in het licht van de nogal dubieuze psychologie ervan), maar goedgeluimd en prettig luguber, benadrukt deze beschaafde film de ongewoon hypnotiserende aanwezigheid van Angharad Rees als een jonge vrouw die af en toe door Jack the Ripper wordt bezeten, wat te midden van de edwardiaanse fatsoensnormen een paar nare bloederige effecten teweegbrengt. Het is allemaal vrij standaard voor Hammer, maar het wordt met veel visuele elan gebracht, zelfs als de centrale relatie tussen psychoanalyticus Porter en Angharad het verhaal drijft zonder dat er ooit een bevredigende verklaring wordt gegeven.

text_en: Strained and humorless (especially in light of its rather dubious psychology), but well-paced and comfortably lurid, this genteel body count movie highlights the unusually hypnotic presence of Angharad Rees as a young woman periodically possessed by Jack the Ripper, thus allowing for some nasty gore effects amidst the Edwardian propriety. It's all pretty standard stuff for Hammer, but is handled with a good deal of visual elan, even if the central relationship, between psychoanalyst Porter and Rees, drives the narrative without ever being satisfactorily explained.


text: Ik heb die film een paar keer gezien en ik heb er nooit veel aan gevonden. Ik ben niet zo'n fan van 'nu horror', dus daar kan ik niet over uitweiden. Ik vond het een beetje smoezelig, ik denk dat wat me aan Hammers ergert het aspect van de seksploitatie is, niet de seks, maar de seksploitatie. Het verbaast me dat zoveel mensen deze film zo goed vinden, dus ik zal hem nog eens bekijken. Maar voor mij was het niet eng, er zat geen sfeer in, alleen een beetje 'god, moet je die slechte/stomme Londense prostituees zien en dat onschuldige Annatje dat op het punt staat verkracht te worden door de zoveelste nare man, oef!' Ik denk dat de film voor mij uiteindelijk helemaal geen diepgang had, alleen maar een stel akelige, pedante mannen en vrouwen die er alleen maar waren om te prikkelen. Dit was ongetwijfeld tot op zekere hoogte hoe het Victoriaanse Engeland was, maar de decors zijn zelfs te lomp en saai en geven een gevoel van Victoriaanse dreiging. Roger Cormans gruwelen daarentegen, dat is stijl, sfeer en elegante gruwel. Voor mij was dit alleen maar uitbuitende, platvoetige troep.

text_en: I've watched this film a few times and I never really liked it. I'm not a fan so termed "nu horror", so I can't be dismissed on that account. I found it a little sleazy, I think the thing that irks me about Hammers is the sexploitation aspect, not sex mind you, but Sexploitation. I'm surprised at how many people have rated this film so highly, so I'll have another look at it. But for me, it wasn't creepy, it had no atmosphere, just a bit of "omigod, look at those bad/stupid London prostitute women and that little innocent Anna about to get raped by yet another nasty man, ooherh!" I suppose ultimately for me, the film had no depth whatsoever, just a bunch of nasty priggish men and women only there for the titillation value. This no doubt was to some degree what Victorian England was like, but the sets are even too clunky and dull impart a sense of Victorian menace. Roger Corman's horrors on the other hand, now that's style, atmosphere and elegant horror. For me, this was just exploitative, flat footed trash.


text:
In 1971 begon het steeds duidelijker te worden dat de Hammer-filmstudio's hun beste tijd hadden gehad. HANDS OF THE RIPPER is daar een voorbeeld van <0xE2><0x80><0x93> zelfs het idee riekt naar wanhoop <0xE2><0x80><0x93> de geest van Jack the Ripper achtervolgt zijn eigen dochter! Oké, niemand verwachtte een documentaire, maar deze plot lijkt de bodem uit het vat te schrapen voor een stompzinnige premisse, en je vraagt je af waarom de producenten in vredesnaam Jack the Ripper in het verhaal hebben opgenomen. Was dat om de film een flitsende titel te geven?
De productiewaarde is niet indrukwekkend en de cinematografie geeft de hele film een goedkoop TVM-gevoel, maar je weet wat je hebt.' Ik ben niet van plan naar een klassieke horrorfilm van Hammer te kijken zodra de titel begint, want de muziek is lachwekkend ongepast. Ik denk dat de componist het thema spookachtig en ontroerend wilde maken, maar de muziek lijkt op iets uit een sentimentele romantische film. Ik moet de cast wel een compliment geven, want ze nemen hun rollen serieus in wat een verre van serieuze film is.
Ik vond deze film niet zo leuk en hij deed me onmiddellijk denken aan The Two Ronnies, The Phantom Raspberry Blower Of London Town, waar ik in de weken voordat ik deze film zag om had moeten lachen.

text_en:
By 1971 it was becoming more and more obvious that Hammer film studios were on the way out . HANDS OF THE RIPPER is a case in point where even the idea smacks of desperation - The spirit of Jack The Ripper posses his own daughter ! Yeah okay no one was expecting a documentary but this plot seems to be scraping the bottom of the barrel for stupid premise and you do find yourself questioning why on earth the producers brought Jack The Ripper into the story . Was this to give the movie a snappy title ?

The production values are unimpressive and the cinematography gives the whole movie a cheap TVM feel but you know you're not going to be watching a classic Hammer horror as soon as the title starts because the music is laughably inappropriate . I think the composer was trying to make the theme tune haunting and touching but the music resembles something out of a soppy romantic movie . I will give the cast some credit as they do take their roles seriously in what's a far from serious movie

I didn't enjoy this film much and it instantly reminded me of the Phantom Raspberry Blower Of London Town from The Two Ronnies which I'd been laughing at in the weeks before I saw this


text:
Er zijn geen verzachtende omstandigheden in dit afschuwelijke, theatrale, saaie slaapfeestje, dat me doet denken aan 'The Ransom Of Red Chief'!
Hoewel er een paar grote sterren in deze film spelen, is de acteerprestaties bijna allemaal even slecht.
Glenn Ford, normaal gesproken een relaxte kerel, maakt er een potje van met zijn geforceerde emoties.
Donna Reed is zo overdreven dat het lachwekkend is.
Leslie Nielson is jammerlijk miscast en is verschrikkelijk.
De zoon is zo'n weerzinwekkend rotjoch dat ik merkte dat ik de ontvoerders steunde.
De enige fatsoenlijke vertolking in dit mengelmoesje is de relatief kleine rol van de butler.
Misschien. Ik ben te streng voor de acteurs, ze lezen tenslotte alleen maar de regels die in het script staan. Ach, het script, dat opgeblazen stuk gekunstelde troep dat aan je hart zou willen trekken, maar alleen je maag omdraait.

text_en:
There are no saving graces in this dreadful, stagey, boring snooze-fest, which brings to mind "The Ransom Of Red Chief"!

Even though there are some big stars in this film, the acting is almost uniformly terrible.

Glenn Ford, normally a laid-back kind of guy, hams it up with forced emotion.

Donna Reed is so over-the-top as to prove laughable.

Leslie Nielson is woefully miscast and is terrible.

The son is such a repulsive little brat, I found myself rooting for the kidnappers.

The only decent performance in this mish-mash is the relatively minor role of the butler.

Perhaps I'm being too harsh on the actors, after all, all they did were to read the lines given them in the script. Ah, the script, that turgid piece of contrived dreck that would like to tug on your heart strings but merely turns your stomach.


text:
Er waren zo veel mensen die van deze film hielden, en toch zijn er onder ons IMDb-recensenten die Mirrormask ondraaglijk onplezierig vonden om naar te kijken en ongelooflijk saai. Ik bevind me in het laatste van die twee kampen en ik zal proberen uit te leggen waarom mijn teennagels zo onplezierig gaan krullen.
Ten eerste, om de zaak recht te zetten <0xE2><0x80><0x93> ik hou van de boeken van Neil Gaiman. Ik vind zijn wetende, sarcastische, 'wrede terzijdes'-humor soms een beetje nerdachtig, en ik geef eigenlijk de voorkeur aan zijn werk als hij eerlijk is en de grappen met rust laat <0xE2><0x80><0x93> maar zelfs met zijn incidentele uitglijers in flauwe 'papa'-grappen vind ik zijn creativiteit en verbeeldingskracht een beetje bijzonder.
Interessant, een van Gaiman's boeken. Het sterkste boek van Coraline is Coraline, een gotisch sprookjesverhaal voor kinderen, dat heel weinig grappen bevat en heel veel spanning en griezeligheid. Zijn laatste roman (Anansi Boys) is veel te geestig en heeft de neiging om te gaan lezen op momenten dat Terry Pratchett de Zusters van Genade doet (niet de nonnen, maar de band). Spiegelmask is een vergelijkbaar terrein voor Coraline, en toen ik de verbluffende beelden in de trailer zag, raakte ik een beetje opgewonden dat iemand erin was geslaagd om Gaimans spectaculaire gezichtsvermogen en verbeeldingskracht op het scherm over te brengen.
Als we de film prijzen, zien sommige scènes er inderdaad verbluffend uit. De visuele effecten worden echter af en toe bedorven door CGI-animatie die eruitziet als een project van studenten mediawetenschappen. Achtergronden en decors zijn vaak ongelooflijk, maar sommige karakters zien er stuntelig, amateuristisch en goedkoop uit. In een vroege droomsequentie is de spin prachtig geanimeerd, maar het boekenetende katbeest ziet er slecht weergegeven en erg 'gecomputeriseerd' uit. Vergeleken met de standaard van animatie in producties als 'The Corpse Bride' ziet Spiegelmasker er af en toe erg amateuristisch uit. Maar tot zijn verdediging moet worden aangevoerd dat het budget voor zo'n groots visioen erg klein was, en een paar haperingen in het effect kunnen worden begrepen en vergeven.
Wat niet vergeven kan worden, is de gekunstelde, theatrale, kruiperige en pretentieuze dialoog. De acteurs worstelen wanhopig met de dialoog <0xE2><0x80><0x93> en er is zoveel dat ze er voortdurend door worden gehinderd en over struikelen. De conversatie wordt volkomen onnatuurlijk, de grappen worden keer op keer afgeraffeld, en de bombastische toespraken lijken de enige manier te zijn waarop de schrijver zijn plot uiteenzet. In combinatie met het feit dat de acteurs tegen een blauw scherm werken (dat altijd een element van 'Phantom Menace' toevoegt) maakt dit de film bijna onbruikbaar. In zo'n onwezenlijke omgeving moeten de acteurs twee keer zo hard werken om te worden geloofd, en over het algemeen falen ze verschrikkelijk. Het meisje dat de hoofdrol speelt voert een dappere strijd tegen de onmogelijke dialoog van een toneelschool, en toont af en toe echte belofte, maar het is nooit genoeg. Het personage van Valentine (met wie ze buitensporig veel tijd op het witte doek moet doorbrengen) geeft de jonge actrice alle kans om boven het materiaal uit te stijgen. Het lijkt Valentines taak te zijn om de plot aan jongere kijkers uit te leggen, en om er iets van opluchting aan toe te voegen. Persoonlijk zou ik hem niet in de buurt van mijn 15-jarige dochter willen hebben.
Wat is er nog meer mis met deze film? Antwoord... Rob Brydon. Wat ergerlijk is (voor ons Britten in elk geval) is dat we weten dat Rob Brydon kan acteren! We hebben hem een halfuur alleen op het witte doek zien staan (met die monologen van 'Marion & Geoff') en in het eerste 'echte' deel van de film gaat het prima met hem. Maar als je hem voor een blauw scherm zet, verliest hij alle gevoel voor karakter en verandert hij in de slechtste im-dram-ham die ik in jaren heb gezien. Echt jammer.
Wat is er nog meer mis? Antwoord... de aanstellerige tik-tak, sub-Courtney Pine-sax en onhoorbare, te hoog-op-de-mix-mix-soundtrack die nooit ophoudt. God, de muziek is onophoudelijk, hard, afleidend, irrelevant en alsof dat nog niet genoeg is, heeft die aanstellerige tik-tak er ook nog eens een ruk aan. Het maakt de dialoog heel moeilijk te verstaan, maar dat zou een zegen in vermomming kunnen zijn.
Wat is er nog meer mis? Antwoord... De fluitende mimespeler. In de moderne maatschappij zou er geen plaats moeten zijn voor mime, behalve op bepaalde geheime plaatsen in Frankrijk. Elke keer dat de camera blijft rusten op de gapende, fluitende, met mos jonglerende, met yoghurt wevende idioot, begrijp ik waarom de inwoners van Edinburgh een beetje zenuwachtig en kribbig worden als het festival weer begint.
Mijn laatste kritiek is dat de film nogal saai is. Surrealisme is vaak saai omdat het publiek ofwel in een dromerige, zenachtige, accepterende staat moet raken, ofwel voortdurend wordt overrompeld door grotere en grootsere verrassingen. Een verhaal met een beetje tempo waarin personages zitten waarin we kunnen geloven en om wie we kunnen geven, zou deze film het emotionele middelpunt hebben gegeven waar het jammer genoeg aan ontbreekt, terwijl de oogleden niet meer dichtvallen.
Ten slotte mijn verontschuldigingen aan al diegenen die diepgang, betekenis en verwondering in deze film vonden. Het is jullie gelukt je ongeloof op te schorten, jullie hebben door de krakende CGI heen gekeken, de waardeloze dialoog en de abominabele prestaties die daaruit voortvloeiden genegeerd en de grootse, fantasierijke visie van de maker begrepen. Ik wilde het wel, maar ik kon niet door de tekortkomingen van de echte wereld heen kijken.
Ik hoop dat Neil Gaiman het de volgende keer goed doet, als hij de kans krijgt (of zelfs maar wil).

text_en:
So many people loved this movie, yet there are a few of us IMDb reviewers who found Mirrormask excruciatingly uncomfortable to watch and arse-clenchingly boring. I fall into the latter of these two camps, and I will try to explain what it was that made my toenails curl so unpleasantly.

Firstly, to set the record straight - I like Neil Gaiman's books. I sometimes find his knowing, sarcastic, 'wry asides' humour a little geeky, and I actually prefer his work when he is playing it straight and leaving the jokes alone - but, even with his occasional lapses into crap 'dad' gags, I find his creativity and imagination to be something a bit special.

Interestingly, one of Gaiman's strongest works is Coraline, a Gothic fairy story for kids that is very low on jokes and high on tension and creepiness. His latest novel (Anansi Boys) overdoes the funnies, and tends to read at times like Terry Pratchett does the Sisters of Mercy (not the nuns but the band). Mirrormask inhabits similar territory to Coraline, and when I saw the stunning visuals in the trailer, I got a bit excited that somebody had managed to transfer Gaiman's spectacular vision and imagination to the screen.

In praise of the film, some sequences do look stunning. However, the visual effects are occasionally ruined by CGI animation that looks like a Media Studies student project. Backgrounds and scenery are often incredible, but some of the character animation looks clumsy, amateur and cheap. In an early dream sequence, the spider is animated beautifully, but the book-eating cat-beast looks poorly rendered and very 'computer generated'. Compared with the standard of animation found in productions such as 'The Corpse Bride', Mirrormask occasionally looks very amateur indeed. However, in Mirrormask's defence, the budget was tiny for such a grand vision, and a few creaks in the effects can be understood and forgiven.

What cannot be forgiven is the stilted, stagy, cringeworthy and pretentious dialogue. The actors struggle desperately with the dialogue - and there is so much of it that they are constantly hampered and stumbling over it. Conversation is rendered completely unnatural, the jokes fall flat time and time again, and the turgid speeches appear to be the writer's only method of plot exposition. Combined with the fact that the actors are working against a blue screen (which always adds an element of 'Phantom Menace') - this renders the film almost unwatchable. In such an unreal setting the actors need to work twice as hard to be believed, and in the main they fail terribly. The girl who plays the lead role puts in a valiant struggle against the impossible stage-school dialogue, and occasionally shows real promise, but it is never enough. The god-awful cod-'Oirish' of the Valentine character (with whom she is forced to spend an inordinate amount of screen time) puts paid to any chance of this young actress rising above the material. It appears to be Valentine's job to explain the plot to younger viewers, and to add a bit of light relief. Personally, I wouldn't want him anywhere near my 15 year old daughter.

What else is wrong with this film? Answer....Rob Brydon. What's annoying (for us Brits, anyway) is we know Rob Brydon can act! We've seen him hold the screen for half-an-hour on his own (doing those 'Marion & Geoff' monologues), and in the first 'real world' bit of the film he is fine. However, stick him in front of a blue screen and he loses all sense of character and turns into the worst am-dram-ham I've seen in years. A real shame.

What else is wrong? Answer... the wanky slap-bassing, sub-Courtney Pine saxing and unlistenable, too-high-in-the-mix soundtrack that never shuts up. God, the music is incessant, loud, distracting, irrelevant and, if that isn't enough, has wanky slap bass wanking all over it. It makes the dialogue very hard to hear, but that could be a blessing in disguise.

What else is wrong with it? Answer.... The whistling mime artist. In modern society there should be no place for mime, apart from certain secret places in France. Every moment the camera lingers on the gurning, whistling, moss-juggling, yogurt-weaving idiot, I understand why the Edinburgh locals get a bit anxious and fractious when Festival time comes round again.

My final criticism is that the film is pretty dull. Surrealism often is dull  it either requires its audience to slip into a dreamlike, Zen, accepting state, or for the audience be constantly wowed by bigger and grander surprises. A story with a bit of pace involving characters that we could believe in and care about would have gone a long way to giving this film the emotional centre that it sadly lacked, whilst stopping the eyelids from drooping.

Finally, apologies to all those who found depth, meaning and wonder in this film. You have managed to suspend your disbelief, you have seen past the creaky CGI, ignored the crappy dialogue and the abysmal performances that resulted, and understood the maker's grand, imaginative vision. I wanted to, but I couldn't see past the real-world failings that dragged it down.

I hope Neil Gaiman gets it right next time, if he gets (or even wants) the opportunity.


text: Ik had niet echt een hekel aan Spiegelmasker. Ik wilde gewoon meer van een film dan mooie beelden. De film begint met een jong meisje dat Helana heet en in een circus werkt. Maar terwijl andere kinderen (zogenaamd) naar het circus willen vluchten, wil zij alleen maar weg uit het circus. Tijdens een verhitte ruzie met haar moeder wenst Helana dat ze dood zou vallen. Slechte zet. De moeder wordt ziek van... iets (vermoedelijk kanker) en moet geopereerd worden. Op de avond voor de operatie droomt ze dat ze naar een prachtige wereld reist die uit haar bestaat - haar dromen en nachtmerries waarin ze 'zichzelf vindt'. Persoonlijk vond ik de film waardeloos zodra ze begon te dromen. De eerste scènes laten de vreemde en wonderbaarlijke wereld van het circus zien en contrasteren die dan met de troosteloosheid van het ziekenhuis en de smerigheid van een flatgebouw. Maar zodra ze droomt, verschuiven de hele films naar het computergebied, waar bijna alles een computerbeeld is. Het probleem is dat deze droomwereld niets heeft van het mysterie en de verwondering die hij zou moeten hebben, terwijl films als _De Tovenaar van Oz_ verlokkend lijken om Spiegelmasker te verkennen, beelden in ons gezicht duwen en ze dan weggrissen om ons een ander beeld te geven. Het ontwerp van deze film heeft weinig logica of logica, en hoewel sommige dingen heel mooi zijn (de bibliothecaresse is een meesterwerk) verdwijnen ze gewoon zo snel dat ze al snel vergeten zijn. Helana en haar maatje Valentine zijn op z'n best irritant en op z'n ergst onverdraaglijk. Spiegelmasker is net een mooie staak waar je in bijt en dan merk je dat het eigenlijk as is.

text_en: I didn't really HATE Mirrormask. I just really wanted more from a movie than pretty visuals. The movie begins with a young girl named Helana who works in a circus. But while other children (supposedly) want to run away to the circus she only wants to run away FROM the circus. During a heated argument with her mother, Helana wishes she would drop dead. Bad move. The mother gets ill with...something (presumably cancer) and needs surgery. On the night before surgery she dreams she travels to a wonderful world composed of her her dreams and nightmares where she "finds herself". Personally the movie got crap for me as soon as she started dreaming. The early scenes show the weird and wonderful world of the circus and then contrast it with the bleakness of the hospital and the filth of an apartment block. But a soon as she dreams the whole films shifts to CGI land where nearly everything is a computer image. The problem is that this dream world has none of the mystery and wonder it should have. while films like the Wizard of Oz seemed enticing to explore Mirrormask shoves images in our faces and then snatches them away to give us another image. There's little rhyme or reason to the design in this film and even though some things are very pretty (the librarian is a masterpiece) they just disappear so quickly that they're soon forgotten. Helana and her sidekick Valentine are annoying at best and unbearable at worst. Overall Mirrormask is like a pretty stake that you bite and find out is actually ash. Stick to the real world kids.


text:
Ik heb gisteravond 'Mirrormask' gezien en het was een onbevredigende ervaring.
Het is een film die visueel rijk is, maar met een trage regie, een slechte plot en een tweedimensionale karakterisering.
Maar dat wist ik toen ik naar binnen ging. Ik was bereid erop te vertrouwen dat de twee heren met wie ik naar binnen ging (vermaarde komieken) zouden zeggen dat de beelden ongewoon waren en dat was ook zo. Helaas betekende gebrek aan richtingsgevoel dat de ene scène na de andere zonder veel dramatische spanning of conflicten voorbijging. Maar dat is een opmerking die je kunt maken over veel kunstenaars wier werk op het witte doek wordt gebracht en die de leiding over de richting krijgen. Het tempo van het verhaal gaat verloren als de camera liefdevol op de mooie plaatjes inzoomt.
Ik zou helemaal niet zijn gegaan als ik niet de zekerheid had gehad dat de stijl van de film de moeite waard zou zijn. Ik heb het geprobeerd met het werk van Neil Gaiman, maar ik bleef altijd met het gevoel zitten van 'Keizers nieuwe kleren'. Ik leef in hoop, maar gisteravond was geen uitzondering.
Ik denk niet dat ik kan doorgaan met een analyse van Gaimans werk zonder de wil om te leven te verliezen. Lees de rest van de commentaren en al zijn fouten worden welsprekend beschreven. Ik kan echter niet begrijpen hoe hij kon denken dat hij enig inzicht had in de geest van een vijftienjarig meisje. Evenmin dat wat hij te zeggen had iets toevoegde aan de totale menselijke kennis over opgroeien en volwassen verantwoordelijkheid nemen, of aan de veranderende relatie die een meisje met haar moeder zou kunnen hebben. Dat zijn de centrale thema's van de film en ze worden onbeholpen, stereotiep en zonder diepgang behandeld. Alle mooie films ter wereld kunnen een stuk werk dat in de kern tekortschiet niet goedmaken.

text_en:
I saw "Mirrormask" last night and it was an unsatisfactory experience.

It is a film that is visually rich but with slow direction, poor plot line and 2-dimensional characterisation.

I did, however, know this when I went in. I was willing to trust the two gentleman that I went with (knowledgable comic buffs) that the visuals would be out of the ordinary and so they were. Unfortunately, inexperience of direction meant that scene after scene passed with little in the way of dramatic tension or conflict. Though, this is a comment that could be made of many artists whose work is transferred to screen and who are given charge of direction. The pace of the story is lost as the camera lovingly dwells on the pretty pictures.

I would not have gone at all without that reassurance that the style of the film would be worth seeing. I have tried with Neil Gaiman's work but am always left with the "emperor's new clothes" feeling. I live in hope but last night was no exception.

I do not think I can continue with an analysis of Gaiman's work without losing the will to live. Read the rest of the comments and all his faults are eloquently described. I cannot comprehend, however, how he imagined that he had any understanding of the mind of a fifteen year old girl, Nor that what he had to say added anything to the sum total of human knowledge on growing up and assuming adult responsibility, or the changing relationship that a girl might have with her mother. These are the central themes of the film and they are handled ineptly, stereotypically and with no depth of imagination. All the pretty pictures in the world cannot make up for a piece of work that is flawed at the core.


text:
Wauw, wat een opwindende visuele effecten. Ik was ook dol op de kostuums en de kunstwerken, het circus en de etherische sfeer van de film was subliem. Het was alleen nodig dat de kijker zich zorgen maakte over het lot van onze hoofdpersoon. Omdat ze gevangenzit in haar verbeelding, is er nooit een gevoel van gevaar dat afwijkt van, bijvoorbeeld, de films van David Lynch die elke keer terugkomen. Dit vestigt ook de aandacht op de leeftijdsgroep waar deze film op gericht is. Wie zou erin voorkomen?
Mirrormask zal ongetwijfeld vergelijkingen trekken met Labyrinth met het tiener-/fantasiethema, maar helaas komt het niet in de buurt van hetzelfde Henson-element. Het thema van de zieke moeder wordt nooit helemaal verklaard en zeker niet iets waar je je druk over maakt terwijl je het snoepgoed oplikt.
Geen martelend afschuwelijke film <0xC3><0xA0> la The Cell, noch zo innemend droomachtig als Labyrinth <0xE2><0x80><0x93> een niet te vergeten, maar goed uitziende fantasie.

text_en:
Wow, what exciting visual effects. I also loved the costumes and artwork, the circus and ethereal feel to the film was sublime. It just required the need for the viewer to worry about the fate of our protagonist. As she is trapped in her imagination, there is never a sense of peril unlike, say, David Lynch's films which haunt every time. This also draws attention to which age group this film is aimed at. Who would this engage?

Mirrormask is obviously going to draw comparisons with Labyrinth with the teen- angst/ fantasy theme, but unfortunately it doesn't really come close to delivering the same Henson essence. The ill mother theme is never fully explained and certainly not something that you care about while lapping up the eye candy.

Not agonisingly awful a la The Cell, nor as engagingly dreamlike as Labyrinth - a forgettable but good-looking fantasy.