text: Shia LaBeouf heeft al eerder indruk op me gemaakt met zijn acteertalent, maar ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik me erg verheug op zijn volgende pogingen... zijn vertolking van Francis Ouimet, een twintigjarige caddie die de hardnekkige bewering van zijn vader dat golf niet zijn ding is, negeert en het US Open-toernooi van 1913 in zijn geboorteplaats begint... het begin van de film sleept een beetje, maar het is noodzakelijk om het underdog-subplot op te zetten dat Shia zo goed doet... de hele cast is goed gekozen en ze werken heel goed samen in een verhaal dat, gebaseerd op de feitelijke gebeurtenis, een einde heeft dat iedereen kan ontdekken voordat hij de film heeft gezien... maar zelfs de wetenschap dat die informatie de pret niet bederft... Josh Flitter is verrukkelijk als Eddie Lowery, Francis' vader. '... Stephen Delane is voortreffelijk als Harry Vardon, de legendarische Britse golfer die Francis verafgoodt maar voor wie hij niet bang is... en wie weet waar de achtergrond van Francis vandaan komt, aangezien ook hij een nederig begin heeft... Bill Paxton neemt een scenariofilm en maakt hem de moeite waard... bravo, meneer Paxton, en bravo voor de cast... van de beelden tot het verhaal tot de mensen die hem tot leven brengen, dit is een film om te krijgen, van te genieten en in te zwelgen... het is fijn om dit soort films te hebben waar we ons goed in kunnen voelen... '

text_en: Shia LaBeouf has impressed me before with his acting ability, but I can honestly say that I very much look forward to his next efforts...his portrayal of Francis Ouimet, a 20 year old caddy who ignores his father's insistence that golf is not his place in life and enters the 1913 US Open tournament in his hometown...the beginning of the movie does drag a bit, but it's necessary to set up the underdog subplot that Shia works so well...the entire cast is well-chosen and they work very well together in a story that, based on the actual event, has an ending everyone can discover before seeing the movie...but even knowing that information doesn't spoil the fun...Josh Flitter is delightful as Eddie Lowery, Francis' caddy, who keeps him grounded and loose while at the same time proving to be an invaluable part of Francis' effort...Stephen Delane is outstanding as Harry Vardon, the legendary British golfer who Francis idolizes yet does not fear...and who knows the background Francis comes from as he, too, had humble beginnings...Bill Paxton takes a formulaic movie and makes it worthwhile...bravo Mr. Paxton, and bravo to the cast...from the imagery to the story to the people who bring it alive, this is a movie to get, enjoy, and revel in...it's nice to have movies like this that we can feel good watching...


text:
Het was een regenachtige dag en we hadden niet veel te doen. We waren aan het surfen op de televisiezenders en ontdekten dat deze net begon, dus we gaven hem een kans.
Hoe meer we keken, hoe meer we in het verhaal opgingen. Het is het oude verhaal van de underdog uit de arbeidersklasse die het probeert te maken in een sport die in die tijd (1913 geloof ik) meestal werd gespeeld door de rijke bovenklasse, maar deze film was net zo interessant als Seabiscuit en ook deze is gebaseerd op een waargebeurd verhaal.
Het acteerwerk is geloofwaardig en de casting is briljant. EN... we zijn NIET golfers, dus mis deze alsjeblieft niet omdat het over golf gaat. Elke afzonderlijke sport zou de plot goed doen, want het gaat over de mensen. Golf werkt goed voor dit verhaal vanwege het klassenverschil en het snobisme waar sommige mensen die het spel spelen bij betrokken lijken te zijn.
Het komt erop neer... Het is een goede film. Hij is goed in elkaar gezet en het is altijd leuk om te zien dat mensen die denken dat ze beter zijn dan anderen een toontje lager zingen.

text_en:
Rainy day with not much to do. We were surfing the movie network channels and found this one just starting, so we gave it a chance.

The more we watched, the more we became engrossed in the story. Its the old story of working class underdog trying to make it in a sport which at the time (1913 I think) was usually played by the wealthy upper class but this movie was every bit as interesting as Seabiscuit and this is also based on a true story.

The acting is believable and the casting is brilliant. AND . . . . we are NOT golfers, so please don't miss this one just because its about golf. Any individual sport would serve the plot, because it's about the people. Golf works well for this story because of the class distinction and snobbery that seem to involve some who play the game.

Bottom line . . . . Its a feel good movie. It's well put together and isn't it always fun to see those who think they are better than others get taken down a peg or two.


text:
Als je je sportfilms over waardigheid en de beste waarden wilt laten gaan, dan zal dit je heel goed van pas komen. Overdreven sentimenteel op sommige plaatsen? Natuurlijk, dat is het ook <0xE2><0x80><0x93> en daar zijn ze trots op. Het is de grootste en beste attractie van het carnaval en daar moeten ze van genieten.
<0x3E> Grote productiewaarden, eenvoudig vertellen, met creatieve shots: het is niet ingewikkeld, het is een heel aardige en opmerkelijk lieve film. Hij voelt echt aan als een liefdeswerk van Bill Paxton; en ik wed dat zijn zoon dat krijgt.
<0x3E> De opbouw gaat langzaam genoeg om ervan te genieten, de conflicten zijn heftig, en de Britten versus. Amerikanen worden behandeld met een zekere vaudeville-mutilatie, maar de waardigheid tussen de twee belangrijkste transatlantische hoofdrolspelers is altijd op de voorgrond. Ik heb een paar kleine klachten: de hoofdrolspeler wil James Horner zijn, maar is te opgeblazen, en er zijn te veel close-ups en panningshots voor 2005, maar als je een eerlijke, fatsoenlijke en goed uitziende sportfilm wilt, dan is dit hem.
Dus het zit zo, en ik heb het gevoel dat ik mijn film ken, maar ik vond hem eigenlijk leuker

text_en:
If you like your sports movies to be about dignity and the best values then this'll work for you big time. Oversentimental in places? Sure, of course it is - and proud of it. It is the biggest and best ride in the Carnival and should be enjoyed as that.

Big production values, simple telling, with creative shots: it is not complex, is a very nice and remarkably sweet film. It really feels like a labor of love from Bill Paxton; and I bet his son gets that.

The build-up is slow enough to be enjoyed, the conflicts feisty, and the British vs. Americans handled with a degree of vaudevillian villainy, but the dignity between the two main transatlantic protagonists is always to the fore. I have minor gripes: the score wants to be James Horner but is too overblown, and there are too many close-ups, and panning shots for 2005, but if you want a straightforward, decent, and good-looking sports film then this is it.

So here's the thing, and I feel like I know my film, but I actually liked it more than Seabiscuit: which is a better film, but Greatest Story is simply Disney at its core and hugely enjoyable! Thanks, Bill.


text: Toen ik voor het eerst de reclame voor de film zag, dacht ik dat het weer een Disney-film zou zijn die bijna meteen op video zou worden uitgebracht. Ik kwam er eindelijk achter en huurde hem. Ik dacht dat het een slechte film zou zijn omdat ik sjia in geen enkele andere rol kon zien dan in zijn onlangs beëindigde show 'Zelfs Stevens'. Toen ik hem aanzette, was ik in ongeveer tien minuten klaar om hem uit verveling uit te zetten. Hij begon een beetje traag en ik begreep het begin niet omdat de jaren niet logisch waren toen legden ze dat later in de show uit dus was ik opgelucht dat ik me dat niet hoefde af te vragen. Alles bij elkaar vond ik het een goede film en ik zou hem aanbevelen. De bezetting was top en hoewel ik geen fan van golf ben, kon ik mijn aandacht gemakkelijk bij de plot houden.

text_en: When i first saw the movie being advertised i thought it was going to be another Disney movie that almost goes straight to video. I finally got around and rented it. I thought it was going to be bad because i couldn't see Shia in any other role than his recently cancelled show "Even Stevens". When i turned it on i was ready to turn it off from boredom in about ten minutes. It started a bit slow and i couldn't understand the beginning because the years didn't make sense then they explained that later in the show so i was relieved of wondering about that. All and all i thought it was a good movie and i would recommend it. The cast was top notch and even though i'm not a fan of golf it easily kept my attention with a good plot.


text: Als je aan golffilms denkt, denk je aan Caddyshack, maar stel dat er kinderen in de buurt zijn? Ga dan meteen naar deze film! Disney gebruikt bewezen formules om een film te maken waar de volwassenen en de kinderen van zullen genieten. Het acteerwerk in deze film is naar mijn mening heel goed en de hoofdrollen zijn voor het grootste deel erg jong! Deze film is ook heel goed en uniek gefilmd, met alle facetten van het golfspel. Ik denk dat deze film een paar academieprijzen voor montage of iets dergelijks zou moeten krijgen, omdat de hele stroom van de film topklasse is. Hoewel het einde misschien een beetje voorspelbaar is, doet de film het op eigen kracht goed! Het laat ook zien dat je geen vloeken, naaktheid of geweld nodig hebt om een geweldige golffilm te maken!

text_en: When you think of golf movies, you think of Caddyshack, but what if there are kids around? Go right to this movie! Disney uses is proved formula to make a movie that the adults and the kids will enjoy. The acting in this movie, in my opinion, is quite good and the leading cast, for the most part, is very young! This movie is also suprsingly filmed very well and unique, seeing all the angles of the golf game. I think this movie should be up for some academy awards for film editing or something like that because the entire flow of the film is top notch. Though the ending might be a little predictable, the movie does well on its own! It also shows that you do not need swearing, nudity, or violence to make a great golf movie!


text: Deze film heeft naar mijn mening een goed verhaal, heel goede vechtscènes maar ik was een beetje teleurgesteld over het einde. Ik denk dat het een stuk beter was geweest als Lydie Denier ook karate kende of als ze wist hoe ze met wapens moest omgaan, haar personage is ook interessanter geworden en ze was een goede tegenstandster voor Cynthia. Ik denk dat de regisseur de laatste'strijd' tussen Cynthia en Denner eerder wilde opnemen zodat het hem niet kon schelen hoe het einde zou zijn. Al met al denk ik dat fans van Cynthia rothrock heel tevreden zullen zijn als ze deze film zien. Het is niet zoals 'ja, mevrouw'! of gezworen aan gerechtigheid maar het was vermakelijk genoeg en Cynthia ziet er geweldig uit in deze film dus mijn cijfer voor deze film is een dikke 8/10.

text_en: this movie has a decent story in my opinion,very good fight scenes but i was a little bit disappointed by the end of the movie.i think that it was a way better if lydie denier knew karate also or if she knew to use some weapons,her character has become more interesting too and she was a decent opponent to cynthia.i think when the director filmed the final 'battle' between cynthia&denier he wanted to finish the movie earlier so he didn't care how the end was going to be.all in all i think that fans of cynthia rothrock will be very satisfied watching this movie.it's not like 'yes,madam'! or sworn to justice but it was entertainment enough and cynthia looks awesome in this movie so my rate for this movie is a solid 8/10


text:
'The Merchant of Venice' is een van Shakespeares bekendere stukken en wordt nog steeds regelmatig opgevoerd in het theater. Het is echter ongelooflijk dat deze film de eerste Engelstalige versie lijkt te zijn die voor de bioscoop is gemaakt in plaats van voor de televisie. In de begindagen van de filmindustrie zijn er een aantal versies gemaakt in Engeland en Amerika, maar dat waren allemaal stille films.
De reden voor deze verwaarlozing van het stuk kan te maken hebben met gevoeligheden over het zogenaamde antisemitisme in het stuk, een onderwerp dat sinds de opkomst van de nazi's in 1933 nog gevoeliger is geworden. Dat verklaart misschien waarom alle eerdere versies in het stille tijdperk zijn gemaakt; in 1908 of 1922 zou het gemakkelijker zijn geweest Shylock als een rechttoe rechtaan schurk af te schilderen dan tegenwoordig. Maar naar mijn mening is de film helemaal niet antisemitisch. Men moet niet vergeten dat er tijdens Shakespeares leven geen gevestigde joodse gemeenschap in Engeland was; de joden waren aan het eind van de 13e eeuw door Edward I verdreven en mochten pas terugkeren in de tijd van Cromwell, zo'n veertig jaar na Shakespeares dood. Voor zover we weten is Shakespeare nooit naar het buitenland gereisd, dus het lijkt heel goed mogelijk dat hij zelf nooit joden persoonlijk heeft gekend of zelf de gevolgen van het antisemitisme heeft ervaren. Het stuk gaat niet alleen over de joodse kwestie, maar is onder andere ook een analyse van de bijtende gevolgen van religieuze vooroordelen. Het zou in feite een gecodeerd onderzoek kunnen zijn naar de wederzijdse antipathie tussen katholieken en protestanten in het Engeland van de Tudors (iets waar Shakespeare beslist ervaring mee zou hebben gehad) en een oproep tot meer tolerantie tussen hen beiden.
Toen, net als nu, hadden traditionele antisemitische stereotypen altijd joden als hebzuchtig afgeschilderd, maar Shylocks voornaamste zonde is geen hebzucht; als dat zo was, zou hij zeker Bassanio's aanbod hebben geaccepteerd om hem zesduizend dukaten te betalen, twee keer zoveel als Antonio had geleend. De ergste zonde is woede, en de wortel van die woede is de manier waarop hij en zijn mede-joden door de christenen van Venetië worden behandeld. Niet alleen worden joden in het algemeen als tweederangs burgers beschouwd, maar joodse geldschieters zoals Shylock zijn vooral het doelwit van misbruik, ook al zijn de diensten die ze verlenen noodzakelijk voor de Venetiaanse economie. Het stuk toont de corrumperende uitwerking van vooroordelen. Niet alleen corrumperen dit soort opvattingen de christenen die ze uitdragen, ze kunnen ook de joden corrumperen die eronder lijden. Shylocks wraakzucht is buiten alle proporties ten opzichte van het onrecht dat hem is aangedaan. Door op hem te spugen en hem een hond te noemen, gedraagt Antonio zich als een boerse kwezel, maar boersheid en kwezelarij worden over het algemeen niet beschouwd als misdaden die de doodstraf verdienen. Bovendien probeert Shylock zich te wreken op Antonio, niet alleen voor het onmiskenbare onrecht dat Antonio hem heeft aangedaan, maar ook voor alle onrecht, echt en denkbeeldig, dat hij door toedoen van de christelijke gemeenschap heeft geleden, zoals het huwelijk van zijn dochter met Lorenzo.
Het strekt de regisseur van de film, Michael Radford, en diens ster, Al Pacino, tot eer dat zij al deze kwesties begrijpen. Shylock heeft aanvankelijk een soort boze waardigheid over zich, die geleidelijk plaatsmaakt voor wraakzuchtige woede en ten slotte, na zijn vernedering in de processcène door de redenering van Portia, voor pathos. We zien duidelijk dat hij het instrument van zijn eigen vernietiging is geweest, maar we kunnen nog steeds met hem meevoelen. Naar mijn mening zijn geen van de optredens die ik van Pacino heb gezien ooit zo goed geweest als die in de eerste twee Godfather-films (niet _Scent of a Woman_, waarvoor hij een Oscar won, en zeker niet _Godfather III_ ), maar'_The Merchant of Venice_ komt daar het dichtst bij. De andere acteerprestatie die opviel was die van Lynn Collins.' De stralende Portia, die haar zinnen met grote helderheid en eenvoud uitspreekt en de intelligentie en vindingrijkheid tentoonspreidt die haar personage meer maken dan alleen maar een romantische heldin. Ik was minder onder de indruk van de Antonio van Jeremy Irons, die me te passief leek. Antonio is een complex personage, deels een trouwe vriend, deels een melancholieke contemplatief, deels een religieuze fanaticus en deels een ondernemende kapitalist. Hoewel Irons de eerste twee aspecten van zijn personage goed in de hand had, was het moeilijk je voor te stellen dat zijn Antonio iemand van een ander geloof zou uitschelden of dat hij zijn hele hebben en houden in de waagschaal zou stellen voor riskante handelstransacties.
Radfords interpretatie van het toneelstuk werd aangevallen door de filmcriticus van de _Daily Telegraph_ die, hoewel hij Pacino's rol bewonderde, de filmcriticus van de _Daily Telegraph_ was. Ik ben het niet eens met deze benadering. Het theater en de bioscoop zijn twee totaal verschillende media, en hoewel er in de bioscoop een paar opvallende modernistische benaderingen van Shakespeare zijn geweest (zoals 'Driekoningenavond' van Trevor Nunn), is een traditionele benadering vaak de beste. (Ik gaf bijvoorbeeld de voorkeur aan Zeffirelli's 'Romeo en Julia' boven Baz Luhrmanns 'Romeo en Julia'. Het idee dat we Shakespeare alleen kunnen waarderen in een moderne vermomming is pure intellectuele luiheid; we zijn niet bereid de moeite te nemen om onze grootste schrijver te zien in de context van de elizabethaanse samenleving die hem heeft voortgebracht, maar geven er de voorkeur aan hem te zien gekleed als een surrealistische man uit de twintigste eeuw.

Radfords traditionele benadering stelt ons niet alleen in staat om in te zien dat onverdraagzaamheid en wraakzucht eeuwenoude, universele problemen zijn, maar zorgt ook voor een visueel opvallende film. In het stuk worden de scènes die zich in Venetië afspelen gekenmerkt door turbulentie; die in Portia's landhuis in Belmont zijn gelukkiger en vrediger. In de film werden de Venetiaanse buitenscènes op locatie opgenomen tegen een achtergrond van mistige, winterse, grijze luchten, vergelijkbaar met de look die werd bereikt in 'Don't Look Now'. De met kaarsen verlichte interieurs, met gezichten die helder verlicht waren tegen een donkere achtergrond, deden denken aan de chiaroscuro-effecten van een schilderij van Caravaggio; ik vermoed dat dit opzettelijk was, aangezien Caravaggio een tijdgenoot van Shakespeare was. In tegenstelling tot het donkere of mistige Venetië werden de Belmont-scènes (gefilmd in een betoverende Palladiaanse villa op een eiland in een meer) gekenmerkt door zonneschijn of vredig maanlicht.
Dit is een van de beste Shakespeare-bewerkingen van de afgelopen jaren; een intelligente en visueel aantrekkelijke blik op een complex toneelstuk.
Een paar fouten. We zien een zwarte zwaan op het water voor Portia's huis. Deze vogels komen uit Australië en zijn pas na 1596, de datum waarop de film is opgenomen, naar Europa gekomen. Het portret van Portia in de loden kist is geschilderd in de stijl van de Florentijnse Botticelli, die ongeveer een eeuw voor die datum actief was. Lynn Collins doet misschien denken aan een Botticelli-schoonheid, maar het lijkt onwaarschijnlijk dat een Venetiaanse dame aan het eind van de 16e eeuw zichzelf heeft laten schilderen in de stijl van het eind van de 15e eeuw in Florence.

text_en:
'The Merchant of Venice' is one of Shakespeare's better-known plays and is still regularly performed in the theatre. Incredibly, however, this film would seem to be the first-ever English-language version made for the cinema rather than television. There were a number of versions made in Britain or America during the early days of the cinema, but these were all silents.

The reason for this neglect of the play may be connected with sensitivities about the play's alleged anti-Semitism, a subject which has been even more sensitive since the rise to power of the Nazis in 1933. (This may explain why all previous versions were made during the silent era; in 1908 or 1922 it would have been easier to portray Shylock as a straightforward villain than it would be today). Yet in my view the film is not anti-Semitic at all. It should be remembered that during Shakespeare's lifetime there was no settled Jewish community in England; the Jews had been expelled by Edward I in the late 13th century, and were not permitted to return until the time of Cromwell, some forty years after Shakespeare's death. As far as we know, Shakespeare never travelled abroad, so it seems quite possible that he himself never knew any Jews personally or experienced the effects of anti-Semitism at first hand. The play is not simply about the Jewish question, but is, among other things, an analysis of the corrosive effects of religious prejudice. It may, in fact, be a coded examination of the mutual antipathy between Catholics and Protestants in Tudor England (something of which Shakespeare certainly would have had first-hand experience) and an appeal for greater tolerance between them.

Then as now, traditional anti-Semitic stereotypes had always depicted Jews as avaricious, but Shylock's principal sin is not avarice; if it were, he would certainly have accepted Bassanio's offer to pay him six thousand ducats, twice the amount borrowed by Antonio. Rather, Shylock's besetting sin is anger, and the root of his anger is the way in which he and his fellow-Jews are treated by the Christians of Venice. Not only are Jews in general regarded as second-class citizens, but Jewish moneylenders such as Shylock are particular targets for abuse, even though the services they provide are necessary to the Venetian economy. The play shows the corrupting effects of prejudice. Not only do views of this sort corrupt the Christians who hold them, they can also corrupt the Jews who suffer abuse. Shylock's vindictiveness is out of all proportion to the wrongs he has suffered. By spitting on him and calling him a dog, Antonio behaves like a boorish bigot, but boorishness and bigotry are not generally regarded as crimes deserving of the death penalty. Moreover, Shylock seeks to revenge himself on Antonio not merely for the undoubted wrongs that Antonio has done towards him, but also for all the wrongs, real and imaginary, that he has suffered at the hands of the Christian community, such as his daughter's marriage to Lorenzo.

It is to the credit of the film's director, Michael Radford and of its star, Al Pacino, that they understand all these issues. Pacino's Shylock has, initially, a sort of angry dignity about him that gradually gives way to vindictive rage and finally, after his humiliation in the trial scene by Portia's reasoning, to pathos. We see clearly that he has been the instrument of his own destruction, but we can still sympathise with him. In my view, none of Pacino's performances that I have seen have ever equalled those he gave in the first two 'Godfather' films (not 'Scent of a Woman', for which he won an Oscar, and certainly not 'Godfather III'), but 'The Merchant of Venice is the one that comes closest to those benchmarks. The other acting performance that stood out was Lynn Collins's luminous Portia, speaking her lines with great clarity and simplicity and bringing out the intelligence and resourcefulness that make her character more than simply a romantic heroine. I was less impressed with Jeremy Irons's Antonio, who seemed too passive. Antonio is a complex character; part loyal friend, part melancholy contemplative, part religious bigot and part enterprising capitalist. Although Irons captured the first two of those aspects, it was difficult to envisage his Antonio either spitting on someone of a different faith or hazarding his all on risky trading ventures.

Radford's interpretation of the play was attacked by the film critic of the 'Daily Telegraph' who, although he admired Pacino's performance, disliked the period setting and argued that Shakespeare needs to be placed in a contemporary setting if it is to have 'relevance' for a modern audience, citing a recent stage production which set the action in Weimar Germany. I would disagree profoundly with this approach. The theatre and the cinema are quite different media and, while there have been some striking modernist approaches to Shakespeare in the cinema (Trevor Nunn's 'Twelfth Night' comes to mind), a traditionalist approach is often the best one. (I preferred, for example, Zeffirelli's 'Romeo and Juliet' to Baz Luhrmann's). The idea that we can only appreciate Shakespeare in a modern guise is sheer intellectual laziness; we are not prepared to make the effort to see our greatest writer in the context of the Elizabethan society that produced him, but rather prefer him dressed up as an ersatz twentieth-century man.

Radford's traditional approach not only enables us to appreciate that bigotry and vindictiveness are age-old, universal problems, but also makes for a visually striking film. In the play, the scenes set in Venice itself are characterised by turbulent action; those set in Portia's country house at Belmont are happier and more peaceful. In the film, the Venetian exterior scenes were shot on location against a backdrop of misty, wintry grey skies, similar to the look achieved in 'Don't Look Now'. The candlelit interiors, with faces brightly lit against a dark background, were reminiscent of the chiaroscuro effects of a Caravaggio painting; I suspect this was quite deliberate, as Caravaggio was a contemporary of Shakespeare. By contrast to dark or misty Venice, the Belmont scenes (shot in an enchanting Palladian villa on an island in a lake) were characterised by sunshine or peaceful moonlight.

This is one of the best Shakespeare adaptations of recent years; an intelligent and visually attractive look at a complex play. 8/10.

A couple of errors. We see a black swan on the water in front of Portia's house. These birds are natives of Australia and were not introduced to Europe until well after 1596, the date when the film is set. Also, the portrait of Portia in the leaden casket is painted in the style of the Florentine Botticelli, who was active about a century before that date. Lynn Collins may be reminiscent of a Botticelli beauty, but it seems unlikely that a late 16th century Venetian lady would have had herself painted in the manner of late 15th century Florence.


text:
Michael Radford heeft er uitstekend voor gezorgd dat dit moeilijke stuk op het witte doek is gekomen. Hij heeft een stuk gekozen dat bekend staat om zijn antisemitisme en ons heeft laten zien dat Shakespeare heel goed de menselijkheid van de joden kende. Na de vertoning zei Radford, en ik ben het met hem eens, dat Shylock zijn eerste tragische held is, de eerste van zijn personages die het slachtoffer is geworden van een dwingende, dwangmatige behoefte aan wraak. Hij wijst er ook terecht op dat een man die antisemitisch was, Shylocks toespraak van 'Als je me prikt, bloed ik dan niet?' niet had kunnen schrijven. Geen enkel personage is vrij van gebreken; geen enkel personage is slecht. Radford heeft het stuk in de 16e eeuw geplaatst, wat een weelderige achtergrond van Venetiaanse politiek en decadentie biedt om Shakespeares woorden op te projecteren.
Als je de kans krijgt om Radford over de film te horen praten, dan raad ik je ten zeerste aan om die aan te grijpen, want hij geeft details over het leven in het Venetië van de 16e eeuw die veel licht werpen op de keuzes die hij heeft gemaakt en een aanzienlijke extra dimensie aan het bekijken geven. Ik hoop dat de dvd met uitgebreid commentaar zal komen.
Jeremy Irons geeft een schitterende beschrijving van Antonio, een man die zich erbij neerlegt dat hij de last van zijn vroegere wandaden moet dragen. Lynn Collins, een betrekkelijk onbekende, geeft ons een onberispelijke, verbluffende en gedetailleerde rol als Portia. Niet alleen is mevrouw Collins mooi <0xE2><0x80><0x93> ze geeft Portia ook lagen van intelligentie en humor voor de proefscène die ik zelden heb gezien in welke productie van dit stuk dan ook. De rest van de cast doet het ook geweldig, met een opmerkelijke prestatie van Kris Marshall als Gratiano, en een prachtig subtiel werk van Allan Corduner als Tubal, die de katalysator is voor Shylock. Ten slotte, als Al Pacino zijn gebruikelijke krachtige (en luide) optreden ten beste geeft, zijn zijn beste momenten wanneer de camera op hem gericht is en hij geen woord zegt, maar je ziet alle emoties en waanzin in en uit hem stromen terwijl hij zijn toekomst ziet veranderen.
Als je van historische films houdt, kan ik deze film niet genoeg aanbevelen.

text_en:
Michael Radford has done an excellent job bringing this difficult play to the screen. He has taken a play with a reputation for anti-semitism, and shown us that Shakespeare knew quite well the humanity of the Jews. Radford said after the screening, and I agree, that Shylock is his first tragic hero, the first of his characters to be undone by a driving, compulsive need for revenge. He also points out, quite rightly, that a man who was anti-semitic could not have written Shylock's speech of "If you prick me, do i not bleed?" Radford is himself of Jewish descent and he has picked out the good and bad of all characters with delicacy and honesty. no character is free from flaws; no character is evil. Radford has placed the play in the 16th century, which gives a lush background of Venetian politics and decadence on which to project Shakespeare's words.

If you get a chance to hear Radford speak about the film, I highly recommend you take it, since he gives details about life in 16th century Venice that illuminate a lot of the choices he made and give considerable extra depth to the viewing. I'm hoping that the DVD will come out with extensive commentary.

Jeremy Irons does a gorgeous portrayal of Antonio, a man who resigns himself to bearing the burden of his past misdeeds. Lynn Collins, a relative unknown, gives us an absolutely flawless, stunning, and detailed job as Portia. Not only is Ms. Collins beautiful - she also gives Portia layers of intelligence and humor prior to the trial scene i've rarely seen in any production of this play. the rest of the cast also does a terrific job, with a notable performance by Kris Marshall as Gratiano, and a beautifully subtle work by Allan Corduner as Tubal, playing the foil to Shylock. Finally, while Al Pacino pulls out his usual strong (and loud) performance, his best moments are when the camera focuses on him and he says no words, but you can see all the emotions and madnesses flowing into and out of him as he perceives his fortunes changing.

If you like period movies, I cannot recommend this movie enough.


text:
Het inherente probleem bij elke vertolking van 'De koopman van Venetië' is nooit het pseudo-controversiële antisemitisme geweest, maar het feit dat er twee verhaallijnen zijn die zowel in toon als in inhoud totaal verschillend zijn; een luchtige romantische komedie en een schroeiende tragedie. Hoewel het vermengen van genres in de zestiende eeuw een grote rage was (en door Shakespeare in Hamlet werd bespot), blijft het bij moderne toeschouwers zelden hangen. Het gevolg is dat de meeste regisseurs gedwongen zijn de nadruk te leggen op de ene verhaallijn ten koste van de andere, en het is niet verbazingwekkend dat de beslissing ten gunste van Shylock valt.
Zoals zovele van Shakespeare's werken. Na 400 jaar blijft Shylocks grote tragische heldenwerk nog steeds fascineren, omdat hij zo'n moeilijke en complexe figuur is. Meelijwekkend, trots, boos, wraakzuchtig, zwak, arrogant; zijn gedrag tart elke analyse en blijft onderwerp van discussie. Hij vertoont gebreken, niet omdat hij een jood is, maar omdat hij een mens is. Zelden laten moderne scenarioschrijvers hun scheppingen doordrenken van zulke rijk gestructureerde tegenstrijdigheden, en het is in ieders voordeel dat we Shakespeare hebben om inspiratie uit te putten.
De taal van Shakespeare is wild en onsamenhangend, verzadigd van meerdere betekenissen, woordspelingen en metaforen. Om hem te begrijpen moet hij worden bevochten en getemd door een acteur met de kracht en de kennis om dat te doen. Als een acteur faalt, stromen de woorden naar buiten in een stortvloed van onbegrijpelijke woorden, maar als hij slaagt, komt de Engelse taal tot leven met een directheid en levendigheid die je de adem beneemt. Al Pacino is zo'n acteur, en hier toont hij een ongelooflijke mate van helderheid en beheersing die, als er enige gerechtigheid bestond, elke prijs in de aanbieding zou wegvagen. Hij gaat de uitdaging aan om Shylock recht voor zijn raap te spelen, en levert een buitengewoon subtiele en genuanceerde voorstelling af. Het zou een misdaad zijn als we nooit de kans kregen om te zien wat hij met Koning Lear doet.
De bijrollen zijn opmerkelijk. Jeremy Irons geeft een originele kijk op de bekende Antonio, waarbij hij een oudere, rustige figuur neerzet die de onverkwikkelijke tegenstrijdigheden toont tussen middeleeuwse ridderlijkheid en het lelijke vooroordeel van die tijd. Joseph Fiennes is een openbaring als hij verder komt dan een oppervlakkige rolbezetting. Lynn Collins is de enige teleurstelling. Veel van Shakespeares vrouwen zijn geloofwaardig en hebben een acteur nodig die echt zijn best doet om ze tot leven te brengen, en Collins' Gwyneth Paltrow-imitatie lijkt een beetje vlak en ongeschikt voor de donkerder toon waar Radford op uit is.
Het ontwerpteam moet erkend worden voor het creëren van een unieke en door en door geloofwaardige visie op het Laat-Romeinse Venetië. De stad heeft er niet meer zo onheilspellend uitgezien sinds 'Don't Look Now'. Als we volledig gebruikmaken van bestaande locaties en natuurlijk licht, krijgt de film een authentieke uitstraling die nog eens wordt versterkt door het donkere en door de tijd getekende kostuumontwerp. Ook dit alles is het waard om een prijs in de wacht te slepen.
De financiers van dit soort films moeten worden geprezen. Met een budget van n30 miljoen moeten ze zo'n onderneming aangaan in de volle en zekere wetenschap dat ze nooit winst zullen maken, en toch investeren ze desalniettemin. We kunnen er allemaal dankbaar voor zijn, want het resultaat is een opmerkelijke aanpassing die nog vele jaren een referentiepunt zal zijn.

text_en:
The inherent problem with any staging of 'The Merchant of Venice' has never been the pseudo-controversial anti-Semitism, but the fact that there are two story lines wildly different in both tone and content; a frothy romantic comedy and a searing tragedy. While mixing genres was all the rage in the sixteenth century (and mocked by Shakespeare in Hamlet), it rarely fails to grate with modern audiences. As a result, most directors are forced to place an emphasis on one storyline at the expense of the other, and it is no surprise that the decision falls in the favour of Shylock.

Like so many of Shakespeare's great tragic heroes, Shylock continues to fascinate after 400 years because he is such a difficult and complex character. Pitiful, proud, angry, vengeful, weak, arrogant; his behaviour defies simply analysis and continues to be argued over. He is flawed not because he is a Jew, but because he is human. Rarely do modern screenwriters imbue their creations with such richly textured contradictions, and it is to everyone's benefit that we have Shakespeare to draw on for inspiration.

Shakespearean language is wild and rambling, saturated in multiple meanings, word play and metaphor. To be understood it must be wrangled and tamed by an actor with the strength and knowledge to do so. When an actor fails, the words pour forth in a torrent of incomprehensible words, but when he succeeds, the English language springs to life with an immediacy and vibrancy that takes your breath away. Al Pacino is one such actor, and here displays an incredible level of clarity and control that, were there any justice, would sweep every award in the offering. He meets the challenge of presenting Shylock head on, and delivers an extraordinarily subtle and nuanced performance. It would be a crime if we never got the opportunity to see what he does with King Lear.

The supporting cast is noteworthy. Jeremy Irons gives an original take on the familiar Antonio, presenting an older, quieter figure that displays the unsavoury contradictions between medieval chivalry and ugly prejudice of the time. Joseph Fiennes is a revelation as he matures beyond superficial eye-candy to actually inhabit a character for once. Lynn Collins is the only disappointment. Many of Shakespeare's women are underwritten and require an actor to really work hard to bring them to life, and Collins' Gwyneth Paltrow impersonation seems a little flat and unsuited to the darker tone that Radford is aiming for.

The design team must be acknowledged for creating a unique and thoroughly believable vision of Late Renaissance Venice. The city has not looked this ominous since 'Don't Look Now'. Taking full advantage of extant locations and natural light, the film has an appearance of authenticity that is greatly enhanced by the dark and timeworn costume design. All, again, are worthy of award recognition.

The financial backers of films such as this must be commended. With a budget of $30 million, they must go into such a venture in the full and certain knowledge that they will never make a profit, and yet they invest nonetheless. We can all be grateful for it, as the result is a remarkable adaptation that is sure to be a benchmark for many years to come.


text:
Dit heb ik zojuist gezien op het Toronto International Film Festival in het prachtige Elgin Theatre. Ik was onder de indruk van de prachtige filmopnamen, de briljante vertolking van een heel lastig toneelstuk en, niet te vergeten, de bravoure van Al Pacino, die geboren was om deze rol te spelen en die perfect in evenwicht werd gehouden door een even sterke vertolking van Jeremy Irons.
De film verkent behendig de thema's liefde versus loyaliteit, wet versus recht, passie versus rede. Sommigen zullen misschien tegenwerpen dat de inhoud inherent antisemitisch is, hoe ze ook over de historische context van het verhaal mogen denken, en over de subtiele en genuanceerde manier waarop het in deze verfilming wordt verteld.

9/10 20.

text_en:
I just saw this at the Toronto International Film Festival in the beautiful Elgin Theatre. I was blown away by the beautiful cinematography, the brilliant adaptation of a very tricky play and last but not least, the bravura performance of Al Pacino, who was born to play this role, which was perfectly balanced by an equally strong performance from Jeremy Irons.

The film deftly explores the themes of love vs loyalty, law vs justice, and passion vs reason. Some might protest that the content is inherently anti-semitic, however they should consider the historical context of the story, and the delicate and nuanced way in which it is told in this adaptation.

9/10


text:
Ik ben altijd onder de indruk als een regisseur (en in dit geval regisseur/scenarioschrijver) een stuk klassieke tekst opneemt <0xE2><0x80><0x93> en het tot leven laat komen. Zeker, Shakespeares tekst kan je kippenvel bezorgen, zelfs als die bol staat van eigendunk, maar om een productie te zien waarin ware vindingrijkheid prachtige woorden nog mooier maakt <0xE2><0x80><0x93> door de voorziening van context of nuances die niet in de toneelaanwijzingen te vinden zijn <0xE2><0x80><0x93> is eenvoudigweg ontzagwekkend. Er zijn veel verontrustende dingen aan het stuk. Het is een racistisch toneelstuk over racisme <0xE2><0x80><0x93> en dat is nog steeds zo. Ik heb nooit Jessica's desertie van haar vader zonder aanvaardbare reden geaccepteerd. Ik heb nooit de positie van schijnheilige zelfingenomenheid van de christenen geaccepteerd. Maar briljant genoeg is er een tekstproloog die ons helpt de tijden en de politiek te begrijpen waarin het verhaal zich afspeelt, en gelukkig is een groot deel van Jessica's rol eruit geknipt.
De tekst is helemaal kaal, met veel uitgeknipte passages. Maar ik heb maar één regel gezien die eruit is geknipt op het moment dat ik hem verwachtte te horen, en die is vervangen door een blik die alles zei. Deze zuinige en zorgvuldige montage heeft ons een aangrijpende film opgeleverd, niet alleen maar een film van het toneelstuk.
En ten slotte is er een reden waarom Antonio zo loyaal en gul is tegenover de Bassanio die hem niet verdient en die hem niet Als hij een glimp opvangt van Bassanio die in een gondel voorbijkomt of op bezoek komt, begint zijn hart sneller te kloppen. Maar zo subtiel is het <0xE2><0x80><0x93> meer niet. Ik was geboeid.
Er waren veel andere hoogtepunten. Ik vond de argumenten tijdens het proces hartverscheurend. En de processen van de aanbidders zijn hilarisch.
Voeg dat allemaal toe aan de glorieuze cinematografie en de kostuums die met de tijd meegingen, en je zult begrijpen waarom ik niet kan wachten om het nog eens te zien. En nog eens.

text_en:
I am always impressed when a director (and this case director/screenwriter) takes a piece of classical text - and makes it come alive. Sure, Shakespeare's text can give you goosebumps even when hammered out with self-importance, but to see a production where true inventiveness makes wonderful words even more so - by the provision of context or nuance not found in the stage directions is simply awe-inspiring. There are many troubling things about the play. It is a racist play about racism - and that still sticks. I have never accepted Jessica's desertion of her father without any acceptable reason. I have never accepted the Christians' position of sanctimonious self-righteousness. But, brilliantly, there is a text prologue which helps us understand the times and politics in which the story is set, and mercifully, much of Jessica's part is cut.

The text is quite stripped down with many passages cut. But, I only noticed one line which was cut at the moment when I expected to hear it - and it was replaced by a look that said it all. This economy and judicious editing has given us a gripping movie - not just a film of the play.

And at last, there is a rationale as to why Antonio is so loyal and generous to the undeserving/unrelated Bassanio - you can almost feel Antonio's pulse start to race when he catches glimpse of Bassanio passing by in a gondola, or arriving for a visit. But it is as subtle as that - no more. I was spellbound.

There were many other highlights. I felt the arguments during the trial to be heartbreaking. And, the suitors' trials are hilarious.

Add all that to glorious cinematography and costumes that resonated with the times, and you'll understand why I can't wait to see it again. And again.


text:
Het is een riskante zaak om zo'n overdadige productie van 'De koopman van Venetië' te filmen. Het zou een saai, houterig, ouderwets stuk kunnen zijn, of het zou belachelijk kunnen worden gemaakt door zijn excessen. Deze versie is geen van beide. Hoewel ik niet helemaal verkocht ben door de zeer beheerste Shylock van Al Pancino, geeft hij wel een competente en eerzame voorstelling. Jeremy Irons Antonio is zoals altijd met zijn gekwelde rollen fascinerend. Sommige van de mindere rollen leken een beetje te veel te zijn in de geest van luidruchtige pret, 'een jongensachtig Venicisch avonturenverhaal', maar de centrale plot wordt efficiënt en sympathiek door de film heen geschoven.
Het spreekt vanzelf dat de locatiefoto's, kostuums en interieurs adembenemend waren, bijna zo adembenemend dat het de aandacht afleidde.
Eén ding, waar ik geen commentaar op wil geven, is de anti-esthetische inhoud van het stuk. De film is zo sympathiserend met de hachelijke situatie van de joden als maar mogelijk is, terwijl hij toch Shylock afschildert als het instrument van zijn eigen zelfvernietiging. Het is een trieste opmerking dat de regisseur van deze film het vier eeuwen later nodig vond om commentaar te geven op zijn genuanceerde visie voor de premièrevertoning op het filmfestival van Toronto.
Dit

text_en:
It is a risky business to film such a lavish production of "The Merchant of Venice". It could be a stodgy, wooden, period piece, or it could be laughable for its excesses. This version is neither. While I am not completely sold by Al Pancino's very restrained Shylock, he does give a competent and honorable performance. Jeremy Iron's Antonio, is as always with his tortured-self roles, riveting. Some of the lesser roles seemed to be a little to much in the spirit of boisterous fun, "a boy's own Venician adventure story", but the central plot is efficiently and sympathetically moved forward through the film.

It goes without saying, that the location shots, costumes, and interiors were breathtaking, almost to the point of distraction.

One thing, on which I do not wish to comment on, is the anti-semetic content of the play. The film is as sympathetic to the predicament of the Jews as possible while still portraying Shylock as the instrument of his own self-destruction. It is a sad comment that four centuries later, the director of this film found it necessary to comment on his nuanced view before the premiere screening at the Toronto film fest.

This is a beautiful film, and I look forward to several viewings.


text: Ik heb vorige week _The Merchant of Venice_ in Londen gezien. Geweldige acteerprestaties van Al Pacino, Jeremy Irons, Joseph Finnes en Lynn Collins. Vergeleken met andere films die op het stuk van Shakespeare zijn gebaseerd, is het stuk door deze productie gemakkelijk te begrijpen en te volgen. Bravo voor Michael Radford voor het regisseren van zulke topacteurs. De kostuums en het decor zijn geweldig en omdat het op locatie in Venetië is opgenomen, geeft het de film en de authentieke sfeer. Ik had het stuk meer dan dertig jaar geleden op school gelezen en de nadruk lag op het antisemitische gedrag van de personages ten opzichte van de joden en de wreedheid van de christenen. Ik weet niet of deze film controversieel wordt, maar ik ben er in elk geval zeker van dat hij weinig Oscarnominaties zal krijgen.

text_en: I saw The Merchant of Venice in London last week. Great acting by Al Pacino, Jeremy Irons, Joseph Finnes and Lynn Collins. Compare to other movies based on Shakespeare's play, this production has made the play so easy to understand and follow. Bravo to Michael Radford for directing such top actors. The costume and the scenery are great and since it was filmed on location in Venice it gives the film and authentic flavor. I had read the play over thirty years ago at school and the emphasis was on the characters' anti-Semitic behavior toward the Jews and the cruelty of the Christians. I do not know if this movie is going to be controversial but in any case I am sure that it will get few Oscar nominations.


text:
'The Merchant of Venice' van William Shakespeare gaat over een joodse geldschieter en zijn borgstelling om een pond vlees los te krijgen van de rijke koopman Antonio, die een schuld heeft verbeurd. De joodse geldschieter is natuurlijk Shylock, en hij krijgt zo'n geweldige rol van Al Pacino dat zelfs uitstekende acteurs als Jeremy Irons, Joseph Fiennes en Lynne Collins naar de achtergrond verdwijnen. De film speelt in het zestiende-eeuwse Venetië en de regisseur Michael Radford vertrouwt op decor, sfeer en realisme om het verhaal te vertellen en verwerpt uitbundige kostuums uit die tijd of een moderne setting met rockmuziek om een breder publiek aan te spreken.
'
Radford snijdt het stuk in stukken.' De film is drie uur lang, met een hanteerbare tijdsduur van twee uur en acht minuten, en verschaft ook enige historische achtergrondinformatie. In het openingsverhaal vertelt hij ons hoe Joden naar Engeland kwamen, daar steeds vaker werden vervolgd en uiteindelijk uit Engeland werden verdreven. Het was hun verboden om bezit te hebben, ze konden alleen winst maken door tegen rente te lenen, en ze werden gedwongen om in een Venetiaans 'geto' te leven, een voorbode van duisterder gebeurtenissen die nog zouden komen. In de film spuugt de koopman Antonio (Jeremy Irons) in het openbaar op Shylock, maar hij schaamt zich er niet voor om naar de woekeraar te gaan en drieduizend dukaten te lenen om zijn vriend en veronderstelde minnaar Bassanio (Joseph Fiennes) te helpen om Portia (Lynne Collins) een rijke erfgename fatsoenlijk het hof te maken. Hoewel Shylock zich door Antonio beledigd voelt, stemt hij erin toe het geld drie maanden lang zonder rente uit te lenen op voorwaarde dat hij door het opschorten van de lening het recht krijgt een pond vlees uit Antonio's hart te halen.
Het stuk is in de eerste plaats een drama van haat en wraak, maar net als in veel van Shakespeares werken zitten er ook wat komische trekjes in. In deze komedie spelen drie geliefden een rol: Bassanio en Portia, Gratiano, Bassanio's vriend, en Nerissa, en Lorenzo, ook een vriend van Bassanio, en Jessica, Shylocks dochter. Portia heeft zich aangeboden aan degene die de juiste schat uit een van de drie kistjes van goud, zilver en lood kan kiezen. De prins van Marokko kiest het gouden portret, de prins van Aragon het zilveren en beiden worden teleurgesteld. Bassanio houdt echter van haar om haarzelf en opent de loden kist om het portret te vinden. Radfords versie geeft blijk van een opmerkelijk gevoel voor tijd en plaats. Portia's verblijf in Belmont doet denken aan zo'n schitterend zomerhuis, compleet met onberispelijke tuinen en kunstschatten die in elke kamer hangen, en het contrast met de groezelige aanblik van Shylocks stad met zijn vochtige stegen is groot. Shylock is niet alleen uit op wraak voor het verlies van het geld, maar ook voor een levenslange status van buitenstaander. De hertog, die het voor het zeggen heeft, zal niet tussenbeide komen als Portia in de rol van advocaat Antonio's verdediging op zich neemt. Hier bereikt de film zijn dramatische hoogtepunt, wanneer alle partijen naar de rechtbank komen voor een definitieve uitspraak.
De Koopman van Venetië gaat niet alleen over een onbetaalde schuld, maar ook over de vervreemding van joden van de christelijke samenleving en hun verlangen erbij te horen. De meeste controversiële toneelstukken en analisten hebben lang gediscussieerd over de vraag of het een antisemitisch stuk is of gewoon een stuk over antisemitisme dat de heersende opvatting over de christelijke samenleving in het Engeland van Elizabeth weerspiegelt. Hoewel Shylock beslist een karikatuur is, is hij een dubbelzinnige figuur en er zijn veel aanwijzingen dat Shakespeare zijn tekortkomingen als menselijke tekortkomingen ziet, niet als joodse. De hertog erkent dat hij gewoon een man is die niet heeft kunnen vasthouden aan de meevoelende taal van de Thora.
In de monoloog: 'Ik ben een jood. Hebt gij geen joodse ogen?
Als gij ons prikt, bloeden wij dan niet? Als gij ons kietelt, lachen wij dan niet? Als gij ons vergiftigt, sterven wij dan niet? Shylock toont een universele menselijkheid door uiting te geven aan de gelijkheid van alle mensen. Hoewel we ontzet zijn over het vonnis dat hij wil voltrekken, kunnen we voelen hoe zijn pijn zich in de loop der jaren heeft opgehoopt. Pacino's vertolking geeft de tekst nieuwe kracht en zijn vaak over-de-top-personage wordt vervangen door een zachtere, meer ingehouden houding die begrip voor zijn zaak oproept. Tijdens een interview tijdens het Toronto International Film Festival in september vorig jaar zei Radford over Pacino: 'Als je met een briljant acteur werkt, heb je een geweldige machine. Het is zoiets als rijden in een machtige auto. Je moet het durven.' Hij heeft het gewaagd en wij zijn allemaal de begunstigden.

text_en:
William Shakespeare's The Merchant of Venice is about a Jewish moneylender and his bond to extract a pound of flesh from the wealthy merchant Antonio, the forfeiter of a debt. The Jewish moneylender, of course, is Shylock and he is given such a towering performance by Al Pacino that even outstanding actors like Jeremy Irons, Joseph Fiennes, and Lynne Collins fade into the background. The film is set in 16th century Venice and director Michael Radford relies on setting, mood, and realism to tell its story, rejecting lavish period costumes or a modern setting with rock music to appeal to a wider audience.

Radford slices the play's three-hour length to a manageable two hours and eight minutes and also provides some historical background. In the opening narration, he tells us how Jews came to England, were subject to increasing persecution, and eventually expelled from England. They were forbidden to own property, could make profits only by lending money at interest, and were forced to live in a Venetian "geto", a forerunner of darker events to come. In the film, the merchant Antonio (Jeremy Irons) spits upon Shylock in public, yet feels no shame in going to the usurer to borrow 3000 ducats to help his friend and suggested lover Bassanio (Joseph Fiennes) to properly court Portia (Lynne Collins), a wealthy heiress. Though Shylock has been insulted by Antonio, he agrees to loan the money without interest for three months on the condition that forfeiture of the bond grants him the right to exact a pound of flesh from Antonio's heart.

The play is primarily a drama of hatred and revenge, but like many of Shakespeare's works there are touches of broad comedy as well. Here the comedy involves three pairs of lovers: Bassanio and Portia, Gratiano, Bassanio's friend, and Nerissa, and Lorenzo, another friend of Bassanio, and Jessica, Shylock's daughter. Portia has offered herself to the person who can pick the right treasure from one of three boxes, made of gold, silver, and lead. The Prince of Morocco chooses the one of gold, the Prince of Aragon the one of silver and both are disappointed. Bassanio, however, loves her for herself and opens the leaden casket to find the portrait within. Radford's adaptation conveys a remarkable feeling for time and place. Portia's residence at Belmont suggests one of those splendid summer homes complete with immaculate gardens and art treasures hanging in every room and contrasts well with the grungy look of Shylock's city with its dank alleyways.

When it becomes clear that Antonio cannot repay the debt, Bassanio returns to Venice, leaving Portia behind. When he arrives, the loan is in default and Shylock is demanding his pound of flesh. Even when Bassanio, backed by Portia's wealth, offers many times the amount in repayment, Shylock is intent on revenge not only for the loss of the money but for a lifetime of outsider status. The duke, who sits in judgment, will not intervene as Portia enters in the guise as a lawyer to defend Antonio. It is here that the film reaches its dramatic heights as all parties come to court to achieve a final resolution.

The Merchant of Venice is not only about an unpaid debt but also about the estrangement of Jews from Christian society and their desire for belonging. It has been one of Shakespeare's most controversial plays and analysts have debated for a long time whether it is an anti-Semitic play or simply a play about anti-Semitism that reflects the prevalent view of Christian society in Elizabethan England. Although Shylock is definitely a caricature, he is an ambiguous figure and there are many indications that Shakespeare views his flaws as human failings, not Jewish ones. The Duke recognizes that he is simply a man who has failed to adhere to the compassionate language of the Torah.

In the monologue, "I am a Jew. Hath not a Jew eyes? If you prick us, do we not bleed? if you tickle us, do we not laugh? if you poison us, do we not die? and if you wrong us, shall we not revenge?", Shylock shows a universal humanity, expressing the equality of all men. Though we are horrified at the sentence he wishes to carry out, we can feel his pain accumulated over the years. Pacino's performance brings new vigor to the text and his often over-the-top persona is replaced with a gentler, more understated demeanor that brings understanding to his cause.. During a Toronto International Film Festival interview last September, Radford said about Pacino, "when you work with a brilliant actor, you have a great machine. It's a bit like driving a powerful car. You have to dare to do it." He has dared and we are all the beneficiaries.


text: Serieus, waar is Al Pacino's nominatie voor een Oscar voor deze film? Komt het doordat we hem op dit punt in zijn carrière als vanzelfsprekend beschouwen? Pacino hier is buitengewoon. Hij geeft een complexe, hartverscheurende vertolking van Shylock, de Joodse geldschieter. De film als geheel was heel goed, met prachtige beelden van Venetië om naar te kijken en een perfecte geluidskwaliteit om naar te luisteren. De andere acteurs doen ook allemaal hun best, maar de echte reden om dit te zien is Pacino. Ik heb alle genomineerde Oscarvoorstellingen van 2004 gezien, en ik moet zeggen dat Pacino werd afgewezen. Het is de schuld van het antisemitisme dat met het stuk verbonden is, het gebrek aan campagnevoering van de studio, de late releasedatum zonder grote druk, of hoogstwaarschijnlijk al die dingen bij elkaar... naar mijn mening behoren de beste optredens van het jaar toe aan Jamie Foxx in Ray, Don Cheadle in Hotel Rwanda en Al Pacino in The Merchant of Venice.

text_en: Seriously, where is Al Pacino's Oscar nomination for this one? Is it that we take him for granted at this point in his career? Pacino here is extraordinary.. He gives a complex, heartbreaking performance as Shylock, the Jewish money lender.. the movie as a whole was quite great, with beautiful shots of Venice to look at and a pitch perfect score to listen to.. the other actors all do a fine job as well, but the real reason to see this is Pacino.. I have seen all the nominated Oscar performances of 2004, and I must say that Pacino was snubbed.. blame it on the anti-semitism associated with the play, the lack of campaigning by the studio, the late release date with no major push, or most likely, all of the above.. in my mind, the best performances of the year belong to Jamie Foxx in Ray, Don Cheadle in Hotel Rwanda, and Al Pacino in The Merchant of Venice..


text:
Michael Radford, de regisseur van 'The Merchant of Venice', doet het geweldig goed bij de opening van het stuk, want hij maakt het voor iedereen toegankelijker om zich in de bioscoop te vermaken met dit doornige verslag van een verschrikkelijke tijd in de geschiedenis. De weelderige uitvoering van het stuk van Shakespeare is een feest voor de ogen met zijn rijke details van het Venetië van de zestiende eeuw.
Dit is een verhaal van wraak, vooroordelen en rechtvaardigheid, zoals dat door William Shakespeare werd voorgesteld. Omdat we het stuk al een paar keer gezien hadden, waren we niet voorbereid op wat ons te wachten stond. Mr. Radford zorgt ervoor dat het verhaal zo gedetailleerd is dat het voor iedereen begrijpelijk is. Bovendien heeft hij een versie van het Engels gebruikt die logischer klinkt, in plaats van te vertrouwen op de oorspronkelijke tekst. De manier waarop Shylock in de film spreekt, is in feite helemaal niet schokkend, aangezien hij, als lid van een minderheid die door de Venetiaanse autoriteiten en de Katholieke Kerk is gemarginaliseerd, in het geheel niet geschokt is.

Al Pacino's geweldige vertolking van Shylock toont een man die kwetsbaar, arrogant, wraakzuchtig, gemeen en volkomen menselijk is, allemaal tegelijk. Mr. Pacino werpt licht op het karakter van de man die in de rechtszaal door een formaliteit wordt verslagen. Zijn eigen dochter heeft hem verlaten en zijn hele wereld lijkt in te storten. Aan het eind van de film zien we een man die door iedereen wordt gehaat en uitgelachen.
Lynn Collins als Portia is een aangename ontdekking. Nu ze haar in lichtere kledij heeft gezien, verrast ze niet alleen, maar maakt ze ook het beste van haar rol en de tijd die ze voor de camera doorbrengt. Ze laat ons zien dat ze een vrouw met een hoge intelligentie is, die haar man en zijn beste vriend te hulp komt, die zijn eigen welzijn op het spel heeft gezet door te proberen Bassanio te helpen Portia's hand te winnen.
Jeremy Irons speelt Antonio, de man die Shylock zoekt voor een 'bruglening'. Per slot van rekening weet hij dat zijn schepen binnenkort met fortuinen uit het buitenland zullen terugkeren. Antonio krijgt veel meer dan waar hij op had gerekend als hij met Shylock instemt met de voorwaarden van de lening. Antonio's beste plannen lopen in het honderd als hij plotseling niet meer in staat is aan zijn verplichtingen te voldoen. Mr. Irons geeft een subtiele voorstelling.
Joseph Fiennes maakt zijn opwachting als Bassanio. Zijn knappe uiterlijk en zijn charme maken indruk op Portia, die duidelijk een zielsverwant ziet in deze jonge Venetiaan, aangezien ze weet dat hij de ware voor haar is. Ook leveren Kris Marshall, Zuleika Robinson en Charlie Cox in kleinere rollen een bijdrage om de film tot een aangename ervaring te maken.
Uiteindelijk is het mr. Radford. 's triomf vanwege het visioen dat hij ons geeft van Venetië en zijn burgers tijdens een verschrikkelijke periode in de geschiedenis van de mensheid.

text_en:
Michael Radford, the director of "The Merchant of Venice" makes a tremendous job in opening the play, as he makes it more accessible for everyone to have a great time at the movies watching this thorny account of a horrible time in history. The luscious production of the Shakespeare's play is a feast for the eyes with its rich detail of the Venice of the XVI century.

This is a story of revenge, prejudice and justice, as imagined by William Shakespeare. Having seen the play a few times, we were not prepared about what to expect. Mr. Radford takes care of presenting the story with such detail so it can be easily understood by everyone. Also, he has used a version of English that makes more sense, rather than relying on the original text. In fact, the way Shylock speaks in the film, doesn't shock at all, being he, a member of a minority that has been marginalized by the Venetian authorities and the Catholic Church.

Al Pacino tremendous portrayal of Shylock shows a man that is vulnerable, arrogant, revengeful, mean, and totally human, all at the same time. Mr. Pacino sheds light into the character of the man who is defeated in court by a technicality. His own daughter has left him and his whole world seems to be caving in on him. At the end of the film, we see a man that has been reduced to being the target of hatred and ridicule by everyone.

Lynn Collins, as Portia is a happy discovery. Having seen her in lighter fare, she not only surprises, but she makes the best of her role and her time in front of the camera. She shows us she is a woman with a high intelligence, who comes to the help of her husband and his best friend, who risked his own well being in trying to help Bassanio get Portia's hand.

Jeremy Irons plays Antonio, the man who seeks Shylock for a "bridge loan". After all, he knows his ships will be returning with fortunes from abroad soon. Antonio gets much more than he bargained for in agreeing with Shylock to the terms of the loan. Antonio's best laid plans go astray when he is suddenly unable to fulfill his obligations. Mr. Irons gives a subtle performance.

Joseph Fiennes, makes a good appearance as Bassanio. His good looks and his charm make an impression on Portia, who clearly sees a soul mate in this young Venetian as she knows he is the one for her. Also, in smaller roles, Kris Marshall, Zuleika Robinson, Charlie Cox, contribute to make the film an enjoyable experience.

Ultimately, it's Mr. Radford's triumph because of the vision he gives us of Venice and its citizens during a horrible time in the history of mankind.


text:
De Koopman van Venetië 8/10 8/10.
(Deze recensie gaat uit van een basiskennis van het verhaal en kan dus door iedereen die niet bekend is met de plot als een bedrieger worden beschouwd.)
Als filmversie van het beroemde toneelstuk van Shakespeare doet de Koopman van Venetië wat maar weinig versies hebben gedaan sinds Polanski's nogal korrelige Macbeth: hij neemt de geest van het stuk en voert het niet alleen uit, maar brengt het ook beter tot uiting dan het stuk zelf gemakkelijk had kunnen doen.

De regisseur van _The Lord of the Rings_, Peter Jackson, betoogt dat er bij het aanpassen van een boek of toneelstuk drie mogelijkheden zijn: proberen het origineel zo goed mogelijk na te maken, het oorspronkelijke idee als inspiratiebron gebruiken maar de volledige vrijheid nemen voor een filmische verandering, of (het laatste, waar hij naar eigen zeggen de voorkeur aan gaf) je zoveel mogelijk aan het origineel houden, maar de noodzakelijke veranderingen aanbrengen voor de film en tegelijkertijd trouw blijven aan de bedoeling of de geest van het origineel. In Macbeth gebruikte Polanski de doorweekte stranden en realistische verkrachtingen en moorden om duidelijk te maken dat het stuk zich in een bloederige en afschuwelijke periode afspeelde, waarmee hij de afschuwelijke context waarin de personages zulke onverstandige beslissingen nemen tot uitdrukking bracht. Het stuk verschilt van (bijvoorbeeld) Branaghs Hamlet, dat nieuwe hoogten van trouwe vertolking bereikte, maar verder weinig nieuws te bieden had. Macbeth daarentegen stelde het publiek, dat nog niet vertrouwd was met Shakespeare, misschien in staat om zonder uitgebreide studie iets van de volheid van het drama te waarderen; op dezelfde manier zou een bekender publiek misschien meer diepte vinden dan de toneelvoorstelling zonder hulpmiddelen kon bereiken. Een dergelijke interpretatie speelt een belangrijke rol als het publiek zich niet alleen intellectueel maar ook emotioneel volledig wil inleven in de standpunten die Shakespeare wil verkondigen. Dat is precies wat Radfords versie van _De koopman uit Venetië_ doet. Er komen cruciale morele dilemma's aan te pas met betrekking tot religieuze onverdraagzaamheid of het nakomen van beloften, en die worden, met een minimale verdraaiing van het heilige boek van de bard, getrouw overgebracht binnen de geest van het oorspronkelijke verhaal.
De eerste van die dilemma's, religieuze onverdraagzaamheid, geeft betekenis aan Shylocks verder buitenissige gedrag. We zien de joden uit die periode verbannen worden naar een ommuurd getto, waar ze alleen uit mogen als ze een rode muts dragen. Omdat ze geen eigendom mogen bezitten, kunnen ze op een van de weinige manieren waarop ze aan de kost kunnen komen geld lenen. Dat maakt hen beiden nuttig voor hun christelijke onderdrukkers en tegelijkertijd het voorwerp van hun laster. Het idee achter ( zowel het oude als het nieuwe testament) bijbelse verboden tegen woeker komt waarschijnlijk voort uit het feit dat je geen winst maakt door je vrienden te helpen. Dit wordt door de onverdraagzame christenen aangegrepen om degenen te vervloeken op wie ze spugen (we zien Shylock niet alleen spugen, maar ook mede-Joden voor de lol in het water gooien <0xE2><0x80><0x93> in een atmosfeer die alleen maar als bedreigend kan worden omschreven). De thematiek van de film is merkwaardig, aangezien de onverdraagzaamheid van het rechtse christendom (belichaamd door Bush-volgende Amerikanen) een volledige ommekeer heeft ondergaan, aangezien zij nu de voornaamste aanhangers van het zionisme zijn, en de joodse politieke leiders bijten naar hun Palestijnse buren, ongeveer zoals Shylock naar Antonio probeert te bijten (als hij eenmaal denkt dat de wet hem daartoe de macht geeft). De psychologie is duidelijk - schop een hond herhaaldelijk en hij wordt vals. De cirkel gaat gemakkelijk door, want de slachtoffers van onderdrukking verliezen hun gevoel voor morele waarden en worden onderdrukkers. De scherpzinnige vingervlugheid die de vermomde Portia gebruikt om Antonio te redden, heeft zijn nut, zowel als een slimme interpretatie van de eenvoudige wet die de Venetianen zo betreuren, als als morele aansporing. Shylock mag volgens zijn contract 'zijn pond vlees' hebben, maar bloed mag hij niet hebben. Wat oorlog en terrorisme betreft zou je een gemakkelijke vergelijking kunnen trekken <0xE2><0x80><0x93> het is veel gemakkelijker om gevechten tussen strijders te rechtvaardigen of boosdoeners aan te vallen als soldaten of boosdoeners de enige slachtoffers zijn <0xE2><0x80><0x93> als er sprake is van enorme bijkomende schade, zoals wanneer onschuldige burgers, waaronder vrouwen en kinderen, bij honderden worden gedood, dan zijn de oorlogsmisdadigers de enige slachtoffers. De argumenten (of die oorlogsstokers nu Israëli's, Palestijnen of Amerikanen zijn) krijgen veel minder steun.
Er is lang discussie geweest over de vraag of Shakespeare in dit verhaal antisemitisch was. Men vraagt zich af of hij het einde moest aanpassen voor een grotendeels christelijk publiek dat weinig te maken had met joodse mensen. In plaats van hem een groter goed bij te brengen, dwingt het einde Shylock tot christendom en vernedering <0xE2><0x80><0x93> een koers die waarschijnlijk alleen maar bedoeld is om wrok te blijven koesteren. Beide kampen zien er net zo slecht uit <0xE2><0x80><0x93> het ene heeft gewoon meer macht dan het andere. De lichte verzachting van het oordeel geeft de christelijke rechters gewoon een beter publiek image, of zoals Bassanio het zo treffend uitdrukt (en dat doet hij ook als hij de kisten uitkiest en de raadsels oplost om Portia's hand te winnen): '

Wat voor vervloekt foutje, maar een nuchtere wenkbrauw zal het zegenen en goedkeuren met een tekst, en de grofheid verbergen met fraaie ornamenten? Er is geen ondeugd die zo eenvoudig is, maar die een of ander merkteken van deugd op zijn uiterlijke onderdelen draagt.
Natuurlijk heeft de onverdraagzaamheid betrekking op georganiseerde religie (in plaats van spiritualiteit), vooral als die voor politieke doeleinden wordt georganiseerd, maar dan wel een die gewone godvrezende mensen die niet de gewoonte hebben haren te splijten, gemakkelijk op stang jaagt. Het joodse geloof maakt onderscheid tussen vriendelijkheid en barmhartigheid, tussen manieren om beide effectief in de praktijk te brengen en manieren om het deel te laten uitmaken van je wezen in plaats van alleen maar een uiterlijk vertoon. Shylock en Antonio zijn allebei bevooroordeeld en gebruiken hun respectievelijke geloofsovertuigingen om die van een ander geloof te misbruiken. Terwijl Shakespeare misschien wel wees op de kloof tussen de goedheid die door verschillende geloofsovertuigingen wordt voorgeschreven en de afwezigheid ervan in de praktijk, verkleint de filmversie een groot deel van de ruimte voor interpretaties van antisemitisme en geeft de psychologische oorzaken een grotere mate van realisme. Het nakomen van beloften (de mannen aan hun vrouwen) wordt minder goed aangepakt, evenals de komische elementen die inherent zijn aan de subplots van de travestie. Bassanio kan, hoe sterk zijn liefde voor Antonio ook is (zijn er homoseksuele elementen in zijn leven?) geen moreel oordeel vellen door zijn dankbaarheid aan de'rechter' te tonen, en verbreekt dus zijn belofte (die Portia hem vergeeft, waarbij ze een triomferend karakter voor vrouwen laat zien, niet alleen als buitengewoon intelligent en geestig, maar ook als genadiger en attenter tegenover anderen dan haar bekrompen mannelijke tegenhangers, inclusief haar man).
Sommige rollen zijn een beetje stijfjes, en er zijn te veel regionale (Engelse) accenten, maar over het geheel genomen levert Merchant of Venice een frisse en lonende bewerking van Shakespeare af. Ik genoot van het acteerwerk en ook van de prachtige soundtrack van Hayley Westenra en anderen, die zowel door Shakespeare als door Edgar Allen Poe geschreven balladen zongen. Al met al is Merchant of Venice een niet onaanzienlijke prestatie van de Britse filmtraditie (voor zover je van een film tegenwoordig van een bepaalde nationaliteit kunt spreken).

text_en:
The Merchant of Venice 8/10

(This review assumes a basic knowledge of the story and so may be thought of as containing spoilers to anyone unfamiliar with the plot.)

As a film version of the famous Shakespeare play, Merchant of Venice does what few adaptations have done since Polanski's rather gritty Macbeth: it takes the spirit of the play and brings it out not just as well as, but better than the play alone could readily achieve.

Lord of the Rings Director, Peter Jackson, has argued that in adapting a book or play there are three options: attempt to replicate the original as perfectly as possible, use the original idea as an inspiration but take full license for cinematic change, or (the one he avowedly preferred) stick to the original as much as is cinematic ally viable but make such changes as are necessary for the film and while remaining faithful to the intention or spirit of the original.

In Macbeth, Polanski used the rain-sodden beaches and realistic rapes and murder to convey what a bloody and horrific period the play was set in, thus bringing to mind the horrific context in which the characters make such ill-advised decisions. It differs from (say) Branagh's Hamlet, which achieved new heights of faithful rendition, but otherwise offered little new. Macbeth, on the other hand, maybe enabled audiences fresh to Shakespeare to appreciate some of the drama's fullness without extensive study; similarly, more familiar audiences might find a greater depth than the unaided stage performance could accomplish. Such interpretation plays a vital part if audiences are to fully engage, not only intellectually but also emotionally, with the points Shakespeare wanted to make.

Radford's adaptation of Merchant of Venice does just this. It takes crucial moral dilemmas involving religious bigotry or the keeping promises and, with minimal messing of the Bard's holy tome, conveys them faithfully within the spirit of the original story.

The first of these, religious bigotry, gives meaning to Shylock's otherwise outlandish behaviour. We see the Jews of the period relegated to a walled ghetto, only allowed out if wearing an identifying red cap. Not being allowed to own property, one of the few ways they can earn a living is by money-lending. This makes them both useful to their Christian oppressors and at the same time the object of their vilification. The idea behind (both old and new testament) biblical prohibitions against usury probably stems from not making a profit by helping one's friends. This is extended by the bigoted Christians to curse those they spit on (we see Shylock not only spit on, but fellow Jews thrown into the waterways for sport - in an atmosphere that can only be described as threatening).

The topicality of the film is curious, since the bigotry of right wing Christianity (as personified by Bush-following Americans) has turned full circle, as they are now the main supporters of Zionism, and the Jewish political leaders bite at their Palestinian neighbors much as Shylock tries to bite at Antonio (once he thinks the law gives him the power to do so). The psychology is self-evident - kick a dog repeatedly and it will become vicious. The circle easily continues as the victims of oppression themselves easily lose their sense of moral values and become oppressors.

The stringent sleight of hand that the disguised Portia uses to save Antonio has some merit, both as a clever interpretation of the unsophisticated law that the Venetians of the play so rue and also as a moral pointer. Shylock may 'have his pound of flesh' according to his contract, but may not have any blood. An easy analogy could be made as far as warfare and terrorism goes - it is much easier to justify fighting among combatants or attacking ill-doers if soldiers or evil-doers are the only victims - when there is massive collateral damage, as when innocent citizens, including women and children, are killed in their hundreds, the warmongers' arguments (whether those warmongers be Israeli, Palestinian or US American) carry far less popular support.

There has long been much argument whether Shakespeare was being anti-Semitic in this story. One wonders if he had to adapt the ending for a largely Christian audience who had little dealing with Jewish people. Far from teaching him a greater good, the ending enforces Christianity and humiliation upon Shylock - a course likely simply to perpetuate pent up resentment. Both camps look just as bad - one simply holds more power than the other. The slight amelioration of the judgment simply gives the Christian judges a better public image, or as Bassanio so acutely (observes when choosing the caskets and solving the riddles to win Portia's hand):

In religion, What damned error, but some sober brow Will bless it and approve it with a text, Hiding the grossness with fair ornament? There is no vice so simple but assumes Some mark of virtue on his outward parts.

Of course, the bigotry applies to organised religion (rather than spirituality), especially when organised for political purposes, but one that easily goads ordinary god-fearing people who are not in the habit of splitting hairs. The kindness, mercy ('Chesed' in Judaism) which is so fundamental to true Christianity, is something also practiced to a wonderful degree in Judaism as in most creeds. The Jewish faith distinguishes between kindness and charity, ways of practicing both effectively, and ways of making it part of one's being rather than just an outward show. Both Shylock and Antonio are bigoted and use their respective faiths to abuse those of another faith. While Shakespeare maybe pointed up the chasm between the goodness prescribed by different faiths and its absence in practice, the film version reduces much of the window for interpretations of anti-Semitism and brings a greater degree of realism to the psychological causes.

The keeping of promises (the men to their wives) is dealt with less well, as are the comic elements inherent in the cross-dressing sub-plots. Bassanio, however strong his love for Antonio (are there homosexual elements there?) cannot make sound moral judgements when showing his gratitude to the 'judge', and so breaks his promise (for which Portia forgives him, displaying a triumphal character for women, not only as supremely intelligent and witty but also as more truly merciful and considerate of others than her bigoted male counterparts, including her husband.)

Some of the acting is a bit stilted, and there are too many regional (English) accents, but on the whole Merchant of Venice delivers a fresh and rewarding reworking of Shakespeare. I enjoyed the acting, and also the very beautiful soundtrack by Hayley Westenra and others, singing ballads penned both by Shakespeare and Edgar Allen Poe. All in all, Merchant of Venice is a not inconsiderable achievement of British (as far as any film can be said to be of a particular nationality these days) cinematic tradition.


text: Venetië, in 1596. Joden worden gescheiden van de goede christenen. Bassanio, een jonge maar arme Venetiaan, houdt van de schone Portia, die een rijke erfgename is. Dus benaderde hij zijn vriend, een koopman die Antonio heette, voor drieduizend dukaten om naar Belmont te reizen en Portia ten huwelijk te vragen. Al Antonio's schepen en koopwaar zijn op zee, dus wendt hij zich tot de geldschieter Shylock, die van het joodse geloof. Shylock mag Antonio niet, want hij spuugde op zijn gezicht. Hij biedt Antonio een lening van drie maanden zonder rente, maar als hij het geld niet binnen die tijd betaalt, zal hij een pond van zijn vlees bezitten. Bovendien gaat Shylocks dochter Jessica ervandoor met de christelijke Lorenzo. Ik heb het stuk afgelopen zomer gelezen en nu heb ik de film gezien, die in 2004 door Michael Radford is gemaakt. Ik vond het een goed stuk en ik ben het niet helemaal eens met de beschuldigingen dat het antisemitisch zou zijn. De joodse figuur komt niet over als een onmenselijk monster, ook al staat hij op het punt om een stuk van Antonio's vlees af te snijden. Er zit veel diepte in zijn personage, wat helemaal tot uiting komt in de manier waarop hij vraagt: 'Als je ons prikt, bloeden we Lynn Collins is heel mooi en briljant in de rol van Portia. Zuleikha Robinson doet het geweldig als Jessica, en Charlie Cox als Lorenzo is ook heel goed. Kras Marshall speelt Gratiano en hij doet het goed. In de rol van Nerissa zien we Heather Goldenhersh. Mackenzie Crook speelt Launcelot Gobbo. Zoals gewoonlijk in stukken van Shakespeare, bevat ook deze een briljante dialoog. De film schildert een fantastisch beeld van het tijdperk. Hij behandelt een paar grote kwesties, op een Shakespeariaanse manier.

text_en: Venice, in 1596.Jews are separated from the good Christians.Bassanio, a young but poor Venetian loves the fair Portia, who is a wealthy heiress.So he approaches his friend, a merchant called Antonio for three thousand ducats to travel to Belmont and propose Portia.All of Antonio's ships and merchandise are busy at sea, so he turns to the moneylender Shylock, the one of Jewish faith.Shylock does not like Antonio, for he spat on his face.He offers Antonio a three-month loan at no interest, but if he will not pay the money in that time, he will own a pound of his flesh.Also, Shylock's daughter Jessica elopes with the Christian Lorenzo.The Merchant of Venice is based on William Shakespeare's play that's believed to have written between 1596 and 1598.I read the play last summer and now I've seen the movie, made in 2004 by Michael Radford.I liked the play, and I don't quite agree with the accusations of it being anti-Semitic.The Jewish character does not appear as an inhuman monster, even though he's ready to cut a piece of Antonio's flesh.There's a lot of depth in his character, which all comes out in his speech where he asks "If you prick us, do we not bleed?" and so forth.There is much more human in Shylock's character than in one of Antonio's, who spits on the good Jew.Al Pacino is unbeatable as Shylock.He gives such a strong performance.Jeremy Irons is also terrific as Antonio.Lynn Collins is most beautiful and brilliant in the role of Portia.Zuleikha Robinson does great job as Jessica, and Charlie Cox as Lorenzo is also very good.Kris Marshall plays Gratiano, and he does a good job.In the role of Nerissa we see Heather Goldenhersh.Mackenzie Crook plays Launcelot Gobbo.As in Shakespeare plays usually, also this one contains most brilliant dialogue.The movie paints a fantastic portray of the era.It deals with some great issues, in a Shakespearian way.


text:
Mijn richtlijn voor de kwaliteit van een film is dat ik er nog steeds aan denk als ik de bioscoop heb verlaten. Ik denk nog steeds aan deze film als ik de volgende dag weer naar de bioscoop ga, wat niet vaak gebeurt.
Het decor (een redelijke inschatting voor het zestiende-eeuwse Italië) de kostuums, de belichting en de filmtechniek zijn allemaal uitstekend. Het is een prachtige film, visueel gezien.

personages kunnen nooit boven het script uitstijgen, maar deze acteurs hebben het beste uit hun materiaal gehaald, en dat is uitstekend. Dit is een van de beste stukken van Shakespeare, waarvan de mensen nog vierhonderd jaar zullen genieten. Alle hoofdpersonen waren interessant en aangenaam.
Degenen die zeggen dat dit antisemitisch is, moeten doof en blind zijn. Het is eerder anti-Venitian-16e-eeuws-katholiek. Terwijl Shylock een man speelt die beheerst en gekweld wordt door de pijn die hij heeft geleden, is het duidelijk dat de maatschappij waarin hij leeft daar grotendeels de schuld van is. Het script plaatst ook duidelijk zijn persoonlijke verantwoordelijkheid waar die thuishoort.
Een geweldige film.

text_en:
My guide for the quality of the a movie is if I'm still thinking about it after leaving the theater. I'm still thinking about this one the next day, which doesn't happen often.

The scenery (a reasonable guess for 16th century Italy), costumes, lighting, cinematography are all excellent. It is a beautiful film visually.

Characters can never rise above the script they must recite, but these actors made the most of their material, which is excellent. This is one of Shakespeare's best plays, which people will still enjoy another 400 years down the road. All of the principals were interesting and enjoyable.

Those who say this is anti-semitic must be deaf and blind. If anything, it is anti-Venitian-16th-century-Catholic. While Shylock plays a man controlled and tortured by the hurts he has suffered, it is clear that the society in which he lives is largely to blame. The script clearly places his personal responsibility where it belongs, as well.

A great film.


text: De koopman van Venetië is een fantastische film. Hij is een exacte kopie van het oorspronkelijke stuk van Shakespeare. Als je Jeremy Irons in Casanova hebt gezien en je vond zijn spel goed, dan is dit een film voor jou! Als je Joseph Fiennes in Shakespeare in Love hebt gezien en je vond zijn spel goed, dan is dit een film voor jou! Als je Al Pacino in Donnie Brasco hebt gezien en je vond zijn spel goed, dan is dit een film voor jou! Het is een heel plezierige film en als je Shakespeare bestudeert zoals ik, dan is dit een geweldige film om te zien! Het enige probleem met deze film is dat je hem niet aan de kleintjes kunt laten zien omdat er een beetje naaktheid in zit. Maar verder is het een goeie film!' 'Het is een heel goede film!'

text_en: The Merchant of Venice is a fantastic movie. It's very true to the original Shakespeare play. If you saw Jeremy Irons in Casanova and liked his performance, this is a movie for you! If you saw Joseph Fiennes in Shakespeare in Love and you enjoyed his performance, this is a movie for you! If you saw Al Pacino in Donnie Brasco and liked his performance, this is a movie for you! It is a very enjoyable movie and if you're studying Shakespeare like me, this is a great movie to see!! The only problem with this movie is that you can't let the little ones see it because is has a wee bit of nudity in it. But other than that, it's a really good movie!!


text: Een paar gedachten voordat ik bij de kern van de film kom: 1) Ik heb nog nooit zoveel blote borsten in een film gezien, uitgebeeld in zoveel niet-seksuele scènes <0xE2><0x80><0x93> het was bizar; 2) Joseph Fiennes, waar ben je geweest? Je hebt ons betoverd in _Elizabeth_ en _Shakespeare in Love_, en toen ben je een tijdje weggeweest. De gemiddelde Amerikaan wil meer! Oké, ik ben docent Engels aan een universiteit, ik heb dit stuk vele malen gelezen, en dit is waarschijnlijk de beste filmversie die ik ervan heb gezien. Hoewel individuele aspecten van andere producties misschien zijn opgevallen, is dit het geheel dat goed in elkaar zit. De cinematografie is verbluffend, en niet alleen vanwege de blote borsten. Venetië wordt op een verbazingwekkende manier geportretteerd, en je krijgt echt het gevoel dat je er bent. Portia's wooneiland is verbazingwekkend mooi, en de belichting is altijd op de juiste manier afgestemd op de stemming van de scènes.<br />Het anti-Semetisme in deze film/film is moeilijk te zien, vooral aan het eind. Pacino die zich op zijn knieën laat vallen en zijn religieuze artefact vastgrijpt, is misschien wel het krachtigste In de film wordt Irons nauwelijks gebruikt, maar het is nog steeds een genoegen om naar hem te kijken. De vrouwen in de film zijn oké; niemand valt echt op, maar ze gaan mooi op in de omgeving. Jeremy Irons en Pacino zijn uitstekend in de twee sappigste rollen, tegenstanders tot het einde toe. Ik heb altijd het gevoel gehad dat Irons werd onderschat (ik krijg nog steeds de rillingen als ik zijn stem hoor in _The Lion King_ ), en Pacino is Pacino.

text_en:
A few thoughts before I get to the heart of the film: 1) I have never seen so many bare breasts in a film before, displayed in so many non-sexual scenes -- it was weird; 2) Joseph Fiennes, where have you been? You charmed us in *Elizabeth* and *Shakespeare in Love*, and then you went away for awhile. Mainstream American wants more! Okay, I'm a college English professor, I have read this play many times, and this is probably the best film version I've seen of it. While individual aspects of other productions may have stood out, this is the overall package put together well. Pacino is no Olivier, but he doesn't need to be, so get over it! The film's cinematography is stunning and not just because of the bare breasts. Venice is portrayed amazingly, and you do get a feel for really being there. Portia's residential island is amazingly beautiful, and the lighting is always tinted the proper way for the scenes' appropriate moods.

The anti-Semetism in this film/play is hard to watch, especially at the end. Pacino's dropping to the knees and clutching his religious artifact is perhaps the most powerful moment of his on film since *The Godfather Part III* (when Michael's daughter is gunned down on the opera steps). Is the play anti-Semetic? Sure. Is *Othello* racist? Sure. Take it for what it is: a commentary on the Elizabethan era, not a commentary on today.

Fiennes is underutilized in the film, but still a pleasure to watch. The women in the film are alright; no one really stood out here, but they do blend in nicely with the scenery. Jeremy Irons and Pacino are excellent in the two juiciest roles, adversaries until the end. I've always felt Irons was underrated (I still get chills when I hear his voice from *The Lion King*), and Pacino is Pacino.