text:
Dit is een studentenfilm en het is een waardeloos stuk vreten. Ik zou er veel sterkere taal voor gebruiken, maar dan zou de recensie niet geplaatst worden en de wereld zou moeten weten <0xE2><0x80><0x93> zonder enige redelijke twijfel <0xE2><0x80><0x93> dat deze film GEWOON SCHULDIG is.
Er schijnt een andere maatstaf te zijn bij het beoordelen van het vroege werk van een al beroemde regisseur. Bijvoorbeeld dat het op de een of andere manier geniaal was dat we gewoon te stom waren om het te begrijpen omdat hij het vandaag eindelijk te pakken kreeg. Ik geloof er niets van. De eerste film 'Slechte smaak' van de LOTR-Peter Jackson is waardeloos en dit 'vroeg werk' van een andere beroemde regisseur is ook waardeloos. Het is allemaal rotzooi, van budget tot scripts tot acteurs et cetera. Laat je niet in de luren leggen door de grote naam.
Als je het leuk vindt om naar een handjevol hippies uit de jaren zeventig te kijken die doen alsof ze een schip met de slechtste special effects die je ooit hebt gezien zouden kunnen commanderen <0xE2><0x80><0x93> dit is jouw film.
Ik kan niet geloven dat dit ding een gouden boekrol heeft gewonnen voor de beste special effects. Dat is toch een grap? Of een prijs voor een mop?
Als je wilt zien wat deze film WILT was het een seizoen of drie huren van _Red Dwerg_, stomkop.

text_en:
This is a student film and it's a piece of crap. I would use much stronger language to describe it but then the review wouldn't be posted and the world needs to know- beyond any possible reasonable doubt- this movie REALLY SUCKS.

There seems to be a different ruler used when measuring an already famous director's early work. Like somehow it was genius that we were just too stupid to comprehend since he finally got it right now today. I'm not buying it. The early movie "Bad taste" made by the LOTR Peter Jackson's sucks and this "early work" from another famous director really sucks the same way too. These "early works" are representative of crappy everything, from budget to scripts to actors etc.. it all is bottom of the bucket trash. Don't be fooled by the big name.

If you like watching a handful of male 70's hippie burnouts pretend they could ever command a ship with the worst special effects you have ever seen- this is your movie.

I can't f*37449ing believe this thing won a golden scroll award for best special effects. That is a joke right? Or a joke award?

If you want to watch what this movie WISHES it was rent a season or three of Red Dwarf you smeghead.


text:
Vele jaren geleden beging ik de fout om 'Dark Star' (1974) laat op een avond te bekijken. Het was een van de stomste films die ik ooit heb gezien.
1. Slechte acteerprestaties.
2. Slechte tekst.
3. Wetenschappelijke domme plot. (Een hele planeet vernietigen omdat zijn baan onstabiel is of in de weg zit, maakt het alleen maar erger: in plaats van één groot, gemakkelijk te vermijden object, heb je dan duizenden kleinere, maar even dodelijke en moeilijker op te sporen objecten.)
4. Volslagen onrealistische personages. Een beschilderde strandbal als een ruimtewezen? De schrijvers moeten te veel drugs hebben gebruikt.
Niet verrassend deed de meerderheid van de acteurs in 'Dark Star' nooit iets anders. Van degenen die iets anders deden, deed de meerderheid het na Dark Star nooit meer. Daarom was het feit dat je Dark Star op je cv had staan een doodssteek voor je acteercarrière!

text_en:
I made the mistake of watching "Dark Star" (1974) late one night many years ago. It was one of the stupidest movies that I have ever watched:

1. Bad acting.

2. Bad writing.

3. Scientifically stupid plot. (Destroying an entire planet because its orbit is unstable or in the way will only make matters worse: instead of having one large, easily avoidable object, you'll have thousands of smaller, but equally lethal and more difficult objects to track.)

4. Completely unrealistic characters. A painted beach ball as a space alien? The writers must have been doing too many drugs.

Not surprisingly, the majority of actors that starred in "Dark Star" never did anything else. Of those that did do anything else, the majority never acted again after Dark Star. Therefore, having Dark Star on one's acting resume was a death star to one's acting career!


text:
Dit vervolg is eerlijk gezegd behoorlijk afschuwelijk. Ik ben een fan van kung-fu-films en dit is verreweg de slechtste die ik ooit heb gezien. Bride with White Hair 1 was eigenlijk best goed en dit is een enorme teleurstelling. BWWH 1 was in sommige opzichten briljant met een unieke onevenwichtige slechterik.
Het stel uit de eerste film speelde een kleine rol in deze film. In plaats daarvan draait de film om een stel oninteressante figuren die wraak proberen te nemen op hun gevallen clans. Maar er is geen antagonist in deze film, dus de wraak is stom.
Het ergste aan deze film is de kung-fu of het gebrek daaraan. Ze hadden letterlijk een straatgevecht met een mes. De figuur aan het eind weigerde te vechten omdat er geen choreografie was.

text_en:
This sequel is quite awful to be honest. I'm a fan of kung-fu movies and this is by far the worst I've seen. Bride with White Hair 1 was actually quite good and this is a huge disappointment. BWWH 1 was brilliant in some ways with an unique odd-ball evil bad guy.

The couple from the first movie played a small role in this movie. Instead the movie revolves around a bunch of uninteresting characters trying to seek revenge on their fallen clans. But there's no antagonist in this movie so the revenge is mute.

The worst part to this movie is the kung-fu or lack there of. They literally had a street style knife fight. The character at the end refused to fight because there was lack of choreography.


text: Dit was echt een afknapper voor me. De oorspronkelijke Bruid met Wit Haar is een geweldige kungfu-fantasiefilm, maar deze was behoorlijk zwak. De nieuwe personages die jammer genoeg het scherm domineerden, interesseerden me totaal niet en het verhaal was niet goed ontwikkeld. Terwijl de eerste film tragisch was en deze langdradig (want ik telde alleen de tijd tot het einde, wanneer de noodlottige geliefden elkaar zouden ontmoeten). De actie was ook slecht in deze film. De gevechten waren niet erg goed gechoreografeerd en er was eigenlijk helemaal niet veel kungfu. Alleen een paar zwakke zwaardgevechten tussen de hoogst onsympathieke Lui en een van Lins trawanten. Zelf gebruikt Lin vooral een soort telekinese om mensen tegen de muren te smijten en soms tegen haar haar, een heel verschil met de indrukwekkende voorstelling met de zweep en de kungfu die ze in de vorige film tentoonspreidde. Ik gaf deze film nog steeds een 4 omdat hij in elk geval een hoog tempo had en ik wilde zien wat er aan het eind zou gebeuren, hoewel ik (zoals de meeste mensen die de eerste film hebben gezien) voorspelde dat het zo zou gaan en nadat ik hem had gezien vond ik het een anticlimax en ik wou dat ze een fatsoenlijk vervolg hadden gemaakt of het verhaal gewoon met rust hadden gelaten. Ik kan de eerste echt aanbevelen, maar wat het vervolg betreft moeten alleen fans van het genre en degenen die Lin nog een keer als bruid willen zien zich melden.

text_en: This was a real let down for me. The original Bride with White Hair is a great kung fu fantasy film but this one was pretty weak. I didn't care at all for the new characters who unfortunately dominated the screen time and the story wasn't well developed. While the first film was tragic and involving this one was tedious (as I merely counted the time to the end when the ill-fated lovers would actually meet). The action was poor in this one as well. The fights were not choreographed very well and there really wasn't much kung-fu at all. Just a few weak sword fights between the highly dis-likable Lui and one of Lin's henchwomen. Lin herself mainly uses a sort of telekinesis to throw people into walls and sometimes her hair, a far cry from the impressive showing with the whip and kung-fu she displayed in the previous film. I still gave this movie a 4 because at least it was fast pace and I did want to see what was going to happen at the end, though I (as most anyone who watched the first one) predicted it would go down the way it did and after seeing it I found it anti-climactic and wished they had either made a proper sequel or just left the story alone. I really recommend the first one but as for the sequel only fans of the genre and those who really want to see Lin as the bride one more time need apply.


text: Helaas is dit niet zo'n film waar je tenminste om kunt lachen vanwege hun ongelooflijke stommiteit. Hij heeft helemaal geen amusementswaarde. Hij is gewoon waardeloos. Ik weet niet waar ik moet beginnen om uit te leggen hoezeer deze film me ergerde. Ik denk dat de onverdraaglijke soundtrack de kers op de taart is. Het klinkt alsof iemand een simpele beat aansloeg en vervolgens, voor de rest van de film, een kind van 5 jaar amok liet maken met een synthesizer en dat liet opnemen. Het is echt zo afschuwelijk en alsof dat nog niet genoeg is, is er geen enkele scène in de film zonder'muziek' (ruis). Aan het eind van de film ben je óf doof óf je hebt al eerder je oren afgesneden. Wat in elk geval zou voorkomen dat je in slaap valt, want er gebeurt niets in de film wat je aandacht vasthoudt. Alleen maar een hoop slecht acteerwerk, een paar goedkope en niet overtuigende kills, helemaal geen verhaal (het springt gewoon van de ene scène naar de andere en jij als kijker kunt proberen er iets van te begrijpen) en in de laatste 30 minuten of zo kun je een paar van de ergste'special effects' ooit zien. Het is ontzettend saai. Kijk niet naar deze film! Je zou iets veel leukers kunnen doen, zoals naar een muur staren of het telefoonboek lezen. Heb ik al gezegd hoe waardeloos de soundtrack was?

text_en: Unfortunately this is not one of those movies which at least make you laugh at their unbelievable stupidity. It has no entertainment value at all. It just plain sucks. I don't know where to start to explain how much this movie annoyed me. I think what really takes the cake is the unbearable soundtrack. It sounds as if someone took a simple beat and then, for the rest of it, let a 5 year old child run amok with a synthesizer and taped it. It's really that awful and as if that's not enough, there's not one scene in the movie without "music" (=noise). By the end of the movie, you're either deaf or already cut off your ears earlier. Which would at least keep you from falling asleep, since there is nothing happening in the movie to keep your attention. Just a lot of bad acting, a few cheap and unconvincing kills, no story at all (it just jumps from one scene to another and you as the viewer can try to make any sense of it) and in the last 30 minutes or so you can witness some of the worst "special effects" ever. It's extremely boring. Do not watch this movie! You could do something much more entertaining like staring at a wall or reading the phone-book. Did I mention how much the soundtrack sucked?


text: Deze film was zo slecht, zo goedkoop en zo afgezaagd, dat ik vond dat het een van de saaiste films uit de vroege jaren tachtig was die ik ooit had gezien. Ik hou wel van goedkope horrorfilms uit de jaren tachtig, maar ik zou deze nooit meer huren. Het sloeg gewoon nergens op. Een gezin dat in het bos woont nodigt zijn zoon, zijn vrouw en zijn dochter uit om met de feestdagen bij hen te komen logeren, en tijdens de film kunnen moeder en dochter het om de een of andere reden niet goed met elkaar vinden. We komen er nooit achter waarom, tot bijna aan het eind van de film, maar tot die tijd zien we alleen dat de moeder een vorm van buitenzintuiglijke waarneming heeft en dat de schoondochter nachtmerries heeft en flashbacks van een catastrofe over wat er zal gebeuren met de ongelukkige slachtoffers van dit 'ding' waarvan we geen idee hebben hoe het eruitziet, we zien alleen een fel licht dat zijn nadering aankondigt en het enige wat we horen is een goedkope interpretatie van de stemmen van Darth Vadar en een soundtrack die uit verschillende horrorfilms is gestolen. En als we dan eindelijk weten wat en wie het is, lachte ik alleen maar. Het blijkt een of andere buitenaardse Japanse krijger uit de Tweede Wereldoorlog te zijn die blijkbaar weer tot leven is gekomen om de moeder en haar gezin op te eisen. En het enige wat de moeder doet is daar voor de woonkamer staan beven met handen die in brand staan of zoiets, alsof ze een soort stuiptrekking krijgt. Die film is zielig! Vermijd hem, hij is niet eens te huur.

text_en: This movie was so bad and so cheap and so corny, I found this movie to be one of the most boring slow paced early 80's movies that I have ever seen. I like most 80's cheap horror movies but I would never rent this one again. It just did not make any sense. A family that lives in the woods invites their son, his wife and their daughter to spend time with them for the holidays and during the movie for some reason the mother and daughter- in- law do not get along well. We never figure out why until almost till the end of the movie but until then, all we see is the fact that the mother has some form of ESP and the daughter- in- law is having nightmares and flashbacks of a catastrophe of what will happen to unfortunate victims to this "thing" that we have no clue as to what "it" looks like, all we see is a bright light signaling his approach and all we hear is a cheap interpretation of Darth Vadar voices and a soundtrack stolen from various horror movies. Then when we finally find out what and who it is all I did was laugh. This "killer" turns out to be some kind of alien Japanese warrior from WW2 who has apparently come back to life to claim the mother and her family. And all the mother does is stand there in front of the living room shaking with her hands on fire or something like she's going into some kind of convulsion. This movie is pathetic! Avoid it, it's not even worth renting.


text:
Geen wonder dat velen van ons een hekel hebben aan klassieke muziek; en wat moeten de kinderen wel denken? Met dit soort 'educatieve' pr zal serieuze muziek al snel van de beademing afglijden naar het mortuarium. Kinderen weten wanneer ze worden afgebekt, en dit is geen uitzondering; waarom kan iemand die goed is geen film maken over klassieke muziek voor kinderen? Ik moet toegeven dat ik de acteur die Beethoven speelde, leuk vond; hij speelde de rol met enthousiasme en een scherp evenwicht tussen de schrijnende en humoristische aspecten van Beethovens karakter; hij deed duidelijk zijn research. Verder is dit een derderangs herhaling van het oude ABC Naschoolse Speciale format, met niets van de charme die die korte films af en toe hadden. Sorry voor de tirade, maar dit is een belangrijk onderwerp voor jonge mensen, en het had goed gedaan kunnen worden; ik vraag me af of muzikanten of filmmakers verantwoordelijk waren. Hoe dan ook, de jongelui zijn hipper dan je denkt, mensen... '

Medtner keek op.

text_en:
No wonder a lot of us hate classical music; and what are the children to think? With "educational" PR like this, serious music will soon slip from life support to the morgue. Kids know when they're being talked down to, and this is no exception; why can't someone good do a movie about classical music for kids? I must admit, I enjoyed the actor who played Beethoven, he took to the role with enthusiasm and a keen balance of the poignant and humorous aspects of Beethoven's character; he obviously did his research. Otherwise, this is a third rate rehash of the old ABC Afterschool Special format, with none of the occasional charm those short films had. Sorry about the rant, but this is an important subject for young people to know about, and it could have been done well; I wonder if musicians or filmmakers were responsible? Either way, the kids are hipper than you think, folks...

Medtner


text: Beethovan Lives Upstairs is een heel slechte film. In de les wereldgeschiedenis moesten we van onze lerares naar deze film en naar Amadeus kijken om de twee componisten te kunnen vergelijken of zoiets. We keken eerst naar Amadeus en het was een heel goede film, maar toen ze ons meteen daarna naar deze film liet kijken, kon ik mijn ogen niet geloven. Het acteerwerk was afschuwelijk, de kostuums waren lelijk (dat van de kleine jongen was bijzonder lelijk en meisjesachtig) en de filmopnamen waren van slechte kwaliteit. Mijn Vriend vergeleek de film met een amateurfilm zonder de datumdisplay in de rechterbenedenhoek. Ik begrijp dat het een T.V.-film uit Canada was en dat hij waarschijnlijk 10 dollar kostte om te maken, maar alsjeblieft, ze hadden hem beter kunnen maken. Ik heb in mijn leven een paar goede T.V.-films gezien, maar dit was er niet een van. Het belangrijkste wat ik niet begrijp is waarom mijn klas voor Wereldgeschiedenis niet gewoon Onsterfelijke Geliefde kon kijken of zoiets. Hoe is het mogelijk om componisten te vergelijken als je de film Amadeus krijgt voor Mozart, en Beethovan Lives Upstairs voor Beethovan? Dat is niet mogelijk als dit de film voor Beethovan is. Ik geef Amadeus een 9 (9 van de 10) als iemand het wil weten, maar Beethovan Lives Upstairs krijgt een 1 (1 van de 10).

text_en: Beethovan Lives Upstairs is a very bad movie. In my World History class, our teacher had us watch this movie and Amadeus to be able to compare the two composers or something. We watched Amadeus first and it was a very good movie, but when she had us watch this movie directly after that, I couldn't believe what I was seeing. The acting was horrific, the costumes were ugly (the little boy's was especially ugly and girlish), and the cinematography was z-grade. My Friend compared it to a home movie without the date display in the bottom right corner. I understand this was a T.V. movie from Canada and probably cost $10 to make, but please, they could have done better. I have seen a few good T.V. movies in my time, but this was not one of them. The biggest thing that I don't understand is why my World History class couldn't just watch Immortal Beloved or something. How is it possible to compare composers when given the movie Amadeus, for Mozart, and Beethovan Lives Upstairs, for Beethovan? It's not possible to do that when this is the choice of movie for Beethovan. I give Amadeus an A- (9 out of 10) if anyone cares to know, but Beethovan Lives Upstairs gets an F (1 out of 10).


text:
Het is sinds mijn eerste VHS-recorder een traditie dat ik een aantal incarnaties van de oude bok van Charles Dickens opneem, en dit jaar heb ik deze en 'Karrolls Kerstmis' opgenomen. Toen deze op het goddeloze uur van drie uur's nachts op het Hallmark Channel werd uitgezonden, werd het me gelukkig bespaard er reclames op te moeten monteren. Dit was echter slechts een kwestie van genade.
Het schrijven was ondraaglijk saai en er waren bijna geen slimme scènes om te voorkomen dat het iets meer werd dan een tienersoapster als Beverly Hills 90210. In deze aflevering lijkt een goede man die voor haar roem werd afgedankt de enige logische verklaring voor haar transformatie tot een Scrooge-achtige tv-presentatrice. Dinah Manoff, die alleen maar de bitchgodin speelt voor de andere bitchgodin Tori Spelling (die, tussen twee haakjes, meer verf op haar gezicht had dan sommige koloniale huizen) en Bill Shatner is misschien een van de weinige leuke dingen in deze verder saaie aanpassing.
Sommige van de beste kansen zijn verspild, zoals de entree van de geesten. De entree van tante Marla had spectaculair grappig kunnen zijn in de handen van een fatsoenlijke schrijver, maar deze kerstkalkoen had er kennelijk geen.
Tori Spelling mag dan een geweldig mens zijn, maar ze heeft de acteerkunst van een mannequin, en dat is op zich al een slechte show.
Ja, het was goed om Gary Coleman weer aan het werk te zien, maar het script geeft hem eigenlijk niets anders te doen dan met zijn ogen te rollen en heel slappe dialogen te spuien.
En wat het meest irritante was, was dat de transformatie van scrooge naar Tori 'zoet en licht' even overtuigend was als een hartstochtelijke conservatief. Nou, als iemand het ultieme scroogeverhaal van een George Bush en Karl Rove wil schrijven, hebben we misschien een verfrissende afwisseling van de gebruikelijke slechte Carol Clones voor de kerst.
Ik neem aan dat als je een fan bent van Ms. Spelling en/of 90210, dit je kopje kerstvreugde kan zijn. Ik zou liever een stevige scotch en een koud biertje hebben om het zelf weg te spoelen. Deze kan ik gewoon weggooien voordat hij hier heel lang bij me is.
God behoede ons allen!

text_en:
It has been a tradition since my first VHS recorder for me to collect several of the incarnations of the old chestnut by Charles Dickens, and I taped this one and "Karroll's Christmas" this year. Fortunately, when this one was run on the Hallmark Channel at the unGodly hour of 3 AM, I was spared having to edit commercials from it. This was, however, it's only saving grace.

The writing was excruciatingly dull with almost no clever scenes to save it from being anything more than a teeny-bopper soaper like Beverly Hills 90210. In this one, a good man who was cast aside for her celebrity seems the only logical explanation for her transformation into a Scrooge-like TV talk show hostess. It wasted Dinah Manoff who just plays bitch goddess to the other bitch goddess Tori Spelling (who, by the way, had more coats of paint on her face than some colonial houses) and Bill Shatner is perhaps one of the few fun things in this otherwise dreary adaptation.

Some of the best opportunities are wasted like the entrances of the ghosts. Aunt Marla's entrance could have been spectacularly funny in the hands of a decent writer, but this Christmas turkey didn't have one, evidently.

Tori Spelling may be a lovely person, but she has all the acting skill of a mannequin, and that makes for a bad show all by itself.

Yes, it was good to see Gary Coleman work again, but the script gives him nothing to do really except roll his eyes and spout truly lame dialogue.

And what is most infuriating was that the transformation from Scroogedom to Tori "sweet and light" is as convincing as a passionate conservative. Now, if anyone wants to write the ultimate Scrooge tale of a George Bush and Karl Rove, we might have a refreshing change from the usual bad Christmas Carol Clones.

I suppose if you're a fan of Ms. Spelling and/or 90210, this might be your cup of Christmas cheer. I'd prefer a stiff shot of scotch and a cold beer to wash it down myself. This one I just may cast away before it is with me here for a long long time.

God save us everyone!


text:
Toen ik deze dvd voor drie dollar in een aanbieding zag, kon ik mijn geluk niet op: een kerstfilm met in de hoofdrollen Tori Spelling, William Shatner en Gary Coleman? Onnodig te zeggen dat ik hem meteen meegriste en het een waardevolle investering vond.
De film zelf was net zo slecht als elke andere film waarvan je zou verwachten dat hij kerst en de drie genoemde 'beroemdheden' combineerde. De dialogen waren stompzinnig, de personages waren eendimensionaal en Carols karakterboog was volslagen ongeloofwaardig. De film zelf was een levenloos stuk saaiheid dat weigerde te eindigen en me het gevoel gaf dat ik als mens werd gebruikt toen het einde eindelijk kwam.
Mijn advies: niet doen. Bekijk deze film alleen als het echt niet anders kan en dan nog alleen onder invloed van een of ander zwaar feestdrankje.

text_en:
When I first saw this DVD in a bargain bin for three dollars, I really couldn't believe my luck: a Christmas movie starring Tori Spelling, William Shatner, AND Gary Coleman??? Needless to say, I snatched it up immediately and considered it a worthwhile investment.

The movie itself was just as bad as any movie you'd expect to be combining Christmas and the three aforementioned "celebrities." The dialogue was inane, the characters were one dimensional, and Carol's character arc was completely unbelievable. The movie itself was a lifeless piece of boring that refused to end and made me feel used as a human being when the end did finally come.

My advice: Don't watch this movie unless you have to and then only under the influence of some serious holiday eggnog.


text:
Gezien het feit dat Roger Corman zijn naam aan deze productie had verbonden, had ik hoge verwachtingen van deze film. Corman regisseerde in de jaren zestig veel gedenkwaardige lowbudgethorrorfilms. Ik genoot vooral van zijn versies van Poe's verhalen, zoals _Het huis van Usher_ en _De put en de slinger_ en _De raaf_, waarin wijlen de grote Vincent Price de hoofdrol speelde. Deze films hadden solide acteerwerk, sfeer, spanning, sterke personages, intrigerende plotontwikkelingen en leverden een paar huiveringwekkende momenten op. Helaas offert _Het huis van de verdoemden_ deze eigenschappen grotendeels op in plaats van goedkope lowbudget special effects, zinloze naaktheid en hersenloos bloed, bekroond met clichématige snelle montage en camerahoeken.
' Het begint interessant met een paar prachtige locatieopnamen in Ierland, maar vanaf dat moment gaat het bergafwaarts. Helaas besteedt de regisseur geen tijd aan het opbouwen van de sfeer, het creëren van personages die ons kunnen boeien of het opbouwen van spanning, maar kiest hij ervoor om het aantal doden op te voeren. Na een korte introductie van de hoofdpersonen, een jong stel en hun dochter, wordt het evenwicht van de film van het ene naar het andere'spookachtige' evenement verplaatst, wat in deze film de plaats inneemt van de coherente plotontwikkeling. De hoofdpersonen zijn zo slecht bedacht en zo slecht geacteerd <0xE2><0x80><0x93> het kan het publiek niet schelen wat er met hen gebeurt. Om het nog erger te maken, zijn de'spookachtige' De plot, voor zover die er is, leent zich voor een groot deel voor de film Poltergeist en The Legend of Hell House, maar mist de kwaliteiten die deze films zo overtuigend maken.
Als je geïnteresseerd bent in goed uitgevoerde spookhuizen, raad ik je aan klassiekers als The Haunting (1963) en The Innocents (1961) te bekijken, of Cormans vroege Amerikaanse films te bekijken en The House of the Damned te laten voor wat het is, tenzij je masochistisch of hersenloos bent.

3 1/2 uit 10.

Rob Rheubottom

Wpg, MB. Canada.

text_en:
Given that Roger Corman attached his name to this production, I had high hopes for this film. Corman directed many memorable low budget horror flicks in the 1960's. I particularly enjoyed his adaptations of Poe's stories such as `The House Of Usher,' and `The Pit And Pendulum' and `The Raven' which starred the late great Vincent Price. These films had solid acting, atmosphere, suspense, strong characterization, intriguing plot development and delivered some chilling moments. Sadly, `House Of The Damned,' for the most part, sacrifices these qualities in lieu of cheesy low budget special effects, gratuitous nudity and mindless gore topped with cliche fast edits and camera angles.

`House Of The Damned' starts off interestingly with some beautiful location shots in Ireland, but it's straight downhill from here. Unfortunately, instead of spending some time building atmosphere, creating characters we might care about, or building suspense - the director opts to begin running up the body count. After a brief introduction to the lead characters, a young couple and their daughter, the audience spends the balance of the film being bounced from one `spooky' event to another which, in this film, substitutes for coherent plot development. The lead characters are so ill conceived and are so badly acted - the audience doesn't care what happens to them. To make matters worse, the `spooky' events are either utterly cliché or unconvincing due to low tech - low budget special effects. The soundtrack has been lifted from `The Omen.' The plot, what little there is, borrows heavily from `Poltergeist' and `The Legend Of Hell House,' but lacks any of the qualities which made these films convincing.

If you interested in seeing well done haunted house flicks, I recommend you check out classics like `The Haunting (1963),' `The Innocents (1961) or look into Corman's early American International films and pass on `House Of The Damned' unless you're masochistic or mindless.

3 ½ out of 10.

Rob Rheubottom

Wpg, MB. Canada


text: Dit was in veel opzichten een afknapper. De locatieopnamen in Ierland, hoewel soms heel mooi, kunnen deze ongeïnspireerde film niet redden. Greg Evigan en Alexandra Paul, als het getrouwde stel dat probeert hun huwelijk weer op de rails te krijgen en die een spookhuis erft, zijn gewoon geen interessante personages. Tegen het eind van de film wordt Paul ongelooflijk irritant en je zou willen dat ze gewoon haar mond dicht- en dichtdeed, want het lijkt wel of ze schreeuwt alsof het net een Olympische Spelen is geworden! Andere problemen met deze film zijn vreemde fragmenten die niets te maken hebben met de kern van de film, zoals de openingsscène met twee schoonmaaksters en de vrouw in een bed met een afgehakte hand die over haar kronkelende, naakte lichaam klimt. Hoewel de vrouw hier heel geschikt voor is, heeft het niets met het verhaal te maken. Je blijft zitten met het idee dat het productieteam een korte opnametijd nodig had en er gewoon wat vulling en wat T en A in heeft gegooid. De CGI-effecten zijn ook karikaturaal en de vurige finale wedijvert met de veel oudere en veel betere film The Fall Of The House Of Usher van de co-regisseur Roger Corman in al zijn ineffectieve goedkoopheid. Elke poging tot echte spanning en spanningsopbouw, en als gevolg daarvan rillingen, wordt in deze lowbudget-aangelegenheid de grond ingeboord. Als je van beelden van Ierland houdt, kun je hier misschien iets vinden, maar het is beter om een reisfilm te huren of te kopen. Laat dat maar zitten, tenzij je niet kieskeurig bent en denkt dat het verhaal van ondergeschikt belang is. Huur een ander lowbudget-spookverhaal (als je het kunt vinden) met de titel _De vrouw in het zwart_ en zie hoe goed en eng een film kan zijn. Dit was een verspilde kans.

text_en: This was a letdown in many ways. The location filming in Ireland, though quite beautiful at times, cannot save this uninspired flick. Greg Evigan and Alexandra Paul, as the married couple trying to get their marriage back on track and who inherit a haunted mansion, just aren't interesting characters. Paul, towards the end of the film, becomes incredibly annoying and one wishes she would just close her mouth and shut up, as it seems she is screaming as if it has just become an Olympic event! Other problems with this film are odd segments that have nothing to do with the core of the film, such as the opening sequence with two cleaning women and the woman in a bed with a severed hand climbing over her writhing, naked body. Although the woman is quite adequate doing this it does nothing storywise. One is left thinking the production team needed to pad out a short running time and just tossed in some padding and a bit of T and A. The CGI effects are cartoonish as well and the fiery finale rivals co-executive producer Roger Corman's much earlier and far superior film The Fall Of The House Of Usher in all its ineffective cheapness. Any attempt at true tension and suspense, and as a result chills, are thrown out the window in this low budget bust. If you like images of Ireland you might find something here but you would do better renting or buying a travelogue. Skip this unless you are undiscriminating and think plot is secondary. Rent another low budget ghost story(if you can find it) titled The Woman In Black and see how good and scary a movie can be. This was a wasted opportunity.


text: Deze film is een onbeholpen mengelmoes van diverse spookverhalen en thrillerconventies, geen van alle ten volle realiseerbaar en allemaal tamelijk irritant. Het script was plichtmatig. Het acteerwerk idem dito. De enge FX waren voor het merendeel lachwekkend, op één verrukkelijk sprongmoment na dat me de stuipen op het lijf joeg, ook al zag ik het op een kilometer afstand aankomen. Nou, wil je me nu eens uitleggen waarom je spoken nodig hebt, en zwarte magie, en esoterische rituele voorwerpen, en graaf Crapula CG-bokken, en paranormale onderzoekers, en familievloeken, en Iers bijgeloof, en kommen melk die zijn achtergelaten voor de bovennatuurlijke wezens, en poppetjes die in bezit zijn geweest, allemaal in dezelfde film? Met dat alles zou je meer dan één goed horrormoment verwachten, maar deze film is lam, lam, lam.

text_en: This movie is a clumsy mishmash of various ghost-story and suspense-thriller conventions, none of them fully realized and all of them rather irritating. The script was perfunctory. The acting, ditto. The scary FX were mostly laughable except for one exquisite seat-jumper moment that scared me even though I saw it coming a mile off. Now, explain to me someone why you would need ghosts, AND black magic, AND arcane ritual objects, AND Count Crapula CG boogeymen, AND psychic investigators, AND family curses, AND Irish superstitions, AND bowls of milk left out for the supernatural beings, AND possessed dollies, all in the same movie? With all that you would expect more than one good moment of horror, but this movie is lame, lame, lame.


text:
Nieuwjaarsdag. De dag nadat we om middernacht een paar wodka-martini's en Cosmopolitans met een scheutje bubbels hadden gedronken, ontdekten mijn vrouw en ik dat het plaatselijke kabelbedrijf de digitale specialiteiten van de maand januari gratis aanbiedt. We konden kiezen: maakten we gebruik van de gratis kanalen of keken we naar de acht X-Files-seizoenen op dvd die we met Kerstmis van onze dochter hadden gekregen?
We kozen voor de digitale gratis kanalen omdat de dvd's nergens heen gaan en we ongeveer tien dagen van twaalf uur nodig hebben om alle X-Files van begin tot eind te zien. Het Drive-In-kanaal bood een marathon aan horrorklassiekers: Asylum (1972), House of the Damned (1996) en The Pit and the Pendulum (1961). Asylum wordt hier goed bekeken en The Pit and the Pendulum was te laat voor ons om te kijken, wat betekende dat we eigenlijk alleen maar kritisch konden zijn voor House of the Damned.
Eerlijk gezegd probeerden we serieus te zijn over de film omdat de sterren redelijk goede acteerkwaliteiten hebben <0xE2><0x80><0x93> Greg Evigan (William Shatners overgeschreven Tekwars) en Alexandra Paul (de enige Baywatch-babe die kon acteren, hoewel ze het lichaam van een tienjarige jongen heeft). Helaas barstten we al snel in gegiechel uit, onder invloed van een beetje haar-van-de-hond, terwijl we allebei de namen riepen van films waaruit deze hond zijn scènes ontleende: Poltergeist, The Shining, Hell House, House On Haunted Hill, Ghost Busters!
De acteerprestaties, vooral van Evigans levensechte dochter, waren niet al te slecht, gezien het idiote script waarmee ze moesten werken. De cgi, voor 1996, was hilarisch <0xE2><0x80><0x93> op het slechtste punt in de laatste scène, toen het het meest afgrijselijke had moeten zijn, was het zo erg dat mijn vrouw en ik in lachen uitbarstten.
Overal: acteren 4/5, script 2/5, sfc 0/5.

text_en:
New Year's Day. The day after consuming a few too many vodka martinis and Cosmopolitans mixed with a bunch of bubbly at midnight, my wife and I discovered the local cable company is offering up the digital specialty channels for free for the month of January. We had a choice - do we make use of the freebie channels or do we start watching the eight seasons of X-Files on DVD that we received from our daughter for Christmas?

We elected for the digital freebie since the DVDs are going nowhere and we need something like ten twelve-hour days to watch all the X-Files beginning to end. The Drive-In channel was offering a horror classic three movie marathon: Asylum (1972), House of the Damned (1996) and The Pit and the Pendulum (1961). Asylum is well-reviewed here and the Pit and the Pendulum was on too late for us to watch which meant we could really only be properly critical for House of the Damned.

To be honest, we tried to be serious about the movie since its stars have reasonably good acting credentials - Greg Evigan (William Shatner's over-written Tekwars) and Alexandra Paul (the only Baywatch babe who could act although she has the body of a ten-year-old boy). Unfortunately, we soon dissolved to giggles, under the influence of a little hair-of-the-dog, as we each shouted out the names of movies from which this dog borrowed its scenes: Poltergeist, The Shining, Hell House, House On Haunted Hill, Ghost Busters!

The acting, especially by Evigan's real-life daughter, wasn't too bad considering the silly script they had to work with. The CGI, for 1996, was hilarious - at its worst point in the final scene when it should have been the most horrific it was so bad my wife and I dissolved in laughter.

Overall: Acting 4/5, Script 2/5, SFX 0/5


text:
Er gebeuren vreemde dingen met de Amerikanen Will (Greg Evigan), Maura (Alexandra Paul) en hun jonge dochter Aubrey (Briana Evigan, de echte dochter van Greg) als ze in een groot, pas geërfd huis in Ierland gaan wonen. In de kelder worden vlezige lijken gevonden, een kalkoen spuit bloed, meubilair beweegt en de geesten van een dood kind en een kakelende oude dame verschijnen om het meisje bang te maken. Uiteindelijk worden er paranormale onderzoekers bij gehaald om de boze geesten te verdrijven, maar Maura wordt toch bezeten en jaagt iedereen met een hakmes op.
Deze film zit vol clichés, maar er is een uitmuntende vertolking van Alexandra Paul... Jammer dat die niet in deze film thuishoort (en in geen enkele andere die ik zo uit de losse pols kan bedenken). Ze kan nauwelijks haar gezicht in de plooi houden en haar overdreven emotionele en hysterische huilbuien zijn een genot om naar te kijken. Hoe dan ook, ze is veel interessanter om naar te kijken dan wat dan ook in deze film.
Score: 3 van de 10.

text_en:
Strange things happen to Americans Will (Greg Evigan), Maura (Alexandra Paul) and their young daughter Aubrey (Briana Evigan, Greg's real life daughter) when they move into a large, newly inherited house in Ireland. Crusty corpses are found in the cellar, a turkey squirts blood, furniture moves and the ghosts of a dead child and a cackling old lady show up to scare the little girl. Paranormal investigators are eventually called in to banish the evil spirits, but Maura becomes possessed anyway and chases everyone around with a meat cleaver.

This film is full of cliches, but there's a standout performance from Alexandra Paul... too bad it doesn't belong in this movie (nor any other I can think of off hand)! She can barely keep a straight face and her over-emoting and hysterical screaming tantrums are a joy to behold. In any case, she's a lot more interesting to watch than anything else in this movie.

Score: 3 out of 10


text:
'Huis van de Verdoemden' (ook wel bekend als 'Spectre') is een van je goedkope horrorfilms over spookhuizen, vol middelmatige optredens en goedkope effecten. Het gaat over een gezin dat een oud Iers landhuis erft, en dat na de verhuizing te maken krijgt met een vreemd fenomeen en spookachtige verschijningen, waaronder de geest van een jong meisje dat is vermoord en begraven in een muur in de kelder van het landhuis. De jonge dochter van het echtpaar wordt vervolgens meegenomen naar een andere dimensie en ze vragen om hulp van een groep paranormale onderzoekers.
De ideeën die deze film ontleende aan de spookhuisfilm 'Poltergeist' uit 1982 zijn duidelijk. Ik moet zeggen dat deze film een paar enge scènes heeft, maar soms is hij ook heel, heel saai. Het acteerwerk is niets bijzonders, de sfeer is goed, de soundtrack (die voornamelijk bestond uit dramatische Ierse operamuziek) was een beetje irritant, en de special effects zijn echt verschrikkelijk. Ik bedoel, het was 1996, je zou toch denken dat ze het iets beter hadden kunnen doen. Het einde waarin het huis in brand stond was het armzaligste special effects-effect dat ik ooit heb gezien, heel, heel goedkoop. Maar hé, dit was een goedkope film.
En het doorschijnende monster van de wolf dat hun dochter ziet ziet er ook afschuwelijk nep uit. En wat had het in de film eigenlijk voor betekenis? Wat heeft een wolfsmonster in godsnaam te maken met een spookhuis? De special effects in deze film hebben de doorslag gegeven. Het acteerwerk was ook niet om over naar huis te schrijven. Ik kijk meestal graag naar goedkope horrorfilms, maar niet naar deze. 'Huis van de Verdoemden' is helemaal niets bijzonders, kijk er alleen maar naar als je niets beters te doen hebt. Maar je zult het waarschijnlijk niet willen missen.

text_en:
"House of the Damned" (also known as "Spectre") is one of your low budget haunted house horror flicks, filled with mediocre performances and cheap effects. It is about a family that inherits an old Irish mansion, and after moving in begin to experience strange phenomenon and ghostly apparitions, including the ghost of a young girl who was murdered and buried within a wall in the mansion's basement. The couple's young daughter is then whisked away into some other dimension and they seek help from a group of paranormal investigators for help.

The ideas this film borrowed from the 1982 haunted house film "Poltergeist" are obvious. I will say that this movie does have some slightly creepy sequences, but it is sometimes very, very boring. The acting here is nothing special, the mood is alright, the score (which was mostly this dramatic Irish opera music) was somewhat annoying, and the CGI special effects are really horrible. I mean, it was 1996, you would think they could have done a little better than they did. The ending where the house was on fire was the poorest special effect I've seen, very very cheap. But hey, this was a cheap movie.

Also, the translucent monster wolf thing that their daughter sees looks horribly fake. And what was it's significance in the film anyway? What the heck does a wolf-monster have to do with a haunted house? The special effects in here are what really ruined this movie. The acting was pretty bad too. I usually enjoy many low budget horror films, but not this one. "House of the Damned" is nothing special at all, only consider watching it if you have nothing better to do. But you'll probably want to pass on it. 4/10.


text: Ik heb die film op een nacht gezien en ik kan zeggen dat hij erger is dan andere griezelfilm over een spookhuis. Alexandra Paul is niet een van de beste actrices maar ze kan de rol beter spelen. Het kleine meisje wordt erger dit is een voorbeeld van een slechte actrice, ze heeft geen toekomst in de grote wereld van de film.

text_en: I saw this Film one midnight and I can say that it worse than other horror film about a Haunted House.Alexandra Paul is not one of the best actress but she can do the role better,The little girl get worse this is a example about a Bad actress,she has not got future in the great world of films. SENTENCE FOR HOUSE OF THE DAMNED:BAD


text: Dit moet wel de ergste film zijn die ik ooit heb gezien. Het stuk waarin ze die dochter los laten gaan? met de boventoon van de poltergeist eraf gerukt? drijft het gewoon over de rand van de waanzin. Ik heb hem in de bioscoop gezien, dus er zaten nog steeds van die softpornoscènes in. Ik moet zeggen dat ik me rot heb gelachen. De driedimensionale effecten van de 80 waren helemaal misplaatst. Er zat een onzichtbare kat in en een rondtollende draaikolk. Wauw, ik vraag me af of de mensen die dit hebben gemaakt echt het gevoel hebben dat ze iets bereikt hebben in het leven. De actrice die de echtgenote speelt komt me bekend voor, maar is toch waardeloos. Haar gegil zou als martelwerktuig in de hel kunnen worden gebruikt voor meer dan alleen gepensioneerde nazi's. Hoe dan ook, bedankt voor de showtime voor die supersaaie horrorfilm. Ik zal altijd genieten van de tijd die ik heb doorgebracht met het bekijken van de grootste hoeveelheid tijd en geld die ik ooit heb gezien.

text_en: This has got to be the worst movie I have ever seen. The part where they loose there daughter? with the poltergeist overtone rip off? just pushes it over the edge with stupidity. I watched it on showtime so it still had the cheese soft-core porn scenes in it. I have to say it made me laugh my ass off. The 80's 3d effects were very out of place. Included an invisible cat and a spinning vortex. Wow I wonder if the people who made this actually feel accomplished in life. The actress who plays the wife looks familiar but sucks anyhow. Her screaming could be used as a torture device in hell for more than retired Nazis. Anyways thank you showtime for the super crappy horror movie. I will always enjoy the time I watched the biggest waist of time and money I have ever seen.


text:
Butter Battle is een vermakelijk verhaal over twee fictieve steden en hun wapenwedloop. Het is ook een misplaatste allegorie over de Koude Oorlog en wapenwedloop in het algemeen. Ja, het is een kinderboek, maar net als zovele van Theodor Seuss Geisel-werken slaat het de mensen met zijn moraal om de oren.
En wat is die moraal precies? Natuurlijk is het prijzenswaardig om ons aan te moedigen ons meer te concentreren op wat ons verenigt dan op wat ons verdeelt. Het is zelfs goed om internationale samenwerking aan te moedigen. Maar om de verschillen tussen de naties van het Warschaupact en het Nato-rijk gelijk te stellen aan een verschil in gebruik van boter is gewoonweg verkeerd. Om de voor de hand liggende reden te noemen: veel landen van het Warschaupact hadden perioden van tekorten aan boter en brood <0xE2><0x80><0x93> ze zouden de boter met plezier in zijn geheel hebben opgegeten als die voorhanden was geweest. Op een minder letterlijk niveau <0xE2><0x80><0x93> en wat uw politieke voorkeur ook is, het sovjetsocialisme versus de westerse (vooral Anglo-Amerikaanse) democratie is niet alleen maar een kwestie van voorkeur en gebruik.
Om het nog duidelijker te maken: kernwapens werden niet ontwikkeld in een Koude Oorlog met de Sovjets, maar in een hete oorlog met de As-mogendheden. Het lijdt geen twijfel dat Duitsland tijdens de oorlog kernwapens ontwikkelde. Hadden de Verenigde Staten van kernwapenonderzoek moeten afzien en hun vertrouwen moeten stellen in hun (minder dan onvermijdelijke) overwinning in de conventionele oorlog? Toen de wapens eenmaal waren ontwikkeld, werden ze gebruikt tegen de vijand die ons in Pearl Harbor aanviel. Wat doet een natie op dit punt als de geest uit de fles is? Bovendien is achteraf gezien 20-20, wat wil zeggen dat er geen enkele manier was om er zeker van te zijn dat er geen nieuwe halfgekke dictator zou opduiken met zijn ogen gericht op het ontwikkelen van kernwapens. De tweede Golfoorlog heeft laten zien hoe ongelooflijk moeilijk het is om geloofwaardige bedreigingen vast te stellen en die te neutraliseren.
Hoe dan ook, de tekenfilm is weinig meer dan simplistische propaganda die weinig doet om de nuances van de ethische vragen achter kernwapens te onderzoeken en in plaats daarvan probeert kinderen angst voor wapentechnologie in te prenten.

text_en:
Butter Battle is an entertaining story about two fictional cities and their arms race. It is also as misguided allegory about the Cold-War and arms races in general. Yes, it is a children's book, but like so many of Theodor Seuss Geisel's works it hits people over the head with its moral.

And that moral is what, exactly? Sure it is laudable to encourage us to concentrate more on what unites us than what divides us. It is even a good thing to encourage international cooperation. But to equate the differences between the Warsaw Pact nations and the Nato west to a difference in butter application is just plain wrong. To point out the obvious, many Warsaw Pact nations enjoyed intermittent periods of shortages of butter and bread -- they would have been happy to eat it butter sideways if it were available. On a less literal level, and whatever your political inclination, Soviet socialism versus Western (particularly Anglo-American) democracy is not a mere question of preference and custom.

To make the point even clearer, nuclear weapons were not developed in a Cold War with the Soviets, but in a hot war with the Axis powers. There is no doubt that Germany was developing nuclear capability during the war. Should the US have refrained from nuclear weapons research putting their trust in their (less than inevitable) victory in the conventional war? Once the weapons were developed they were used against the enemy who attacked us at Pearl Harbor. What does a nation do at this point when the genie is out of the bottle? Furthermore, hindsight is 20-20, which is to say that there was no way of assuring another half crazed dictator wouldn't crop up with his eyes on developing nuclear weapons. The second Gulf War has shown the incredible difficulty in ascertaining credible threats and neutralizing them.

In any event, the cartoon is little more than simplistic propaganda which does little to explore the nuances of the ethical questions behind nuclear armament and instead tries to inculcate fear of weapons technology into children.


text: Het toeval wil dat zowel 1 als 2 een vermelding had in het boek 50 van de slechtste films van Harry Medved. Nu vind ik het overdrijven als ik zeg dat ze tot de slechtste films aller tijden behoren, hoewel het nog steeds behoorlijk slechte films zijn <0xE2><0x80><0x93> vooral de eerste, omdat er meer ogen in meedraaiden en er 'een blik in de ogen' was dan ik ooit eerder heb gezien!! Directeur Eisenstein en een heleboel andere mensen vonden dat dit de film 'geestelijk en diep' maakte <0xE2><0x80><0x93> en aangezien ik wettelijk gezond ben, moet ik zeggen dat ik deze eerste film verafschuwde! De tweede, die er nog steeds erg incompleet uitziet, is een enorme verbetering, want het rollen met de ogen is minimaal, hoewel er in deze film net als in deel 1 overacterende en lange saaie scènes voorkomen! Terwijl deel 2 er nogal incompleet uitziet en minstens nog een uur had moeten duren (vooral omdat het nooit aankomt bij Ivans waanzinnige gedrag later in zijn leven <0xE2><0x80><0x93> zoals zijn zoon en erfgenaam doden in een vlaag van woede). Aangezien Stalin in beide delen 1 en 2 opdracht heeft gegeven om zowel zijn eigen moorddadige heerschappij goed te praten als hem te verheerlijken, is het niet verbazingwekkend dat Ivans levensverhaal erg incompleet is gebleven. Hij stond niet toe dat de film tijdens zijn leven werd uitgebracht. Misschien stond hij dat niet toe omdat hij bang was dat de mensen zouden zien wat een enorme verspilling van geld en middelen de film was, in plaats van Stalin als een gekke vent te zien, net als Iwan!<br />Tussen twee haakjes, er was één onderdeel van deze saaie film dat zo gaaf was dat de film een 4 (zonder die 2) verdiende <0xE2><0x80><0x93> en dat is de scène met prins Vladimir tijdens het banket! Hij is goed gedaan en op een duistere manier behoorlijk grappig. En de scène is in een Russische versie van 2-kleuren technicolor opgenomen. Dit is trouwens heel vreemd, want halverwege de jaren dertig werd er door Technicolor een enorm verbeterd kleurproces ontwikkeld, waardoor alles er niet meer zo oranjerood en groenachtig blauw uitzag. Dus deze film tijdens de kleurensequenties lijkt heel erg op een stille of vroege geluidskleurenfilm. Heel vreemd voor de jaren veertig.

text_en:
It just so happens that IVAN THE TERRIBLE, PARTS I and II both had entries in the 50 Worst Movies book by Harry Medved. Now, I do think that declaring they are among the worst movies ever is an overstatement, though they are still both pretty poor films--particularly the first one, as it featured more eye rolling and "googly eyed looks" than I have ever seen before!! Director Eisenstein and an awful lot of other people out there thought this made the film "artsy and profound"--and since I am legally sane, I must say that I hated this first film!! The second, while still very incomplete-looking, is a vast improvement, as eye rolling is minimal, though overacting and long boring scenes are present in this film just like in part 1! While part 2 looks pretty incomplete and needed at least another hour (especially since it never gets to Ivan's insane behavior later in life--like killing his son and heir while in a fit of anger). Since both parts 1 and 2 were commissioned by Stalin to both excuse his own murderous reign and glorify him, it's no surprise that Ivan's life story is left very incomplete. Even without all the truly awful behaviors of Ivan, apparently the supremely evil Stalin STILL didn't like the film and wouldn't allow its release during his lifetime. Maybe he didn't allow this because he was more worried people would see what a HUGE waste of money and resources the film was instead of seeing Stalin as a crazy guy just like Ivan!

By the way, there was one segment of this tedious film that was just so cool that the film merits a 4 (without it, a 2)--and that's the scene with Prince Vladimir at the banquet! It is well-done and pretty funny in a dark way. And, the scene was done in a Russian version of 2-color Technicolor. This is VERY odd, by the way, because by the mid-1930s, a vastly improved true color process was developed by Technicolor that no longer made everything look all orangy-red and greenish-blue. So, this film during the color sequences looks a lot like a silent or early sound color film. Very odd indeed for the 1940s.


text:
Over het algemeen heb ik weinig waardering voor lichtgewicht pogingen om humoristische verhalen te schrijven, wat betekent dat 'Anita no perd el Tren' niet erg hoog op mijn verlanglijstje staat. Het verhaal is goed: een vrouw van middelbare leeftijd maar nog steeds knap, vindt een nieuwe liefde. Maar de pogingen om deze film als romantische komedie te maken, slaagden er slechts af en toe in een beetje komisch te zijn.
Rosa Mar Bergera Sardvor heeft op gepaste wijze aangetoond dat ze een serieuze actrice kan zijn in producties als 'Amic/Amat' (qv), 'Todo Sobre mi Madre' (qv), 'Las Amargas Lágrimas de Petra von Kant' (qv) en 'El Embrujo de Shanghai' (qv). Maar de machthebbers die er in de loop der jaren zijn geweest, hebben haar een heleboel triviale dingen voor de bioscoop en de televisie opgedist. Van José Coronado kan hetzelfde worden gezegd: hij is uitstekend in staat om serieuze voorstellingen te geven. Mar Bergera Barranco hoort veilig in deze groep thuis.
Zozeer dat ik uiteindelijk het gevoel kreeg dat ik echt blij zou zijn als ik een nieuwe film van deze film te zien zou krijgen, op een serieuze toon, waardoor de acteurs echt konden laten zien hoe goed ze konden acteren. En het merkwaardige is dat hij gemaakt zou moeten worden met precies dezelfde hoofdrolspelers. Verspild talent aan een nogal dwaze film die heel veelbelovend had kunnen zijn.

text_en:
I do not generally appreciate light-weight attempts at creating humourous stories, which means that "Anita no perd el Tren" cannot score very high for me. The story is good: a middle-aged but still good-looking woman finds a new love. But the attempts at making this film as a romantic comedy only managed at times to be somewhat comical.

Rosa María Sardà has ably demonstrated that she can be a serious actress in such productions as "Amic/Amat" (qv), "Todo Sobre mi Madre" (qv), "Las Amargas Lágrimas de Petra von Kant" (qv) and "El Embrujo de Shanghai" (qv). However the powers that be have over the years dished her out a lot of trivial stuff, for the cinema and for TV. Something similar could be said of José Coronado: perfectly able to produce serious performances. María Barranco belongs safely in this grouping.

Such that, in the end, I was left with the feeling that I would be real pleased to see a new making of this film, in a serious tone, which would allow the actors to really show their performing skills. And the curious thing is that it should be done with exactly the same leading actors. Wasted talent on a rather silly film that could have been very promising indeed.


text:
Normaal gesproken zou ik mijn tijd niet verdoen met het bekritiseren van een waardeloze film als deze. Maar ik heb deze week geen werk, dus ik heb tijd genoeg om me te wentelen in betekenisloze trivialiteiten. Om te beginnen wil ik zeggen dat ik vaak geniet van niet-commerciële, niet-alternatieve, niet-Amerikaanse cinema. (Klik gerust op mijn gebruikersprofiel voor een ondersteunende filmografie.) Er worden genoeg slechte films uitgebracht in landen buiten de Verenigde Staten. Geloof me, ik ben door honderden ervan gekweld. 'Lost In Beijing' is een bijzonder slechte film.
Het eerste halfuur is een indrukwekkende, non-stop vertoning van morele degeneratie. Deze film biedt een paar klassieke zedenpreken die op hetzelfde niveau thuishoren als Kim Ki-duks 'Bad Guy' (2001).

1. Vrouwen vinden het leuk om verkracht te worden; 2. verkrachting moet verheerlijkt, geprezen en gerespecteerd worden; 3. voel je vrij om elke vrouw te verkrachten die je maar wilt, want terwijl je haar 'bevredigt' zal ze het uiteindelijk leuk gaan vinden en een orgasme krijgen; 4. als je vrouw wordt verkracht, zorg er dan voor dat je haar verkrachter afperst voor een heleboel geld, maar als hij niet betaalt, neuk je gewoon herhaaldelijk met zijn slet van een vrouw als compensatie; 5. als je vrouw wordt verkracht, zorg er dan voor dat je haar de volgende dag neukt en vernedert terwijl je de rol van de verkrachter speelt en haar tergt met zinnen als: 'Heeft hij je zo geneukt?' Nadat je persoonlijk bent verkracht, moet je vriendschap sluiten met je verkrachter en zo veel mogelijk met hem omgaan.
Hoe kan iemand die bij zijn volle verstand is zich iets aantrekken van een van deze figuren? Ze zijn niets meer dan een stelletje gedegenereerden die niet alleen een zorgeloos leven leiden, maar ook nog eens genieten van hun betekenisloosheid en elkaar steunen. Maar begrijp me niet verkeerd. Ik ben heel goed in staat om van films te genieten die levensstijlen en zeden weergeven die in tegenspraak zijn met mijn eigen zeden. 'Ichi the Killer' (2001) en 'Moonlight Whispers' (1999) zijn heel interessante weergaves van sadomasochisme. 'Strange Circus' (2005) is een buitengewoon pervers toneelstuk over seksueel misbruik van kinderen. 'Marriage Is A Crazy Thing' (2002) is een vernietigende aanklacht over het traditionele huwelijk. Ik heb me bij tijd en wijle vermaakt met 'Samsara' (2003) en 'Samsara' (2001). Het verschil is dat die films in feite een interessante psychologische inhoud en karakterontwikkeling hebben, terwijl 'Lost in Beijing' vrijwel geen karakterontwikkeling heeft.
Het is bekend dat er op deze planeet mensen met een onorthodoxe geestesgesteldheid bestaan, maar zonder een soort karakterontwikkeling of psychologie achter de daden zelf, krijg je uiteindelijk een oppervlakkige uiteenzetting van verachtelijk gedrag. Waarom is Bing Bing uiteindelijk bevriend met haar verkrachter en geeft hij om hem? Waarom accepteert de vrouw van een verkrachter zijn gedrag onvoorwaardelijk? De filmmakers hebben nooit de moeite genomen ons dat te vertellen. Zelfs de overduidelijke tegenstelling tussen rijke en arme klassen was onbeholpen bedacht en diende uiteindelijk alleen maar als een situatiebepaler. Het voelt allemaal te nietszeggend en vergeetbaar aan nadat het smerige openingsuur voorbij is.
Andere recensenten hier lijken morele dubbelzinnigheid te verwarren met complexe personages. De reden dat je niet kunt kiezen voor welke persoon je sympathie hebt, is dat die persoon niet goed is ontwikkeld. Denk niet dat deze film complexe personages heeft omdat ze niet duidelijk gedefinieerd zijn. Integendeel, de reden dat ze niet duidelijk gedefinieerd zijn, is dat we niets weten over hen of wat ze denken. Dat is nauwelijks een positief attribuut van deze film.
Aan de positieve kant zijn het camerawerk en het acteerwerk vrij goed, maar al het andere wordt alleen maar saaier en saaier naarmate de film vordert. Je kunt dit naast rotzooi als 'Turning Gate' (2002) plaatsen.' What Time Is It There' (2001), 'Irreversible' (2002) en de eerder genoemde 'Bad Guy'.

text_en:
I normally wouldn't waste my time criticizing a useless movie such as this. However, I'm off of work this week, so I have plenty of time to wallow in meaningless trivialities. To start, let me say that I frequently enjoy non-commercial, non-mainstream, non-American cinema. (Feel free to click on my user profile for a supporting filmography.) That said, there are plenty of bad movies that are released in countries outside of the U.S. Trust me, I've been tortured by hundreds of them. "Lost In Beijing" is one particularly bad film.

The opening half hour is an impressive, non-stop exhibition of moral degeneracy. This film provides some classic morals that belong on the same level as Kim Ki-duk's "Bad Guy" (2001).

1. women actually enjoy being raped; 2. rape should be glorified, praised, and respected; 3. feel free to rape any woman you like, because while your "doing" her she'll eventually start to like it and reach orgasm; 4. if you're wife gets raped, make sure you blackmail her rapist for lots of money, but if he doesn't pay, just repeatedly bang his slut of a wife as compensation; 5. if you're wife gets raped, be sure to screw and degrade her the next day while playing the role of the rapist, taunting her with lines like, "Did he fu*k you like this?"; 6. if you're husband is a rapist, just accept it; 7. after you personally get raped, befriend your rapist and hang out with him whenever possible.

How can anyone in their right mind care about any of these characters? They're nothing more than a bunch of degenerates who not only live their lives in careless ways, but actually revel in their meaninglessness and support each other. Don't misunderstand me though. I'm very capable of enjoying films that depict lifestyles and morals that are contradictory to my own. "Ichi the Killer" (2001) and "Moonlight Whispers" (1999) are very interesting portrayals of sado-masochism. "Strange Circus" (2005) is an exceedingly perverted play on child sexual abuse. "Marriage Is A Crazy Thing" (2002) is a scathing indictment on traditional marriage. Even religiously-based movies like "Running On Karma" (2003) and "Samsara" (2001) have entertained me on occasion. The difference is that those films actually have some interesting psychological content and character development to them, whereas "Lost In Beijing" has virtually none.

It's known that people with unorthodox mindsets exist on this planet, but without some kind of character development or psychology behind the acts themselves, you end up with a superficial exposition of despicable behavior. Why, exactly, does Bing Bing eventually befriend and care for her rapist? Why does the wife of a rapist accept his behavior unconditionally? The filmmakers never bothered to tell us. Even the obvious juxtaposition of rich and poor classes was ineptly conceived and in the end served as a mere situational ploy. It all feels too bland and forgettable after the filthy opening half hour subsides.

Other reviewers here seem to have confused moral ambiguity with complex characterization. The reason you can't choose which person to root for is because they weren't developed properly. Don't think that this movie has complex characters just because they're not clearly defined. On the contrary, the reason they're not clearly defined is because we know nothing about them or what they're thinking. This is hardly a positive attribute of this movie.

On the positive side, the camera-work and acting are quite good, but everything else just gets duller and duller as the film progresses. You can place this alongside trash like "Turning Gate" (2002), "What Time Is It There" (2001), "Irreversible" (2002), and the aforementioned "Bad Guy."


text:
Ik heb deze dvd uit de bonenstaakbak van Walmart gehaald omdat op het omslag een van de vliegtuigen stond waarmee ik tijdens de Vietnamoorlog vloog (C-123k). Ik vloog niet voor Air America, maar omdat ik een C-123-piloot was, wist ik wie dat wel deden, inclusief degenen die in mijn thuisland in mijn Reserve Eenheid vlogen. Ik ben geen filmcriticus, maar ik vraag me af wat de onderbewuste motivatie is van Directeuren en Schrijvers die dit soort films maken. Het beste deel van deze film gaat naar de cameraman. De vliegensvlugge opnamen en stunts (hoewel ze volkomen karikaturaal zijn) zijn uitstekend. De film begint met de favoriete fall-out van Hollywood in 1969. Maar het is een feit dat Nixon niet met Air America is begonnen, hij is niet met de leugens begonnen. Johnson was verantwoordelijk voor Air America en Nixon heeft de leugens, de oorlog en Air America geërfd. Het is niet eerlijk of juist om Nixon af te schilderen als een leugenaar wat Air America betreft. Alle presidenten hebben de leugens van hun voorgangers geërfd. Niemand die slim genoeg was om met een C-123 te vliegen, was dom genoeg om niet te weten waar ze zich bij aansloten. Dat maakt de Downey-figuur ongeloofwaardig. Een C-123 was een ruig vliegtuig. Het kon gemakkelijk op één motor vliegen, of op de twee hulpmotoren. De drie sukkels die met één schot een eend doodschieten, zijn waarschijnlijker. De piloten die met Air America vlogen waren burgermedewerkers van de CIA, geen roekeloze gelukssoldaten. Ze hadden een goede reden om zich te gedragen en in een toekomst te geloven, als ze hun extreem gevaarlijke baan overleefden. Ze kregen twee keer zoveel pensioen als ze met pensioen gingen. Ze hoefden geen dope of wapens te verkopen om een goed pensioen te krijgen. Dope was legaal en een manier van leven in de SEA, zoals het dat vandaag de dag in Afganistan nog steeds is. Als individuele piloten er geld mee probeerden te verdienen, was dat niet het beleid van de CIA. De CIA voerde een oorlog tegen het communisme, niet tegen drugs. De schrijver baseerde zijn verhaal op 'oorlogsverhalen'. Piloten vinden het heerlijk om iedereen die een biertje voor hen koopt en naar hen luistert de grond in te trappen. De schrijver en de regisseur die met een bijl over Vietnam en Nixon moesten slijpen. Zie de film, en denk eraan hoe hij begint <0xE2><0x80><0x93> Nixon krijgt de schuld van wat er jarenlang is gebeurd. Denk eraan, hij werd pas op 20 januari 1969 president.
Mijn favoriete scène is de landing op een heuvel in de jungle. Piloten van Air America zetten vliegtuigen neer op plaatsen die de ontwerpers van de vliegtuigen nooit voor mogelijk hadden gehouden. Er waren genoeg grappige verhalen die verteld hadden kunnen worden. In plaats daarvan koos de regisseur ervoor om de grote rubberen scène te gebruiken om te laten zien hoe dom de CIA was. Deze scène laat zien dat de regisseur en de schrijver vallen voor een of ander pilotenpraatje en dat de grap bij hen ligt.
MDS Fort Valley Virginia.

text_en:
I picked out this DVD out of the cheepo bin at Walmart because the cover showed one of the planes I flew during Viet-Nam (C-123k). I did not fly for Air America, but knew being a C-123 pilot, I knew a lot who did, including those who flew in my Reserve Unit back home. I am not a movie critic, but wonder about the subliminal motivation of Directors and Writers who make movies like this. The best part of this movie has to go to the cameraman. The flying shots and stunts (although totally cartoon like) are excellent. The movie begins with Hollywood's favorite fall guy in 1969. But the fact is, Nixon did not start Air America, he did not begin the lies. Johnson was responsible for Air America and Nixon inherited the lies, the war, and Air America. Its not fair or accurate to portray Nixon as a liar on the subject of Air America. All President's have inherited the lies of their predecessors. Nobody smart enough to fly a C-123 was dumb enough to not know what they were joining. That makes the Downey character unbelievable. A C-123 was a rugged airplane. It could easily fly on one engine, or the two auxiliary jet engines. The three stooges shooting a duck with one shot is more likely. Pilots who flew with Air America were civilian employees of the CIA, they were not reckless soldiers of fortune. They had a good reason to behave and believe in a future, if they survived their extremely dangerous job. They were given double time towards a retirement pension. They weren't required to sell dope or guns to get a good pension. Dope was legal and a way of life in SEA, as it still is today in Afganistan. If individual pilots tried to make money on the side, it was not CIA policy. The CIA was fighting a war on communism, not drugs. The writer based his story on "war stories". Pilots love to BS anybody who will buy them a beer and listen. The writer and Director who had an ax to grind about Viet-Nam and Nixon. See the movie, and remember how it starts - it blames Nixon for what existed for years. Remember, he didn't become President until Jan 20, 1969.

My favorite scene is the landing up hill in the jungle. Air America pilots put planes in places the aircraft designers never thought possible. Their were plenty of funny stories that could have been shown. Instead, the Director chose to use the oversize rubber scene to show how dumb the CIA was. This scene shows that the Director and writer fell for some pilot bar talk and the joke is on them.

MDS Fort Valley Virginia.


text:
Bekwame professionals leven op een exotische en gevaarlijke locatie. Ze worden elke avond dronken. Ze smokkelen opium. Ze laten varkens in parachutes vallen. Ze vliegen onder onmogelijk gevaarlijke omstandigheden. Ze kleden zich raar en gedragen zich nog raarder. Ze zijn iconoclastisch, buitensporig. Ze overtreden elke bevelsregel en hebben minachting voor hun werkgevers bij de CIA. Ze zijn onvervangbaar.
Nee. Het is niet 'Alleen de Engelen hebben vleugels' en het is niet 'M*A*S*H'. Het is een ongemakkelijke mengeling van die twee die helaas eerder dwaas dan grappig overkomt.
Het is gericht op shock, vermaak en scholing, maar bereikt niet echt zijn doel.
Wat de schokwaarde betreft, tja, daar zijn we inmiddels aan gewend, nietwaar? Vindt iemand het echt schokkend dat een stel hardwerkende piloten in de jaren zeventig geheime missies vlogen in Laos? Nee, het is niet schokkend. Het is zelfs niet educatief nu, onder de huidige omstandigheden, terwijl het interessant zou zijn om te weten dat een of andere paramilitaire excursie NIET was vastgelegd in een dossier met de titel _Nationale interesse, defensie de toucher_. Dat geeft niet. We zijn dus een beetje wijzer geworden en zijn niet meer zo schokkend en niet meer zo dom.
Het probleem in dit geval is dat de film afhankelijk is van die eigenschappen om amusant te zijn. Zonder die eigenschappen implodeert de film. Een groep ruige, dronken CIA-piloten zit in een hoerenkast de meisjes te neuken, vuurt de lichten uit met een pistool met geluiddemper, doodt hagedissen met hetzelfde wapen. Vraagt nieuwe piloot Robert Downey jr.: 'Als jullie je zo gedragen, wil dat dan zeggen dat er iets te vieren valt?' Antwoordt een ander bulderend: 'Nee, het betekent dat het nacht is.' Dat zou grappig kunnen zijn als we verwachtten dat afvallige piloten net zo rechtschapen waren als de rest van ons. Als we dat niet verwachten, valt de mop, net als de film, in het water.
Er zijn natuurlijk actiescènes. Alles wat in een vliegtuig tijdens de vlucht kan gebeuren, gebeurt tijdens de vlucht in een vliegtuig tijdens de vlucht. Mensen vallen eruit, bagage wordt lukraak uit de luiken gegooid, motoren slaan af, ze houden de schade die de wegenwacht aanricht in stand, de passagiers worden tijdens noodlandingen uit elkaar gerukt, maar we hebben het meeste hiervan elders gezien, vaak beter.
Sommigen zullen dit grappiger vinden dan ik, en het acteerwerk is vrij goed. Robert Downey jr. is vooral effectief als hetero. Kijk naar de andere commentaren, en als die een film beschrijven die je aantrekkelijk zou kunnen vinden, kijk er dan vooral naar. Misschien zit er wel iets grappigs in dat me is ontgaan.

text_en:
Skilled professionals live it up in an exotic and dangerous location. They get drunk every night. They smuggle opium. They drop pigs in parachutes. They fly under impossibly hazardous conditions. They dress weird and act weirder. They're iconoclastic, outrageous. They violate every rule of command and have contempt for their employers at the CIA. They're irreplaceable.

Nope. It's not "Only Angels Have Wings" and it's not "M*A*S*H." It's an uneasy mixture of the two that unfortunately comes across as more silly than funny.

It aims at shock, amusement, and education, but doesn't really achieve its goals.

As far as its shock value is concerned, well, we're inured by now, aren't we? Does it really shock anyone that a bunch of hard-living pilots flew secret missions in Laos in the 1970s? No, it's not shocking. It's not even educational now, under our current circumstances, when it would be interesting to learn that some paramilitary excursion was NOT buried in a file labeled National Interest, Defense de Toucher. That's okay. So we've been wised up a little and are no longer neither so shockable nor so dumb.

The problem in this case is that the film depends on those very qualities for its power to amuse. Without that, the film implodes. A group of shaggy drunken CIA pilots are sitting around in a cat house, goosing the girls, shooting out the lights with a silenced pistol, killing lizards with same. Asks newbie pilot Robert Downey, Jr., "When you guys act like this does it mean there's something to celebrate?" Replies another, guffawing, "No, it means it's night time." That might be funny if we expected renegade pilots to be as upright as the rest of us. If we don't, the gag, like the movie, falls flat.

There are action scenes naturally. Everything that can possibly happen in or to an airplane in flight happens in or to an airplane in flight. People fall out of them, baggage is thrown haphazardly out of their hatches, engines fail, they sustain damage from AAA, the are torn apart during crash landings, but we've seen most of this elsewhere, often done better.

Some might find this funnier than I did, and the acting is pretty good. Robert Downey Jr. is especially effective as the straight man. Check out the other comments and if they describe a film that you might find appealing, then by all means watch it. There might be some laughs in it that escaped me.


text:
Roger Spottiswoode is niet de slechtste regisseur, en hij heeft goed werk geleverd met de ondergewaardeerde sciencefictionthriller 'The Sixth Day' (ook wel bekend als 'The Box Office Downfall of Mr. Schwarzenegger'). Maar 'Air America' moet wel een van zijn onbeholpenste projecten zijn.
Het komt over als een mengeling van drama, komedie en oorlogsfilm <0xE2><0x80><0x93> geen erg overtuigende combinatie. Ik vond het zelfs aanmatigend.
Robert Downey jr. (in zijn hoogtijdagen) speelt een piloot die wordt gerekruteerd bij een supergeheime CIA-organisatie die in het Vietnamtijdperk tijdens Laos opereert. Mel Gibson speelt zijn co-piloot en hij stuit op de wetenschap dat ze drugs dealen en wat al niet. De film was bij de release een hit omdat er twee beroemde gezichten in meespeelden en Aerosmith de klassieker van de Doors, 'Love Me Two Times', voor de soundtrack had opgenomen.

De remake van het nummer is vrij slecht, en dat past bij de film.

text_en:
Roger Spottiswoode isn't the worst director, and he did a good job on the underrated sci-fi thriller "The Sixth Day" (a.k.a. "The Box Office Downfall of Mr. Schwarzenegger"). However, "Air America" has to be one of his most inept projects.

It comes across as an amalgamation between drama, comedy and war film - it's not a very convincing mix. In fact, I found it to be overbearing.

Robert Downey, Jr. (during his heyday) stars as a pilot recruited into a top secret CIA organization operating during Laos in the Vietnam era. Mel Gibson plays his co-pilot and he stumbles upon the knowledge that they're trafficking drugs, and what not.

The movie was hyped on release because it starred two famous faces and Aerosmith had re-recorded the Doors classic "Love Me Two Times" for the soundtrack.

The redo of the song is pretty poor, which suits the film.


text: Dat deze film aan de muur van een kapel is vastgeniet als bewijs dat God werkelijk dood is. Ben ik de enige die deze 'film' echt heeft gezien (of liever gezegd heeft geslapen)? Dit is de enige film die ik ooit in de bioscoop heb gezien waar ik spijt van heb dat ik niet ben weggelopen om mijn geld terug te eisen <0xE2><0x80><0x93> zo saai was hij. En ik heb zelfs 'Highlander 2: The Quickening' in de plaatselijke bioscoop gezien. Van begin tot eind hebben Gibson en Downey absoluut geen chemie als twee onwaarschijnlijken, door omstandigheden bij elkaar gebracht, die uiteindelijk als beste maatjes samenwerken. De actie (van het weinige dat er is) is maf en zo saai als het schedelbot van de schrijver. Godzijdank is er een of andere god die grinnikend op ons neerkijkt terwijl hij onze 'cinema' gadeslaat en zegt dat er geen kans is op een 'Air America 2'.

text_en: That this movie has been stapled to the wall of a chapel as proof that God is truly dead. Am I the only one that really saw (rather sleptwalked) through this "film"? This is the only movie I've ever seen in the theater that I regret not walking out on and demanding my money back -- it was just that dull. And I even saw "Highlander 2: The Quickening" at the local cinema. From beginning to end, Gibson and Downey have absolutely no chemistry as two unlikelies, cast together by circumstance, who eventually work together as best buddies. The action (what little there is) is goofy and as dull as the skullbone of the writer. Thank whatever deity is chortling down at us as it observes our "cinema" that there's no chance for an "Air America 2."


text: Normaal gesproken ben ik een fan van Mel Gibson, maar in dit geval maakte hij een film met een slecht script. Het acteerwerk was voor het grootste deel niet zo slecht, maar het verhaal was gewoon zinloos, vol fouten en saai. Ik dacht dat ik de film wel leuk zou vinden, maar eigenlijk vond ik hem helemaal niet leuk. Ik geef hem een 1,2 van de 5!

text_en: I'm normally a fan of Mel Gibson, but in this case he did a movie with a poor script. The acting for the most part really wasn't that bad, but the story was just pointless with flaws and boring. I thought I would like the movie a little but I didn't like it at all actually. I give it a 1 1/2 out of 5!


text: Ik besloot naar die film te kijken omdat hij werd aangemerkt als 'de engste film aller tijden', dus dat had ik verwacht. Helaas kwam ik erachter dat er geen eng moment in de film zat (en ik ben zo iemand die heel gemakkelijk springt). De film bestond uit niets anders dan vreselijke clichés en elke keer dat er een sprongmoment was, was het ongelooflijk duidelijk. De pro's van deze film waren de muziek en die ene scène die eigenlijk heel goed is gefilmd (zoals de allerlaatste scène als ze de deur opendoet en je Tun in de spiegel ziet en als die naar hem terugzwaait, zie je de geest op zijn schouders). Al met al voegde deze film niets nieuws toe aan het J-Horror-genre en miste hij creativiteit en angst.

text_en: I decided to watch this movie because it has been noted as the "scariest movie ever" so, that's what I expected. Unfortunately, what I found out is that the movie didn't have a single scary moment in it (and I'm the kind of person who jumps very easily). The movie was nothing but terrible clichés and every time there was a jump-moment it was incredibly obvious. The pros of this movie would be the music and the odd scene thats actually shot well (like the very last scene when she opens the door and you see Tun in the reflection and when it swings back to him you see the ghost on his shoulders). Overall, this movie really added nothing new to the J-Horror genre and all-around lacked creativity and scares.


text:
Ik moet erbij zeggen dat deze trend wat betreft het verscheuren van Aziatische horrorfilms een kop boven De Wrede en Donker Water uitsteekt, terwijl hij nog steeds niet dezelfde hoeveelheid atmosferische griezel oplevert als De Ring.
Toch bestaan films, net als het leven, niet in een vacu<0xC3><0xBC>m en zijn ze daarom in vergelijking met andere thrillers/thrillers/horrorfilms verdienstelijk. Eerlijk gezegd schrijf ik hier geen lange samenvatting en zal ik alleen maar zeggen dat deze film probeert te vertrouwen op muziek die eerder schrik aanjaagt dan op sfeer, en dat de 'geest' zelf ook niet zo bijzonder is. De plot is vrij simpel en voorspelbaar en ook niet iets om over naar huis te schrijven. Hoewel er een paar spannende scènes zijn die aan creatief en eng grensden, is het grootste deel van de film behoorlijk vanille-achtig. Als je van _De Wrevel_ hebt genoten en het is een goede film, dan zou je hier misschien van kunnen genieten.
Een cijfer: C.

text_en:
I should explain that as far as this trend goes for ripping off Asian horror movies, this Shutter is a head above The Grudge, and Dark Water, while still not achieving the same amount of atmospheric creepiness that The Ring establishes.

Still though movies, like life, don't exist in a vacuum and are therefore up for comparison to other suspense/thriller/horror movies. Honestly, I'm not writing a lengthy synopsis here and will say that this movie attempts to rely on music induced "startle" scares rather than atmosphere and the "ghost" itself really isn't that remarkable. The plot is pretty basic and predictable and isn't anything to write home about either. While there are a few suspenseful scenes that border on creatively scary, most of the movie is pretty vanilla. If you enjoyed The Grudge and it's ilk then you might enjoy this.

Grade: C-


text: Ik weet het niet, maar de film leek gewoon te veel op andere films die ik heb gezien. The Ring, The Eye, Dark Water, voor mij zijn ze allemaal hetzelfde. Begrijp me niet verkeerd, hij is prachtig gemaakt, prachtig camerawerk, geweldige grafische vormgeving, maar dat verhaal is gewoon te... te gewoontjes. Uiteindelijk is het de score die de spanning maakt, je weet wel: het gegil, het gerommel. De personages in de film reageren ook niet erg natuurlijk, ze bewegen zich heel langzaam, verbaasd over alles wat ze zien. Ik ken mensen die dol zijn op dit soort films, en omdat het een goed gemaakte film is, kan het, denk ik, geen kwaad om ernaar te kijken. Maar als je de film die ik hierboven heb genoemd hebt gezien en hem niet mooi vond, dan...' 'Ik stel voor dat je die moeite niet neemt.'

text_en: I don't know, but the movie was just too similar to other movies I've seen. The Ring, The Eye, Dark Water, they're all the same to me. Don't get me wrong, it's beautifully made, lovely camera work, great graphics, but that story is just too.. too common. In the end, it's the score that makes the suspense, you know: the screams, rumbles. The characters in the movie are also not reacting very naturally, moving very slowly, surprised by anything they see. I know some people that love this kind of film, and if you do, being a well made movie, I guess it doesn't hurt to watch it. But if you've seen the movie I've mentioned above and didn't like them, then I'd suggest you don't bother.


text: Ik heb veel Japanse horrorfilms gezien en ik moet zeggen dat sommige echt interessant zijn, maar ze zijn allemaal zo'n beetje hetzelfde. deze is geen uitzondering. de geest is een zwartharig meisje, dat maakt slachtoffers door alleen maar te lopen en dood te lijken. het verschil is alleen het motief voor de spookverschijning. de rest is hetzelfde als altijd: zwartharig meisje, vreemde dingen die gebeuren met sommige media (foto's), eng acteerwerk. terwijl ik naar deze film keek, vroeg ik me voortdurend af waarom ik mijn tijd verdeed met kijken naar dingen die iemand anders al zoveel beter heeft gedaan. sommige scènes zijn best aardig, maar ik geef 3 van de 10.

text_en: i have seen many Japanese horrorfilms and i have to say that some of them are really interesting but they are all pretty much the same. this one is no exception. the ghost is a black haired girl, that scares it's victims by doing nothing else than walk and look dead.. the difference is just the motive for the haunting. the rest is the same as every time: black haired girl, strange things happening with some media (photos), creepy acting. while watching this flick i constantly found myself asking why i was wasting my time watching stuff that someone else has done so much better before. some scenes where quite nice though, i'll give it 3 out of 10


text:
Een van mijn collega's raadde me deze film aan, wat impliceerde dat het een van de meest angstaanjagende films was die ze ooit had gezien. Ik heb hem samen met mijn vriendin bekeken en we gaven het na zo'n 50 minuten op.
Gisteren heb ik een lang gesprek gehad met mijn collega (we zijn nog steeds vrienden!).
Deze film is net zo origineel als de laatste film met Steven Seagal in de hoofdrol. Er komt absoluut niets origineels in voor. De griezelige delen zijn al duizend keer eerder gedaan.
De grootste fout is echter het pijnlijk trage tempo van deze film. De perioden tussen de griezels zijn volkomen verspild aan betekenisloze dialogen en een heleboel... niets.
1 van 10 molotovcocktails.

text_en:
One of my co-workers recommended this one, implying that it was one of the most frightening movies she ever watched. I checked it out together with my girlfriend and we gave up after 50 minutes or so.

Yesterday, I had a long talk with my co-worker (we're still friends!).

This movie is as original as the latest film starring Steven Seagal. It brings absolutely nothing original to the table. The spooky parts have been done thousand of times before.

The biggest fault however is the painfully slow pace of this movie. The periods between the scares are completely wasted with meaningless dialog and a lot of.. nothing..

1 of 10 Molotov cocktails


text:
Ik kan mijn collega-recensenten van IMDb absoluut niet geloven. Al die lof over hoe 'origineel' deze film is, het is alsof ze nog nooit 'Ring' hebben gezien of de miljoenen imitaties die er in de 10 jaar sinds die film zijn gemaakt. En sommigen van hen beweren dat ze horrorfilmfans zijn! Ik dacht het niet! 'Shutter' is oké. Gemiddeld, zou ik zeggen. Ik geef hem 5 van de 10, maar het kan gewoon niet origineel zijn en geweldig en 'het meest angstaanjagende wat ik ooit heb gezien', zoals een recensent zei. Pffff, mensen. Deze is gewoontjes. Hij is voorspelbaar.
Ik zweer het, als ik nog een spookfilm zie waarin de held het verleden van de geest natrekt om erachter te komen waarom zij...' 'Ze zijn zo kwaad en als ik achter ze aan ga, ga ik gillen.'
'Origineel?' Doe me een lol. Jullie moeten eens wat vaker de deur uit. Of hou in elk geval op met jezelf 'horrorfilmfans' te noemen.

text_en:
I absolutely positively can't believe my fellow IMDb reviewers. All the praise about how "original" this movie is, it's like they've never seen "Ring" or the million of imitations that's come out in the 10 years since that movie. And some of them claim to be horror movie buffs! I think not! "Shutter" is okay. Average, I'd say. I give it 5 out of 10, but there's just no way it's original and great and "the most frightening thing I've ever seen" as one reviewer said. Puh-leeeze, people. This one is plain. It's predictable.

I swear, if I see another ghost movie where the hero traces the past of the ghost in order to find out why she's so mad and after them, I'm going to scream.

"Original"? Give me a break. You people need to get out more. Or at least stop calling yourselves "horror movie fans".


text:
Amando DeOssorio was niet iemand die zich door een gebrek aan budget liet weerhouden om een van zijn verhalen te vertellen. Zijn 'Blind Dead'-serie begon geweldig, maar had een paar echt lachwekkende momenten, zoals de opnamen van een klein modelbootje in een watertank voor 'The Ghost Galleon'. In 'The Sea Serpent' raakt hij de bodem en neemt een paar opmerkelijke acteurs mee, terwijl hij het verhaal vertelt van een dom sokkenmonster dat een paar watertanks en miniatuuraquaria met grote ogen angst aanjaagt. De film opent met een vage openingsscène, die een mislukte militaire missie laat zien waarbij Amerikaanse piloten om de een of andere onbekende reden een atoombom laten vallen (die schaamteloos in het kader van de film wordt geïllustreerd). De commandant geeft deze opdracht vanuit een kantoor met een prominente Amerikaanse vlag en een portret van een gestoord ogende Ronald Reagan, een van de weinige dingen waardoor deze film echt op de jaren tachtig lijkt. De andere twee zijn de hilarisch onbeholpen ondertiteling die verklaart dat het jaar 1985 is en Tyria Powers gedateerde Sheena Easton-kapsel, dat er heel cool had uitgezien naast een paar gescheurde neontrainingspakken. Een van de grootste monsters die je ooit hebt gezien komt uit de diepte omhoog, verstoord door de explosie die door de bom is veroorzaakt. We horen dat de verdwaalde atoombom een groot deel van de plaatselijke vis heeft gedood. Helaas voor ons heeft het geen effect op de Zeeslang, die snel afdaalt naar de kust van Spanje voor een of andere mini-oorlog.
Als ik zeg dat het monster onrealistisch is, overdrijf ik niet. Het ziet er niet alleen "zo'n beetje" nep uit. Ik ben ervan overtuigd dat de filmmakers er het beste van hebben gemaakt met de tien dollar die hun toebedeeld leek te zijn, maar meestal ziet het eruit alsof het gemaakt is van krijtjes, een pingpongbal en een oude sok. En dat niet alleen, het heeft van die onheilspellende muziek die het overal begeleidt, muziek die zo lijkt op het thema van 'Jaws' dat het een wonder is dat niemand voor de rechter is gesleept.

Samen met Tyria Power worden Timothy Bottoms en Ray Milland gesnapt in een achterbuurt, en de dialoog had niet triester kunnen zijn. Door middel van een reeks intriges worden onze hoofdrolspelers bij elkaar gebracht in een zoektocht naar... nou ja, ik weet niet precies wat het doel is. Bottoms and Power moet bewijzen dat de slang echt is om hun hachje te redden (hij krijgt de schuld van een door de slang veroorzaakt scheepswrak, zij wordt na een waarneming in het gekkenhuis opgesloten). Dat doet er allemaal niet toe, want tegen het eind van de film is er nog niets opgelost. Niemand geeft toe dat de slang echt is, en hij is niet eens dood. Bovendien zijn Bottoms and Power nog steeds op de vlucht voor de wet.
Hoe onlogisch het ook lijkt, alleen onze helden weten dat de slang bestaat (ondanks talloze verdwijningen, een vernielde vuurtoren en een vermorzelde spoorbrug), en ze beginnen aan een uitgebreid niet-avontuur om het monster op te sporen en te verjagen... Het is hun grote plan om hem met vuurpijlen af te schrikken. Hoewel hun plan mislukt is, veroorzaakt de slang een grote explosie in het water nadat hij een brug heeft aangevallen (vraag maar niet hoe), en de reusachtige zeeslang is zo bang dat hij wegzwemt. De kritische kijker zou zich afvragen waarom de slang niet eerder in de film werd afgeschrikt toen hij een paar grote explosies veroorzaakte nadat hij tegen een brug was geknald. Maar dat doet er niet toe. Hij zwemt weg en onze helden zijn ervan overtuigd dat hij voor altijd weg is. Einde.
Ik kan me alleen maar de afschuw voorstellen die de sterren voelden toen ze de voltooide film zagen waaraan ze net hadden gewerkt. Een slap script en een paar vage reactieshots hadden ze nooit kunnen voorbereiden op de g<0xC3><0xAA>nante scènes waarin ze het scherm delen met een in elkaar geflanst sokpoppen/stop-motion-beest. De bijrollen hadden tenminste nog lol om te gillen en te doen alsof ze werden opgeslokt door een reusachtige slangenkop. Ik weet niet precies wat er aan de hand was toen ze deze film maakten; het monster is goedkoop, maar er zijn een paar nogal uitgebreide miniatuursets, dus iemand heeft er tijd aan besteed om die te maken, om nog maar te zwijgen van de stop-motionanimatie die erbij kwam kijken. Het lijkt of ze het rechttoe rechtaan spelen, hoewel het gevoel voor humor van deze film misschien boven mijn pet ging. Uiteindelijk is de film alleen maar een gemakkelijk doelwit voor een dronken commentaar. Kijk ernaar op een feestje, dat levert de beste resultaten op.

text_en:
Amando DeOssorio was never one to let a lack of budget get in the way of telling one of his stories. His "Blind Dead" series started off great but had some truly laughable moments, such as shots of a small model boat in a water tank for "The Ghost Galleon". In "The Sea Serpent", he hits rock bottom and takes some notable actors along with him, telling the tale of a silly sock monster that brings google-eyed terror to a few water tanks and miniature aquariums.

A vague opening sequence sets the stage and demonstrates an aborted military mission where American pilots, for some unknown reason, drop an atomic bomb (brazenly cartooned into the frame of the film) somewhere in the ocean off the coast of Spain. The military commander gives this order from an office that features a prominent American flag and a portrait of a deranged-looking Ronald Reagan, one of only a few things that makes this movie really seem like the Eighties. The other two are the hilariously inept subtitle that declares the year to be "1.985" and Tyria Power's dated Sheena Easton hairdo, which would have looked really cool next to some ripped neon sweats.

One of the kookiest monsters you will ever see rises from the depths, disturbed by the explosion caused by the bomb. We learn that the errant atom bomb has killed off a great deal of the local fish. Unfortunately for our cast, it has no effect on the Sea Serpent, which swiftly descends on the coast of Spain for some miniature-set mayhem.

Now when I say the monster is unrealistic, I am not exaggerating. It's not just "sort of" fake looking. I'm sure the filmmakers did the best with the ten dollars that they seem to have been allotted, but most of the time it looks like it was made out of Crayola markers, a ping pong ball, and an old sock. Not only that, it has this ominous music that accompanies it wherever it goes, music that sounds so much like the "Jaws" theme that it's a wonder nobody got sued.

Along with Tyria Power, Timothy Bottoms and Ray Milland are caught slumming, and the dialogue could not have been any more dismal. Through a series of plot contrivances, our leading actors are thrown together in a quest to...well, I'm not sure what the purpose is. Bottoms and Power have got to prove the serpent is real in order to save their butts (he is blamed for a serpent-induced shipwreck, she is locked in the loony bin after a sighting). None of this matters, because by the end of the movie nothing has been resolved. Nobody admits the serpent is real, and it's not even dead. Furthermore, Power and Bottoms are still on the lam from the law.

As illogical as it seems, nobody but our heroes knows that the serpent exists (despite numerous disappearances, a trashed lighthouse, and a crushed railroad bridge), and they embark on an extended non-adventure to track down and chase the monster away...not kill it, since they know they are no match for it. Their big plan is to use flares to scare it off. Although their scheme is botched, the serpent causes a big explosion in the water after it attacks a bridge support (don't ask), and the giant sea snake is so frightened that it swims away. The critical viewer would wonder why the serpent wasn't frightened off earlier in the movie when it caused a couple of big explosions after crashing into a dock. But never mind. It swims away, and our heroes are sure it's gone forever. The end.

I can only imagine the horror that the stars felt when they saw the completed film they just worked on. A lamebrain script and a couple of dim reaction shots could never have prepared them for the embarrassment of sharing screen time with a spliced-in sock puppet/stop motion beastie. At least the supporting characters got to have fun screaming and pretending to be swallowed by a giant serpent head. I'm not sure what was going on when they made this movie; the monster is cheap, but there are some rather elaborate miniature sets, so somebody did spend some time making those, not to mention the stop-motion animation involved. It's seemingly played straight, although maybe this film's sense of humor went over my head. In the end, the film is nothing more than an easy target for a drunken commentary. Watch it at a party for best results.


text:
Deze film heeft me opnieuw ernstig aan het twijfelen gebracht over de vraag of Armando de Ossorio een goede filmmaker was of niet... Zijn BLIND DOOD-films worden door veel fans geprezen. Dat kan ik begrijpen. Maar een would-be gothic-vampier-afgezaagde film als MALENKA laat geen enkel teken zien van een getalenteerde filmmaker. En dat geldt ook voor SERPIENTE DE MAR. De film bevat afschuwelijk acteerwerk, een stompzinnige plot, domme gebeurtenissen, een heleboel andere dingen die je kunt verwachten van een slechte monsterfilm en ook van de ervaren acteur Ray Milland, die zijn best doet om zich door deze film heen te mompelen zonder veel idee te hebben van wat hij erin doet. Blijkbaar was Milland al heel ziek toen hij Serpiente de Mar (zijn laatste theaterstuk) opnam en er met zo'n belachelijke stinkerd vandoor ging, wat het allemaal nog triester maakt. Een laatste optreden naast Peter Cushing in een door Roy Ward Baker geregisseerde tv-film (ook in 1984) verandert er niet veel aan.
Maar de sokpop/zeeslang is een spektakel om te zien. Kijk hoe hij een vuurtoren omver blaast en vermorzelt. Zie hoe hij een haven met miniatuurbootjes vernietigt. Kijk hoe hij bruggen vernietigt en zich te goed doet aan charmante miniatuurtreintjes.
Goede Slechtheid? Ja.

text_en:
This film has me seriously doubting again whether Armando de Ossorio was a good filmmaker or not... His BLIND DEAD films are praised by many fans. This I can understand. But wanna-be Gothic vampire trite like MALENKA doesn't show any signs from a gifted filmmaker. And that also goes for SERPIENTE DE MAR. It features horrible acting, a dumb plot, stupid events, a lot of other things you can expect from a bad monster-movie and also veteran actor Ray Milland, who does his best to mumble his way through this film while not having much of a clue about what he's doing in it. Apparently Milland was already very ill while shooting SERPIENTE DE MAR (his last theatrical feature) and going out with a ridiculous stinker like this, makes it all the more sad. One last appearance alongside Peter Cushing in a made-for-TV film directed by Roy Ward Baker (also in 1984) doesn't change much about it.

But the sock puppet/sea serpent is a hoot to behold. Watch it swirl up a lighthouse and crush it. See it destroy a harbour with miniature boats. Look at it demolish bridges and munch on charming miniature trains.

Good Badness? Yes. 3/10 and 7/10