text: Deze film is bijna onbekend, maar hij is erg goed. In een eenzaam Deens stadje leven twee oude zusters die zich een verre jeugd herinneren, toen ze, vanwege een strikt puriteinse opvoeding, het geluk moesten afwijzen. Eenzaam leven ze dan in een waardige soberheid, tot Babette, die uit Parijs komt vliegen, beangstigd door de gruwelen van de oorlog, arriveert. Binnen korte tijd zal ze in staat zijn de goedheid en liefde die ze bij haar aankomst ontving, om te keren. Een goede loterijprijs stelt haar in staat een groot banket te organiseren, volgens de beste regels van de Franse gastronomie. Alle buurten zijn uitgenodigd (allemaal fanatiek puriteinen). Ze nemen de uitnodiging aan, maar beloven geen spoor van plezier of genot te tonen, omdat dat een zonde zou zijn. Maar de verleidelijke kracht van de verrukkelijke maaltijd die ze eten, dat ze verleid worden door de sensualiteit van de Franse gastronomie, verleidt hen. Het banket eindigt in een heel vileine, zij het stille, gelukzaligheid. De liefde tussen mensen is ontwaakt. Het wonder van het opwekken van de menselijke vriendelijkheid ten gevolge van het genot van het zintuig is begonnen. De film is verrassend goed, maar niet voor iedereen. Het grootste deel van de film gebeurt er niets, alles is zo rustig en zo vredig, dat je gedurende vele minuten alleen het leven van de inwoners van de stad kunt zien. Maar naarmate de film vordert, wordt hij kostbaarder, en als Babette de loterijprijs wint (na 30 minuten film), begint de show. De auteur is in staat, met een perfecte regie, om ons te laten zien hoe Babette het banket bereidt, hoe ze alle ingrediënten combineert met het allermooiste ingrediënt (Liefde), alles op een rustige, verrukkelijke manier verteld, met een perfecte kennis van fotografie en acteren. Vervolgens, naarmate het banket vordert, wordt de kwaliteit van de manier waarop Babette ons laat zien hoe de stemming van alle eters verandert door de maaltijd, alleen met de eerste opnamen, met indrukwekkend gefilmde scènes na de ene na de andere, simpelweg verbazingwekkend. Bovendien is de tact met de kleuren en de fotografie ook uitmuntend, bijna elke scène van de film is als een beeld, dus daar komt werk aan te pas. Als je in staat bent goede films te bewonderen en in staat bent te beseffen dat het soms belangrijker is om je iets te vertellen in plaats van te horen wat er wordt verteld, dan is dit je film. Als je toevallig van goede maaltijden houdt en van de goede gastronomie houdt, zul je je waarschijnlijk amuseren, aangezien de meeste gevoelens van de film je bekend zullen voorkomen. Een Oscar is volkomen verdiend. Het enige probleem is dat het verhaal zo traag wordt verteld, maar ik kan het vergeven (ik hoop dat iedereen dat ook doet) <0xE2><0x80><0x93> ik hoop dat iedereen dat ook zal doen.

text_en: This movie is almost unknown, but it is very good. In a lonely Danish town, two old sisters live remembering a far youths, when, due to a strict puritan education, they had to reject happiness. Lonely, then, the live in a dignified austerity, until Babette, who flies from Paris, frightened by the horror of the war, arrives. In few time, she will be able to turn the goodness and love she received when she arrived. A good lottery prize lets her organize a great banquet, following the best rules of French gastronomy. All neighbourhoods are invited (all fanatically puritans). They accept, but they pact to not show any trace of pleasure or enjoyment, as it would be a sin. However, the seductive force of the delicious meal they eat, that they become seduced by the sensuality of French gastronomy. The banquet end in a very felt, though quietly, happiness. The love between humans has awaken. The miracle of rise the human kindness due to the pleasure of the sense has begun. The movie is surprisingly good, but it is not for all tastes. During most of the movie, nothing happens, all is so quiet and so peaceful, that during many minutes, you can only see the life of the inhabitants of the town. But, as the movie develops, it becomes more precious, when Babette wins the lottery prize (after 30min movie), the show begins. The author is able, with a perfect directing, to show us how Babette prepares the banquet, how she mixes all the ingredients with the most wonderful one (Love), all told in a quiet delicious way, with a perfect knowledge of photography and acting. Then, as the banquet goes by, the quality in showing us how the mood of all eaters changes due to the meal, only with first shots, with impressively filmed scenes one after another is simply astonishing. In addition, the tact with the colours and the photography is also superb, almost every scene of the movie is like a picture, so work is involved there. If you are able to admire good cinema and are able to realize that sometimes the way on telling you something rather than what is told is more important, this is your movie. If you happen to like good meals and just love the good gastronomy, probably, you'll feel amused, as most feelings of the movie will be familiar to you. An Oscar totally deserved. The only problem is its slowness at setting up the story, but, I can forgive it (I hope everyone too)


text:
Deze film zegt alles wat er over religie te zeggen valt <0xE2><0x80><0x93> ik zou willen dat hij verplichte kost was voor alle fanatici en toekomstige geestelijken.
Het verhaal, dat zich afspeelt in een Deens dorpje van rond de eeuwwisseling, gaat over twee zeer religieuze zusters wier overleden vader een starre priester was die al hun dromen over liefde en het ontdekken van de wereld en zijn vele schoonheid heeft ontmoedigd. Ze zijn nu oud en hun leven en schoonheid zijn op. Hun rustige nieuwe hulp <0xE2><0x80><0x93> die ze 'leren' koken <0xE2><0x80><0x93> is Babette (gespeeld door de lieftallige Stephane Audran, die zo veel films van haar man Claude Chabrol heeft gesierd). Het leven in het dorp is eenvoudig en de grimmige koers weerspiegelt dat. Als Babette de loterij wint, vraagt ze om een kans om een feestmaal te bereiden <0xE2><0x80><0x93> een waarlijk liefdeswerk. Het verloop van het feestmaal en de hoofdgast onthullen boodschappen van liefde en spiritualiteit en dat er vele manieren zijn om God en het leven lief te hebben.
Dit moet je zien voor de toewijding waarmee Babette het feestmaal bereidt en voor de toespraak die de generaal aan het eind houdt. Waarschijnlijk de beste internationale film van de jaren tachtig.

text_en:
This film says everything there is to say about religion - I wish it were required viewing for all bigots and would-be clericals.

The story, set in a turn-of-the-century Danish villages is about two very religious sisters whose late father was a rigid priest who discouraged all their dreams of love and exploring the world and its many beauty. They are now old and their life and beauty spent. Their quiet new help - whom they "teach" to cook - is Babette (played by the lovely Stephane Audran who graced so many of her husband Claude Chabrol's films). The life in the village is simple and the stark direction reflects that.

When Babette wins the lottery, she requests a chance to prepare a feast - a true labour of love. The course of the feast and its Chief Guest reveal messages of love and spirituality and how there are many ways to love God and life.

This is a must-see for the devotion with which Babette prepares the feast and for the speech the General gives at the end. Possibly the best international film of the 1980's.


text:
Sommigen hebben opgemerkt dat de ondertitels in deze film geen probleem vormen <0xE2><0x80><0x93> ik ben zo vrij daar mijn mening over te geven <0xE2><0x80><0x93> de hinderlijke gezichtsuitdrukkingen en subtiele interacties tussen de personages zijn zodanig dat je je niet kunt veroorloven je ogen ook maar een fractie van een seconde af te wenden. Ik heb geprobeerd op de dvd in het Engels te kijken om dit probleem op te lossen (maak niet zo'n fout <0xE2><0x80><0x93> het resultaat is een travestie). De enige manier om er echt profijt van te hebben is het twee of drie keer snel achter elkaar te bekijken, zodat je het weet en dan de ondertitels te negeren. Een meesterklas in acteren <0xE2><0x80><0x93> niet in de dialoog, maar in lichaamstaal.
<0x3E> Het zijn de kleine dingen <0xE2><0x80><0x93> de postmeester/winkelier zet een hoge borst op en gaat naar binnen om zijn pet te halen voor hij een brief van!France aflevert. De verbijsterde uitdrukking op het gezicht van de generaal als zijn verrukking over een bos volmaakte druiven een bijbelse verwijzing oplevert met een diepzinnigheid die het waard is 'daar te zijn'.
<0x3E> De cinematografie is ontzagwekkend en het naargeestige minimalistische dorp met zijn verbleekte kleuren accentueert de weelderigheid van het feestmaal als het komt. Ik heb een vriend die beweert af te stammen van de Borgia's en wiens familiemotto is: 'Als het de moeite waard is, is het de moeite waard het tot het uiterste te doen' <0xE2><0x80><0x93> Amen.
<0x3E> Ik lach hardop en huil elke keer als ik naar deze film kijk.

text_en:
Some have commented on the subtitles not being a problem in this film - I beg to differ - the nuisances in the facial expressions and subtle interactions between the characters is such that you can not afford to take your eyes away for even a fraction of a second. I tried to watch, on the DVD, in English to overcome this problem (don't make this mistake the result is a travesty). The only way to get the full benefit is to watch it two or three times in quick succession so you know it and then ignore the subtitles. An acting master class - not in the dialogue but body language.

It is the little things - the postmaster/shop keeper puffs out his chest and goes in to get his cap before delivering a letter from !France!. The General's bemused expression as his delight in a bunch of perfect grapes elicits a biblical reference with a profundity worthy of 'Being There'.

The cinematography is awesome and the bleak minimalist village with its washed out colour just accentuates the sumptuousness of the feast when it comes. I have a friend who claims to be descended from the Borgias and who's family motto is 'If it is worth doing, it is worth doing to excess' - Amen.

I laugh out loud and cry each time I watch this film


text: Een zachtaardig verhaal, dat aan woede doet denken, met een verlossende boodschap en een glorieuze viering. De fotografie is wonderbaarlijk goed uitgevoerd. Biografen kijken naar dit soort films om hun vakmanschap te verfijnen, niet alleen om wat het oog kan doen om een verhaal te versterken, maar ook om wat het juiste camera-vocabulaire kan doen om een emotie te versterken. De ziel voeden is per definitie waar deze film over gaat, maar met een elegantie en sierlijkheid die gewoon niet meer zo vaak voorkomen, tenminste niet met zo'n graad van smaak, terughoudendheid en finesse. Als je van verhaal- en karakterontwikkeling houdt, is dit ook een geweldige film om te zien als een voorbeeld van wat eenvoudige regels en de juiste uitvoering kunnen doen om de indruk van een personage volledig te maken. Combineer dit alles met een filmmuziek die bijna minimalistisch van karakter is en ook nog eens perfect gecomponeerd, en je krijgt deze film.

text_en: A gentle story, hinting at fury, with a redemptive message and glorious celebration. The photography is wondrously well executed. Cinematographers look at this kind of film to hone their craft not just for what the eye can do to enhance a story, but what the right camera vocabulary can do to heighten an emotion. Feeding the soul is by definition what this movie addresses, but with an elegance and grace of delivery that simply doesn't not happen much anymore, at least with this degree of taste, restraint and finesse. If you care about story and character development, this is a also a great movie to see as an example of what simple lines and the right delivery can do to completely fill out a character's impression. Match all this with a film score that is almost minimalist in character and also perfectly conceived, and you'll "get" this movie.


text: Ik kan geen film bedenken die beter het concept van genade in theologische zin vastlegt. De goedbedoelde religiositeit van een kleine gemeente, die na de dood van hun leider de mist in is gegaan, berooft hen van precies datgene wat ze prediken: genade. Het kostbare geschenk van een nederig culinair genie uit Parijs brengt hen terug naar hun roeping om van elkaar te houden, en verlaagt een oudere generaal die zich zorgen maakt dat hij zijn leven heeft vergooid. KIEZEN is een centraal thema, evenals genade. Tegelijkertijd wordt kunstzinnige begaafdheid erkend als een krachtige, transcendente rol die ze in het dagelijks leven en het leven dat gaat komen, speelt. Onmogelijk te verbeteren of te negeren. Dit is een film die het leven verandert voor degenen die de boodschap ervan horen.

text_en: I can think of no movie that better captures the concept of grace, in a theological sense. The well-intentioned religiosity of a small congregation, gone awry after the death of their leader, robs from them the very thing they preach: grace. The costly gift of a humbled Parisian culinary genius returns them to their calling to love one another, and humbles an aging general concerned that he's wasted his life. CHOICES is a central theme, as well as grace. At the same time, artistic gifting is recognized as having a powerful, transcendent role to play in everyday life, and the life to come. Impossible to improve or ignore. This is a life-changing film for those who hear its message.


text:
Ja, je kunt Babettes Feest zien als een soort klap in het gezicht van het puriteinse christendom, maar het is veel meer dan dat. Het oppervlakkige verhaal over een begaafde Parijse kok die Parijs ontvlucht na een van zijn revoluties door de middenklasse en aan land wordt gezet op Jutland in het noorden van Denemarken, is gewoon het vet dat het diepere verhaal mogelijk maakt.
Babette is een kunstenares, een lid van het kleine legertje mensen dat door de eeuwen heen van de ene post naar de andere is gejaagd door stompzinnige politici, vaantjes, hebzuchtig en arrogant, die schoonheid doden voor winst, iets wat de politiek altijd doet, de National Endowment for the Arts, die creativiteit alleen maar institutionaliseert voor propagandadoeleinden.
Babette loopt op haar laatste benen als ze aankomt in het kleine dorp waar twee maagdelijke zusters wonen die over hun afnemende kudde gelovigen waken. Ze leven van gezouten kabeljauw en zwarte broodpap.
Babette laat deze eenvoudige, vrome mensen zien dat God zowel plezier en sensualiteit kent als gedrags- en geestelijke zuiverheid. Ze laat hun ook zien hoe die geestelijke zuiverheid kan leiden tot controlefreakerij, iets wat we allemaal weten in deze tijd van de neo-autoritaire regeringen die onze persoonlijke vrijheid beperken omdat ze op de een of andere manier een misdaad tegen de staat zijn, of, zoals ze ons zouden vertellen, tegen de mensheid. Om de honderdste verjaardag van wijlen de eerwaarde te vieren, bereidt Babette een grandioos Frans diner. De dochters en hun kudde denken dat de duivel zich onder hen begeeft en zweren dat ze het eten en drinken niet zullen opmerken.

Op dat moment, tijdens het bereiden van de maaltijd, betaald met Babettes winst in een Franse loterij, begin ik te huilen. Het is een schrijnend gevoel, in vergelijking met de dagelijkse vulgariteit en leugenachtigheid die ons bewustzijn van's ochtends vroeg tot's avonds laat overspoelt via de media en de machtswellustelingen die ons allemaal hier in het donker proberen te bevoordelen.
De simpele verfijning van Babettes leven. 's Art spuwt alle pretentie uit die in onze moderne samenleving tentoongespreid wordt, en het doet pijn om te zien hoe die zo voortreffelijk wordt uitgebeeld in deze schitterende film.
Het is, samen met Fanny och Alexander (Bergman), mijn lievelingsfilm, maar ik kan er alleen maar af en toe naar kijken omdat het, net als een zeldzame fles wijn die geserveerd wordt met Blinis en verse oesters, iets is dat niet te veel moet worden gedaan.
Een geweldige, geweldige film die in de bibliotheek van elke filmliefhebber thuishoort.

text_en:
Yes, you can look at Babette's Feast as some sort of slap at Puritanical Christianity, but it is much more than that. The surface story of how a gifted Parisian cook flees Paris after one of its revolutions by the middle classes and finds herself cast ashore in Jutland in the north of Denmark is simply the grease that allows the deeper tale to develop.

Babette is an artist, one of the small army of people who are driven from pillar to post over the centuries by fatuous politicians, vane, greedy and arrogant, who kill beauty for profit, something that politics always does, pace National Endowment for the Arts, which simply institutionalizes creativity for propaganda purposes.

Babette is on her last legs as she arrives in the tiny village where two virginal sisters reside seeing over their diminishing flock of devotees to their late pastor father. They live on salt cod and black bread gruel.

Babette shows these simple pious people that God is in pleasure and sensuality as well as behavioral and mental purity. She also shows them how that mental purity can lead to control freakishness, something we all know about in these days of the neo-authoritarians in government who would limit our personal freedoms because they are somehow a crime against the state, or as they would tell us, humanity.

Babette cooks up a bang-up French dinner to celebrate the 100th birthday of the late reverend. The daughters and their flock think it is the devil come amongst them and vow not to notice the food or drink.

It is at this point, in the preparing of the meal, payed for by Babette's winnings in a French lottery, that I begin to tear-up. It is a poignance brought about in comparison to the daily vulgarity and mendacity that floods our consciousness from morning to night via the media and power-mongers manoeuvring to gain advantage over all of us out here in the dark.

The simple sophistication of Babette's art spits in the face of all the pretentiousness on display in our modern society, and it hurts to watch it played out so exquisitely in this splendid film.

It is, along with Fanny och Alexander (Bergman), my favorite film ever, yet I can only watch it once in awhile because, like a rare bottle of wine served with Blinis and fresh oysters, it is something that must not be over-done.

A great, great film that should be in every movie-lover's library.


text: De Franse Babbette verschijnt in het bescheiden huis van twee Deense zusters, nat, koud en alleen. Op de vlucht voor de revolutie in Parijs zoekt ze haar toevlucht in een obscure religieuze gemeenschap aan de winderige kust van Jutland.<br />Onbekend aan degenen die haar zo royaal opnemen, is ze een groot kok, een kunstenares op het gebied van eten. Babette geeft zich aan haar geadopteerde gemeenschap door middel van zuinigheid, productiviteit en gedeeld geloof. Ze vertrekt pas als ze de Franse loterij wint <0xE2><0x80><0x93> 10.000 franc. Ze komt terug met een exotische lading, de ingrediënten voor een enkele maaltijd ter gelegenheid van de verjaardag van de vader van de zus, de oprichter van de gemeenschap. Het is een maaltijd die zich duister aftekent in de geest van de gelovigen die het genot ontkennen, maar de subtiliteiten ervan worden vertaald door een ouder wordende legerofficier die als jongeman in Parijs heeft geleerd de zintuiglijke ervaring die zich hier ontvouwt te waarderen. De maaltijd is de climax van de film, een samenkomst van liefde in de vluchtige kunst van het eten <0xE2><0x80><0x93> onaangedaan verheffend over kunst, liefde en de zin van het leven.

text_en:
The French Babbette appears at the modest house of two Danish sisters wet, cold, and alone. Fleeing revolution in Paris, she seeks refuge in an obscure religious community on the windswept Jutland coast.

Unbeknownst to those who so generously take her in, she is a great chef, an artist of food. Babette gives herself to her adopted community through thrift, productivity, and shared faith. She leaves only when she wins the French lottery--10,000 francs. She returns laden with exotic cargo, the makings of a single meal commemorating the birthday of the sister's father, the community's founder.

This meal looms darkly in the minds of the pleasure-denying faithful but its subtleties are translated by an aging military officer who, as a young man in Paris, learned to appreciate the sensory experience unfolding here. The meal is the film's climax, a communion of love in the transitory artistry of food--unaffectedly uplifting about art, love, and the meaning of life.


text: In al dit dogmagedoe moet u vooral niet vergeten dat dit het Deense meesterwerk van de twintigste eeuw is. De humor, het lot, het verdriet zijn zo zuiver, zo eenvoudig, zo ontroerend.<br />Deze film is een meesterwerk. Ga hem zien. Er valt niets meer te zeggen.

text_en:
In all this dogma fuzz, please note that this is the Danish masterpiece of the 20th century. The humour, the fate, the sorrow is so clean - so simple - so touching.

This movie is a masterpiece. Go see it. There's nothing more to say.


text:
Voedsel is altijd een goed onderwerp in films, zoals in 'Chocolat'. 'Babette's Feest' is van hetzelfde laken een pak. Babette Harsant (Stephane Audran) is een Franse kokkin die na de onderdrukking van 1871 haar geboorteland ontvlucht. Ze verhuist naar een heel religieus Deens dorp. De mensen in dat dorp hebben gewoon geen behoefte aan vreugde. Dat wil zeggen, tot Babette een van haar exquise maaltijden voor hen kookt.
Het gaat er niet alleen om dat deze film vermaakt naar een plek die dat nooit heeft gekend. Net als andere Scandinavische films (en niet-Hollywood-films in het algemeen), laat hij zien dat een film je belangstelling kan vasthouden zonder gebruik te maken van explosies, achtervolgingen met auto's enzovoort. Dit is een film die je niet mag missen. '
Nog één ding. Denk je dat het Deense woord voor 'feest' een beetje klinkt als'snoepje'?

text_en:
Food always makes a good topic in movies, as "Chocolat" showed. "Babette's Feast" is the same type of thing. Babette Harsant (Stephane Audran) is a French cook who flees her native land after the repression of 1871. She moves to a very religious Danish village. The people in this village simply have no use for joy. That is, until Babette cooks them one of her exquisite meals.

It's not just that this movie deals with bringing fun to a place that has never known it. Like other Scandinavian movies (and non-Hollywood movies in general), it shows that a movie can hold your interest without the use of explosions, car chases, etc. This is one movie that you can't afford to miss.

One more thing. Do you think that the Danish word for "feast" sounds a little bit like "tastebud"?


text:
Ik weet niet of deze film me zo raakt vanwege de gevoelens van vriendschap, liefde, verbondenheid met anderen of de warmte van de transformatie die Babettes kookkunst teweegbrengt, maar als het feestmaal begint en tijdens de rest van de film, krijg ik vaak een brok in mijn keel.
Ja, dit is een film die je een goed gevoel geeft, maar zonder een greintje sentimentaliteit of sentimentaliteit. Let erop dat er elementen van de plot worden besproken. Babettes Feest vertelt zijn verhaal met terughoudendheid en zorg, en laat ons voor onszelf de waarden van genade en liefde ontdekken. Het enige wat we hoeven te weten is dat Babette Harsant (Stephane Audran) een Franse vluchtelinge was die onderdak kreeg van twee oudere zusters in een kleine gemeenschap aan de kust van Jutland. De zusters leiden wat er over is van de kudde van hun vader. Hij was een overtuigd predikant die leerde dat verlossing komt door zelfverloochening. De zusters offerden zich op aan plicht en geloof. Degenen die er nog zijn, eren de leerstellingen en geestelijke leiding van de nu lang geleden overleden predikant. Maar naarmate ze ouder zijn geworden, is de kleine gemeenschap twistziek en twistziek geworden. De zusters doen wat ze kunnen. Voor de honderdste verjaardag van de predikant wil Babette het eten klaarmaken voor de kleine groep die de zusters zullen uitnodigen. De zusters gaan met tegenzin akkoord, maar als ze de voorraden zien die Babette heeft besteld, voelen zij en hun gasten zich niet op hun gemak. Ze zijn gewend aan de gebruikelijke kost van de gemeenschap: gedroogde kabeljauw, gekookte vis en een soep van brood, water en een beetje bier. Hoewel Babette in de loop der tijd verbeteringen heeft aangebracht, lijkt wat ze nu zien dicht bij goddeloosheid te komen. Bij het diner zal ook een bezoeker zijn, generaal Lorens Lowenhielm, die jaren geleden zijn ambitie verkoos boven zijn liefde voor een van de zusters.
Wat ervaren we? Er is de soberheid van het geloof van de ouder wordende gemeenschap en de stenen, door de wind geteisterde huisjes waarin ze wonen. Er is de warmte bij kaarslicht in de kleine, overvolle eetzaal van de zusters. En dan is er nog de transformerende kracht van Babettes kunstzinnigheid als we haar zien koken, Erik, een jonge jongen die haar helpt, zien opdienen en inschenken, en zien hoe de oude parochianen met behulp van goede wijn en exquise kookkunst geleidelijk hun gemeenschap, hun liefde en hun vriendschap herontdekken. De generaal fungeert als onze onverwachte gids omdat hij de enige is die weet wat voor bijzondere gerechten ze eten. De generaal vertelt een verhaal aan zijn niet-begrijpende tafelgenoten, een verhaal over een beroemde vrouw die de voorbeeldige chef-kok was van het beroemde Café Anglais in Parijs. '... deze vrouw, deze chef-kok, had het vermogen om een diner te transformeren tot een soort liefdesrelatie... Ook hij wordt getransformeerd tot een man die zal accepteren wat hij is geworden en toch altijd de waarde en de liefde zal kennen van wat hij lang geleden verkoos niet te accepteren. Een oud echtpaar dat elkaar kust. Twee oude mannen die zich hun vroegere vriendschappen herinneren. En Babette, die alles wat ze bij een loterij had gewonnen aan dit diner heeft besteed, heeft de kans gekregen de kunstenares te worden die ze ooit in Frankrijk was, een kans die ze met liefde en vriendschap heeft aanvaard.
Babette, die nu net zo arm is als toen ze jaren geleden zonder een cent op zak aankwam, zal bij de zussen blijven. De generaal keert met zijn tante in een rijtuig terug naar haar landgoed. En de oudere gasten verlaten het huis van de zusters om terug te keren naar hun eigen huisjes. Ze blijven staan en kijken naar de heldere nachthemel en de sterren boven hun hoofd. Ze houden spontaan elkaars hand vast in een kring en dansen en zingen deze hymne...
'De klok slaat en de tijd gaat voorbij. Eeuwigheid is nabij. Laten we deze tijd gebruiken om te proberen de Heer met hart en ziel te dienen. Zodat we ons ware thuis zullen vinden. Zodat we ons ware thuis zullen vinden.'
Ze glimlachen naar elkaar. Alles is verzoend.
Babettes Feest is een prachtige film, vol ingehouden emotie, onuitgesproken begrip, wijsheid... en natuurlijk een maaltijd die je met een rammelende maag achterlaat als je het theater verlaat. Als je een loterij wint zodat je je de creaties van Babette kunt veroorloven en haar vaardigheid en kunstzinnigheid kunt bezitten, is dit wat ze serveerde:'_Potage a la Tortue_'(vette schildpadsoep), opgediend met _amontillado sherry Blinis Demidoff au caviar_ (pannenkoekjes met boekweitpannenkoekjes met zure room en kaviaar), opgediend met Veuve Clicquot-champagne Cailles en Sarcophage met sauce Perigourdine (botte kwartel gevuld met foie gras en truffel in luchtig deeg met truffelsaus, verrijkt met madera), opgediend met _Clas de Vougeot_, een heerlijke bourgogne-kaas en vers fruit _Baja au Rhum_, met _Glacee fruit_ en verse vijgen <0xE2><0x80><0x93> koffie en een goede cognac.

text_en:
I don't know whether this film hits my heart the way it does because of the feelings of friendship, love, closeness to others or the warmth of that transformation Babette's cooking creates, but when the feast starts and for the rest of the movie, I choke up often.

Yes, this is a feel-good movie, but without a speck of mawkishness or facile sentimentality. Please note that elements of the plot are discussed. Babette's Feast tells its story with restraint and care, and it lets us discover for ourselves the values of grace and love. All we need to know is that Babette Harsant (Stephane Audran) was a French refugee who was given shelter by two aging sisters in a tiny community on the coast of Jutland. The sisters lead what remains of their father's flock. He was a pastor of conviction who taught that salvation comes through self-denial. The sisters made their sacrifices to duty and faith. Those who still remain honor the now long dead pastor's teachings and his spiritual guidance. Still, as they have grown older the tiny community has become querulous and argumentative. The sisters do what they can. For the pastor's 100th birthday, Babette wishes to cook the dinner for the small group the sisters will invite. The sisters reluctantly agree, but when they see the supplies Babette has ordered, they and their guests become uneasy. They are used to the community's usual fare of dried cod, boiled, and a soup made of bread, water and a little ale. Even though Babette over time has made improvements, what they are seeing now seems close to godlessness. At the dinner also will be a visitor, General Lorens Lowenhielm, who years earlier had chosen ambition over his love for one of the sisters.

What do we experience? There is the austerity of the aging community's faith and the stone, wind-swept cottages they live in. There is the warmth by candlelight of the sisters' small, crowded dining room. And then there is the transforming power of Babette's artistry as we watch her cook, watch Erik, a young boy helping her, serve and pour, and watch the old parishioners, with the help of fine wine and exquisite cooking, gradually rediscover their community and love and friendship. The General serves as our unexpected guide because he is the only one who knows what extraordinary dishes they are eating. The General tells a story to his uncomprehending dinner companions, a story about a famed woman who was the exemplary chef at the famed Café Anglais in Paris. "...this woman, this head chef, had the ability to transform a dinner into a kind of love affair...a love affair that made no distinction between bodily appetite and spiritual appetite." He, too, is being transformed into a man who will accept what he has become and yet will always know the value and the love of what long ago he chose not to accept. An old couple kiss. Two old men remember past friendships. And Babette, who spent all that she had won in a lottery on this dinner, has had an opportunity to be the artist she once was in France, an opportunity she accepted with love and friendship.

Babette, now as poor as she was when she arrived penniless years earlier, will continue with the sisters. The general in a carriage with his aunt returns to her estate. And the elderly guests leave the sisters' home to return to their own cottages. They pause and look at the clear night sky and the stars overhead. They spontaneously hold hands in a circle and dance and sing this hymn...

"The clock strikes and time goes by Eternity is nigh. Let us use this time to try To serve the Lord with heart and mind. So that our true home we shall find. So that our true home we shall find."

They smile at each other. All has been reconciled.

Babette's Feast is a wonderful movie, full of restrained emotion, unspoken understandings, wisdom...and, of course, a meal that will leave you with a growling stomach as you exit the theater. If you win a lottery so you could afford what Babette created and have her skill and artistry, here's what she served:

Potage a la Tortue (a rich turtle soup), served with amontillado sherry Blinis Demidoff au Caviar (small buckwheat pancakes with sour cream and caviar), served with Veuve Clicquot champagne Cailles en Sarcophage with Sauce Perigourdine (boned quail stuffed with foie gras and truffle in puff pastry with truffle sauce enriched with Madeira), served with Clos de Vougeot, a fine burgundy Salade Cheese and fresh fruit Baba au Rhum with glacee fruit and fresh figs Coffee and a fine brandy


text: Ik heb deze film vanmorgen pas gezien en ik vond het een geweldige vertoning van de rijkdom van het geloof. Babette gaf hun een andere manier om naar het leven te kijken; geen vervanging, maar een versterking. Ze deelde alles wat ze had met degenen die het weinige dat ze hadden aan haar gaven. Ik zie hier het verhaal van God. Hij stuurde zijn enige zoon naar de mens. De mens zou onmogelijk iets kunnen geven dat daaraan kon tippen. Dus krijgen we voor ons kleine offer een ultieme schat en worden daardoor getransformeerd. In deze film hebben de kibbelende stadsbewoners zich zo volgepropt met een kleine interpretatie van God. Babette liet hun zien dat het leven en God in die zin inderdaad mooi kunnen zijn.' De liefde die Gods zoon aan de mens toonde is de liefde die wij elkaar zouden moeten tonen en ons leven zal er des te rijker door worden. Zelfs de film is een metafoor. In het begin lijkt hij traag, maar de investering van tijd en aandacht voor details wordt uiteindelijk beloond. Het was werkelijk een feestmaal.

text_en: I just watched this film this morning and I found it to be a great showing of the richness of faith. Babette gave them another way to look at life; not a replacement, but an enhancement. She shared all that she had with those who gave what little they had to her. I see the story of God in here. He sent his only son to man. Man could not possibly give anything that would equal that. So, for our small sacrifice, we are given an ultimate treasure and are transformed because of it. In this film the bickering townspeople have so consumed themselves with a small interpretation of God. Babette showed them that life and God can indeed be beautiful in it's fullest sense. The love that God's son showed to man is the love we should show to one another and our lives will be the richer for it. Even the film is a metaphor. It seems slow in the beginning, but the investment of time and attention to detail is rewarded in the end. It was truly a feast.


text:
Het is stilletjes begonnen. Als je op zoek bent naar een actiefilm, is dit absoluut niet de juiste keuze. Alle personages worden langzaam in beeld gebracht. Streep na streep op het doek. Niemand kan zijn handen van de priester aftrekken, dus de toewijding van de zusters kan alleen in het dorp blijven. Philippa en Martina kennen hun bestemming, ze horen alleen bij het dorp. Dus als je dat begrijpt, ben je in de filmwereld, in het dorp dat in die tijd de hele wereld wordt. In die tijd kan geen enkele technologie je iets anders laten denken dan de campagne, het dorp, de zee. Je voelt het ritme van het leven in dat oude dorp. Als je op een koude, besneeuwde namiddag naar de film zit te kijken, kan het gebeuren dat je het diner van vanavond met een paar overdadige verwachtingen tegemoet treedt...
De laatste zin die een titel geeft aan Babettes offer ver van Parijs: Een kunstenaar is nooit arm.
Geweldige fotografie. Veel situaties zijn afgebeeld op portretten en landschappen zoals ze daar, in Jutland, in de achttiende eeuw, op doek werden gezet.

text_en:
It has started quietly. If your are looking for an action-packed movie this is absolutely not the right choice. All characters are slowly depicted on the scene. Stroke after stroke on the scene canvas. None can take away his hands to the priest and so the sisters lifespan devotion can only remain into the village. Philippa and Martina know their destiny, belong only to the village. So when you understand that, you are on the movie scene, in the village that becomes the whole known world in that time. When, no technology can let you imagine anything else than the campaign, the village, the sea. You feel the rhythm of that ancient village's life. Watching the movie in a cold snowy late afternoon can cause you to approach this evening dinner with some sumptuous expectations ...

The final sentence that give a title to Babette's sacrifice far from Paris: An artist is never poor.

Superb photography. Many situations depict portraits and landscapes as they were styled on canvas there, in Jutland, in 18th century.


text: Dit is zo'n film die beter wordt met elke keer dat je hem bekijkt. Ik heb hem drie keer gezien en heb hem zelfs op IMDb geregistreerd omdat ik er iets over wilde zeggen. Er zijn al eerder films gemaakt die 'over eten' gaan, sommige zijn echt goed <0xE2><0x80><0x93> zoals bijvoorbeeld een bepaalde Japanse komedie die liefhebbers van Aziatische cinema toch wel zullen kennen. Maar deze is echt van een heel andere orde. De kern wordt gevormd door een protestants-christelijke parabel die het ideaal van de vriendelijkheid symboliseert, maar in plaats van dogmatisch te zijn, gaat hij ook over het 'goede' in ieder van ons, ongeacht onze religieuze overtuigingen of het gebrek daaraan. 's Feest, maar dit maakt de boodschap van de film zo mogelijk nog sterker, in het geheel niet zwakker. Als je niet aanwezig kunt zijn bij het buitengewone fysieke banket dat door Babette wordt aangeboden, ben je nog steeds welkom op dit feest van de ziel. Zeer aanbevolen!

text_en: This is one of those movies which get better with each viewing. I watched it three times and actually registered on IMDb because I wanted to comment on it. Movies "about food" have been done before, some of them are really good - as, for instance, a certain Japanese comedy which aficionados of Asian cinema will know anyway. But this one really is in its own league. At its core is a protestant Christian parable symbolizing the ideal of kindness but, far from being dogmatic, it also addresses the "good" in each and every of us, regardless of our religious beliefs or lack thereof. There is a pervading understatement and refinement in Babette's Feast but this makes the message of the movie, if anything, stronger, not at all weaker. If you cannot attend the extraordinary physical banquet offered by Babette, you're still welcome to this feast of the soul. Highly recommended!!


text: Deze film belichaamt de ziel van de moderne 'elite' van de voedselcultuur, ook al is de film al 17 jaar oud. Het vaste principe in de film is: voedsel is meer dan alleen voedzame materie. Het is ook een krachtig symbool en een medium voor de cultuur zelf. De hoofdpersonen worden letterlijk dronken van de beste wijn en het lekkerste eten, worden geïnspireerd door idealistische gedachten en cultuur, en laten hun puritanisme en hun passieloze tafelmanieren varen. Karen Blixens korte verhaal maakt gebruik van het verschil tussen Noord- en Zuid-Europa, om te wijzen op de inherente verschillen in hun benadering van voedsel. Terwijl de strenge en nogal saaieScandinaviërs doordrenkt raken van 'Eros' uit het zuiden, begint het feest. Dus waar wacht je nog op? Ga kijken... alweer!

text_en: This movie embodies the soul of modern "elite" foodculture, even though the movie is 17 years old. The standing principle in the movie is: Food is more than just nourishing matter. It is also a powerful symbol and a medium for culture itself. The main characters literally get drunk on the finest wine and food, become inspired by idealistic thoughts and culture, as they let go of their puritanism and passion-denying table manners. Karen Blixens shortstory makes use of the difference between North Europe and South Europe, to point out their inherently different approaches to food. As the strict and and rather dull scandinavians get infused with "Eros" from south, the party gets going. So what are you waiting for? Go watch it.....again!


text: Soms is het moeilijk om naar films met ondertitels te kijken (in dit geval Deense), maar het is de moeite waard. Naarmate het verhaal vordert, is de reden voor de keuze van twee zusters om voor hun vader te zorgen twijfelachtig, maar hun gemeenschap is anders. Hun keuze laat hen met rust tot er een Franse vrouw komt. Er kan een vraag rijzen over de reden waarom de Franse vrouw bij hen kwam logeren en dit wordt nooit helemaal duidelijk. Het feest dat later plaatsvindt als gevolg van onverwachte fondsen uit Frankrijk is een bron van ongewoon genoegen voor iedereen die het bijwoont en iets wat ze nog niet eerder hebben meegemaakt. Het biedt een passend bedankje voor de vriendelijkheid die de gast wordt betoond. Gefilmd met een duister aura en een vertoon van armoede is het een prachtige ervaring voor de kijker.

text_en: Sometimes it is difficult to watch films with subtitles (in this case Danish) but the watching is worth it. As the story progresses, the reasoning for the choice of two sisters, to take care of their father, is questionable but their society is different. Their choice leaves them alone until a French woman comes. There may be a question on why the French woman came to their place to stay and this is never fully developed. The feast which happens later as a result of unexpected funds from France is a source of unusual pleasure to all who attend and something they have not experienced before. It provides a fitting thank you for the kindnesses given to the guest. Filmed with a dark aura and the display of poverty, it is a beautiful experience for the viewer.


text: dit is een van de mooiste films die ik ooit heb gezien... het grimmige landschap... de afzondering... de onwetende, bekrompen mensen die zich achter hun geloof verschuilen... een achtergrond voor wat woordelijkheid en verfijning... het acteren is volkomen natuurlijk... maar voor mij als 'foodie' is het kiezen en bereiden van het feestmaal het beste... ik heb in Parijs gewoond en ken de cuisine goed... ik weet niet of het café anglais echt bestaat, maar ik ken soortgelijke etablissementen en het menu en de wijnkeuze van de babettes zijn authentiek... en natuurlijk is het einde waar de perfecte maaltijd hen ondanks zichzelf weer terugbrengt naar vriendschap het enige einde dat er kan zijn... en ik ben het helemaal met je eens. dit is een 10 uit 10 film en moet gezien worden door iedereen met genoeg hersens en smaak om het te begrijpen.

text_en: this is one of the finest movies i have ever seen....the stark scenery...the isolation...the ignorant bigoted people hiding behind their religion...a backdrop for some wordliness and sophistication...the acting is completely natural...but for me as a"foodie' the best is the actual choosing and preparation of the feast..i have spent time in paris and know the cuisine well...whether or not the cafe anglais really exists i don't know but i do know of similar establishments and babette's menu and choice of wines are authentic...and of course the end where despite themselves the perfect meal mellows them back to friendship is the only ending there could be..this is a 10 out of 10 film and should be seen by anyone with enough brain and taste to understand it


text:
Deze film biedt vele verrukkingen en verrassingen. Wanneer Achille en Philippa prachtig een duet uit 'Don Giovanni' zingen dat hun situatie in de film perfect omschrijft, waardeer je de subtiele lagen van deze uitstekende film. Het verhaal speelt zich af in de achttiende eeuw in Jutland en het gebruik van muziek uit die tijd op muziekinstrumenten uit die tijd is gewoon weer een mooi detail. Je deelt generaal Loewenhielms exquise vreugde over zijn deelname aan de Cailles en Sarcophage, ook al zit je alleen maar naar een film te kijken <0xE2><0x80><0x93> maar je wilt wel een klein stukje proeven om ervan te genieten.
Babette is een kunstenares wier medium voedsel is. Misschien staat geen enkele andere kunstvorm de kunstenares toe haar creaties zo direct te delen. Het hoofdthema van deze film, het potentieel dat het delen van voedsel heeft om de manier waarop mensen elkaar zien en hoe ze de wereld zien te veranderen, is vrijwel hetzelfde als het thema van 'Chololat', maar 'Babette's Feest' slaat je met zijn boodschap niet om de oren. De inwoners van de stad zijn conservatieve puriteinen, maar niet overdreven onderdrukkend. Je gaat hen begrijpen en respecteren en uiteindelijk krijg je begrip voor hun menselijkheid.
Er worden veel onderwerpen aangesneden waarop je kunt reflecteren: de aard van de kunst, de overweging van paden die je neemt en paden die je niet neemt, de relatie tussen het spirituele en het fysieke, het effect van de omgeving op het gedrag, het nemen van leven om leven te geven, onder andere. De enige teleurstelling voor mij was de toespraak van generaal Loewenhielm op het hoogtepunt van de maaltijd. Ik verwachtte diepgevoelde observaties, maar ik kreeg wat vaag mystiek gebazel te horen. De toespraak had zo'n minimale impact dat ik me er nauwelijks iets van herinner.
Maar deze ingehouden film laat een blijvende indruk achter. De warmte die hij oproept staat in contrast met de sobere achtergrond. Je verlaat het theater met het verlangen om naar buiten te gaan en onder de sterren te dansen.

text_en:
This film offers many delights and surprises. When Achille and Philippa beautifully sing a duet from "Don Giovanni" that perfectly describes their situation in the movie, you appreciate the subtle layers of this excellent film. The story unfolds in 18th century Jutland and the use of period music played on period instruments is just one more fine touch. You share General Loewenhielm's exquisite joy in his partaking of the Cailles en Sarcophage even though you are just watching a movie - but you do wish for just a small sample to savor.

Babette is an artist whose medium is food. Perhaps no other art form allows the artist to share her creations so directly.

The main theme of this movie, the potential that the sharing of food has to transform how people see each other and how they see the world, is much the same as the theme of "Chololat," but "Babette's Feast" does not hit you over the head with its message. The townspeople are conservative puritans, but not exaggeratedly oppressive. You come to understand and respect them and ultimately to appreciate their humanity.

Many issues are raised for you to reflect on: the nature of art, the contemplation of paths taken and paths not taken, the relationship between the spiritual and the physical, the effect of environment on behavior, the taking of life to give life, among others.

The only disappointment for me was General Loewenhielm's speech delivered at the climax of the meal. I expected deep heartfelt observations, but I got some vague mystical ramblings. The speech had such a minimal impact that I hardly remember it.

But this understated film leaves a lasting impression. The warmth it generates is in contrast to its austere backdrop. You will leave the theater wanting to go out and dance under the stars.


text: Ik hoef de samenvatting die Glenn heeft gegeven niet te herhalen. De zwart-witversie is nog krachtiger door de beschrijving van de troosteloosheid van het dorpsleven in die tijd. De intensiteit van de vriendschap die Babette met de twee oudere zussen toont, raakt de harten. De bijrollen zijn uitstekend en hun vertolkingen subliem, het zou niet eerlijk zijn om één personage uit te kiezen, aangezien het hele verhaal afhangt van de rol als geheel. Ik kan niet precies zeggen waarom ik deze film zo goed vind, aangezien ik geen beroepscriticus ben; individuele kijkers zijn het misschien wel of misschien niet eens met mijn beoordeling, aangezien het plezier van dit soort films altijd in de ogen van de toeschouwer ligt.

text_en: There is no need for me to repeat the synopsis rendered by Glenn. The black and white rendition is even more powerful in portraying the bleakness of country village life at that time. The deep measure of friendship shown by Babette toward the two elderly sisters touches the heart strings. The supporting cast is excellent and their performances superb, it would not be fair to single out any one character since the entire story depends on the cast as a whole. I cannot put my finger exactly on why I rate this movie so highly since I am not a professional critic; individual viewers may or may not agree with my rating since enjoyment of this type of movie is always in the eye of the beholder.


text: Een van de grootste films die ooit gemaakt zijn. Het waard om naast Europese meesterwerken te staan als THE RULES OF THE GAME, GREEN ILLUSION, NOSTALGHIA, ANDREI ROUBLEV, 81/2, WINGS OF DESIRE, VIRIDIA, THE NATURE OF THE SHORTING STRARS, LA STRADA, ORDET, THE PASSION OF JOAN OF ARC, THE VILLED BLOWS 4 HONKS and MADAME DE... Allebei een zegen... en een bijna perfect kunstwerk.

text_en: Simply one of the greatest films ever made. Worthy of sitting alongside such European masterworks as THE RULES OF THE GAME, GRAND ILLUSION, NOSTALGHIA, ANDREI ROUBLEV, 8 1/2, WINGS OF DESIRE, VIRIDIANA, THE NIGHT OF THE SHOOTING STARS, LA STRADA, ORDET,THE PASSION OF JOAN OF ARC, THE FOUR HUNDRED BLOWS and MADAME DE... Both a blessing...and an almost perfect work of art.


text:
De film begint bijna pijnlijk langzaam, een 'romance' (gaap) die uit de koers lijkt te raken (allemaal onderdeel van het plan...). Dan, ongeveer een uur nadat deze plechtige film is begonnen, begint het Feest. Het is de moeite waard om dat eerste uur in de gaten te houden. Het Feest is nog steeds plechtig, maar humoristisch. Plotseling komen de teruggetrokken en enigszins onbeduidende personages tot leven, en iedereen (jij EN de personages) voelt zich verrijkt door de ervaring.
Vrouwen zullen dit prachtig vinden. Christenen van allerlei pluimage zullen genieten van het diepe geloof dat door de personages wordt gedemonstreerd. Niet mijn favoriete film aller tijden <0xE2><0x80><0x93> per slot van rekening geen dinosaurus-or-laserstralen <0xE2><0x80><0x93> maar beslist een film die ik graag heb gezien. Die ik niet wil missen.

Jim.

text_en:
The movie begins almost achingly slowly, a "romance" (yawn) that seems to ramble off course (all part of the plan...) Then, roughly one hour into this solemn movie is The Feast. It's worth paying attention to that first hour. The Feast is still solemn, but humorous. Suddenly, the withdrawn and slightly petty characters come to life, and everyone (you AND the characters) leave feeling enriched by the experience.

Women will love this. Christians of all sorts will enjoy the profound faith demonstrated by the characters. Not my favorite movie of all time - no dinosaurs OR laser beams, after all - but definitely a movie I am happy to have seen. Not to be missed.

Jim


text:
Het voelt aan als een impressionistische film; als er zoiets bestaat.
Het verhaal is goed verteld, heel poëtisch. De personages zijn goed ontwikkeld en goed geacteerd door de tolken (of geïnterpreteerd door de acteurs).
De film geniet af en toe van zijn eigen overdadige emoties en werkt goed, tenzij je een hekel hebt aan zulke emoties in films <0xE2><0x80><0x93> in mijn geval niet.
Het is een heel humanistische film.
Het landschap en zelfs de buitengewone situatie van de ontheemde kok zijn op zichzelf heel poëtisch.
Goed gedaan.
Een goede klassieker voor elke goede filmcollectie.

text_en:
Feels like an impressionistic film; if there is such a thing.

The story is well told, very poetic. the characters well developed and well acted by the interpreters (or interpreted by the actors :)).

The film delights in its own sumptuous emotions at times and works well, unless you hate such emotion in movies - not so in my case.

It's a very humanistic film.

The landscape and even the extraordinary situation of the displaced cook are very poetic in their own right.

Well done.

A good classic for any good film collection.


text:
Ik heb dit in 1982 in een bioscoop gezien. Ik verwachtte een stomme T&A-film. Dat is niet wat ik te zien kreeg.
Het gaat in feite over drie tienerjongens die seks proberen te hebben. We krijgen de verwachte seksgrapjes en scènes <0xE2><0x80><0x93> maar voor één keer zijn ze eigenlijk best grappig!
Ja, ze zijn stom, maar ik heb er toch van genoten. Er was ook een verrassende hoeveelheid mannelijke naaktheid.
Dan, ongeveer halverwege, neemt de film een plotselinge dramatische wending als een van de jongens (in een schitterende rol van Lawrence Monoson) verliefd wordt op een meisje. Dan houden de grappen op en wordt het heel donker. Ik zal niet verklappen wat er gebeurt, maar ik was heel verbaasd over de plotselinge wending in de gebeurtenissen. De film brengt een paar heel belangrijke onderwerpen ter sprake en behandelt ze realistisch en intelligent. En hij heeft een echt hartverscheurend einde.
Ik geef dit een 10 omdat dit waarschijnlijk een van de beste tienersekskomedies/drama's is die ooit zijn gemaakt. Het vermengt fantasie en realisme en het werkt! Wat wil je nog meer? En het heeft ook een geweldige soundtrack.

text_en:
I saw this in a theatre back in 1982. I expected a stupid T&A movie. That's not what I got.

It's basically about three teenage boys trying to have sex. We get the expected sex jokes and scenes--but, for once, they're actually pretty funny!

Yeah, they're stupid but I enjoyed them anyways. Also, there was a surprising amount of male nudity.

Then the movie, about halfway through, takes a sudden dramatic turn as one of the boys (winningly played by Lawrence Monoson) falls in love with a girl. Then the jokes stop and things get very dark. I'm not going to give away what happens but I was very surprised at the sudden turn in events. The movie brings up some very important subjects and treats them realistically and with intelligence. And it has a real heart-breaking ending.

I'm giving this a 10 because this is probably one of the best teen sex comedy/dramas ever made. It mixes fantasy and realism together and works! What more can you ask for? Also it has a GREAT soundtrack.


text:
Misschien was deze film alleen maar grappig bedoeld. Misschien was hij bedoeld om tienerjongens opgewonden te maken over al die naaktheid in de film. Maar wat ik eraan overhield, was in feite iets waar veel mensen in geloven. En dat is: 'Leuke jongens eindigen als laatste.'
Er is een regel in _Angel Heart_ van Lisa Bonet die zegt: 'Er is een slechte kont voor nodig om een meisjeshart sneller te laten kloppen.' Dat is waar. Hoogstwaarschijnlijk. Vrouwen zeggen altijd dat ze de bloemen en het snoep en de beleefdheid en wat al niet willen. Maar (tenminste op jonge leeftijd) uiteindelijk gaan ze voor de knappe, slijmerige, oneerbiedige, ongetemde jongen. Degene van wie ze weten dat ze hem kunnen krijgen.' En dat is een deel van de aantrekkingskracht. Wat is er tenslotte opwindend aan een jongen die al is zoals je wilt dat hij is? Ik denk dat dit Boaz Davidson is overkomen. En wat hij in deze film, die is vermomd met seks en naaktheid en feestjes en al het andere waar tieners mee te maken hebben, te zeggen heeft, is dat je hart gebroken zal worden. Dat overkomt iedereen en het zal jou ook overkomen. En dat is een sterke slotverklaring in de film. Maar na dat alles gezegd te hebben, is de film leuk. Hij is grappig en laat de capriolen van middelbare scholieren goed zien. Dit is een zeldzame film die glibberig genoeg is om het tienerpubliek waar hij voor bedoeld is te plezieren, maar ook intelligent en aangrijpend genoeg om te laten zien hoe het is om je hart te laten breken. Geen enkele middelbareschoolfilm heeft dit ooit beter gedaan. Zoals ik al zei, ik denk dat de schrijvers een situatie als deze uit de eerste hand moeten hebben meegemaakt. Misschien wij allemaal wel.
Dit is een oude film, maar als je hem ooit op een avond in je plaatselijke videotheek ziet liggen, stoffig en stoffig, pak hem dan op, je zult er misschien van opkijken. Hij is verdomd veel beter dan Never Been Kissed.

text_en:
Perhaps this movie was meant to be nothing but funny. Maybe it was meant to get teenage boys excited at all the nudity in it. But what I got out of it was actually something that many people believe in. And that is, " Nice guys finish last ".

There is a line in Angel Heart from Lisa Bonet's character that says " It takes a bad ass to make a girls heart beat faster. " True. Most likely. Women always say that they want the flowers and the candy and politeness and whatever. But ( at least at an early age ) they end up going for the good looking, slimy, disrespectful, untamed guy. The one they know they can't conform to their beliefs. And that is part of the attraction. After all, what is exciting about a guy that is already the way you want him to be? I believe this may have happened to Boaz Davidson. And what he has to say in this film that is disguised with sex and nudity and parties and everything else that teens can relate to, is that you will get your heart broken. It happens to everyone and it will happen to you. And that is a strong final statement in the film. But having said all that, the movie is fun. It is funny and it shows the antics of highschoolers quite well.

This is a rare film that is sleezy enough to please the teenage crowd it caters to but also intelligent and poignant enough to show what it;s like to get your heart broken. No highschool film has ever done this better. Like I said, I think the writers must have experienced a situation like this first hand. Maybe we all have.

This is an old film, but if you ever come across it gathering dust on a shelf in your local video store one night, pick it up, you may be surprised. It is a hell of a lot better than Never Been Kissed.


text: Toen ik in de eerste klas van de middelbare school zat, waren mijn vriendje en ik's avonds laat nog thuis en zaten naar een film te kijken. We keken naar de film omdat hij er grappig uitzag en omdat er borsten in voorkwamen. Maar toen kwam het einde en zaten we daar met onze mond vol tanden. Ik geloof dat hij na een minuut naar de aftiteling te hebben gekeken, zachtjes jammerde: 'O, man...' Het gaat zo snel van een stomme tienerseksfilm in de jaren tachtig naar een nihilistisch realisme dat het je overvalt. Ik probeer deze film al jaren te huren en heb hem nooit kunnen vinden <0xE2><0x80><0x93> en niemand heeft hem ooit gezien, behalve ik en mijn vriend <0xE2><0x80><0x93> zo lijkt het. Maar nu is het beschikbaar! Ik stel voor het te huren en zet me schrap.

text_en: When I was in 10th grade me and my buddy were up late at his house and were flipping around cable and started watching this movie. We watched it because it looked kind of funny and because it had boobs. But then the ending came and we just sat there completely speechless. I think after a minute of watching the credits roll he just sort of whimpered "Oh dude....." It goes from dumb 80's teen sex comedy to nihilistic realism so quickly that it catches you off guard. I have been trying to rent this movie for years and have not been able to find it - and nobody has ever seen it except for me and my friend - so it seems. But now it is available! I highly suggest renting it and brace yourself.


text: Verslaafden in deze recensie! Ondanks een paar hoogst onwaarschijnlijke scènes, waaronder die van de jongens die tijdens gym hun penis meten bij een wedstrijd en de paar verplichte tieners-die-proberen-een-stel-voor-elkaar-te-krijgen, vat deze film de pijnlijke essentie van de middelbare school op op een manier zoals maar weinig tienerfilms dat ooit hebben gedaan. Dit wordt bereikt door het drietal vrienden, Gary, Dave en Rick, niet alleen te laten zien dat ze roken en drinken, altijd op jacht naar tieners, maar ook dat ze stilstaan bij de aard van vriendschap zelf, terwijl deze drie vrienden hun loyaliteit op de proef stellen. Deze film is een kiekje van het moment waarop de kindertijd eindigt. Voor de verlegen, romantische Gary is het moment waarop hij de mooie Karen voor het eerst ziet, het moment waarop hij op slag verliefd wordt. De ontwakende emotie in Gary staat in grote letters op het scherm, en hij bewijst zijn liefde voor haar door haar in huis te nemen als ze door haar minnaar aan de kant wordt gezet. Deze liefde voor Karen betekent het einde van Gary's onschuld, want de band met zijn twee beste vrienden zal in de loop van het verhaal op de proef worden gesteld en verbroken. De zelfverzekerde damesman, Rick, is de man op de middelbare school die we allemaal stiekem graag hadden willen zijn: knap, cool, en hij brengt de onmogelijk mooie meisjes altijd in vervoering. Rick blijkt een schoft te zijn, maar je moet wel bedenken dat zijn personage pas zeventien jaar oud is. In Gary's ogen gaat het verhaal ook over het vinden van het ene meisje van zijn dromen, een akelige breuk, en uiteindelijk een verzoening. De blik op Ricks gezicht als Gary binnenloopt en ziet dat Karen Rick kust, toont dat hij eindelijk begrijpt dat zijn beste vriend en hij van dezelfde vrouw houden. Net als in het echte leven geef je je niet gewonnen omdat je vriend een onbeantwoorde liefde heeft. Dat is de tragedie van de film. Rick is geen schurk, en gedurende de film herinnert hij Gary en Dave er voortdurend aan dat ze zijn beste vrienden zijn. De gevoelvolle manier waarop Gary zijn rol speelt, is echter de kern van het verhaal. Karen vertegenwoordigt alle mensen op de wereld die nemen zonder iets terug te geven, die in een vacu<0xC3><0xBC>m van hun eigen ego leven en zich nooit realiseren hoeveel emotionele schade en trauma ze anderen toebrengen. Deze film is grof in zijn uitspraken over liefde en vriendschap, maar dat maakt hem uniek onder tienerfilms. Hij is geen komedie meer en wordt een hopeloos romantische film, zij het een die gedoemd is tot een tragische afloop. Iedereen die ooit het meisje van zijn dromen heeft gevonden en haar niet heeft gewonnen, zal het begrijpen. De hartverscheurende verliefdheden op de middelbare school zijn net zo echt als de emotionele spanningen van de volwassenheid, en deze film zal je daar in krachtige bewoordingen aan herinneren. Gary's laatste ommekeer, als hij wegrijdt met het medaillon, is een even schrijnend moment als elke andere in de bioscoop. Als je dit hebt gezien, heb je het gevoel dat het in werkelijkheid uit twee films bestaat. Het eerste deel is een malle tienerseksfilm, en als het verhaal eenmaal begint, is het een sterk aangrijpend drama. Een geweldige film. Ook moet worden opgemerkt dat de soundtrack vooruitziend was in de keuze van vele opkomende sterren, zoals The Police, The Cars, Devo, Oingo Boingo, The Plimsouls, The Serveersters, Gleaming Spires en Phil Seymour.

text_en: Spoilers in this review! Despite a few highly improbable scenes, including the boys in PE measuring their penises in a contest and the few obligatory teens-trying-to-get-laid vignettes, this movie captures the painful essence of high school in ways that few teen films have ever done. It achieves this by not only showing the trio of friends, Gary, Dave, Rick, as smoking, drinking, ever on the prowl teens, but also dwells on the nature of friendship itself as these three friends have their loyalties tested. This film is a snapshot of the time when childhood ends. For the shy romantic Gary, when he sees the lovely Karen for the first time he falls instantly in love. The awakening emotion in Gary is writ large on the screen, and he proves his love for her by taking her in when she is jilted by her lover. This love for Karen signals the end of Gary's innocence, as the bonds with his two best friends will be tested, and broken, over the course of the story. The confident ladies man, Rick, is the person in high school we all secretly wish we were: handsome, cool, and always has the impossibly beautiful girls in a swoon. Rick turns out to be a cad, but you have to bear in mind that his character is only 17 years old. He panics and makes a bad decision. From Rick's perspective, the story is also about finding the one girl of his dreams, a bad breakup, and then at the end reconciling. The look on Rick's face as Gary walks in and sees Karen kissing Rick, shows that he at last understands that his best friend and he love the same woman. As in real life, you don't bow out because your friend has an unrequited love. This is the tragedy of the film. Rick is no villain, and constantly through the film he reminds Gary and Dave that they're his best friends. The soulful quality of Gary's performance, however, is the heart of the story. Lawrence Monoson is a beautiful loser. He does everything right, his heart's in the right place, and he's consumed by love for Karen. Yet, Karen, in the end, is not moved by Gary's devotion and kindness. Karen represents all the people in the world who take in without giving back, who exist in a vacuum of their own ego and never stop to realize the emotional damage and trauma they inflict on others. This film is brutal in its statements on love and friendship, but that's what makes it unique among teen films. It ceases being a comedy and becomes a hopelessly romantic film, albeit one doomed to a tragic conclusion. Anyone who has ever found the girl of his dreams and did not win her, will understand. The heartrending crushes of high school are every bit as real as the emotional strains of adulthood, and this film will remind you of that in bold strokes. Gary's final reversal, as he drives away with the inscribed locket, is as poignant a moment as any in cinema. One feels, after watching this, that it's really made of two movies. The first part is a silly teen sexploitation film, and once the story begins, it's a strongly affecting drama. A terrific movie. It should also be noted that the soundtrack was prescient in its selection of many rising stars including The Police, The Cars, Devo, Oingo Boingo, The Plimsouls, The Waitresses, Gleaming Spires, and Phil Seymour.


text:
Dit is een van de beste en slechtste tienerfilms die ooit zijn gemaakt.
Ik heb hem in mijn jeugd gezien en het was, en is, een van mijn favorieten. Misschien niet zo populair als 'Fast times', maar net zo geweldig.
Deze film heeft een serieuze kant, zoals door andere recensenten al is gezegd, hij begint als een komedie en verandert dan in een drama over de helft van de film. Maar dat is juist het mooie ervan en wat hem bijzonder maakt. Je krijgt het allemaal. Humor (niet te vergelijken met 'Fast times'), Drama en een GROTE GROTE soundtrack.
Persoonlijk vind ik dat elk kind dat op het punt staat naar de middelbare school te gaan dit moet zien, het zou hun een idee geven van de reis die ze op het punt staan te beginnen. Hm <0xE2><0x80><0x93> welk kind dat dit ziet, zou zich niet kunnen inleven in iemand in de film? Het feit dat het halverwege zo serieus wordt, is ook cool en gewoon geweldig goed gedaan. Je ziet het niet eens aankomen. Beslist een heleboel verrassingen.
SPOILERS: Lees niet verder als je het niet wilt weten.
Geweldige, knieklappende humor. (Wie zou de scène tussen Gary en Camilla kunnen vergeten?) Ik kan het nog steeds horen: 'O, mijn grote, sterke burrito!' Onbetaalbaar!!
Sommige scènes tussen Gary en Karin zijn moeilijk te zien (vooral de laatste scène van grof). Er zijn ZO VEEL vrouwen zoals Karen die precies dezelfde keuze zouden hebben gemaakt als zij. Denk er eens over na <0xE2><0x80><0x93> hoeveel vrouwen wijzen mannen met een hart van goud (zoals Gary) af als eikels? Ik weet dat ik het heb gedaan <0xE2><0x80><0x93> en veel vrouwen die ik ken ook. Deze film zal tot discussie leiden en ondanks de talloze keren dat ik hem heb gezien, ben ik nog steeds vol bewondering voor de filmmakers en acteurs. Iedereen zal iemand vinden met wie hij of zij zich kan identificeren in deze film of, wat waarschijnlijker is, in meer dan één persoon.
Ten slotte is de muziek die wordt gebruikt gewoon geweldig (veel Cars, u2, veel obscure (nu) liedjes uit de jaren tachtig <0xE2><0x80><0x93> de droom van een purist uit de jaren tachtig.)
Maar vergis je niet, het is niet de muziek die deze film uniek maakt, het is het verhaal zelf, zo simpel is het. Een van de beste.' Het is een tienerfilm, een klassieker uit de tienertijd.

text_en:
This is one of the best and most under rated teen movies ever made.

I saw this growing up and it was, and is one of my favorites, maybe not as popular as "Fast times" but just as great.

There is a serious side to this movie, as mentioned by other reviewers it starts as a comedy and morphs into a drama about halfway through. That's the beauty of it though and what sets it apart. You get it all. Humor(not unlike that of "Fast times" ), Drama, and a GREAT GREAT soundtrack.

I personally think every kid about to enter high school should see this, it would give an idea about the journey their about to embark on. Cmon-what kid watching this, wouldn't be able to relate to SOMEONE in the movie? The fact that it becomes so serious halfway though is also cool and just superbly well done.You don't even see it coming. Definitely a lot of surprises.

SPOILERS:DON'T READ ANYMORE IF YOU DON'T WANT TO KNOW.

Great, knee slappping humor.(who could forget the scene between Gary and Camilla?). I can still hear it:"Oh my big strong burrito!!" Priceless!!

Some of the scenes between Gary and Karin are hard to watch(particularly the final scene of coarse). There are SO SO MANY women like Karen out there who would have made the exact same choice she did. Think about it-how many women reject men with hearts of gold(like Gary) for jerks? I know I've done it-and so have many females I know. This movie will inspire discussion and, despite the countless times I've seen it, still leaves me filled with admiration for the film makers and performers. Everyone will find someone to relate to in this movie or what's more likely more then one person.

Lastly, the music used is just great(a lot of Cars, u2,lots of obscure(now) songs from the 80's.-an 80's purist's dream.)

But make no mistake, it is not the music that makes this movie unique, it is the story itself, plain and simple. One of the best of it's kind and a teen movie classic.


text:
Ja, het is een Fast Times-wannabe, maar het is nog steeds aardig amusement.
Sommige komedies zijn echt grappig. De scène waarin de drie jongens bij de Spaanse dame op bezoek gaan is hilarisch, met wat flamencomuziek op de achtergrond. De reactie als haar matroos-echtgenoot thuiskomt is een rel. De heldendaden van de jongens in de omgang met krabben zijn ook grappig als ze proberen ze 'drinkdood' te maken en als ze bij de apotheker op bezoek gaan.
De abortusscène is ook een Fast Times-trip, maar hij weet de doodsangst van de situatie goed te vangen. Je voelt echt mee met wat Karen doormaakt, en met Gary in zijn krankzinnige strijd om geld om de abortus te betalen en haar herstel te bespoedigen.
Het einde is pijnlijk om aan te zien, maar verfrissend realistisch. De eerste kijkers zullen er niet op voorbereid zijn en het zal een schok zijn.
Er is een fatsoenlijke film voor mannen met jonge meisjes en de Spaanse milf, maar heteroseksuele mannen zullen waarschijnlijk de penismetingwedstrijd willen overslaan.
Ook ondergewaardeerde soundtrack. Check out vroeg, vroeg U2(!), The Cars in hun beste jaren en een passend tranentrekkernummer van James Ingram voor het verrassende einde. Sommige mensen zullen het vreselijk vinden en het is een beetje gedateerd, maar degenen die van tienerfilms houden of in het begin van de jaren tachtig zijn opgegroeid, zullen het wel leuk vinden.

text_en:
Yes it's a Fast Times wannabe, but it's still decent entertainment.

Some of the comedy parts are really funny. The scene when the three guys visit the Spanish lady is hilarious, with a little flamenco music in the background. The reaction when her sailor husband comes home is a riot. The guys' exploits in dealing with crabs are funny as well when they try to "drown them" and when they visit the pharmacist.

The abortion scene is a Fast Times ripoff too, but it does do a good job of capturing the terror of the situation. You really feel for what Karen is going through, and for Gary in his mad scramble for cash to pay for the abortion and accommodating her recovery.

The ending is painful to watch, but refreshingly realistic. First-time viewers will not be prepared for it and it will be a shock.

There is a decent eye-candy for guys with young girls and the milf Spanish lady, but heterosexual guys will probably want to skip the penis-measuring competition.

Underrated soundtrack too. Check out early, early U2(!), The Cars in their prime and an appropriate tearjerker song by James Ingram for the surprise ending.

Some people will hate it and it is somewhat dated, but those who like teen flicks or grew up in the early 80s should like it.


text:
Ik heb deze film altijd mooi gevonden en ik ben blij dat hij eindelijk op dvd verkrijgbaar is zodat meer kijkers kunnen zien wat ik ze al die jaren heb verteld. Het verhaal gaat over een maagd van de middelbare school, Gary (Lawrence Monoson), die als pizzabezorger in een pizzatent werkt en omgaat met zijn vrienden David (Joe Rubbo) en Rick (Steve Antin). Gary ziet Karen (Diane Franklin) die het nieuwe meisje op school is en op een ochtend geeft hij haar een lift en tegen die tijd is hij smoorverliefd. Die avond op een feestje ziet hij Rick met Karen en nu is hij jaloers op zijn beste vriend maar hij vertelt niemand over zijn ware gevoelens.
<0xE2><0x80><0x93> SPOILER ALERT <0xE2><0x80><0x93>

Rick vraagt Gary of hij het leegstaande huis van zijn grootmoeder mag lenen, maar Gary verzint een smoes zodat Rick niet alleen met Karen kan zijn. Maar op een avond schept Rick tegen Gary op dat hij haar op het footballveld heeft genaaid en Gary wordt woedend. Een paar dagen later ziet Gary in de schoolbibliotheek dat Rick en Karen ruzie hebben en hij vraagt Karen wat er aan de hand is. Ze vertelt hem dat ze zwanger is en dat Rick haar heeft gedumpt. Gary helpt haar door haar mee te nemen naar het huis van zijn grootmoeder en voor haar abortus te betalen. Ten slotte vertelt Gary aan Karen wat hij echt voor haar voelt en ze lijkt ontvankelijk voor zijn gevoelens, maar later op haar verjaardagsfeest loopt hij Karen en Rick weer samen tegen het lijf. Gary rijdt weg zonder het meisje! Deze film eindigt met een veel realistischer versie van hoe het leven werkelijk is. Hoe aardig je ook bent, je hoeft het meisje niet per se te krijgen.
Deze film werd geregisseerd door Boaz Davidson, die later een behoorlijk bekwame regisseur van actiefilms zou worden en hij deed twee dingen goed met deze film. Ten eerste zorgde hij ervoor dat er meer dan genoeg gratis naakt te zien was, zodat dit te koop was voor de jonge mannen die meestal naar deze films gaan. Ten tweede liet hij de film eindigen met de jonge Gary zonder Karen en ik denk dat de mannen in het publiek begrijpen hoe het is om genaaid te worden, hoe hard je ook je best doet om een meisjeshart te winnen. Ja, deze film is dwaas en uitbuitend, maar hij is ook grappig en sexy. Actrice Louisa Moritz steelt de film bijna als de sexy Carmela. Moritz was altijd al een populaire B-actrice en je herinnert je haar misschien nog van One Flew Over The Cuckoo's Nest. Net als 'Fast Times at Ridgemont High' heeft deze film een heel goede soundtrack en de liedjes die worden gespeeld weerspiegelen wat er in het verhaal gebeurt. Maar het hart van deze film zijn twee heel goede optredens van Monoson en Franklin. Er is naaktheid vereist door Franklin, maar ze brengt nog steeds het verdriet over van een jong meisje dat op een cruciaal moment wordt gedumpt. Ze is altijd een goede actrice geweest en haar natuurlijke charme is in deze film heel duidelijk. Maar dit is nog steeds Monosons verhaal en je kunt er niets aan doen dat je met deze man meevoelt. Als de film is afgelopen, is het zijn acteerprestatie die je bijblijft. Het is een solide acteerprestatie die dit meer maakt dan alleen maar een tienersekskomedie. Zelfs met de malle scenario's van tieners die proberen seks te hebben, weet deze film nog steeds te bereiken wat hij wil. Ondergewaardeerde komedie raakt de roos.

text_en:
I have always liked this film and I'm glad it's available finally on DVD so more viewers can see what I have been telling them all these years. Story is about a high school virgin named Gary (Lawrence Monoson) who works at a pizza place as a delivery boy and he hangs out with his friends David (Joe Rubbo) and Rick (Steve Antin). Gary notices Karen (Diane Franklin) who is the new girl in school and one morning he gives her a ride and by this time he is totally in love. That night at a party he see's Rick with Karen and now he is jealous of his best friend but doesn't tell anyone of his true feelings.

*****SPOILER ALERT*****

Rick asks Gary if he can borrow his Grandmothers vacant home but Gary makes up an excuse so that Rick can't get Karen alone. But one night Rick brags to Gary that he nailed her at the football field and Gary becomes enraged. A few days later in the school library Gary see's Rick and Karen arguing and he asks Karen what is wrong. She tells him that she's pregnant and that Rick has dumped her. Gary helps her by taking her to his Grandmothers home and paying for her abortion. Finally, Gary tells Karen how he really feels about her and she seems receptive to his feelings but later at her birthday party he walks in on Karen and Rick together again. Gary drives off without the girl! This film ends with a much more realistic version of how life really is. No matter how nice you are you don't necessarily get the girl.

This film was directed by Boaz Davidson who would go on to be a pretty competent action film director and he did two things right with this movie. First, he made sure that there was plenty of gratuitous nudity so that this was marketable to the young males that usually go to these films. Secondly, he had the film end with young Gary without Karen and I think the males in the audience can relate to being screwed over no matter how hard you try and win a girls heart. Yes, this film is silly and exploitive but it is funny and sexy. Actress Louisa Moritz almost steals the film as the sexy Carmela. Moritz was always a popular "B" level actress and you might remember her in "One Flew Over The Cuckoo's Nest". Like "Fast Times at Ridgemont High" this has a very good soundtrack and the songs being played reflect what is going on in the story. But at the heart of this film is two very good performances by Monoson and Franklin. There is nudity required by Franklin but she still conveys the sorrow of a young girl who gets dumped at a crucial time. She's always been a good actress and her natural charm is very evident in this film. But this is still Monoson's story and you can't help but feel for this guy. When the film ends it's his performance that stays with you. It's a solid job of acting that makes this more than just a teen sex comedy. Even with the silly scenarios of teens trying to have sex this film still manages to achieve what it wants. Underrated comedy hits the bullseye.


text:
Wat eruitziet als een goedkope pornofilm, blijkt een ontroerende film te zijn over jong zijn en verliefd zijn.
Het verhaal gaat over drie vrienden, Gary, Ricky en David, die na schooltijd op zoek zijn naar seks. Als er een nieuw meisje in de stad arriveert, wordt Gary tot over zijn oren verliefd op haar.
De film verandert van een louche seksfilm in een onderzoek naar onzekerheden van tieners. Het is grappig en droevig tegelijk. Het geeft nooit echt uiting aan die liefdesverhaalformule die zo kenmerkend lijkt voor elke gemaakte film. Je weet wel, de man ontmoet een meisje, de man verliest een meisje, de man krijgt een meisje terug in de slotscène. Die formule wordt terzijde geschoven nadat man meisje ontmoet. Misschien is dat de reden waarom ik de film zo mooi vond.
De soundtrack is bijzonder goed en het einde is absoluut hartverscheurend. Het zou ook een van de meest realistische eindes kunnen zijn die ik ooit in een liefdesverhaal heb gezien.

text_en:
What looks like a ho-hum Porky's rip-off turns out to be quite a touching film about being young and in love.

The story concerns three friends, Gary, Ricky and David, who spend their after school hours looking for sex. When a new girl arrives in town Gary falls head over heels in love with her.

The film goes from being a sleazy sex film to an examination of teenage insecurities. It is funny and sad at the same time. It never completely gives into that love story formula that seems prominent in every movie made. You know the guy meets girl, guy loses girl, guy gets girl back in the final frame formula. That formula is tossed aside after guy meets girl. Maybe that is why I liked the film so much.

The soundtrack is especially good and the ending is a definite tear jerker. It also might be one of the most realistic endings I've ever seen in a love story.


text:
Ahhh... de jaren tachtig. 1982 doet me terugdenken aan de echt krankzinnige tijd die we in Amerika voor de boeg hadden. Meteen na 'Do What Feels Good' uit '70 komt 'The Last American Virgin' als een wolf in schaapskleren als de zoveelste tienersekskomedie uit die glorietijd. O, er is seks, maar ik kan geen andere film bedenken <0xE2><0x80><0x93> oké, deze en 'Fast Times at Ridgemont High' <0xE2><0x80><0x93> die echt niet de tijd doodde tussen topless tienerscènes <0xE2><0x80><0x93> er zat behoorlijk goed spul tussen het decolleté.
De film volgt drie hormonale vrienden. Gary (die zijn maagdelijkheid wil verliezen), Rick (de vleesgeworden incarnatie) en David (te dik, maar niet onervaren) doen hun uiterste best om ervoor te zorgen dat Gary zich aansluit bij de wereld van de mannelijkheid. Maar op weg naar het bierfeest gebeurt er iets grappigs <0xE2><0x80><0x93> Gary valt voor Karen (een knappe brunette die dol is op de foute jongens) en kan geen seksuele veroveringen maken die David en Rick mogelijk kunnen maken. Het enige probleem is dat Rick en Karen het met elkaar doen en dat Karen een keertje ongesteld wordt. Het is Gary die naast haar staat als ze haar abortus gaat halen, en het is Gary die zich echt om haar bekommert. Maar met wie danst Karen in de film? Met Rick. Trek de 'R' af en voeg waar nodig een 'D' toe.
Wat deze film onderscheidt van andere films uit de jaren tachtig waar wij aan denken, is dat ze hier, bij god, een echt drama proberen te maken, en niet van de...' En weet je wat? Ik geloofde hem.
Het was niet slonzig. Het was niet vergezocht. En als Gary Rick met Karen ziet dansen op het feestje aan het eind van de film, heb ik echt medelijden met die jongen. Onze tiener Romeo geloofde echt in onbeantwoorde liefde <0xE2><0x80><0x93> en toen zijn hart aan het eind werd gebroken, raakte het me allemaal een beetje.
Dus, alle T&A buiten beschouwing gelaten, is het eigenlijk best een geloofwaardig en innemend verhaal. Een Oscar waardig? Bij lange na niet, maar ik weet niet of ik het in de categorie 'laten we vrijen' zou willen stoppen. Zoals 'Fast Times at Ridgemont High'. Ze probeerden hier echt een echte film te maken en de vloek daartussen te laten vallen.

text_en:
Ahhh...the '80's. 1982 makes me think back to the really crazy time we were facing in America. Fresh off the "Do What Feels Good" '70's, "The Last American Virgin" comes as a wolf in sheep's clothing as yet another 'teenage sex comedy' from the glory days. Oh sure, there's sex, but, I can't think of another movie--OK, this and "Fast Times at Ridgemont High"--that really wasn't killing time between topless teenage scenes--there was some pretty good stuff here amongst the cleavage.

The movie follows three hormonal friends. Gary (wanting to lose his virginity), Rick (stud incarnate), and David (overweight, but, not inexperienced) as they try desperately hard to make sure Gary joins the world of manhood. But, a funny thing happens on the way to the kegger--Gary falls for Karen (pretty brunette who loves the bad boys), and can't seem to follow through with any sexual conquest that David and Rick can facilitate. Only trouble is, Rick and Karen get hot and heavy and Karen skips a period. It's Gary who is by her side as she goes to get her abortion, and it's Gary who truly cares. But, who is Karen dancing with by film end...Rick. Subtract the "R" and add a "D" where necessary.

What separates this film from others from the '80's we think about is that, by god, they attempt some real drama here, and not of the "my parents just pulled in the driveway variety." And, you know what? I bought it.

It wasn't sloppy. It wasn't far-fetched. And, when Gary sees Rick dancing with Karen at the house party at the end of the film, I actually felt sorry for the guy. Our teenage Romeo actually believed in unrequited love--and when his heart was broken at the end, it all sort of touched me.

So, all the T&A aside, there's an actually pretty believable and engaging story here. Oscar worthy? Not by a mile, but, I don't know that I'd lump it into the "let's get laid" category, either. Like "Fast Times at Ridgemont High," they actually were trying to do a true film here, letting the hi-jinx in between fall where it may.


text: Spoilers: deze film heeft problemen, maar uiteindelijk komt de boodschap over. Ik vond het een goede film omdat hij eindigt zoals de dingen echt zijn. De aardige vent doet zijn best en doet zijn best, zijn hart wordt een paar keer gebroken, maar uiteindelijk is er geen typisch eind van houtsnijwerk. Hij eindigt zoals zulke dingen altijd eindigen, of in elk geval zoals ze altijd zijn geëindigd in de ervaringen van mij en mijn vrienden. Iedereen die denkt dat het einde van deze film niet echt is, zoals het eerste commentaar leek te doen, in de veronderstelling dat het meisje wel bijdraait, beseft dat ze uitgaat met een klootzak die haar slecht behandelt omdat hij helemaal niet om haar geeft, is of naïef of leeft in een volmaaktere wereld dan ik. Ik geef het 7/10, extra punten omdat het niet bang was om op een laag pitje te eindigen, ik geef geen echte oplossing, alleen de hoofdfiguur die diepbedroefd, verward en alleen achterblijft, zoals zoveel mannen van talloze generaties daarvoor.

text_en: Spoilers: This movie has it's problems, but in the end it gets the message across. I liked it because it ends the way things really do. The nice guy tries and tries, gets his heart broken several times, but in the end there is no typical hollywood ending. It ends the way such things always end, or at least always have in my own and friends' experiences. Anyone who thinks that the ending to this isn't how it really happens, as the first comment seemed to, believing that the girl would come around, realize she's dating an asshole who treats her bad because he doesn't care about her at all is either naive or lives in a more perfect world than I. I give it 7/10, extra points simply because it wasn't afraid to end on a down note, give no real resolution, just the main character left heartbroken, confused and alone as so many men of countless generations have been before.


text: 'The Last American Virgin', samen met 'Fast Times at Ridgemont High', is een van de laatste tienerfilms die ooit zijn gemaakt. Het is een teder verhaal over afgunst en onbeantwoorde liefde, gespeeld in het begin van de jaren tachtig. Veelbesproken door critici als een puberale, banale poging om de magie van 'Fast Times at Ridgemont High' te herscheppen, erkennen diezelfde critici niet dat de twee films in feite gelijktijdig aan het eind van 1981 zijn opgenomen en slechts met kleine tussenpozen van elkaar zijn uitgebracht. Hoe dan ook, de studio's zouden nooit zo'n stoutmoedige, compromisloze weergave toestaan van de problemen waarmee veel mannelijke tieners worden geconfronteerd wanneer ze seksueel volwassen worden. Vooral gezien de hartverscheurende ontdekking die de hoofdpersoon doet, waarmee Gary uiteindelijk wordt geconfronteerd. Dit is geen American Pie. Het verhaal draait om een drietal mannelijke tieners en hun grotendeels onsuccesvolle seksuele bezigheden. Gary is de minst succesvolle van de groep, vandaar de titel LAST AMERICAN VIRGIN. Heimelijk valt Gary op Karen, die iets heeft met Rick, zijn beste vriend. Rick en Karen beginnen met elkaar naar bed te gaan, en Karen raakt zwanger, om vervolgens gedumpt te worden door Rick, die niet geïnteresseerd is in de overduidelijke verantwoordelijkheid die voor hem ligt. Gary glijdt in Karens armen, wat leidt tot de voornoemde, onverwachte conclusie. Al met al vind ik dat de film heel succesvol was als komedie, als commentaar op de seksuele dilemma's van jonge mannen, en een opmerkelijk verhaal van deze tijd dat gaat over kwesties als jaloezie, onbeantwoorde liefde en abortus, die vandaag de dag nog even relevant zijn als twintig jaar geleden.

text_en: "The Last American Virgin", along with "Fast Times at Ridgemont High" is one the last great teen films ever made. It is tender tale of envy and unrequited love set in the early eighties. Much-maligned by critics that it was a sophomoric, banal attempt to recreate the magic of "Fast Times at Ridgemont High", these same critics fail to recognize that the two films were actually filmed concurrently during late 1981, and released at only slight intervals from one another. Either way, the studios would never allow such a bold and uncompromising portrayal of the issues many male teenagers are confronted with as they reach their sexual maturity. Especially considering the heart-wrenching discovery the protagonist, Gary is confronted with in the end. American Pie this is not. The story revolves around a trio of male teenagers, and their mostly unsuccessful sexual pursuits. Gary is the least successful of the group, hence the tagline LAST AMERICAN VIRGIN. Secretly, Gary lusts after Karen, who is involved with Rick, his best friend. Rick and Karen begin having sex, and Karen gets pregnant, only to be dumped by Rick, who is not interested in the obvious responsibility which lies before him. Gary glides into help Karen, which leads to the aforementioned, unexpected conclusion. Overall as a film, I find it was very successful as a comedy, as a commentary on the sexual dilemmas of young men, and a remarkable coming of age tale dealing with issues such as envy, unrequited love and abortion, which are just as pertinent today as they were over twenty years ago. Also, it has one of the rockingest soundtracks ever made!!!


text: Het lijkt op de gebruikelijke t&a-film voor tieners, maar het sentiment is ongelooflijk somber. Als hij vandaag was gemaakt, zou hij als een arthousefilm zijn beschouwd. Het is het gebruikelijke verhaal van een jongen die probeert een meisje te versieren, maar de resultaten van zijn inspanningen zijn hard, wreed en onbevredigend.<br />De hele formule van de tienerfilm wordt aangehouden, maar niets loopt zoals je zou verwachten. Stel je een regisseursversie voor van 'It's a Wonderful Life' waarin James Stewart aan het eind niet naar de echte wereld mag terugkeren. Een ongelooflijke film die alle verwachtingen van het genre onderuithaalt. Je krijgt er achteraf een smerig gevoel van: er is geen verlossing voor de personages. Het verbaast me dat hij ooit gemaakt is. De jaren tachtig-versie van Detective Story.

text_en:
It plays like your usual teenage-audience T&A movie, but the sentiment is incredibly bleak. If it was made today, it'd be considered an art house movie. It goes through the usual routine of a guy trying to get laid, but the results of his efforts are harsh and cruel and unsatisfying.

The whole teen flick formula is adhered to, but nothing turns out the way you'd expect. Imagine a director's cut of 'It's a Wonderful Life' where, at the end, James Stewart wasn't allowed to return to the real world. An incredible film that subverts all of the expectations of the genre. It makes you feel dirty afterwards: there is no redemption for the characters. I'm amazed it ever got made. The eighties version of Detective Story.


text: Zoals ik in mijn andere commentaar al zei, is dit een van de beste tienerfilms aller tijden, en een van mijn persoonlijke favorieten. Voor mij is deze film de op een na beste tienerfilm aller tijden, na de ontbijtclub. De laatste Amerikaanse maagd is ook misschien wel de eerlijkste tienerfilm aller tijden. Hij wordt onderschat, en voor veel mensen is het een vrij onbekende film. Hij komt misschien één keer per jaar op TBS uit, maar soms langer. de eerste helft van deze film is een sekskomedie met een paar eerlijke scènes. dan is de tweede helft puur eerlijk, en meestal serieus. met slechts een paar komische scènes. naar mijn mening is dit de beste soundtrack aller tijden. Ik heb nog nooit zoveel geweldige liedjes in één film gehoord. Er zitten 4 liefdesliedjes in deze film die volgens mij een van de beste liefdesliedjes uit de geschiedenis zijn. De film gaat over een pizzajongen die gary heet en nog maagd is. hij zit op de middelbare school en heeft een paar beste vrienden. zijn twee vrienden zijn tieners die seks hebben gehad. de eerste helft van de film gaat over seksuele rampspoed. dat is heel grappig. gary is smoorverliefd op het nieuwe meisje op school. later ontdekt hij dat zijn beste vriend met haar uitgaat. hij speelt ook nog eens vreemd. je voelt de liefde die gary voor dit meisje voelt. Je kunt het in de tweede helft nog beter voelen. Gary's vriend blijkt een engerd te zijn, maar zijn andere vriend is behoorlijk cool. De film laat zien hoe gemeen mensen kunnen zijn. je kunt je met een heleboel mensen in deze film identificeren. de plot klinkt als een typische tienersekskomedie, maar het is zoveel meer dan dat. Het is een heel eerlijke film. Hij is ook heel jaren tachtig-achtig waar ik van hou. als je van de jaren tachtig houdt of opgegroeid bent in de jaren tachtig, moet je deze film zien. maar er zijn misschien mensen die niet van de jaren tachtig houden, maar deze film wel leuk vinden. Ik geloof dat ik deze film voor het eerst zag in 1987. hij is heel onderhoudend en heel grappig. hij combineert heel ontroerende momenten met heel grappige momenten. 'Is een ondergewaardeerd juweel! Ik heb de film. Ik vind hem geweldig! Ik geef de laatste Amerikaanse maagd ***1/2 uit ****4!'

text_en: as i said in the other comment this is one of the best teen movies of all time,and one of my personal favorites. to me this movie is the second best teen movie of all time. second only to the breakfast club. the last american virgin is also maybe the most honest teen movie of all time. it's underrated,and pretty much an unknown movie to a lot of people. it comes on TBS maybe once a year,but sometimes longer. the first half of this movie is a sex comedy with a few honest scenes. then the second half is pure honest,and most of the time serious. with only a few comic scenes. in my opinion this is the best soundtrack of all time. i've never heard this many great songs in one movie before. there are 4 love songs in this movie that i think are some of the best love songs in history. the movie is about a pizza boy named gary who is a virgin. hes in high school who has a couple of best friends. his two friends are sex-sarved teens. the first half of the movie is pretty much sexual misadventures. that are very funny. gary is major in love with the new girl in school. he later finds out that his best friend is going out with her. he also cheats on the side. you can feel the love gary has for this girl very much. you can feel it even more in the second half. gary's friend turns out to be a creep. but his other friend is pretty cool. the movie shows how mean people can be. you can relate to a lot of this movie. the plot sounds like your typcial teen sex comedy. but it's so much more than that. it's a very honest movie. it's also very 80ish which i love. if you love the 80's or grew-up in the 80's,rent this movie. but there may be some people that don't like the 80's,but still may like this movie. i first saw this movie back in 1987 i think. it's very entertaining,and very funny. it combines very touching moments with very funny moments. it's an underrated gem! i have the movie. i love it! i give the last american virgin ***1/2 out of ****


text:
Deze film werd uitgebracht toen ik 15 was en ik kon me gemakkelijk inleven in de thema's die de film beschreef.
Dat was meer dan 24 jaar geleden en ik heb de film sindsdien niet meer gezien. Deze keer kromp ik een beetje ineen bij een deel van het acteerwerk maar ik kan de film nog steeds waarderen voor wat hij is.

Het leven is niet altijd eerlijk en de goeden winnen het niet altijd van de slechteriken in feite denk ik dat de film er goed aan deed om te laten zien dat de klootzakken het vooral als tieners altijd beter deden met een heleboel meisjes. Ook maakt het niet uit hoe aardig je bent je kunt iemand als jij niet maken. Meisjes/jongens houden van wie ze willen houden hoe hard je anders ook je best doet. Soms moet je gewoon loslaten en doorgaan.
Gary slaagt er goed in om de intensiteit van zijn gevoelens voor Karen te laten zien. Dat geldt helemaal voor tieners als ze gefixeerd raken op iemand.
Ik weet nog dat ik met vrienden zat te lachen om sommige van de capriolen. Het acteerwerk is niet helemaal goed vergeleken met Fast Times at Ridgemount High, maar het is geweldig voor deze film, gewoon omdat FTARH een slappe kijkvriendelijke afloop heeft, terwijl deze film een realistisch einde heeft. Aardige kerels eindigen als laatste! Gary komt over als een nogal slappe, kruiperige figuur, maar we weten allemaal dat dit soort kerels veel te gevoelig zijn. We kennen allemaal wel een David, een lolbroek die je aan het lachen maakt.
Sommige mensen vinden het einde leuk, maar het einde is precies wat er in het echte leven kan gebeuren. Sommige meiden gaan gewoon terug voor meer, hoe slecht die vent ze ook behandelt, vooral op die leeftijd. Dat heb ik zelf meegemaakt.
Geweldige soundtrack ook!! U2 'I will follow' <0xE2><0x80><0x93> Jezus, is dat zo oud?

text_en:
This movie was release when I was 15 and I could easily relate to the themes the film portrayed.

That was over 24 years ago and I haven't seen the movie since. This time around I cringed at some of the acting but still appreciate the film for what it is.

Life is not always fair and the good guys don't always win in fact I think the movie did well to reflect that especially as a teenager the pricks always did better with a lot of girls. Also it doesn't matter how nice you are you cannot make someone like you. Girls/boys like who they want to like no matter how hard you try otherwise. Sometimes you just gotta let go and say next.

Gary does a good job showing the intensity of his feelings for Karen. This is so true of teenagers when they get fixated on someone.

I remember sitting around with mates laughing our arses off at some of the antics. The acting is not quite there compared with Fast Times at Ridgemount High but it kicks ass over this movie simply because FTARH has a lame viewer friendly ending where as this movie has a realistic ending. Nice guys finish last!! Gary comes across as pretty lame cringe worthy material but we all know guys like this who are far to sensitive. We all know a David, fun guy who makes you laugh.

Some people on here bag the ending but hello the ending is exactly what can happen in real life. Some chicks just go back for more no matter how bad the dude treats them, especially at that age. I have experienced that first hand.

Great sound track too!! U2 "I will follow" - Jesus is it that old??