text:
Ik weet nog dat deze film veel kritiek kreeg van recensenten toen hij nieuw was. Letterman en Leno hadden zelf ook bezwaren. Letterman noemde het (parafraserend) de grootste verspilling van film die hij ooit had gezien, en Leno maakte bezwaar tegen de onnozele weergave van zichzelf. Maar Letterman had John Michael Higgins als gast in zijn show, dus het lijkt erop dat hij het niet al te persoonlijk opvatte. Een heruitgave van de dvd, met meningen en dergelijke van de betrokkenen, zou interessant kunnen zijn, hoewel ik vermoed dat de dagen dat talkshowoorlogen het land in hun ban hielden voorbij zijn en niet snel zullen terugkeren.
Ik gaf de voorkeur aan de imitatie van Letterman boven die van Leno, maar ik kon me in geen van beide inleven. Ze kwamen nooit boven een karikatuur uit, en ik heb ze nooit gewoon als acteurs geaccepteerd. Ter vergelijking: Paul Sorvino als Kissinger in Oliver Stones 'Nixon' komt me voor als een imitatie die in de eerste paar ogenblikken misschien lachwekkend leek, maar die op zijn minst geloofwaardig leek toen de eerste momenten van geamuseerdheid voorbij waren.
Het hoogtepunt van de show voor mij was _Treat Williams_ als Michael Ovitz. Williams' toespraak tot Letterman was niet zo geweldig, maar deed me denken aan Alec Baldwins entree (en snelle aftocht) als Blake in Glengerry Glen Ross.
Ze hadden meer kunnen doen met Johnny's rol in dit alles. Ik weet dat hij zich grotendeels afzijdig hield van de gebeurtenissen die in deze film worden geportretteerd, en de meeste toeschouwers zullen zo vertrouwd zijn met zijn reputatie dat Johnny Carson geen introductie nodig heeft. Maar meer context over de reden waarom Dave en Jay en alle komieken die Johnny vereren deze film het gewicht geven dat eraan ontbreekt om een roddelfilm te zijn.
Ik denk dat ik het boek moet lezen...
Rich Little die Johnny Carson imiteerde kwam helaas over als niets meer dan Rich Little die Johnny Carson imiteerde.
Ik zal je eens wat vertellen: nadat ik deze film heb gezien en daarna de Letterman- of Leno-show, wil ik alleen nog maar mijn Johnny Carson-dvd's openklappen en het echte werk zien.

text_en:
I remember this movie getting a lot of flak from reviewers when it was new. Letterman and Leno themselves had objections. Letterman called it (paraphrasing) the biggest waste of film he'd ever seen, and Leno objected to the simpleton portrayal of himself. But Letterman had John Michael Higgins as a guest on his show so it seems he didn't take anything too personally. A DVD re-release, with opinions and such from those involved, could be interesting, though I suspect the days when late night talkshow wars captivated the nation are gone and not returning soon.

I preferred the Letterman impersonation to the Leno, but could never buy in to either. They never rose above caricature, and I never simply accepted them as actors. For comparison: Paul Sorvino as Kissinger in Oliver Stone's "Nixon" comes to mind as an impersonation which may have seemed laughable in the first few moments but which seemed at least plausible after the first moments of amusement wore off.

The highlight of the show for me was Treat Williams as Michael Ovitz. Williams' speech to Letterman was not as great as but reminiscent of Alec Baldwin's entrance (and quick exit) as Blake in Glengerry Glen Ross.

They could have done more with Johnny's role in all this. I know he was mostly uninvolved in the events portrayed in this movie, and most audiences will be familiar with his reputation such that Johnny Carson needs no introduction. But more context about why Dave and Jay and all comedians revere Johnny would have given this flick the substance it lacks in being a gossip film.

Guess I should read the book...

Rich Little imitating Johnny Carson, unfortunately, came across as nothing more than Rich Little imitating Johnny Carson.

I tell you what, after watching this movie, then watching either the Letterman or Leno show, all I want to do is crack open my Johnny Carson DVDs and see the real thing.


text:
Nu ben ik een beetje bevooroordeeld, want ik ben een grote fan van late tv-programma's. Ik ben al 6 of 7 jaar een trouwe fan van Jay Leno en ik vind hem een van de grappigste, meest getalenteerde komieken van dit moment. En David Letterman is ook een geweldige komiek, hoewel ik alleen naar zijn programma kijk (tenzij Jay een herhaling is) tijdens reclames of als hij een betere gast dan Jay in het programma heeft. Daniel Roebuck en John Michael Higgins zijn allebei goede acteurs en ze lijken heel erg op Jay en Dave, maar zijn ze ook echt in de personages opgegaan? Nee. Roebuck heeft Jays stem en gezichtsuitdrukking nauwelijks onder de duim, hij mompelt op hoge toon en klinkt als een castraat Marlon Brando. Higgins nagelt Davids gezichtsuitdrukkingen (bijvoorbeeld de wriemelende bewegingen die zijn handelsmerk zijn) aan de schandpaal, maar hij nagelt Daves stem niet aan de schandpaal. Degenen die geen grote fan van late-avond-tv zijn, zijn misschien een stuk minder bevooroordeeld. Er zijn een paar komieken die Jay perfect kunnen imiteren. Waarom hadden ze niet een van hen voor die rol kunnen kiezen? En hetzelfde geldt voor Dave. Ik had liever gehad dat ze Norm McDonald de rol hadden laten spelen. Norm lijkt verrekte weinig op Dave, maar hij heeft op SNL een geweldige imitatie van hem gegeven. 'Hé... heb je kauwgom?' Dat was zo hilarisch!
'Maar goed, ik heb veel geleerd over de late-avond-oorlogen waar ik in het begin maar heel weinig van wist. Ik heb nooit gekeken...' 'The Tonight Show' voordat Jay Leno presentator werd, dus ik wist niets van de strijd om de plaats van Johnny Carson en de talloze onderhandelingen die Dave er uiteindelijk toe brachten naar CBS te verhuizen. Ik wist heel weinig over wat er achter de schermen gebeurde en vond de film heel verhelderend. En Kathy Bates geeft een fenomenale voorstelling weg als de grofgebekte voormalige producent van 'The Tonight Show'. Ze steelt de film in feite.
Mijn score: 7 (van de 10).

text_en:
Now, I'm a bit biased, since I'm a big fan of late night television. I've been a loyal fan of Jay Leno for about 6 or 7 years, and think he's one of the funniest, most talented comedians out there. And David Letterman is one hell of a comedian as well, though I only watch his show (unless Jay's a repeat) during commercials or when he has a better guest than Jay on the show. Daniel Roebuck and John Michael Higgins are both fine actors and they very much resembled Jay and Dave, but did they disappear into the characters? Nope. Roebuck barely nails down Jay's voice and expression, mumbling at a high pitch, sounding like a castrati Marlon Brando. Higgins nails down David's facial expressions (for example, his trademark squirm) but he doesn't nail down Dave's voice. Those who aren't big fans of late night TV might be a lot less biased. There's a couple comedians who can do dead-on impersonations of Jay. Why couldn't they have selected one of them for the part? And the same goes with Dave. I'd rather they had Norm McDonald play the part. Norm doesn't look a hell of a lot like Dave, but he did a great impersonation of him on SNL. "Hey...you got any gum?" That was so hilarious!

However, I learned a lot about the late night wars which I had very little knowledge of at first. I never watched "The Tonight Show" prior to when Jay Leno was host, so I didn't know about the struggle to finally replace Johnny Carson and the countless negotiations that finally convinced Dave to move to CBS. I knew very little about what happened behind the scenes and found the film very enlightening. And Kathy Bates gives a knockout performance as the foul-mouthed former executive producer of "The Tonight Show." She basically steals the film.

My score: 7 (out of 10)


text:
Leno praat door zijn clou heen. Dit bederft de grap voor diegenen onder jullie die er nog niet achter zijn. Zijn show wordt om een of twee redenen in een studio ter grootte van een microseconde gehouden <0xE2><0x80><0x93> het kleine beetje gelach wordt versterkt en weinigen willen hem zien. De set van Letterman is precies het tegenovergestelde <0xE2><0x80><0x93> Ed Sullivan zou trots op hem zijn en het balkon is altijd vol.
NBC, het ordinaire NBC, zal het nooit begrijpen. Het megalomane project van de oprichter David Sarnoff draait nog steeds alleen maar om geld. CBS heeft in elk geval iets van een familiegevoel.
Leno verzamelt auto's, of zijn het postzegels, terwijl Letterman autoraces organiseert. Het verschil is informatief. Als ik chatte, vroeg ik andere chatters me te e-mailen als Leno ooit iets grappigs had gezegd. Ik kreeg nooit één e-mail. Letterman heeft een voortreffelijke timing. Hij kan ook de minst grappige grap op zo'n manier gebruiken dat het een van de grappigste dingen van de show van die avond wordt.
Letterman heeft andere carrières opgebouwd. Paul is nu een bekende en gerespecteerde musicus. Zelfs de andere bandleden van Paul krijgen erkenning en een boost voor hun carrière. Biff Henderson is een naam geworden die in Amerika bekend is. Zelfs de bedrijven in hetzelfde blok als het Ed Sullivan Theater krijgen een oppepper. Persoonlijk ben ik blij dat Dave is verhuisd en Leno de Carson-klus heeft gekregen. Ik had nog nooit een NBC-show gezien en had er ook geen reden toe.
De top tien is een Amerikaans icoon. Net als Letterman. Leno is de droom van de karikaturist, meer niet.

text_en:
Leno talks through his punch lines. This spoils the joke, for those of you who haven't figured it out. His show is held in a micro sized studio for a reason, or two reasons -- the small amount of laughter will be amplified, and few want to see him. Letterman's set is the polar opposite -- Ed Sullivan would be proud and the balcony is always full.

NBC, tacky NBC, will never get it. Founder David Sarnoff's megalomaniacal enterprise continues to be all about the money. At least CBS has a bit of a family feel to it.

Leno collects cars, or is it stamps, while Letterman races cars. The difference is informative.

When I chatted I used to ask other chatters to email me if Leno _ever_ said something that was funny. I never got a single email. Letterman has superb timing. He also can re-use the most unfunny joke in such a way that it becomes one of the funniest things in that night's show.

Letterman has built other careers. Paul is now well known and respected in his own musical right. Even Paul's other band members get recognition and career boosting. Biff Henderson has become a name America knows of. Even the businesses in the same block as the Ed Sullivan theater get a boost. What has Leno ever done for anyone else? Personally, I am glad that Dave moved and Leno got the Carson gig. I never watched NBC shows before and had no reason to after.

The Top Ten list is an American icon. So is Letterman. Leno is a caricaturist's dream, nothing more.


text:
'Man van het Jaar' vertelt het verhaal van Tom Dobbs (Robin Williams), een politieke komiek (net als Jon Stewart of Stephen Colbert) die zijn eigen tv-show heeft. In zijn programma praat hij over van alles en nog wat, maar zijn belangrijkste onderwerp zijn politieke kwesties waar hij erg vooringenomen over is. Op een dag in zijn programma brengt een fan uit het publiek het idee naar voren dat Dobbs zich kandidaat moet stellen voor het presidentschap van de Verenigde Staten. Na die uitzending komen miljoenen mensen naar het web om verschillende petities in te dienen en hun mening te geven over de vraag waarom Dobbs een goede kandidaat zou zijn voor het presidentschap van de Verenigde Staten. Een paar weken later besluit Dobbs zich kandidaat te stellen voor het presidentschap, en ziedaar, hij wint de verkiezingen. Alles lijkt volgens plan te gaan, tot er een vrouw opduikt die Eleanor Green heet (Laura Linney) en een controverse begint te veroorzaken over zijn positie. Er volgt een grappige, maar serieuze politieke thriller.
Als iemand deze film binnenloopt in de verwachting een hersenloze komedie te zien, zal hij zeker teleurgesteld worden. Ik vraag me altijd af hoe sommige mensen filmmarketeers kunnen zijn als ik zie hoe misleidend hun marketingcampagnes zijn. 'Man van het Jaar' is een geweldig voorbeeld van slechte en misleidende marketing, omdat alles, van de poster tot de trailer en de online-advertenties, deze film op een komedie doet lijken en Ik moet eerlijk zeggen dat 1/3 van de film grappig is, terwijl de rest zich afspeelt als een politieke thriller die goede argumenten heeft en het publiek aan het denken zet. Ik vraag me in dit geval af of de marketing bewust is gedaan, want deze film behandelt tussen de grappen door nogal serieuze kwesties.
Maar genoeg over marketing, laten we het eens over de film zelf hebben.
Ik vond 'Man van het Jaar' echt goed, ook al verwachtte ik een komedie te zien in plaats van een serieuze film. Een van de vele dingen die ik aan deze film toeschrijf, is dat de film er goed in slaagt om van komedie naar drama over te schakelen, ook al lijkt dat in het begin een beetje ongemakkelijk. Ik denk echt dat als je eenmaal hebt uitgevogeld dat de film meer een politieke thriller dan een komedie zal worden, je je er meer op je gemak bij gaat voelen. Sommigen zullen misschien niet geloven dat ze een komedie zien en niet begrijpen wat deze film uiteindelijk probeert te zeggen, maar voor die mensen kunnen ze het de marketingmensen kwalijk nemen dat ze deze film niet goed hebben geadverteerd.
'Man van het Jaar' Tom Dobbs praat over van alles en nog wat en lijkt er een heel sterke mening op na te houden. Zoals Tom Dobbs praat, zegt hij dingen die gezegd moeten worden en het gaat niet over snoepgoed. Ik vind ook dat het hele politieke subplot, hoewel de meeste critici zeggen dat het de film waarschijnlijk weer schade heeft berokkend door de misleidende marketing, heel goed was. Het idee van computerstemmen is de laatste paar jaar heen en weer geslingerd en met alle problemen die computers hebben, kunnen de onderwerpen waar in deze film over wordt gesproken, toch wel realistisch zijn. Ook de controle die grote bedrijven over stemmen hebben, komt aan de orde.
Wat acteren betreft, vind ik dat iedereen die erbij betrokken was, goed werk heeft geleverd. Robin Williams heeft de kans gekregen om zowel grappig als serieus te zijn door Tom Dobbs te spelen. Sommigen zeggen dat Williams zijn tijd als komiek heeft verdaan, maar ik persoonlijk vind hem nog steeds grappig en hij is ook een goede serieuze acteur. Dit is waarschijnlijk een van de weinige keren dat we hem heen en weer zien gaan tussen serieus en grappig en ik denk dat het goed werkt. Het is ook leuk om Lewis Black als co-ster in een fatsoenlijke film te zien. Ook nu weer vind ik Black leuk als hij in 'The Daily Show' verschijnt en overeind blijft, ook al waren de meeste films waar hij in heeft gespeeld verschrikkelijk. Dit was een goede film voor hem, want ik denk dat zijn politieke standpunten goed passen bij het verhaal dat regisseur Barry Levinson probeerde over te brengen. Laura Linney is een mooie toevoeging aan de cast en bewijst opnieuw dat ze een heel goede actrice is, en ten slotte doen Christopher Walken en Jeff Goldblum het allebei heel goed, zoals altijd, met de rollen die hun worden toebedeeld.
'Man van het Jaar' is geschreven en geregisseerd door Barry Levinson, de man die films als 'Rain Man', 'Good Morning Vietnam' en 'Wag the Dog' heeft gemaakt. Levinson is goed in het schrijven van de film en het regisseren ervan. Zoals ik al zei: ik weet dat veel critici dat niet waren.' Het hele politieke thriller-aspect van de film stond me niet aan, maar ik vond dat het er goed in paste. Het was eigenlijk wel leuk om naar een mainstreamfilm te kijken die me in staat stelde tegelijkertijd te denken en te lachen. Barry Levinson heeft goed werk geleverd met deze film.
Uiteindelijk moet je niet naar deze film gaan in de verwachting dat je de film te zien krijgt die je in de reclames te zien krijgt. Er zit wel humor in, maar tegelijkertijd is het meer een politiek drama. Het is niet zo stom of dwaas als de marketingcampagne je wil doen geloven. Ik vond het echt leuk dat deze film niet een typische Hollywoodfilm was. Het probeerde zowel een komedie als een serieus drama te zijn en het werkte in elk geval voor mij. Ik vind het leuk dat de film geen van de thema's waar hij over ging echt afzwakte of een typisch Hollywood-einde had. Ik probeerde het einde van het begin te noemen, maar verrassend genoeg eindigde het niet zoals ik dacht dat het zou eindigen. Het is een film die je aan het lachen maakt, maar die je een paar minuten later in staat stelt na te denken en je af te vragen wat er nu gaat gebeuren. Ik vind het een goede film die gekwetst zal worden door zijn slechte marketing.

text_en:
"Man of the Year" tells the story of Tom Dobbs (Robin Williams) a political comedian (like Jon Stewart or Stephen Colbert) who has his own television show. On his show he talks about all sorts of things but his main focus are political issues which he is very opinionated about. One day on his show, a fan from the audience raises the idea that Dobbs should run for President of the United States. After that episode aired, millions flocked to the web to create various petitions and voice their opinions on why Dobbs would make a great candidate for the President for the United States. A few weeks later, Dobbs decides to run for President and low and behold wins the election. Everything seems to be going as planned until a woman by the name of Eleanor Green (Laura Linney) shows up and starts some controversy regarding his position. A funny yet serious political thriller ensues

Man anyone walking into this film expecting to see a brainless comedy will surely be disappointed. I always wonder how some people are film marketers when I see how misleading their marketing campaigns. "Man of the Year" is a great example of bad and misleading marketing, because everything from the poster, to the trailer, to the online advertisements makes this movie look and feel like a comedy. I would honestly have to say about 1/3 of the film is funny while the rest of it plays off as a political thriller that makes good arguments and allows its audience to think. I kind of wonder in this case if the marketing was done on purpose since this film addresses pretty serious issues in-between its comedy routine.

But enough about marketing, lets get down to the film itself.

I really liked "Man of the Year" even though I was expecting to see a comedy instead of a serious film. One of the many things I will give this film credit for is that the film does a decent job switching between comedy and drama even though at first it seems a little awkward. I really think that after you figure this out that the movie is going to be more of a political thriller than a comedy you get comfortable with it. Some may not because they are lead to believe that they are seeing a comedy and don't understand what this film is trying to say in the end but for those people they can blame the marketers for not advertising this film right.

"Man of the Year" talks about a lot of things and seems to have a very strong opinion. As Tom Dobbs speaks he is saying things that need to be said and isn't about candy coating them. I also think the whole political subplot, while most critics say hurt the film probably again because of the misleading marketing, was very good. The idea of computerize voting has been tossed around the last few years and with all the problems computers have the issue being addressed in this film could surely be realistic. Also the control big businesses have over voting also gets addressed.

As far as acting goes, I think everyone involved did a good job. Robin Williams had a chance to be funny yet serious at the same time by playing Tom Dobbs. Some say that Williams has overstayed his welcome as a comedian but I personally still think he is funny and he's a good serious actor as well. This is probably one of the few occasions though that we get to see him go back and forth from serious to funny and I think it works well. Also it's nice to see Lewis Black co-star in a decent film. Again I like Black when he appears on "The Daily Show" and does stand up however most of the films he has been in were awful. This was a good movie for him because I think his political views fit in with the story that director Barry Levinson was trying to convey. Laura Linney is a fine addition to the cast and proves once again that she is a very good actress and lastly Christopher Walken and Jeff Goldblum both do a very good job as always with this roles handed to them.

"Man of the Year" was written and directed by Barry Levinson, the man who has brought us such films as "Rain Man," "Good Morning Vietnam," and "Wag the Dog." Levinson does a fine job writing the film and directing it. Like I said I know a lot of critics didn't like the whole political thriller aspect of the film but I thought it fit in nicely. It was actually nice to watch a mainstream movie that allowed me to both think and laugh at the same time. Barry Levinson did a fine job with this film.

In the end, don't go into this film expecting to see the movie that the commercials are selling you. It does have laughs but at the same time it plays off more as a political drama. It's not as stupid or silly as the marketing campaign leads you to believe. I really liked the fact that this film that this film wasn't a typical Hollywood film. It tried to be a comedy and a serious drama at the same time and worked at least for me. I like the fact that the film didn't really tone down any of the issues it addressed nor did it have a typical Hollywood ending. I was trying to call the ending from the get go but surprisingly it didn't end the way I thought which made me happy. It's a movie that will make you laugh but then a few minutes later allow you to think and wonder what's going to happen next. I think its a good movie that will be hurt by its bad marketing.


text: Ik ben het volkomen oneens met de andere opmerkingen! Ik heb deze film ook bij een vroege screening gezien en ik vond hem heel goed. Robin Williams is in topvorm. De toon is weliswaar bekend, maar het is Williams van Good Morning Vietnam: slim, geestig, scherp. Na te veel duistere wendingen is Williams eindelijk weer terug bij waar hij het beste in is. De acteurs die hem bijstaan geven geweldige voorstellingen, vooral Laura Linney en Chris Walken. Chris speelt zichzelf, zoals gewoonlijk, maar als de 'agent' van de volgende president was hij elke keer weer een genot op het witte doek. Lewis Black speelt in feite alleen zichzelf, maar hij wordt hier geweldig goed gebruikt. Er is ook een grappige wending van Jeff Goldblum. De film is ook meer dan wat de trailer suggereert. De film is grappig, maar het is geen pure komedie, zoals werd gesuggereerd. Hij heeft een beetje een thrillerlijn, waar iedereen serieus over na zou moeten denken, vooral als je de krant leest.

text_en: I completely disagree with the other comments! I too saw this film at an early screening and found it quite enjoyable. Robin Williams is in top form. True, the tone is familiar, but it is Williams of Good Morning Vietnam: smart, funny, on point. After too many dark turns, Williams is finally back to what he does best. The supporting actors give great performances, especially Laura Linney and Chris Walken. Chris plays himself, as usual, but as the "agent" to the next president he was a delight each time on screen. Lewis Black plays only himself basically, but he is wonderfully well used here. There is also a fun turn by Jeff Goldblum. The movie is more than what the trailer suggests, as well. The movie is funny, but it is not a pure comedy as suggested. It has a bit of a thriller line, which everyone should seriously consider, especially if you pay attention to the newspaper.


text: Als je de film in zijn geheel bekijkt, met zijn ideeën en ontleding van het huidige tweepartijenstelsel en het politieke proces, dan vind ik hem geweldig. Ik moet toegeven dat de film niet de komedie was die ik had verwacht, maar toen ik eenmaal over de eerste schrik heen was, zette hij me echt aan het denken. Veel van wat we in verband met verkiezingen zien en horen, is zo'n grap. Er zit in deze film vooral een debatscène in die naar mijn idee een meesterlijke kritiek was op onze politieke debatten en op de manier waarop die worden 'bediscussieerd'. Ik raad iedereen die ons systeem goed genoeg vindt aan om deze film te gaan zien. Maar als je iets wilt om om te lachen, Robin Williams en Christopher Walken zijn niet hun gebruikelijke zelf. In deze film laten ze ons zien dat de waarheid pijn doet, niet dat de waarheid grappig is.

text_en: When taken as a whole for its ideas and dissection of the current 2-party system and political process, I think this is a great film. Granted the movie was not the comedy I expected, but once I got over that this film really made me think. So much of what we see and hear in regards to any election is such a joke. There is in particular a debate scene in this movie that I felt was a masterful critique of our political debates and how policies are "discussed" at them. I encourage anyone who thinks our process is fine to go see this film. If you want something to laugh at however, Robin Williams and Christopher Walken are not their usual selves. In this movie they show us that the truth hurts, not that the truth is funny.


text: Deze film werd geadverteerd als een komedie, maar was veel serieuzer dan de trailers deden vermoeden. Begrijp me niet verkeerd, ik vond het een leuke film, maar ik had meer lachsalvo's verwacht. Geweldige optredens van Robin Williams en Laura Linney. De moeite waard om te zien, maar verwacht niet dat je over de vloer zult rollen. Door de film vroeg ik me af hoe het zou zijn als die Robin Williams echt iemand was die zich kandidaat stelde voor het presidentschap. Zouden we dan een komiek kiezen? Ik betwijfel het, helaas. Dat soort eerlijkheid is vandaag de dag ver te zoeken. Dit is een film die ik aan mijn dvd-verzameling zal toevoegen zodra hij op dvd verschijnt. De film heeft pit.

text_en: This movie was advertised as a comedy but was far more serious than the trailers made it out to be. Don't get me wrong, I enjoyed the movie, but was expecting more laughs. Great performances from Robin Williams and Laura Linney. Worth seeing, but don't go expecting to be rolling on the floor. The movie left me wondering what it would be like if Robin Williams character was a real person that was running for president. Would we elect a comedian? I doubt it, unfortunately. That kind of stark honesty is something greatly lacking today. This is a movie that I will be adding to my DVD library as soon as it comes out on DVD. The movie has heart.


text: Een politieke satire van een komiek (Williams) die, nadat hij de politieke campagnes en presidenten heeft gehekeld, gedwongen wordt mee te doen. Maar schokkend genoeg winnen we en drijven we de spot met het ambt. 'Man van het Jaar' is niet de grappigste film en ook niet de beste, maar in kleine doses werkt het. Williams die weer een team vormt met Levinson na een hit met 'Good Morning, Vietnam'. De twee lijken een geweldige chemie te hebben en werken op elkaar in. Ik vergelijk ze niet met Scorsese en DeNiro, maar het beeld is er wel. Hoewel ik niet zou zeggen dat je je naar de bioscoop moet haasten om de film te zien, zou ik je aanraden hem te huren. Deze film is een komedie, maar heeft ook een geweldige satire, als je van films als 'Scary Movie 4' houdt, is dit niet voor jou, neem dan je hersens mee om hem te zien.

text_en: A political satire of a comedian (Williams) who after dissing the political campaigns and presidents is forced into the running. But shockingly we wins and makes a mockery of the office. "Man of the Year" is not the funniest movie nor the best but in small doses it does work. Williams again teaming with Levinson after a hit with "Good Morning, Vietnam". The two seem to have a great chemistry and work off each other. I am not comparing them to Scorsese and DeNiro but you can get the picture. Although I wouldn't quite say to rush out there and see the movie in theaters I would recommend renting it. This movie is a comedy but also has a great satire, please if you like movies like "Scary Movie 4" this is not for you, take your brain with you to see it. - ***


text: Robin Williams is een genie. Een van de beste komieken ter wereld. In deze film loopt hij echt te pronken met zijn rol als Tom Dobbs, de talkshowkomiek. Vanaf het begin zag het ernaar uit dat het een lachfestijn zou worden. En het was grappig. Maar er waren een heleboel belangrijke rollen in de film die ik niet had verwacht. Ik zou het een drama/komedie noemen. Maar het is het geld waard om hem te zien, en ik vond hem nog steeds bijna alles wat ik ervan had verwacht. Robin Williams is op zijn best, samen met de beroemde Christopher Walken. Ze spelen een heel goed team in deze film en ik was echt geschokt toen ik zag hoe goed die twee konden samenwerken. Ik kan hem iedereen aanbevelen die op zoek is naar een luchtige film.

text_en: Robin Williams is a genius. One of the best comedians in the world. He really shows off in this one, cracking jokes left and right as the talk show comedian Tom Dobbs. From the previous this looked like it would be a side-splitting laugh fest. And it was funny. But there were a lot of serious parts in the movie that I was not expecting. I would describe it as a drama/comedy. But it's still worth the money to see, and I still found it to be almost everything that I expected. Robin Williams is at his best, along with the famous Christopher Walken. They play a very good team in this movie and I was actually shocked to see how well the two were able to work together. I recommend it to anyone who is looking for a light-hearted movie.


text: De film is meer een nabootsing van de corruptie in het hele Amerikaanse systeem. De correlaties tussen degenen die stemmen die er niet toe doen, worden zo bewezen in de machines dat het niet meer nodig is om een komiek te kiezen voor het ovale kantoor. Politici zijn zo'n lachertje dat we bijna een komiek nodig hebben om ons te vertegenwoordigen zoals we al jaren over de hele wereld uitgelachen worden. Het Bushisme is een manier van leven geworden voor Amerikanen en zal het enige zijn dat overblijft als hij niet gauw zijn ambt neerlegt. Vreemd genoeg is de enige die eerlijk is, iemand die niet eens gekozen is voor die positie en uiteindelijk de waarheid vertelt. Het verhaal is heel subtiel en als je er voor de lol heen gaat, gebeurt er niets. Je moet er goed over nadenken. Ik heb er in het algemeen van genoten.

text_en: The movie is more of a mockumentary of corruption in the whole American system. The correlations of those who vote who do not matter is so proved in the machines that end of voting a comedian to the oval office. Politicians are such a joke that we almost need a comic to represent us as we have been laughed at for years around the world. Bushism's have become a way of life for Americans and will be the only thing left after he leaves office none to soon. Oddly the only person of honesty is someone not even elected to the position and tells the truth in the end. The story is very subtle and if you go to it for laughs, it ain't happening. Leaves a lot for thought. Overall I enjoyed it.


text: Door de jaren heen ben ik een fan geworden van regisseur/schrijver Barry Levinson, en hij heeft me niet in de steek gelaten met zijn heel grappige kijk op de politiek. De populaire tv-komiek Tom Dobbs (Robin Williams) heeft het land verlicht met zijn vernietigende grappen over de staat van het land en heeft politici gekozen die daar verantwoordelijk voor zijn. Avond aan avond laat hij zijn fans op de eilanden dansen; dan wordt er voorgesteld dat Dobbs zich zelf kandidaat stelt voor het presidentschap. Zijn manager Jack Menken (Christopher Walken) zegt dat hij ervoor gaat. Dobbs luchthartige grapjes ontketenen een beweging die hem op de nominatie zet. De Komedie tegen de Uitverkoren President. Ondertussen ontdekt een jonge vrouw (Laura Linney) een fout in het computersysteem die de stemmen van kust tot kust zal tellen. De sfeer in de koffieshop slaat om. Williams is volkomen hysterisch met zijn snelle kwinkslagen. Andere belangrijke spelers: Jeff Goldblum, Lewis Black en Rick Roberts.

text_en: Over the years, I've come to be a fan of director/writer Barry Levinson and he didn't let me down with this very funny look at politics. Popular TV comedian Tom Dobbs(Robin Williams)has enlightened the nation with his scathing jokes about the state of the country and elected politicians responsible. Night after night, he has his fans rolling in the isles; then the question is proposed that Dobbs run for president himself. His manager Jack Menken(Christopher Walken)says go for it. Dobb's flippant truisms flames a grass-root movement that puts him on the ballot. Comedian to President-Elect. Meanwhile, a young woman(Laura Linney)finds a flaw in the computer system that will count the ballots coast to coast. My favorite sequence is Linney's meltdown in the coffee shop.Williams is absolutely hysterical with his rapid quips. Others of note in the cast: Jeff Goldblum, Lewis Black and Rick Roberts.


text: Deze film was echt anders dan ik me had voorgesteld, maar overtrof niettemin mijn verwachtingen. Deze film heeft precies de juiste mengeling van komedie, drama, politieke kritiek en satire (niet noodzakelijk in die volgorde). Zonder neerbuigend of wisenheimer te zijn, onthult hij de open en subtiele problemen van onze kapitalistische, democratische, hightechsamenleving. Je moet er onmiddellijk om lachen en na afloop blijf je in gedachten verzonken. Voor diegenen onder jullie die van 'de hond uitlaten' hielden en humane, manlijke politici wilden, zou deze film beslist de juiste keuze moeten zijn!<br />'Politiek is net zoiets als luiers verschonen: ze moeten vaak verschoond worden en om dezelfde redenen.'

text_en:
This film was really different from what I had imagined but exceeded my expectations nevertheless. This film has the exactly right mixture of comedy, drama, political criticism and satire (not necessarily in that order). Without being patronizing or wisenheimer it reveals the open and subtle problems of our capitalist democratic high technology society. It makes you laugh instantly and remain in thought afterwards. For those of you who liked "wag the dog" and wished to have humane and manlike politicians this film should definitely be the choice!

"politicians are a lot like diapers: they should be changed frequently and for the same reasons."


text:
Eigenlijk moet ik toegeven dat ik een politieke junkie ben, dus dit kwam hard aan, maar de grillige aard van mevrouw Green (ja, ik weet wat ze met haar hebben gedaan), maar het einde was zo'n uitvlucht en volkomen in tegenspraak met de film zelf.
Waarom kunnen Barry L. en de crew ons niet gewoon laten zitten met de vraag wat hij zou gaan doen? Laten we erover discussiëren.
In plaats daarvan hebben ze zo'n 'O, ik ben het niet waard'-verhaal en dat laat alleen maar zien dat als de fiches op zijn, het beter is om van tafel te gaan in plaats van dubbel te spelen. Hou op met dat Disney-verhaal en leg er een strik omheen. Het leven is niet gemakkelijk, ze hadden de moed moeten hebben om de hoofdpersoon wat ruggengraat te geven. We moesten de hele film naar de retoriek luisteren... en toen werd het gesnotter en het stomme, stompzinnige gedrag van mevrouw Green (toen de stront uit haar systeem was) leidde tot een belachelijk eind van de film dat de kers op de taart was.

text_en:
Actually I'll admit I'm a political junkie, so this resonated with me, but the erratic nature of Ms. Green (yes I know what they did to her), but the ending was such a copout and totally inconsistent with the film itself.

Why can't Barry L and crew just left us wondering what he was going to do? Let us debate it.

Instead they have this "oh I'm not worthy" bullshit ending and it just shows that when the chips were down it's better to leave the table instead of doubling down. Stop the Disney ending and putting a bow on it. Life isn't easy, they should have had the courage to give the main character some backbone.

We had to listen to the rhetoric the entire movie... and then it turned sniveling and the stupid, inane behavior by Ms. Green (when the crap was out of her system) just made for a ridiculous near end of the movie that was icing on the cake.


text: Deze film is een geweldig komisch drama. Christopher Walken is geweldig in zijn bijrol als manager, en zijn commentaar maakt je aan het lachen. Robin Williams speelt een geweldige rol als 'Jon Stewart', een snelle grappenmaker, en je zult je kostelijk vermaken als je fan bent van Comedy Central. Het is een goed programma, want als de kijker ook maar een greintje verstand heeft, zal hij het zien als een subculturele aanval op het beleid van de huidige republikeinse regering en een kritiek op het Amerikaanse democratische proces... om nog maar te zwijgen over de manier waarop de meeste politici gekozen worden. Maar ik ben het met je eens dat de film minder komisch is dan hij op de markt is, zonder twijfel beter dan 90 procent van de troep in de bioscopen op dit moment.

text_en:
This film is a great comedy drama. Christopher Walken is tremendous in his supporting role as manager, and his commentary will keep you laughing. Robin Williams plays a great role as a quick wit "Jon Stewart" and will amuse you if you are fans of Comedy Central. The show is good, because if the viewer has half-a-brain, they will see it as a very needed sub-cultural attack on the policies of the current Republican Government and a criticism on the American Democratic Process..., not to mention the means by which most politicians get elected.

I was amused at the sub-plots and found the film to be very fast paced and entertaining, without any of the usual "oh-brother's" I would agree the film is less comedy than marketed, however, without question better than 90% of the garbage in theatres at present. Just my thoughts...Don


text: Robin Williams toont zijn stand-uptalenten en verhoogt zijn status als komiek in deze film over 'wat er mis is in de Amerikaanse politiek en hoe Hollywood kan proberen invloed uit te oefenen zonder mensen te vervelen'. Natuurlijk gebruikt Hollywood films met verborgen of niet-zo-verborgen agenda's. Ik denk dat deze film is voor mensen die van stand-up en politieke discussies houden. En de trailers van deze film waren voor iedereen, alleen maar om ervoor te zorgen dat zo veel mogelijk mensen dit te zien krijgen. Iedereen weet dat Hollywood meer liberaal/democratisch is dan de bush&co, dus moeten ze deze films zo nu en dan maken... maar deze film was misschien te voor de hand liggend, dat vond ik tenminste, om echt iets te veranderen. Maar goed, geweldige stand-up en nieuwe politieke kwesties en gesprekken... Ik genoot ervan en dankzij de IMDb.com-cijfers was ik echt verbaasd toen ik de bioscoop uit liep, en ja, ik heb heel wat keren gelachen. Soms moet je het gewoon laten gaan en alle ernst vergeten... Kijk deze film als je van goede, intelligente stand-up of politiek houdt en je niet beledigd bent door de verschillende verwijzingen naar hoe het nu niet goed gaat. Huur hem als hij niet bij je past.

text_en:
Robin Williams shows his stand-up talents and boosts up his status as a comedian in this movie of "what's wrong-in American politics and how can Hollywood try to make an influence without boring people". Of course Hollywood uses movies with hidden or not-so-hidden agendas. I think this movie is for people who likes stand-up and political discussion. And the trailers of this movie were for everybody just to make sure as many people as possible will see this. Everybody knows Hollywood is more liberal/democrat than the bush&co so they have to make these movies every now and then...but this one was perhaps too obvious, at least I thought so, for making any real change.

Still, great stand-up and fresh political issues and talks...I enjoyed it and thanks to IMDb.com ratings I was positively surprised when I walked out from the movie theater, and yes, I laughed many times. Sometimes you just have to let it go and forget all the seriousness....see this movie if you like good and clever stand-up or politics and you will not be offended by the several references of how things are not good right now. Rent it if that doesn't match you.


text: Niet elke zin in een komedie is grappig. Deze film neemt een serieus onderwerp, de onteigening van kiezers, en houdt dat in het licht terwijl hij er grappen over vertelt. Het is de film die The Daily Show gemaakt zou hebben als ze er een film van hadden willen maken. Ik vond Robin Williams veel grappiger in deze film dan in RV. En terwijl mijn vrouw en ik een paar tegenstrijdige politieke standpunten delen, hebben we allebei in verschillende delen van deze film dubbel gelegen van het lachen. De scriptschrijvers hier zouden Fox News een lesje in eerlijk en evenwichtig schrijven kunnen geven. Lewis Black deed het goed in zijn rol, maar leek nooit echt in staat te zijn om zijn eigen soort komedie te spelen. Christopher Walken was ook goed, hij speelde zijn vrij gebruikelijke, ingetogen bijrol en vertelde een verhaal.

text_en: Not every line in a comedy is funny. This movie takes a serious subject, the disenfranchisement of voters and holds it up to the light while telling jokes about it. It's the movie The Daily Show would have made if they wanted to turn it into a movie. I found Robin Williams to be much funnier in this movie than he was in RV. And while my wife and I share a few opposing political views, we were both doubled over in laughter for several parts of this movie. The script writers here could give Fox News some lessons in fair and balanced. Lewis Black was okay for his part, but never really seemed to be able to bring out his particular brand of comedy for his role. Christopher Walken was also good, playing his fairly common subdued supporting role, pushing a story along.


text: Ik ging erheen met het idee dat het een geweldige komedie zou zijn en een comeback van Robin Williams, maar toen ik hem zag, besefte ik dat de adverteerders tegen me hadden gelogen, want dit is meer drama dan komedie, hoewel er een paar echt goeie grappen in zitten. Ik had het gevoel dat ik naar twee films zat te kijken. De ene was een grappige stoeipartij met Robin Williams, die eigenlijk de hele film had moeten zijn, maar je krijgt ook een technothriller met politieke onrust in het midden. Ik weet echt niet hoe ik deze film moet classificeren. Maar ik kan je wel vertellen dat het goed was en dat ik heb gelachen, niet zo hard als ik had gehoopt, maar Williams is in elk geval weer in de goede richting. Je moet dit zien, maar je moet wel weten dat het niet allemaal komedie is en dat het een beetje heftig is.

text_en: I went to see this thinking it would be a great comedy and a comeback for Robin Williams, but when I saw it I realized I had bee lied to by advertisers as this is more drama than comedy, although it has a few really good laughs in it. It felt like I was watching two movies. One was a funny romp with Robin Williams that should have been the whole basin for the movie anyway, but you also get a techno thriller movie with political angst in the middle. I really don't know how to classify this film. But I can tell you it was good and I did laugh, not as much as I had hoped, but at least Williams is back in the right direction. See this but know before going it is not all comedy and is a little intense.


text: Deze film doet me denken aan geweldige films die me tijdelijk wakker schudden met het besef dat de keizer inderdaad naakt is. Ons verkiezingsproces is ongekleed en naargeestig. Mijn bewustzijn is verscherpt en ik wil de wereld zien veranderen. Na korte tijd word ik weer in slaap gewiegd door mijn kleine zelfgenoegzaamheid en 'bubble life'. In de beste zin van het woord zal dit werk voor mij gisten tot een eetbare stoofpot en net als in 'Netwerk' wil ik veroordeeld worden om te zeggen: 'Ik ben zo ziek als de hel, en ik ga dit niet meer nemen!' Maar aan wie? Mijn krachtige jeugdige idealisme is langzaam maar zeker teruggebracht tot een bezorgde ouder met rustige overtuigingen, of liever gezegd 'gelovigen'. Dobbs' zin: 'Ik inhaleerde omdat ik dacht: "Wat kan mij het ook schelen, het is licht, het ligt in mijn hand, ik inhaleer het."' was verfrissend, of zou dat geweest zijn toen Clinton president was. Waarom kunnen politici niet eerlijk zijn en die toon aanslaan in debatten? Wij mensen moeten beseffen hoeveel vernislaagje er wordt aangebracht als het echt is. Ik heb nu al genoeg van dit verkiezingsproces, wie anders? Laat de sluiers wegtrekken en een agenda opstellen voor onze gekozen functionarissen en hen onder handen nemen als ze doorgaan met ontwijken en niet-representatie van de burgerij. Deze film kan ons inspireren om onze verwachtingen van politici die retoriek uitstorten te verhogen. Geweldige film!

text_en: This movie reminds me of great movies that temporarily wake me up with the realization that the Emperor is indeed naked. Our election process is unclothed and dismal. My awareness is heightened and I want to see the world change. After a short while I am lulled back to my little complacency and "bubble life." In the best sense of film this work will ferment into an edible stew for me and like in "Network" I want to be convicted to say'I'M AS MAD AS HELL, AND I'M NOT GOING TO TAKE THIS ANYMORE!' But to whom? My vigorous youthful idealism has been slowly reduced to concerned parent with quiet convictions or rather "beliefs." "Man of the year" reveals how much I yearn for honest and sometimes humorous takes on our current political situation. Dobbs' line " I did inhale because I thought 'What the hell,it's lit, it's in my hand, I'll inhale it.'" was refreshing or would've been when Clinton was President. Why can't politicians be honest and set that tone for debates? We people must realize how much veneer is being put forth as real? I am sick of this election process already,anyone else? Let take off the veils and set an agenda for our elected officials and take them to task (not re-elect) when they continue with evasion and non-representation of citizenry. This movie can inspire us to increase our expectations of politicians that spew rhetoric. Great Film!


text:
Dit was een interessante film... half komische, half politieke thriller. Er zaten veel goede elementen in, al was hij een beetje voorspelbaar.
Robin Williams speelt Tom Dobbs, een populaire komiek met een successhow waarin hij politiek commentaar geeft. Denk aan _Daily Show_ met John Stuart. Tijdens het opnemen van een van zijn shows zegt een vrouw in het publiek tegen hem dat hij zich kandidaat moet stellen voor het presidentschap. Dat, gevolgd door een paar serieuze moppen, was alles wat nodig was om de bal aan het rollen te brengen en Dobbs' politieke carrière op gang te brengen.
Hij is onafhankelijk en verzet zich zowel tegen de democraten als tegen de republikeinen. Hij is rechtdoorzee en eerlijk, en wordt steeds populairder <0xE2><0x80><0x93> maar misschien niet populair genoeg om daadwerkelijk te winnen. Het is duidelijk dat Dobbs in deze verkiezingen de underdog is.
Intussen heeft een corrupt softwarebedrijf een programma ontwikkeld om het stemmen voor het gewone volk veel sneller en gemakkelijker te maken <0xE2><0x80><0x93> maar er is een probleem. Het probleem wordt ontdekt door een jonge vrouw, Elanor (Linnley), die door de softwareontwikkelaar wordt gesust met de leugen dat hij het probleem voor de komende verkiezingen heeft verholpen.
De dag van de verkiezingen breekt aan, en ziedaar, Dobbs wordt tot winnaar uitgeroepen. (Wat een verrassing!) Elanor weet dat hij niet echt de president is <0xE2><0x80><0x93> hij heeft niet op een legitieme manier gewonnen <0xE2><0x80><0x93> en ze besluit het de president te vertellen... maar er doen zich complicaties voor. Haar bedrijf ging zo ver dat ze haar vergiftigden om haar het zwijgen op te leggen. Bovendien begint ze Dobbs al snel aardig te vinden.
<0x3E> De plot heeft een paar kronkels en wendingen voor hij de voorspelbare afloop bereikt. Maar het werd nooit saai. Robin was geweldig, zoals gewoonlijk, en Christopher Walken stal de show vaak als Dobbs' manager-politicus-adviseur en beste vriend.
<0x3E> Het is een onderhoudende film, met een goede boodschap. Ik kan hem aanbevelen als je in de stemming bent voor duistere satire, of iets wat je aan het denken zet. Ik geef hem een 7,10.

text_en:
This was an interesting movie...half-comedy, half-political thriller. It had a lot of good elements, although it was a little predictable.

Robin Williams stars as Tom Dobbs, a popular comedian with a hit show in which he gives political commentary. Think Daily Show With John Stuart. During the taping of one of his shows, a female in the audience tells him he should run for president. That, followed by a few jokes taken seriously, were all that was needed to get the ball rolling and start Dobbs' political career.

He runs independently, and opposes democrats and republicans equally. He is straightforward and honest, and becomes increasingly popular--but maybe not popular enough to actually win. He's clearly the underdog in this election.

Meanwhile, a corrupt software company has created a program to make voting much quicker and easier for the common people--but there is a glitch. The glitch is discovered by a young lady named Elanor (Linnley) who is appeased by the software developer with a lie that he fixed the glitch before the upcoming election.

Election day comes around, and lo and behold Dobbs is declared the winner. (Big Surprise!) Elanor knows that he is not really the president--he didn't win legitimately--She decides to tell the president...but complications arise. Her company went as far as poisoning her in order to silence her. In addition to that, she quickly takes a liking to Dobbs.

The plot takes a few twists and turns, before reaching it's slightly predictable conclusion. But, it never got boring. Robin was great as usual, and Christopher Walken often stole the show as Dobbs' manager-turned-political-adviser and best friend.

It's an entertaining film, and it has a good message. I recommend it if you're in the mood for dark satire, or something that makes you think. Overall I give it a 7/10.


text:
Robin Williams is een nationale schat, vooral als hij zich losmaakt en zijn sentimentele benadering van het drama opzijzet. Hij slaagt erin het gebruikelijke, ingehouden heen en weer geloop van Barry Levinson wat op te fleuren, en er zijn momenten in deze film dat hij echt straalt.
Als de grappige gekozen Amerikaanse president in 'Man of the Year' hervindt Williams de hilariteit en schandalen die hij vroeger met zich meedroeg. Wat hem zo aantrekkelijk maakt, is zijn menselijkheid en innemendheid. Dit is een man die zijn publiek kan afsnauwen, maar die ook echt van hen houdt. Zijn humor is als prikkeldraad, en toch is het louterend. Dat maakt hem zo aantrekkelijk voor de mensen in de film en in het echte leven.
Laura Linney speelt opnieuw de rol van een intelligente vrouw in nood. Ze is een fantastische en zeer getalenteerde actrice, maar volgens mij heeft ze zich vastgebeten in een stereotype en helaas zou het interessanter zijn geweest als ze in deze zaak een minder herkenbare actrice had gehad. Walken doorloopt zijn ondankbare rol vrij goed en de klimatologische scène in de snl-scène komt nauwelijks boven water.
Neem een paar hilarische momenten op je, en die zijn onbetaalbaar. Geniet van Williams en vergeet een paar van de diepe momenten die deze verder heel onderhoudende film vertragen.

text_en:
Robin Williams is a national treasure, specially when he cuts loose and puts aside his maudlin approach to drama. He manages to liven up the usual restrained pacing of Barry Levinson, and there are moments in this film when he truly shines.

As the funny elected American president in "Man of The Year" Williams recaptures the hilarity and outrageousness that used to be associated with him. What makes him so appealing is his humanity and likability. Here is a man who can lash at his audience but truly loves them, too. His humour is like barbed wire, and yet it is cathartic. It is what makes him very appealing to the people in the film and in real life.

Laura Linney is once again portraying an intelligent woman in distress. She is a fabulous and very talented performer, but I think she has boxed into a stereotype and unfortunately, it would have been more interesting to have a less recognizable performer in this case. Walken pretty much walks through his thankless role, and the climatic scene in the SNL skit barely floats above water.

Go in for a few hilarious moments, and those are priceless. Enjoy Williams and forget some of the deep moments that slow down this otherwise entertaining movie.


text: Als je deze film gaat zien, ga dan vooral niet naar de film in de verwachting dat deze film absoluut hilarisch zal zijn omdat je in de steek zal worden gelaten. Ja, het is soms best grappig maar ik zou het als een politieke thriller vermomd als komedie beschouwen. De voorstellingen zijn erg goed vooral door Jeff Goldblum als het hoofd van de verkiezingscommissie. ook al heeft hij maar beperkte tijd op het witte doek, hij maakt een blijvende indruk. natuurlijk is roodborstje wilhelmina ook uitstekend. laura wilhelmina is ook heel goed wat een verrassing. ze is een van de beste actrices van Hollywood en er is één scène in het bijzonder die dit laat zien. deze film zet je aan het denken. wat als een komiek zich kandidaat stelt voor het presidentschap en daadwerkelijk wint? zou het land beter af zijn of zou het land in een miljoen stukken uiteenvallen?

text_en: if you are going to see this movie, by all means don't go into this movie with the expectation of this movie will be absolutely hilarious because you will be let down. yeah sure its funny at times but i would consider it a political thriller masqueraded as a comedy. the performances are very good especially by jeff goldblum as the head of the election company. even though he has limited screen time he makes a lasting impression. of course robin williams is excellent.laura linney is very good too what a surprise. she is one of the finest actresses in Hollywood and one scene in particular shows this. this film makes you think. what if a comedian ran for president and actually won? would the country be better off or would the country shatter into a million pieces?


text: Dit is een meesterwerk. 'The Big Snit' is een krankzinnige, maffe, hilarische en uiteindelijk ontroerende blik op een oud getrouwd stel en hun rustige leventje, die ruziemaken over zagen en prutsen terwijl buiten een kernoorlog woedt. Alles in dit grote, geanimeerde filmpje is gedenkwaardig: het bevende oog van de vrouw, het zuipen, de zaagfetisj van de man (hou die achtergronden in de gaten!), de zeer verbale kat, de gestoorde spelshow, de 'informerende' nieuwslezer, de'mooie' accordeonserenade en het ontroerende en gedenkwaardige einde. Ik ben zo blij dat ik 'The Big Snit' heb gevonden, dat eigenlijk een van de beste films is die ooit zijn gemaakt.

text_en: This is a masterpiece. 'The Big Snit' is a crazy, weird, hilarious and eventually touching look at an old married couple and their quiet life, who argue over sawing and scrabble while a nuclear war rages on outside. Everything in this great animated short stands out as memorable: The eye shaking of the wife, the vacuuming binge, the husband's saw fetish (keep an eye on those backgrounds!), the very verbal cat, the demented game show, the "informative" news anchor, the "beautiful" accordion serenade and the moving and memorable ending. I am so glad I found 'The Big Snit', which is hands down one of the greatest works of film ever produced.


text: 'The Big Snit' is per ongeluk in mijn leven gekomen en heeft een onuitwisbaar teken op mijn ziel achtergelaten. Een litteken van liefde, vernietiging en zinloosheid dat voor altijd een deel van mijn leven zal zijn. Dit is een verhaal van prachtige zinloosheid. We zijn hulpeloos zonder elkaar. We zijn hulpeloos tegen wangedrag van de overheid. We zijn hulpeloos ten aanzien van de keuzes die we allemaal proberen te maken als we verliefd zijn. Doof voor het gemopper en geruzie van een wereld buiten het raam. Blind voor een onvermijdelijke apocalyps. Dof voor de haat en de hebzuchtige meningen van een al te genotzuchtige samenleving. Dit is een verhaal van persoonlijke betrokkenheid en een zegevierende liefde die de ideologieën van de oorlog overtreft. Hun kleinzielige gekibbel is een sublieme observatie van de menselijke natuur en van hoe liefde gepaard gaat met pijn en duisternis. Iedereen heeft een of ander irritant aspect in zijn persoonlijkheid en dat wordt door de makers op de meest simplistische en fantastische manier waargenomen. We reizen maar een klein stukje met de twee hoofdpersonen mee, maar willen toch onze eigen reis voltooien met iets van hun eenvoudige, liefhebbende, eerlijke filosofie achter ons aan. Ik ben zo ontzettend blij dat ik in deze 'onze tijd' besta. Nog twintig jaar aan weerszijden van mijn geboortedatum en ik zou niet hebben gezien en gevoeld... De Grote Snit. William White. Sheffield.

text_en: 'The Big Snit' came into my life complete by accident and has left an indelible mark on my soul. A scar of love, destruction and pointlessness that will forever be a part of my life. This is tale of beautiful futility. We are helpless without each other. We are helpless against governmental wrong-doings. We are helpless as to the choices we all try to make when in love. Deaf to the mutterings and goings on of an world outside the window. Blind to an inevitable apocalypse. Dumb of the hatred and greedy opinions of an over-indulgent society. This is a tale of personal commitment and triumphant love defeating the ideologies of war. Their petty bickering is a sublime observation of human nature and of how love comes with it's pains and darkness Everyone has some irritating aspect to their personality and this is observed by the makers in the most simplistic and fantastic way. We travel only a short distance with the two main characters but are left wanting to complete our own journeys with a some of their simple,loving, honest philosophy in tow. I am so very glad that i exist in this 'our time'. Another 20 years either side of my birth date, and i would not have seen and felt.... ....The Big Snit. William White. Sheffield.


text:
Deze film gaat helemaal over mensen. Deze film is jarenlang mijn favoriete korte tekenfilm gebleven.
Zijn het niet de eenvoudigste dingen die het leven zoveel interessanter maken?! Wij mensen zijn zo zacht, meelevend, grappig, zorgzaam voor elkaar het ene moment - en het volgende moment verzinnen we de mooiste en verbazingwekkendste machines om zo veel mogelijk mensen te doden met de minste inspanning. In ons korte leven vernietigen we onze wereld, elkaar en vaak ons eigen leven, in plaats van de rest van ons leven te besteden aan het herstellen van wat we hebben vernietigd. Soms is er niets meer om te herstellen!
Deze film kan ons vermaken, opvoeden en ons zelfs helpen te beseffen wat er mis is in ons leven! Het leven is kort en kan zelfs nog korter zijn! Het einde is veel te optimistisch, ben ik bang.
Ik hou van de geest van Richard Condie en wat hij ermee laat gebeuren!
Geniet ervan
H.K.

text_en:
This film is all about humans. This film stayed as my all time favorite short cartoon for years.

Isn't it the simplest things that make life so much more interesting?! We humans are so soft, compassionate, funny, caring to each other one moment -- we invent the most beautiful and amazing machines to kill as many people as possible with the least effort the next. In our short lives, we destroy our world, each other and often, our own lives, than spend the rest of our lives trying to fix what we've destroyed. Sometimes, there is nothing left to fix!

This film can entertain, educate and even help us realize what is wrong in our lives! Life is short and can be even shorter! The ending is way too optimistic I am afraid.

I love Richard Condie's mind and what he makes happen with it!

Enjoy

H.K.


text:
Richard Condie is een Canadees wonder en een dat met de hele wereld gedeeld zou moeten worden. Of het nu gaat om hartverscheurend vroeg werk zoals 'Getting Started' en de Oscarnominatie voor 'Snit' via 'The Apprentice' en het digitaal gemaakte 'La Salla', Condie is een gewaardeerde plaatselijke held. Maar geen enkel werkstuk zet een stempel op zijn carrière zoals 'The Big Snit'. En had ik al gezegd dat het genomineerd was voor een Academy Award?
'The Big Snit', hoewel het duidelijk een gedateerde boodschapdrager uit de jaren tachtig is (de korte draaikolk rond de nucleaire vernietiging van de Koude Oorlog, maar maak je geen zorgen, het is zo hilarisch als de pest). Het heeft een grotere betekenis, net als het grootste deel van Condies werk op een ingehouden manier. Terwijl de planeet zich uit de voeten maakt voor het armageddon, kibbelt een stel over elkaars irritante gewoontes (op de ware Condie-manier zaagt hij het meubilair met een ijzerzaag terwijl zij haar ogen letterlijk uit haar hoofd schudt). En vergeet niet er steeds weer naar te kijken, want er is altijd wel iets om naar te kijken. Condie overlaadt deze kerel met talloze visuele grappen en gedenkwaardige catchphrases.
Ik raad je dringend aan dit ongelooflijke stukje animatiefilm op te sporen. In Canada wordt het meestal vertoond in een video van het National Film Board met andere sterretjes (waaronder Cordell Barkers al even grappige 'The Cat Came Back'). De Amerikanen zullen gewoon een beetje dieper moeten graven, maar doorgaan als de beloning de moeite waard is.

text_en:
Richard Condie is a Canadian marvel, and one that should be shared with the world. Be it for gut-busting early work such as "Getting Started" and the Oscar-nominated "Snit" through "The Apprentice" and the digitally made "La Salla", Condie is a treasured local hero. But no singular piece of work puts a stamp on his career quite like "The Big Snit". And did I mention it was nominated for an Academy Award? Darn tootin'.

"The Big Snit", although clearly a dated message-bearer from the 1980s (the short revolves around Cold War-esquire nuclear annihilation, but don't worry  it's hilarious as hell), carries with it a larger meaning, as is most of Condie's work in an understated sort of way. While the planet scurries for cover from Armageddon, a couple bickers over each others' annoying habits (in true Condie fashion, he hacksaws the furniture while she shakes her eyes  literally). And don't forget to watch it again and again, 'cuz there's always something to look at. Condie loads this fella up with countless visual gags and memorable catch-phrases.

I strongly encourage this incredible piece of animation be tracked down. In Canada it's usually spotted in a National Film Board video that includes other stellar shorts (including fellow Winnipegger Cordell Barker's equally funny "The Cat Came Back"). Americans will just have to dig a little deeper, but keep at it  the reward is worth the toil.


text:
'The Big Snit', de waanzinnige tekenfilm van Richard Condie, is een reis door werkeloosheid, krankzinnigheid, eenzaamheid, aangename achtergronden, smeltende personages en een conclusie die me elke keer dat ik hem zie bijna in tranen doet uitbarsten.
Deze korte film heb ik keer op keer en weer en weer en weer en weer gezien en ik heb hem nooit t<0xC3><0xAD>jdens één keer gezien (gelukkig heb ik hem op de band van een tv-uitzending)! Hij houdt nooit op, zodat ik onbeheerst in lachen uitbarst en vervolgens diep in de diepten van mijn geest tast en de grootsheid van de menselijke conditie accentueer.
Want als iemand zegt: 'Kom op, laten we het spel afmaken' Alles is in orde in de wereld en de problemen waar we dagelijks mee te maken krijgen, waarvan we ons plotseling realiseren dat het allemaal onbeduidende, voorbijgaande dingen zijn, waar we ons niet meer druk om hoeven te maken. Deze film lijkt op het eerste gezicht een eenvoudige oefening in slapstickhumor, maar het is veel meer dan dat. Deze film heeft een grotere spirituele betekenis, met de mensheid in de achterhoede, terwijl alles zo slecht en triviaal lijkt.
Het is volmaakt... in alle opzichten. EN VERDOMME LEUK OOK.
10 van de 10.

text_en:
Richard Condie's utter maddness insanity cartoon 'The Big Snit', is a trip through qwerkyness, madness, hillarity, enjoyable backgrounds, melting characters, and a conclusion that nearly brings me to happy tears everytime I see it.

This short I have seen over and over AND OVER and I NEVER TIRE of it (luckily having it on tape from a broadcast on TV)!! It never stops to make me burst out in laughter uncontrollably, and then reach down into the depths of my spirit, highlighting the greatness of the human condition.

Cause when someone says, 'Come on, let's finish the game' everything is alright in the world and the troubles that we face everyday we suddenly realise are all petty fleeting things not to fight or worry about anymore. This film at first seems just like a simple exercise in cartoon slapstick humour, but it is far more than that. This film hits a greater sense of spiritual meaning with mankind in the wake when everything seems to be so bad and trivial.

It is flawless... in every way. AND DAMN FUNNY TOO ;)

Rating 10 out of 10.


text: De wereld zal het misschien nooit weten. (De film die dat jaar de 'beste korte' Oscar in de wacht sleepte, Anna and Bella, is heel goed, maar het is geen 'Big Snit'. Beide zijn verkrijgbaar in de 'World's Greatest Animation'-compilatie van Expanded Entertainment, voor het geval je ze wilt vergelijken.)<br />'Snit' en de regisseur ervan, Richard Condie, hebben zoveel aandacht getrokken dat ik er weinig aan toe te voegen heb. Ik wil echter wel opmerken dat de film een van mijn favoriete korte'shots' bevat, die waarin de man de deur opendoet om de kat naar buiten te laten. Ik wil de feitelijke gebeurtenissen die hier worden beschreven niet prijsgeven, maar de eerste keer dat ik het schot zag, werd ik van de ene stemming in de andere gezwiept, en een paar seconden later weer in een andere. Dat schot heeft sindsdien altijd zo'n uitwerking op me gehad. Voor dit schot, en voor de manier waarop Condie die momenten opbouwt, verdient 'The Big Snit' het etiket'meesterwerk'.

text_en:
...the world may never know. (The film that did take the "best animated short" Oscar that year, "Anna and Bella", is very good, but it's no "Big Snit". Both are available on Expanded Entertainment's "World's Greatest Animation" compilation, in case you'd like to compare.)

"Snit" and its director, Richard Condie, have attracted so much attention that there's little for me to add. I'd like to note, however, that the film contains one of my very favorite single "shots" in an animated short, the one where the man opens the door to let the cat out. I don't want to give away the actual events depicted here, but the first time I saw the shot I was whipsawed from one mood to another, then seconds later to still another. That shot has never failed to affect me that way since. For this shot, and for the way Condie builds up to that set of moments, "The Big Snit" deserves the tag of "masterpiece".


text: Ik heb dit maar één keer gezien <0xE2><0x80><0x93> in 1986, in een 'artistiek' theater in Minneapolis <0xE2><0x80><0x93> maar ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Hilarisch ('Scrabble spelen met alle e's'), prachtig geanimeerd (ze deed haar ogen weg, schudde ze weer op hun plaats en deed ze weer aan) en aangrijpend ('het einde van de wereld', de kleinzieligheid van een huilebalk)...<br />Verplichte kijktijd voor het menselijk ras. Dit gewoon een tekenfilm noemen is hetzelfde als THE GREAT GATSBY sifty typen noemen.

text_en:
I have only seen this once--in 1986, at an "artsy" theater in Minneapolis...but I remember it like I saw it a thousand times this morning. Hilarious ("Sawing for Teens", playing Scrabble with all "e" tiles), beautifully animated (taking off her eyes, shaking them back into position, then putting them back on), and poignant (the end of the world, the pettiness of a snit)...

Required viewing for the human race. Calling this simply a cartoon is like calling THE GREAT GATSBY nifty typing.


text: Dit is een heel vreemde korte film die aanvankelijk geen indruk op me maakte. Uit puur esthetisch oogpunt is de animatie hier zeker niet mooi <0xE2><0x80><0x93> hoewel je na een tijdje merkt dat de eenvoudige en dwaze tekeningen een zekere vreemde charme hebben. Dat komt waarschijnlijk doordat de animatie, met zo'n warrig script als dit, werkt.<br />De film toont een ouder echtpaar dat aan tafel scrabble zit te spelen. Tegelijkertijd zijn ze gefixeerd op dit spel of andere bizarre bezigheden (zoals de dwangmatige neiging van de echtgenoot om dingen te zagen <0xE2><0x80><0x93> zelfs de stoel en de tafel)! En al die dingen gebeuren terwijl de televisie waarschuwt voor de ophanden zijnde atoomvernietiging <0xE2><0x80><0x93> Armageddon is beslist hier! Natuurlijk gaan de buren tekeer en maken ze amok, en ondertussen gaat het stel maar door met dat idiote spelletje. Verdorie, zelfs hun kat weet dat het einde nabij is als het stel begint te kibbelen over wie er al dan niet vals heeft gespeeld <0xE2><0x80><0x93> en dat leidt tot een heel surrealistisch einde! De film verdient een pluim omdat hij zowel uniek als heel grappig is. Hoewel hij geen Oscar won, werd hij wel genomineerd voor de beste geanimeerde korte film <0xE2><0x80><0x93> en die had hij meer dan verdiend.

text_en:
This is a very strange little short film that initially didn't impress me. From a purely aesthetic point of view, the animation here certainly ain't pretty--though after a while you notice that the simple and silly drawings do possess a certain odd charm. That's probably because with the script as screwy as this one, the animation works.

The film shows an older couple sitting at the table playing Scrabble. At the same time they are fixated on this game or other bizarre pursuits (such as the husband's compulsion to saw things--even the chair and table)! And all of this stuff occurs as the television warns of pending atomic annihilation--Armageddon is definitely here! Naturally, the neighbors are screaming and running amok--during which time the couple obliviously continues with this idiotic game. Heck, even their cat knows the end is coming as the couple begin bickering about who may or may not have cheated--leading to a very surreal ending indeed!! The film deserves kudos for both being unique as well as very funny. While it did not win the Oscar, it was nominated for Best Animated Short--which it richly deserved.


text: Deze enorm onderhoudende korte film wordt beschouwd als een van de beste die ooit is gemaakt, en daar zal ik niets tegenin brengen. Zelfs in een land waar topkwaliteit geanimeerde korte films met regelmatige tussenpozen worden gemaakt, slaagt deze film er nog steeds in om op te vallen. Als je ooit de kans krijgt om deze film te zien, doe dat dan alsjeblieft. Hij duurt maar tien minuten, en toch zitten er een man in die geobsedeerd is door zagen, een vrouw die de badkuip stofzuigt en een kernoorlog. Wat kun je je nog meer wensen in een film?

text_en: This hugely entertaining short is considered one of the best shorts ever, and I certainly won't argue with that. Even in a country where top-notch animated shorts are created with regularity, this film still manages to stand out. If you ever get the chance to view this film, please do so. It's only ten minutes long, and yet it contains a man who is obsessed with saws, a woman who vacuums the bathtub, and a nuclear war. What more could you want in a film?


text: Zit net op YouTube en heb eindelijk die Oscarnominatie gezien, geanimeerd, kort, geregisseerd door Richard Condie. Daar had ik al eerder zijn grappige Getting Started gezien. In die film spelen een man en een vrouw scrabble. De vrouw schudt de hele tijd haar ogen uit haar hoofd terwijl haar man alleen maar E's aan zijn kant heeft. De vrouw gaat even weg om haar bed en bad (!) te stofzuigen voordat ze haar man naar haar kant ziet kijken. Heel even daarvoor ziet de man een tv-serie die _Sawing for Teens_ heet, waarin de sterren iets zagen en de man zijn eigen zaag kreeg. Dat programma wordt onderbroken door een speciaal verslag over een kernoorlog (de verslaggever is hier een skelet) waarbij iedereen buiten in paniek raakt, hoewel de echtgenoot in die tijd in slaap is gevallen en denkt dat er een optocht aan de gang is terwijl hij en zijn vrouw doorgaan met ruziën over de wedstrijd... Er zijn nog een heleboel andere bizarre dingen aan de gang voordat het ontroerende einde komt. Heel hilarisch en de moeite van het zien waard voor elke animatiefan daarbuiten. Kan niet wachten om nog meer geanimeerde onderbroeken van meneer Condie te zien...

text_en: Just went on YouTube and finally watched this Oscar-nominated animated short directed by Richard Condie. I had previously watched his funny Getting Started there. In this one, a couple are playing Scrabble. The wife keeps shaking her eyes while her husband has nothing but E's on his side. The wife leaves for a while to vacuum her bed and bathtub(!) before catching her husband looking at her side. Briefly before this, the husband catches a TV show called "Sawing for Teens" with the stars sawing something and the husband getting his own saw. That program gets interrupted by a special report of a nuclear war happening (the newsman is a skeleton here) as everyone panics outside though the husband fell asleep during this time and thinks a parade is going on as he and his wife continue arguing about the game...There's plenty of other bizarre things going on before the touching ending comes on. Quite hilarious and well worth seeing for any animation buff out there. Can't wait to see any more animated shorts from Mr. Condie...


text:
Man, wat ben ik blij dat ik feedback kan achterlaten voor deze 10 minuten stoeipartij. Ik vind het geweldig.
Nadat ik het in geen jaren had gezien, kwam ik het laatst tegen en heb ik het keer op keer bekeken.
'Hou op met in je ogen te wrijven' en 'hou op met een rock-'n-roll-band' en 'hou op met het afzagen van de tafel' zijn verrekte klassieke zinnen.
De kunst is verrukkelijk rauw. De dialoog spaarzaam en prachtig. Zoek het maar op en vind het prachtig. Kan dit niet genoeg aanbevelen.
Dank u, tekenlerares van de middelbare school, mevrouw Kogan, dat u ons dit keer op keer hebt laten zien. Dank u, NFB, dat u het hebt laten maken. Dank u, MTS, dat u het hebt laten zien (op dit moment in elk geval gratis).
Ik wil nu een Big Snit-t-shirt. Ik zou graag een animatiecel willen hebben, maar met 440.00 per keer zal dat niet gebeuren.
Zoek deze film en kijk ernaar.

text_en:
Man am I stoked I can leave feedback for this 10 minutes romp. I love it.

After not seeing it in years, I happened upon it the other day and watched it over and over.

'Stop shaking your eyes' and 'shake a rock and roll band' and 'stop sawing the table' are freaking classic lines.

The art is delightfully raw. The dialog sparse and wonderful. Just find it and love it. Cannot recommend this enough.

Thank you high school art teacher Mrs. Kogan for showing us this over and over. Thank you NFB for letting it be made. Thank you MTS for showing it (for free at the moment at least).

I want a Big Snit t-shirt now. I'd love an animation cell, but at 440.00 a pop, that won't happen.

Find this flick, and watch it.


text: Deze korte film werd genomineerd voor een Academy Award, maar verloor van Anna en Bella. Sinds Doctor Strangelove is de atoomoorlog niet meer zo hilarisch geweest! Condie pakt een situatie aan en draait hem om en geeft hem dan voor de goede orde nog een draai. Condie maakt veel visuele grappen en elke keer dat ik dit zie, zie ik iets wat ik eerder niet zag. Op The World's Greatest Animation, de moeite van het kijken waard, net als vele andere korte films. Aanbevolen.

text_en: This short was nominated for an Academy Award, losing to Anna and Bella. Not since Doctor Strangelove has nuclear war been so hilarious! Condie takes a situation and turns it on its ear and then gives it a spin for good measure. Visual gags abound in Condie's work and I always see something I missed before every time I watch this. On The World's Greatest Animation, well worth seeing for thisand many other shorts. Recommended.


text:
Het is jammer dat het publiek dat deze film misschien het nuttigst zal vinden, hem waarschijnlijk niet te zien krijgt.
Imaginary Heroes volgt het leven van een tiener na de zelfmoord van zijn broers. Het is natuurlijk niet het origineelste verhaal ter wereld, maar het besteedt wel veel tijd aan het vermenselijken van hun ouders, de 'imaginaire helden' die in de ogen van hun zoons hebben gefaald.
Voor tieners die de neiging hebben de verantwoordelijkheid voor hun falen bij hun ouders te leggen, maar weigeren zelf enige echte verantwoordelijkheid te nemen, stuurt de film een krachtige boodschap: dat we uiteindelijk allemaal onze eigen problemen hebben die we moeten aanpakken, en dat we allemaal onze eigen weg moeten gaan. Maar in tegenstelling tot andere films die de neiging hebben om op onafhankelijkheid van de jeugd aan te dringen, lost deze de problemen tussen ouders en kind op, en ze worden er een sterkere eenheid voor. Dat het oudste kind zelfmoord pleegde is betreurenswaardig, maar wordt later in de film niet over het hoofd gezien, en de verantwoordelijkheid van alle partijen voor de tragedie wordt grondig verklaard.
Hoewel het onderwerp al eerder is behandeld, is het niet helemaal op deze manier behandeld <0xE2><0x80><0x93> de film trekt maar heel weinig aandacht. Nu is het verwarrend waarom deze film een R-status heeft gekregen <0xE2><0x80><0x93> het is niet waarschijnlijk dat je in dit tijdperk een tiener kunt bereiken zonder realistisch te zijn, maar het verschaffen van realisme beperkt dat publiek. Als mijn klas op de middelbare school deze film te zien had gekregen, hadden twee zelfmoorden misschien voorkomen kunnen worden. In dit geval schijnen de censoren een bijzonder slecht oordeel te hebben geveld.

8/10/10.

text_en:
It's a shame that by garnering a restricted rating, perhaps the audience that would find this film the most useful won't likely see it.

Imaginary Heroes follows the life of a teenager after his brothers' suicide. Not, of course, the most original story in the world, however it does spend a great deal of time humanizing their parents, the 'imaginary heroes' that failed in their sons' eyes.

For teenagers, who tend to put responsibility for their failures on their parents but yet refuse to accept any real responsibility on their own, the movie sends a powerful message, that in the end we all have our own troubles we need to deal with, and that we all make our own paths.

But, unlike other movies that tend to urge youth independence, this one resolves the issues between parents and child, and they become a stronger unit for it. That the eldest child committed suicide is regrettable, but not overlooked later in the film, and the responsibility by all parties for the tragedy is thoroughly explained.

Although the subject matter has been covered before, it hasn't been covered quite this way -- the film pulls very little punches. Now, why this earned it an R rating is confusing -- you're unlikely to get across to a teenager in this era without being realistic, but yet providing realism restricts that very audience.

Were my junior high-school class have been shown this film, two suicides may have been prevented. In this case, the censors seem to have exercised extremely poor judgment.

8/10


text: Ik heb deze film gezien toen hij op het filmfestival van Santa Fe werd vertoond. Zware film! De ontknoping van een totaal ontwricht gezin, naar een ander niveau van het extreme gebracht, had me misschien depressief gemaakt, als er niet zulke grappige scènes en dialogen waren geweest die de algehele toon van de film verlichtten. Het betrekkelijk 'opbeurende' einde gaf hoop aan degenen die door de eerste tragedie waren getroffen. Toch liep ik niet het theater uit om naar een leuk feestje te gaan. De film bleef me een paar dagen bij.<br />Brengde herinneringen terug aan 'De gewone mensen', maar met humor vermengd met de tragedie. Ik vond het een uitstekende film, vooral door Sigourney Weaver en Emile Hirsh. Hoe de personages met de tragedie omgingen, was soms triest, hartverscheurend, maar soms ook hilarisch. Slimme dialogen en situaties.

text_en:
Saw this film when it was an entry in Santa Fe Film Festival. Heavy film! Depiction of a completely dysfunctional family taken to another level of the extreme, might have left me depressed to the extreme, had it not been for very funny sight gags and dialogue along the way which lightened the film's overall tone. The relatively "uplifting" ending gave hope for those affected by the initial tragedy. Still, I did not walk out of the theatre ready to go to a fun party. The film stayed with me for several days.

Brought back memories of "Ordinary People", but with humor mixed in with the tragedy. I thought the acting was excellent, especially by Sigourney Weaver and Emile Hirsh. How each character dealt with the tragedy was at times sad, self-defeating, but also at times hilarious. Clever dialogue, and situations.


text:
Deze film zit tjokvol met kleine verrassingen, waarvan er veel grappig zijn. Het feit dat hij is geschreven en geregisseerd door een 24-jarige, maakt me helemaal gek. Sommige scènes waarin de schoolkinderen extase gebruiken, gaven me een heel ongemakkelijk gevoel, want ik heb zelf een kind van die leeftijd en ik kon me voorstellen dat zij die zou gebruiken. Als ouder van een tiener vond ik de beelden van de ouder-kind interacties heel accuraat.
Ik genoot van de vele grapjes in de film, en ik genoot van het feit dat niet alles volkomen logisch was en niet alle kwesties aan het eind waren opgelost. Om Mark Twain te parafraseren: waarheid is vreemder dan fictie, omdat fictie zich moet houden aan wat mogelijk is, terwijl de waarheid dat niet is.
Dit is een film die met de kijker speelt en ons laat geloven dat mensen zijn wat andere mensen denken dat ze zijn, om ons later te laten beseffen dat de mensen van wie we aannamen dat ze gelijk hadden, volkomen onwetend waren van de werkelijke situatie. Een van de sterkste scènes van de film, een scène waarin we ons erg opgelucht voelen en meeleven met wat het personage doet, blijkt gebaseerd te zijn op een volkomen verkeerde veronderstelling, en het personage is weliswaar bewonderenswaardig, maar helemaal verkeerd. Het is heel subtiel gedaan, vind ik. Heel realistisch. Ik vond de score heel goed <0xE2><0x80><0x93> ik dacht dat het echt bijdroeg aan de film, dat het echt bijdroeg aan de sfeer <0xE2><0x80><0x93> de film heeft een paar rare momenten, en de achtergrondmuziek helpt daarbij.
De afscheidsrede is een giller van jewelste <0xE2><0x80><0x93> ik moest er hard om lachen! De film zit nu echt in mijn hoofd <0xE2><0x80><0x93> ik heb hem vanmorgen gezien. Zal proberen hem nog eens te zien, als de tijd het toelaat. Tientjes zijn moeilijk te krijgen, maar ik heb een dikke negen.

text_en:
This film is chock-full of little surprises, many of them funny. The fact that it's written and directed by a 24-year old blows my mind. Some of the scenes where the high school kids are using ecstasy made me very uncomfortable because I have a kid that age and I could picture her using it. As parent of a teen, I found the depictions of the parent-child interactions to be dead-on accurate.

I enjoyed the film's many little jokes, and I enjoyed the fact that not everything made perfect sense and not all the issues were resolved by the end. To paraphrase Mark Twain, truth is stranger than fiction, because fiction is required to stick to that which is possible, while truth is not.

This is a film which plays with the viewer, allowing us believe that people are what other people think they are, only to allow us later to realize that the folks we assumed were right were completely ignorant of the real situation. One of the film's strongest scenes, a scene about which we feel very relieved and sympathetic about what the character is doing, turns out to be based on a completely wrong assumption, and the character, while admirable, is totally wrong. It's very subtly done, I think. Very realistic.

I liked the score a lot -- I thought it really aided the film, really helped set the mood -- the film has a couple of screwball moments, and the background music helps establish that.

The valedictorian speech is a hoot and a half -- got a big laugh! The movie is really in my head right now -- saw it this morning. Will try to see it again, time allowing. Tens are hard to come by, but a solid nine in my book.


text:
Deze film is een krachtig commentaar op het gezinsleven in Noord-Amerika van vandaag de dag. Het verhaal is zo goed geconstrueerd dat het bijna voelt alsof het zich aan de overkant van de straat afspeelt, op dit moment! Als je op de een of andere manier verbonden bent met je familie en gemeenschap, zal deze film je grijpen en je naar het huis van de familie Travis brengen en je niet laten gaan voordat de aftiteling is voltooid.
Onze denkbeeldige helden leiden ons vaak onbewust over een pad van verdriet, verwarring en isolement. Na een verschrikkelijke tragedie nodigt de familie Travis ieder van ons uit om in hun respectievelijke levens deel te nemen aan hun ervaringen in een dynamische reeks omstandigheden die maar niet ophouden. We zien al het bovenstaande en uiteindelijk de vreugde, in krachtige vertolkingen van de hoofdrolspelers en de rest van de cast, waardoor deze film een absolute schat voor de filmbezoekers is.
In een film die zo goed in elkaar zit als deze, is het meestal moeilijk om iets bijzonders te vinden, maar Sigourney Weavers vertolking van Sandy Travis was uitmuntend. Het zou me verbazen als anderen hem niet als zodanig zouden herkennen.
Duidelijk een tien. Goed gedaan!

text_en:
This film is a powerful commentary on family life in North America today. The story is so well constructed, it almost feels like its happening across the street, right now! If you are connected with your family and community in any way, this film will grab you and transport you to the Travis' home and not allow you to leave until the credits are done.

Our imaginary heroes, through a myriad of innocent circumstances, often unwittingly, lead us down a path of sorrow, confusion and isolation. The Travis family, after a terrible tragedy, invite each of us; father, mother, brother and sister, into their respective lives to share their experience in a dynamic set of circumstances that just doesn't quit. We see all of the above and eventually the joy, in powerful performances by the major players and the rest of the cast, making this film a movie-goers absolute treasure.

In a film so well done as this, it is usually difficult to to find something special, but Sigourney Weaver's portrayal of Sandy Travis was outstanding. I would be surprised if others didn't recognize it as such.

Clearly a 10. Well done!


text: Wauw. Toen ik naar die film ging op het filmfestival van Toronto, had ik geen idee wat me te wachten stond. Deze film neemt je mee op een emotionele achtbaan in de beste zin van het woord. Sigourney Weaver was beter dan ik in jaren van haar heb gezien; Emile Hirsch was geweldig en Jeff Daniels brak mijn hart. Ik kan me voorstellen dat dit niet voor iedereen is weggelegd, want soms gaat het om behoorlijk harde dingen die een gezin kunnen overkomen. Begrijp me niet verkeerd <0xE2><0x80><0x93> het is ook heel grappig <0xE2><0x80><0x93> bij mijn voorvertoning barstte het publiek in applaus uit nadat het keer op keer had gelachen. Als je openstaat voor het onderzoeken van je eigen leven, zullen de Imaginaire Helden je oprecht raken. Ik kan niet wachten tot het in de bioscoop wordt vertoond.

text_en: Wow. When I went to this film at the Toronto film festival I had no idea what I was in for. This movie takes you on an emotional roller-coaster in the best sense of the term. Sigourney Weaver was better than I've seen from her in years; Emile Hirsch was great and Jeff Daniels broke my heart. I can see how this won't be every person's cup of tea, as at times it deals with some pretty harsh things that can happen to a family. Don't get me wrong -- it's really funny too -- at my screening the audience burst out in applause after laughing over and over again. I just think if you're open to examining your own life, Imaginary Heroes will sincerely touch you. I can't wait until it comes out in theaters.


text:
Imaginary Heroes is duidelijk de beste film van het jaar. Het was een feest om ernaar te kijken. Ik was er helemaal door in beslag genomen. Het hele publiek bij Sunset Five was er helemaal door in beslag genomen. Toen de film was afgelopen, bewoog niemand, zei niemand iets, was er niets. Ik denk dat deze film een perfect voorbeeld is van de macht die het drama heeft. Vooral in de mate waarin hij een voorbeeld geeft van de kwaliteit van het drama/werk van deze jongere generatie.
Er waren momenten in jouw film, vele, zoals minstens zeven, waarop ik werd getroffen door zo'n grote hoeveelheid schoonheid, emotionele schoonheid, dat ik een tijdje geen adem kon halen. En voor een catharsisjunkie als ik, is dat...' Het is zo'n beetje de beste censuurervaring die ik me maar kan wensen. Het is het resultaat van krachtig, meesterlijk verhaalvertellen en regie. Zwaargewicht-spul, zoals Burtolucci en die gasten.
Elk element van de film paste precies in elkaar. Er waren geen enkele misstappen. De cast was verbazingwekkend. Ik ben al heel lang een grote fan van Emile en Ryan, en ik heb ze nooit beter gevonden. Ik zal/zal voortdurend versteld staan van deze film. En ik beloof dat ik iedereen die ik ken zal meesleuren om hem te zien. Hij moet gezien worden. Hij moet prijzen winnen.

text_en:
Imaginary Heroes is clearly the best film of the year. It was a complete and utter joy to watch. I was riveted. The whole audience up at the Sunset Five was riveted, when the film ended no one moved, spoke, nothing. I think this film is a perfect example of the of the power that drama has. Especially in so much as it sets an example of the quality of drama/ work of this younger generation.

There were moments in your film, many, like at least seven, where I was struck by such a great amount of beauty, emotional beauty, that I actually couldn't breathe for a while. And for a catharsis junkie like me, that's about the best censorial experience I could ask for. It is the result of powerful, masterful storytelling and direction. Like heavyweight stuff, like Burtolucci and those guys.

Each element of the film fit tightly together. There were no missteps at all. The cast was amazing. I have been a huge fan of Emile's and Ryan's for a long time, and I thought they have never been better. I was/am/will be continuously stunned by this film. And I promise I will drag every person I know to see it. It should be seen. It should win awards.


text: Het is moeilijk om 'Imaginary Heroes' te beoordelen zonder te wijzen op het feit dat regisseur en scenarioschrijver Dan Harris pas 25 is. Je kunt nauwelijks geloven dat je deze film ziet, die niet alleen een volwassen stuk werk is, professioneel en diepzinnig, maar ook met een paar van de gebreken van routine voor oudere regisseurs.<br />De setting is de Amerikaanse buitenwijk, maar al te bekend uit 'American Beauty' of 'Desperate Housewives'. Net als in 'American Beauty' draait de film om een zelfmoord, maar hier gebeurt het aan het begin van de film en kijken we naar een gezin uit de middenklasse dat de dood van de begaafde sportman doorstaat, broer en zoon. Emile Hirsch speelt de jongere broer, Sigourney Weaver de moeder, allebei zijn ze uitstekend in hun pogingen het verlies te verwerken, de reden en de motivatie te vinden om te overleven. Harris stuurt zijn acteurs met vaste hand, en de eerste twee delen van de film (er zijn er in totaal vier, als de seizoenen van het jaar) bouwen een prachtige spanning op, met geloofwaardige dilemma's en echte vragen. Het tweede deel van de film stelt enigszins teleur, het ziet er te vermoeid en conventioneel uit, en ik vermoed dat de producenten het werk van de jonge scriptschrijver en regisseur hebben verstoord in een poging hem dichter bij de conventie in Hollywood te brengen. Daardoor is deze film geen sombere versie van 'American Beauty'. Maar ik weet zeker dat we de komende jaren veel over Dan Harris te horen zullen krijgen.

text_en:
It is hard to judge 'Imaginary Heroes' without referring to the fact that director and script writer Dan Harris is only 25. You can hardly believe seeing this film, which is not only a mature piece of work, professional and deep, but also with some of the defects of routine specific to older directors.

The setting is the American suburb, too familiar from 'American Beauty' or 'Desperate Housewives'. As in 'American Beauty'the film turns around a suicide, but here it happens at the beginning of the movie, and we are left watching a mid-class family coping with the death of the gifted sportsman brother and son. Emile Hirsch plays the younger brother, Sigourney Weaver is the mother, both are excellent trying to cope with the loss, to find the reason and motivation to survive. Harris drives his actors with a sure hand, and the first two sections of the film (there are four in total, as the seasons of the year) build a wonderful tension, with credible dilemmas and real questions. It is the second part of the film that disappoints slightly, it looks too tired and conventional, and I suspect that the producers may have interfered in the work of the young script-writer and director, trying to bring him closer to the Hollywood convention. That's how this film fails to be a somber version of 'American Beauty', with a different focus. I am sure however that we will hear a lot about Dan Harris in the coming years.


text: De Kinks waarschuwden voor mediahelden. Buiten de film zijn de meeste helden ook 'gewone mensen'. De maatschappij eist dat je een bepaalde rol speelt, maar wat gebeurt er als dat zich uitstrekt tot de relatie tussen ouder en kind? Proberen sommige ouders zichzelf te verbeteren via hun kinderen in plaats van andersom? Hoe zorg je ervoor dat je een rolmodel bent, maar geen rol speelt? Een briljante zwemmer die een hekel heeft aan zwemmen; een briljante muzikant die niet wil spelen. Onverwacht, grappig (ondanks de weergave van'serieuze' problemen), door iedereen zeer goed gespeeld, in meerdere dimensies. Veel plotwendingen dragen bij aan de emotionele spanning. Celluloidhelden voelen nooit pijn. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit teleurgesteld ben geweest in een film van Sigourney Weaver (ik vond zelfs _The Village_ leuk!).

text_en: The Kinks warned about media heroes. Outside the movies, most heroes are also "Ordinary People." Society demands some role playing, but what happens when that extends to the parent-child relationship? Do some parents try to improve themselves through their children rather than vice versa? How do you provide a role-model but not a role? A brilliant swimmer who hates to swim; a brilliant musician who won't play. Offbeat, funny (despite depiction of "serious" problems), very good multi-dimensional acting by everyone. Lots of plot twists complement the emotional tension. Celluloid heroes never feel any pain. I don't recall ever being disappointed in a Sigourney Weaver film (I even liked "The Village"!).