text: Ik ben een grote fan van Shirley Temple. Toen ik deze film zag, besefte ik pas wat een getalenteerd kind Shirley Temple eigenlijk was. Ashley Rose Orr was misschien wel de slechtste Shirley Temple op het witte doek. Stel je voor, een meisje van elf dat vanaf haar vijfde Shirley Temple speelt. Dat is op zichzelf al verkeerd. Maar om haar de stem van Shirley Temple te laten'mimick'-en? En ze kan vreselijk slecht zingen. Het dansen was goed, dat moet ik toegeven. Zoals de vorige gebruikers al zeiden, waren er kleine dramatische scènes, maar niets wat het verhaal interessant maakte. Zelfs Amelia Earhart niet... Ik had graag meer gezien van het fenomeen dat Shirley Temple over de hele wereld teweegbracht. Er werd te veel op de Tovenaar van Oz gefocust, terwijl Shirley in werkelijkheid alleen maar voor Dorothy in aanmerking kwam. De film beschrijft het alsof het het einde van de wereld is als zij de rol niet krijgt. Shirley zelf zei dat ze blij is dat Judy Garland haar heeft gespeeld. Voor mij was de ster van de show de dame die Gertrude Temple speelde. Blijf anders uit de buurt! Voor geweldige Shirley Temple-films moet je naar Heidi, Poor Little Rich Girl en Little Miss Broadway kijken.

text_en: I am a huge Shirley Temple fan. When I saw this movie, it made me appreciate what a talented child Shirley actually was. Ashley Rose Orr made possibly the worst on-screen Shirley. Imagine an 11 year old playing Shirley Temple from the age of 5. That in itself is wrong. But getting her to 'mimick' Shirley's voice? And her singing is woeful. The dancing was good, I'll say that. As previous users have said, there was little dramatic scenes, nothing to make the story interesting. Not even Amelia Earhart... I would have liked to have seen more of the world wide phenomenon that Shirley Temple created. There was too much focus on the Wizard of Oz, when in reality, Shirley was just considered for Dorothy. The film portrays it as though it is the end of the world when she does not get the role. Shirley herself said that she is glad Judy Garland got to play her. For me the star of the show was the lady who played Gertrude Temple. Otherwise, stay away! For great Shirley Temple films, watch Heidi, Poor Little Rich Girl and Little Miss Broadway.


text:
Hebben we allemaal dezelfde film gezien??? Ik kan niet geloven dat sommige van de anderen zo enthousiast zijn over die afschuwelijke biografie van Shirley Temple, die, geloof het of niet, is goedgekeurd door Shirley Temple zelf, gebaseerd op haar boek CHILD STAR. Ik krijg het gevoel dat sommige mensen erg gemakkelijk tevreden te stellen zijn.
Ten eerste, ASHLEY ROSE ORR, wat haar bescheiden talenten ook zijn, ze lijkt in geen enkel opzicht genoeg op Shirley Temple om als haar gecast te worden in zo'n rechttoe rechtaan biografie van's werelds beroemdste kindster. Ze geeft geen enkele indicatie van het waarom of hoe dit kind zo vereerd werd, behalve dat ze haar uiterste best heeft gedaan om een Shirley-imitatie te doen die op geen enkel niveau klopt. Helemaal niets. En dat is de grootste handicap van het hele stuk. Maar alsof dat nog niet erg genoeg is, is elk drama dat aan Shirley's verhaal van haar klim naar het bijna-sterrendom voorafgaat, volledig witgewassen met nietszeggende tekst, doorspekt met af en toe een liedje en een dansmoment dat niet eens in de buurt komt van wat Shirley deed (zoals bijvoorbeeld 'The Codfish Ball' met Buddy Ebsen, dat waarschijnlijk het hoogtepunt was van Shirley's gechoreografeerde danspassen).
Een meisje alleen maar een stippeltjesjurk laten dragen, maakt haar nog niet tot Shirley Temple. Niets van Shirleys eigen soort charme, warmte en aantrekkingskracht komt ook maar in de verste verte in de buurt. Het enige wat we te zien krijgen is een bleke imitatie van het origineel, waarmee voor eens en voor altijd bewezen is dat er maar één Shirley Temple was.
Het heeft geen zin om nog iets over deze puinhoop te schrijven. Geen van de anderen is meer dan gewoon in levenloze rollen. Ik raad Shirleys fans aan om haar boek te lezen <0xE2><0x80><0x93> of nog beter <0xE2><0x80><0x93> naar haar films te kijken.
Dit is de hel.

text_en:
Did we all see the same movie??? I can't believe the raves some of the others are giving this really awful bio which, believe or not, was authorized by Shirley Temple herself, based on her book CHILD STAR. Gives me the feeling that some are awfully easy to please.

First of all, ASHLEY ROSE ORR, whatever her modest talents are, in no way, shape or form even resembles Shirley Temple enough to be cast as her in this sort of straightforward biography of the world's most famous child star. She gives no indication of why or how this child was so revered except for trying her hardest to do a Shirley impersonation which never clicks on any level. None whatsoever.

And that is the major handicap of the whole piece. But as if that isn't bad enough, any drama inherent in Shirley's story of her climb to almost overnight stardom has been completely white-washed with insipid writing peppered with occasional song and dance moments that don't even approximate what Shirley did (as for example, "The Codfish Ball" with Buddy Ebsen which was probably the high point of Shirley's choreographed dance routines).

Simply putting a girl in a polka dot dress doesn't make her Shirley Temple. None of Shirley's own brand of charm, warmth and appeal is even remotely suggested. All we see on display is a pale imitation of the original proving, once and for all, that there was only one Shirley Temple.

It's worthless to write anything further about this mess. None of the others are more than ordinary in lifeless roles. My advice for Shirley's fans is to read her book--or better still--watch her movies.

This is the pits.


text: Ik vond deze film helemaal niet zo goed. Het kwam erop neer dat ze een stel oneliners uit verschillende Shirley Temple-films bij elkaar gooiden en Orr op het scherm liet optreden als Shirley Temple. 'O, mijn hemel!' werd heel wat keren gezegd. Als je bekend bent met Shirley Temple-films, zul je een aantal zinnen direct uit haar films herkennen. Het probleem is dat ze Orr die in Shirley Temples dagelijks leven laten zeggen. Uiteindelijk krijgen we een mengelmoes van herschapen Shirley Temple-films, in plaats van een echt kijkje in het leven van Shirley Temple. Bespaar je de moeite en huur Shirley Temple-films, dat is een stuk beter dan Orr te zien proberen Shirley Temples acteerstijl te herscheppen.

text_en: I didn't think this movie was very good at all. Basically they took a bunch of one-liners from various Shirley Temple movies, threw them together, and had Orr act like Shirley Temple acted on-screen. "Oh my goodness!" was said quite a number of times. If you are familiar with Shirley Temple movies, you will recognize several lines direct from her movies. The trouble is they have Orr saying these in Shirley's everyday life. In the end, what we get is a hodgepodge of re-created Shirley Temple movies, instead of any sort of real look into Shirley Temple's life. Save yourself the trouble and rent Shirley Temple movies, it's a lot better than watching Orr try and recreate Shirley's acting style.


text: Deze film was afschuwelijk! Ashley Rose Orr mag dan een getalenteerde tapdanseres en zangeres zijn (in termen van het laatste iets beter dan Temple), ze is een slechte actrice. Ze speelt het personage als de Shirley die we in haar films op het scherm zagen, of ze haar nu op het scherm of buiten het scherm speelt. Dus wat we krijgen is een overdreven schattig en volkomen onrealistisch (om niet te zeggen oninteressant) portret. Als je die kant van haar wilt zien, kun je gewoon een van haar films huren. Het enige lichtpuntje hier is Connie Brittons vertolking van Gertrude Temple. Ik vind het niet erg realistisch, maar het was in elk geval goed gespeeld. Bespaar je de moeite en huur _The poor little rich girl_.

text_en: This movie was awful! Ashley Rose Orr, while a talented tap dancer, and singer (actually a little better than Temple was in terms of the latter), is a terrible actress. She plays the character as the Shirley that we saw on screen in her movies whether she's playing her onscreen or offscreen persona. So what we get is an overly cutesy, and wholly unrealistic (not to mention uninteresting) portrait. If one wants to see that side of her, one can just rent one of her movies. The only bright light here is Connie Britton's portrayal of Gertrude Temple. I don't think it was terribly realistic, but at least it was well acted. Save yourself the trouble and rent The Poor Little Rich Girl.


text: Deze film had heel wat beter kunnen zijn dan hij was, als het geen Disney-film was geweest. Ik vond dat het jonge meisje dat Shirley speelde wel goed was, je kon zien dat ze echt haar best deed om het goed te doen. De tiener Shirley Temple was helemaal niet goed. Ik denk dat ze de laatste keer over haar jeugd hadden moeten praten, het eerste uur had over de jonge Shirley moeten gaan, en het laatste uur had over de oudere Shirley moeten gaan. Dit was een saaie film, en geen goed Shirley Temple-verhaal.

text_en: This movie could have been a lot better than it was, if hadn't been a Disney Film. I thought that the young girl playing Shirley was all right, you could tell that she was really trying to do the job right. The teenage Shirley Temple wasn't right at all. I think that they should have spent last time on her childhood, the first hour should have been about the young Shirley, then the last hour should have been about the older Shirley. This was a boring movie, and not a good Shirley Temple story.


text: 'Mame' is een schande voor veel dingen <0xE2><0x80><0x93> voor Lucille Ball, voor een verhaal dat vele malen beter is verteld, en voor het muzikale genre. Mevrouw Ball begrijpt helemaal niets van haar personage en ze lijkt zwaar verdoofd. Bea Arthur is goed, maar het is niet genoeg. De productie is erg slecht en ziet er goedkoop uit, de liedjes zijn onder de maat en bijna elke mop gaat mis. Bovendien kon Lucy niet goed dansen, dus moest de muziek worden vertraagd tot een begrafenistempo. Vermijd het ten koste van alles, maar bekijk het verrukkelijke 'Tante Mame'.

text_en: "Mame" is a disgrace to many things--to Lucille Ball, to a story which has been told better many times over, and to the musical genre altogether. Ms. Ball does not understand her character at all and she seems to be heavily sedated. Bea Arthur is good, but it is not enough. The production is very shoddy and cheap looking, the songs are sub-par, and nearly every joke misfires. Also, Lucy couldn't dance well, so the music had to be slowed down to a funerial pace. Avoid at all costs, but DO see the delightful "Auntie Mame."


text: Lucille Balls versie van 'Mame' is naar mijn mening een van de slechtste optredens die ooit voor de film zijn bewaard. Nadat ik Lucy meer dan een astronomisch aantal keren in haar verschillende comedy's heb gezien, kan ik je vertellen dat ik echt dol ben op Lucy, maar deze film is een fiasco van ongelooflijk slechte casting, muziek en dans. Robert Preston is de enige redding met een rol die klein genoeg is om te missen als je met je ogen knippert. Ik weet niet wat ze dacht en ik kan me niet voorstellen hoe de studio of de regisseur haar heeft geadviseerd, maar ik kromp echt ineen toen ik die g<0xC3><0xAA>nante voorstelling zag. Verspil je geld of je tijd niet.

text_en: Lucille Ball's version of "Mame" in my opinion is one of the worst performances ever saved to film. After seeing Lucy in her various sitcoms more than an astronomical number of times, I can tell you that I really love Lucy, however, this movie is a fiasco of unbelievably bad casting, music and dancing. Robert Preston is the only saving grace with a part tiny enough to miss if you blink. I don't know what she was thinking, and I can't imagine how she was advised by the studio or director, but I actually cringed watching this embarrassing performance. I could be really cruel and suggest watching it for a laugh, but it's too pitiful even to qualify for that. Don't waste your money or your time.


text:
Tot ongeveer 1970 was Lucille Ball een geweldige komediant. Ze was zo'n perfecte clown dat ik alleen maar wou dat meer mensen haar met Bob Hope in 'The Facts of Life' hadden gezien, want ze kon ook droog en uitgestreken kijken.
Ja, Lucille Ball was geweldig... tot 'Mame'.
Proberen om Lucille Ball in 'Mame' te zien is fysiek onmogelijk, omdat er zoveel vaseline op de al gefilterde lenzen zit dat je Windex nodig zou hebben om Lucille Ball in sommige scènes te zien. Dus zelfs als je Lucille Ball in 'Mame' ziet, kun je Lucille Ball in 'Mame' niet echt zien. Wat een zegen is.
Dat is zo ongeveer het aardigste wat ik over 'Mame' kan zeggen. de film van de musical van de film van het toneelstuk (dit zou zo door kunnen gaan, maar het begon met een heel grappig boek dat 'Tante Mame' heette). Als je dit een slechte tik geeft, is dat net zoiets als een spons slaan. Dus het maakt niet uit dat de muziek meer krakerig is dan gezongen. De meeste liedjes waren trouwens niet veel bijzonders. In de eerste drie zit geen enkel verschil. 'It's Today', 'Open a New Window' en 'We Need a Little Christmas' zijn allemaal hetzelfde liedje. Celene Dion zou er een album mee moeten maken, ze zijn zo groot en saai. nodig heeft een zelfverzekerde, prachtige stem (Edyie Gorme won er in 1967 een Grammy voor) die die arme Lucille Ball niet had toen ze deze film maakte. (Goed, Elaine Stritch kan ook geen melodie in een emmer dragen, maar Stritch kan tenminste een liedje overbrengen.)

Als je nog steeds het gevoel hebt dat je leven niet compleet zal zijn tenzij je de filmmusical 'Mame' ziet, valt het je op dat er gedanst wordt, maar telkens wanneer Lucy/Mame iets anders begint te doen dan een beverig geschuifel, schakelt de camera uit en komt terug op het moment dat het nummer is afgelopen en de ster met de dansers poseert. Ook dat is maar goed. Jane Connell mocht de rol van de meelijwekkende Agnes Gooch weer op zich nemen nadat Lucille Ball Madeline Kahn had ontslagen om ervoor te zorgen dat geen enkele komische originaliteit de ster zou overtreffen. Connell is een toneelspeelster die, net als Carol Channing en Ethyl Merman, haar optredens voor films niet aankan, dus zij speelt samen met Lucille Ball in een g<0xC3><0xAA>nante rol, zij het om andere redenen.
De weelderige japonnen zijn gemaakt door Theadora Van Runkle (Van Wrinkle?) en ze geven de kleur die ontbreekt in alle rollen, op één na.
Bea Arthur als de actrice Vera Charles, Mames beste vriendin, negeert iedereen en doet haar eigen lolletje. Had ze maar meer scènes gespeeld. Ze is ook te oud voor haar rol, maar ze heeft hem in elk geval niet verminkt.

text_en:
Up until around 1970 Lucille Ball was one great comedienne. She was such a perfect clown I only wish more people could have seen her with Bob Hope in "The Facts of Life" because she could do dry deadpan, too. as well as slapstick..

Yep, Lucille Ball was wonderful . . . until "Mame."

Trying to see Lucille Ball in "Mame" is physically impossible because there is so much Vaseline on the already filtered lenses that you'd need Windex to see Lucille Ball in some scenes. So even if you see Lucille Ball in "Mame," you can't really see Lucille Ball in "Mame". Which is a blessing.

That's about the nicest thing I can say about "Mame," the movie of the musical of the movie of the play (this could go on, but it started with a perfectly funny book called "Auntie Mame"). Giving this a bad rap is like beating a sponge. So it does not matter that the music is croaked rather than sung. Most of the songs weren't much, anyway. There isn't any difference in the first three. "It's Today," "Open a New Window," and "We Need a Little Christmas" are all the same song. Celene Dion should do an album with them, they're so big and dull. The killer ballad "If He Walked Into My Life Today" needs a confident gorgeous voice (Edyie Gorme won a Grammy for doing it in 1967) that poor Lucille Ball did not possess when she made this movie. (True, Elaine Stritch can't carry a tune in a bucket, either, but at least Stritch can put over a song.)

If you still feel your life is not going to be complete unless you see the movie musical "Mame," notice how there IS dancing in it, but whenever Lucy/Mame starts to do anything beyond a palsied shuffle the camera cuts away, returning right when the number is over and the star poses with the dancers. Again, it's just as well. Jane Connell got to reprise the role of pathetic Agnes Gooch after Lucille Ball had Madeline Kahn fired to ensure no comic originality would upstage the star. Connell is a stage performer who, like Carol Channing and Ethyl Merman, can't scale down her performances for films, so she joins Lucille Ball in being embarrassing, though for different reasons.

The lavish gowns are by Theadora Van Runkle (Van Wrinkle?) and they provide the color missing in all but one of the cast.

Bea Arthur as the actress Vera Charles, Mame's best friend, ignores everyone and does her own fun thing. If only she was in more scenes. She's too old for her role, too, but at least she didn't maim it.


text: Ik ben dol op Lucy, maar deze film is zo vreselijk slecht dat ik me de eerste tien minuten doodschaamde voor alle betrokkenen... en daarna werd het alleen maar erger. Het 'zingen' van Lucille Ball is ronduit pijnlijk en de pogingen om haar jeugdiger te laten lijken door het gebruik van soft focus deden me naar mijn leesbril grijpen. Het zijn bommen zoals deze die bommen een slechte naam geven.

text_en: I love Lucy, but this movie is so wretchedly bad that I was squirming in embarrassment for all concerned within the first ten minutes . . . and it just got worse from there. Lucille Ball's "singing" is downright painful and the attempts to make her appear more youthful through the use of soft focus had me reaching for my reading glasses. It's bombs like this that give bombs a bad name.


text:
Dit is een vreselijke film, en ik weet niet eens waarom hij zo verschrikkelijk is. Om te beginnen is hij lelijk, met die trendy visuele stijl uit de jaren zeventig die destijds misschien een goed idee leek, maar die je nu in staat stelt om een film uit die tijd onmiddellijk te herkennen als een product uit de jaren zeventig. De film bevat het verhaal en de liedjes die de toneelversie van de musical zo'n hit maakten, maar de liedjes klinken levenloos op het scherm. Maar de film is vooral waardeloos vanwege de slappe voorstelling van Lucille Ball, van wie je zou denken dat ze iets van dit meer dan levensgrote personage zou kunnen maken. Ze slaapwandelt door de film als een doodsbange actrice die zich tijdens de première verslikt, en de film zakt met haar mee. Zelfs Bea Arthur, van wie ik wed dat ze hilarisch was in de rol van beste vriendin op het toneel, kan geen leven in deze stinkerd blazen.
Vermijd ten koste van alles.

Uitmuntendheid: D.

text_en:
This is a terrible movie, and I'm not even sure why it's so terrible. It's ugly, for one, with that trendy 1970s visual style that maybe seemed like a good idea at the time but which now enables one to instantly recognize a film from that time period as being a 70s product. The film retains the story and songs that made the stage version of the musical such a hit, but the songs sound lifeless on screen. But mostly, the movie sucks because of the wan performance of Lucille Ball, who you'd think would be able to make something of this larger-than-life character if anyone could. She sleepwalks through the movie like a terrified actress choking on her opening night, and the film sinks with her. Even Bea Arthur, who I bet was hilarious in the best friend role onstage, can't breathe any life into this stinker.

Avoid at all costs.

Grade: D


text:
Lucille Ball was in de jaren vijftig en zestig een grote ster bij de televisie, maar ze maakte nog steeds af en toe een film, met name THE LONG, LONG TRAILER en THE FACTS OF LIFE. Hoewel haar televisiecarrière nog steeds goed liep, leek haar filmcarrière in het begin van de jaren zeventig af te nemen <0xE2><0x80><0x93> maar Ball was vastbesloten om nog één keer een grote filmrol te krijgen, en het project dat ze uitkoos was de musical MAME 1966.
In veel opzichten leek de rol op maat gemaakt: gebaseerd op de populaire roman die aanleiding gaf tot twee verschillende stukken op Broadway, is Mame Dennis een maffe, ongeremde vrouw die haar verweesde neefje Patrick 'erft' <0xE2><0x80><0x93> en hem meevoert op een wilde reis door de mogelijkheden van het leven, van de ene komische aanval op de andere. De muziek, met nummers als 'Open a New Window' en 'If He Walked Into My Life Today', behoorde tot Jerry Hermans beste werk. De bijrollen, onder wie Robert Preston en Bea Arthur, waren de beste van de beste. De verwachtingen waren hooggespannen; de openingstune was geweldig; de film was een ramp. De critici waren verbijsterd en het publiek zat met open mond te kijken.
Wat hardcore Lucy-fans ook mogen zeggen, MAME is een fiasco, zozeer zelfs dat je niet weet waar je moet beginnen. Het is slecht geregisseerd, slecht gefilmd, slecht uitgevoerd, en daar staat Lucille Ball in het middelpunt van alles, niet in staat om te dansen, niet in staat om te zingen, en grijnzend als een wassen beeld terwijl er een ongelooflijk slechte choreografie om haar heen wervelt. Maar de ramp wordt niet veroorzaakt door het feit dat ze alleen is; de ondersteunende cast maakt het er niet beter op. Bea Arthur en Jane Connell herscheppen hun toneelrollen van Vera Charles en Agnes Gooch; de eerste is theatraal, de tweede naargeestig. Robert Preston slaagt erin te zingen met een glimlach, maar hij is zo'n beetje op zichzelf en is daar duidelijk niet blij mee.
De dvd brengt de film van de VHS pan-and-scan-uitgave op het breedbeeld, maar dat betekent alleen maar dat er nog meer afschuwelijks te zien is. Iedereen is dol op Lucy, maar alleen de minst kritische fan zou dol kunnen zijn op Lucy's MAME; ik wil niet zeggen dat het zo erg is dat je je ogen uit je hoofd wilt krabben, maar misschien zou je dat wel willen.
<0x3E> GFT, Amazon Reviewer.

text_en:
Lucille Ball was a mighty power in television throughout the 1950s and 1960s, but she still made an occasional film, most notably THE LONG, LONG TRAILER and THE FACTS OF LIFE. Although her television career remained strong, as the 1970s began her movie career seemed to be winding down--but Ball was determined to have one last big screen fling, and the project she selected was the 1966 musical MAME.

In many respects the role seemed tailor-made: based on the popular novel which gave rise to two different Broadway plays, Mame Dennis is a wacky, wildly uninhibited woman who "inherits" her orphaned nephew Patrick--and leads him on a wild tour of life's possibilities, bouncing from one comic spree to another. The music, which featured such songs as "Open a New Window" and "If He Walked Into My Life Today," was among Jerry Herman's best work. The supporting cast, which included Robert Preston and Bea Arthur, was the best of the best. Expectations were high; opening night fanfare was tremendous; the film was a disaster. Critics were aghast and audiences sat slack-jawed.

No matter what hardcore Lucy fans may say, MAME is a fiasco, so much so that it is hard to know where to start. It is badly directed, badly filmed, badly performed, and there Lucille Ball is at the center of it all, unable to dance, unable to sing, and grinning like a waxworks dummy while incredibly bad choreography swirls around her. But the disaster is hardly of her making alone; the supporting cast fares no better. Bea Arthur and Jane Connell recreate their stage roles of Vera Charles and Agnes Gooch; the former is stagey, the latter is dismal. Robert Preston manages to sing with a smile, but he's pretty much on his own and clearly none too happy about it.

The DVD brings the film from the VHS pan-and-scan release to widescreen, but that only means there's more awfulness to see. Everybody loves Lucy, but only the least critical fan could love Lucy's MAME; while I wouldn't say it's bad enough to make you want to gouge your eyes out, you may wish you had. Not recommended.

GFT, Amazon Reviewer


text: Ik hou ook van Lucy... komisch talent, ja... NOOIT... ze was net zo belachelijk als Mame... als de verfilming van Divine Secrets of the Ya Ya Sisterhood. Allebei hadden ze het gewoon helemaal mis. Roslind Russell was, is en zal altijd de eerste en enige Mame zijn. Misschien had Ball als jong sterretje een rol als deze kunnen krijgen, waar haar aangeboren schoonheid en jeugd haar erdoorheen hadden kunnen slepen... maar dit leek een wanhopige poging van een oude ster om te laten zien dat ze nog steeds haalbaar was in het veld. 's versie (afgezien van het feit dat je het origineel niet kunt verbeteren) is dat Russell aanwezigheid bezat, dat ze elke scène in zich opneemt, terwijl Lucille Ball net zo goed een patroon op het behang in Mame had kunnen zijn, zo weinig aandacht krijgt ze voor haar rol.

text_en: Truly I Love Lucy as well...comedic genius yes.....MAME...NEVER...she was as ridiculous as Mame...as was the film adaptation of Divine Secrets of the Ya Ya sisterhood. Both just completely missed the point. Roslind Russell was, is and always will be the first and only Mame. Perhaps as a young starlet, Ball could have pulled off a role like this, where her inherent beauty and youth could have carried her through...but this seemed a desperate attempt from an aged star to show that she was still viable in the field. The reason there are sooo many more supporters of Russell's version (aside from the fact that you cant improve upon the original) is that Russell had presence, she absorbs every scene, whereas Lucille Ball might as well be a pattern on the wallpaper in Mame for all the attention she commands in the role.


text: Deze film was zo afschuwelijk, zo saai, zo vreselijk verkeerd gecast <0xE2><0x80><0x93> er was heel wat werk voor nodig om van iets wat zo zeker had moeten zijn, zo'n karikatuur te maken. Ik ben dol op Lucille Ball, maar ze stonk echt. Te oud, kon niet zingen, klonk als een vrachtwagen die grind loosde, zelfs als ze n<0xC3><0xAD>ét zong <0xE2><0x80><0x93> en de grootste zonde van allemaal: ze was n<0xC3><0xAD>ét grappig. Zelfs niet een beetje. De studio had zichzelf met deze film in de voet geschoten, en voor het verpesten van wat een fantastische filmversie van een fantastische toneelmusical had moeten zijn, verdienden een paar andere lichaamsdelen ook te worden beschadigd <0xE2><0x80><0x93> of misschien hadden ze die lichaamsdelen al niet meer. Dat zou het kunnen verklaren. Maar dat Lucy dacht dat ze geschikt was voor een rol waarvoor ze moest zingen <0xE2><0x80><0x93> nou, dat is het meest trieste van alles. Het is heel goed om je beperkingen te kennen. Zelfs een legende kan niet uit zo'n stinkding komen en toch ruiken als een roos.

text_en: This movie was so awful, so boring, so badly miscast -- it took a lot of work to make what should have been a sure thing into such a travesty. I love Lucille Ball, but she absolutely stunk in this movie. Too old, couldn't sing, sounded like a truck dumping gravel even when NOT singing -- and the biggest sin of all -- SHE WASN'T FUNNY. EVEN A LITTLE. The studio shot themselves in the foot with this one, and for ruining what should have been a fabulous screen version of a fabulous stage musical, some other body parts deserve to have been wounded as well -- or perhaps they were already lacking those parts. That might explain it. But for Lucy to think she was right for a part that required SINGING -- well, that's the saddest thing of all. It's a very good thing to know your limitations. Even a legend can't come out of a stinker like this and still smell like a rose.


text: Om te beginnen ben ik echt dol op Lucy. Ik moet nog steeds lachen om haar tv-show. Ze was een van de grootste komieken die ooit hebben geleefd, samen met Chaplin en Keaton. Maar haar optreden in deze film is teleurstellend. Ze was te oud, en door de gaasfilters op de lens ziet ze eruit als een Londense mistvluchteling. Ze kon niet zingen, en haar stem was zo kikkerachtig dat ze door elk nummer heen kraste. Haar dansdagen lagen ver in het verleden. Alleen omdat je een fan van Lucy bent, verdoe je je misplaatste, treurige optreden niet met loftuitingen. Ik geef er de voorkeur aan me Lucy te herinneren in haar prachtige tv-serie (I Love Lucy) en het gordijn van barmhartigheid op te trekken voor de verschrikkelijke puinhoop van een film die 'Mame' heet.

text_en: To begin with, I really love Lucy. Her TV show still makes me laugh. She was one of the greatest comedians who ever lived, right up there with Chaplin and Keaton. But, her performance in this movie is disappointing. She was too old, and the gauze filters on the lens make her look like a London fog refugee. She couldn't sing, and her voice was so froggy that she croaked through every song. Her dancing days were long in the past. Just because you are a Lucy fan, don't gloss over this mistaken, sad performance and sing it's praises. I prefer to remember Lucy in her wonderful TV series(I Love Lucy) and to draw the curtain of charity over the terrible mess of a movie called "Mame".


text:
Lucille Ball kan niet zingen, acteren of dansen. Dat maakt haar optreden in MAME des te vreselijker. Ze mag niet de platvloerse slapstick doen die haar op tv een hit maakte, dus moet ze een personage opbouwen. Helaas heeft mevrouw Ball die vaardigheid nooit geleerd, omdat geen van de tedere momenten enige warmte heeft. Wat vindt ze echt van Patrick of Beau? We geloven nooit echt wat ze zegt. Die lege blik van mevrouw Ball wordt geacht ons ervan te overtuigen dat ze geëmotioneerd is, maar er is helemaal geen chemie tussen haar en Bruce Davidson, Robert Preston of Bea Arthur. Om die reden is elke scène waarin ze voorkomt vlak.
Bovendien, als mevrouw Ball acteert, is het altijd vlak. Ball doet haar mond open om te zingen we worden onmiddellijk op de hoogte gebracht van de reden waarom de studio's haar stem voor elke andere musical waar ze eerder in haar carrière in speelde een andere naam hebben gegeven. Er werd gezegd dat ze eiste dat haar stem werd gebruikt, dus dat is zowel een vergissing van haar ego als van haar leiderschap. Het wordt nog erger als ze de voice-over zingt en ze 'het moment' moet 'acteren' zonder woorden. Degene die dacht dat dat zou werken, vergat wie Mame speelde.
Ik heb begrepen dat Rosalind Russell de rol op het toneel en in de film AUNTIE MAME heeft gespeeld. Ik weet ook dat Angela Lansbury een Tony heeft gekregen voor haar optreden in de oorspronkelijke Broadway-musical uit 1966. Geen van beide vrouwen stond bekend om haar zangstem, maar ze hadden het er allebei beter van af kunnen brengen dan Lucille Ball. Waarom ze met haar zijn meegegaan is het ergste van een overduidelijke miskleun.
De enige die er zonder kleerscheuren van afkomt is Bea Arthur. Ze is groot en geweldig, kattig en ordinair in alle juiste doses. Jammer genoeg blijf je wachten tot deze film losbarst en je uitnodigt om mee te doen aan de pret. Maar dat doet de film nooit en dat kun je ook niet. Behalve Bea Arthur lijkt niemand plezier te hebben.
Een extra slechte recensie gaat naar regisseur Gene Saks. Saks staat bekend als een prijswinnende regisseur van musicals en komedies voor toneel en film, waaronder de Broadway-musical waarop deze film is gebaseerd. Niets van die vaardigheid en deskundigheid is hier van nut. De armzalige montage en de slechte verhaallijn in deze film zijn beneden het niveau van een regisseur van zijn kaliber. Die overduidelijke fout in de uitvoering van de film is niet de schuld van mevrouw Ball.

text_en:
Lucille Ball cannot sing or act or dance. This makes the quality of her performance in MAME all the more dreadful. She's not allowed to do the low-brow slapstick that made her a hit on TV so she has to rely on building a character. Unfortunately, Ms. Ball never learned that skill as none of the tender moments have any warmth. How does she really feel about Patrick or Beau? We never really believe the words she says. That vacant stare of Ms. Ball is suppose to convince us she is emoting but there is no chemistry between her and Bruce Davidson, Robert Preston or Bea Arthur at all. For this reason every scene she's in is flat.

Moreover, when Ms. Ball opens her mouth to sing we are immediately made aware of the reason why the studios dubbed her voice for every other musical she starred in earlier in her career. It was stated that she demanded her voice be used so this is a mistake of ego as well as leadership. It is made worse when she is singing in voice-over and she has to "act the moment" without words. Whoever thought that would work forgot who was playing Mame.

I understand that Rosalind Russell did the role on stage and in the film AUNTIE MAME. Also, I am aware that Angela Lansbury won a Tony for her performance in the original 1966 Broadway musical. Neither of these women were known for their singing voices, but both could have pulled this off better than Lucille Ball. Why they went with her is the worst in blatant miscasting.

The only person that gets out unscathed is Bea Arthur. She's big and wonderful, catty and common in all the right amounts. Unfortunately, you keep waiting for this movie to take off and invite you to join in on the fun. But the film never does and you can't. No one besides Bea Arthur appears to be having any fun.

An additional bad review goes to director Gene Saks. Saks is known as an award-winning director of musicals and comedies for stage and screen, including the Broadway musical this film is based on. None of that skill and expertise is of aid here. The poor editing and storytelling quailty in this movie is beneath a director of his caliber. That glaring error in the execution of the movie is not the fault of Ms. Ball.


text:
Ik ben een grote fan van 'Tante Mame' met Rosalind Russell. Ze was echt de perfecte actrice om dat personage te spelen.
Ik heb gehoord dat Angela Lansbury heel goed was op het toneel in 'Mame', maar het is moeilijk voor te stellen dat iemand Rosalind Russell zou kunnen overtreffen.
Lucy was zo'n geweldige comédienne dat haar komische stukjes haar optreden in deze film, waarin ze volgens mij niet goed was gecast, hebben gered. Echt, ze hadden haar zangstem moeten noemen <0xE2><0x80><0x93> het horen van deze liedjes die in een sneller tempo worden gezongen en met krachtige stemmen veranderen het hele effect.
Ik heb net de opleving van het toneel in Washington D.C. gezien. en ik denk dat Christine Baranski heel goed was als Mame. Harriet Harris <0xE2><0x80><0x93> die akelige kettingroker van Frasier <0xE2><0x80><0x93> speelde Vera en zij was bijzonder goed.
Allebei zouden ze een goede cast zijn voor een tv-film van deze serie. Als die productie op Broadway komt, zullen ze misschien overwegen om hem te filmen.
En ik denk ook dat Tracy Ullman goed zou zijn als Agnes.

text_en:
I am a big fan of "Auntie Mame" with Rosalind Russell. She really was the perfect actress to play that character.

I've heard Angela Lansbury was very good on stage in "Mame" but it's hard to imagine anyone topping Rosalind Russell.

Lucy was such a great comedienne that her comic bits salvaged her performance in this movie where I think she was miscast Really, they should have dubbed her singing voice - hearing these songs sung at a faster tempo and with strong voices really changes the whole effect.

I just saw the stage revival in Washington D.C. and I think Christine Baranski was very good as Mame, Harriet Harris - the nasty chain smoking agent on Frasier - played Vera and she was particularly good.

Both would be good casting for a TV movie of this show. Maybe if that production makes it to Broadway they'll consider filming it.

Also I think Tracy Ullman would be good as Agnes.


text:
Wie had er in godsnaam het 'brave' (?) idee gehad om Lucille Ball in deze film te casten? Het had de baby van Angela Lansbury moeten zijn. Lucy had op zijn minst een titel voor haar zangkunst moeten krijgen.
Het feit dat de partituur van Jerry Herman vrij goed intact is gebleven, op 'That's How Young I Feel' na, is een kleine compensatie voor het feit dat we wel optredens krijgen van de oorspronkelijke Broadway-castleden Jane Connell en Bea Arthur.
Ik neem aan dat Robert Preston een lied moest krijgen, vandaar het inferieure 'Loving You'.
Al met al denk ik dat in deze film de verkeerde roodharige werd gecast.

text_en:
Who the heck had the "bright"(?) idea of casting Lucille Ball in this film??? It should have been Angela Lansbury's baby all the way. At the very least Lucy should have had her singing dubbed.

There is some compensation in the fact that Jerry Herman's score is pretty well kept intact except for "That's How Young I Feel", and we do get performances by the original Broadway cast members Jane Connell and Bea Arthur.

I suppose Robert Preston had to be given a song, hence the inferior "Loving You".

Overall, I think in this one the wrong redhead was cast.


text: In 1967 zag ik een geweldige musical in de Wintergarden in New York City, waar Angela Lansbury de rol van Mame speelde. Maar had Hollywood haar de hoofdrol gegeven? Geen Lucille Ball zoals Lucy de rol kreeg. Ze maakte een eind aan de film. Wat een vergissing. Er was geen chemie zoals op het toneel Bea Arthur en Angela wat een stel als ze zongen. Het is jammer dat een producer die twee niet bij elkaar brengt, zelfs vandaag de dag.

text_en: In 1967 I saw an outstanding Musical at the Wintergarden in New York City where Angela Lansbury lite the stage as Mame. But did Hollywood give her the lead ???? No Lucille Ball great as Lucy was given the role. She killed the film. What a mistake There was no chemistry as there was on the stage Bea Arthur and Angela what a twosome when they sang.. It is too bad a producer does not put these two together even today


text: Een goed decor. Goede liedjes, hoewel ze niet erg energiek worden gebracht, zoals die andere vent zei. Bea Arthur, die haar uiterste best deed om iets met het materiaal te doen, had zo nu en dan een goede oneliner als de vriendin van Mame, Vera, en hielp het liedje 'Bosom Buddies' mee. Verder is er niets wat de moeite van het bekijken waard is. Traag heen en weer lopen, ongelooflijk slechte cinematografie, niet erg goed zingen (behalve van Robert Preston), een afschuwelijk script, slecht acteerwerk (behalve van Bea) en een afschuwelijke hoofdrolspeelster. Wie had gedacht dat Lucille Ball goed zou zijn als de chique, levenslustige Mame? Ongetwijfeld zaten ze aan de crack toen ze besloten om Angela Lansbury niet te gebruiken, die het op Broadway zo goed had gedaan, en in plaats daarvan gebruikten ze Ball, die toen al lang niet meer zo grappig was als twintig jaar eerder, die helemaal niet 'op de juiste manier' kon acteren en een pijnlijk gekras als excuus gebruikte om te zingen. Zelfs als (misschien omdat) het maken van de film pijnlijk voor haar was en zelfs als ze hem financierde, is ze gewoon _Mame_ niet. Ik ben een enorme Lucy-fan die denkt dat ze niets verkeerd kan doen. Hopelijk zul je, als je dit hebt gezien, beseffen dat ze ook maar een mens was.

text_en: Some good set design. Good songs, though like the other guy said they aren't performed with much energy. Bea Arthur, trying her damndest to do something with the material, had an occasional good one-liner as Mame's friend Vera and helped move the song "Bosom Buddies" along. Other than that, there's nothing here that's worth your time. Slow pacing, incredibly bad cinemetography, not very good singing (except from Robert Preston), an awful script, bad acting (except from Bea), and a horrible lead actress. Who thought Lucille Ball would be good as the classy, life-loving Mame? The heads over at Warner Bros. were no doubt on crack when they decided to not use Angela Lansbury, who had done it so well on Broadway, and instead use Ball, who wasn't nearly as funny by then as she was 20 years earlier, couldn't act the part "the right way" at all, and used a painful croak as an excuse for singing. Even if (perhaps because) making the movie was painful for her to make and even if she financed it, she just isn't Mame. Auntie Mame is such a better film and the soundtrack of the Broadway musical with Lansbury sounds great. For the most part, there's nothing here that's great, engaging, or interesting at all. Forget it, unless you're a huge Lucy fan who thinks she could do no wrong. Hopefully after seeing this you'll realize she was only human.


text:
Lucille Ball probeert er 30 jaar jonger uit te zien dan ze in deze armzalige musical werkelijk was.
De film bevat de ergste choreografie die ik ooit heb gezien, doorspekt met de voortdurende dreiging dat Lucy elk moment met haar bourbonstem in een liedje kan uitbarsten. Lucy's totale gebrek aan talent als zangeres en danseres bederft de film al voordat hij goed en wel is begonnen, en afgezien van fanatieke Lucy-fans zal niemand er erg van onder de indruk zijn. Slechte kostuums en goedkope decors helpen ook niet. Nog meer bewijs dat Lucy nergens goed in was, behalve in het trekken van idiote gezichten.
Geregisseerd door Gene Saks.

text_en:
Lucille Ball tries to look 30 years younger than she actually was in this poor excuse for a musical.

The movie features some of the worst choreography ever seen laced with the constant threat that Lucy might break into song with her bourbon voice at any moment. Lucy's total lack of talent as a singer and dancer sinks the film before it can begin and aside from die-hard Lucy fans, no one is likely to fancy it very much. Bad costumes and cheesy set designs don't help. Further proof that Lucy wasn't good at anything except making stupid faces.

Directed by Gene Saks.


text: Nou ja, in alle eerlijkheid gaat het de grenzen van het stompzinnige te boven, maar 'Killer Pussy' is nog steeds een waanzinnig vermakelijk filmpje. Geen plot, tonnen geoliede seks, goedkope effecten, en een penis die een monster verslindt! Wat is er nou niet om van te houden?! Zo ongeveer - een paar ontdekkingsreizigers vinden een wezen dat zich graag in de pekelgordijnen van een vrouw nestelt tot een schwang... ah, in zijn mond wordt geduwd. Het vindt zijn gastheer, die later in een verlaten huis wordt betrapt door een groep debielen en hun al even hersenloze, slettenbakkenvriendinnen wier busje het begeeft. Het wezen springt van elk meisje terwijl ze allemaal neuken als dronken konijnen... Er is een of ander goedkoop, bloederig 'bloedworstelen' van meisje tegen meisje. KY Jelly braaksel, sokkenpoppenmonsters en veel softporno. Belachelijk, maar een koele verspilling van tijd...

text_en: Well, in all honesty it's beyond the boundaries of stupid, but "Killer Pussy" is still one insanely entertaining little flick. No plot, tons of oiled up cha-chas, cheesy effects, and a penis eating monster! What's not to love?! Pretty much - a couple of explorers find this creature that likes to nestle itself within a woman's beef curtains until a schwang is unfortunately... ah, thrust into its mouth. It finds it's host who is later discovered frozen in a deserted house by a group of moronic guys and their equally brainless, slut girlfriends whose van breaks down. The creature jumps from each girl as they all fornicate like drunken rabbits... There's some cheap gore, girl-on-girl "blood wrestling", KY Jelly vomit, sock-puppet monsters and lots of soft-core sex. Ridiculous but a cool waste of time...


text: Mijn vrouw en ik zagen elke aflevering van deze serie en waren er dol op. Maar de serie werd zonder een laatste aflevering afgebroken door de producers van de serie. Hij eindigde met een typische cliffhanger van het einde van het seizoen waardoor de fans zich bedrogen voelden. Verspilling van geweldig schrijven en acteren.

text_en: My wife and I saw every episode in this series and loved it. However, the series was cut short without a final episode by the producers of the show. It ended with a typical end-the-season cliff hanger leaving it's fans feeling cheated. A waste of great writing and acting.


text:
Een hete en sexy Linda Blair als de Heks Amelia Reynolds is erg boos op haar vriendin en rivale, Erica Barens, Julie Strain, die aan de andere kant van de stad woont. Amelia probeert haar man Hal, Edward Albert, promotie te laten maken op zijn baan bij het advocatenkantoor Giger & Greengrass in plaats van de meer verdienende Larry Barnes, Larry Poindexter, die toevallig met Erica getrouwd is. Ze betovert Hal, waardoor hij de macht over het stuur verliest en bijna een eind aan zijn leven maakt.
Larry, die erachter komt dat Erica een aanslag heeft gepleegd op het leven van zijn beste vriend Larry, krijgt een heftige ruzie met haar waardoor Erica van het balkon valt en de dood vindt. Als Larry teruggaat naar zijn ex-vrouw Carol, Rochelle Sanson, beginnen de dingen echt op te warmen, zowel emotioneel als seksueel. De verdorven Amelia probeert de dode geest van Erica het lichaam van Carol te laten overnemen, en uiteindelijk vermoordt ze Larry, die ze verantwoordelijk houdt voor de verwonding van haar man Hal, waardoor hij voorgoed in een rolstoel zit.
Niet echt een verhaal, maar veel kaas en softe actie met die arme Larry die door Amelia gemanipuleerd wordt door de wederopstanding van Erica, die van plan is hem te vermoorden zodra hij haar de rug toekeert. Amelia krijgt zelfs haar arme, onschuldige tuinman, Stan, Michael Parks, zover dat hij eerst zijn gezin kwijtraakt door een bloedige inbraak in een huis, dan zijn verstand verliest door door de politie van moord te worden beschuldigd en ten slotte zijn leven verliest door door Ameila zelf te worden vermorzeld. Terwijl hij onder haar invloed het huis van de Reynolds in rent, zo gek als een deur, probeert hij zowel haar als de kreupele Hal te vermoorden.
Larry Parks zag er zo vreemd uit en gedroeg zich zo vreemd dat je het gevoel kreeg dat hij per ongeluk de set van 'Sorceress' op was gelopen en in de cast was beland, waar hij zijn rol als Stan speelde. Zonder de hulp of het voordeel van een script improviseerde hij zich erdoorheen en realiseerde zich toen langzaam hoe godvergeten slecht de film eigenlijk is. Het feit dat Stan al vroeg in de film om het leven kwam, was een groot voordeel voor hem, want hij hoefde niet te lijden, zoals diegenen van ons die toekeken, tijdens de hele hersenloze en geestdodende film.
Het wordt jou net zo duidelijk als het de makers van 'Sorceress' duidelijk werd dat al deze flauwekul op het witte doek tot een hoopvolle en succesvolle conclusie moet komen en dat er een einde aan de film moet komen. Het einde is zo'n beetje het beste wat je over de film kunt zeggen, afgezien van juffrouw Blair en de rest van de zeer welgevormde cast.

text_en:
***SPOILERS*** A hot and sexy Linda Blair as the Witch Amelia Reynolds is very upset with her friend and rival Witch across town Erica Barens, Julie Strain. Amelia getting her husband Hal, Edward Albert, to get a promotion at his job at the Giger & Greengrass law-firm over the more deserving Larry Barnes, Larry Poindexter, who happens to be married to Erica has her cast a spell on Hal causing him to lose control of his car and end up almost killing himself.

Larry finding out about Erica's attempt on his best friend Larry's life has a violent fight with her causing Erica to fall from the balcony to her death. It's when Larry goes back to his ex-wife Carol, Rochelle Sanson, that things begin to really heat up, emotional and sexually. The wicked Amelia tries to have the dead spirit of Erica take over Carol's body and end up murdering Larry who she holds as being responsible for her husband Hal's injury that left him permanently confined to a wheelchair.

Not much of a story but lot's of cheese and soft-core action with poor Larry getting manipulated by Amelia through the resurrection of Erica who plans to kill him the first chance he turns his back on her. Amelia is a bit whacked out herself not exactly knowing who is and who isn't a threat to her. Amelia even gets her poor and innocent gardener Stan, Michael Parks to first lose him family in a bloody house invasion break-in, then his mind, by being accused by the police as being the murderer, and finally is life, by getting blasted by Ameila herself. As he's made to runs into the Reynolds' house, under her control, as mad as a hatter trying to murder both her and the crippled Hal.

Larry Parks looked and acted so weird that you had the feeling that he accidentally walked onto the set of "Sorceress" and ended up being in the cast playing his part as Stan. Without the help or benefit of a script he improvised his way through and then slowly realized just how god-awful bad the movie really is. Stan getting killed off early in the film was a big plus for him since he didn't have to suffer,like those of us watching, through the entire brainless and mind-numbing movie.

It becomes evident to you as well as it did to the makers of "Sorceress" that all this shenanigan's on the screen has to come to some kind of hopeful and successful conclusion and a trick ending is put in to finally end the movie. The ending is about the best thing, besides Miss Blair and the rest of the very well-endowed woman cast, that one can say about the film.


text: Ik schrijf deze recensie alleen maar om te laten zien dat ik niet gek ben - ik hou van veel van Wynorski's werk - Deathstalker 2, Chopping Mall, Against the Law zijn snel geschreven en erg leuk - alleen maar om te bewijzen dat ik niet blind ben, moet ik erbij zeggen, samen met een paar van Shannon Tweeds 'Body Chemistry 3 of 4 of zoiets' zijn de beroerdste - ik heb niets tegen lang uitgesponnen seksscènes, maar de borsten van Julie Strain zien er zo onnatuurlijk uit dat je er onwillekeurig naar blijft staren - wat misschien het gewenste effect heeft, maar ik vond het niet prettig ernaar te staren - en verscheidene leden van deze cast lijken depressief of ongeïnteresseerd - De 'erotische thriller' Het was het ergste wat er ooit met lowbudgetfilms kon gebeuren, en godzijdank is hun dag meer of minder goed verlopen.

text_en: I'm just throwing in this review to show that I'm not crazy -- I like a lot of Wynorski's work -- Deathstalker 2, Chopping Mall, Against the Law are fast-paced and highly enjoyable -- just to prove I'm not blind, I have to mention this, along with some Shannon Tweed "Body Chemistry 3 or 4 or something", are the lousy ones -- I've got nothing against drawn-out sex sequences, but Julie Strain's breasts are so unnatural looking you can't help but stare at them - which may be the desired effect but I didn't enjoy staring at them -- and several members of this cast seem depressed or disinterested -- The "erotic thriller" was the worst thing to happen to low-budget flicks ever, and thank God that their day has more-or-less done.


text: De vrouwelijke cast van deze film is fantastisch: je hebt Linda Blair (die zich aardig weet te ontwikkelen), Julie Strain (die niet al te veel tekst krijgt <0xE2><0x80><0x93> dat is mooi), Rochelle Swanson (even overtuigend als een lief onschuldig meisje of als een boosaardig bezeten meisje), Toni Naples en de mooiste van allemaal, IMO, de eenvoudigweg oogverblindende Kristina Ducati (hoe de maffe mannelijke hoofdrolspeler, Larry Poindexter, het verdiende om seksueel betrokken te raken bij een van deze vrouwen blijft een mysterie). Maar afgezien van de kans om deze mooie en in sommige gevallen getalenteerde vrouwen te zien, heeft de film weinig te bieden. En als Wynorski er eindelijk in slaagt enige spanning te creëren, komt er een bespottelijke'verdraaide' afloop die alles tenietdoet.

text_en: The female cast of this movie is terrific: you've got Linda Blair (maturing nicely), Julie Strain (who doesn't get too many speaking lines - that's a good thing), Rochelle Swanson (equally convincing as a sweet innocent girl or as an evil possessed girl), Toni Naples, and the most beautiful of them all IMO, the simply stunning Kristina Ducati (how the goofy male lead, Larry Poindexter, deserved to get sexually involved with any of these women remains a mystery). However, beyond the chance to watch these beautiful and in some cases talented women, the movie has little to offer. The plot is disjointed and doesn't really get going until the last 15 minutes or so; and when Wynorski finally manages to create some suspense, a ludicrous "twist" ending comes and ruins everything. (*1/2)


text: Dit wordt zwaar overschat. Ik denk dat het voor veel mensen een zekere nostalgische waarde heeft. Het heeft zijn momenten, maar elke scène is zwaar overdreven en de plot is nogal oppervlakkig. Met deze cast had het veel beter kunnen zijn.

text_en: This is very much overrated. I guess it carries some nostalgic value for many people. It has its moments, but every scene is heavily overacted and the plot is quite shallow. With this cast it could have been much better.


text:
The Midnight Hour <0xE2><0x80><0x93> ook bekend als Tell Me No Lies (zoals in sommige videotheken te zien is) <0xE2><0x80><0x93> kan op twee verschillende manieren worden beoordeeld. De ene manier is Merritt als film, compleet met een plot (geen gaten), een goed verhaal en een geloofwaardige conclusie, en de andere is de pornofilm die hij probeert te zijn. Dit is in elk geval niet meer dan een pornofilm, die als enige doel heeft elk meisje in de film minstens één keer in een te lange seksscène te laten zien.
Als je dit als een gewone film wilt bestempelen, dan is dit de laagste vorm van kletskoek. Grote gaten in de plot zijn desastreus voor de verhaallijn. Als er bijvoorbeeld een collega wordt vermoord, zou je dan de politie bellen of naar huis gaan en in de jacuzzi gaan zitten? Als je afgaat op de huidskleur van de film, is hij best de moeite waard... op het nippertje. De meisjes zijn voor het merendeel mooi, maar wel duidelijk geperfectioneerd. De seksscènes waren echter allemaal lang en overdreven, waardoor de kwaliteit alleen een beetje te wensen overliet.
Amber Smith zou waarschijnlijk een goede actrice zijn als ze dat wilde. Ze was niet zo afschuwelijk als je je kon voorstellen, of misschien vergeleken met de rest van de cast, maar ze leek een stuk beter dan ze was.
Zoe Anderson, die rechercheur Arraya speelde, zou niet eens naar een film moeten kijken, laat staan dat ze erin zou moeten acteren. Maar ze zag er goed uit, dus we weten waarom ze daar was.
Over het geheel genomen zou ik dit aan niemand aanbevelen. Zelfs als je op zoek bent naar een goede pornofilm, zijn er nog veel betere. Ik geef dit een 4 op een schaal van 10.

text_en:
The Midnight Hour AKA: Tell Me No Lies (as found in some video stores) can be judged in two different ways. One by it's Merritt as a movie, complete with a plot (no holes), good story and believable conclusion and the other is by the skin flick it is trying to be. This is certainly no more than a B-Movie skin flick, whose sole purpose is to show every girl in the movie in an overly long sex scene at least once.

If you try to rate this as a regular movie, then this is bottom of the line drivel. HUGE plot holes ruin whatever storyline it has going for it. For instance, if a co-worker is killed, would you call the police or head home and hit the hot tub? Judging this movie by it's skin content, it's watchable... barely. The girls, for the most part, are all beautiful but quite obviously enhanced. The sex scenes were all long and overdone, though, and that made it's only redeeming quality a little boring.

Amber Smith could probably be a decent actress if she wanted. She was not as horrible as you could imagine or maybe next to the rest of the cast, she seemed a lot better than she was.

Zoe Anderson, who played Detective Arraya, should not even be watching a movie, much less acting in one. She looked good though, so we know why she was there.

Overall, I would not really recommend this to anyone. Even if you're looking for a good skin flick, there are much better one's out there. I rate this 4 out of 10


text: Ik had via een vriend over deze film gehoord, het zou een thriller zijn, maar wat ik zag was geen 'thriller'. Het was meer een zwakke poging tot een thriller. Amber Smith was een lichtpuntje <0xE2><0x80><0x93> dat was misschien te veel eer voor haar. De scènes waarin ze in bed lag met actrice Erika Michels waren ook slap. De twee actrices leken helemaal niet met elkaar te klikken. Amber Smith was veel te hoog gegrepen voor dit meisje en dat was duidelijk te zien. Ze leek helemaal niet in die scènes voor te komen. Ik was teleurgesteld omdat een vriend van me <0xE2><0x80><0x93> een vent natuurlijk <0xE2><0x80><0x93> deze film had opgepompt tot iets 'geweldigs'. Maar eigenlijk was het meer alsof je naar porno keek.

text_en: I had heard about this movie through a friend, it was supposed to be a thriller, but what I watched wasn't a "thriller". It was more like a weak attempt at one. Amber Smith was a bright spot-that may be giving her too much credit. The scenes were she was in bed with actress Erika Michels were also lame. The two actresses did not seem to click with each other at all. Amber Smith was way out of this gal's league, and it definitely showed on camera. She did not seem into those scenes at all. I was disappointed because a friend of mine-guy of course-had pumped this movie up to be something "great", but it was actually more like watching dime store porn.


text: Ik kwam Yvette McClendon tegen in een film op het filmfestival van Los Angeles en vond haar een schat. Nadat ik daar mijn recensie over haar film had geschreven, wilde ik meer van haar zien! Toen ik deze film vond, was hij behoorlijk slecht. Niet haar schuld, ze is alleen maar in de eerste paar minuten waarin ze duidelijk degene is die je meetrekt om deze slechte film te zien. Slechte regie. Scènes worden steeds weer herhaald, met alle actrices. Amber Smith heeft een heel slechte borstpartij maar de andere actrices zagen er best goed uit. Ik vind Yvette echt leuk maar dit was duidelijk een slechte keuze van haar. Ik kan niet geloven dat ik dit tuig heb ingehuurd om haar te zoeken. Ik hoop nog meer films van haar te vinden.

text_en: I ran across Yvette McClendon in a film at the Los Angeles Film Festival and thought she was a doll. After writing my review of her film there, I wanted to see more of her! Found this movie, it was pretty bad. Not her fault, she is only in the first few minutes where she is obviously being the person to pull you in to watch this bad movie. BAD directing. Scenes are looped over and over, with all the actresses. Amber Smith has a very bad breast job yet the other actresses looked pretty good. I really like Yvette but, this was obviously a bad choice of hers. I can't believe I rented this trash to look for her. I hope to find her other movies.


text: Het is moeilijk te geloven dat een film zo slecht kan zijn, maar je leeft en leert. Wat nog verbazingwekkender is, is het feit dat de mensen die deze film hebben gemaakt waarschijnlijk een universitaire opleiding hebben gehad. Intussen geeft de vrucht van hun arbeid de indruk van iets wat een groep van vijf achtstegroepers misschien heeft bedacht. Het goede nieuws is (als dat er is) dat de soundtrack een paar mooie momenten heeft, wat nog een reden is om je af te vragen hoe de rest van de film zo afschuwelijk slecht kan zijn.

text_en: It's hard to believe a movie can be this bad, but you live and learn. What's more amazing is the fact that the people who put this thing together likely had college educations. Meanwhile, the fruit of their labor bares the appearance of something a group of five eighth graders may have come up with. On the bright side, (if there is one) the soundtrack has some nice moments, which is another reason to question how the rest of the film can be so hideously bad.


text:
Ik zet een film zelden na de eerste 10 minuten uit, maar met deze deed ik dat wel. Wat me tegenstond was dat het zo overduidelijk was dat het enige doel van deze film was om zoveel mogelijk huid van zo veel mogelijk B-actrices bloot te leggen, en dat de rest er eigenlijk niet toe doet.
Begrijp me niet verkeerd; ik hou van mooie actrices en seksscènes, en seksploitatiefilms hebben hun eigen verdienste, maar deze regisseur doet verder niets goed.
Neem bijvoorbeeld de scène waarin de twee agenten (natuurlijk een man en een vrouw, en natuurlijk is er al dat zogenaamd geestige geklets tussen hen) staan te praten terwijl ze bij het eerste lijk staan. De camera zoomt voor elke regel uit (er zit meer dan één schermbreedte tussen!) en uiteindelijk vraag je je af of je zeeziek wordt van die beelden of van de zinloze dialoog.
Nou, misschien is het na de eerste 10 minuten beter geworden, maar ik zou het niet weten. Ik wees de weddenschap af en vond iets beters te doen.

text_en:
I rarely shut a movie off after the first 10 minutes but that is what I did with this one. What turned me off was it was so obvious that the only purpose of this movie was to expose as much skin of as many B actresses as possible, and nothing else really matters.

Don't get me wrong; I like pretty actresses and sex scenes, and sexploitation movies have their own scale of merits, but this director does nothing else right.

For example, take the scene where the two cops (of course one guy one gal and OF COURSE there is all this supposedly witty banter between them) are talking over while standing over the first dead body. The camera pans between them for each line, (there's more than one screen-width between them!) and you end up wondering whether you're seasick from that or the clueless dialog.

Well, it MIGHT have gotten better after the first 10 minutes, but I wouldn't know. I declined the sucker bet and found something better to do.


text: Alleen als je gek bent op Amber Smith zou je dit moeten zien. Afgezien van haar slanke lichaam is er vrijwel niets van filmische waarde. Ze heeft zelfs een lesbische scène in deze film. Ik vermoed dat ze probeert te veranderen in zo'n laat-de-nacht-schreeuw-koningin-aldus Shannon Tweed en Julie Strain.

text_en: Only if you are crazy about Amber Smith should you see this. Besides her svelte body there is pretty much nothing in terms of cinematic value. She even has a lesbian scene in this one. My guess is she is trying to metamorphize into those late night scream queens ala Shannon Tweed and Julie Strain.


text: 1ste keek naar 21/6/2001 <0xE2><0x80><0x93> 2 van de 10 (Dir-Emmanuel Itier): zo'n beetje waardeloze zogenaamde thriller die meer tijd in beslag neemt om ons naar seksuele ontmoetingen met en zonder de ster 'Amber Smith' te lokken. Hij probeert een verhaal rond de seksscènes te wikkelen maar zoals gewoonlijk bij dit soort films wordt het niet erg goed gedaan. Ik had zo genoeg van deze film dat ik hem zelfs doorspoelde tot het eind om het achter de rug te hebben. De videoversie die ik keek heette 'Tell Me No Lies'.

text_en: 1st watched 6/21/2001 - 2 out of 10(Dir-Emmanuel Itier): Pretty much worthless supposed thriller that spends more time drawing us into sexual encounters with and without the star 'Amber Smith.' It tries to wrap a story around the sex scenes but as usual with these types of movies it is not done very well. I was so bored with this movie that I actually fast-forwarded thru the ending to get it over with. The video version I watched was called 'Tell Me No Lies.'


text:
Dare Rudd (John Wayne) en zijn hulpje Dink Hooley (Syd Saylor) zijn rondtrekkende cowboys die niet lang op één plek kunnen blijven. In 'Helltown' zijn de jongens op weg naar Montana, waar ze Rudds neef Tom Fillmore (Johnny Mack Brown) tegenkomen, die hun een baan aanbiedt. Het is grappig om te zien dat de jongens schorten dragen als ze met de kudde beginnen te koken, hoewel Dare zich ongemakkelijk voelt als juffrouw Judith (Marsha Hunt) het kamp binnen komt rijden. Judy is Toms meisje, maar de aantrekkingskracht tussen haar en Dare is al snel duidelijk.

Fillmore heeft een kudde vee die verplaatst moet worden en bevordert Dare tot het rijden van de kudde, deels om Judy te laten zien dat hij die taak misschien niet aankan. Intussen heeft de slechterik Bart Hammond (Monte Blue) zijn oog laten vallen op het vee van Fillmore, maar als zijn trawanten er niet in slagen de kudde in beweging te krijgen, denkt hij dat het makkelijker is om het geld te winnen dat Dare aan het eind van het spoor heeft gekregen. Als Dare met zijn handlanger Brady (James Craig) een vals spelletje kaart speelt, begint Dares geld hand voor hand te verdampen. Pas als Dare niet op de ranch van Fillmore verschijnt, gaat Tom op zoek naar zijn neef. Tom, Dare en Dink ontmaskeren de bedriegers en maken dat we wegkomen voordat de slechteriken wraak kunnen nemen.
'Helltown', ook bekend als 'Born to the West', werd in 1937 uitgebracht door Favorite Films Corporation, een paar jaar na Wayne's 'Born to the West'. De serie westerns voor Lone Star Productions verandert maar heel weinig aan de Lone Star-formule. Wayne krijgt het meisje aan het eind van de film, maar hier was hij zijn best aan het doen. Er is een geweldige scène waarin Wayne Marsha Hunt redt, waarin het paard van Johnny Mack Brown een complete salto maakt. Syd Saylor doet het goed als grappige hulpsheriff en doet zijn best om bliksemafleiders te verkopen aan nietsvermoedende slachtoffers. Hij vervangt hier de bekende gezichten van George 'Gabby' Hayes en Yakima Canutt, de hoofdpersonen uit de Lone Star-films. Het charisma van John Wayne begint zich hier te ontwikkelen en bereidt hem voor op de sprong naar de status van superster die hij uiteindelijk zal bereiken.
'Helltown' 'Fighting Caravans' was gebaseerd op een roman van de legendarische westernschrijver Zane Grey. Als je meer films op basis van Grey's verhalen wilt zien, moet je 'Fighting Caravans' van Gary Cooper, 'The Light of Western Stars' van Victor Jory, 'Drift Fence' van Buster Crabbe en 'Heritage of the Desert' van Randolph Scott eens bekijken.

text_en:
Dare Rudd (John Wayne) and sidekick Dink Hooley (Syd Saylor) are itinerant cowpunchers who can't seem to stay in one place very long. In "Helltown", the boys are headed to Montana, where they meet up with Rudd's cousin Tom Fillmore (Johnny Mack Brown), who offers them a job. It's a hoot to see the boys wearing aprons as they start out as cooks with the herd, although Dare becomes self conscious when Miss Judith (Marsha Hunt) rides into camp. Judy is Tom's girl, but the attraction between her and Dare is evident early on.

Fillmore has a cattle herd to move, and promotes Dare to running the drive, partly to prove to Judy that he may not be up to the task. Meanwhile, bad guy Bart Hammond (Monte Blue) has his eyes on Fillmore's cattle, but when his henchmen fail to rustle the herd, he figures it's easier to win the money that Dare was paid at the end of the trail. Conning Dare into a rigged card game with his man Brady (James Craig), Dare's money begins to evaporate hand after hand. It's only when Dare fails to show up back at Fillmore's ranch that Tom goes out to find his cousin. Exposing the cheats, Tom, Dare and Dink high tail it before the bad guys can get their revenge.

"Helltown", also known as "Born to the West", was released in 1937 by Favorite Films Corporation, a couple of years after Wayne's series of Westerns for Lone Star Productions. It only slightly alters the Lone Star formula; Wayne does get the girl at the end of the film, but here he was trying. There's a great runaway horse scene where Wayne rescues Marsha Hunt, in which Johnny Mack Brown's horse does a complete somersault spill. Syd Saylor does a nice job as the comic relief pal, doing his best to sell lightning rods to unsuspecting victims. He replaces familiar faces George "Gabby" Hayes and Yakima Canutt here, staples of the Lone Star films. John Wayne's charisma is beginning to develop here, preparing him for the leap to super star status that he eventually achieved.

"Helltown" was based on a novel by legendary Western author Zane Grey. If you're looking for more films based on Grey's stories, try "Fighting Caravans" with Gary Cooper, "The Light of Western Stars" with Victor Jory, "Drift Fence" with Buster Crabbe, and "Heritage of the Desert" with Randolph Scott.


text: Het wordt hoog tijd dat zowel Amerikaanse critici als fans hun onbetwiste, slordige verering voor films als 'Once Upon a Time in America' van Sergio Leone aan de kaak gaan stellen. De geruite geschiedenis van deze weelderige film (en de grootse, fantasierijke mythe die met de productie en vele versies ervan in verband wordt gebracht) is op verhalenniveau middelmatig. De film slingert zich met horten en stoten heen en weer, de centrale figuren zijn stuurloos en lijken niet op hun plaats te zijn, omringd door de namaak- decadentie van hoog oprijzende decors, de details van de productie en de, in 1984, clichématige maar verrukkelijke cinematografische traktatie voor het publiek. Het tijdsverloop van de plot is verwarrend, gimmick en moeizaam, wat sommige critici ertoe brengt zich een voorstelling te maken van de figuur van de Macaroni's.' De opiumkit en de sepiakleurige herinneringen zijn zowel de antecedenten van een toekomstige 'droomrealiteit' als van de sepiakleurige herinneringen. Deze overmatig vleiende interpretatie van de door de fanboy aangereikte smoesjes verdoezelt de opvallende onregelmatigheden in het verhaal. Zelfs in deze volledige (?) looptijd verschijnen en verdwijnen de figuren schrikbarend plotseling: de Deborah-figuur is vluchtig in de kindervorm gegoten, een kille en onbereikbare 'trofee'-vrouw, die zelfs niet zinspeelt op de ernst waarmee ze haar relatie met een post-gevangene Macaroni zal hernieuwen, de genoemde hernieuwing klinkt van nu af aan volkomen vals. Het verlammende tempo is enigszins te wijten aan het feit dat bepaalde scènes veel te lang stagneren en weinig te betekenen hebben. Ze wijzen op een regisseur met zo weinig terughoudendheid en een zo weinig verhalende efficiëntie dat hij zich vaak verplicht voelt elke greintje schermtijd op te offeren om met zijn productie te kunnen pronken, wat fataal is voor een film waarin zulke norse en afstandelijke figuren voorkomen. Het traject van het leven van de figuren wordt ons gepresenteerd als een microkosmos die het historische traject van de Amerikaanse tieners door het verbod en zijn buit weerspiegelt, eindigend met de (beweerlijke) ondergang van de zieltogende centrale figuren (behalve Deborah <0xE2><0x80><0x93> een verzinsel van de afdeling, of opzettelijk, vraagt men zich af). Dit idee is alledaags, banaal zelfs. De rolbezetting van de personages zoals verbeeld in het script (dat door maar liefst zeven Italianen is geschreven) is vlak en onbeholpen gespeeld door iedereen behalve de jongere acteurs, die op zijn minst een paar verschillende gezichtsuitdrukkingen durven te vertonen. Gezien het bijna onwerkbare materiaal is dat begrijpelijk. Sommige critici beweren dat de personages zo ondoorgrondelijk egocentrisch lijken, maar actief op zoek zijn naar hun eigen doelen, waarbij ze de medewerking van anderen aannemen (bijvoorbeeld wanneer Macaroni uit de gevangenis komt, pikt Max hem op en biedt hem een hoer aan zonder hem te vragen of hij dat wel of niet wil en sluit vervolgens deals in de veronderstelling dat Macaroni daaraan zal voldoen). Deze verklaring van hun abrupte, agressieve houding is onbevredigend irrelevant en dient alleen om de gecompliceerde afloop te benadrukken die de onwankelbare aanhangers van de film zich op de hals halen om hun standpunten te verdedigen over een film die helaas weinig gezond verstand bevat. Hoewel de partituur van Ennio Morricone zeer wordt bewonderd, is hij ontegenzeglijk sentimenteel en sentimenteel, en druipt hij van een emotionele sfeer die de scènes zelf, waarvan er vele gewelddadig zijn, niet rechtvaardigt. Op sommige punten is het twijfelachtig of Morricone wel of niet naar dezelfde film heeft gekeken die ik zo ongerijmd vond, zijn werk. Als lofzang op het Amerikaanse filmmaken slaagt hij in termen van stemming (geholpen door een paar meesterlijke montages tussen tijdsperioden) en beelden (niet geholpen door voornoemde partituur) maar mist hij samenhang en vloeiendheid in het verhaal.

text_en: It is high time that American critics and fans alike start to debunk their unquestioned, sloppy veneration of films like Sergio Leone's 'Once Upon a Time in America'. The checkered history of this opulent film (and the grand, fanciful myth associated with it's production and many versions) belies its mediocrity on a narrative level. The film lurches backward and forward in fits and starts, its central figures adrift and seemingly out of place surrounded by the ersatz decadence of towering sets, the minutia of production detail and the, by 1984, cliche'd but gorgeous cinematographic confection on offer to the audience. The plot's time frame is confusing, gimmicky and laboured, leading some critics to imagine the Noodles figure's opium binging to be the antecedent of some future 'dream reality' as well as the sepia-toned remembrances. This ham handed, overly fan boy-apologetic interpretation glosses over the glaring narrative irregularities on display. Even at this full (?) running time, figures appear and disappear with alarming suddenness: the Deborah character is fleetingly established in child form, a cold and unattainable 'trophy' female, not even hinting at the gravity with which she will re-establish her relationship with a post-prison Noodles, the said re-union henceforth rings completely false. The deadening pace is somewhat to blame, certain sequences drag along stagnantly for far too long, signifying very little, hinting at a director with so little restraint and narrative economy that he often feels obligated to usurp every iota of screen time possible in order to show off his production, fatal for a film that contains figures so sullen and aloof. The trajectory of the figures' lives is presented to us as a microcosm mirroring the historical trajectory of America's teens through prohibition and its spoils, ending with the (arguable) ruin of its moribund central figures (save Deborah- a make up department fumble or intentional one wonders). This notion is commonplace, even banal. The cast of characters as imagined in the one note script (written by seven Italians no less) are flatly and awkwardly played by all but the younger actors, who at least venture a few variant facial expressions. This is understandable given the almost unworkable material. Some critics state that the characters may seem so impenetrably self-absorbed, but actively seek their own goals, assuming the compliance of others (e.g. when Noodles gets out of prison, Max picks him up and offers him a hooker without asking him whether or not this is what he desires and later makes deals assuming Noodles will comply). This explanation of their abrupt, abrasive dispositions is unsatisfactorily extraneous and merely serves to highlight the complicated ends the films unwavering supporters will go to to defend their positions regarding a film unfortunately short on sense. Although Ennio Morricone's score is much revered, it is undeniably schmaltzy and repetitive, it gushes with an emotional redolence that the scenes themselves, many violent, just do not warrant. At points it is questionable whether or not Morricone was watching the same film I was so incongruous is his work. As a paean to American Filmmaking, it succeeds in terms of mood (helped by a few strokes of masterful editing segueing between time periods) and visuals (not helped by said score) but lacks narrative cohesion and fluidity.


text: Met zo'n veelbelovende cast en een regisseur over wie ik veel goeds heb gehoord, was ik diep teleurgesteld over deze film. Hij begon met de eerste tekenen van een groots, episch gangsterverhaal en eindigde in een volslagen warboel met veel onbeantwoorde vragen en een paar volslagen belachelijke en zinloze scènes. (En ja, ik heb de lange versie gezien.) Ik ben dol op Robert DeNiro en zoals gewoonlijk speelde hij goed, maar in al zijn andere gangsterfilms, hoeveel mensen hij ook vermoordt, had ik altijd nog respect voor zijn personage, maar in deze film was hij een verachtelijke drugsverslaafde verkrachter die alleen maar aan zichzelf dacht. Bovendien had James Woods, ook een goede acteur, een paar volslagen belachelijke scènes voor hem geschreven. Ik vond de gedeeltes waarin Robert DeNiro hem gek noemde en hij door het lint ging helemaal uit de linkerhoek komen en tegen het eind gooien de schrijvers er gewoon een willekeurige opmerking tussendoor over hoe zijn vader in een gekkenhuis was gestorven en dat James Woods het daarom niet prettig vond om gek genoemd te worden. Er bleef zoveel onontwikkeld in deze film. Bovendien komen we er nooit achter wie in het begin de mannen zijn die proberen Macaroni te vermoorden en we komen nooit meer te weten over Joe Pesci's personage. Het schijnt dat de schrijvers vijf verschillende verhalen bij elkaar hebben gegooid en nooit een van hen volledig hebben verklaard. De enige positieve eigenschap van de film was het verhaal, toen de personages nog jonge kinderen waren. Het verhaal liep in dit deel van de film soepel en de kinderen deden het uitstekend als acteurs. Al met al was ik diep teleurgesteld over deze film en ik zie niet in hoe iemand dit kan vergelijken met de Godfather 1 en 2, of zelfs met Goodfellas. Het spijt me dat ik vier uur van mijn leven heb verspild door naar deze film te kijken.

text_en: With such a promising cast and a director that I have heard great things about, I was utterly disappointed by this film. It started off with signs of a great epic gangster tale and turned into a completely muddled mess with many unanswered questions and some completely ridiculous and pointless scenes.(and yes I did watch the full length version). I love Robert DeNiro and as usual he did a fine acting job, but in all his other gangster films, no matter how many people he kills, I always still had respect for his character, but in this movie he was a lowlife drug-addict, rapist with no care for anyone but himself. Also, James Woods, another fine actor, had some completely ridiculous scenes written for him. I thought the parts where Robert DeNiro called him crazy and he flipped out came completely out of left-field and towards the end the writers just throw in this random comment about how his father died in a nut house and that's why James Woods didn't like being called crazy. So much was left undeveloped in this movie. Also, we never find out who the men are in the beginning that are trying to kill Noodles and we never find out more about Joe Pesci's character. It seems that the writers threw together about five different stories and never fully explained any of them. The only redeeming quality of the film was the story when the characters were young kids. The story ran smoothly in this part of the movie and the kids did a great acting job. Overall, I was thoroughly disappointed by this movie and I don't see how anyone can even compare this to the Godfather 1 and 2, or even Goodfellas. I am sad that I wasted four hours of my life watching this film


text: Je kon de uiteindelijke uitkomst al van een kilometer afstand zien. Alle tekenen waren er... het schoolbal, de drank, de snelle rit, de afleiding van de vrouwen... Een goede reclame voor het gebruik van de gordels, en later modelvoertuigen die de passagiers verder van de voorruit af laten zitten. Bovendien is het einde nogal anti-climax, aangezien de Ford Econoline-bestelwagen nauwelijks een deuk in zijn neus oploopt nadat hij met hoge snelheid tegen een brugleuning is geknald (zeer onwaarschijnlijk). Meer schade aan de bestelwagen zou het iets geloofwaardiger hebben gemaakt. En waarom vinden die films altijd plaats tijdens of na een schoolbal? Is het een kwestie van: als je het schoolbal overleeft, ben je goed voor je leven? Meer dan al het andere toont het aan dat er geen toezicht wordt gehouden op de drank die op het bal wordt geschonken en dat er geen toezicht wordt gehouden op de MINOR's die het bal verlaten om een plezierritje te maken.

text_en: You could see the final outcome from a mile away.All the signs were there....the prom,the liquor,the fast ride,the distraction of the females.... A good commercial for seatbelt usage,and later model vehicles that sit the passengers further back from the windshield.Also,the ending is rather anti climatic,as the Ford Econoline van barely suffers a crease across its nose after hitting a bridge abuttment at high speed (highly unlikely).More damage to the van would have made it a little more believable.And why do these films always take place during/after a prom? Is it a case of once you survive the prom,you will be good for life? More than anything else,it shows the lack of policing the prom for liquor,and not keeping tabs on the MINORs who are leaving the dance for a joyride.


text: De film die hier wordt genoemd en die in 1980 is opgenomen, is niet de film die verkrijgbaar is bij Something Weird Video in hun 'Driver's Ed Scare Films Vol. 5'. Om te beginnen is de versie uit 1980 in kleur. SWV heeft op deze schijf een eerdere versie (1972) van de film die in 1972 is opgenomen voor de WLWT-televisiezender Channel 5 in Cincinnati. Hoe dan ook, deze film is berucht. Maar in tegenstelling tot de meeste andere chauffeursfilms, was deze bedoeld voor het grote publiek dat hem op de televisie zag en ernaar keek. Daarom is het niveau van de slachting omlaag gebracht. Het is nog steeds een behoorlijk gruwelijke oefening in het uitbuiten van bloederige dood voor een zogenaamd educatieve doeleinden. Ik woon in de buurt van Cincinnati en ik weet nog dat dit elk jaar rond de tijd van het schoolbal op Channel 5 werd uitgezonden. Als je op zoek bent naar een film die de toon van dit unieke Amerikaanse filmfenomeen aangeeft, dan is 'The Last Prom' een typisch voorbeeld: somber, hyperbolisch, buitengewoon didactisch en zwaar melodramatisch. Of het echt invloed heeft gehad op het rijgedrag van tieners is een raadsel.

text_en: The film listed here as having been made in 1980 is not the film which is available from Something Weird Video in their "Driver's Ed Scare Films Vol. 5". For one thing the 1980 version is in color. SWV has on this disc an earlier version (1972) of the film made in b&w for WLWT television Channel 5 in Cincinnati. Either way this film is notorious. However, unlike most other driver's ed films, this was intended for television broadcast and viewing by the general public. Thus the level of carnage has been ratcheted down. It's still a pretty grim exercise in exploitation of bloody death for a purported educational intent. I live in the Cincinnati area and I remember this thing being shown every year around prom time on Channel 5. If you're looking for one film that demonstrates the tone of this uniquely American film phenomenon, "The Last Prom" is pretty typical - morose, hyperbolic, extremely didactic, heavy on melodrama. Whether it really affected any teenager's driving at all is anyone's guess.


text:
Die Harold Lloyd was niet veel soeps; niet een van zijn grappigste pogingen. Natuurlijk zie ik verwende kinderen nooit als iets grappigs. Dat is het grootste deel van dit verhaal: Harold en zijn vrouw Mildred Davis die op de twee kleine kinderen van zijn schoonouders passen. De ene is een baby die voortdurend huilt en de andere is een vierjarig monster dat alles doet behalve het huis vernielen. Het was niet amusant om het kind keer op keer een puinhoop te laten maken.
Het beste deel was de laatste vier of vijf minuten, als het stel denkt dat die grote griezel (Noah Young) in hun huis inbreekt. Het is de huiskat die het stel angst aanjaagt, maar over het geheel genomen is dat fragment leuk met een paar goede beeldgrappen, en het doet me denken aan een ander fragment van Lloyd, 'Haunted Spooks'.
Maar de goede afloop redt het hele beeld niet, en ik zou het waarschijnlijk niet nog een keer bekijken. Lloyd heeft al te veel goede dingen gedaan om er nog eens 25 minuten aan te verspillen. Zo grappig is het gewoon niet.

text_en:
This Harold Lloyd short wasn't really much; not one of his funnier efforts. Of course, I never see bratty kids as anything hilarious. That's what the bulk of this story is, Harold and his wife, Mildred Davis, babysitting his in-laws two young kids. One is a baby who is constantly crying and the other is a four-year-old terror who does everything but demolish the house. Letting the kid create havoc over and over was not entertaining to me.

The best part was the last four or five minutes when the couple thinks that this big goon (Noah Young) is burglarizing their house. Half the time it's the pet cat scaring the couple, but overall, that segment is fun with some good sight gags, reminding me of another Lloyd short, "Haunted Spooks."

However, the good ending doesn't save the whole picture, which I probably wouldn't watch again. Lloyd has done too many other good things to waste even 25 minutes on this one again. It just isn't that funny.


text: Zo pathetisch dat het niet eens grappig is. Vanaf de eerste scène van de film wist ik dat me een rottijd te wachten stond. Godzijdank zag ik deze film alleen op tv. De verhaallijn was verschrikkelijk, om nog maar te zwijgen van het acteerwerk. Het was afschuwelijk. Er gebeurden heel onwerkelijke en ongewone dingen in deze verhuizing. De dame steekt een zweep onder de deur door en geeft de man een tikje met de zweep en hij geeft haar gewoon de sleutels. Ik denk: word eens echt. De armzalige poging van de makers om een futuristische stad te maken versterkte zelfs mijn afkeer van de film. Om je de waarheid te zeggen was het enige goede aan deze film het vechten, wat op zich al behoorlijk slap was. Het enige wat ik mezelf kon vragen toen ik naar die film zat te kijken, was: 'Wanneer gaat hij af?'

text_en: So pathetic its not even funny. From the first scene in the movie I knew I was in for a bad time. Thank goodness I only saw this movie on tv. The story line was terrible, not to mention the acting. It was horrid. Very unreal and unusual things happened in this move such as. The lady sticks a whip under the door and whips the guy a little and he just hands over the keys. I'm like, GET REAL. The creators lousy attempt to make a futuristic city even deepened my dislike for the film. To tell you the truth the only good thing in this movie at all was the fighting, which was in itself pretty lame. All I could ask myself when watching this movie was "when is it gonna go off!"


text: Iedereen vindt het heerlijk om een keer een heel slechte film te zien. Je kijkt ernaar, je lacht erom en het volgende halfuur vergeet je het. Maar dit is niet zo'n film. Het is het ergste wat je een tijdje te zien krijgt.<br />Ik zou graag iemand zien die de verantwoordelijkheid voor Dante op zich neemt <0xE2><0x80><0x93> hij is echt de stomste schurk die je je kunt voorstellen: een vent in een leren broek die met stemverheffing praat en een overwinningslach heeft als Dracula uit de jaren vijftig. Hoe kan iemand met zo iemand op de proppen komen? En de held 'De Draak' of wat dan ook... mijn cornflakesdoos is beter in acteren dan hij (misschien wel beter dan alle anderen), het is ongelooflijk. Maar het ergst zijn de vechtscènes waarin je zou denken dat er iets in zou kunnen zitten. Die zijn zo slap dat je er geen beschrijving van kunt geven. Er is geen schaamte, ik kan gewoon niet geloven dat een studio deze film heeft toegestaan. Maar ik ben er gewoon dolblij mee. Dit kijken is een zelfverminkend genoegen. Je ziet dit alleen als je in een film op zoek bent naar pijn, en in dat geval is dit een echte winnaar.

text_en:
Everybody loves to see a really bad movie sometime. You watch it, take a good laughs and forget it in the next half hour. But this is not one of those. It's the worst thing that will appear in front of your eyes for a while.

I would like to see someone to take responsibility for Dante - he's really the most stupid villain you can think of: a guy in leather pants that speaks with a voice over and has a victory laugh like a 50's Dracula. How can someone came up with this guy?? And the hero..."The Dragon" or whatever...my cereals box has better acting skills than him (maybe than all of them), it's unbelievable. But the worst are the fighting scenes where you would think there could be something in it. They're so lame, it's beyond any kind of description. There's no shame, i just can't believe how this movie was allowed by any studio. But i'm just thrilled it was. Watching this is a self-mutilating pleasure. See this only if you're in a movie quest for pain, and in that case, this one is a sure winner.


text: Deze film vond ik eigenlijk wel leuk. Tuurlijk, het acteerwerk was vlak, er was geen plot, en de schurk was de slapste die ik ooit heb gezien. Michael Bernardo als Dante is op zich al de moeite waard, met een ongelooflijk grappige tekst en een gemene lach. Maar het is de moeite waard om naar te kijken, alleen al voor de ONBEKENDE uitbarsting die je nooit zult zien buiten de Power Rangers-serie. Die zul je herkennen als je hem ziet. Eerlijk gezegd moet deze film het budget hebben van een slechte pornofilm. Na een uur keek ik bijna niet meer, maar ik raad aan om door het hele filmpje heen te kijken; er is in elk geval genoeg te zien voor iedereen om van te genieten. Aanbevolen voor kijkers met een hoge tolerantie voor slechte films.

text_en: I actually liked this movie. Sure, the acting was flat, there was no plot, and the villain was the lamest that i've seen. Michael Bernardo as Dante is worth laughs in his own right, with an incredibly funny catchphrase and evil laugh. But its worth seeing, just for the WORST explosion you will ever see outside of the Power Rangers TV series. You'll know it when you see it. Honestly, this movie must have the budget of a low grade porno. I almost stopped watching after an hour, but i recommend watching through the whole thing; at the very least, there's plenty of eye candy for all to enjoy. Recommended for viewers with a high tolerance to poor movies.


text: Waarom kunnen vrouwen in een virtual-reality-videogame wel door hun mond praten, maar moet virtuele vechtkampioen Dante een combinatie van telepathie en dramatische gezichtsuitdrukkingen gebruiken? Ik vind dat ze óf iemand moesten casten die meer op een schurk leek (Michael Bermardo's grote bruine hertenogen jagen niet bepaald angst aan in de harten van <0xE2><0x80><0x93> nou ja <0xE2><0x80><0x93> iedereen, behalve misschien regisseurs die hem consequent als een schurk of een heldhaftige'slechte jongen' afschilderen). Of ze moesten hem gewoon zijn echte stem laten gebruiken (en zijn mond bewegen) en hem misschien een kostuum geven waardoor hij er niet als een zere duim uit zou zien als hij over straat liep. (maar dat is natuurlijk de toekomst en we moeten ervan uitgaan dat slechte smaak als norm wordt beschouwd).

text_en: Why is it that virtual "x-rated video game" women can speak through their mouths but virtual fighting game champion Dante has to use a combination of telepathy and over dramatic facial expressions? I feel that either they needed to cast someone who looked more villain-like (Michael Bermardo's big brown doe eyes don't exactly strike fear in the hearts of well.. anyone except for maybe casting directors who consistently cast him as either a villain or a heroic 'bad boy'.) OR they needed to just let him use his real voice (and move his mouth), and maybe give him a costume that would not make him stick out like a sore thumb when walking down the street. (but of course this is the future and we must assume that bad fashion taste is considered the norm.)


text: Als films waarin virtual-realitypersonages tot leven komen en allemaal mannelijke stoere kerels zijn, of vrouwelijke oogsnoepjes, je aanspreken, dan is deze film misschien niet helemaal verspilde moeite. Onnodig te zeggen dat de overgrote meerderheid van de mensen dit absoluut saai zal vinden, met weinig acteertalent en nog minder script. Ja, Athena Massey is leuk om naar te kijken, maar dat is het enige positieve dat ik over deze ramp kan zeggen.

text_en: If movies where virtual reality characters come to life and they are all either male tough guys or female eye candy sounds good to you, then perhaps this movie may not be a total waste of film. Needless to say, the overwhelming majority of people will find this to be an absolute bore, with little acting talent, and even less of a script. Yes, Athena Massey is nice to look at, but that is the only positive thing that I can say about this disaster.


text: Ik heb deze film met tussenpozen bekeken sinds hij ongeveer een uur geleden is begonnen, en ik moet zeggen, dat is een uur van mijn leven dat ik heb verspild en dat ik nooit meer terug zal krijgen. Het acteerwerk is waardeloos en de scripts moeten eens goed bekeken worden, en degene die ze heeft geschreven moet een klap krijgen, misschien ontploft de tv wel en redt ze me uit mijn lijden... Het enige goede aan deze film is dat er voor jongens en meisjes wat leuks in zit, maar het meeste daarvan zou ik willen laten verdwijnen, wat de film betreft, de special effects als sh*t, Dante? die een vent in een strakke leren broek en een half leren jasje eng vindt, hij ziet er vrouwelijker uit dan de meeste vrouwen in deze film, de stem van Dante is pathetisch, niemand vindt hem bedreigend of eng... Alsjeblieft, Tv, ik smeek je om op te blazen!

text_en: I have watched this movie on and off since it started playing about 1 hour ago, and i have to say, thats an hour of my life i wasted and will not be getting back, The acting is crap and the scripts need a serious look at, and whoever wrote them needs to be slapped, perhaps the TV will explode and put me out of my misery..... The only good thing about this movie is that for guys and girls it has some good eye candy in it, though, most of which i wish would disappear, as far as the movie is concerned, the special effects as sh*t, Dante? who thinks a guy dressed in skin tight leather pants and half a leather jacket is scary, he looks more feminine than most of the women in this movie, the voice of Dante is pathetic, nobody finds it threatening or scary AT ALL..... please TV i beg you to blow up!!!!!!!!!!


text: Deze film moet wel de ergste film zijn die ik ooit heb gezien. Ik heb er maar een halfuur naar gekeken en toen heb ik hem gewoon uitgezet. De auto's in deze film zien eruit als de voorbumper van twee metro's die tegen elkaar zijn gebotst. Deze film is niet eens leuk om naar te lachen. De enige keer dat ik heb gelachen was toen Dante met een rare stem zei: 'Niemand kan Dante verslaan, Muhwa hwaa.' Ik zei: goeie god en heb hem uitgezet. Slechte film.

text_en: This movie has got to be the worse movie i have ever seen. I only watched about a half an hour and i just shut it off. The cars in this movie look like two geo metro's front ends smashed together. This movie isn't even good for laughs. The only time i laughed was when Dante kept saying in funny voice, "Nobody can beat Dante, Muhwa hwaa." I said holy god and shut it off. Bad, Bad movie. 2/10


text: Don Wilson speelt de rol van een agent die af en toe een virtual-realitygevechtsgame leuk vindt, hoe de zaken ook uit de hand lopen wanneer de mensen achter het spel besluiten om de virtual-reality naar een nieuw niveau te tillen door echte mensen uit het videospel te maken, oké, ze maken de cyberseksmodellen als prototype, maar de grote slechterik uit het videospel wordt wakker en begint mensen te vermoorden, en nu is Don Wilson de enige die die vent kan verslaan, en in de loop van de tijd wordt hij verliefd op het cyberseksmodel. Eerlijk gezegd was mijn grootste verwarring, gezien alles wat er was gebeurd, dat ik probeerde te begrijpen of de mensen die uit het land van de virtual-reality waren gehaald robots, mensen, cyborgs of gewoon een of ander ongeïdentificeerd computerprogramma waren. Het doet er niet toe, want dit is allemaal alleen maar een excuus om een van de slechtste acteurs ooit dialogen te zien afslachten alsof hij een delicatessenzaak runt. Don Wilsons totale gebrek aan charisma is de grootste tekortkoming van de film, want je mag die vent gewoon niet, hij is te braaf, zijn stem is te hoog en hij ziet er niet erg indrukwekkend uit in de actiescènes. Wat dit saaie gedoe behoedt voor mijn laagste cijfer is Athenia Massey, die er supersexy uitziet in hooggesloten outfits en die zich af en toe uitkleedt. Ook aan boord zijn Loren Avedon (Een goede vechtsporter), Stella Stevens en Michael Dorn als de belangrijkste stemmen van de slechterik, maar hun inspanningen zijn vergeefs, want ze worden allemaal verborgen door de zeer slechte acteerprestaties van Wilson. Een andere fout die de grootste fout van de film is, is een gebrek aan actie, want ons wordt gevraagd het verhaal te zien, maar afgezien van Massey's naaktheid en misschien wat onbedoeld vermaak vanwege zijn lachwekkend weinig overtuigende acteerprestaties, is er eigenlijk niets interessants te zien. Dit strekt zich ook uit tot de actiescènes, die vlak zijn gechoreografeerd, slecht zijn geregisseerd en alle mogelijke opwinding volledig uitbannen. Dit maakt dat je er bijna niet naar kunt kijken.<br />* uit 4 (slecht)

text_en:
Don Wilson stars as a cop who enjoys the occasional virtual reality fighting game, however things go wrong when the people behind the game decide to take virtual reality to a new level by making real people from the video game, okay actually they make the cybersex models as prototype but the main bad guy from the video game awakens and starts killing people and now the only man who can beat the guy is Don Wilson, who in the mean time falls in love with the cybersex model. Actually with all things considered my biggest confusion was trying to understand if the people brought over from virtual reality land, were robots, human, cyborgs or just some type of unidentified computer program. It doesn't matter since this is all just an excuse to watch one of the worst actors ever butcher dialog as if he were running a deli. Don Wilson's complete lack of charisma is the film's biggest flaw since one just doesn't like the guy, he's too goody-goody, his voice is too high pitched and doesn't look very impressive in the action sequences. What saves this bore-fest from my lowest rating is Athenia Massey who looks super hot in high cut outfits and who gets occasionally naked. Also on-board is Loren Avedon (A good martial artist), Stella Stevens and Michael Dorn as the main voice of the bad guy but their efforts are in vain as they are all concealed by the very bad acting of Wilson. Another flaw which is the film's biggest mistake is a lack of action, as we are asked to watch the story unfold but aside from Massey's nudity and maybe some unintentional amusements due to laughably unconvincing acting, there really is nothing of interest. This also extends to the action sequences in which are flatly choreographed, badly directed and completely drained of all possible excitement. Making this virtually unwatchable.

* out of 4-(Bad)