text:
Deze film had genoeg belangstelling voor mij om er een paar keer naar te kijken. Er zitten gaten in de plot, maar de hoofdrolspelers maken er iets van.
Catherine Mary Stewart (Julia Kerbridge) doet het geweldig als vrouw van 37 die al het andere heeft opgeofferd om arts te worden. Ze heeft jaren gewerkt om het geld te verdienen om medicijnen te gaan studeren. Ze doet het fantastisch in haar coassistentschap en staat op het punt haar examen af te leggen en haar droom te verwezenlijken.
Intussen worden Julia's zus en zwager vermoord en is ze als naaste verwant gedwongen haar nichtje Amanda (Arlen Aguayo-Stewart) in huis te nemen om te voorkomen dat ze onder voogdij van de staat komt te staan. Amanda lijkt ongeveer 7 jaar. Amanda is zo getraumatiseerd door de moord op haar ouders dat ze geen woord meer kan uitbrengen. Onnodig te zeggen dat Julia's 16-urige werkdagen langer duren voor Amanda.
Rob Lowe speelt Kevin Finney, een charmante buurman in hun appartementengebouw die zich in het leven van Julia en Amanda dringt. Hij is er altijd met een trucje of een grap om Amanda te helpen met haar verdriet. Naarmate de film vordert, begint Amanda steeds meer voor Kevin te voelen, misschien nog wel meer dan voor haar tante. Julia begint erop te vertrouwen dat Kevin een deel van de zorg voor Amanda op zich neemt terwijl zij probeert haar zaken af te handelen en zich voorbereidt op haar examen. Kevin is er altijd als er een crisis voor Julia uitbreekt.
De chemie tussen Rob en Catherine Mary was geweldig. Je blijft kijken om te zien hoe ze elkaar voor het einde van de film leren kennen. De chemie tussen Rob en Arlen was ook goed. Arlen wist heel wat over te brengen zonder het voordeel van woorden. De plot zorgde ervoor dat Julia en Amanda geleidelijk aan nader tot elkaar kwamen. Je kunt zien hoe ze naarmate de film vordert een relatie opbouwen.
We ontdekken dat Julia's zus en zwager (de Meyers) betrokken waren bij bedrijfsspionage. Ze stalen een uiterst waardevolle microchip van hun werkgever. Ze hadden drie compagnons die van plan waren de opbrengst van de diefstal te delen. Julia ontdekt dat de Meyers van plan waren het land te ontvluchten onder een valse identiteit. Het is niet duidelijk of de Meyers van plan waren hun compagnons te bedriegen of zelf bedrogen werden.
In elk geval worden de Meyers in hun huis vermoord door 2 van hun voormalige compagnons. De moordenaars doen geen poging de locatie van de microchip van de Meyers te achterhalen voordat ze hen vermoorden. De moordenaars doorzoeken het huis en vinden hun buit niet. Ze laten een levende getuige van hun misdaad achter, Amanda. Vervolgens doen de moordenaars de rest van de film onhandige pogingen om de microchip van Julia en Amanda los te krijgen, die geen idee hebben waar de buit zich bevindt. Uiteindelijk ontvoeren de moordenaars Amanda in de hoop dat ze iets weet over de locatie van de microchip.
Uiteindelijk ontdekt Julia de waarheid over Kevin. Hij is een detective die is ingehuurd om de gestolen microchip terug te vinden. Na een paar moeilijke momenten in de relatie slagen ze erin Amanda te redden en de slechteriken uit te schakelen. Het voorspelbare einde zorgt ervoor dat ze met z'n drieën een gezin vormen en samen een gelukkige toekomst tegemoet gaan.
Wat me opviel aan de plot, waren de grote gaten. Kevin verhuist de dag na de moord op de Meyers naar hetzelfde appartementengebouw als Julia en Amanda. Hoe weet hij dat de microchip niet al in handen van de moordenaars is? De moordenaars laten onbezorgd vingerafdrukken achter op de plaats van de moord, zonder zich erom te bekommeren of ze hun identiteit verbergen. De moordenaar die zich voor psychiater uitgeeft, wordt aan Amanda onthuld door de restanten van rode verf van de plaats van de moord op zijn schoenzolen. Hij is niet in de plaats van de moord te zien aan het begin van de film. Er zijn nog meer zwakheden in die richting die te talrijk zijn om op te noemen.
De film had een stuk beter kunnen zijn als het script voor de opnamen wat verfijnder was geweest. Het opvullen van de gaten in het plot zou weinig kosten en de inspanning aanzienlijk hebben vermeerderd.

text_en:
This film held my interest enough to watch it several times. The plot has holes, but the lead performers make it work.

Catherine Mary Stewart (Julia Kerbridge), does a great job as a woman of 37 who has sacrificed everything else to become a physician. She worked years to earn the money to go to medical school. She is performing brilliantly in her residency and is just about to take her board exam and realize her dream.

Meanwhile, Julia's sister and brother-in-law are murdered and as the nearest living relative she is compelled to take in her niece Amanda (Arlen Aguayo-Stewart) to avoid having her become a ward of the state. Amanda is about 7 years old from her appearance. Amanda is so traumatized from her parent's murder that she has become mute. Needless to say, Julia's 16-hour days get longer caring for Amanda.

Rob Lowe plays Kevin Finney, a charming neighbor man in their apartment building who works his way into the lives of Julia and Amanda. He is always there with a trick or a joke to help Amanda deal with her distress. Amanda really starts to warm up to Kevin as the film progresses, perhaps more than to her aunt. Julia starts to rely on Kevin to take some of the load of caring for Amanda as she attempts to handle her case load and prepare for her board examination. Kevin is always there whenever some crisis erupts for Julia.

The chemistry between Rob and Catherine Mary was great. You keep watching to see them get together before the end of the film. The chemistry between Rob and Arlen was good as well. Arlen managed to convey quite a lot without the benefit of words. The plot had Julia and Amanda gradually warming up to each other. You can see them working out a relationship as the film progresses.

We discover that Julia's sister and brother-in-law (the Meyers) were involved in industrial espionage. They stole an extremely valuable prototype microchip from their employer. They had three associates who intended to share the proceeds of the theft. Julia discovers that the Meyers were planning to skip the country under assumed identities. The plot is unclear whether the Meyers intended to double cross their associates or were themselves double crossed.

In any case the Meyers are murdered in their home by 2 of their former associates. The killers make no attempt to extract the location of the microchip from the Meyers before killing them. The killers search the home and fail to find their prize. They leave a living witness to their crime, Amanda. The killers then spend the remainder of the film making clumsy attempts to extract the microchip from Julia and Amanda who have no idea where the prize is located. Eventually, the killers kidnap Amanda in hopes she knows something about the microchip's location.

Eventually Julia discovers the truth about Kevin. He is an investigator hired to recover the stolen microchip. After some rough moments in the relationship they manage to rescue Amanda and dispatch the bad guys. The predictable ending has the three forming a family and moving happily into a future together.

What struck me about the plot were major holes. Kevin moves into the same apartment building as Julia and Amanda the day after the murder of the Meyers. How does he know that the microchip is not already in the hands of the killers? The killers blithely leave fingerprints at the murder scene, with no concern for concealing their identity. The killer that pretends to be a psychiatrist is revealed to Amanda by the remnants of red paint from the murder scene on his shoe soles. He was not shown in the murder scene at the start of the film. There are other weaknesses along these lines too numerous to mention.

The film could have been a lot better if the script had been refined more before filming. Filling in the plot holes would have added little expense and greatly improved the effort.


text:
Het is verbazingwekkend wat je met weinig geld kunt doen. Dode stilte is een lowbudgetfilm die zijn beloften waarmaakt.
Jammer dat we Rob Lowe niet vaker op het witte doek zien. Lowe is op zijn best in deze meeslepende thriller. Geen wonder dat hij van Dode stilte regelrecht naar de tv-hit The West Wing ging.
Dode stilte 8 van de 10.
Sputtosi Toronto.

text_en:
It's amazing what you can do with little money. DEAD SILENT being a low budget movie delivers its promises.

Too bad we don't see Rob Lowe more often on the silver screen. Lowe is at its best in this riveting thriller . No wonder he went from DEAD SILENT straight to the TV mega hit The West Wing .

DEAD SILENT 8 out of 10

Sputtosi Toronto.


text: Ik heb dit gezien voor 'bubba ho-tep' op het fantasia-filmfestival in montreal. alles aan deze film is of een slag in de lucht (of een complete afknapper). Toch heb ik ervan genoten, ook al is het een extreem afgeleide film. Wat het meest indruk op me maakte, was de kwaliteit van de beelden, gezien het overduidelijke budget. het decorontwerp en de rekwisieten waren inventief en origineel, hoewel het script dat beslist niet was.

text_en: i saw this before 'bubba ho-tep' at the fantasia film festival in montreal. everything about it is either tipping the hat to (or completely ripping off) tim burton. i enjoyed it nonetheless, even if it is extremely derivative. what most impressed me was the quality of the visuals given the obvious shoe-string budget. the set design and the props were inventive and original, although the script definitely was not.


text:
De vorige recensenten waren duidelijk geen fan van dit genre, maar ik vind dat deze het heel goed doet.
Het is verknipt, schattig, slim & duister. Dit verhaal deed me denken aan het soort meisjes waar ik als kind verliefd op was.
Ook wil ik een paar van Nadia's andere films bekijken, veel jetsetcommentaar over hoe sexy ze is in deze video.
Natuurlijk is er wat Burton-invloed, maar ik zou niet zeggen dat Brad hem probeert te belazeren.
Hij springt er gewoon in & voegt zijn talenten toe aan een genre dat ik kan waarderen. Ik vind het leuk wat hij doet & hij doet het goed, dat zei ik toch!

text_en:
Obviously the previous reviewers here are not fans of this genre, but I think this one is done quite well.

It's twistedly cute clever & dark. This story brought back memories of the types of girls I was in love with as a child.

Also, it makes me want to check out some of Nadia's other movies, many youtube comments about how hot she is in this video.

Sure there is some Burton influence here, but I wouldn't say this Brad is trying to rip him off.

He is just jumping in & adding his talents to a genre that I can appreciate. I like what he does & he does it well, nuff said!


text: Laten we beginnen met het volgende: dit is geen film die bedoeld is voor het gewone publiek. Volkomen bizar, op de een of andere manier onbegrijpelijk, volkomen onvoorspelbaar, het houdt je alleen maar stoned terwijl je naar het scherm zit te kijken en probeert te bedenken wat er nu gaat gebeuren. Als dat op zichzelf al niet maakt dat je het met me eens bent dat het een uitstekende film is, ga dan terug naar je 'gezinsfilms' en vergeet MOTORAMA. Er is materiaal dat je als een cultfilm kunt beschouwen, het kan in dezelfde categorie worden geplaatst als films die prijzen winnen in Cannes of andere intellectuele filmfestivals, maar helaas laat Hollywood het al in de vergetelheid vallen, simpelweg omdat het geen commerciële film is. De vertolking van de jonge Jordan Christopher Michael mag dan niet voor een Oscar in aanmerking komen, maar hij geeft het verhaal de juiste touch. Zelfs het genre is moeilijk te beschrijven; het is geen komedie in de juiste zin van het woord, je weet niet of je moet lachen om de vreemde situaties waarin Gus verzeild raakt. Het is meer een onmogelijk avontuur dat sommige kinderen misschien wel willen hebben, maar laat ze er ook niet naar kijken... het is geen film voor kinderen. Dus als je van Disney-films houdt of op zoek bent naar een 'Home Alone'-stijl, dan is dit beslist geen film voor jou. Maar als je Edgar Alan Poe of het werk van Tim Burton leuk vindt, dan vind je Motorama ook leuk. Dus spring in je rode Mustang, laat een tatoeage zetten met de letter 'Tora' en ga met Gus naar Strangeland. Dat zou ik leuk vinden...

text_en: Let's start from this point: This is not a movie intended for the common audience. Utterly bizarre, somehow incomprehensible, totally unpredictable, it just keep you stoned watching at the screen trying to figure out what will happen next. If that by itself doesn't make you agree it is an excellent movie, then go back to your "family" movies and forget about MOTORAMA. It has material to be considered a cult movie, it can be placed in the same category with movies that win awards in Cannes or other intellectual film festivals, but, sadly, Hollywood already let if fall in oblivion, simply because it is not commercial. The performance of young Jordan Christopher Michael may not be Oscar material, but he gives the right touch to the story. Even the genre is difficult to describe; it is not a comedy in the proper sense, you don't know if you are supposed to laugh at the strange situations in which Gus gets involved. It is more like an impossible adventure that some kids may wish to have, but don't let them watch it either... it is not a movie for kids. So, if you like Disney movies or are looking for a "Home Alone" style, this one is definitively not for you. But if you enjoy reading Edgar Alan Poe or the works of Tim Burton, then you will like Motorama. So, jump in your red Mustang, get a tattoo spelling "Tora" and cruise Strangeland with Gus. I'd like that...


text: De kleine Gus is een tienjarige delinquent. Hij loopt weg van zijn ouders en besluit op reis te gaan. Het valt niet mee om bij het bloemblad te komen, dus creëert hij een apparaatje om hem te helpen. Zijn doel is om een goochelachtig kaartspel te winnen dat Motorama heet. Hij moet alle acht letters zien te vinden om M-O-T-O-R-A-M-A te kunnen spellen. Er volgt een duister gelach als het een helse reis wordt. Hij komt een paar gestoorde Lynch-figuren tegen. Het gedenkwaardigst is de pompbediende, die zijn foto op een vlieger plakt in de hoop dat God hem zal zien. Later krijgt Gus een tatoeage en een ooglapje voor zijn gewonde oog. Hij wordt een van de opstandigste slechteriken van tien jaar oud die je ooit op het witte doek zult zien. Dit is geen kinderfilm! Zoek naar cameo's van Jack Nance, Flea en Drew Berrymore. Wees gewaarschuwd: hoewel Drew op de voorkant staat, verschijnt ze maar een paar seconden in de film in een droomsequentie. Bovendien wordt de film verwarrend tegen de tijd dat hij het David Lynch-terrein bereikt, dus misschien wil je hem een paar keer zien. 'Motorama' is geschreven door Joseph Minion, die het bekendst is vanwege zijn scenario's voor 'After Hours' en 'Vampire's Kiss'. Dus geniet van deze ontaarde, surrealistische roadtrip van plezier!

text_en: Little Gus is a ten year old delinquent. He runs away from his parents and decides to go on a road-trip. Reaching the petal is somewhat tough for him, so he creates a device to help him. His goal is to win a gimmicky lottery type card game called Motorama. He has to find all eight letters in order to spell M-O-T-O-R-A-M-A. Dark laughter follows as it turns into the road-trip from hell. He runs into some deranged Lynch like characters. Most memorable is the gas station attendant, who puts his picture on a kite in hopes that God will see it. Later Gus gets a tattoo and an eye-patch for his injured eye. He becomes one of the most rebellious bad-ass 10 year olds you may ever witness on screen. This is no kid's flick! Look for cameos by Jack Nance, Flea and Drew Berrymore. Be warned although Drew is on the front cover, she only appears in the film in a dream sequence for a couple seconds. Also the film gets confusing towards the end reaching David Lynch territory, you may want to watch it a couple times. "Motorama" was written by Joseph Minion, most well known for his screenplays for "After Hours" and "Vampire's Kiss" So enjoy this depraved surreal road-trip of fun!


text: Probeer niet eens de logica van dit verhaal te doorgronden. Maar ga met de 10-jarige Gus mee op de meest bizarre reis die je ooit hebt meegemaakt. Meer vreemde personages en onwaarschijnlijke situaties dan een re<0xC3><0xBC>nie in Twin Peaks! Niets is logisch, maar het is onmogelijk om niet naar Motorama te kijken! Waar kan ik die 'R' vinden???

text_en: DON'T EVEN TRY to figure out the logic of this story. But do ride along with 10-year-old Gus on the most bizarre road trip ever witnessed. More weird characters and implausible situations than a Twin Peaks reunion! Nothing makes sense, yet it's impossible to stop watching Motorama! Now, where can I find that 'R'????


text: Dit is een geweldige, duistere, excentrieke kleine film, een moderne dagversie van de zoektocht naar de mythe van de Heilige Graal. Het is zo slaapverwekkend als maar kan. Ik heb hem een paar jaar geleden op de kabel gezien en opgenomen. Ik heb hem aan veel van mijn vrienden uitgeleend en iedereen vond hem geweldig.

text_en: This is a great, dark, offbeat little film, a modern day adaptation of the quest for the Holy Grail myth. It's a sleeper if there ever was one. I saw it on cable some years ago and taped it. I've loaned it to many of my friends and everyone loved it.


text: Dit is een onderhoudende surrealistische roadfilm. Hij is geschreven door Joseph Minion, die ook _After Hours_ heeft geschreven, de uitstekende surrealistische film van Martin Scorsese. De film volgt de avonturen van een tienjarige jongen, Gus, die in een rode Ford Mustang door een aantal fictieve staten rijdt met namen als Tristana (Een eerbetoon aan de film van Luis Buonuel, misschien?), Essex & South Lyndon, op zoek naar acht ongrijpbare Motorama-spelkaarten van diverse benzinestations van de Chimaera Company. De film heeft een surrealistisch tintje omdat een heleboel dingen ongewoon zijn, zoals bijvoorbeeld het geld, dat eruitziet als blanco papier met getallen erop.<br />De meeste personages doen nare dingen tegen Gus tijdens zijn reis. Het is een film waarin een man en zijn vrouw hun jonge kinderen in de steek laten omdat de man Gus nog geld schuldig is; en een moeder moedigt haar zoon aan om zijn stem te verheffen terwijl hij onbeschoft tegen haar praat. Als je een fan bent van Twin Peaks en surrealistische films, zul je deze film wel leuk vinden. Een rare kleine edelsteen van een film.

text_en:
This is an entertaining surreal road movie. It was written by Joseph Minion, who also wrote After Hours, Martin Scorsese's excellent surreal film. The film follows the adventures of a ten-year-old kid named Gus, who drives a red Ford Mustang across some fictional states with names like Tristana (A tribute to Luis Buñuel's film, perhaps?), Essex & South Lyndon, in search of eight elusive Motorama game cards from various Chimera Company gas stations. The film has a surreal feel to it because a lot of the things are unusual, like the money for instance, which is like blank paper with numbers on.

Most of the characters are nasty to Gus on his trip. They tattoo him, punch him, but this doesn't stop the kid on his relentless quest. Some oddball actors like David Lynch incumbent Jack Nance, Meat Loaf & Flea also make appearances. Jack Nance plays a motel owner, who when he first meets Gus tells him, "If you see any squirrels, give them to me". This is a movie where a man and his wife abandon their young children because the man owes Gus $100; and a mother encourages her son to raise his voice louder while speaking rudely. If you're a fan of Twin Peaks and surreal movies, you'll like this. An odd little gem of a movie.


text: Ik was dol op die film, ik heb hem gezien toen ik een jaar of acht was en nu, bijna zeven jaar later, heb ik hem nog een keer gezien. Ik vond hem echt heel interessant, het enige waar ik me aan stoorde was het einde dat me aan een smeris deed denken. Hier in de buurt is die film moeilijk te vinden en ik had het geluk dat ik hem op bravo had gezien. Ik had ook verwacht dat ik hier meer Drew Barrymore zou zien!

text_en: I loved this movie, I saw it when I was about 8 years old and almost seven years later, this evening I got to see it again. I really thought it had an interesting idea, they only thing that upset me was the ending which I felt was a cop out. 'Round here it's hard to find this movie and I was lucky enough to have seen it on BRAVO. I also expected to see more Drew Barrymore in here too!


text: Deze film is misschien wel de beste ooit, als je ervan houdt om naar films te kijken en te lachen en dan je vrienden te vragen om ook naar die films te kijken. Als je ook maar een beetje op mij lijkt, en dat is waarschijnlijk het geval, zul je nog jarenlang lachen om de grappen in deze film. Een van de grappigste delen is als Gus wat geld aftroggelt van een vent met kinderen en die vent neemt die kinderen mee het bos in, net als Hans en Grietje, en dan gaan hij en zijn vrouw met hen mee naar huis. De soepkeuken wemelt van het komische genie van de clownerie: 'Inspecteur <0xE2><0x80><0x93> Hier!' en de regels die daarop volgen zullen waarschijnlijk voor altijd in mijn geheugen gegrift staan. Als ik deze film aan mijn vrienden heb laten zien, zeggen ze meestal: 'Wat was dat?!?' dus als je in de stemming bent voor zo'n soort film, joepie! Deze film is zo OOP dat het niet grappig meer is, dus waarschijnlijk is online-veilingen de gemakkelijkste manier om hem te krijgen. De eerste keer dat ik hem zag, was vanuit een huurauto.

text_en: This movie may be the best ever if you like watching movies and laughing and then subjecting your friends to watch those movies too. If you're anything like me, and you probably are, you'll be laughing for years to come at the jokes in this movie. One of the funniest parts is when Gus sharks some money off a guy with kids and then the guy takes those kids into the forest like Hansel and Gretel then he and his wife go home with them. The soup scene kitchen is rife with comic genius of buffoonery: "Inspection officer -- Here!" and the lines to follow will stay in my mind forever probably. When I have shown this movie to my friends, they usually say "What was that?!?" so if you're in the mood for one of those types of movies, yippee! This movie is so OOP it's not funny anymore, so probably the easiest way to get it would be online auctioning. The first time I saw it was from a rental.


text:
De motorama-kijkers zijn al dol op andere buitenissige, op de woestijn gebaseerde films als Bagdad Café of Repo Man (die min of meer in de woestijn plaatsvinden). Het is ook een voorbeeld van de bizarre humor (en vooral van het excentrieke spoor van personages) van de komedie 'After Hours' van de schrijver Joseph Minion. In een soort woestijnroadtripfantasie, een metafoor van verleiding en verlossing, Gus (door Jordan Christopher Michael goed gespeeld) verzilvert zijn spaarvarken, steelt een Mustang en rent weg van zijn ouders, die hem vreselijk verwaarlozen. Het begint als een reis door de verlossing (wat in de scènes met John Diehl duidelijk wordt), maar als hij eenmaal verslaafd is aan een afgezaagd spel dat Motorama heet, raakt hij gemakkelijk besmet door de verleiding en komt zijn kinderlijke onschuld los. Hij reist van de ene krankzinnige fictieve staat naar de andere om bij benzinestations Motorama-kaarten te bemachtigen, net genoeg om het winnende woord M-O-T-O-R-A-M-A te kunnen spellen en in aanmerking te komen voor de 500 miljoen in contanten.
Onderweg wordt hij belaagd door tientallen vreemde personages, zoals Flea, die een overspannen hulpkelner speelt, Meatloaf, die een gestoorde motorrijder speelt, en Mary Woronov en Sandy Baron (een vaste klant in Seinfeld) als twee gewelddadige ontvoerders. De heruitgave van de dvd kan heel misleidend zijn, net als eerdere pogingen om deze film voor het eerst aan de niet-sekte te verkopen door hem te vergelijken met Home Alone en Thelma & Louise. De nieuwste noemt het een liefdesverhaal met de tagline die impliceert dat de film gaat over Jordan Michael Christopher op een avontuur om het meisje van zijn dromen te ontmoeten... wat, ondanks het formaat van haar foto op de dvd-hoes, in feite alleen maar gaat over een tweede cameo van Drew Barrymore als het fantasiemeisje over wie Gus droomt. Waarom hebben ze hem niet gewoon op de markt gebracht voor wat het was? Dacht dat het op het eerste gezicht misschien volkomen bizar leek, maar in werkelijkheid is het een goed ontworpen verhaal. '
Motorama is geweldig materiaal voor fans van vreemde komedies. Dit was een heel interessant verhaal, en vooral vanwege de kracht van de hoofdrolspeler <0xE2><0x80><0x93> Jordan Michael Christopher (die helaas maar weinig andere belangrijke bijrollen heeft) <0xE2><0x80><0x93> en de slimme metafoor die in het verhaal zit. Hopelijk zal de heruitgave op dvd het voor fans van de sekte gemakkelijker maken.

text_en:
Motorama viewers should already by keen on other offbeat b-grade desert-based films such as Bagdad Cafe or Repo Man (which more or less takes place in the desert). It also models some of the bizarre humor (and especially eccentric trail of characters) of writer Joseph Minion's comedy, 'After Hours.' In a sort of desert roadtrip fantasy, a metaphor of temptation and redemption, Gus (played well by Jordan Christopher Michael), a clever 10 year-old boy cashes in his piggy bank, steals a Mustang, and runs away from his grossly neglecting parents. It begins as a trip through salvation (which is apparent in the scenes with John Diehl), but once he becomes hooked on a scratch-off game called Motorama, he becomes easily tainted by temptation and looses his childish innocence. He travels from one crazy fictional state to another concocting ways of getting Motorama cards from participating gas stations, just enough so that he might spell out the prize winning word M-O-T-O-R-A-M-A and be eligible for the $500 million cash prize.

Along the way, he is embattled with dozens of strange characters such as Flea who plays a high strung busboy, Meatloaf who plays a crazy biker, and Mary Woronov and Sandy Baron (a Seinfeld regular) as two violent kidnappers.

The DVD rerelease can be very deceptive, as have previous attempts to sell this film to the non-cult market first with taglines comparing it to Home Alone and Thelma & Louise. The newest calling it a love story with the tagline implying that the film is about Jordan Michael Christopher on an adventure to meet the girl of his dreams...which, despite the size of her picture on the DVD cover, is actually only about a 1 second cameo by Drew Barrymore as the fantasy girl that Gus dreams about. Why didn't they just market it for what it was? Thought it may seem totally bizarre on first viewing, it is actually a well-designed narrative.

Motorama is great material for fans of strange b-grade comedies. This was quite an interesting story, and particularly because of the strength of its lead actor--Jordan Michael Christopher (who unfortunately has few other screen credits of note)--and the clever metaphor inherent in the plot. Hopefully its re-release on DVD will make it an easier find for cult fans.


text:
'De eerste keer dat ik deze film zag, dacht ik gewoon: wat krijgen we nou? Een jongen van 10 die door bizarre plaatsen rijdt, bizarre mensen ontmoet, achter een spel aan gaat dat MOTORAMA heet! Geweldig! Ik vond het een geweldige film!'
Jordan Christopher-Michael is een briljante jonge acteur! Het is jammer dat hij gestopt is met acteren. Hij vertaalt zijn personage Gus heel goed in de film.

Gus verliest een oog, laat tatoeages zetten en speelt in de raarste steden met Flea, Drew Barrymore en Meat Loaf! Wil je meer?
'Oké, probeer het verhaal niet eens te begrijpen, maar waarom zou deze film er een nodig hebben? Stel gewoon je geest open en laat Gus je deze reis laten maken.'
'Motorama Gus, je hebt Motorama gewonnen.'

text_en:
the first time I saw this movie, I just thought "what the hell?" a 10-year-old kid driving around bizarre places, meeting bizarre people, going after a game called MOTORAMA! Hell yeah! I enjoyed this movie a lot!

Jordan Christopher-Michael is a brilliant young actor! It's a shame he stopped act. He interprets very well his character Gus on the movie.

Gus loses an eye, got tattoos and go at the most weird cities acting with Flea, Drew Barrymore and Meat Loaf! Want more?

OK, don't even try to understand the story, but why this movie needs one!? Just open your mind and let Gus drive you into this journey.

"Motorama Gus, you won Motorama"


text: Hoewel deze film nooit commerciële bekendheid heeft gekregen, heb ik uit ervaring geleerd dat veel goed uitgevoerde artistieke uitingen vaak niet de aandacht van de massa trekken. De verhaallijn beeldt een jongen uit die een auto steelt en een surrealistisch, droomachtig avontuur begint met heel weinig basis in ons concept van tijd en ruimte. Daarom zal iedereen die probeert deze film te bekijken vanuit het perspectief van zijn conformiteit met de werkelijkheid, waarschijnlijk teleurgesteld zijn; het is niet de bedoeling dat hij'realistisch' is. Het is echter wel de bedoeling dat hij metaforisch is, met een uitgebreid symbolisme dat duidelijk te zien is voor mensen met een buitengewone aandacht voor details. Bovendien staan de symbolen open voor interpretatie, wat van veel grote kunstwerken kan worden gezegd. Je moet je niet laten misleiden door de cover (als je deze film toevallig huurt of koopt) <0xE2><0x80><0x93> de film is niet wat hij op het eerste gezicht lijkt.

text_en: Although this film never attained commercial notoriety, my experience has led me to conclude that many well-done pieces of artistic expression often do not gain mass appeal. The story line depicts a young boy stealing a car and embarking on a surreal, dream-like adventure with very little basis in our conceptualization of time and space. Therefore, anyone who attempts to view this film from the perspective of its conformity to reality will likely be disappointed; it is not intended to be "realistic." It is, however, intended to be metaphoric with extensive symbolism apparent to those with superb attention to detail. In addition, the symbolic representations are left open for interpretation, which can be said of much great artwork. Don't be fooled by the cover (if you happen to rent or buy this film)-- the movie is not what it might seem to be on the surface.


text: Dit moet wel een van de schitterendste dingen zijn die ik ooit op film heb gezien. Ik weet niet of het net zo serieus is als het lijkt te zijn, maar dat doet er ook niet toe. Deze film is extreem, absoluut wild en surrealistisch. De verpakking en de marketing maken het alleen maar mooier omdat je weet dat een moeder haar kind vaak moet herprogrammeren om onze werkelijkheid te accepteren nadat hij dit in de videotheek heeft bekeken in de verwachting iets heel anders te zien. Kijk bijvoorbeeld naar de wegenkaart! En waar anders in Amerika kun je een jongen van tien zien vloeken en dan zijn oog uitgerukt zien worden door de perverseling die de rivaal is van Pulp Fictions Zed? En die scène met de voedselinspecteur is de beste! De hoeveelheid bekende en vaag erkende acteurs in deze film is een van de beste dingen eraan: binnenkort, veel eerder dan je denkt, zul je ook tegen jezelf zeggen: 'Is dat Meatloaf? Is dat Drew Barrymore? Is dat de holideckdokter uit Star Trek: Voyager? Is dat Flea? Is dat de houtzagerijeigenaar uit Twin Peaks die eekhoorns vult met uitlaatgassen? En is dat niet die vent uit de nieuwe Rob Zombie-film? Hij lijkt ontzettend veel op Shrek." Ik denk dat mijn favoriete scène helemaal aan het eind is, met Phil in een volledig gipsverband. Ik bedoel, alsjeblieft, waarom worden er niet meer van dit soort films in vliegtuigen vertoond? Deze regisseur heeft nauwelijks iets op zijn naam dat hoger is dan Terug naar Salem's Lot, maar hij toont in deze creatie het ware struikelende genie van een man-kind! Als je een intellectueel bent die op zoek is naar iets om je avond mee door te brengen, dan raad ik je deze film ten zeerste aan. Het verhaal is te belachelijk voor woorden, maar stel je voor dat het uit zijn context wordt gehaald: een jongen die met een agressieve Meatloaf worstelt, die zo zijn best lijkt te doen om zijn woede te koelen op het feit dat hij niet bij Guns N Roses wordt toegelaten, kijkt over zijn schouder en ziet de dokter van Voyager de bar binnenkomen. Kun je je voorstellen wat een of andere halfgare kanaalsurfer die de afgelopen zes jaar actief is geweest daarvan zou denken? Stel je nu eens voor dat je om te beginnen ook maar iets om Meatloaf of Voyager zou geven! Of stel je voor dat je een Flea-fan bent. Fans van de Rocky Horror Picture Show, let wel, deze film bevat belangrijke muziek, maar de soundtrack is meer plasticine dan Mad Max 3. Wat betekent dat voor jou? Dit is de achterlijke, omgekeerde mongoloïde nicht-zus-moeder-puppy van The Rocky Horror Picture Show. Wat dacht je van het moment dat Gus' mouw weer over zijn arm vliegt in een staaltje van meesterschap in het vak? Toen ik deze film zag, was dat op aanraden van mijn nicht, die de helft ervan had gezien in een vlaag van halfbewuste jeugd in de eerste helft van de jaren negentig en die sindsdien wordt achtervolgd door vage herinneringen eraan. Zelf had ik drie dagen niet geslapen. Ik moest erom lachen! Natuurlijk is het ook een angstfilm. De muziek moedigt de spanning niet aan, maar uiteindelijk komt het op het punt dat hij...' 'Er is volledig vastgesteld dat de Amerikaanse Commissie voor de Censuur deze film duidelijk volledig heeft gemist en dat er absoluut van alles in kan gebeuren, en dat dat waarschijnlijk ook zal gebeuren wanneer Gus een hoek omgaat of het beeld zo sterk verandert dat de camerahoeken veranderen. Ik betrapte mezelf erop dat ik geobsedeerd was door de mogelijkheid dat die kaarten elk moment zijn raam uit kunnen vliegen. Kijk deze film. Geweldig!'

text_en: This has got to be one of the most magnificent things I've ever seen on film. I don't know if it's as serious as it seems to try to be, but that hardly matters. This film is extreme, absolutely wild and surreal. The packaging and the marketing only make it more so because you *know* that ever so often some mother has to reprogram her kid to accept our reality after he checks this out from the video store expecting something completely different. Look at the roadmap, for one thing! And where else in America can you see a ten year old kid swear as much as this one does and then get his eye ripped out by pervert the rival of Pulp Fiction's Zed? And that food inspector scene is the best! The amount of well known to vaguely recognized actors in this film is one of the best things about it: Soon, much sooner than you realize, you too will find yourself saying, "Is that Meat Loaf? Is that Drew Barrymore? Is that the holideck doctor from Star Trek: Voyager? Is that Flea? Is that the sawmill owner from Twin Peaks gassing squirrels with car exhaust? And isn't this guy from the new Rob Zombie movie? He looks an awful lot like Shrek." I think my favorite scene is at the very end, with Phil in a full body cast. I mean, please, why aren't more movies like this shown in airplanes? This director hardly has anything else to his name higher than Return To Salem's Lot, but he displays true stumbling man-child genius in this creation! If you're an intellectual looking for something to p**s away your evening on, I highly suggest this film for satisfaction. This movie's plot is all too ridiculous, but imagine it taken out of context: *boy arm wrestling an over aggressive Meat Loaf, who seems hell bent on taking out his anger at not being accepted into Guns N Roses, looks over his shoulder and sees the doctor from Voyager enter the bar* Can you imagine what any half brained channel surfer active through the last six years would think of seeing that? Now imagine if you actually cared about Meat Loaf or Voyager to begin with! Or imagine if you're a Flea fan. Rocky Horror Picture Show fans, this film contains notable music, mind you, but its soundtrack is more plasticine than Mad Max 3. What does that entail for you? This is the retarded, inverted mongoloid cousin-sister-mother-puppy of The Rocky Horror Picture Show. How about when Gus' sleeve flies back onto his arm in an act of cable-access special effects quality mastercraft? When I saw this film, it was on the suggestion of my cousin who had watched half of it in a fit of half-aware childhood in the early half of the nineties and who has since been haunted by vague memories of it, I myself had not slept in three days. It made me laugh! Of course, it's also an anxiety movie. The music doesn't encourage the suspense but it eventually gets to the point where it's been fully established that the American Censorship Committee has obviously missed this film entirely and absolutely anything can happen in it and probably will any time Gus turns a corner or the view so much as changes camera angles. I found myself obsessing over the possibility of those cards flying out his window at any second. Watch this movie. Awesome!


text:
Je hoeft de fantasieloze lezer niet uit te leggen op hoeveel manieren een dappere tienjarige jongen die zijn geluk beproeft achter het stuur van een rode Mustang fantastisch kan zijn: nieuwsgierige lezers kunnen James Kincaid lezen, maar als je die jongen zou vragen hoe hij achter het stuur van een sportwagen ongerijmd was, zou hij zeker protesteren met: 'Geen sprake van!' De fantasieën en ongerijmdheden die de film te bieden heeft, verschijnen meestal al binnen het eerste kwartier. Daarna krijgen we nog meer herhalingen van hetzelfde, in een steeds grover en smeriger tempo dat al snel voorspelbaar blijkt te zijn, in plaats van ongerijmd. Niet dat het, aan de andere kant, letterlijk geloofwaardig was - maar het was niet eerlijk om Motorama in het bijzonder met deze tekortkoming te belasten; elke plausibele ontkenning van ongeloof was overhaast neergekomen op de typische waardenschaal van de filmmaker en de kijker sinds _Raiders of the Lost Ark_ een kassucces werd.
'Hallucinatie': Hoe weten we wat een hallucinatie is als een deel van het hebben ervan is dat we niet weten dat we er een hebben? In ieder geval weten sommige mensen dat ze 'hallucinerende middelen' gebruiken - maar als Motorama het resultaat daarvan is, dan begrijp ik niet waarom iemand ze meer dan één keer zou nemen. Er is natuurlijk af en toe een slechte trip. De film moet er zo een zijn, met alle woordspelingen en zo.
'Juxtapositie van woorden die opzienbarend waren': hoe vaak kan een tienjarige je opzienbarend maken door 'O, mijn god!' te zeggen als hij iets leuk vindt, of 'Verdomme!' als hij iets niet leuk vindt? Deze twee tussenwerpsels zijn ongeveer gelijk aan het scenario. Jammer genoeg kon elk gevoel van het surrealistische in wat voor een dialoog doorgaat slechts, in directe proporties, iemands naïviteit omtrent de spraakpatronen van de opkomende Amerikaanse generatie onthullen.
'Een volledig gedefinieerde en minutieus beschreven wereld, maar die rationeel geen zin heeft.' Motorama's wereld heeft inderdaad geen zin, maar hij is ongeveer even volledig gedefinieerd als een cartoon in een schoolkrant. De talrijke gaststerren in de cast hebben allemaal een bijrol die zelfs nog minder intelligent is dan onze kleine held die in een oogwenk 'Verdomme!' uitroept, maar een paar seconden nodig heeft om de armzaligste leugen te verzinnen. En zelfs _zijn_ personage krijgt, ondanks het feit dat hij in bijna elke scène optreedt, geen enkele belangrijke ontwikkeling. Dit is nauwelijks een beloning voor een kijker die genoeg met hem meevoelt, zoals ik moet doen, om hem beter te leren kennen en te begrijpen 'waar hij vandaan komt'. Men voelt vaag een veel beter verhaal en de hoofdpersoon die worstelt om eruit te komen.
'Volkomen herkenbare, realistisch geschilderde beelden worden uit hun normale context gehaald en in een dubbelzinnig, paradoxaal of schokkend kader geplaatst.' Nee, we zien een opeenvolging van stereotiepe en steeds meer vervallen reclameborden, benzinestations, goedkope eettentjes, goedkope hotels en hun armzalige onderkomens langs provinciale snelwegen, precies waar ze stereotiep gezien thuishoren.
'Grotendeels verantwoordelijk voor het in stand houden van... de traditionele nadruk op inhoud.' Er is weinig inhoud, van moment tot moment, in Motorama.
Kort samengevat: stel je Britse miljonairs voor, verkleed als clowns of piraten, op weg naar een chic gekostumeerd feest, sereen en zwijgend, terwijl behoedzame chauffeurs hun Rolls-Royces als broze scheepjes door een kolkende zee van wanhopige mensen manoeuvreren, Chinezen die hen door de ramen smeken en het glas met bloed besmeuren. Of stel je een stadion voor vol afgedankt antiek, limousines zoals die daarboven nu staan te roesten en witte piano's die door geesten worden bespeeld. In deze puinhopen dwalen een uitgeputte jongen en een ziekelijke vrouw aan wie hij zich vastklampt als moederfiguur die een vriendin wordt, die zij aan zij in slaap vallen op het gras. Hij wordt gewekt <0xE2><0x80><0x93> op het Feest van de Gedaanteverwisselingen, 'wit en glinsterend' dag <0xE2><0x80><0x93> door een schitterende flits aan de horizon die niet de opkomende zon is. Als hij ontdekt dat zijn gezellin een lijk is geworden, gelooft hij eerst dat hij haar ziel naar de hemel heeft zien gaan. Later legt hij slechts iets minder onschuldig uit: 'Ik heb vandaag een nieuw woord geleerd: atoombom. Het is alsof God een foto neemt.' Nu zijn er alleen nog maar twee voorbeelden van filmisch surrealisme, surrealisme waarvan de ironie zo ver reikt dat ze zelfs de titel van de film binnendringt: Empire of the Sun. Als je surrealistisch wilt kijken, mis hem dan alsjeblieft niet. Helaas, hoe hard hij ook op het gaspedaal trapt om met zijn strijdwagen door en voorbij de woestijn te racen, er zijn geen scènes die zo verrukkelijk vreemd, rijk, subtiel of schitterend zijn die Motorama's arme kleine Gus in zijn zoektocht te wachten staan.
Geen van de bovengenoemde factoren is noodzakelijkerwijs een negatief oordeel over deze film. Hoewel ik enigszins teleurgesteld ben, kan ik het niet van de hand wijzen, gezien de achtenswaardigheid van een ander genre dat er wel een voorbeeld van is - een genre dat, dat is zeker, is beïnvloed door het surrealisme, maar ook door het expressionisme, het existentialisme en het pessimisme van Franz Kafka te midden van almachtige machtsstructuren. Laten we eens kijken hoe groot het is: Thé<0xC3><0xA2>tre des Absurds.
Draait naar E.B. In het artikel over deze stijl van Gus ben ik verbaasd dat, voor zover het Theater van de Absurd een geldige artistieke stijl is, de bovengenoemde bezwaren tegen Motorama als sneeuw voor de zon verdwijnen. Ik kom in de verleiding om de hele tekst te citeren als ondersteuning van de identificatie.
Theater van de Absurd probeert aan te tonen 'dat de menselijke situatie in wezen absurd is, zonder doel... de mensheid voelt zich hopeloos, verward en ongerust': nadat hij onmiddellijk zijn doel heeft bereikt om te ontsnappen aan een deprimerend gezinsleven onder ruziënde ouders, merkt Gus dat hij geen doel heeft, tot hij langs een glinsterend reclamebord rijdt met de tekst 'Motorama' en besluit de loterij te winnen die het belooft. Zoals anderen al hebben aangetoond, blijkt deze ambitie een illusie: hoewel het spel 'Motorama'' een spel is, is het doel niet het doel. De sponsormaatschappij is niet van plan iemand ooit te laten winnen en heeft manieren om iedereen die meedoet te misleiden, in de war te brengen en terneergeslagen achter te laten. Hij is, net als anderen, uiteindelijk teleurgesteld in zijn droom.
'Absurde toneelschrijvers hebben daarom het grootste deel van de logische structuur van het traditionele theater weggelaten. Er is weinig dramatische actie zoals we die normaal zouden begrijpen; hoe verwoed de personages ook optreden, hun drukdoenerij benadrukt het feit dat er niets gebeurt dat hun bestaan verandert... Er ontstaat een tijdloze, cirkelvormige kwaliteit.' 'De taal in een absurdistisch stuk zit vol... herhalingen... herhalen van het voor de hand liggende tot het als onzin klinkt.' Onder een soms'verblindend komisch oppervlak' vinden we 'een onderliggende boodschap van metafysische ontreddering'. Een bewonderaar van het surrealistische zou trouwens beter af zijn met een paar films van Spielberg, terwijl bewonderaars van Motorama, zoals het in werkelijkheid is, medereizigers - niet in de plaats maar aanvullingen - zouden moeten vinden in de werken van Beckett, Ionesco en Genet.
Maar hier kan men niet helemaal stoppen. Na zijn desillusie met het spel keert Gus terug naar 'Phil' (dat wil zeggen, Liefde), de eerste bediende die hij heeft ontmoet en de enige persoon die hem fatsoenlijk heeft behandeld, hoewel hij hem ook een uitbrander heeft gegeven - bij een benzinestation dat adverteert met 'Volle kracht vooruit!' Onder leiding van Gus leert hij een leven van wachten op auto's. We zouden hier kunnen opmerken dat de absurdistische toneelschrijver Beckett zijn beroemdste stuk, 'Wachten op Godot', de titel 'God' heeft gegeven, en dat we voor 'God' 'God' moeten lezen. God is ook een van Phils obsessies. Bovendien is Phil, als indirect gevolg van zijn vorige ontmoeting met Gus, ernstig verminkt en loopt hij in een gipsverband rond, met zijn armen horizontaal gestrekt. In de laatste scène zegt Gus, nu Phils protegé, dat hij muziek wil horen. We horen geen muziek, maar we zien Phil met zijn vingers aan het uiteinde van zijn uitgestrekte arm bewegen, Gus dichterbij wenken, en Gus reageert. Ten slotte, over een auteur die ik op dit moment toevallig aan het lezen ben, de anglicaanse theoloog William Stringfellow. Als deze rebel-advocaat niet wordt erkend als een architect of ondersteuner van de bevrijdingstheologie, die meer een rooms-katholieke dan een anglicaanse beweging is, dan zou hij dat misschien wel moeten doen. Politiegeweld en hebzucht zijn een cliché in de film en de literatuur, ook in Motorama, maar Stringfellow steunt en verlicht dergelijke gevoelens met indrukwekkende aanspraken uit de Bijbel, traditie en de rede.
Zijn belangrijkste werk is een overzicht van de aardse activiteiten van die gevallen engelen die in de Bijbel worden aangeduid als vorstendommen en machthebbers. vorstendommen, schreef Stringfellow, liggen achter al onze populaire drie I's: beelden, instituten en Ideologien. Dit alles beloont zichzelf voor onze verering door valse beloften te doen. Hoe meer iemand betrokken raakt bij een beeld, een instituut of een ideologie, hoe meer zijn eigen persoonlijkheid'verarmd' raakt en een slaaf van hem wordt. Met beloften van macht, beheersing en onsterfelijkheid brengen ze onstuitbaar hulpeloosheid, chaos en dood. Als in wezen gevallen, verslagen machten, kunnen ze niet meer doen dan dat. Toch betoveren ze de mensen met die 'heerschappij over de aarde' die God in het boek Genesis heeft beloofd, terwijl niemand van ons een beeld, een instituut of een ideologie in zijn macht heeft die zich onvermijdelijk richt op zijn eigen hegemonie en zelfbehoud. Ze nemen het op tegen hun eigen leven. Het Hebreeuwse woord voor 'heer' is 'heer', maar dat is een verkeerde vertaling. Een nauwkeuriger vertaling zou 'heersing' zijn. Maar dat is nog maar een kleinigheid naast een fundamenteler probleem: de meesten van ons zien over het hoofd dat God deze macht vóór de val aan Adam heeft gedelegeerd. We hebben geen reden om aan te nemen dat wij, zijn afstammelingen, die macht nog steeds uitoefenen. Integendeel, het zou duidelijk moeten zijn dat demonische krachten die macht van ons hebben gestolen.
Men zou er twee opmerkingen van C.S. Lewis aan kunnen toevoegen: ten eerste dat's mensen verovering van de natuur' Het is niet meer dan een illusie, en een list om het feit te verdoezelen dat men in werkelijkheid praat over de verovering van sommige mensen door andere mensen, met de natuur als het instrument; en ten tweede is Satan, in tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen, geen soort van brave Charlie. Hij kan in het begin genoegens voorhouden, maar hij is er heel krenterig mee en zal ze terugtrekken uit elk menselijk wezen dat hij stevig in zijn greep heeft, en misschien laat hij zijn prooi voor het vuur zitten, terwijl hij diep medelijden met zichzelf heeft en ziedend van wrok is.
Nu we deze inzichten op Motorama toepassen, lijken ze opmerkelijk overeen te stemmen met Gus' ervaring. Hij is dan misschien niet aardig, maar hij is in elk geval een knap jongetje voordat hij het slachtoffer wordt van het spel van Motorama. De eerste reclameborden die ermee adverteren, glanzen glamoureus. Maar hoe langer hij doorrijdt, en hoe dieper hij in de richting van het hoofdkwartier van de sponsor reist, hoe armoediger ze worden. Hij is eenzaam, ontmoet niemand anders die het spel speelt. De stations die de kaarten uitdelen, zijn ofwel ingestort of bemand door zombies. De mensen die hij onderweg tegenkomt, worden steeds lelijker, bedrieglijker en vijandiger. (Het feit dat de vorstendommen gehoor geven aan een ordinaire dictator, betekent niet dat ze elkaar kunnen uitstaan.) Gus' menselijkheid wordt uit hem weggezogen als hij niet alleen volkomen egocentrisch en blind wordt voor de behoeften van anderen, maar ook gedeeltelijk blind... verminkt... Maar uiteindelijk, nadat hij alles heeft gedaan wat hij dacht dat van hem verwacht werd, presenteert hij zich in zijn trotse toren aan het vorstendom om zijn prijs in ontvangst te nemen. Met gebruikmaking van de bijbelse macht die wordt gebruikt door degenen die zulke monumenten voor hun eigen ijdelheid hebben gebouwd, ontwijken de agenten hem, stellen hem teleur, beledigen hem en gooien hem uiteindelijk van de bovenste verdieping af. Hij valt lang en hard neer en komt ten slotte in het water terecht. Met andere woorden, in klassieke symboliek sterft hij. Hij heeft het onvermijdelijke lot ondergaan van iedereen die zijn vertrouwen in zo'n bedrieger heeft gesteld.
Maar dit lot blijkt slechts een waarschuwing te zijn voor een veranderlijke toekomst. Hij krijgt berouw en gaat terug naar Phil, en als hij hem de eerste gulle, onbaatzuchtige daad ziet verrichten die we bijna anderhalf uur lang van hem hebben gezien, merkt hij op dat Phil nu gehandicapt is en nauwelijks nog in staat is een slang in een benzinetank te steken en vraagt: 'Kan ik u daarmee helpen?' Dan ziet hij het bordje 'hulp nodig' en besluit te solliciteren. Hij legt aan de automobilist met wie hij meeliftte uit dat hij denkt dat hij hier wel terecht zal komen, omdat het niet zo is. Het lijkt me geen al te slechte plek om te werken.
Deze interpretatie is natuurlijk giswerk, en het kan de 'cult-klassieker'-fans van de film, die er heel andere dingen in zien, misschien wel verbazen of zelfs kwaad maken.
Motorama is misschien niet helemaal mijn ding, maar ik ben er nu in elk geval van overtuigd dat het niet bepaald de slechtste film is die ooit is gemaakt.

text_en:
(Some spoilers included:)

Although, many commentators have called this film surreal, the term fits poorly here. To quote from Encyclopedia Britannica's, surreal means:

"Fantastic or incongruous imagery": One needn't explain to the unimaginative how many ways a plucky ten-year-old boy at large and seeking his fortune in the driver's seat of a red Mustang could be fantastic: those curious might read James Kincaid; but if you asked said lad how he were incongruous behind the wheel of a sports car, he'd surely protest, "NO way!" What fantasies and incongruities the film offers mostly appear within the first fifteen minutes. Thereafter we get more iterations of the same, in an ever-cruder and more squalid progression that, far from incongruous, soon proves predictable. Not that it were, on the other hand, literally believable-- but it were unfair to tax Motorama in particular with this flaw, any plausible suspension of disbelief having fallen precipitously on the typical film-maker's and viewer's scale of values ever since "Raiders of the Lost Ark" became a blockbuster.

"Hallucinatory": How do we know what a hallucination is if part of having one is not knowing that we are having one? At any rate, some people know that they enjoy "hallucinogenic drugs"-- but if Motorama typifies the result of doing so, then I'm at a loss as to why anyone would take them more than once. There is, of course, the occasional bad trip. The movie must be one of those, pun and all.

"Juxtaposition of words that was startling": How many times can a ten-year-old startle you by uttering "Oh, my God!" when he likes something, or "Damn!" when he doesn't? These two interjections are about par for the course with this script. Sadly, any sense of the surreal in what passes for dialogue could only reveal, in direct proportion, one's naivete regarding the speech patterns of the rising American generation.

"A world completely defined and minutely depicted but that makes no rational sense:" Motorama's world indeed makes no sense, but it is about as completely defined as a cartoon in an elementary school newspaper. The numerous guest stars in the cast all have cameo roles even less intelligent than our little hero who exclaims "Damn!" in the blink of an eyelash but needs several seconds to concoct the lamest lie. And even *his* character, despite appearing in nearly every scene, gets no significant development. Here's scant reward for any viewer who sympathizes, as I must, enough to wish to know him better and understand 'where he's coming from.' One vaguely senses a far better story and protagonist struggling to get out.

"Fully recognizable, realistically painted images are removed from their normal contexts and reassembled within an ambiguous, paradoxical, or shocking framework." No, we see a succession of stereotypical and ever more dilapidated billboards, filling stations, greasy-spoon eateries, cheap hotels, and their lowlife habitues along country highways, exactly where they stereotypically belong.

"Largely responsible for perpetuating... the traditional emphasis on content." There is little content, moment-to-moment, in Motorama.

To sum up: Picture British millionaires dressed as clowns or pirates on the way to a posh costume party, sitting serene and mute as cautious chauffeurs inch their Rolls-Royces like fragile skiffs through a roiling sea of desperate humanity, Chinese who implore them through the windows and smear the glass with blood. Or imagine a stadium full of abandoned antiques, limousines like those above now rusting, and white pianos tinkled by ghosts. Into this detritus wander an exhausted boy and an ailing woman to whom he clings as mother-figure becoming girl-friend, who fall asleep side by side on the grass. He is awakened-- on the Feast of the Transfiguration, "white and glistering" day 1945-- by a brilliant flash on the horizon that is not the rising sun. Finding that his consort has become a corpse, he first believes that he has witnessed her soul going up to heaven. Later he explains only a little less innocently, 'I learned a new word today: atom-bomb. It's like God taking a photograph.' Now, *there* are just two samples of cinematic surrealism, surrealism whose ironies ripple out far enough to invade its film's very title: Empire of the Sun. If you seek surreal, *please* don't miss it. Alas, however hard he treads on the accelerator to race his chariot through and beyond the desert, no scenes so exquisitely strange, rich, subtle, or gorgeous await Motorama's poor little Gus in his quest.

None of the above necessarily constitutes a thumbs-down on this film. Though somewhat disappointed, I can't dismiss it, in view of the respectability of another genre that it does exemplify-- one influenced, to be sure, by surrealism, but also by expressionism, existentialism, and Franz Kafka's pessimism amidst omnipotent power structures. Let's try on for size: Theater of the Absurd.

Turning to E.B.'s article on this style, I am amazed by how, to the extent that Theater of the Absurd is a valid artistic style, the above objections to Motorama vanish like a puff of smoke. I'm tempted to quote the entire text as support of the identification.

Theater of the Absurd attempts to show "that the human situation is essentially absurd, devoid of purpose... humankind is left feeling hopeless, bewildered, and anxious.": Having instantaneously achieved his purpose of getting away from a depressing home life among bickering parents, Gus finds himself purposeless until he drives past a glittering billboard reading "Motorama" and decides to win the lottery that it promises. As others have already revealed, this ambition proves illusory: although the game "never expires", the sponsoring corporation has no intention that anyone should ever win, and has ways to trick, confuse, and leave crestfallen any aspirant to the reward. He, like others, is ultimately disappointed in his dream.

"Absurdist playwrights, therefore, did away with most of the logical structure of traditional theatre. There is little dramatic action as conventionally understood; however frantically the characters perform, their busyness serves to underscore the fact that nothing happens to change their existence... a timeless, circular quality emerges." "Language in an absurdist play is full of... repetitions... repeating the obvious until it sounds like nonsense." Underneath a sometimes "dazzling comic surface," we find "an underlying message of metaphysical distress." Gus's obsession with a silly game, his inane language, the plot device wherein he divines a bleak future and/or returns to an earlier moment and takes a different but still bleak turn-- so much fits now. While an admirer of the surreal would do better with some films, anyway, of Spielberg, admirers of Motorama as it really is should find fellow-travelers-- not instead but addition-- in the works of Beckett, Ionesco, and Genet.

But one can't quite stop here. After his disillusionment with the game, Gus returns to "Phil" (i.e., Love), the first attendant he had met and the one person who had treated him decently, although he had also scolded him-- at a service station advertising "Be full-filled!". Under Phil's tutelage he learns a life of waiting for cars. We might note here that the absurdist playwright Beckett had entitled his most famous play "Waiting for Godot," and that for Godot we should read "God." God is one of Phil's preoccupations, too. Furthermore, as the indirect result of his previous encounter with Gus, Phil is badly maimed and goes about in a cast with his arms straight out horizontally. In the last scene, Gus, now Phil's protege, says that he wants to hear music. We hear none, but we see Phil wiggling his fingers at the end of his outstretched arm, beckoning Gus closer, and Gus responds. The End.

Finally, on to an author whom I happen to be reading currently, the Anglican theologian William Stringfellow. If this rebel-lawyer is not acknowledged as an architect or undergirder of Liberation Theology, which is more a Roman Catholic than an Anglican movement, perhaps he should be. Police brutality and corporate greed are a cliche in cinema and literature, including Motorama, but Stringfellow supports and illuminates such sentiments with impressive warrants from scripture, tradition, and reason.

His most significant work is an expose of the earthly activities of those fallen angels whom the Bible refers to as principalities and powers. Principalities, wrote Stringfellow, are behind all of our popular three I's: Images, Institutions, and Ideologies. All of these commend themselves to our worship by making false promises. The more deeply involved with an image, an institution, or an ideology any person becomes, the more his own personhood becomes "depleted" and be becomes a slave to them. Promising power, control, and immortality, they inexorably deliver helplessness, chaos, and death. As essentially fallen, defeated powers, they can do no more than that. Yet they beguile humans with that "dominion over the earth" promised by God in the book of Genesis, while in fact no one of us controls an image, an institution, or an ideology bent inevitably on its own hegemony and self-preservation. They take on lives of their own. "Dominion" happens to be a mistranslation: a more accurate rendering of the Hebrew would be "stewardship." But this is a quibble beside a more fundamental problem: Most of us neglect to notice that God had delegated this power to Adam *before* the fall. We have no reason to assume that we, his descendents, still exercise it now: on the contrary, it should be obvious that demonic forces have stolen it from us.

One might add two observations of C.S. Lewis: First, that "man's conquest of nature" is a mere illusion, and a ruse to cover the fact that one is really talking about the conquest of some men by other men with nature as the instrument; and secondly, contrary to popular belief, Satan is no kind of good-time Charlie. He may dangle out pleasures at first, but he is very niggardly with them and will withdraw them from any human firmly in his thrall, perhaps leaving his prey sitting in front of the fire feeling miserably sorry for himself and seething with resentment.

Now, applying these insights to Motorama, we seem them mirrored remarkably in Gus's experience. He is, if not nice, at least a pretty little boy prior to falling victim to the Motorama game. The first signs advertising it glisten glamorously. The longer he continues, however, and the deeper he journeys towards the sponsoring corporation's headquarters, the more shabby they become. He's lonely, meeting no one else who plays the game. The stations giving out the cards have either fallen into ruins or are staffed by zombies. The people he does meet along the way are more and more ugly, deceitful, and hostile. (The fact that the principalities answer to a common dictator does not mean that they can abide one another). Gus's humanity is leached out of him as he becomes not only totally self-centered and oblivious to the needs of others but partially blinded... disfigured... prematurely aged while infantile in the literal sense of linguistically challenged. Eventually even his precious Mustang is taken from him in a crash, and he must continue in a dead man's wreck. Yet at long last, having done everything he thought was expected, he presents himself to the principality in its proud tower to receive his prize. Using the biblical power to confuse wielded by those who have built such monuments to their own vanity, its agents evade him, disappoint, insult, and finally throw him from the top floor. He FALLS long and hard, landing, finally in a body of water. In other words, in classic symbolism, he DIES. He has met the inevitable bad end of anyone who has put his faith in such a deceiver.

But this fate proves to be only a warning look into a mutable future. He repents and returns to Phil, and upon seeing him performs the very first generous, selfless act we have seen from him for almost an hour and a half: noting that Phil is now handicapped and hardly able to insert a hose into a gas tank, he asks, "Can I help you with that?" Then, seeing the "help wanted" sign, he decides to apply for the job, explaining to the motorist with whom he was hitch-hiking that he reckons he'll get out here, because it doesn't look like too bad a place to work.

This interpretation is conjectural, of course, and it may surprise or even outrage the film's "cult classic" aficionados who see quite different points in it.

If Motorama isn't quite my cup of tea, I'm at least convinced now that it's hardly the worst film ever made.


text: Hoewel ik deze film best leuk vond, kan ik je nu al vertellen dat mijn moeder hem niet leuk zou hebben gevonden. Het is een heel rare, kleine, donkere komedie die leest als een sprookje dat in het honderd is gelopen.<br />En een leuke traktatie met al die cameo's. Als je iets 'anders' wilt, moet je niet verder zoeken.

text_en:
While I rather enjoyed this movie, I'll tell you right now that my mother wouldn't. It's out there. Really warped little dark comedy that reads like a fairy tale gone awry. >

Neat treat with all the cameos too. If you want something "different", look no further.


text: Ik heb deze film ongeveer 30 jaar geleden op de late avond op de televisie gezien in Buffalo en ik popel om hem nog een keer te zien voordat ik... nou ja... je weet wel. De interactie tussen de hoofdpersonen na de 'overval' van de Tijger (Eli Wallach) op zijn prooi (Anne Jackson) in een mislukte ontvoeringspoging is absoluut hilarisch. Charles Nelson Reilly's vertolking van een neurotische universiteitsdecaan (?) of faculteitshoofd is onbetaalbaar. Hoeveel films kun je opnoemen die de menselijke strijd om betekenis en vervulling kunnen verlichten door je van begin tot eind aan het lachen te maken? Deze film herinnert ons eraan dat we allemaal in dezelfde strijd verwikkeld zijn, ongeacht klasse, ras, sekse of religie. En wie kan het tafereel vergeten van de eigenaar van een huis in een buitenwijk die op handen en knieën die paar sprietjes onkruid te lijf gaat die in één nacht op zijn perfect gemanicuurde gazon durven te verschijnen?

text_en: I saw this movie on late night TV out of Buffalo about 30 years ago and I'm dying to see it again one more time before I... well.. you know. The interaction between the main characters after the Tiger (Eli Wallach) "captures" his prey (Anne Jackson) in a botched kidnapping attempt is absolutely hilarious. Charles Nelson Reilly's portrayal of a neurotic university dean(?) or department head is priceless. How many films can you name which are able to illuminate humanity's struggle for meaning and fulfillment by making you laugh from beginning to end? This film reminds us that we are all in that same struggle regardless of class, race, sex or religion. And who can forget the scene of the suburban homeowner on his hands and knees attacking those few tiny weeds that have dared to appear overnight on his perfectly manicure lawn!


text: Het staat in Waar is Poppa, De Groove Tube, Putney Swope. Het gedenkt de mentaliteit van de New Yorkse stad in die periode, een wonderbaarlijk vreemde man met een bizar plan, die door eigen toedoen werd opgetild en zich ten slotte terugtrok in het bed van zijn adoptieouders. Volstrekt absurd, het is het leven dat je door een toverbril ziet, het zien van dingen zoals ze 'echt' zijn... Ik geloof niet dat het ooit nog wordt vertoond. Als dat wel zo was, zou iemand het ding toch wel hebben geïmplanteerd en daar hebben neergezet. Een ontvoering loopt verkeerd af: onze held, die in een regenstorm heen en weer rent en winkelpuien omver rijdt, gooit een regenjas over zijn prooi, gooit haar in zijn door een fiets aangedreven ijscowagen en brengt haar naar zijn kelderappartement in het dorp. Hij is verbaasd, verrast en ongelooflijk teleurgesteld als de omslagdoeken worden afgedaan: in plaats van een weelderige dame heeft hij een huisvrouw van middelbare leeftijd uit een voorstad gevangen, die praat en praat en praat. De film is vol beelden van het leven van de forensen, het leven in een voorstad, de gemeenteambtenaren en alle houdingen die zo hoog in het vaandel staan. Het overstijgt de grenzen van de komedie, zoals de magische werkelijkheid een drama zou kunnen overstijgen, net zoals Daffy Duck in staat is fantasierijke scènes te creëren om zijn benarde situatie of zijn verlangens te demonstreren, en dat alles op het randje van geloofwaardigheid. Het is allemaal grappig, niemand is gemeen.

text_en: It's up there with Where's Poppa, The Groove Tube, Putney Swope. It memorializes the NY city mind set of the period, a wonderfully strange man with a bizarre plan, hoist by by own petard, and at last retreating into the bed of his adoptive parents. Totally absurd, its the life one sees through the magic glasses, seeing things as they "really are"... I don't think it is ever shown anymore. If so, surely someone would Tivo the thing and put it out there. A kidnap goes awry: mixed up in a rain storm, dashing in and out or storefronts, our hero tosses a raincoat over his prey and tossing her into his bicycle powered ice cream wagon spirits her off to his basement apartment in the village. He is amazed, surprised, and incredibly disappointed when the wraps come off: instead of a luscious lady, he has captures a middle ages suburban housewife who talks and talks and talks. The film is full of vignettes of the commuters life, the suburban life, the city officials, and all the attitudes so dearly held. It pushes the limits of comedy, such as magical reality might push a drama, much as Daffy Duck is able to draw on imaginative scenes to demonstrate his plight or desires, all at the very edge of plausibility. All of it is humorous, nobody is mean.


text: In dit tijdperk waarin bijna alles op dvd verschijnt (ik verwacht elk moment de My Mother the Car-collectie te zien) is deze film ten onrechte verwaarloosd. Er zijn talloze stomme komedies uit de jaren zestig en nog veel meer tijdperken die op z'n minst een vluchtige dvd-behandeling hebben gekregen. Voor zover ik weet is deze film niet eens op dvd uitgebracht, ondanks de talenten die bij de totstandkoming betrokken waren (Arthur Hiller, Eli Wallach, Anne Jackson, Murray Shisgal (die later Tootsie zou schrijven en een grote rol zou spelen) en zelfs Dustin Hoffman in zijn debuut). Het is duidelijk een product van de jaren zestig, maar dat geldt voor zo'n beetje alles uit dat tijdperk. Alle films weerspiegelen de smaak en gewoonten van de tijd waarin ze zijn gemaakt. Dit werd in hetzelfde jaar uitgebracht als _The President's Analyst_, ook een absurd meesterwerk. Die film werd uiteindelijk op dvd uitgebracht en heeft een cultaanhang gekregen. Deze film heeft veel gedenkwaardige, bizarre, maffe momenten. Oké, hij is in brede stroken geschilderd en heeft overal malle go-go-muziek, maar dat is een deel van de charme ervan. Hij creëert zijn eigen absurde universum. Als degene die de leiding heeft over de dvd-productie voor Columbia Pictures-releases (ik geloof dat Columbia hem heeft uitgebracht) enqu<0xC3><0xAA>tes houdt over nieuwe releases, dan heb ik mijn stem.

text_en: In this era when almost everything makes it on to DVD (I'm expecting to see the My Mother the Car collection any day now) this film has been unfairly neglected. There are innumerable stupid comedies from the 60's as well as many other eras that have received at least a cursory DVD treatment. This one wasn't even released on VHS to my knowledge, despite the talents involved in the making (Arthur Hiller, Eli Wallach, Anne Jackson, Murray Shisgal (notable later for co-writing Tootsie), even Dustin Hoffman in his debut). It's obviously a product of the sixties but so is just about everything else from that era. All films reflect the tastes and customs of the times in which they are made. This was released the same year as The President's Analyst, another absurd masterpiece. That film was finally released on DVD and has developed a cult following. This film has many memorable bizarre, goofy, wacky moments. Sure, it's painted in broad strokes and has silly go-go music throughout but that's part of its charm. It creates its own absurd universe. If whoever is in charge of DVD production for Columbia Pictures releases (I believe Columbia released it) takes polls for new releases this gets my vote.


text:
Ik schrijf zelden recensies, maar deze film vraagt gewoon meer aandacht dan hij krijgt, want hij bevat de meest hysterische ontvoering die ooit op zo'n komische manier is misgelopen.
Ik heb deze film maar één keer gezien en vond het de grappigste film die ik ooit heb mogen zien. Ik lachte van begin tot eind. Het is zo jammer dat hij niet op dvd of video is uitgebracht.
Je kunt de filmografie alleen maar vergelijken met die van It's A Mad, Mad, Mad, Mad World of Promise her Anything. Alleen is deze verhaallijn lang niet zo ingewikkeld als Mad World. Ik hoop dat deze film in de nabije toekomst wordt uitgebracht, want het zou zonde zijn om zo'n komedie te verliezen tussen het uitschot dat we tegenwoordig hebben.

text_en:
I rarely write reviews but this film simply demands more attention than it gets as it contains the most hysterical kidnapping gone comically wrong sequence ever filmed.

I have only seen this once and found it to be the funniest film I had ever had the privilege to watch. I laughed from beginning to end. It is such a shame it is not out on DVD or video.

You can only compare its cinematography with that of It's A Mad, Mad, Mad, Mad World or Promise her Anything. Only this storyline isn't nearly as complex as Mad World.

I hope in the near future this film is released as it would be a shame to lose such a comedy gem amongst the dregs we have nowadays.


text:
Het gaat er toch niet om dat je het verhaal vertelt, of wel soms? _ Barnens ler_, bijna gespeld als _boone aww_, is de titel van die briljante roman uit het eind van de jaren zeventig die veel mensen, onder wie ikzelf, heeft geschokt.
_Kindereneiland_ is de titel, en wat voor een eiland. In het boek, _Rei-ne_, heeft de hoofdpersoon _The Guiness World Record Book_ als bijbel. En hij wil graag zelf nieuwe records breken. In het bijzonder de jongste persoon die drie minuten onder water is.
Het verhaal is, zoals de meeste Zweedse films en boeken uit die tijd, diepzinnig, bewust provocerend en ontzagwekkend. Bergman begon aan zijn laatste film en _Cries_ en _Fluisteringen_ waren nog maar net uit. Ze leerden ons dat grote theaters, grote acteurs, uitmuntende schrijvers en begaafde regisseurs een waar team van perfectie vormden.
Dit alles gezegd zijnde, is _Barrens var_ een verhaal van ontdekkingen. Het is ook een verhaal van vervreemding: steden vervreemden en het leven in een stad maakt ons tot vreemdelingen voor de meeste bewoners ervan. Het is een verhaal van openbaringen en onverwachte ontmoetingen met onze eigen bestemming. Het is een film van overweldigende hoop en wanhoop. Van gevoelens die begraven liggen onder lagen en lagen van isolatie en isolatie van een wereld die geen zier geeft om...
Deze benadering op zichzelf is een vrij moeilijke manier om een overtuigend verhaal te weven. Hier wordt de meesterlijke begeleiding gegeven door Kay Pollak in _Ola Olsson_. Het script van P.C. Jersilds roman is niet alleen een mogelijkheid, maar ook een meesterwerk van de cinema.
Misschien ben ik het niet helemaal eens met iemand die zei dat dit werk zo goed als vergeten was. Dat is niet zo. Terwijl ik dit in 2009 schrijf, worden er over de hele wereld besprekingen gehouden over het verhaal van P.C. Jersild, en wordt de film in veel filmscholen en kleine theaters vertoond.
Waarom? Het zou moeilijk zijn om dit alles filosofisch te benaderen, en veel mensen hebben dat al geleerd door te schrijven en lezingen te houden. De reden waarom _Barrens var_ een speciaal verhaal is en _is_, is het knusse gevoel dat je vanaf het begin krijgt als je ontdekt dat alles wordt verteld door de ogen van een klein kind. En daar houdt het ook op. Misschien is het een klinische kijk, zoals iemand anders opmerkte. Maar diep verontrustend, ontroerend en bevredigend. Het concept is diep: zolang we geen schaamhaar hebben, kunnen we nog één dag als een engel leven. Daarna worden we wat Raine als de weerspiegeling van zijn ervaringen ziet: 'Mannen zijn varkens.' Hij vindt zijn angsten als hij geen angst heeft. Hij vindt liefde als de wereld om hem heen afbrokkelt. Hij vindt een reden om zich niet als volwassenen te gedragen, omdat hij zich onthoudt van het plegen van misdaden. Hij laat zijn innerlijke zuiverheid en vertrouwen in anderen zonder voorbehoud los, alleen maar om te leren hoe verrot de ziel van een man kan zijn.
Waar liefde wordt verwacht, vindt hij haat. Waar mededogen nodig is, vindt hij achterdocht en koude harten. Het is een film vol metaforen. Een film om over na te denken en vragen op te roepen die moeilijk te stellen zijn, maar nog moeilijker te beantwoorden.
Uiteindelijk is de bevrediging die je voelt als je zo'n voortreffelijk werk hebt gezien (dat de inzet van elke andere Zweedse film daarna heeft verhoogd) een rit van vreugde en hoop. Wees je ervan bewust dat het een film is vol met de duistere kant van onze natuur. Maar helaas, een film van hoop en diepe vreugde. Reine zal nog steeds een eiland in Stockholm zijn, maar er is de grote hoop dat we de dag van vandaag ten volle zullen beleven, zelfs toen we de eerste tekenen van seksuele rijpheid ontdekten.

text_en:
Telling the story wouldn't be the point at all, would it? Barnens ö, spelled almost like "booné aww" is the title for that brilliant novel of the late seventies that shocked a lot of people, including myself.

Children's Island is the title, and what an island. In the book, Raine, the main character has The Guiness World Record Book as his own Bible. And he's keen on breaking new records himself. In particular the youngest person under water for three minutes.

The story is, as most Swedish films and books of the time, deep, consciously provocative and awe inspiring. Bergman was beginning his final film and Cries and Whispers was barely out. expectations for any Swedish film were pretty high. They taught us then that great theatre, great actors, superb writers and gifted directors made a veritable team of perfection in cinema.

All this said, Barnens Ö is a story of discovery. It is, too, a story of alienation: cities are alienating and living in one of them make us aliens to most of its residents. It is a story of revelations and sudden encounters with our own destiny. It is a film of overwhelming hope and desperation. Of feelings buried under layers and layers of isolation and insulation from a world that couldn't care less...

This approach, in itself, is a pretty difficult way to weave a convincing narrative. Here, the masterful guidance of Kay Pollak on Ola Olsson's script of P C Jersilds novel, turns it not only in a possibility, but in one of those master pieces of cinema.

I may disagree a bit with someone who said that this work was all but forgotten. It is not. Even as I write this in 2009, discussions on P C Jersild's story are conducted all over the world, and the film shown at many film schools and small theatres.

Why? Waxing philosophical on all of it would be difficult and many have already done it scholarly through writing and lectures. The reason why Barnens Ö was and IS a special story is the cosy feeling you get from the start when you discover that everything is told through the eyes of a small child. And that's where it ends, too. Maybe it's a clinical view, as someone else pointed out. But deeply disturbing, moving and satisfying. The concept is deep: as long as we have no pubic hair, we still can live one more day as an angel. Afterwards, we'll become what Raine reflects as the colophon of his experiences: "Men are Pigs". He finds his fears when he's fearless. He finds love when the world is crumbling around him. He discovers a reason not to behave like the grown-ups because he refrains from committing crimes. He let go his inner purity and confidence in others without reservation, just to learn how rotten the soul of a man can be.

Where love is expected, he finds hatred. Where compassion is needed, he finds suspicion and cold hearts. It's a film of metaphors. A film to think and to raise questions that are hard to ask but harder to answer.

In the end, the satisfaction of witnessing such a superb work (that really upped the ante for any other Swedish film after) is a ride of joy and hope. Be aware that it is a film full with the dark side of our nature. But, alas!, a film of hope and deep joy. Reine will still be an Island in Stockholm, but there is the big hope of living today in full, even when we found our first signs of sexual maturity show.


text:
De paar recensies die ik online kon vinden over Barnens Institut doen het niet echt eer aan. Ik heb ze allemaal gelezen voordat ik de dvd bestelde, maar om de een of andere reden heb ik hem toch besteld. Ik had er bijna meteen spijt van, maar de bestelling was al doorgestuurd, dus ik kon hem niet annuleren. Ik ben nu heel blij dat ik dat niet kon. Het is een buitengewone film.
Ik zal geen synopsis van de plot geven, want dat hebben andere recensenten al gedaan. Maar ik zal wel zeggen dat ik de opmerkingen niet begrijp dat het naargeestig, schokkend, vreemd, klinisch, deprimerend of pornografisch is. Het is in elk geval heel ongewoon, en ik neem aan dat sommige mensen het vreemd zouden kunnen vinden, maar de andere kritieken moeten een afspiegeling zijn van die van de recensenten. Ik heb geen behoefte aan jongens, dus vond ik de naaktheid helemaal niet pornografisch. Het is gewoon een jongen die probeert uit te vinden wie hij is, zonder enige hulp van de onverantwoordelijke volwassenen in zijn leven. En het is Zweden, niet Utah, dus topless vrouwen stellen niets voor.
Maar wat me het meest verbaasde, was dat de film zo positief was over deze dappere, verdwaalde jongen, die een soort Odyssee doormaakt van allerlei vreemde ervaringen, op zoek naar <0xE2><0x80><0x93> en uiteindelijk vinden van <0xE2><0x80><0x93> zichzelf. Het is fascinerend, heel origineel en bijzonder bevredigend.
'Ik ook.' Het verbaast me niets dat Barnens drie belangrijke Guldbagge-prijzen won, voor beste film, regie en acteur, maar het verbaast me wel dat de acteur die won niet Tomas Fryk was, de jongen wiens onverschrokken optreden als Reine een van de meest opmerkelijke films ooit moet zijn geweest, maar Ingvar Hirdwall in de betrekkelijk onbeduidende rol van Stig, het louche vriendje van Reines moeder. Dat begrijp ik helemaal niet, maar dat verandert niets aan het feit dat dit een geweldige film is.

text_en:
The very few reviews I could find online of Barnens ö really do not do it justice. I read them all before ordering the DVD, but for some reason I ordered it anyway. I regretted it almost immediately, but the order had already gone through so I couldn't cancel it. I'm very glad now that I couldn't. It's an extraordinary movie.

I won't give a synopsis of the plot, because other reviewers have already done that. But I will say that I don't understand comments that it's bleak, shocking, weird, clinical, depressing or pornographic. It is certainly very unusual, which I suppose could make it seem weird to some people, but the other criticisms must reflect the reviewers' own issues, because I didn't see any of that in the movie I just watched. I'm not attracted to boys, so the nudity didn't seem pornographic at all to me--it's just a kid trying to figure out who he is with no help at all from the irresponsible adults in his life. And it's Sweden, not Utah, so topless women are no big deal.

But what surprised me most is how positive the movie is in its depiction of this gutsy lost kid who goes on a sort of Odyssey through all sorts of strange experiences, looking for--and ultimately finding--himself. It's fascinating, thoroughly original, and deeply satisfying.

I'm not at all surprised that Barnens ö won three major Guldbagge awards, for best film, direction, and actor, but I'm absolutely astounded that the actor who won was not Tomas Fryk, the kid whose fearless performance as Reine must be one of the most remarkable ever filmed, but Ingvar Hirdwall in the relatively insignificant role of Stig, Reine's mother's sleazy boyfriend. I don't understand that at all, but it doesn't alter the fact that this is a great movie.


text:
Als reactie op de saaiheid van de films over echte veldslagen in die tijd, ging het publiek in oorlogstijd steeds meer voor humor om te ontsnappen aan monotonie en ongerustheid.
Charlie Chaplin was bang dat zijn grote 'Shoulder Arms' mensen zou beledigen, maar het werd zijn grootste hit. In die film wint Charlie door geluk, moed en duivels vernuft de oorlog in zijn eentje en brengt hij een gevangen Kaiser in triomf naar Londen.

Het belangrijkste verschil tussen deze hilarische klucht en sommige van de serieuze oorlogsdrama's was dat het in Charlies geval allemaal een droom bleek te zijn.

text_en:
In reaction to the dullness of the films of actual combat in that time, the wartime public increasingly turned to humor as escape from monotony and anxiety

Charlie Chaplin feared that his great "Shoulder Arms" would offend people, but it became his greatest hit In it, Charlie, by luck, courage, and devilish ingenuity wins the war singlehanded and brings a captive Kaiser in triumph to London

The chief difference between this hilarious burlesque and some of the serious war dramas was that in Charlie's case it all turned out to be a dream


text:
In deze moderne tijd (waarover de regisseur van de korte film waar deze Duitse graaf het nu over zal hebben heel goed op de hoogte is) zijn politiek correcte films het 'doelwit' van de moderne jonge filmmakers. 'Shoulder Arms', geregisseerd door Herr Charlie Chaplin tijdens de Tweede Wereldoorlog (de film werd slechts een paar weken voor de wapenstilstand uitgebracht) is een duidelijk voorbeeld van de reden waarom de pioniers van de filmindustrie zo stoutmoedig waren! Het regisseren van een humoristische film, geïnspireerd door de vreselijke, bloederige Eerste Wereldoorlog, was een gecompliceerde zaak die maar weinig regisseurs met zulke gevaarlijke en gedurfde ideeën konden doen om zich aan zo'n delicate onderneming te wagen, en met succes was alleen weggelegd voor genieën. Zoals deze Duitse graaf zei: 'Shoulder Arms' is gemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog, die tijd waarin de hele wereld beslist haar onschuld verloor (gelukkig niet de Duitse dikke erfgenamen van deze aristocraat) en het is een hilarische, inventieve maatschappelijke satire over die tijd en over welke oorlog dan ook. De film zit vol grote grappen en vermakelijk filmrelaas voor een verhaal waarin die zwerver zal leven, ondanks riskante en moedige avonturen aan het front, of hij nu een held is voor de geallieerden of niet.
Om de spot te drijven met de loopgraven, de ongezondheid, de frontale aanvallen en de Duitsers (hoe durf je!!...) Tussen haakjes, er zijn een heleboel onnauwkeurigheden in de film (de Duitse soldaten hadden in die tijd snorren en langere baarden, om nog maar te zwijgen van het feit dat de Kaiser veel medailles in zijn uniform mist) en op een elegante, grappige en verfijnde manier is het zelfs vandaag de dag een filmwonder dat onmogelijk overtroffen kan worden. Als we die verschrikkelijke oorlogsomstandigheden in gedachten houden, is de moeilijke taak alleen mogelijk dankzij een heleboel creativiteit en talent. Het is duidelijk dat Herr Charlie Chaplin er heel veel van had.

En nu, als u me toestaat, moet ik tijdelijk afscheid nemen omdat deze Duitse graaf terug moet naar de loopgraven van het slot.

Herr Graf Ferdinand Von Galitzien http://ferdinandvongalitzien.blogspot.com/?

text_en:
In these modern times (as subject known quite well to the director of the short film that this German count is going to talk about), politically correct films are the "leitmotiv" of the modern young filmmakers' projects. "Shoulder Arms" directed by Herr Charlie Chaplin during WWI (the film was released only a few weeks before the armistice) is an obvious example of why the early cinema pioneers were a very bold people, certainly! To direct a humorous film inspired in the terrible, bloody First World War was a complicated matter that only few directors with those dangerous and daring ideas could be allowed to do to venture upon such delicate enterprise and with success was reserved only to geniuses.

As this German count said, "Shoulder Arms" was made during WWI, that time in where definitely the whole world lost its innocence (fortunately not the German fat heiresses of this aristocrat) and it is a hilarious, inventive social satire about that and any war. The film it is full of great gags and entertaining film continuity for a story in where that tramp will live though risky and courageous adventures in the front whether a hero for the allies or not.

To mock the war trenches, the unhealthiness, the frontal attacks and the Germans (how you dare!!... by the way, there are a lot of inaccuracies in the film  the German soldiers by that time had moustaches and longer beards not to mention that the Kaiser lacks many medals in his uniform) in an elegant, funny and delicate way it is even today a film miracle impossible of being surpassed. Keeping in mind those terrible wartime circumstances, the difficult task is only possible thanks to a lot of creativity and talent. Obviously Herr Charlie Chaplin had very much of it.

And now, if you'll allow me, I must temporarily take my leave because this German Count must go back to the Schloss trenches.

Herr Graf Ferdinand Von Galitzien http://ferdinandvongalitzien.blogspot.com/


text: Charlie Chaplins Little Tramp of Little Man wint de Eerste Wereldoorlog, destijds de Grote Oorlog genoemd, in zijn eentje, en weet zelfs de Kaiser te veroveren, iets wat de geallieerde strijdkrachten niet voor elkaar kregen. Jammer dat het allemaal een droom blijkt te zijn, wat een beetje een politiedroom is en het zwakste deel van deze hypnotiserende stille film (bijna een speelfilm in zesenveertig minuten). Er zijn talloze inventieve grappen, waaronder Charlie die een gasmasker moet opzetten om de Limburgse kaas te eten die hij van huis heeft gestuurd en die hij vervolgens als wapen tegen de Duitsers gebruikt; Charlie die onder water in een overstroomde geul ligt te slapen naast een soldaat die hij blijft irriteren; Charlie die zich vermomt als boom <0xE2><0x80><0x93> een van zijn beste tekeningen ooit <0xE2><0x80><0x93> en Charlie die doet alsof hij zijn vriend in elkaar slaat die krijgsgevangene is geworden, en die hem omhelst als de vijand uit het zicht is.<br />Eén verbazingwekkende bijzonderheid is dat Charlie, als hij achter de vijandelijke linies als Duitser gekleed gaat, meer dan tien jaar lijkt op Hitler, voordat Hitler en zijn nazi-misdadigers de Duitse politiek gingen domineren. Het is duidelijk dat Hitler zijn uiterlijk naar dat van Charlie heeft gemodelleerd. 's van deze film.

text_en:
Charlie Chaplin's Little Tramp or Little Man character wins World War I, called The Great War at the time, single handedly, even capturing the Kaiser, something the entire Allied armed forces were unable to do. Too bad it all turns out to be a dream, which is somewhat of a cop out and the weakest part of this mesmerizing silent short (almost a feature film at 46 minutes).

There are inventive gags galore including Charlie having to put on a gas mask to eat Limburger cheese sent from home, then using the cheese as a weapon against the Germans; Charlie sleeping underwater in a flooded trench next to a soldier he continues to annoy; Charlie disguising himself as a tree--one of his best sketches ever--and Charlie pretending to beat up his friend who has become a POW, then hugging him when the enemy is out of sight.

One amazing feature is how much Charlie, when he is behind enemy lines dressed as a German, resembles Hitler over ten years before Hitler and his Nazi thugs rose to dominate German politics. Obviously Hitler patterned his appearance after Charlie's from this film.


text: De grote namen in de film probeerden hun steentje bij te dragen aan de oorlogsinspanningen, en Charlie Chaplin was geen uitzondering. Deze patriottische en propagandistische film is een deel van zijn bijdrage, hoewel de oorlog tegen de tijd dat hij werd uitgebracht al bijna voorbij was. De zwerver trekt ten strijde, verricht met humor heldendaden en schopt de Kaiser in zijn kont. Het is een heel grappige film, hoewel ik hem bij lange na niet een van zijn beste vind. Hij is gemaakt met 'A Dog's Life' als zijn betere productie voor First National, voordat hij zijn vroege meesterwerk 'The Kid' maakte. Het zijn zijn eerste drie-secondenfilms, die langere, ingewikkelder grappen bevatten dan hij normaal gesproken in zijn twee-reel-shorts in Mutual had kunnen orkestreren. Het kan moeilijk zijn om een pro-oorlogsboodschap in evenwicht te houden met slapstickachtige capriolen en burleske scènes op het witte doek, maar dat zou je niet zeggen als je naar 'Shoulder Arms' kijkt. Het is in veel opzichten ook te verkiezen boven een'serieuzer', dramatisch werk met een vergelijkbare boodschap, zoals Griffiths 'Hearts of the World'. Chaplin was inmiddels een ware virtuoos van de filmkomedie geworden; hij laat het er moeiteloos uitzien. Hij wist inmiddels heel goed dat een film met minder grappen <0xE2><0x80><0x93> met meer uitweidingen, meer verfijning en zorgvuldige timing <0xE2><0x80><0x93> beter kon zijn dan elke willekeurige klucht van het Keystone-type met een stuk of tien domme valpartijen per minuut. De scène waarin Chaplin zich vermomt als boom is een goed voorbeeld. Zelfs in tijden van oorlog kan Chaplin miljoenen mensen opbeuren.

text_en:
The big names in film tried to do their part for the war effort, and Charlie Chaplin was no exception. This patriotic and propagandist picture is part of his contribution, although the war was nearly over by the time of its release. The tramp goes to war, humorously accomplishes acts of heroism and kicks the Kaiser in the bum. It's a very funny film, although I don't think it nearly one of his best. It's with 'A Dog's Life' as his better output for First National before he made his early masterpiece 'The Kid.' They are his first three-reelers, which contain sustained, more elaborate gags than he could usually orchestrate in his two-reel shorts at Mutual.

It can be difficult to balance a pro-war message with slapstick antics and scenes of burlesque on the front, but one wouldn't think so watching 'Shoulder Arms.' It's also preferable in many respects to a "more serious," dramatic work with a similar message, such as Griffith's 'Hearts of the World.' Chaplin had become a true virtuoso of screen comedy by this time; he makes it look effortless. He knew very well by now that a film with fewer gags--with more elaboration, refinement and careful timing--could be better than any knockabout, Keystone-type farce with a dozen pratfalls a minute. The sequence where Chaplin is disguised as a tree is a pertinent example. Even with wars raging, Chaplin can lift the spirits of millions.


text:
Als je alle komedies met een militaire situatie die in de geschiedenis zijn gemaakt bij elkaar optelt, moet iemand de eerste zijn. Je zou kunnen stellen dat in Shoulder Arms Charlie Chaplin het genre heeft uitgevonden.
Het is moeilijk te geloven dat dit in die tijd een gewaagde zet was. Als je bedenkt dat sommige van de beste films over mensen als Bob Hope, Abbott&Costello, Laurel&Hardy die te maken hadden met militaire dienst en tijdens de oorlog zijn gemaakt, gewoon iets is wat je accepteert en waar je om kunt lachen.
In de Eerste Wereldoorlog ging Chaplin samen met zijn collega-sterren Douglas Fairbanks en Mary Pickford op tournee. Hij was een groot aanhanger van de Geallieerde zaak, wat ongebruikelijk was voor iemand met zijn linkse opvattingen. Het zou niet meer dan natuurlijk zijn dat de Tramp werd gecontracteerd en helaas zou de hele boel in het honderd lopen en iedereen in de problemen brengen.
Een heleboel dingen die je in de komedies van de Tweede Wereldoorlog zag, begonnen in Shoulder Arms. Chaplin had geen imitators meer, want binnen een paar weken na de première van de film was de oorlog voorbij.
Maar een van de grootste komediegenieën had een vorm van komediekunst ontwikkeld.

text_en:
Considering all of the comedies with a military situation that have been done in history, someone had to be the first. One could make a case that in Shoulder Arms, Charlie Chaplin invented the genre.

Hard to believe that back then this was a daring move. When you consider that some of the best films involving such people as Bob Hope, Abbott&Costello, Laurel&Hardy involved military service and made during war time, it's just something you accept and laugh at.

In the First World War Chaplin along with fellow stars Douglas Fairbanks and Mary Pickford went out on bond tours. He was a great supporter of the Allied cause, unusual for someone of his left wing views. It would seem only natural that the Tramp would be drafted and unfortunately would flummox around and wreak havoc on all.

A lot of things you'd see in the service comedies of World War II got their start in Shoulder Arms. Chaplin had no more imitators because within a few weeks of the film's release, the war was over.

But a comedy art form had been established by one of comedy's greatest geniuses.


text:
In een van de langste korte films van Charlie Chaplin plaatst hij de Little Fellow in de loopgraven van de Tweede Wereldoorlog, waar hij met zijn onuitstaanbare beleefdheid en eindeloos geduld de sleur van het loopgravenleven doorbreekt, waar soldaten maandenlang in leven bleven voordat ze uiteindelijk over de rand gingen om de vijand in te halen, en meestal tot aan hun dood. Er is iemand met Chaplins talent als komiek voor nodig om zoiets saais als loopgravenoorlog tot zo'n briljante komedie te maken, maar de ironie die hij in de film gebruikt, maakt zelfs de meest ongemakkelijke omstandigheden hoogst amusant.

Zoals alle beste stukken van Chaplin. In films, korte films en anderszins, zit deze altijd vol briljante en gedenkwaardige scènes, zoals de scène waarin hij met een krijtje op een bord in de loopgraaf zijn slachtoffers aanwijst en er een uitwist als zijn helm afgaat, de scène waarin hij en zijn medesoldaten onder water liggen te slapen, het openen van het bierflesje en het aansteken van de sigaret, en natuurlijk de overmeestering van de vijand. Al deze scènes zijn hoogtepunten en doen denken aan de mooiste Chaplin-scènes. Deze mag je niet missen!

text_en:
In one of the best of Charlie Chaplin's lengthier short films, he places the Little Fellow in the trenches of WWI, where he brings his intolerable politeness and endless patience to the drudgery of trench life, where troops lived for months at a time before finally going over the top to overtake the enemy, and usually to their deaths. It takes someone of Chaplin's skill as a comedian to make something as dreary as trench warfare into such a brilliant comedy, but the irony that he uses in the film makes even the most uncomfortable conditions highly amusing.

Like all of the best of Chaplin's films, short films and otherwise, this one is packed with brilliant and memorable scenes, such as the scene where he marks off kills with a piece of chalk on a board in the trench, erasing one when he gets his helmet shot off, the scene where he and his fellow soldiers are sleeping underwater, the opening of the beer bottle and lighting of the cigarette, and of course, the overtaking of the enemy. All of these scenes are show-stoppers, reminiscent of the most wonderful Chaplin scenes. This one should not be missed!