text:
Grote kunstenaars, hebben altijd geleden toen ze jong waren. Ik zou Mozart en Beethoven kunnen noemen, maar daar gaat het niet om.
Deze film is gemaakt door H-G Clouzot, wiens familie wilde dat hij zou slagen in de rechtenstudie.
De grote ster is Louis Jouvet, die studeerde en werkte als apotheker voordat hij 'de grootste acteur' werd en voor en na de Tweede Wereldoorlog ook directeur van het Franse theater was.
Ze hadden allebei gezondheidsproblemen. Clouzot had op jonge leeftijd tbc, Jouvet had hartproblemen en stierf in een theater.
Zulke gebeurtenissen bepalen het karakter van mannen (en vrouwen, natuurlijk). Je zou zelfs kunnen zeggen dat de kunstenaars van tegenwoordig zo arm zijn, omdat ze nooit hebben geleden en nooit voor hun leven hebben gevochten. Voor mij is dit de beste film van Clouzot. 'Wages of Fear' is beter in'suspense', 'Diabolique' heeft ook meer'suspense' en een betere plot, en gaat meer over 'vrouwelijk kwaad'.
Quai des Orfèvres is menselijker. Clouzot werd ten onrechte door De Gaulles entourage (voornamelijk communisten en joden) beschuldigd van collaboratie met de nazi's en mocht geen films meer maken tot De Gaulle begin 1946 de Franse regering verliet. De Gaulle kwam in 1958 terug, als president.
De hoofdpersonen zijn allemaal goede zielen: Jenny L'Amour mag dan als 'putain' op het toneel optreden, maar ze is geen 'hoer' (dictatoren maken synoniemen van die woorden, maar ze zijn niet hetzelfde), ze houdt van haar man en weigert het kleine ''hoertje''. De foto's zijn genomen in de buurt van het huis van de vermoorde vrouw.
Maurice, de echtgenoot, is jaloers en verlegen, maar rent weg van de plaats van het misdrijf. Hij is een lafaard omdat hij verliefd is geworden op een vrouw en een carrière in de betere kringen heeft ingeruild voor de liefde.
Antoine, de detective (vertaald door de grote Louis Jouvet, in wezen een toneelspeler, speelt in dit Franse 'Grijs' geen 'Noir', evenals E.G. Robinson in 'Dubbele Verzoening') toont flair voor pseudo-misdadigers, tederheid voor een negerzoon (?) en mededogen voor de werkelijke auteur van de misdaad, omdat hij zich herinnert dat zijn vader de latrines heeft schoongemaakt in het ch<0xC3><0xA2>teau van een of andere edelman!
'Clouzot was in staat een acteur een klap te geven.' Om hem in de juiste gemoedstoestand te brengen, moest ik zijn gezicht zien om hem in de juiste stemming te brengen, maar diep vanbinnen was hij heel menselijk.
Ik heb zijn horoscoop voor me liggen. Hij had Venus in Boogschutter, wat openheid, toewijding, barmhartigheid en altruïsme betekent. Voor degenen die niet in astrologie geloven: mijn welgemeende verontschuldigingen.

text_en:
Great artists, always suffered while they were young. I could mention Mozart and Beethoven, but that is not the point.

This movie was made by H-G Clouzot whose family wanted him to succeed in the Law professions.

Its main star is Louis Jouvet who studied and practiced as as pharmacist before becoming "The Greatest Actor" and also director of France's Theater before and after WWII.

They both had health problems. Clouzot had TB while young, Jouvet had cardiac problems and died on a theater..

Such events shape the character of men (and women, of course). One might even say that today's Artists are so poor, because they had never suffered and fought for their lives.

To me, this is the greatest of Clouzot's movies. "Wages of Fear" is greater in "suspense", "Diabolique" also has more "suspense" and a better plot and is more about "female evil".

Quai des Orfèvres is more human. Clouzot was falsely accused by De Gaulle's entourage (mostly communists and Jews) of collaboration with the Nazis and banned from making films until until De Gaulle left France's Government in early 1946. De Gaulle came back in 1958, as President.

The main characters are all good souls: Jenny L'Amour may perform as a "putain" on stage, but she is not a "whore" (dictionaires make synonyms of those words, but they are not the same), loves her husband, and refuses the slight "advances from her (presumably Lesbian) friend Dora, the photographer.

Maurice the husband is jealous and timid, but runs away from the scene of the crime. He is a coward because he fell in love with a woman and traded an eventually more upscale career for love..

Antoine, the detective (interpreted by the great Louis Jouvet, basically a stage actor, performs in this French "Gray" not Noir, as well as E.G. Robinson in "Double Indemnity") shows flair for pseudo criminals, tenderness for a Negro son(?), and compassion for the true author of the crime, because he remembers that is father cleaned the latrines at some nobleman's château!!

Clouzot was capable of slapping an actor's face in order to put him in the right frame of mind, but deep inside he was very human.

I have his horoscope in front of me. He had Venus in Sagittarius which means open-heartedness, devotion, charity and altruism. For those who do not believe in Astrology, my most sincere apologies...


text:
Wat krijg je als je een vasthoudende, doorgewinterde Franse politie-inspecteur met de naam Maurice Martineau op pad stuurt om een moordzaak op te lossen? Nou, gewoon een heel onderhoudende, grappige film. De heruitgebrachte zwart-witfilm _Quai des Orfevres_ levert het gewenste resultaat op, ondanks romantiek, jaloezie en een huwelijk dat alleen maar in de weg lijkt te staan van de waarheid van 'wie heeft het gedaan?'
<0x3E> Centimeter voor centimeter, techniek na techniek, gerijpt door ervaring en intuïtie, wordt het geduld van deze meester-inspecteur in de waarheid geëtst <0xE2><0x80><0x93> maar natuurlijk wel met behulp van een tas vol smerige ondervragingstrucs van de politie.
<0x3E> Martineau is het middelpunt van deze film. Het gebruik van rauwe achtergrondmuziek door regisseur Henri-Georges Clouzot om het drama in de stijl van een grand film noir te intensiveren is een prachtige omlijsting van de visuele ervaring.
Uiteindelijk lost Martineau het mysterie op en arresteert de schuldige. Hé, hij is goed! Maar helaas kan ook Martineau een duister geheim uit zijn verleden bewaren. Wie is die jongen die misschien niet zijn zoon is?
Sommige dingen kunnen nooit worden opgelost, zelfs niet na de afsluiting.

text_en:
What do you get when you have a tenacious, seasoned French police inspector by the name of Maurice Martineau is called to solve a murder case? Well, simply a very entertaining, fun film. The re-mastered black-and-white film "Quai des Orfevres" delivers the goods despite romance, jealousy and marriage that seem to just get in the way towards the truth of 'who done it?'

Inch by inch, technique by technique as seasoned by experience and intuition, the patience of this master Inspector etches into the truth -- but of course, with the help of a bag full of dirty police interrogation tricks.

Martineau is the centerpiece of this film. The use by director Henri-Georges Clouzot of raucous background music to intensify the drama in grand film noir style is a wonderful wrapper around the visual experience.

Martineau eventually solves the mystery and arrests the culprit. Hey, he is good!! But alas, Martineau, too, can keep a dark secret in his past. Who is that boy that is perhaps not his son?

Some things can never get solved -- even beyond the closing credits.


text:
Moeten we het begin van de opname als een vreemd kader zien??? Ik denk dat we wel moeten. Hoe dan ook, er staan twee vrouwen achter een paraplu, ze lopen de trap op naar het talentenbureau en wij lopen met ze mee... en dan zien we ze nooit meer terug. Oké, hoe komt het dat we niet binnen in de studio komen, achter de piano, of zelfs buiten met het geluid van de piano, en dat we dan binnen en overnieuw doen, <0xC3><0xA0> la Hitchcock?? Dus ik denk dat Clouzot ons al op niet al te subtiele wijze vertelt dat we een segment van de naoorlogse samenleving volgen: vooral hoe hij dan een Burger Kane-achtig lied gebruikt dat in vijf stukken is geknipt om de dame te laten zien die zingend van het talentenbureau helemaal naar haar eerste rozen en het applaus voor haar Vaudeville-debuut reist.
Daarna zijn we meedogenloos waarnemers van min of meer kleine, walgelijke details van een verslagen land dat van zijn gescheurde, gehavende knieën komt. En niemand heeft ooit beter met kleine, walgelijke details om kunnen gaan dan Clouzot. Jammer genoeg heeft hij Sartres misselijkheid nooit uitgeprobeerd. Bijna alles wat we na de eerste paar minuten zien, maakt ons een tikkeltje misselijk... oké, oké ik.' Ik overschat dat enorm, laten we gewoon genoegen nemen met een algemene indruk van een groot deel van de film. Kijk maar eens goed, en je zult zelfs zien dat een van de agenten in zijn neus peutert. En in hoeveel films heeft iemand dat ooit gedaan? Dan is er een heel luid neus snuiten ten overstaan van de lesbische fotografe van de hoofdagent, en je ziet dat ze niet letterlijk met haar ogen knippert of een wenkbrauw optrekt.
Het doel van dit alles is een bijna koortsachtige onderdompeling in de conjunctie, schijnbaar, tot je praktisch elke scène net zo goed kunt ruiken als zien en voelen. Wat de andere aspecten van de film betreft, die hebben anderen veel gedetailleerder behandeld dan ik. Maar vergeet het mysterie hier: dit is de ultieme McGuffin. Clouzot is ongeveer net zo geïnteresseerd in de echte moordenaar als in die twee vrouwen die in de eerste paar seconden van de film uit de regen komen en daarna nooit meer worden gezien. Van begin tot eind wilde hij alleen maar een stel mensen volgen, niet eens bijzonder interessante mensen, en zeggen: kijk eens naar die vrouw, die man die in al zijn onbetekenendheid zijn broek optrekt, jaren en jaren voordat Tina Turner begon te zingen: we hebben geen behoefte aan nog een held. <0x5C>- <0x5C>- <0x5C>- Zelfs de geforceerde luchtigheid van het einde is naargeestig in een vervallen deel van Parijs, in een nogal kil, kaal, ommuurd appartement. Met alleen de echtparen die het heerlijk vinden om elkaar te zien doorkomen, alsof ze willen zeggen dat er in de hele stad wel twee of drie miljoen mensen moeten zijn zoals jij, die's nachts hun vingers bij elkaar werken voor een beetje liefde.
<0x5C>- Hiervandaan was het slechts een korte stap naar het loon van de angst en de ultieme wanhoop.
<0x5C>- In de Verenigde Staten weten ze niet eens meer hoe ze dit soort films moeten maken. In Frankrijk wisten ze het toen trouwens al niet eens meer, laat staan nu. Door het meedogenloze detail van de gebaren lijken zelfs de Italiaanse neorealisten slechte psychologen. Wat Clouzot tot een soort Rosselini op speed maakt, denk ik.
Heel plezierige onzin, deze film. De enige zwakke plek, lijkt me, en zoals door een andere kijker al werd opgemerkt, is de hoofdrolspeelster op de een of andere manier niet helemaal goed. Alle anderen in de film zijn zo'n beetje perfect gecast.

text_en:
Should we take the opening shot as a strange frame??? I guess we have to. Anyway two women are behind a closing umbrella, they walk upstairs to the talent agency and we go with them...and then they are never to be seen again. Okay, how come not INSIDE the place, at the piano, or even outside with the SOUND of the piano, then track inside and over, a la Hitchcock??? So I guess Clouzot is already telling us in a not very subliminal manner that we are following a segment of postwar society: especially how he then uses a Citizen Kane=like song cut up into about five pieces to show the lady singing traveling from the talent agency all the way to her first roses and applause of her Vaudeville debut.

After that we are relentless observers of more or less small disgusting details of a defeated country getting off its war torn tattered knees. And nobody ever handled small disgust better than Clouzot. In fact, too bad he never tried Sartre's Nausea. Almost everything we see after the first few minutes makes us ever so slightly queasy. ....okay, okay I'm grossly overstating that, let's just settle for a general feel of a lot of the film. Look carefully, in fact, and you will even see one of the cops picking his nose. And in how many films has anyone ever done that. Then there is a very loud nose blowing bit in front of the photographer lesbian by the main cop, and notice that she does not, literally, blink an eye or raise an eyebrow.

The point of all this is an almost feverish immersion in contiguity, seemingly, until you can smell practically every scene as well as see and feel it.

As for the other aspects of the movie, others here have covered them in a lot more detail than I. But forget about the mystery here: this is the ultimate McGuffin. Clouzot is about as interested in the real killer as those two women coming in out of the rain in the first few seconds of the film and are never seen again. From beginning to end all he wanted to do was follow a bunch of people around, not even particularly interesting ones at that, and say, here look at this woman's twitch, that man's hitching of his pants in all their insignificance, years and years before Tina Turner was singing we don't need another hero. \

Even the forced levity of the ending is bleakly done in a dilapidated part of Paris, and rather chilly bare walled apartment. With only the couples love for each other to see them through, as if to say there must be two or three million like you throughout the city, working your fingers off by the day for a little love at night.

From this it was just a short step to Wages of Fear and the ultimate in despair.

They don't even know how to make films like this anymore in the U.S. For that matter, they didn't even know how to very much in France then, much less now. The relentless detail of gesture makes even the neorealists of Italy look like bad psychologists. Which I guess makes Clouzot a kind of Rosselini on speed.

Very enjoyable nonsense, this movie. The only flaw, seems to me, and as was pointed out by another viewer, the lead woman is somehow not quite right. Everybody else in the film is just about perfectly cast.


text: Vrij goede film over een man en zijn vrouw die betrokken raken bij een moord en de politieagent die de zaak onderzoekt. Het begint geweldig, maar op een gegeven moment stuit het op een muur. We weten zeker wat er is gebeurd, maar dan duikt er een klein draadje op dat aanvankelijk een vals spoor lijkt, en dat ons teleurstelt. Toch is de regie van Clouzot geweldig, en de acteurs zijn heel goed. Louis Jouvet, die ook de hoofdrol speelde in _Drnerle de Drame_ van Marcel Carné, geeft de beste rol van de slimme rechercheur. Ik vraag me af of de gebroeders Coen door deze film zijn beïnvloed toen ze _Fargo_ schreven. De politieagent doet ongeveer hetzelfde als in die film. Hij verschijnt pas halverwege de film, en dan wordt hij bijna het middelpunt van de film. Er is ook een heleboel komische komedie om hem heen (hoewel zijn methoden soms een beetje fascistisch lijken).

text_en: Pretty good movie about a man and his wife who get caught up in murder and the police officer investigating the case. It starts off marvelously, but kind of hits a wall at a certain point. We're sure we know what happened, then a tiny plot thread that seems at first like a red herring pops back up and disappoints. Still, Clouzot's direction is great, and the acting is quite good. Louis Jouvet, who also co-starred in Marcel Carné's Drôle de Drame, gives the best performance as the clever detective. I wonder if the Coen brothers were influenced by this film when they wrote Fargo. Much like that film, the police officer doesn't appear until nearly halfway through, and then he becomes almost the focus of the film. There's also a lot of droll comedy surrounding him (although sometimes his methods seem sort of fascist).


text: De meedogenloze huursoldaat Bruno Rivera (Paul Naschy in topconditie) verraadt zijn zwangere partner/vriendin Meiko (mooi gespeeld door Eiko Nagashima) om exclusieve zeggenschap te krijgen over een fortuin aan gestolen diamanten. Maar Meiko slaagt erin Bruno ernstig te verwonden voordat hij kan ontsnappen. Bruno belandt uiteindelijk in het chique chalet van de vriendelijke, rijke dokter Don Simon (een fraaie vertolking van Lautaro Murua). Hij trekt ook de aandacht van Simons twee lekkere dochters: de vurige Monica (de verleidelijke Silvia Aguiler) en de lieve Alicia (mooi gespeeld door de lieftallige Azucena Hernandez). Maar Bruno beseft al snel dat er iets helemaal mis is met deze afgelegen plek en maakt plannen om zo snel mogelijk te ontsnappen. Ondertussen probeert de verbitterde Meiko Bruno te vinden, zodat ze wraak op hem kan nemen. Naschy, die zowel films als films heeft geschreven en geregisseerd, verzint een van zijn vreemdste, meest verwrongen en perverse horrorfilms ooit met deze weinig geziene eigenaardigheid. De vreemde plot en mysterieuze sfeer worden steeds vreemder en zenuwslopender naarmate het verhaal zich ontvouwt, wat uiteindelijk leidt tot een werkelijk verrassende, onverwachte afsluiting. Deze film heeft nog meer baat bij de incidentele momenten van bloederige taferelen (kijk uit naar de gedenkwaardige scène waarin een arme kerel levend wordt verslonden door gemene vleesetende varkens!), de gelikte filmografie van Alejandro Ulloa en een fatsoenlijke hoeveelheid naaktheid en softcore seks. Goede bijrollen voor Roxana Dupre als het brutale dienstmeisje Raquel, Pepe Ruiz als de amoureuze playboy Don Serafin en Julia Saly als de gestoorde Teresa. Een aangenaam grimmig en de moeite waard.

text_en: Ruthless mercenary Bruno Rivera (Paul Naschy in peak nasty form) betrays his pregnant partner/girlfriend Meiko (well played by Eiko Nagashima) in order to have exclusive dibs on a fortune in stolen diamonds. But Meiko manages to seriously wound Bruno before he gets away. Bruno winds up in the swanky chalet of kindly rich doctor Don Simon (a fine performance by Lautaro Murua). He also attracts the attention of Simon's two hottie daughters: the fiery Monica (luscious Silvia Aguiler) and the sweet Alicia (nicely essayed by the lovely Azucena Hernandez). However, Bruno soon realizes that something is very amiss about the isolated place and plans to escape as soon as he can. Meanwhile, the bitter Meiko tries to find Bruno so she can exact her revenge on him. Naschy, who wrote and directed as well as stars, concocts one of his strangest, most twisted and perverse horror vehicles ever with this little seen oddity. The offbeat plot and mysterious atmosphere become more weird and unnerving as the story unfolds, eventually leading to a genuinely startling surprise downbeat ending. This film further benefits from occasional moments of graphic gore (watch out for the memorable sequence with one poor guy being devoured alive by vicious flesh-eating pigs!), Alejandro Ulloa's slick cinematography, and a decent sprinkling of nudity and soft-core sex. Good supporting turns by Roxana Dupre as sassy maid Raquel, Pepe Ruiz as amorous playboy Don Serafin, and Julia Saly as the deranged Teresa. A pleasingly grim and worthwhile shocker.


text:
Toen ik dit voor het eerst zag, dacht ik: wauw, dit is de spectaculairste, visueel gesproken, film die ik ooit heb gezien. Sinds die tijd heb ik er een paar gezien die hem overtroffen, maar op dat gebied is het nog steeds een van de beste. Ik walg gewoon van het feit dat de langverwachte dvd zo slecht was, dat de kwaliteit van deze overdracht nauwelijks beter was dan de VHS-band.
De oerwoudscènes worden in Kameroen opgenomen, en'saai' is het beste bijvoeglijk naamwoord om te beschrijven wat je ziet. Afgezien van oerwoudgeluiden is 'zien' in het begin vrijwel alles, want er is bijna geen 'horen', geen dialoog tot Tarzan (Christopher Lambert) bevriend raakt met Ian Holm en vice versa... dus wees daarop voorbereid, als je deze film niet hebt gezien. Ik moet zeggen dat dit niet de Tarzan is die velen van ons kennen uit de films van Johnny Weismuller... maar dat is geen klacht. Voor die actiescènes, en als je niet zoveel om cinematografie geeft als ik, hoef je alleen maar die stille introductieperiode door te komen.
In deze Tarzan-versie gaat onze held terug naar Schotland (zijn wortels), past zich aan die omgeving aan (voor het grootste deel... en eerlijk gezegd een beetje te snel om geloofwaardig te zijn) en keert dan zonder Jane terug naar de jungle. Dit lijkt meer te passen bij de Tarzan-boeken, geschreven door Edgar Rice Burroughs.
De special effects hier werden gedaan door Rick Baker, een van de beste in zijn vak. Scherpe dvd of niet, dit is nog steeds een verbluffende film om te zien en heel interessant gedurende de twee uur en vijftien minuten die hij in beslag neemt.

text_en:
After I first saw this, I thought, "Wow, this is the most spectacular movie, visually-speaking, I've ever seen." Since that time, I've seen some that topped it but it still ranks as one of the best in that department. I'm just disgusted the long-awaited DVD was so poorly done, the quality of this transfer hardly better than the VHS tape.

The jungle scenes are filmed in Cameroon, and "lush" is the best adjective to describe what you see. Except for jungle sounds, "seeing" is certainly almost everything in the beginning as there is almost no "hearing," no dialog until Tarzan (Christopher Lambert) befriends Ian Holm and vice-versa....so be ready for that, if you haven't watched this film.

Story-wise, all I'll say is this is not the Tarzan many of us came to know in Johnny Weismuller films.....but that's not a complaint. For those craving action, and don't care about cinematography as I do, you just have to get past that silent introduction period

In this Tarzan version, our hero goes back to Scotland (his roots), adapts to that environment (for the most part....and a little too quickly for credibility, frankly) and then returns to the jungle without Jane. This is supposedly more true to the Tarzan books, written by Edgar Rice Burroughs.

The special effects in here were done by Rick Baker, one of the best in the business. Sharp DVD or not, this is still a stunning film to view and very interesting throughout its 2 hours and 15 minutes.


text: Het beroemde personage van Edgar Rice Burroughs is duizenden keren voor het witte doek bewerkt, tot men zijn dorst heeft gelest, met name in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw door Hollywood. De producenten hebben van Tarzan een van de succesvolste filmpersonages gemaakt. Een paar jaar later besloot Hugh Hudson een ambitieuzere versie van de aapman te maken en het is een natuurlijker, wilder en nuchterder Tarzan die hij hier weggeeft. Hudson vermijdt handig de clichés die je gewoonlijk aan Tarzan toedicht, zoals zijn beroemde schreeuw of zijn vriendelijke huisdier, Cheetah. Niet alleen zijn we ver verwijderd van het door Hollwood ontworpen en bedachte personage, maar we zijn ook ver verwijderd van de filmset waar zijn verhalen werden gemaakt. De film is gedeeltelijk opgenomen in Afrika (of liever gezegd, in Kameroen). De film introduceert twee voor de hand liggende delen: het eerste deel speelt zich af in de jungle, waar Tarzan tussen zijn adoptievrienden, de apen, leeft en zichzelf als hun heer en meester beschouwt. Maar hij negeert zijn werkelijke oorsprong. Het tweede deel speelt zich af in Engeland, waar Tarzan de Engelse maatschappij ontdekt. Ian Holm belichaamt de schakel tussen de twee delen en Hudson vermijdt alles wat de film tot een lachertje zou kunnen maken, dank zij een knap scenario. Holm leert Lambert de basisregels van het gedrag om zich correct te gedragen in de Engelse maatschappij en het resultaat is bevredigend. Bovendien lacht niemand in het tweede deel Tarzan uit en wordt hij zelfs echt gewaardeerd. Wat het einde betreft, dat is zowel bitter als gelukkig. Blij omdat Tarzan terugkeert naar de jungle en zijn naaste verwanten weer ontmoet. Maar ook bitter, omdat deze thuiskomst betekent dat de Greystoke-lijn niet verzekerd is en gedoemd is te verdwijnen... Christophe Lambert vindt hier zijn eerste (en laatste?) grote rol. Helaas zal hij zijn prestatie in deze film nooit kunnen evenaren en hij zal spelen in armzalige en sentimentele actiefilms. Niettemin, zoals ik al eerder zei, een knap scenario, een prestatie van een zeldzame kwaliteit, een paar indrukwekkende natuurbeelden (van zowel de jungle als het Engelse land) en we krijgen een schitterende film. Het is ook een uitstekende herlezing van een populaire roman. Waarom staat het dan maar op 6/10?

text_en: SPOILERS Edgar Rice Burroughs's famous character was adapted thousand of times for the screen til one's thirst is quenched, notably during the thirties and the forties by Hollywood. Its productors made Tarzan one of the most successful cinema characters. Several years later, Hugh Hudson decided to make a more ambitious version of the monkey-man and it's a more natural, more wild and more down-to-earth Tarzan that he gives away here. Hudson skilfully avoids the clichés that you usually grant to Tarzan such as his famous scream or his friendly pet, Cheetah. Not only, are we far from the designed and invented character made by Hollwood but we are also far from the film set used to make his stories. The movie was partly made in Africa (more precisely in Cameroon). The movie introduces two obvious parts: the first one which takes place in the jungle where Tarzan lives among his adoptive friends, the apes and considers himself as their lord. But he ignores his real origins. The second one in England where Tarzan discovers the English society. Ian Holm epitomizes the link between the two parts and Hudson avoids all that could make the movie falls into the ridiculous thanks to a clever screenplay. Indeed, Holm teaches Lambert basic rules of manners so as to behave correctly in the English society and the result works. Moreover, in the second part, no-one ever laughs at Tarzan and he's even really appreciated. As far as the end is concerned well it's a both bitter and happy end. Happy because Tarzan comes back to the jungle and meets again his adoptive close relatives. But bitter too, because this homecoming means that the Greystoke line won't be ensured and is condemned to disappear... Christophe Lambert finds here, his first (and last?) great role. Sadly, he'll never equal the achievement of his performance in this movie and he'll play in poor and insipide action movies. Nevertheless, as I said previously, a clever screenplay, a performance of a rare quality, some impressive natural sceneries (both the jungle and the English country and we get a gorgeous movie. It's also an excellent rereading from a popular novel. So why is it only rated barely (6/10)?


text: Greystoke is zonder twijfel de beste tarzanfilm die ik ooit heb gezien. Christopher Lambert speelt een zeer geloofwaardige man, die samen met de fantastische Ian Holm probeert terug te keren naar de wereld van de mensheid. De strijd van John om de jungle en de apen, die hem hebben grootgebracht, te verlaten, is heel aangrijpend. Een paar zeer gedenkwaardige scènes, waaronder die waarin Lambert het geluid van de jungle maakt om de romantische belangstelling te wekken, en de scène waarin hij getuige is van de dood van zijn vader, de aap. De gevoelens van Tarzan voor beide werelden zijn goed ontwikkeld en maken dat je echt iets voor hem voelt.<br />Een uitstekende en onderschatte film.

text_en:
Greystoke is without doubt the best tarzan movie I have ever seen. Christopher Lambert portrays a very believable man trying to return to the world of mankind alongside the fantastic Ian Holm. The struggle of John to leave the jungle and the apes who raised him is quite stirring. Some very memorable scenes including where Lambert makes the jungle noises to the romantic interest, and the scene where he witnesses his ape father's death. Tarzans feelings for both worlds is well developed and really makes you feel for him.

An excellent and underrated movie.


text:
Als je op zoek bent naar een moderne filmversie van Buster Crabbe of Johnny Weismuller, over het overwinnen van de machinaties van gewetenloze, blanke safarigidsen of sluwe, zwarte stamleden, terwijl je tegelijkertijd het dierenrijk redt, dan is dit NIET de film voor jou. Dit is een verslag van de 'legende' van Tarzan vanaf het begin in intelligente, volwassen termen. Het is prachtig gefilmd en trouw aan de verhalen van Edgar Rice Burroughs.
Tarzan is geen actieheld, maar een man die wordt verscheurd tussen twee werelden - de natuurlijke en de beschaafde. In een verbijsterende vertoning schetst Christopher Lambert deze angst met een absoluut realisme. Als hij ook maar één keer een foutje maakt, is de poppen aan het dansen: het publiek (vooral het volwassen publiek dat door de film wordt aangesproken) zal lachen en de film zal zijn greep op het publiek volledig verliezen. Hij zal in de poel des verderfs storten. Maar dat laat Lambert nooit gebeuren. (Vergeet maar wat je van hem denkt in andere films; toen ik deze film in de bioscoop zag op het moment dat hij in première ging, vond ik dat hij een academieprijs verdiende.)
De bijrollen zijn allemaal even goed, zoals andere commentatoren hebben opgemerkt. Ik ben het met de meesten van hen oneens in die zin dat ik Andie McDowells optreden niet slecht vond. Ik heb haar niet voorgedragen voor een prijs van de academie <0xE2><0x80><0x93> de rol is niet veeleisend <0xE2><0x80><0x93> maar ze is er helemaal klaar voor, voor zover dat mogelijk is. Ik weet ook niet waarom haar stem te hoog klonk.
De cinematografie van het Afrikaanse deel van het verhaal is absoluut prachtig. Het geeft zowel de schoonheid van de Afrikaanse wildernis weer als de exotische verwachting die het oproept in de collectieve verbeelding van degenen die er nooit zijn geweest. Het landschap is weelderig en exotisch, en de kleuren zijn levendig.
Maar dit is ook een 'periodiek'-film, en de cinematografie geeft ook een schitterend beeld van het Victoriaanse Engeland <0xE2><0x80><0x93> het platteland, de stad en de interieurs. De kostuums zijn voortreffelijk. De soundtrack is mooi zonder overdonderend of opdringerig te zijn. Er zijn enkele verontrustende scènes <0xE2><0x80><0x93> vooral voor dierenliefhebbers <0xE2><0x80><0x93> maar niet verontrustender dan een paar scènes in Dances with Wolves. Dit is een uitstekende film over het conflict tussen beschaving en natuur, verpersoonlijkt in de jonge Lord Greystoke, overtuigend geportretteerd door Christopher Lambert.

text_en:
If you are looking for a modern film version of Buster Crabbe or Johnny Weismuller's overcoming the machinations of unscrupulous, white safari guides or cunning, black tribesmen, while saving the animal kingdom, this is NOT the movie for you. This is a recounting of the Tarzan "legend" from its beginning in intelligent, adult terms. It is beautifully filmed and faithful to the Edgar Rice Burroughs stories.

Tarzan is no action hero, but a man torn between two worlds - the natural and the civilized. In a stunning performance, Christopher Lambert portrays this angst with absolute realism. If he slips up just once the cat will be out of the bag: the audience (especially the adult audience targeted by the film) will laugh, and the film will completely lose its grip. It will plummet into the cheesy depths. But Lambert never lets that happen. (Forget what you may think of him in other movies; when I saw this film at the theater on its original release, I thought he deserved an academy award.)

The supporting cast is uniformly excellent, as other commentators have noted. I disagree with most of them in that I didn't find anything wrong with Andie McDowell's performance. I wouldn't have nominated her for an academy award - the role is undemanding - but she is completely up to it, such as it is. I don't know why her voice was overdubbed, either.

The cinematography of the African segment of the tale is absolutely beautiful. It captures both the beauty of the African wilderness and the exotic expectation it holds in the collective imagination of those who have never been there. The scenery is lush and exotic, and the colors are vivid.

But this is also a "period" film, and the cinematography also magnificently depicts Victorian England - the countryside, the city and the interiors. The costumes are outstanding. The soundtrack is beautiful without being overwhelming or obtrusive.

There are some disturbing scenes - especially for animal lovers - but no more disturbing than a few scenes in Dances with Wolves. This is an excellent film about the conflict between civilization and nature, personified in the young Lord Greystoke, convincingly portrayed by Christopher Lambert.


text: Dit is het begin van een serie (die ik hopelijk elk weekend zal kunnen volhouden) van films die tijdens mijn jeugd zijn uitgekomen, en het is er een die ik nu pas heb weten te pakken. Het was duidelijk bedoeld als het laatste woord over het onderwerp, dat in wezen in de loop der jaren tot het niveau van hocus pocus was gedegenereerd; maar in zijn onbuigzame streven naar een serieuze benadering (waarvan een vaststaand gegeven is dat de hoofdpersoon nooit wordt aangesproken met de naam die hij al die tijd over de hele wereld heeft gehad!) raakten de filmmakers het spoor bijster bij het feit dat het ding in de eerste plaats als amusement was bedoeld! Als gevolg daarvan krijgen we een beslist bezadigde weergave van de gebeurtenissen, zij het met meer zorg voor de nauwgezette reconstructie van een periode dan voor het scheppen van een functionele thematische omgeving voor zijn mythische jungleheld! Niettemin werd Christopher Lambert een ster, net als een andere debutante, Andie McDowell, die zijn geliefde (die natuurlijk Jane heet) speelt in de titelrol, die hij onder de gegeven omstandigheden redelijk geloofwaardig weet te brengen. Maar Ralph Richardson (aan wie de film is opgedragen, dit is zijn zwanenzang) steelt elke scène waarin hij de natuurlijke grootvader van Tarzan speelt, die, ondanks het feit dat hij duidelijk genegenheid toont voor zijn verloren gegane verwanten, niet in staat is om...' In een poging zijn hachelijke situatie te begrijpen, probeert de held de traditie te vergeten; de held voelt zich veel meer op zijn gemak met primaten (en slaagt er zelfs in, nadat hij weer naar huis is gegaan, zijn adoptief-'vader' uit gevangenschap te redden). De film is verder heel goed om naar te kijken (met de filmografie van Stanley Kubrick en John Alcott op de koop toe), bevat een passend grandioze score en opmerkelijke make-upeffecten (door Rick Baker) en is, hoewel in wezen teleurstellend als een Tarzan-uitje, niettemin van grote waarde als prestigefilm van zijn tijd.

text_en: This begins a series (which I'll hopefully keep up every week-end) of films that came out during my childhood  in this case, it's one I've only managed to catch now. It was clearly intended as the last word on the subject, which basically had been debased to the level of hokum over the years; however, in its uncompromising striving for a serious-minded approach (a sure measure of which is that the protagonist is never once referred to by the name he's been known all this time the world over!), the film-makers rather lost track of the fact that the thing was intended primarily as entertainment! Consequently, we get a decidedly staid representation of events  with more care given to meticulous period reconstruction than in providing a functional thematic environment for its mythic jungle hero! Even so, Christopher Lambert rose to stardom  as did another debutante, Andie McDowell, playing his love interest (named Jane, of course)  with the title role, which he handles creditably enough under the circumstances. However, Ralph Richardson (to whom the film is dedicated, this being his swan-song) steals every scene he's in as Tarzan's natural grandfather who, in spite of showing obvious affection for his long-lost kin, can't bring himself to forget tradition in an effort to understand his predicament; the hero, in fact, is much more comfortable interacting with primates (even contriving, after having gone back home, to save his adoptive 'dad' from captivity). The film is otherwise very good to look at (with cinematography by Stanley Kubrick regular John Alcott, no less), features an appropriately grandiose score as well as remarkable make-up effects (by Rick Baker)  and, while essentially disappointing as a Tarzan outing, retains considerable value nonetheless as a prestige picture of its day.


text:
Ik vond het eerste deel van deze film in Afrika echt heel goed, ongeveer een uur lang, tot de dierenmishandeling door beschaafde mensen in Schotland me in de tweede helft te pakken kreeg en ik er zo verdrietig van werd dat ik er niet meer naar kon kijken. De filmmaker deed dit echter om duidelijk te maken dat de eerste natuurwetenschappers alles wat ze niet begrepen kapotmaakten door het letterlijk dood te bestuderen, zonder rekening te houden met de rechten en het welzijn van de bestudeerde dieren, waarvan we nu weten dat we ze alleen maar mogen bestuderen in de natuurlijke wereld waarin ze leven, en zo onopvallend mogelijk. Ik kan deze film wel aanbevelen, want het was een grotendeels serieus en eerlijk verhaal over Tarzan en ik wilde de beestachtige wreedheid laten zien die in de negentiende-eeuwse wetenschappelijke wereld heerste, evenals het zuivere, eenvoudige, prachtige, primitieve leven dat Tarzan leidde toen hij als baby door chimpansees werd gevonden en door hen werd grootgebracht na de gewelddadige dood van zijn ouders in de Afrikaanse jungle.
Christopher Lambert was geweldig en heel gevoelig in zijn rol als Tarzan, net als Ralph Richardson in zijn laatste film als Tarzans superrijke, naar adel stinkende opa's in Schotland. Andy MacDowell was knap en heel goed als Tarzans opgedirkte en beschaafde 'Jane' in haar eerste filmrol. Aan de hand van zijn charismatische werk in deze film en zijn indringende ogen kan ik niet begrijpen waarom Lambert later geen grote ster werd, maar zijn echt slechte filmkeuze kan hem later misschien de das om hebben gedaan. De geweldige Ian Holm, als gewonde Fransman in Afrika, geholpen door Tarzan, die Tarzan vervolgens terugbracht naar zijn tot dan toe onbekende voorouderlijk huis in Schotland, was als altijd geweldig.
Ik ben zo blij dat Tarzan er genoeg van kreeg en dat hij niet in de beestachtige, beschaafde wereld bleef en uiteindelijk terugging naar Afrika om daar zijn leven te slijten met zijn lieve, liefhebbende aap-'familie'. die hem had opgevoed in plaats van in Schotland te blijven en als een vorst te leven, wat hem geruïneerd zou hebben als het hem niet eerst had gedood.

text_en:
I really liked the first part of this film in Africa for about an hour or so until the animal cruelty by civilized humans in Scotland got to me in the second half and made me so sad I couldn't watch some of it. However, this was done by the filmmaker to make a point that early natural scientists ruined everything alive they didn't understand by "studying" it literally to death without considering the rights and comfort of the animals studied, which we know now shouldn't be studied anywhere but in the natural world they inhabit, and as unobtrusively as possible. I do recommend this film as it was a mostly serious and honest story of Tarzan and made a point of showing the gross animal cruelty that was rampant in the 19th century scientific world as well as the pure and simple, beautifully primitive life Tarzan lived as a young man who was found as a baby and raised by chimps after the violent death of his parents in the African jungle.

Christopher Lambert was wonderful and very soulful in his life of Tarzan role, as was Ralph Richardson in his last film role as Tarzan's ultra-rich, nobility-reeking gramps in Scotland. Andy MacDowell was pretty and pretty good as Tarzan's gussied-up and civilized "Jane" in her first movie role. From his charismatic work in this film and his very haunting eyes, I cannot understand why Lambert did not later become a big star, but his really bad movie choices later may have done him in. The terrific Ian Holm, as a wounded Frenchman in Africa helped by Tarzan and who then escorted Tarzan back to his previously unknown, ancestral home in Scotland, was great as always.

I am so glad Tarzan got sick of and didn't stay in the animal-cruel civilized world at that time and went home to Africa in the end to live out his life with his gentle and loving ape "relatives" who raised him instead of staying in Scotland and living like royalty, which would have ruined him if it didn't kill him first.


text:
Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes is gebaseerd op het klassieke boek Tarzan of the Apes van Edgar Rice Burroughs en is een meer getrouwe versie van het klassieke boek. De film heeft een geweldig decor, zoals de Jungle van Zuid-Afrika en het landhuis van Greystoke, het acteerwerk is ook geweldig. Chirstopher Lambert deed het geweldig als Tarzan, het was ook zijn eerste Engels sprekende rol. De film heeft een paar grappige momenten, droeve momenten en ontroerende momenten die dit tot een echte klassieker maken.
<0x3E> In de film zien we een schip neerstorten in de Jungle van Zuid-Afrika en enige tijd later krijgen ze een zoon die John heet, de Apen gaan de hut binnen en een van hen doodt de Vader. De Apen nemen hem dan mee naar waar zij wonen en adopteren hem als een van hen, terwijl John in de loop van de jaren opgroeit en leert meer op de Apen te lijken. In zijn tienerjaren wordt zijn pleegmoeder aangevallen door indianenjagers, die haar al snel doden. Jaren later gaat een groep mensen op expeditie naar Afrika. Nadat ze hun kamp hebben opgeslagen, worden ze al snel aangevallen door de indianen. De meesten ontsnappen, maar capitaine Phillippe D'Arnot blijft achter, gewond door enkele pijlen. Nadat hij zich verborgen heeft gehouden, ontmoet hij nu een volwassene die hem mee naar huis neemt en zijn wonden verzorgt, en na een tijdje leert Phillippe hem Engels te spreken en leert hij hem dat hij niet een van de apen is, maar een mens. Als Phillippe weggaat, gaat John met hem mee, en op een gegeven moment komen ze bij het landhuis van Greystoke aan, waar de zesde graaf van Greystoke zijn lang verloren kleinzoon wordt getoond. John krijgt zijn slaapkamer te zien en een foto van zijn echte vader en moeder. John ontmoet ook Jane Porter, en langzaam maar zeker begint hij gevoelens voor haar te krijgen, en als het Kerstmis is, glijdt de zesde graaf van Greystoke van de trap en pleegt zelfmoord. John begint de Jungle te missen en wil terug, maar Phillipe zegt dat hij moet blijven omdat alles wat ze hadden gedaan voor niets zou zijn geweest. John wordt heen en weer geslingerd tussen zijn leven als Greystoke en de Lord of the Apes.
<0x3E> Greystoke: De Legende van Tarzan, Lord of the Apes, is een grote klassieke film die gezien moet worden.

text_en:
Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes is based on the classic book Tarzan of the Apes by Edgar Rice Burroughs and is a more faithful adaptation to the classic book, the film has some great scenery like the Jungles of South Africa to the Greystoke mansion, the acting is also great. Chirstopher Lambert did a great performance as Tarzan, it was also his first English speaking role. The film has some funny moments, sad moments and touching moments that makes this a real classic.

The film sees a boat crashing in the Jungles of South Africa and some time later they have a son named John, the Apes go into the hut and one of them kills the Father. The Apes then take him to where they live and adopt him as one of their own, as the years go by John grows up and learns to be more like the Apes. In his teens his Foster Mom gets attacked by Native Hunters and soon killed by them, years later a group of people are going to Africa on a expedition. After setting up camp they're soon attacked by the Natives, most escape but Capitaine Phillippe D'Arnot is left behind injured by some of the arrows. After hiding he meets John now an adult who takes him to his home and takes care of his wounds, after a while Phillippe starts to teach John how to speak English and teach him that he's not one of the Apes but a person. When Phillippe goes to leave John goes with him, after sometime they arrive at Greystoke manor where the Sixth Earl of Greystoke is shown his long lost Grandson, John is shown his bedroom and picture of his true Mom and Dad. John also meets Jane Porter and slowly as they get to know each other he begins to have feelings for her, when it's Christmas the Sixth Earl of Greystoke slides down the stairs killing himself. John then starts to miss the Jungle and wants to return but Phillipe tells him to stay since everything they had done would be for nothing. John is then torn between his life as a Greystoke and the Lord of the Apes.

Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes is a great classic that should be seen. 10/10


text: Prachtig gefilmd, de beroemde regisseur Hugh Hudson (Chariots of Fire) creëert een verhaal dat de hele legende van John Clayton, Lord Greystoke en Tarzan van de apen met eerbied en waardigheid tot leven brengt, en met een omvang die tot dan toe niet in Tarzan-films te zien was. Christopher Lambert maakt zijn debuut als de jonge Lord, die in de wildernis door een vrouwelijke gorilla wordt grootgebracht nadat zijn ouders in Afrika zijn gestorven. Later keert hij terug naar wat voor hem een vreemde wereld is, die van klasse en privileges, en hij voelt zich volkomen misplaatst. Als hij eenmaal hoort wat er met de apen is gebeurd die hem en hun wereld hebben grootgebracht, beseft hij dat hij terug moet gaan. Een droevig maar triomfantelijk verhaal, verteld tegen een achtergrond van fantastische vergezichten. Dit is een van die films die voor elke Cinemaphile-collectie een must zijn.

text_en: Beautifully filmed, acclaimed director Hugh Hudson (Chariots of Fire) creates a story that brings the entire legend of John Clayton, Lord Greystoke and Tarzan of the apes to life with reverence and dignity, and with a scope not heretofore seen in Tarzan films. Christopher Lambert makes his starring debut as the young Lord, raised in the wild by a female gorilla after his parents die in Africa. Later returned to what is to him an alien world, that of class and privilege, he feels totally out of place. Once he learns what has happened to the apes that raised him and their world he realizes that he must go back. A sad but triumphant story told against a background of fantastic vistas. This is one of those films that is a must for every Cinemaphile's collection.


text: Ik begrijp niet waarom hij zo onderschat wordt op IMDb. Deze film is gewoon perfect. De beste versie van alle versies van de mythe van Tarzan! Als fan kan ik zeggen dat dit de beste rol van Christophe Lambert is, belachelijk in een heleboel films, maar hier absoluut fantastisch, charismatisch, ongelooflijk! De plot is geweldig, goed verteld, het verhaal schitterend, de richting, de sfeer, de muziek, alles is perfect! Niet te geloven die scènes met de muziek van Elgar, gewoonweg perfect.<br />Greystoke is echt een ongelooflijke film, hier onderschat, ik weet niet waarom, maar ik heb hem echt gewaardeerd.

text_en:
I don't understand why it is so underrated on IMDb.. This movie is just the perfection.. The better adaptation of all times of the myth of Tarzan! As a french, I can say that this is the better role of Christophe Lambert, ridiculous in a lots of movies, but here absolutely wonderful, charismatic, incredible! The plot is great, well told, the story magnificent, the direction, the atmosphere, the music, every things are perfect! How believe these sequences with the Elgar music, just simply perfect..

Greystoke is truly an unbelievable movie, underrated here, I don't really know why, but really appreciated


text:
'...vooral door Lambert. Dit is de essentiële Burroughs Tarzan die ik als kind heb gelezen toen ik opgroeide. Ik heb een paar negatieve recensies over deze film gelezen en vroeg me onwillekeurig af wat hun punt was. Ze hebben kennelijk de film niet gezien die ik heb gezien, of ze verwachtten iets dat meer leek op de zaterdagmiddagseries.'
'Dit was de Tarzan van de roman en de filmmakers zouden lof toegezwaaid moeten krijgen omdat ze het bronmateriaal serieus hebben genomen. Lambert was uitstekend. Ik denk nog steeds dat hij een van Hollywoods meest ondergewaardeerde acteurs is. Dit was een film waarin hij schitterde.'
'De foto's en de apen, gemaakt door Rick Baker, waren allebei verbazingwekkend.' Je voelde duidelijk de nasleep van de jungle. In de tweede helft trekt Tarzans poging om beschaafd te zijn je echt in het emotionele conflict dat hij gedwongen was op te lossen.

Ik kan deze film ten zeerste aanbevelen.

text_en:
..especially by Lambert. This is the essential Burrough's Tarzan that I grew up reading when I was a kid. I have read a few negative reviews on this film and couldn't help but wonder what their issue was. They obviously didn't see the movie I did or they were expecting something that was more akin to the Saturday afternoon serials.

This was the Tarzan that was of the novel and the film makers should be applauded for tackling the source material and taking it seriously. Lambert was excellent. I still think he is one of Hollywood's most under-rated actors. This was a movie that he shines in.

The photography and the apes, done by Rick Baker both were amazing. You definitely felt the since of the jungle. The 2nd half, Tarzan's attempt at being civilized really pulls you into the emotional conflict he had was forced to resolve.

I highly recommend this film


text:
Dit is zowel een vermakelijke als een ontroerende versie van het klassieke verhaal, ook heel intelligent, helemaal niet van de 'Ik Tarzan, jij Jane'-school.
Het is het beroemde verhaal van een kind dat door apen tot een man wordt opgevoed in de jungle. Een Engels echtpaar met een titel (de vrouw zwanger) komt na een schipbreuk vast te zitten in de Afrikaanse wildernis. Na de dood van de ouders wordt de baby door apen in de jungle grootgebracht. Twintig jaar later redt deze jongeman (d.w.z. Tarzan) een gewonde Belgische ontdekkingsreiziger en verzorgt hem tot hij weer gezond is. De Belg ontdekt dat zijn redder de jonge Lord Greystoke is en brengt hem terug naar zijn rechtmatige landgoed in Schotland, waar hij zich moet aanpassen aan de beschaafde samenleving. De film is min of meer verdeeld in twee delen. In de eerste helft zien we Tarzan in zijn oerwoud. Omdat ik geen expert ben, ben ik niet op de hoogte van het realisme van de weergave van het gemeenschapsleven van de apen, maar het is zeker vermakelijk. Voor mij is het boeiendste deel de tweede helft, waarin Tarzan zijn echte familie moet leren kennen, zijn taalvaardigheid moet ontwikkelen en zich moet aanpassen aan de aristocratische Britse maatschappij, terwijl hij al die tijd Jane (Andie MacDowell) het hof maakt. Hij wordt afgebeeld als een 'edele wilde', of hij nu in het wild leeft of in elegante edwardiaanse salons. De bovenlaag wordt daarentegen afgebeeld als vaak veel barbaarser dan het oerwoud dat Tarzan achterliet.
Christopher Lambert is fantastisch in zijn sympathieke vertolking van Tarzan, zowel in het oerwoud als in een beschaafde omgeving. Hij geeft een waarachtig gevoel van verwarring en conflict, verscheurd als hij is tussen de twee heel verschillende werelden, zijn oorspronkelijke apenfamilie en zijn nieuwe menselijke familie. Sir Ralph Richardson, een van de oude Britse legenden, is als altijd briljant in de rol van Tarzans grootvader, de Zesde Graaf van Greystoke.
De film concentreert zich meer op Tarzans worsteling om zich aan te passen aan de beschaving en zijn innerlijke conflict dan op zijn heldendaden in het oerwoud. Deze ongewone weergave van de oude klassieker maakt het zowel een typisch dramatisch avontuur als, bovenal, een ontroerend persoonlijk verhaal. Het verbaast me niet om te zien dat de regisseur dezelfde is, Hugh Hudson, die ook Chariots of Fire regisseerde, ook een briljante film.

text_en:
This is both an entertaining and a touching version of the classic tale, also quite intelligent, not of the 'Me Tarzan, You Jane' school at all.

It's the famous story of a child reared to manhood in the jungle by apes. A titled British couple (the wife pregnant) is stranded in the African wilds after a shipwreck. After the parents' deaths, the baby is raised in the jungle by apes. Twenty years later, this young man (i.e. Tarzan) rescues a wounded Belgian explorer, nursing him back to health. The Belgian discovers evidence that his rescuer is the young Lord Greystoke and returns him to his rightful estate in Scotland, where he must adjust to civilized society.

The movie is sort of divided into two parts. In the first half, we see Tarzan in his jungle environment. Not being an expert, I am unaware as to the realism of its depiction of ape community life, but it is certainly entertaining. For me, the more moving section is the second half, when Tarzan must meet his real family, develop language skills, and adjust to aristocratic British society, all the while wooing Jane (Andie MacDowell). He is portrayed as a 'noble savage', whether in the wild or in elegant Edwardian parlors. By contrast, the upper crust is depicted as often far more barbaric than the jungle Tarzan left.

Christopher Lambert is fantastic in his sympathetic portrayal of Tarzan in both the jungle and civilized environments. He conveys a real sense of his confusion and conflict, torn as he is between the two very different worlds, his original ape family and his new human one. Sir Ralph Richardson, one of the old British legends, is brilliant as always in the role of Tarzan's grandfather, the Sixth Earl of Greystoke.

The film focuses more on Tarzan's struggles in adapting to civilization and his inner conflict than on his jungle exploits. This unusual take on the old classic makes it both the typical dramatic adventure but also, above all, a moving personal story. I wasn't surprised to note here that its director is the same individual, Hugh Hudson, who also directed Chariots of Fire, another brilliant movie.


text: Het lijdt geen twijfel dat deze versie van Tarzan het dichtst in de buurt komt van Burroughs' visie. Hoewel hij graag zijn royalty's opstreek van de films die tijdens zijn leven werden gemaakt, maakte hij vaak duidelijk dat ze weinig meer waren dan de bastaardkinderen van zijn verhalen. De belachelijke obsessie van de filmstudio's om olympische zwemmers als Tarzan te casten was lachwekkend. We mogen van geluk spreken dat ze niet op shotputters uit waren.<br />Voor deze film waren de meest betrouwbare versies in stripverhalen en stripboeken te vinden. Hoe goed sommige van die strips ook waren, we moesten zeven decennia wachten op een filmmaker die het karakter dat hij had gecreëerd respecteerde.

text_en:
There is absolutely no doubt that this version of Tarzan is the closest to Burroughs' vision. While he gladly collected his royalties from the films produced during his lifetime, he frequently made it clear that they were little more than the bastard children of his tales. The film studios' ludicrous obsession with casting Olympic swimmers as Tarzan was beyond laughable. I guess we should consider ourselves lucky that they did not set their sights on shot-putters.

Prior to this film, the most faithful adaptations were in comic strips and comic books. As fine as some of these were, we had to wait seven decades for a filmmaker with the integrity to respect the character as he had been created.


text: Waar deze film trouw is aan de visie van Burroughs, is hij voortreffelijk; waar hij van Burroughs afwijkt, is hij uitmuntend. Het is een verhaal over familie, over het zoeken van een vader door een echte, emotionele wees. Lamberts spreken over een van de meest gekwelde zinnen in de hele film 'He was my Father!' is genoeg om de ogen van de meest cynische criticus te doen tranen. Geen perfecte film - het beruchte overduwen van McDowells stem door Glenn Close is gewetenloos en alleen te verklaren in termen van een zeer Britse fout - maar een mooi, zij het gebrekkig meesterwerk en een nobel afscheid van sir Ralph Richardson.

text_en: Where this movie is faithful to Burroughs' vision, it is excellent; where it departs from Burroughs, it is superb. It is a tale of family, of the seeking of a father by a real and emotional orphan. Lambert's speaking of one of the most anguished lines in all of cinema "He was my Father!" is enough to bring tears to the eyes of the most cynical critic. Not a perfect motion picture - the notorious over-dubbing of McDowell's voice by Glenn Close is unconscionable and only explicable in terms of a very British error - but a fine if flawed masterpiece and a noble farewell to Sir Ralph Richardson.


text: Laat je niet afschrikken door de wild wisselende recensies van de film. Je zult ervan houden of hem haten naar gelang je eigen smaak. Maar al was het alleen maar om een andere reden, beleef in 'Greystoke' de opwinding van een groot acteur die je hart grijpt terwijl hij leven in zijn rol blaast. Ralph Richardson was geen groot acteur omdat hij Shakespeare zo volmaakt kon spelen; hij staat vooral bekend om zijn gevoelige behandeling van elk personage dat hij speelde. Hij stond nooit onverschillig tegenover zijn verantwoordelijkheid als acteur. Zijn lezing van de rol van de zesde lord van Greystoke, zijn laatste voorstelling, moet worden gekoesterd door allen die van het theater houden.

text_en: Don't let the wildly varying reviews of the movie deter you. You'll love it or hate it according to your own tastes. However, if for no other reason, see "Greystoke" to experience the excitement of a great actor grabbing your heart as he breathes life into his role. Ralph Richardson was not a great actor for how perfectly he could handle Shakespeare; rather, he is to be remembered for his sensitive treatment of every character he portrayed. He was never indifferent to his responsibility as an actor. His reading of the part of the Sixth Lord of Greystoke, his last performance, is to be cherished by all who love the theatre.


text: Ik moet bekennen dat ik me deze film niet erg goed herinner. Maar ik vond hem zeker goed. Ik denk dat het de beste versie van de Burroughs-roman was. En natuurlijk is het een van de beste films van Christopher Lambert.<br />Een goede film over Tarzan, even goed als die met Weissmuller.

text_en:
I must confess that I don't remember this film very well. But, certainly I liked it. I think it was the best adaptation from Burroughs novel, really. And of course it's one of the best movie from Christopher Lambert.

A good movie about Tarzan, as cult as the ones with Weissmuller.


text: De grootste Tarzan die ooit is gemaakt! Deze film is gemaakt op een manier die geen enkele andere Tarzan ooit heeft kunnen evenaren. Hij bevat alles wat je in een Tarzan-film zou willen hebben. Geen enkele andere Tarzan-film heeft of zal ooit zo'n goed beeld van het personage geven. Ik zou zeggen dat als je een Tarzan-film hebt gezien en je vond hem goed, dan moet je deze zien en de rest vergeten.

text_en: The greatest Tarzan ever made! This movie is done in a way that no other Tarzan ever has come close in doing. It has every thing in it that you would want in a Tarzan movie. No other Tarzan movie ever has or ever will portray the character this well. I would say that if you have seen a Tarzan movie and liked it you should see this one you will love it, and if you have never seen Tarzan you should see this one and forget the rest of them.


text:
Voordat ik deze film beoordeel, moet ik een bekentenis doen die nogal een brutale uitspraak is voor een filmrecensent. Iedereen die mijn eerdere recensies heeft gelezen, weet misschien dat ik altijd controversieel ben geweest, dat ik hoge cijfers gaf voor flops als 'Captain America' en 'Creature' van 1985 en dat ik klassiekers als 'A Christmas Carol' van Alistar Sim en 'Shakespeare in Love' heb becommentarieerd. Met dat in gedachten komt deze bekentenis misschien niet als een verrassing.
Het simpele feit is dat Christopher Lambert waarschijnlijk een van mijn favoriete acteurs is. Wauw, begin nou niet meteen gek op me te worden. Ik zal het uitleggen: ik denk helemaal niet dat hij de beste acteur ter wereld is. Ik moet eerlijk bekennen dat hij dat niet is. Hij is zeker geen Morgan Freeman of Anthony Hopkins, maar ik zou zeggen dat zijn acteertalent op z'n minst met dat van Bruce Willis te maken heeft. Wat ik echter in hem bewonder, zijn de menselijke kwaliteiten die hij in zijn actiehelden weet te leggen. Hij is gewoon een doorsneeman die lacht en huilt en bloedt, die een held is omdat hij dat moet zijn, niet noodzakelijkerwijs omdat hij dat wil zijn. Er is, naar mijn mening, heel wat voor nodig om die kwaliteiten in een personage te kunnen leggen (vooral in de films waarin hij heeft gespeeld) en Lamberts helden zijn heel wat anders dan die van Schwartzennegger of Stallone. Ik kan me makkelijker verplaatsen in zijn personages. Daarom is hij niet de beste acteur van de wereld... Hij is gewoon een persoonlijke favoriet.
Maar dat kan ik niet zeggen van zijn films. Hoezeer ik zijn acteerwerk ook waardeer, het zou dwaas zijn om niet toe te geven dat zijn keuze van films iets te wensen overlaat. De meeste zijn, eerlijk gezegd, verschrikkelijk, en de spot die hij door de jaren heen met mij heeft gedreven, is niet te wijten aan zijn acteerwerk, maar aan zijn slechte keuze van scripts.
Met dat in gedachten kan ik zeggen dat zijn debuutfilm, 'Tarzan', een van zijn beste films is en waarschijnlijk ook zijn beste optreden. Zoals ik al zei, is het een doeltreffende belichaming van de menselijke vrouw die hij in de rol brengt en hoe serieus de regisseur, schrijvers en acteurs het materiaal aanpakken. Dit is een grote sprong van de actiefilms uit de jaren veertig met Johnny Weismeller. Ik zou zelfs aarzelen om het een actiefilm te noemen. In plaats daarvan is het een serieus drama dat al het materiaal van E.R. Burrough serieus neemt en waarin Tarzans zoektocht naar zijn echte familie in Schotland wordt getoond nadat hij beseft dat hij niet in de categorie 'blanke aap' past. Hij wordt heen en weer geslingerd tussen zijn oude familie en zijn nieuwe, die een geweldige sir Ralph Richardson in zijn laatste rol omvat. In een poging om zich aan mensen aan te passen, komen zijn aapinstincten ook naar boven, en hij kan niet beslissen wat hij het meest liefheeft: zijn echte familie of de familie die hij altijd heeft gekend. Al met al is het een prachtig commentaar op de maatschappij, en een prachtige studie naar karakters.
In elk geval werd Lambert daardoor een internationale ster, en dat bleef zo tot in de jaren tachtig, met films als 'Highlander' en 'he Sicilian'. Jammer genoeg duurde dat niet lang. Maar wacht maar eens even... Zijn laatste carrièreswitches, zoals 'Gideon' en 'Resurrection', hebben bewezen dat hij, hoewel hij nog een lange weg te gaan heeft, een bekwame acteur is die misschien een... ahem... comeback kan maken als hij zijn rollen beter uitkiest. Maar nu volgt het oordeel over zijn eerste film:

**** van ****** af.

text_en:
Before I review this film, I must make a confession that is rather a bold statement to make as a film reviewer. Anyone who has already read any of my previous reviews may know that I've always been controversial in a low-key sense, giving high marks for flops such as "Captain America" and 1985's "Creature" and panning such film classics as Alistar Sim's "A Christmas Carol" and "Shakespeare in Love." With that in mind, this confession might not come as a surprise:

The simple fact is, Christopher Lambert is probably one of my favorite actors. Woah, now, don't start getting crazy on me just yet. Let me explain myself: I by no means think he's the greatest actor in the world. I clearly confess that he is not. He is certainly no Morgan Freeman or Anthony Hopkins, but I would say that his acting ability is probably somewhere up there with at least Bruce Willis. What I admire about him, however, are the human qualities that he brings into his action heroes. He is just an average guy who laughs and cries and bleeds, who is a hero because he has to be, not necessarily because he wants to be. It takes a lot, in my opinion, to be able to bring out those qualities in a character (especially in the movies he's worked in), and Lambert's heroes are a far cry from Schwartzennegger's or Stallone's. Quite frankly, Lambert's characters are easier for me to relate to. Hence, he's not the greatest actor in the world....He's just a personal favorite.

I can't say that same, however, for his films. However much I appretiate his acting, it would be foolish not to confess that his choice of films leave something to be desired. Most of them are, quite frankly, terrible, and any ridicule that he's gotten over the years from me isn't due to his acting, but rather his bad choice in scripts.

With that in mind, I can say that his debut film, "Tarzan," is one of his best films and probably his greatest performance. As I mentioned, it is effective becasue of the humaness he brings to the role, and for how seriously the director, writers and actors handle the material. This is a far leap from the B-movie action adventures with Johnny Weismeller from the 1940's. In fact, I would hesitate to call it an action movie. Instead, it is a serious drama that takes all of E.R. Burrough's material seriously, showing Tarzan's quest to discover his real family in Scotland after realizing that he doesn't fit in as a "white ape." He is torn in between his old family and his new one, which includes a wonderful Sir Ralph Richardson in his final role. In an attempt to adapt to humans, his ape instincts also kick in, and he can't decide what he loves more: His real family, or the one that he's always known. All in all, it is a wonderful commentary on society, and a wonderful character study.

If nothing else, it launched Lambert into international stardom, which continued will into the 1980's with films like "Highlander" and "he Sicilian." Unfortunately, it didn't last. But just wait a while....His latest career moves such as "Gideon" and "Resurrection" have proven that though he still have a long way to go, he's a competent enough actor to be able to perhaps make a... ahem.... comeback if he'll just pick his roles better.

For now, however, here's the verdict on his first film:

*** out of ****


text:
Ik dacht dat dit een heel gewaagde weergave was van het oude hocus pocus-'Tarzan'-idee dat zo populair was geworden door Hollywood, Weismuller enzovoort.
Ja, er zijn een heleboel rare dingen. Maar ja, het idee is raar. Het is bijna niet te geloven dat een mensenbaby door chimpansees tot volwassenheid kan worden gebracht. Ik kom in de verleiding om te zeggen dat het helemaal niet te geloven is, maar dat het concept nooit is uitgeprobeerd. En er is zeker een beetje te veel antropomorfisme om je op je gemak te voelen. Hoewel ik onder de omstandigheden kan begrijpen dat dat heel moeilijk te vermijden zou zijn. We hebben nu ook een veel groter inzicht in de kwesties van de acculturatie, en we weten dat een mens die vanaf zijn geboorte zonder menselijke gedragsstimulansen is grootgebracht, die uiteindelijk nooit zal leren als hij volwassen is.
Maar toch, als je dat zootje kunt doorzien, valt er een heleboel te bewonderen dat zowel fantasierijk als gedurfd is. Lambert speelt het beestachtige met een geweldig aplomb. Ik kom in de verleiding om te zeggen dat het de overtuigendste en sympathiekste rol is die ik hem ooit heb zien spelen. Er zijn ook een heleboel andere uitstekende voorstellingen. Niet in de laatste plaats die van sir Ralph Richardson en Ian Holm.
Wat vooral verontrustend is <0xE2><0x80><0x93> en terecht <0xE2><0x80><0x93> is de aapachtige waarneming van mensen. We krijgen onszelf bijna te zien vanuit het gezichtspunt van de arme, domme, hulpeloze bruten over wie we zo stelselmatig heersen. En het laat goed zien hoe de zogenaamde 'beschaving' en'moraal' waarmee we ons vermommen en ons gedrag rechtvaardigen, niet meer is dan een uiting van eigen egoïsme en arrogantie. Het mag soms een beetje overdreven lijken, vooral in die afschuwelijke ontleedzalen van het museum, maar wat we zien is niet alleen een waarheid over de Victorianen; het is een waarheid over de manier waarop we tegenwoordig zijn. Het is er een die gezegd moet worden, en die niet vaak genoeg gezegd kan worden. als een symptoom van de beschaving <0xE2><0x80><0x93> alsof het bezit van gezichtsbeharing een primitieve toestand is die je moet versmaden <0xE2><0x80><0x93> is een uitstekend voorbeeld. Primitieve bebaarde lezers merken het op.
Het verhaal is deprimerend. Uiteindelijk is het een tragedie. Want hoewel hij terugkeert naar de jungle en de bevrijding van de morele tirannie die werkelijk menselijke 'beschaafdheid' is, weten we dat hij verdoemd is. Voor het derde millennium 50 jaar oud is, zullen wilde apen tot uitroeiing worden gedreven als vlees in de wildernis, en hun milieu, dat is ontwikkeld voor landbouw en exploitatie van mineralen, zal een onverzadigbare menselijke overdaad bevredigen.
Uiteindelijk is het een verhaal over onszelf. Het pad naar uitroeiing dat andere apen bewandelen, moet uiteindelijk door mensen worden gevolgd. Uitstekend aanbevolen vanwege de ethische inslag, ondanks de onechte momenten.

text_en:
I thought this was a very daring representation of the old hokey 'Tarzan' concept made so popular by Hollywood, Weismuller, et al.

Yes; there is a lot of silly stuff. But then, the idea is silly. It is almost unbelievable that a human baby could be sired to adulthood by chimpanzees. I am tempted to say completely unbelievable, but that the concept has never been tried. And there is certainly a bit too much anthropomorphism for comfort. Though under the circumstances I can see how that would be very difficult to avoid. We also now have a much greater insight into the issues of acculturation, and know that a human raised from infancy without human behavioural prompts would ultimately never learn them in adulthood.

Still, if you can get your head around that lot, there's a great deal to admire that is both imaginative and daring. Lambert does the beast thing with tremendous aplomb. I am tempted to say that it is the most convincing and sympathetic role I have seen him play. There are plenty of other excellent performances too. Not least of which are Sir Ralph Richardson and Ian Holm.

What is particularly disturbing - and rightly so - is the simian perception of humans. We get to see ourselves almost from the point of view of the poor, dumb, helpless brutes over whom we so routinely lord it. And it demonstrates well how the phony 'civilisation' and 'morality' with which we cloak and justify our conduct, is no more than an expression of own selfishness and arrogance. It may seem a little overstated at times, especially in the hideous museum dissection rooms, but what we see isn't just a truth about the Victorians; its a truth about the way we are today. It's one that needs to be stated, and cannot be stated often enough. Holm's character's obsession with the 'ray-zor' as a symptom of civilisation - as if to possess facial hair were a primitive condition to be scorned - is an excellent case in point. Primitive bearded readers take note.

The story is depressing. Ultimately it's a tragedy. Because even though he returns to the jungle and the freedom from moral tyranny that is truly human 'civilisation'; we know he's doomed. Before the third millennium is 50 years old, wild simians will be hunted into extinction as bush meat, and their environment developed for agriculture and mineral exploitation to gratify insatiable human excess.

In the end, it's a tale about ourselves. The path to extinction that other simians tread, must eventually be followed by humans.

Highly recommended for its ethical take, despite the hokey moments.


text: Hoewel hij niet dichter bij de Tarzan van Edgar Rice Burroughs komt dan, laten we zeggen, de Johnny Wiesmuller-films, heeft hij wel een eigen, eigenaardige en onderhoudende kijk op het verhaal. Het is een goed gemaakte Tarzan-film. Mooie decors, goede fotografie, werkbare continuïteit en een Tarzan-kreet die de Tarzan-kreet van Burroughs weerspiegelt. De spelers presteren allemaal goed. De enige slechte punten die ik vond, waren, geloof ik, verband met elkaar. Hij beweegt langzaam. Die langzame beweging maakt deze film lang. Hij had gemakkelijk 15 tot 20 minuten korter kunnen zijn, wat denk ik zou hebben geholpen bij de natuurlijke opbouw van de plot en de ontwikkeling van het karakter. Maar de rest van de film werkt goed genoeg om hem over deze twee ruige plekken heen te brengen en de kijker toch tevreden te stellen met de film. Korte versie van het bovenstaande... Het is een heel goede Tarzan-film.

text_en: While it comes no closer to the Tarzan of Edgar Rice Burroughs than, say, the Johnny Wiesmuller flicks did it does have it's own peculiar, and entertaining, slant on the story. Its a well done Tarzan movie. Nice scenery, good photography, workable continuity, and a Tarzan yell that echos the one described by Burroughs. The players all perform well. The only bad points I found were, I think, related. It moves slow in places. That slow movement? Makes this picture to long. It could easily have been 15 to 20 minutes shorter, which I think would have helped with the natural flow of the plot line and the character development. But the rest of the film works well enough to carry it over these two rough spots and still leave the viewer satisfied with the flick. Short version of all the above ... Its a very GOOD Tarzan movie.


text: Kijk er onbevooroordeeld naar, het is heel anders, er is niets schattigs aan. Heel goed, realistisch verhaal van Tarzan. De animatronische chimpazees zijn goed voor '84, Christopher Lambert was briljant in het imiteren van chimpazeetaal en gedrag. Het zou me niet verbazen als hij les kreeg van Jane Goodall.

text_en: Watch it with an open mind, it is very different, nothing's cutesy about this. Very well done realistic tale of Tarzan. The animatronics chimpazees are well done for '84, Christopher Lambert was brilliant imitating chimpazee language and behavior. I wouldn't be surprised if he took lessons from Jane Goodall.


text:
Ik heb de meeste Tarzan-afleveringen gezien. In elk geval de X met O'Keeffe & Bo Derek, en dat is echt verschrikkelijk.
Ik heb deze versie een paar keer gezien sinds hij voor het eerst werd uitgezonden.
Alle acteurs hadden memorabele rollen, geweldige rollen als de Aap.
Gisteravond heb ik hetzelfde gezien op de Spaanse zender, en afgezien van een paar Franse dialogen was alles in het Spaans.
Voor zover Hudson Andies stem niet wilde, deed hij helemaal niets tot het einde. Hij keek naar de dagelijkse uitzendingen en had een dialogencoach kunnen inhuren.
Het lijkt belachelijk dat een verhaal over apen en een man die door ze is grootgebracht en die wartaal uitslaat, en dat Hudson Andie heeft aangevallen. De verhaallijn van de film was dat ze een Amerikaanse nicht was. De laatste keer dat ik in Carolina was, zat ik in de Verenigde Staten.
Ze was mooi in de film en haar ogen, haar prachtige haar en haar albasten huid waren voor alle mannen een raadsel. Ze hoefde haar toevlucht niet te nemen tot Bo's niveau.
Ze is de rest van haar carrière een dame gebleven en moet deze film (de helft van haar leven geleden) als uitgangspunt nemen. Haar acteerprestaties, haar oprechtheid, maakten deze film plezierig en geloofwaardig, en maakten het geloofwaardig dat een half wilde man haar innerlijke schoonheid kon ontdekken.
Een geweldig uitgangspunt voor sir Richardson, hij heeft de film gestolen.

text_en:
I have seen most of the Tarzan episodes. Certainly the rated X with O'Keeffe & Bo Derek, which is totally deplorable.

I have seen this version several times since it was originally shown.

All the cast had memorable parts, great acting the Ape sequences.

Last night I viewed same on Spanish station and other than some French dialog all in Spanish.

As far as Hudson not wanting Andie's voice he did nothing until the very end. He viewed the dailies and could have hired a dialog coach.

It seems silly that a story about apes and a man raised by them all speaking gibberish that Hudson attacked Andie.The story line in the movie was that she was an American cousin. The last time I checked Carolina was in the USA.

She was beautiful in movie and her eyes, and gorgeous hair, alabaster skin mystified all us males. She did not have to resort to Bo's level.

She has remained a LADY throughout the rest of her career and should look at this movie (half her life ago),as a starting point. Her performance, sincerity, made this movie enjoyable, believable that a half wild man could ascertain her inner beauty.

Great sending point for Sir Richardson, he did steal the movie.


text:
Hoewel films over Edgar Rice Burroughs beroemde Rousseau-held Tarzan nu al bijna een eeuw door bioscoopbezoekers worden gezien, is dit de definitieve versie van het verhaal. Greystoke is het feitelijke verhaal over de oorsprong van Tarzan, zoals dat door Edgar Rice Burroughs in het tweede decennium van de vorige eeuw werd verteld. Ik ben door deskundigen verzekerd.
Tarzan en Sherlock Holmes zijn waarschijnlijk de meest gedramatiseerde fictieve helden uit de geschiedenis. Ik heb daar geen feiten voor, alleen een gevoel. De populairste Holmes was Basil Rathbone, de populairste Tarzan was Johnny Weissmuller. En de films die ze met die twee figuren hebben gemaakt, zullen door puristen met de nek worden aangekeken. Maar Greystoke is het echte werk, een getrouwe kopie van Burroughs eerste verhaal over de oorsprong van zijn held. Ik kan geen andere film bedenken die laat zien dat Tarzan Frans leerde voor hij Engels leerde, maar dat wordt hier vertoond en het is niet meer dan natuurlijk omdat het een Franse overlevende is van een afgeslachte safari, gespeeld door Ian Holm, die Tarzan ontdekt, die door de apen is grootgebracht sinds zijn ouders, die schipbreuk leden op de Afrikaanse kust, daar stierven nadat zijn moeder een kind had gebaard.
Zijn ouders waren in feite de zoon en schoondochter van de graaf van Greystoke en de overlevende graaf, gespeeld door Ralph Richardson, is natuurlijk dolblij te horen dat hij een kleinzoon heeft. Natuurlijk zijn er anderen die de nieuwe erfgenaam niet met open armen ontvangen.
Een van hen is Andie McDowell, die natuurlijk Jane speelt. Ze communiceert niet met Tarzan in antwoord op zijn gegrom en eenlettergrepige bevelen. Tarzan spreekt een beknopt Engels, Frans, en begrijpt ook de taal van de apen. Wat de taal van de liefde betreft, Tarzan en Jane hebben geen lessen nodig.
Greystoke kreeg drie Oscar-nominaties voor de beste make-up met betrekking tot de apen, het best aangepast scenario en een postume nominatie voor Ralph Richardson voor de beste ondersteunende acteur. Het had ook een nominatie moeten krijgen voor de cinematografie van de oerwoudscènes in Cameroun en de scènes van de Britse aristocratie in verschillende bekende plaatsen als Hatfield House en Blenheim Palace.
Voor puristen uit Burroughs is Greystoke het echte werk.

text_en:
Although films about Edgar Rice Burroughs famous Rousseauian hero Tarzan have been seen by movie goers for almost a century now, this is the definitive version of the story. Greystoke is the actual story of the origins of Tarzan as set down by Edgar Rice Burroughs way back in the second decade of the last century. I've been assured by experts.

Tarzan and Sherlock Holmes are probably the most filmed fictional heroes in history. I've no basis in fact for saying that, just a gut feeling. The most popular Holmes was Basil Rathbone, the most popular Tarzan was Johnny Weissmuller. And films that they made with both those characters will be criticized no end by purists.

But Greystoke is the real deal, a faithful adaption of Burroughs first story concerning the origin of his hero. I can't think of another film which shows that Tarzan learned French before English, but that is shown here and it's only natural since it was a French survivor of a massacred safari played by Ian Holm who discovers Tarzan who has been raised by the apes since his parents who were shipwrecked on the African coast died there after his mother gave birth.

His parents were in fact the son and daughter-in-law of the Earl of Greystoke and the surviving Earl, played by Ralph Richardson is of course overjoyed to learn he has a grandson. Of course there are others who don't welcome the new heir back in society.

One who doesn't is Andie McDowell playing of course Jane. She does not communicate with Tarzan in answer to his grunts and monosyllabic commands. Tarzan speaks a concise English, French, and understands the language of the apes as well. As for the language of love, Tarzan and Jane need no lessons.

Greystoke earned three Oscar nominations for best makeup in regard to the apes, best adapted screenplay and a posthumous nomination for Ralph Richardson for Best Supporting Actor. It should also have rated a nomination for cinematography of the jungle scenes in Cameroun and the scenes of the British Aristocracy in several landmark places like Hatfield House and Blenheim Palace.

For Burroughs purists, Greystoke is the real deal.


text: Hoe zijn rol als mens en aap zich ontwikkelde, was buitengewoon. Om nog maar te zwijgen van het decor van de film. Christopher Lambert was verbazingwekkend als heer van Greystoke. Christopher is de ziel van dit meesterwerk. Ik werd zo geboeid door zijn optreden dat ik mijn hart kon voelen bonzen. De volledigheid van de film ontroerde me tot op de dag van vandaag. Zijn vertolking van John was Oscar waardig; zoals hij ervoor had moeten worden voorgedragen.

text_en: How his charter evolved as both man and ape was outstanding. Not to mention the scenery of the film. Christopher lambert was astonishing as lord of Greystoke. Christopher is the soul to this masterpiece. I became so enthrawled with his performance i could feel my heart pounding. The entireity of the movie still moves me to this day. His portrayal of John was Oscar worthy; as he should have been nominated for it.


text:
Ik herinner me dat ik die film in de bioscoop heb gezien in 1984, toen ik 6 jaar was (reken maar uit). Ik vond hem geweldig. Ik was Tarzan in de twee weken nadat ik hem had gezien (ik klom in de meubels, ik sprong rond en maakte apengeluiden). Het was het begin van een fascinatie voor Tarzan en apen, maar vreemd genoeg ook van een langere blijvende liefde voor Christopher Lambert (hou in gedachten dat ik heel kort daarna Highlander heb gezien). 1984 was de laatste keer dat ik die film heb gezien, tot ongeveer een maand geleden. Het was toevallig op de televisie toen ik me om halfvier klaarmaakte om naar bed te gaan, en hoewel het laat was en ik moe was en om negen uur op mijn werk moest zijn, bleef ik op om naar de film te kijken waar ik als kind zo dol op was geweest.
Toen ik hem zag, besefte ik dat het niet zo'n geweldige film was en zelfs nog vreemder dat de stem van Andie MacDowell door iemand anders was nagesynchroniseerd. Ian Holme was natuurlijk even solide als altijd, en verrassend genoeg hielden de apenpakken het nog een beetje vol, maar wat het meest verrassend was, was dat Lambert zo goed was als Tarzan. Hij was geweldig! De diepte die hij in zo weinig regels wist te vangen, zijn primaire lichaamstaal en vooral zijn vermogen om dit personage door de extreem grote ark van Noach te loodsen, waren verbazingwekkend.
Zoals ik al eerder heb gezegd, ben ik een fan van Lambert, maar ik ben gewend aan Highlander, The Hunted and Fortress. In deze film was hij echt heel goed en het is jammer dat hij nooit meer de kans heeft gekregen om een personage met zo'n diepte te spelen.
Dus om een kort verhaal veel te lang te maken, was ik een beetje teleurgesteld dat de film niet zo goed was, maar ik was blij te zien dat Lambert goed was en ik heb er geen spijt van dat ik tot zes uur's ochtends ben opgebleven om hem te zien.

text_en:
I remember seeing this film in the theater in 1984 when I was 6 years-old (you do the math). I absolutely loved it. I was Tarzan for the 2 weeks after seeing it (climbing the furniture, jumping around making monkey sounds). It started a fascination with Tarzan and monkeys, but oddly enough a longer lasting love for Christopher Lambert (keep in mind that I saw Highlander very shortly after this). 1984 was the last time I saw that film, until about a month ago. It happened to be on cable as I was getting ready for bed at 3:30 am and even though it was late and I was tired and I had to be at work at 9:00 am, I stayed up to watch this movie that I loved as a kid.

Upon viewing it I realized that it was not that great of a film and even odder then that, that Andie MacDowell's voice was dubbed by someone else. Ian Holme was of course solid as usual, and surprisingly the monkey suits still kind of held up, but what was most surprising was how good Lambert was as Tarzan. He was great! The depth he managed to capture in so few lines, his primal body language and most importantly his ability to bring this character through its extremely large ark, were just amazing.

As I stated earlier I am Lambert fan, but I'm used to Highlander, The Hunted and Fortress. In this film he was really quite good and it is a shame that he never got a chance to portray a character with such depth again.

So to make a short story way too long, I was a little disappointed that the film was not that good, but I was glad to see that Lambert was good and I do not regret staying up until 6:00am to see it.


text:
Dit is een van de leukste tienerfilms die ik ooit heb gezien (en waarvan ik wilde dat hij op video werd uitgebracht). Hij werd in hetzelfde jaar uitgebracht als een andere geweldige komedie waarin Tim Matheson een rol speelde in 'Animal House' (wat waarschijnlijk de reden is waarom hij over het hoofd werd gezien).
Een van de meest memorabele delen van deze film zou beslist de soundtrack zijn, die een formele release van het label had kunnen en moeten zijn. De soundtrack bevat een minder bekende 70-er die High Inergy heet en wiens lied 'We are the future' een hoofdrol speelde in de Prom-scène van de film. Ik herinner me dat ik het album van de groep 'Steppin' Out' kocht. als kind, voornamelijk vanwege het uiterlijk van de meisjes en niet noodzakelijkerwijs vanwege hun muzikale talent.
Het slotnummer is een van de beste ballads die ik ooit heb gehoord, en ik hoor het nog steeds in mijn hoofd. Ik wou dat ik de naam van de groep wist, zodat ik die ergens in cyberspace kon opzoeken.
Als je van films als 'Over the Edge' en 'Rich Kids' houdt, denk ik dat dit er een is die je ook leuk zult vinden.

text_en:
This is one of the most enjoyable teen movies I have ever seen (and that I wished was released to video). It was released the same year as another great comedy in which Tim Matheson played a role "Animal House" (Which is probably why it was overlooked).

One of the most memorable parts of this film would definitely be the soundtrack, which could have and should have been a formal label release. The soundtrack features a lesser-known 70's act named High Inergy whose song "We are the future", played a marquee role in the movie's Prom scene. I remember purchasing the group's album "Steppin' Out" as a kid mainly because of the look of the girls and not necessarily for their musical talents.

The closing song is one of the best ballads I have ever heard, and I can still hear it in my head. I wish I knew the group's name so that I could look for it somewhere in cyberspace.

If you liked films such as "Over the edge" and "Rich Kids", I think this is one that you will enjoy as well.


text: Slipknot is een hardcore-rockband uit Des Moines, Iowa. Negen bandleden die allemaal op maat gemaakte overalls en zelfgemaakte maskers dragen (zoals het clownsmasker van mer6, de verschillende gasmaskers van mer8, het gescheurde en gescheurde crashtest-dummiesmasker met dreadlocks van mer8). De muziek zelf lijkt zich te bewegen tussen normaal en anders, maar wordt zo briljant en psychotisch uitgevoerd.<br />'Welcome To Our Neighborhood' klinkt als een algemene titel, maar de opnamen zelf zijn heel anders. Interviews met de band, soundbites van hun nieuwste, zelfgetitelde album, 2 live-optredens en een muziekvideo die door mtv is verboden (een briljant eerbetoon aan de klassieke Kubrick-film The Shining), de film klokt niet eens een halfuur, maar is het zeker waard. Het is ideaal om een fan van heavy metal aan Slipknot te koppelen.

text_en:
Slipknot is a hardcore rock band from Des Moines, Iowa. Nine band members who all wear customized boilersuits, and personalized, homemade masks (eg. #6's clown mask, #0's various gasmasks, #8's tattered + torn crashtest dummie mask with dreadlocks). The music itself seems to walk the finelines between sane and otherwise, yet is performed so brilliantly and psychotic.

"Welcome To Our Neighborhood" sounds rather a generic title, but the footage itself is something else. Interviews with the band, soundbites from their latest, selftitled album, 2 live performances, and one banned-by-MTV music video (a brilliant homage to the classic Kubrick film "The Shining"), the movie clocks in at not even half-an-hour, but is certainly worth it. It is perfect for introducing any metal/hardcore fan to Slipknot.


text:
Deze dvd verkoopt meestal rond de 30 dollar. Ik zou niet zo veel voor de dvd hebben betaald als ik had geweten wat ik kreeg, maar toch is het een behoorlijk goede dvd. Hij toont de Knot in al hun glorie, met beelden van hun concerten... met Surfacing, Wait and Bleed and Scissors tussen andere nummers, waaronder de muziekvideo van 'Spit it Out', die blijkbaar van MTV is verbannen.
Slipknot, voor degenen die het niet weten, is in wezen een symfonie van de verdoemden: negen gemaskerde mannen die op het podium een totale chaos tentoonspreiden, met machinegeweren, gillende gitaar en zang die je gezicht van je lijf scheuren en je naar meer doen verlangen. Ik heb Slipknot nog nooit gezien, ik kan je niet genoeg aanbevelen om deze dvd te kopen... waarschijnlijk van eBay of Amazon zodat je een betere prijs kunt krijgen.
Een korte, maar goed gemaakte voorstelling van de Knot.

Zeven van de tien.

text_en:
This DVD usually sells for around $20. I wouldn't pay this much for the DVD if I had known what I was getting, but regardless this is a pretty good disc. It displays the Knot in all their glory, with footage from their concerts... playing Surfacing, Wait and Bleed and Scissors among other tracks, including the "Spit it Out" music video, which was apparently banned from MTV.

Slipknot, for those who don't know, is essentially a symphony of the damned: nine masked men who display total chaos on stage, with machine gun drums, squealing guitar and vocals that will tear your face off and leave you wanting more. For those who've never seen Slipknot before, I cannot recommend enough you get this DVD... probably off eBay or Amazon so you can get a better deal.

A short, though well made show of the Knot.

Seven out of ten.


text: Ik deed het ook. Toen ik de band voor het eerst zag, heb ik ze meteen afgewezen zonder zelfs maar naar de muziek te luisteren. Toen op een dag, uit pure nieuwsgierigheid, heb ik de cd gekocht en ben er verliefd op geworden. Dus heb ik de video gekocht. Hou je vast, jongens, dit wordt niet leuk! de video was geweldig <0xE2><0x80><0x93> een geweldige kans om de muziek te horen, een paar van de promotievideo's te zien en de band te ontmoeten... hoewel ik nog steeds niet begrijp hoe ze het kunnen verdragen om de hele tijd die maskers te dragen! een must voor alle fans van de band, en fans van alternatieve muziek in het algemeen.

text_en: I did it too. When i first saw the band, i dismissed them straight away without even listening to the music. Then one day, out of sheer curiosity, i bought the cd and fell in love with it. So i bought the video. hold onto your lunch kids, this isnt going to be pretty! the video was excellent - a great opportunity to hear the music, see some of the promo videos, and meet the band...although i *still* dont know how they can cope with wearing those masks all the time! a must for all fans of the band, and fans of alternative music in general


text: Slipknot is een heavy-metalband uit de geweldige stad Des Moines, Iowa, waar de rockers hun eigen gedistingeerde masker dragen (ik weet dat iemand dit al heeft gezegd, maar ik moet de ruimte opvullen voor deze recensie). De bandleden zijn Joey, Mick, 133, Sid, Clown, James, Corey, Chris en Paul. Deze band is een van de beste nieuwe heavy-metalbands naar mijn mening en moet gehoord worden door iedereen die van hardcore rock houdt. Een andere goede film is 'Dissterpices', waarin de band optreedt in de London Arena. De video van 'My Plague' is daar opgenomen en zit bij de dvd. Het nummer met de meeste kicks dat ze hebben gemaakt, zit er ook bij (Sic). Dus als je van de band houdt, moet je dit zien en als je van heavy metal houdt, moet je deze band horen.

text_en: Slipknot is a heavy metal band from the great city of Des Moines, Iowa in which the rockers wear their own distinguished mask (I know someone already said this, but I need to fill up space for this review). The band members are Joey, Mick, 133, Sid, Clown, James, Corey, Chris, and Paul. This band is one of the best new heavy metal bands in my opinion and should be heard by everyone that loves hardcore rock. Another good movie is called "DISASTERPIECES" which shows the band's performance at the London Arena. The "My Plague" video was shot there and is included on the DVD. The most kick ass song they made is also on there (Sic). So if you love the band you need to see this and if you love heavy metal music then you have to hear this band.


text: Ik kan me niet meer precies herinneren waar ik ze voor het eerst heb gehoord, maar ik heb een stukje van een liedje gehoord en dat vond ik mooi. Ik heb de cd gekocht en eindelijk het soort muziek gevonden dat ik mooi vind. Ik hoorde over deze video en wist dat ik hem moest hebben. Er staan een heleboel clips op die ze in een concert hebben gespeeld. Ik kan je wel vertellen dat het kijken naar deze video niet eens te vergelijken is met een concert van hen. Ik heb ze twee keer in een concert gezien en ik wil nooit meer een kans missen om ze weer te zien. De andere twee dingen die erop staan zijn een interview en zelfs een video voor een van hun grootste songs. Ik zag ze op het ozzfest 2001 en ze heersten daar, maar het was veel beter om ze in een kleiner binnenpodium te zien (ze hadden echt coole dingen te doen omdat ze in staat waren de lichten uit te doen), het andere betekent, voor het geval iemand zich dat afvraagt, votary is een devote volgeling.

text_en: I can't remember exactly where i heard of them first, but i listen to a little of one song and liked it. Went and bought the cd and had finally found the type of music i like. I heard about this video and knew i had to have it. It has a lot of clips from them playing in concert. Let me tell you, watching this video doesn't even compare to them in concert. I've seen them twice in concert and don't want to ever miss a chance to see them again. The other two things it has is some interview, and even a video for one of their biggest songs. couple little side notes...i saw them at ozzfest 2001 and they ruled there, but seeing them in a smaller inside stage was much better (they had some really cool things to do with being able to cut out the lights) the other, in case anyone wonders, votary means a devout follower.


text: Van de gouden periode van de Britse filmgeschiedenis is dit mijn favoriet. Gisteren in mijn filmvereniging voor een verrukt publiek vertoond, verbaasde ik me erover hoe lang de komedie (uit 1950!) nog heeft standgehouden. Het is in feite te danken aan de vakkundige timing en het onnavolgbare spel van twee van de beste acteurs die Engeland ooit heeft voortgebracht: Margaret Rutherford en Alastair Sim. Deze klucht, gebaseerd op een toneelstuk van John Dighton, wordt vlot gespeeld door regisseur Frank Launder. De plot is eenvoudig: een vergissing van het ministerie plaatst een meisjesschool op een jongensschool. Ik moet altijd lachen als ik aan deze film denk.

text_en: From the golden period of British films, this has my vote for one of the funniest of all time. Screened yesterday at my Film Society to a rapturous audience, I was astonished at how well the comedy has lasted (made in 1950!). It is really down to the expert timing and inimitable playing from two of the finest actors Britain has produced: Margaret Rutherford and Alastair Sim. Adapted from a play by John Dighton, this farce is briskly handled by director Frank Launder. The plot is simple: A ministry mistake billets a girls' school on a boys' school. I will always laugh when I think of this film.


text: Een van de komischste films aller tijden. Sim en Rutherford zijn op hun best als ze zich over de hachelijke situatie heen zetten dat een jongens- en meisjesschool in dezelfde ruimte zitten. Slapstick is nog nooit zo geraffineerd geweest.

text_en: One of the flat-out drollest movies of all-time. Sim and Rutherford are at their best matching wits over the predicament of an all-boys and all-girls school sharing the same quarters. Slapstick has never been this sophisticated.


text: Deze film is zonder enige twijfel het duidelijkste voorbeeld van de Britse humor die de Duitsers niet kunnen begrijpen. In een film die een van de beste films uit de Britse cinemageschiedenis voortbrengt (St. Trinians). Het verhaal van bureaucratische incompetentie te midden van naoorlogse rechtszaken stelt Frank Launder in staat om het maximale talent van de hele cast te regisseren. Het is waarschijnlijk de enige film waarin Margaret Rutherford haar tegenspeler, in Alastair Sim, weet te strikken voor een krachtige karakterisering (ze wint nog steeds). Joyce Grenfell (dank je wel) en Richard Wattis verdienen allebei een vermelding in Dightons meesterwerk van Engelse etiquette en stijve bovenlip onder druk.<br />Geen enkele Rutherford/Sim/Grenfell-fan zou zonder dit in zijn verzameling zitten. Absoluut briljant. Waarom 9/10? Slechts 83min.

text_en:
This film, without doubt, is the clearest example of the British humour the Germans can't understand. One-liners run rampant in a film spawning one of the greatest series of films in British cinema history (St.Trinians). The story of bureaucratic incompetence amid post-war trials enables Frank Launder to direct maximum talent from all the cast. It's probably the only film in which Margaret Rutherford meets her match, in Alastair Sim, for forceful characterisation (she still wins though). Joyce Grenfell (bless her) and Richard Wattis both deserve mentions in Dighton's masterpiece of English etiquette and stiff upper lip under pressure.

No Rutherford/Sim/Grenfell fan would be without this in their collection. Absolutely brilliant. Why 9/10? Only 83mins long.