text: De misdadig genegeerde film van Jay Craven is een frisse wind in de over het algemeen narcistische en afgeleide wereld van de onafhankelijke film. Om te beginnen is de fotografie een puur esthetisch genoegen, die alle sombere schoonheid van het late najaar van Noord-New England vastlegt (Cinematographer Paul Ryan deed de 2de Eenheid op de Dagen van de Hemel op Malick). Ten tweede zijn de voorstellingen allemaal even uitstekend <0xE2><0x80><0x93> Noel Lourdes van Rip Torn is opvliegend en charmant, en Bangor van Tantoo Cardinal is zowel gevoelig als uitbundig, om nog maar te zwijgen van een uitstekende bijrollen. Maar over het geheel genomen is het een eerbetoon aan de verhalende kracht van de film dat het verhaal een sterk en levendig tempo aanhoudt terwijl het zich toch in zijn eigen tempo ontvouwt, en de film komt tot een conclusie, natuurlijk en oprecht, die desondanks niet te verwachten lijkt. Dit is een van de zeldzame momenten van waardigheid in de onafhankelijke filmwereld, een film die een klein stukje van het kruispunt tussen mensen en geschiedenis verkent.

text_en: Jay Craven's criminally ignored film is a sober breath of fresh air in the generally narcissistic and derivative world of independent film. First off, the photography is pure aesthetic pleasure, capturing all of the gloomy beauty of Northern New England in late autumn (Cinematographer Paul Ryan did 2nd Unit on Malick's Days of Heaven). Second, the performances are uniformly excellent - Rip Torn's Noel Lourdes is irascibly charming and Tantoo Cardinal's Bangor is at once sensitive and exuberant, to say nothing of a fine supporting cast. Overall though, it is a tribute to the narrative strength of the film that the story maintains a strong and lively pace while still unfolding in its own time, and the film comes to a conclusion, natural and genuine, that nevertheless does not seem expected. This is one of the rare cells of dignity in the independent film world, a film that explores a small piece of the intersection between humans and history.


text: Ik weet niet precies hoe het IMDb-'gemiddelde' zo'n lage score voor deze film heeft gekregen. Naar mijn mening en volgens alle andere verslagen is het een over het hoofd geziene juweel van een film. Rip Torn is fantastisch als de koppige Noel Lord, en Tantoo Cardinal is superlatief als zijn huisgenoot. Torn en Cardinal zijn allebei ondergewaardeerde acteurs die eindelijk een podium krijgen om hun vak uit te oefenen.<br />Hun relatie is niet altijd plezierig, maar wel heel echt. Dit is NIET het'veelzijdige en ontroerende liefdesverhaal' dat op het dvd-hoesje staat. Uiteindelijk is het een tragedie. Lord mikt gewoon te hoog en negeert alle adviezen om het geld aan te nemen dat het energiebedrijf aanbiedt om te verhuizen. De muziek is fantastisch, net als de decors.

text_en:
I'm not sure how the IMDb "weighted average" came up with such a low rating on this film. It is in my opinion and by all other accounts an overlooked gem of a movie. Rip Torn is fantastic as the stubborn Noel Lord, and Tantoo Cardinal superlative as his housemate. Torn and Cardinal are both underrated actors who are finally given a stage to work their craft on.

Their relationship isn't always pleasant, but it's very real. This is NOT the "humerous and touching love story" it's billed as on the DVD jacket. In the end it is a tragedy. Lord simply aims too high and ignores all the advice to take the money offered by the power company to move.

The music is fantastic, as are the period sets.


text: Where the Rivers Flow North is een goed verteld verhaal over de strijd van twee mensen om hun eigen leven te leiden in het aangezicht van 'vooruitgang' en 'ontwikkeling'. Behalve dat ik van de film genoot als entertainment, heb ik aan het eind van de jaren twintig ook heel wat geleerd over het leven op het platteland van New England.<br />De cinematografie legde de rauwe schoonheid van Noord-Pennsylvania vast en zette het toneel, terwijl de muziek de film tot leven bracht. Heel goed gedaan voor een lowbudgetfilm die plaatselijk werd geproduceerd. Ik vond Michael J. Fox' personage het zwakste in de film, maar Rip Torn en Tantoo Cardinal zijn twee van de beste voorstellingen die ik in lange tijd heb gezien. Ik vond het jammer dat ze dat jaar geen knikje kreeg als beste actrice (ik neem aan dat de film te 'klein' was om in overweging te nemen).

text_en:
Where the Rivers Flow North is a well-told story about two peoples' fight to live their own lives in the face of "progress" and development. Besides enjoying the movie as entertainment, I also learned quite a bit about life in rural New England back in the late 1920s.

The cinematography captured the raw beauty of Northern Vermont and set the stage, while the music brought the movie to life. Very well done for a low-budget, locally-produced film. I found Michael J. Fox's character the weakest in the film, but Rip Torn and Tantoo Cardinal turn in two of the finest performances I've seen in a long time. I was saddened she did not get a nod as best actress that year (I assume the film was too "small" a film to be considered).


text:
Kingdom County, Vermont, 1927. Noel Lord (Rip Torn) woont met zijn indiaanse vriend Bangor (Tantoo Cardinal) in het gebied waar een grote dam moet worden gebouwd. Noel is echter niet bereid zijn land op te geven, en hij zal tegen de dammaatschappij moeten vechten om te voorkomen dat het district wordt verwoest.
'Where the Rivers Flow North' is een aangrijpend, contemplatief verhaal, gesteund door de gedenkwaardige optredens van Rip Torn (die recentelijk in de kleine, maar sappige rol van Lodewijk XV speelde in Sofia Coppola's ondergewaardeerde 'Marie Antoinette') en Tantoo Cardinal ('Dances With Wolves', 'Smoke Signals'). Het is een onderschat onafhankelijk stuk uit de eerste (elektrische) helft van de jaren negentig, meestal beschouwd als de opkomst van Quentin Tarantino's burleske ('Pulp Fiction' is inderdaad een meesterwerk, maar de man lijdt aan het syndroom van Orson Welles), Todd Solondz' verontrustende buitenwijken, Danny Boyles duistere visie op het Verenigd Koninkrijk (maar laten we het niet hebben over die 'Beach'-film met DiCaprio).... Jay Craven zou ook op de lijst van grote onafhankelijke filmmakers moeten staan. Hij heeft een respectvolle, discrete carrière achter de rug en het is altijd een genoegen om een constant talent als het zijne te zien.
Mijn stem: 8/10.

text_en:
Kingdom County, Vermont, 1927. Noel Lord (Rip Torn) lives with his Indian mate, Bangor (Tantoo Cardinal) in the area where a large dam is to be built; Noel, however, is not willing to give up on his land, and he'll have to fight the dam company in order to prevent the County from any possible destruction.

"Where the Rivers Flow North" is a gripping, contemplative story powered by the memorable performances of Rip Torn (recently seen in the small but juicy role of Louis XV in Sofia Coppola's underrated "Marie Antoinette") and Tantoo Cardinal ("Dances With Wolves", "Smoke Signals"). Director Jay Craven (who also co-wrote the script with Don Bredes, based on Howard Frank Mosher's novel) and cinematographer Paul Ryan crafted this powerful story with unique, contemplative pace/visuals, which remind me of Terrence Malick's and John Huston's best moments. It's an underrated independent period piece of the first (electric) half of the 90's, usually regarded as the rise of Quentin Tarantino's burlesque ("Pulp Fiction" is a masterpiece indeed, but the man suffers from Orson Welles' Syndrome), Todd Solondz's disturbing suburbia, Danny Boyle's dark vision of the UK (let's not mention that "Beach" flick with DiCaprio, though)... Jay Craven should be more regarded on the lists of great indie filmmakers as well. He's been leading a respectful, discreet career and it's always a pleasure to see a constant talent like his.

My vote: 8/10.


text: Ik was echt verbaasd toen ik een paar jaar geleden deze film op de kabel zag. Het verhaal is een prachtig voorbeeld van hoe ons land blijft veranderen en de strijd om het vast te houden en het te gebruiken zoals we het nodig hebben. Tegenstrijdige verlangens van 'het volk' en de regering. De acteurs waren fantastisch in hun rollen en ik werd absoluut verliefd op Tantoo Cardinal <0xE2><0x80><0x93> ze is zo geloofwaardig en was zo'n personage in deze film, net als Rip Torn. Het verhaal was ook een liefdesverhaal over het land, het verleden en de twee hoofdpersonen. Ik heb geprobeerd deze film te kopen en ik heb hem niet kunnen vinden <0xE2><0x80><0x93> maar ik zou hem heel graag willen hebben.

text_en: I was really surprised when I came across this movie on cable TV a couple of years ago. The story is a wonderful example of how our land keeps changing and the fight to hang on to it and use it according to need. Conflicting desires of "the people" and the Government. The actors were fantastic in their portrayals and I absolutely fell in love with Tantoo Cardinal-she is so believable and was such a character in this movie, as was Rip Torn. The story was also a love story about the land, the past, and between the 2 main characters. I have tried to buy this film and have been unable to locate it-but I would sure would love to own it.


text: Dit is een ongelooflijk boeiend verhaal, dat met grote eenvoud en gratie wordt verteld. Het verhaal zelf is het onderwerp van de film, hoewel het landschap prachtig is. Het acteerwerk is ingehouden, zelfs subliem, want de personages komen zelf tot hun recht in al hun excentrieke eenvoud.<br />Dit kunstwerk zal waarschijnlijk niet worden gewaardeerd door degenen die films 'nonchalant' bekijken, zonder gepaste aandacht. Er is werk voor nodig om in het verhaal te worden opgenomen, maar als je er eenmaal bij betrokken bent, is de geboeidheid compleet!

text_en:
This is an incredibly compelling story, told with great simplicity and grace. The story itself is the object of the film, although the scenery is beautiful. The acting is understated, even superbly so, for the characters themselves come through in all of their eccentric simplicity.

This piece of art will likely not be appreciated by those who view movies "casually", without due attention. It takes work to be brought into the story, but once you become involved the captivation is complete!


text: Dit is een van mijn favoriete films. De vertolkingen van Rip Torn en Tantoo Cardinal zijn uitstekend en hun vertolkingen in combinatie met de muziek, het decor en de werkelijkheid van de film zijn heel meeslepend. Een blik op een waarachtige, zeg maar gerust houthakkende bergbewoner die weigert zijn manier van leven op te geven in naam van vooruitgang en ontwikkeling. De muziek van de Horseflies is heel uniek en geeft sommige scènes iets griezeligs. Nadat ik deze film voor het eerst had gezien, moest ik de deur uit om de video en de soundtrack te kopen. Over het geheel genomen een rustige film met uitbarstingen van paniek. Zowel Torn als Cardinal zijn heel geloofwaardig in hun rollen. Ik plaatste deze film in dezelfde categorie als _Winter People_ met Kurt Russell en Kelly McGillis, ook een favoriet.

text_en: This is one of my favorite movies. The performances of Rip Torn and Tantoo Cardinal are excellent and their performances combined with the music, scenery and reality of the movie are quite compelling. A look at a true, tell it like it is, logging, mountain man who refuses to give up his way of life in the name of progress and development. The music of the Horseflies is very unique and adds an eerie quality to some of the scenes. After seeing this movie for the first time, I had to go out and purchase the video and the soundtrack. Overall, a quiet type of movie with bursts of panic. Both Torn and Cardinal are very believable in their roles. I put this movie in the same category as Winter People with Kurt Russell and Kelly McGillis, another favorite.


text: Deze serie kwam halverwege de jaren negentig via de televisie naar Canada en ik vond het toen echt, echt geweldig. Zelfs nu ik 10 jaar later naar de verschillende nieuwszenders kijk, moet ik onwillekeurig denken aan de cynische manipulatie die plaatsvindt in naam van de kijkcijfers en de verschillende'showpony's' die we allemaal op tv zien in de verschillende Frontline-afleveringen. De scripts zijn strak geschreven en de acteurs hebben allemaal een onberispelijke komische timing en niets ervan wordt in de weg gestaan door een idiote lachsalvo. Er is hier een heleboel grappig materiaal dat heel goed is uitgevoerd en we hoeven niet te horen te krijgen wanneer we moeten lachen en waar we om moeten lachen. Ik begrijp niet waarom dit programma in Noord-Amerika nooit een succes is geworden <0xE2><0x80><0x93> het is echt een juweeltje! Ik vond het geweldig om de dvd's te zien, ook al zijn ze van het PAL-formaat. Ik dacht dat ik ze wel naar mijn computer kon smokkelen en dan naar de omgezette bestanden kon kijken. Ik waagde het erop en bestelde ze bij ABC <0xE2><0x80><0x93> zes tot acht weken later had ik alle 3 de seizoenen. Nog beter was dat ze op mijn NTSC-dvd-speler werkten. Ik vermoed dat elke speler die in de afgelopen 2 jaar is gekocht en xvid/divx doet, ze zal afspelen. Geweldig spul! 10 jaar later zijn de afleveringen allemaal heel goed! Ik hoef niets over de Australische politiek te weten om de humor te begrijpen, want die zal voor het westerse publiek allemaal bekend zijn. Mijn vrouw en ik hebben 10 dagen Frontline gekeken en zitten nog weken later te grinniken nadat we alle 39 afleveringen hebben gezien.

text_en: This show came to Canada via PBS in the mid 90s and I really, really loved it then. Even 10 yrs later watching the various news networks, I cant help but think of the cynical manipulation that goes on in the name of ratings and the various "show ponies" we all see on TV as depicted in various Frontline episodes. The scripts are tightly written and the actors all have impeccable comic timing and none of it is encumbered by an idiotic laugh track. There is a lot of funny material here really well executed and we don't need to be told when to laugh and what to laugh at. I don't understand why this show never took off in North America as its truly a gem! I was really excited to see the DVDs available, even though they are PAL format. I figured I would rip them to my computer and then watch the converted files. I took a chance and ordered it from ABC 6 to 8 weeks later, I had all 3 seasons. Even better it worked on my NTSC DVD player. I suspect any player bought in the past 2 yrs that does xvid/divx will play them. Great stuff! 10 yrs later the episodes all hold up really well! You don't need to know anything about Australian politics to get the humor as it will all be familiar to western audiences. My wife and I had a 10 day Frontline fest and are still chuckling weeks later after watching all 39 episodes


text:
Het trieste van de Frontline is dat als je er drie of vier afleveringen van hebt gezien, je pas echt begint te begrijpen dat het niet ver verwijderd is van wat er in het echte leven gebeurt. Wat echt triest is, is dat het ook ontzettend grappig is.
Het Frontline-team in _Series 1_ bestaat uit Brian Thompson ( Bruno Lawrence) <0xE2><0x80><0x93> een man die echt leeft en sterft, alleen maar door de kijkcijfers van zijn programma. Af en toe zien we hem tijdens zijn stunts om die kijkcijfers te halen, samen met zijn Line Producer Emma Thompson ( Alison Whyte); een vrouw die haar journalistieke integriteit nog niet kwijt is en die bereid is morele scrupules af en toe te verdedigen. Datzelfde kan niet gezegd worden van verslaggever Brooke Vandenberg (Jane Kennedy) <0xE2><0x80><0x93> een verslaggeefster die alle substantie uit zich heeft laten zuigen <0xE2><0x80><0x93> zozeer zelfs dat ze bij het interviewen van Ben Elton moet worden geïnstrueerd om te lachen. Haar reportages bestaan meestal uit interviews met beroemdheden (met wie ze al dan niet 'de weg is gegaan') of schandalige, onethische reportages die meestal averechts werken. Martin de Stasio ( Tiriel Mora) is de verslaggever met wie het team zich op ernst en waardigheid verlaat, aangezien hij de wijsheid van 21 jaar journalistiek achter zich heeft. Hij heeft niet eens een idee van wat een goed journalistiek verhaal maakt, hoewel hij af en toe een lijntje trekt. Over deze chaos (in naam) paradeert Mike Moore (Rob Sitch) een egoïstische, naïeve verslaggever die niet inziet dat hij alleen maar een knap gezicht is voor de groezelige journalistiek. Hij merkt vaak dat zijn zeden worden geschaad, alleen maar omdat Brian een beroep doet op zijn ijdelheid en zijn stommiteit de rest doet.
Frontline is het soort programma waar meer van moeten zijn, omdat het laat zien dat geluk, veiligheid en diep politiek inzicht in de moderne tijd interessante dingen zijn, maar dat het veel gemakkelijker te meten is met schandalen, angst en beroemdheden uit de roddelbladen.

text_en:
The sad thing about Frontline is that once you watch three or four episodes of it you really begin to understand that it is not far away from what happens in real life. What is really sad is that it also makes extremely funny.

The Frontline team in Series One consists of Brian Thompson ( Bruno Lawrence )- a man who truly lives and dies merely by the ratings his show gets. Occasionally his stunts to achieve these ratings see him run in with his Line Producer Emma Thompson ( Alison Whyte ); a woman who hasn't lost all her journalistic integrity and is prepared to defend moral scruples on occasions. The same cannot be said of Reporter Brooke Vandenberg ( Jane Kennedy )- a reporter who has had all the substance sucked out of her- so much so that when interviewing Ben Elton she needs to be instructed to laugh. Her reports usually consist of interviewing celebrities ( with whom she has or hasn't 'crossed paths' with before ) or scandalous unethical reports that usually backfire. Martin De Stasio ( Tiriel Mora ) is the reporter with whom the team relies on for gravitas and dignity, as he has the smarts of 21 years of journalism behind him. His doesn't have principles so much as a nous of what makes a good journalistic story, though he does draw the occasional line. Parading over this chaos ( in name ) is Mike Moore ( Rob Sitch ) an egotistical, naive reporter who can't see that he's only a pretty face for the grubby journalism. He often finds his morals being compromised simply because Brian appeals to his vanity and allows his stupidity to do the rest.

Frontline is the sort of show that there needs to be more of, because it shows that while in modern times happiness, safety and deep political insight are interesting things; it's much easier to rate with scandal, fear and tabloid celebrities.


text:
Zelfs tien jaar nadat 'Frontline' op ABC werd uitgezonden, gebruiken 'toekomstige actualiteiten'-programma's voor zover ik weet nog steeds steeds dezelfde trucjes. Telkens weer zien we dat 'Today Tonight' en 'A Current Affair' zich achter de fa<0xC3><0xA7>ade van journalistieke professionaliteit verschuilen, en toch leveren ze ons niets anders op dan vermoeide verhalen over gewichtsverlies en onbetrouwbare zakenlieden, schaamteloze reclamecampagnes en zinloze flops van beroemdheden. Omdat ik vaak was blootgesteld aan die entertainmentloze leegte tussen 'The Simpsons' om zes uur's avonds en 'Sale of the Century' (of 'Verleiding') om zeven uur's avonds, was ik me maar al te goed bewust van de kleine trucjes die deze programma's zouden gebruiken om de kijkcijfers op te krikken. Gelukkig waren vier opkomende komieken <0xE2><0x80><0x93> Rob Sitch, Jane Kennedy, Santo Cilauro en Tom Gleisner <0xE2><0x80><0x93> zich ook maar al te bewust van dit alles, en ze verwerkten hun frustraties in een van de meest hilarische mediatrips die je ooit op televisie zult zien. De vier komieken hadden elkaar al ontmoet in een komische serie, hun vorige meest memorabele televisieoptreden was in 'The Late Show', de briljante zaterdagavondshow die van 1992 tot 1993 twee seizoenen lang werd uitgezonden, en waarin ook medekomieken Mick Molloy, Tony Martin, Jason Stephens en Judith Lucy optraden.
'Frontline' beschikt over een ensemble van kleurrijke personages, elk met hun eigen specifieke en grillige persoonlijkheid. Aan het hoofd van de actualiteitenshow staat de goed verzorgde Mike Moore (Rob Sitch), een ambitieuze, pretentieuze, domme narcist. Mike verkeert in de waan dat de show een belangrijke rol speelt in de maatschappij, hoewel hij er altijd op staat dat ze 'hun journalistieke integriteit behouden', en zijn producenten hebben hun uiterste best gedaan om hem dat te laten geloven. Mike is in feite een marionet die het nieuws aan het volk moet brengen; af en toe krijgt hij het gevoel dat hij bij de neus wordt genomen, maar meestal wordt die gedachte de kop ingedrukt door een beroep te doen op zijn ijdelheid of door hem promotie te beloven.
Brooke Vandenberg (Jane Kennedy) is de oudste vrouwelijke verslaggever van de show. Ze maakt zich voortdurend zorgen over haar uiterlijk en haar imago, en als je de geruchten mag geloven, heeft ze een romantische relatie gehad met zo'n beetje elke mannelijke beroemdheid die er bestaat. Een andere, al even amorele verslaggever, Marty Di Stasio, wordt geportretteerd door Tiriel Mora, die de onvergetelijke rol van de onhandige advocaat Dennis Denuto speelde in de Australische komedieklassieker 'The Castle'. Emma Ward (Alison Whyte) is de co-producer van het programma en het enige lichtende baken van moraliteit op de 'Frontline'-set. Dan is er nog de hoogst amusante weerman, Geoffrey Salter (Santo Cilauro), Mikes beste vriend en vertrouweling. Geoff verdient de kost door het altijd eens te zijn met Mikes mening, en door uitbundig te lachen om zijn grappen voordat hij toegeeft dat hij ze niet snapt. Voor elk van de programma's, drie seizoenen lang, worden we getrakteerd op een andere EP, Executive Producer. Brian Thompson (Bruno Lawrence), die helaas in 1995 overleed, leidt het programma tijdens seizoen 1. Hij heeft een behoorlijk stel zeden, en is altijd beleefd tegen zijn werknemers, en toch is hij meer dan bereid om die opzij te zetten ten gunste van hoge kijkcijfers. Sam Murphy (Kevin J. Wilson) verschijnt in seizoen 2 op de set, een geharde, glad pratende producent die precies weet hoe hij Mike aan het lijntje moet houden; de laatste aflevering van het tweede seizoen, wanneer Mike hem eindelijk te pakken krijgt, is een klassiek moment. Daarom is het opmerkelijk dat je hem uiteindelijk aardig gaat vinden.
Met zijn opvallende, overdreven personages heeft 'Frontline' veel plezier in het satirisch brengen van actualiteitenprogramma's en hun dubieuze methodes om de kijkcijfers op te krikken. Veel van de afleveringen zijn snel en goedkoop opgenomen en bevatten vaak veel plot-ideeën uit actuele situaties, maar dat doet niets af aan de actualiteit van de serie, tien jaar na dato. Er zijn talloze cameo's van beroemdheden, onder wie Pauline Hanson, Don Burke en Jon English. Kijk uit naar Harry Shearers hilarische optreden in de tweede aflevering van 'Changing the Face of Current Affairs', waarin hij Larry Hadges speelt, een Amerikaan die door het netwerk is ingehuurd om de show te hervormen.
<0x3E> Vooral in het derde seizoen merkte ik dat 'Frontline' een buitengewoon korrelige vorm van zwarte humor had, ongewoon voor zo'n luchthartige komedie. Echt grappige momenten komen voort uit Brooke die heimelijk wordt omgekocht om een abortus te ondergaan, moord door een krankzinnige schutter en Mike die verraderlijk de hoop en dromen van zijn beste vriend verraadt, om vervolgens te horen te krijgen dat hij een goede vriend is. De laatste minuut van de serie minus een extra scène tijdens de aftiteling, die waarschijnlijk werd toegevoegd voor het geval er een vierde seizoen zou worden geproduceerd, was waarschijnlijk het beste, zwartste einde van een komedie die ik ooit heb gezien.
<0x3E> Hieronder staat een zeer voorlopige lijst van mijn vijf favoriete 'Frontline'- favorieten. Maar vergis je niet, elk half uur is absoluut hilarisch en keiharde satire.
1) 'The Siege' (Season 1)
2) 'Give 'em Enough Rope' (Season 2)
3) 'Addicted to Fame' (Season 3)
4) 'Basic Instincts' (Season 2)
5) 'Add Sex and Stir' (Season 1)

text_en:
Even a decade after "Frontline" aired on the ABC, near as I can tell, "current affairs" programmes are still using the same tricks over and over. Time after time, "Today Tonight" and "A Current Affair" are seen to be hiding behind the facade of journalistic professionalism, and yet they feed us nothing but tired stories about weight-loss and dodgy tradesmen, shameless network promotions and pointless celebrity puff-pieces. Having often been subjected to that entertainment-less void between 'The Simpsons' at 6:00 PM and 'Sale of the Century' (or 'Temptation') at 7:00 PM, I was all too aware of the little tricks that these shows would use to attract ratings.

Fortunately, four rising comedians  Rob Sitch, Jane Kennedy, Santo Cilauro and Tom Gleisner  were also all too aware of all this, and they crafted their frustrations into one of the most wickedly-hilarious media satires you'll ever see on television. The four entertainers had already met with comedic success, their previous most memorable television stint being on 'The Late Show,' the brilliant Saturday night variety show which ran for two seasons from 1992-1993, and also featured fellow comedians Mick Molloy, Tony Martin, Jason Stephens and Judith Lucy.

"Frontline" boasts an ensemble of colourful characters, each with their own distinct and quirky personality. The current-affairs show is headed by nicely-groomed Mike Moore (Rob Sitch), an ambitious, pretentious, dim-witted narcissist. Mike works under the delusion that the show is serving a vital role for society  he is always adamant that they "maintain their journalistic integrity"  and his executive producers have excelled into getting him to believe just that. Mike is basically a puppet to bring the news to the people; occasionally he gets the inkling that he is being led along by the nose, but usually this thought is stamped out via appeals to his vanity or promises of a promotion.

Brooke Vandenberg (Jane Kennedy) is the senior female reporter on the show. She is constantly concerned about her looks and public profile, and, if the rumours are to be believed, she has had a romantic liaison with just about every male celebrity in existence. Another equally amoral reporter, Marty Di Stasio, is portrayed by Tiriel Mora, who memorably played inept solicitor Dennis Denuto in the Australian comedy classic, 'The Castle.' Emma Ward (Alison Whyte) is the Line Producer on the show, and the single shining beacon of morality on the "Frontline" set. Then there's the highly-amusing weatherman, Geoffrey Salter (Santo Cilauro), Mike's best friend and confidant. Geoff makes a living out of always agreeing with Mike's opinion, and of laughing uproariously at his jokes before admitting that he doesn't get them.

For each of the shows three seasons, we are treated to a different EP, Executive Producer. Brian Thompson (Bruno Lawrence), who unfortunately passed away in 1995, runs the programme during Season 1. He has a decent set of morals, and is always civil to his employees, and yet is more-than-willing to cast these aside in favour of high ratings. Sam Murphy (Kevin J. Wilson) arrives on set in Season 2, a hard-nosed, smooth-talking producer who knows exactly how to string Mike along; the last episode of the second season, when Mike finally gets the better of him, is a classic moment. Graeme "Prowsey" Prowse (Steve Bisley), EP for the third season, is crude, unpleasant and unashamedly sexist. It's, therefore, remarkable that you eventually come to like him.

With its cast of distinctive, exaggerated characters, "Frontline" has a lot of fun satirising current-affairs programmes and their dubious methods for winning ratings. Many of the episodes were shot quickly and cheaply, often implementing many plot ideas from recent real-life situations, but this never really detracts from the show's topicality ten years on. Celebrity cameos come in abundance, with some of the most memorable appearances including Pauline Hanson, Don Burke and Jon English. Watch out for Harry Shearer's hilarious appearance in the Season 2 episode "Changing the Face of Current Affairs," playing Larry Hadges, an American hired by the network to reform the show.

Particularly in the third season, I noticed that "Frontline" boasted an extremely gritty form of black humour, uncharacteristic for such a light-hearted comedy show. Genuinely funny moments are born from Brooke being surreptitiously bribed into having an abortion, murder by a crazed gunman and Mike treacherously betraying his best friend's hopes and dreams, only to be told that he is a good friend. The series' final minute  minus an added-scene during the credits, which was probably added just in case a fourth season was to be produced  was probably the greatest, blackest ending to a comedy series that I've yet seen.

Below is listed a very tentative list of my top five favourite "Frontline" episodes, but, make no mistake, every single half-hour is absolutely hilarious and hard-hitting satire.

1) "The Siege" (Season 1)

2) "Give 'em Enough Rope" (Season 2)

3) "Addicted to Fame" (Season 3)

4) "Basic Instincts" (Season 2)

5) "Add Sex and Stir" (Season 1)


text:
Kennedy-Miller had zich nauwelijks beter kunnen bekwamen in het tackelen van een zeer uitdagende oefening: droge politieke gebeurtenissen tot menselijk drama maken, en een gelijkmatige weergave leveren van explosief controversiële onderwerpen.
De sleutel tot het succes van de eerste aflevering is briljant acteerwerk, hoewel ik minder onder de indruk was van Max Phipps' optreden als Gough Whitlam dan sommige andere commentatoren hier. De duidelijke uitblinkers voor mij waren John Stanton als Malcolm Fraser en Bill Hunter als Rex Connor. Die laatste moet een van de gemakkelijkste castingkeuzes uit de geschiedenis zijn geweest <0xE2><0x80><0x93> Hunter had niet volmaakter voor die rol kunnen zijn. Bij de tweede aflevering vermijdt de serie de'mythe van objectiviteit'. Het verhaal wordt verteld door een verteller die de sympathieën van de regisseur (Phillip Noyce, die nog niet zo lang geleden zijn linkse geloofsbrieven heeft laten zien in _Konijn in de val_ ), onder woorden brengt, terwijl hij zorgvuldig neutraal en sympathiek blijft in zijn dramatische beschrijving van alle partijen. Het thema van Lady Kerr/Lady Macbeth, dat zo populair was onder de aanhangers van de arbeidersbeweging, was misschien een beetje flauw, maar niet rampzalig. Vooral de sympathie die aan Kerr werd getoond en de buitengewoon moeilijke positie waarin hij werd geplaatst, verdienen alle lof, wat je ook van zijn daden mag denken.
Er is echter één zure noot die de producenten misschien niet helemaal te wijten hebben <0xE2><0x80><0x93> de beschrijving van de affaire Jim Cairns/Juni Morosi. Degenen die de serie zonder achtergrondinformatie over deze gebeurtenissen bekijken, zullen de indruk krijgen dat Cairns en Morosi de onschuldige slachtoffers waren van een smerige campagne van een wellustige roddelpers. De producenten zijn in dit opzicht misschien in toom gehouden door de Australische wet op de smaad, en de onlangs bewezen bereidheid van Cairns en Morosi om hen te gebruiken tegen mensen die suggereerden dat hun relatie seksueel was (wat Cairns een jaar voor zijn dood uiteindelijk zou toegeven). Maar er kan meer zijn gezegd over de bizarre manier waarop Morosi Cairns' kantoor als schatkistbewaarder bestierde.
<0x3E> Over smaad gesproken, er zijn een paar desoriënterende gelegenheden waarbij de dialoog wordt vertroebeld door bevelen die door beledigde hoofdrolspelers worden uitgevaardigd <0xE2><0x80><0x93> de ene keer door een piepend geluid, de andere keer door een heel hard rinkelende telefoon. Nog een curiositeit: de dvd knipt een regel af van de komische scène waarin een douanebeambte (gespeeld door wijlen Paul Chubb) Tirath Khemlani bij zijn aankomst op Sydney Airport van dienst is. De volgende in de rij is een verfomfaaid uitziende hippie, die nu alleen een afkeurende blik van Chubb krijgt als hij zijn papieren laat zien. In de oorspronkelijke versie zei Chubb iets in de trant van: 'Drugsinval op Bali, hè?' Het is duidelijk dat deze regel niet meer opgaat in het kielzog van de zaak Schapelle Corby, die op dramatische wijze aantoonde dat mensen die op Bali voor drugsbezit zijn gearresteerd, veel ergere dingen kunnen verwachten dan deportatie.

text_en:
Kennedy-Miller could hardly have done a better job at tackling a very challenging exercise: making dry political events work as human drama, and providing an even-handed representation of explosively controversial subject matter.

The key to its success on the first count is brilliant acting, although I was less impressed by Max Phipps' performance as Gough Whitlam than some other commenters here. The clear standouts for my money were John Stanton as Malcolm Fraser and Bill Hunter as Rex Connor. The latter must have been one of the easiest casting choices in history - Hunter could not have been more perfect for the role. On the second count, the series avoids the "myth of objectivity" trap through a narrator who articulates the sympathies of the director (Phillip Noyce, who more recently demonstrated his left-wing credentials in Rabbit Proof Fence), while being carefully even-handed and sympathetic in its dramatic portrayal of all parties. The adherence to the Lady Kerr/Lady Macbeth theme popular among Labor partisans was perhaps a little partial, though not ruinously so. In particular, credit is due for the sympathy shown to Kerr and the extraordinarily difficult position he was placed in, whatever one might think of his actions.

However, there is one sour note for which the producers were perhaps not entirely to blame - the portrayal of the Jim Cairns/Juni Morosi affair. Those who come to the series with no background to these events will get the impression that Cairns and Morosi were the innocent victims of a smear campaign by a prurient gutter press. The producers may have been restrained in this respect by Australia's stultifying defamation laws, and the recently demonstrated willingness of Cairns and Morosi to use them against those who suggested their relationship was sexual (which Cairns would eventually admit to a year before his death). However, more could have been made of the bizarre fashion in which Morosi managed Cairns's office as Treasurer.

Speaking of defamation, there are a couple of disorienting occasions where dialogue is obscured due to injunctions taken out by offended principals - by a beeping noise on one occasion, and a very loud telephone ring on another. A further curiosity: the DVD release excises a line from the comic relief scene where a customs officer (played by the late Paul Chubb) serves Tirath Khemlani on his arrival at Sydney Airport. Next in the queue is a dishevelled looking hippie, who now receives only a disapproving glare from Chubb when he presents his paperwork. In the original version, Chubb said something along the lines of: "drug bust in Bali, eh?". Obviously this line no longer rings true in the wake of the Schapelle Corby case, which dramatically illustrated that those busted for drugs in Bali can expect far worse than deportation.


text:
Nadat ik de wereld had rondgereisd, drong het tot me door dat Australië eigenlijk één ding mist dat andere landen wel hebben: geschiedenis.
<0x3E> Gelukkig, of helaas, werd Australië niet gesticht na een oorlog, het heeft geen burgeroorlog gehad en het grootste deel van de politieke geschiedenis is nogal... saai! Er gebeurde niets 'groots' dat een of ander keerpunt in de geschiedenis van Australië markeerde... tot de Whitlam-regering werd ontslagen door de gouverneur-generaal van Australië, John Kerr.
<0x3E> Voor degenen die Australiër zijn, kun je deze alinea overslaan en naar de volgende gaan. Dit is ten behoeve van nieuwsgierige niet-Australiërs! Australië werd gekoloniseerd door de Britten. Mettertijd werd duidelijk dat Australië in staat was op eigen benen te staan. Dientengevolge gaf Engeland Australië toestemming om zijn eigen parlementen, wetten, rechtbanken en dergelijke in te stellen. De wetshandhaving en politiek van Australië zouden niet langer rechtstreeks door de Britten worden geregeld, maar door de Australiërs zelf, ook al zijn de rechtbanken, precedenten, rechtbanken en dergelijke grotendeels gemodelleerd naar het Britse systeem. Deze verschuiving is vastgelegd in de Australische grondwet. Ondanks het feit dat de grondwet de wetgevende macht van de Australische regering, de wetgevende procedures, de rechtbanken (maar voor degenen die nieuwsgierig zijn: niet de wetgevende macht) wettigt, zijn er twee 'pro- crown' secties die zijn opgenomen en tot op de dag van vandaag bestaan. Deze worden min of meer beschouwd als de'reservemachten van de Kroon (koning/koningin van Groot-Brittannië)'. De eerste groep secties heeft betrekking op de benoeming van de gouverneur-generaal. In het kort wordt de gouverneur-generaal beschouwd als de belangrijkste vertegenwoordiger van de koningin in Australië en wordt hij omschreven als de 'directieve' tak van de Australische regering. Wanneer een wetsontwerp door het Australische parlement wordt aangenomen, bepaalt de grondwet dat het pas wet wordt als het door de gouverneur-generaal is ondertekend. Als zodanig wordt de Govenor-generaal door sommigen beschouwd als niets meer dan een stempelaar die een archaïsche en onnodige constitutionele functie vervult ten behoeve van de Kroon. In theorie kan de gouverneur-generaal weigeren een wetsontwerp te ondertekenen dat door het Australische parlement is aangenomen, als hij dat nodig vindt. Als het parlement bijvoorbeeld een wet aannam waardoor de politie iedere Australiër boven de vijftig (hypothetisch natuurlijk) dood kan schieten (hypothetisch natuurlijk), dan kon de minister-president weigeren deze te ondertekenen en zou het niet de wet van het land worden. Deze macht is echter theoretisch en is (tot op heden) nooit uitgeoefend. Volgens de 'conventie' (dat is het buzzwoord van de gebeurtenissen die tot het ontslag hebben geleid) handelt de gouverneur-generaal letterlijk in opdracht van de Australische regering en als de regering een wet aanneemt en de premier de gouverneur-generaal opdraagt die te ondertekenen, zal hij dat bijna altijd zonder vragen doen. In feite is de 'conventie' een 'conventie' van de regering. Het tweede aspect is artikel 64 van de grondwet, waarin staat dat de ministers de functie mogen uitoefenen 'naar het genoegen van de gouverneur-generaal'. De gebeurtenissen van 1975, die in deze film aan de orde komen, hebben een precedent geschapen: als de gouverneur-generaal op de een of andere manier 'ontstemd' is over de regering en/of de premier, lijkt het erop dat dit artikel hem het recht geeft de regering te ontslaan (wat in 1975 gebeurde... vandaar de titel van de film 'het ontslag'). Of 'naar het genoegen van de gouverneur-generaal' kan worden uitgelegd als 'het onbelemmerde recht om te ontslaan'. Maar dat is een twistpunt dat in die tijd tot nogal verhitte discussies onder de Australiërs heeft geleid <0xE2><0x80><0x93> vooral als je bedenkt dat de gouverneur-generaal niet door het Australische volk wordt gekozen.
Nu dit achtergrondaspect uit de weg is geruimd, kunnen we het weer over de film hebben. Hij was goed gemaakt. Het tempo was geduldig, maar helemaal niet slepend. Het drama was goed ingekleed en heel realistisch. Het overdreef de gebeurtenissen niet en, wat het belangrijkste was, het presenteerde zijn standpunt niet vanuit één politiek perspectief. Integendeel, ik vond dat het eerlijk en evenwichtig was, ook al geeft de tekst voor de aftiteling aan dat de filmmakers waarschijnlijk het besluit van de gouverneur-generaal om de Whitlam-regering te ontslaan niet goedkeurden. Maar ik zou de film niet in zijn geheel willen beschrijven als een vooringenomenheid in de ene of de andere richting.
Wat de nauwkeurigheid betreft, zat het helemaal goed. De filmmakers hadden hun huiswerk goed gedaan en hadden de boeken en geschriften van alle betrokken principespelers gelezen. Er waren een paar details die enigszins overgeslagen waren, voornamelijk omdat het lang duurde om ze uit te leggen en ze uiteindelijk weinig invloed hadden op de gebeurtenissen van 1975, dus dat vergeef ik ze. Verder denk ik dat het moeilijk was om de publieke opinie over dat post-Vietnamtijdperk te herscheppen, maar Noyce heeft het min of meer voor elkaar gekregen. Ten slotte was ik blij dat de film een poging deed om het individuele beleid van beide partijen ter sprake te brengen zonder analytisch, obsessief of veroordelend te worden. Bovendien was alles wat we te weten kwamen, zoals Connors pijplijn, heel relevant voor het verhaal. De filmmakers beseften dat het hun taak was om het verhaal te vertellen van de gebeurtenissen die tot het ontslag hadden geleid en geen politieke steun of oppositie te tonen met betrekking tot het beleid en de standpunten. Dat was slim, want het betekende dat de film niet beschuldigd kon worden van het verkeerd presenteren van het beleid van een van de partijen.
Het ontslag is waarschijnlijk het meest ongelooflijke stukje politieke geschiedenis dat Australië in zijn korte bestaan heeft gekend. Ik ben blij dat het in celluloid is gekristalliseerd. Essentiële informatie voor iedere Australiër.

text_en:
After traveling around the world, it dawned on me that Australia really lacks one thing that other countries have: history.

Fortunately or unfortunately, Australia wasn't establish following a war, it has not had a civil war and most of its political history is rather..... boring! Nothing "big" happened to mark some sort of turning point in Australia's history.... until the dismissal of the Whitlam government by the Governor-general of Australia - John Kerr.

For those who are Australian, you can skip this paragraph and move onto the next. This is for the benefit of curious non-Australians! Australia was colonised by the British. As time went on, it became apparent that Australia was capable of standing on its own two feet. Accordingly, the UK granted Australia permission to establish its own parliaments, laws, courts and so on. The law and politics of Australia would no longer be provided directly from the British; rather, Australia would be run by Australians in their own right, even though the courts, precedents, parliament and so on is largely modeled on the British system. This shift was codified in the Australian Constitution. Despite the fact that the constitution lawfully establishes Australian governments, law-making procedures, courts (but for those who are curious - no bill of rights), their are two "pro-crown" sections that were included and remain there to this day. These are more or less regarded as the "reserve powers of the Crown (king/queen of Great Britain)." The first group of sections relates to the creation of the office of the Governor-general. Briefly, the governor-general is considered the Queen's chief representative in Australia and is described as the "Executive" branch of the Australian Government. When a piece of law is passed by the Australian parliament, the constitution states that it only becomes law when it is signed by the Governor-general. As such, the Govenor-general is regarded by some as nothing more than a rubber stamper performing an archaic and unnecessary constitutional function on behalf of the Crown. Theoretically, the Governor-general can refuse to sign a law passed by Australian parliament if he thinks fit. For instance, if parliament passed a law which allows the police to shoot dead any Australian over the age of 50 (hypothetically of course) then the GG could refuse to sign it and it would not become the law of the land. However, this power is theoretical and has (to date) never been exercised. By "convention" (which is the buzz word of the events leading to the dismissal), the Governor-general virtually acts at the behest of the Australian government and therefore, if the government passes law and the Prime Minister instructs the Governor-General to sign it, he will, almost always without question. In fact, by "convention" the Governor-General acts in accordance with the advice provided to him by the Prime Minister of the day (and the Prime Minister alone). The second aspect is section 64 of the constitution which states that the government ministers hold office at the Governor-general's "pleasure." Now the events of 1975 - covered in this film - gave rise to a precedent on this particular section: if the governor-general is somehow 'displeased' with the government and/or Prime Minister, it would appear that this section allows him to lawfully sack the government (which happened in 1975... hence the title of the film "the dismissal.") Whether 'at the Governor-General's pleasure' can be construed as "the unfettered right to dismiss" is a contentious point though that led to rather heated exchanges amongst Australians at the time - especially considering that the governor-general is not elected by the people of Australia.

Now that this background aspect is out of the way, let's get back to discussing the film. It was well made. The pace was patient, but didn't drag at all. The drama was well contained and very realistic. It didn't over-dramatise the events and most importantly, it did not present its point of view from one political perspective. On the contrary, I felt that it was fair and balanced, even though concluding text before the credits indicates that the film-makers probably didn't approve of the Governor-general's decision to dismiss the Whitlam government. But I wouldn't describe the film overall as bias in one direction or the other.

In terms of accuracy, it was virtually spot on. The film-makers certainly did their homework and evidently read the books and writings from all the principle players concerned. There were a number of finer details that were somewhat skipped over, largely because they took a long time to explain and ultimately had little impact on the events of 1975, so I forgive them for that. Further, I think it was difficult to recreate the public sentiment of that post-Vietnam war era, but Noyce pretty much pulled it off.

Finally, I was pleased that the film attempted to raise individual policies of both sides without becoming analytical, obsessive or judgmental over them. Moreover, any that we're raised, for example Connor's pipeline, had a great deal of relevance to the story. The film makers realised that their task was to tell the story of the events leading to the dismissal and not to present a political endorsement or opposition in relation to policies and viewpoints. This was smart because it meant that the film can't be accused of misrepresenting one side's policies.

The dismissal is probably the most incredible piece of political history that has occurred in Australia in its short life. I am glad that it has been crystallized in celluloid. Essential viewing for any Australian.


text:
Hoewel ik in 1975 in Australië woonde, ben ik niet lang daarna naar het buitenland verhuisd, omdat ik genoeg had van de voortdurende industriële onrust, de algemene aanbidding van de middelmatigheid <0xE2><0x80><0x93> tenzij je een sportman bent! <0xE2><0x80><0x93> en de zelfgenoegzaamheid van zoveel Australiërs die ervoor kozen de halsbrekende snelheid van de veranderingen die in hun noordelijke landen plaatsvonden, te negeren.
Dientengevolge miste ik _The Dismissal_, samen met veel andere tv-drama's van Australische makelij uit de jaren tachtig en negentig, zoals de schitterende _Janus_ en _Phoenix_ -serie, die ik sindsdien heb gezien, samen met _Wildside_.
Voor mij is het gefilmde verhaal van _The Dismissal_ eerlijk en, voor zover ik weet, accuraat. Het laat slechts één kant van het verhaal zien, niet hoe families door de controverse verscheurd zijn geraakt. Dat weet ik, omdat mijn twee broers daarna nog maanden niet met me wilden praten.
Maar het commentaar is, naar mijn mening, in alle opzichten eenzijdig. Het onontkoombare feit is dat het Australische electoraat, ondanks vurige uitingen van woede van een aanzienlijk deel van de gemeenschap, koos <0xE2><0x80><0x93> en beslist koos <0xE2><0x80><0x93> voor Fraser, zoals ze twee jaar later opnieuw deden.
Dit alles tezamen is een historisch accuraat en voortreffelijk gespeeld docudrama.

text_en:
Although I lived in Australia in 1975, I moved overseas not long after, fed up with constant industrial unrest, the general worship of mediocrity - unless one is a sportsman! - and the complacency of so many Australians who chose to ignore the breakneck pace of change taking place in countries to their north.

Consequently I missed The Dismissal, along with many other Australian-made TV dramas of the '80s and '90s, such as the superb Janus and Phoenix series, which I have since seen, along with Wildside.

To me the filmed story of The Dismissal is fair and, as far as I am aware, accurate. However, as to public "outrage" it only shows one side of the picture, not how families were riven by the controversy. I know, as my two brothers would not speak to me for months afterward.

But the commentary is, in my view, very one-sided throughout. The inescapable fact is that, notwithstanding fiery expressions of rage from a substantial proportion of the community, the Australian electorate chose - and chose decisively - in favour of Fraser, as they did again two years later.

This apart, a historically accurate and superbly well acted docudrama.


text: Toen in 1982 werd aangekondigd dat de Dismissal zou worden gemaakt, brak er een storm van controverse uit. Dit was een gebeurtenis die nog steeds open wonden achterliet in de harten en geesten van het Australische volk. Na een paar veranderingen (luister naar de goed getimede telefoons die namen verdoezelen) ging de Dismissal in de ether. Het was zonder meer briljant. De hoofdrollen waren perfect. Max Phipps als Gough Whitlam ging voorop, op de voet gevolgd door John Stanton als Malcolm Fraser en de altijdgroene John Mellion als sir John Kerr. De tijd werd goed geschapen, de gevoelens van de mensen werden goed vertolkt en de politieke elementen werden niet dimensioneel tot een melodrama gemaakt, zoals in zoveel Amerikaanse series. De Dismissal was een getrouwe nabootsing van een tijd in Australië die sommigen liever vergeten en die wij niet kunnen vergeten. De tijd koos geen partij en wees ons op de fouten en leugens van beide partijen. Hij liet ons achter met de wens de woede in stand te houden en de grondwet te veranderen, die nog steeds toestaat dat dit alles opnieuw gebeurt. De Dismissal is nu in Australië op dvd verkrijgbaar. Kijk ernaar, leer ervan en leer over onze moderne geschiedenis.

text_en: In nineteen eighty two when it was announced that the Dismisal was going to be made , there was a storm of controversy. This was an event which still left open wounds in the hearts and minds of the Australian people. After some changes (listen out for the well timed telephones ringing to disguise names) the Dismissal went to air. It was nothing short of brilliant. The leads were perfect. Max Phipps as Gough Whitlam lead the way, closely followed by John Stanton as Malcolm Fraser and the evergreen John Mellion as Sir John Kerr. The time was created well, the feelings of the people were well done and the political elements were not two dimensionally made into melodrama as in so many American series. The Dismissal was a faithful re-creation of a time in Australia which some would rather forget and which we cannot forget. it did not take sides and it pointed out the mistakes and lies of both sides. It leaves one wanting to maintain the rage and change the constitution which still allows for this to all happen again. The Dismissal is now available on DVD in Australia. Watch it, learn from it and learn about our modern history.


text:
Als Canadees wist ik niet veel over het ontslag van Whitlam. Ik had de Wikipedia-pagina over die gebeurtenissen gelezen, maar dat was het wel zo'n beetje. Eerder dit jaar, toen Canada een potentiële constitutionele crisis doormaakte (het liep gelukkig op niets uit) die had kunnen leiden tot interventie door onze gouverneur-generaal, werd het ontslag van Whitlam in de pers genoemd. In een poging meer te weten te komen, bestelde ik via eBay de dvd van deze miniserie.
Ik was erg onder de indruk van hoe interessant het account was. Hoe dramatisch de gebeurtenissen ook waren, dit had een heel saai politiek drama kunnen zijn. Maar het was een behoorlijk spannende miniserie. Ik was ook onder de indruk van hoe begrijpelijk het was, ondanks mijn gebrek aan kennis van de Australische politiek. Het kostte niet veel tijd om uit te zoeken wie iedereen was en wat hun rol was.
Dat gezegd hebbende, is het niet helemaal een onpartijdig verslag. Malcolm Fraser wordt in elk geval afgeschilderd als een nogal machiavellistische figuur, die zijn streven om premier te worden door niemand of niets in de weg laat staan. Gough Whitlam wordt afgeschilderd in een edeler, bijna heiliger licht. Maar de acteur die Whitlam afbeeldt, laat de edelmoedigheid op zo'n manier doorschemeren dat het meer als pompeus overkomt. Ik vond dat sir John Kerr op een tamelijk sympathieke manier werd afgeschilderd.
Ik moet de mensen waarschuwen dat de dvd van zeer slechte kwaliteit is. Ik heb begrepen dat het in het begin van de jaren tachtig voor de televisie is gemaakt, maar het lijkt erop dat er geen moeite is gedaan om de beeldkwaliteit of de geluidskwaliteit te herstellen. Het was erg teleurstellend dat er ook geen extra's aan werden toegevoegd. Een documentaire, of zelfs een paar interviews met historische figuren, zouden de ervaring hebben versterkt, maar er is niets.
Ik kan deze miniserie ten zeerste aanbevelen voor iedereen die geïnteresseerd is in de gebeurtenissen in het echte leven.

text_en:
As a Canadian, I didn't know very much about the Whitlam dismissal. I had read the Wikipedia page about those events, but that was about it. Earlier this year, when Canada went through a potential constitutional crisis (it fizzled out, thankfully) that might have led to intervention by our Governor-General, the Whitlam dismissal was mentioned in the press. In an effort to learn more, I ordered the DVD of this mini-series through EBay.

I was greatly impressed by how interesting the account was. As dramatic as events were, this could have been a very boring political drama. However, it was a pretty suspenseful mini-series. I was also impressed by how understandable it was, despite my lack of familiarity with Australian politics. It didn't take long to figure out who everyone was, and what their roles were.

Having said that, it is not an entirely impartial account. Malcolm Fraser is certainly portrayed as a rather Machiavellian figure, who lets no person or thing get in the way of his quest to be Prime Minister. Gough Whitlam is portrayed in a more noble, almost saintly, light. However, the actor portraying Whitlam channels the nobility in such a way that it comes across more as pomposity. I thought that Sir John Kerr was portrayed in a fairly sympathetic manner.

I must warn people that the DVD is of very poor quality. I understand that it was made for television in the early 80s, but it would appear that no effort was made to restore the picture quality or sound quality. It was very disappointing that no extras were added either. A documentary, or even some interviews with the historical figures, would have enhanced the experience, but there is nothing.

I highly recommend this mini-series for anyone interested in the real-life events.


text: Ik zag dit docudrama voor het eerst in de jaren tachtig van de vorige eeuw in Groot-Brittannië, en was eerst geïntrigeerd en vervolgens verbaasd dat zulke goede bedoelingen zo mis konden gaan. Vroegere commentatoren (Australiërs) hebben de details van het zich ontvouwende verhaal beter uitgelegd dan ik ooit zou kunnen, maar ik zou graag een opmerking willen maken over wat er achter de 'Engelse soevereine macht' van de gouverneur-generaal zou kunnen liggen. Voor zover ik het begrijp, hebben alle moderne wetten een ethische of filosofische basis nodig om te kunnen bestaan en <0xC3><0xBC>berhaupt een wet te kunnen worden. Als dat het geval was, en stel dat de puinhoop van Conner en Khemlani was opgezet (hoeveel zakenlieden/miljonairs waren door Khemlani bediend, vermoedelijk zonder klagen), dan had de Labourregering het slachtoffer kunnen worden van 'uitlokking'. '... wat zeker onderzocht zou zijn door de gouverneur-generaal als of totdat hij kon zien dat de begrotingsconfrontatie een oprecht gevolg was van Whitlams lamlendigheid, en GEEN uitvoerige uitlokking, gesponsord door 'persoon of 'persoon' onbekend! Als het geval is dat Kerr in feite niet naar de wet hoefde te verwijzen omdat fiscale omstandigheden alles overschaduwen, dan grenst 'koninklijke macht' aan onredelijkheid; de implicaties in elk Gemenebestland zijn dat 'fiscaal' letterlijk de regels bepaalt, en dat elke persoon of organisatie Garte Blanche heeft om elke andere regel te overtreden, fysiek of mentaal, zolang ze uiteindelijk maar de controle over de financiële touwtjes hebben!

text_en: I first saw this docudrama in the UK in the 1980's, and found myself intrigued and then astonished at how such good intentions could go so wrong. Previous commentators (who are Australian) have explained the unfolding plot's detail better than I ever could, but I would like to make an observation about what may lie behind the Governor-Generals 'UK Sovereign power'. All modern laws, as I understand them, need an ethical or philosophical root to exist in the first place and to become A law at all. That being the case, and if say the Conner's/Khemlani mess had been possibly set up,(just how many businessmen/millionares had been served by Khemlani, presumably without complaint), then the Labour government could have been victims of 'entrapment', which would surely have had to have been investigated' by the Governor-General as or until he could see that the budget standoff was A genuine result of Whitlam's fecklessness, and NOT elaborate entrapment, sponsored by 'person or person's unknown'! If its the case that Kerr in effect didn't have to refer to the law because fiscal circumstances overrides everything, then 'royal power' borders onto unreason; the implications in any Commonwealth country is that 'fiscal' rules literally, and that any person or organisation has Carte Blanche to break any other rule, physical or mental, so long as they have the control over the purse strings ultimately!


text: De regering wordt voor drie jaar gekozen, zoals Reg Whithers in 1973 zei, en de liberalen waren vastbesloten om door te gaan met het dwingen van arbeiders om mee te doen aan de verkiezingen tot ze werden verslagen. Als je het mij vraagt, wordt dit in het docudrama beschreven, maar iedereen die zegt dat Kerr hier goed aan deed, onderschrijft de egoïstische en kostbare strategie van de Liberale Partij van Australië niet. In de serie zelf vond ik Max Phipps een arme Whitlam, maar zijn stem was te spookachtig. Ook hadden er meer van de belangrijkste politieke spelers van beide partijen moeten worden gebruikt, hoewel dit misschien een weerspiegeling was van de budgettaire beperkingen in die tijd. Toch raad ik het aan, voorzichtig.

text_en: Governments are elected for three year terms, as Reg Whithers said in 1973, the Liberals were determined to continue forcing Labor to the Polls until they were defeated. If you ask me, this is portrayed in the docudrama, but, anyone who says Kerr acted properly in this fails to acknowledge the self-serving and costly strategy of the Liberal Party of Australia. On the series itself, I though Max Phipps was a poor Whitlam, his voice was too ghostly. Also, more of the key political players on both sides should have been used, though this may have been a reflection of budgetary constraints at the time. Nevertheless, I recommend it, with caution.


text: De onafhankelijke horrorschrijver Todd Sheets keert terug met weer zo'n weerzinwekkende, afgrijselijke video-opname die in feite niet meer is dan een zwak excuus om zo vaak mogelijk een hoop waterig bloed en glimmende ingewanden rond te slingeren. Een kwaadaardige demonische vogelverschrikker laat de doden herrijzen als uitgehongerde zombies met rottende gezichten, zodat ze zich te goed kunnen doen aan de levenden. Een stel kibbelende studenten, een drietal gevaarlijke ontsnapte gevangenen onder leiding van de kwaadaardige Slade (Byron Nichodemus die het overdreven overdrijft), twee al even woeste tuig van de richel en een drietal knappe zusjes moeten allemaal hun best doen om deze verschrikkelijke beproeving te overleven. is het vanwege de nodeloos warrige en gecompliceerde plot, maar gelukkig compenseert deze hilarische, afgrijselijke lachbui alles wat het aan verhaalcoherentie (voldoende) ontbeert, meer dan goed met een aangename overvloed aan verrukkelijk vulgair en beeldschoon geronnen bloed. Tot de weerzinwekkende hoogtepunten behoren een vrouw van wie de vingers worden afgehakt, een fataal pistoolschot in het kruis van een jong meisje, een poging tot necrofilie-verkrachting, ontleding en, natuurlijk, weerzinwekkender voedsel in het verre verleden dan je een stapel vochtige darmen uit je hoofd kunt schudden. Ze hebben ook een ruwe, korrelige cinematografie die voortdurend wisselt tussen verbleekte kleuren en groezelig zwart-wit, onhandig geënsceneerde vechtscènes, slecht acteerwerk van een allemachtig zielige cast (met name Jerry Angell, die zijn lachwekkend sneue theatrale vertoning prijsgeeft als de slijmerige psychopathische crimineel Joe Bob), een snerpende, hoofdbrekende, heavy metal soundtrack en een algemene, huiveringwekkende, onheilspellende synthesizermuziek. Laten we het belachelijke einde niet vergeten, waarin een aantal van onze overlevenden op een paar flesjes vleesetende bacteriën stuiten die ze kunnen gebruiken tegen de sjokkende, ondode hordes. Natuurlijk, deze film is pure troep, maar hij heeft een bepaalde vertederende, abominabele kwaliteit die het op zijn beurt heel erg <0xE2><0x80><0x93> afschuwelijk <0xE2><0x80><0x93> maakt. s-verrukkelijk voor keiharde aficionado's van slechte angstkost.

text_en: Do-It-Yourself indie horror auteur Todd Sheets returns with another entertainingly atrocious nickel'n'dime shot-on-video clunker that's basically just a feeble excuse to sling around a lot of watery blood and gleaming guts as often as possible. An evil demonic scarecrow resurrects the dead as ravenous rot-faced zombies so they can feast on the living. A bunch of bickering college kids, a trio of dangerous escaped convicts led by the vicious Slade (Byron Nichodemus hamming it up to an outrageous degree), two equally savage sleazeball hoodlums, and a trio of hottie sisters all have to do their best to survive this harrowing ordeal. That's it for the needlessly muddled and convoluted plot, but fortunately what this hilariously horrendous hoot lacks in narrative coherence (plenty) it more than compensates for with a pleasing plethora of gloriously gross'n'graphic gore. Disgusting highlights include a woman having her fingers chopped off, a fatal gunshot to a young gal's groin, attempted necrophiliac rape, evisceration, and, of course, more repulsive entrail eating than you can shake a pile of moist intestines at. Moreover, we've also got rough, grainy cinematography that constantly alternates between washed-out color and grimy black and white, ineptly staged fight scenes, lousy acting from a uniformly pathetic no-name cast (Jerry Angell in particular cops the top crummy thespic dishonors for his laughably abysmal histrionics as slimy no-count psycho criminal Joe Bob), a grating head-banging thrash metal soundtrack, and a generic shivery'n'ominous synthesizer score. Let's not forget the ridiculous ending in which several of our survivors stumble across a few vials of flesh-eating bacteria to use on the shambling undead hordes. Sure, this flick is pure dreck, but it has a certain endearingly abominable quality to it that in turn makes it a great deal of so-awful-it's-awesome Grade Z fun for hardcore aficionados of bad fright fare.


text:
'je kunt het niet realistisch nemen.'
Zombie Bloodbath 2 (zb2) is een wereld op zich. Ik heb nog nooit zoiets gezien. Het enige waar ik aan kan denken om het mee te vergelijken, zijn psychedelische drugs. Vergeef me het cliché <0xE2><0x80><0x93> ik bedoel niet dat het onsamenhangend en absurd is, hoewel dat soms wel zo is. Ik bedoel dat het je zo snel door zo'n breed scala aan intense ervaringen en onverwachte emoties heen voert dat je erdoor wordt overweldigd, en als het voorbij is, merk je dat het allemaal is gebeurd terwijl je op de bank zat.
Het is de moeite waard om op te merken dat het een extreem lowbudgetfilm is, als ontkenning van degenen die, na het zien van 'Shaun of the Dead', zichzelf als fans van ondergrondse zombiefilms beschouwen. Het is ook van belang dat het veel 'brutaalder' is dan je zou verwachten. Kinderen worden opengereten, en iemand bespot een tienermeisje voordat hij haar in het kruis schiet. Vervolgens wordt haar lijk'verkracht'. Dat zijn beslist geen gebreken, en ik heb inderdaad het gevoel dat de film er baat bij heeft. Maar als het niet klinkt als jouw soort film, verspil je tijd dan niet.
(Ik wil het niet overdrijven met betrekking tot wreedheid. Ga niet naar binnen met het idee 'Binnen' of zoiets.) Ik aarzel om iets van de plot prijs te geven, omdat het echt vol verrassingen zit. Zelfs de openingsscène, die niets met zombies te maken heeft, is tegelijkertijd een klassieke horrorscène en iets heel origineels.
'Man, ik ben drie alinea's verder en ik...' Ik heb nauwelijks iets gezegd. Ik zal je vertellen waarom ik de film geweldig vond: 1. Hij is groot, en hij blijft in beweging. Op een gegeven moment verwacht je dat het weer een NotLD-kloon wordt, een film over ramen dichtspijkeren waarbij iedereen in een boerderij blijft en met elkaar kibbelt. Maar aan het eind van de film lijken de boerderijscènes een verre droom. Er zijn ook een aantal stadsscènes in de buitenlucht. Die zijn zeldzaam in lowbudget zombiefilms.
2. De make-up is veel beter dan zb1. Overtuigender en creatiever. Iets grappigs: de vroege zombies zien er echt lamlendig uit. En dan, halverwege, zien ze er opeens heel goed uit, met protheses en alles. Sommige zien eruit als Fulci-zombies, andere doen denken aan Mr. Tong uit 'Day of the Dead'. En er zijn grote scènes met tientallen rondschuifelende zombies. Wordt nooit saai.
3. Er is iets vreemd emotioneels aan. Eén personage beweert dat de hemel bestaat en dat onze dode/ondode hoofdpersonen nu in de hemel zijn. In de context van de film geloven we dat het waar is. Hoewel de personages zich gedragen met de typische stompzinnigheid van een horrorfilm, lijken ze oprecht om elkaar te geven, en daarom merkte ik dat ik om hen gaf.
4. Het ijsberen is geweldig. Er is nauwelijks een saai moment.
Mijn enige opmerking die grenst aan kritiek is dat Todd Sheets komt met de meest bizarre dialoog die ik ooit heb gehoord. Ik heb nog nooit zoiets gehoord. Persoonlijk heb ik het gevoel dat het bijdraagt aan de ervaring, maar ik denk niet dat hij het met opzet doet, dus ik kan de film niet echt een perfecte score geven. (Voorbeeld: als er een auto kapotgaat, schreeuwt de eigenaar tegen de passagiers. Dan zegt hij iets in de trant van: 'Sorry dat ik tegen jullie schreeuwde. Jullie weten niet hoe het is als je vader met een scheermes over je heen gebogen staat als je vijf bent.' Wat?) Helemaal aan het eind wordt het meer dan ik aankan. Er komt een montage met Bill Clinton bij, en dan nog wat prekerige eindcredits die de zombiemetafoor uitleggen. Op dat moment was ik echt bezig mijn drugservaringen opnieuw te beleven.
Zeer aanbevolen.

text_en:
"you can't take it realistically." -sheets

Zombie Bloodbath 2 (ZB2) is a world all of its own. I've really never seen anything like it. The only thing I can think to compare it to is psychedelic drugs. Forgive the clichéI don't simply mean that it's incoherent and absurd, though occasionally it is. I mean that it takes you through such a broad range of intense experiences and unexpected emotions so quickly as to overwhelm you, and when it's over, you find that it's all happened while you were sitting on the couch.

It is worth noting that it's extremely low-budget, as a disclaimer to those who, after seeing "Shaun of the Dead," consider themselves fans of underground zombie films. Also of note is that it is much more "brutal" than you'd expect. Children get disemboweled, and someone taunts a teenage girl before shooting her in the groin. Her corpse is subsequently "raped." These are certainly not flaws, and indeed I feel it is to the film's credit. But if it doesn't sound like your kind of movie, don't waste your time.

(I don't mean to over-hype it, regarding brutality. Don't go in expecting "Inside" or something.) I hesitate to give away any of the plot, because it's really full of surprises. Even the opening scene, which has nothing to do with zombies, is at once a classic horror scene and something quite original.

Man, I'm three paragraphs in and I've hardly said anything at all. Here's why I thought the movie was awesome: 1. It's big, and it keeps moving. At one point, you expect it to turn into another NotLD clone, a board-up-the-windows movie where everyone stays in a farmhouse and argues with one another. By the end of the film, however, the farmhouse scenes will seem like a distant dream. There are also a number of outdoor, urban scenes. These are rare in low-budget zombie films.

2. The makeup/gore is much better than ZB1. More convincing and more creative. Something kind of funny: the early zombies look really lame. Then, halfway through, they suddenly look really good, with prosthetics and everything. Some of them look like Fulci zombies, some are reminiscent of Mr. Tongue from "Day of the Dead." And it's got big scenes of dozens of zombies shuffling around. Never gets old.

3. There's something oddly emotional about it. One character asserts that heaven exists, and that our dead/undead protagonists are now in heaven. In the context of the film, we believe it to be true. Though the characters behave with typical horror film stupidity, they genuinely seem to care about each other, and accordingly, I found myself caring about them.

4. The pacing is great. There's hardly a dull moment.

My only observation that borders on criticism is that Todd Sheets comes up with the most bizarre dialog I've ever heard. I personally feel it adds to the experience, but I don't think he does it on purpose, so I can't fairly give the film a perfect rating. (Example: when a car breaks down, the owner yells at the passengers. Then he says something to the effect of, "Sorry I yelled at you guys. You don't know what it's like to have your dad standing over you with a straight razor when you're five years old." wtf?) At the very end, it gets to be more than I can handle. Involves a montage with Bill Clinton, and then some preachy end credits explaining the zombie metaphor. Really, by this point, I was firmly re-living my drug experiences.

Highly recommended. 7/10.


text: Oké, ik heb vorige week de dvd-set gekregen en ik ben er eindelijk aan toe om mijn recensies te plaatsen, maar ik vond dit vervolg in veel opzichten erg goed.<br />Zombie Bloodbath 2: Rage of the Undead. Oké. Deze film in een snel tempo, heeft een paar heel goede bloederige effecten en een heel goed uitgevoerde sfeer en stijl. Ik zou zelfs in het openbaar kunnen zeggen dat dit een van de meest stijlvolle DV-filmpjes is die ik ooit heb gekocht. Meestal word ik nogal boos op DV-films omdat ze saai zijn en eruitzien als soaps. Zelfs een film als Bone Sickness die ik leuk vind, heeft ongelooflijk veel DULL. Deze film niet. Het houdt nooit lang genoeg op om je op adem te laten komen. Hoewel ik niet zou willen zeggen dat ik het beter vond dan de eerste film, kan ik wel zeggen dat _Sheets_ technisch gezien in de twee jaar tussen de twee films zeker is verbeterd. Deze heeft meer bloed, de onvermijdelijke zombie-voederscènes, smeerlappen en een paar terugkerende acteurs (hoewel hun rollen verschillend zijn) voornamelijk Jerry Angell als een vrij goede psychopaat met een dodelijke makreel uit de hel. De rollen zijn deze keer net zo ambitieus als het script, want je kunt zien dat Sheets veel meer probeert te bereiken dan in de eerste film. Een deel ervan werkt en een deel niet.' Ik weet niet of je er iets aan hebt, maar ik moet zeggen dat hij in elk geval niet alleen probeerde een grotere versie van de eerste film te maken. Deze keer werd er geen melding gemaakt van een krachtcentrale waar chemicaliën werden geloosd, alleen van satanisme en het occulte dat de ondoden weer tot leven wekt. Dus ik zeg: complimenten aan meneer Sheets omdat hij met deze film iets anders probeert te doen. Ik bedank deze film met twee duimen omhoog!

text_en:
OK, I got the DVD set last week and I am finally getting around to posting my reviews, but I sure liked this sequel in many ways.

Zombie Bloodbath 2: Rage of the Undead. OK. This one movies at a fast clip, has some really good gore effects and some really well done atmosphere and style. I would actually go on record as saying this may be one of the most stylish DV shot flicks that I have bought. Most of the time, I get rather angry at DV movies for being boring and looking like soap operas. Even a movie like Bone Sickness that I like, has incredible stretches of DULL. Not this movie. It never stops long enough to let you catch your breath. Although I wouldn't say I liked it better than the first film, I will say that Sheets certainly improved technically in the two years in between films. This one has better gore, the inevitable zombie feeding scenes, scumbag characters, and a few returning actors (although their roles are different) mainly Jerry Angell as a pretty good psychopath with a killer mullet from hell. The shots are more ambitious as well as the script this time around because you can tell Sheets is trying to pull a lot more off than he did in the first film. Some of it works and some of it doesn't, but I have to say that at least he wasn't just trying to do a larger version of the first film. There was no mention this time around of a power plant of chemical spillage, just Satanism and the occult that brings the undead back to life. So I say kudos to Mr. Sheets for trying to do something different with this one. I give this film two bloody thumbs up!


text: Ik ben net klaar met Zombie Bloodbath deel één van de verbluffende Zombie Bloodbath Trilogy-dvd van CAMP Motion Pictures. Zombie Bloodbath 2: Rage of the Undod is de volgende. Deze liet me een beetje in het ongewisse vanwege een paar gaten in de plot en een paar verwarrende wendingen hier en daar, maar het is in veel opzichten een betere film. Directeur Todd Sheets toont echt een enorme sprong in stijl en talent tussen de twee films. Nogmaals, dit is niet voor mensen die glossy horrorfilms in Hollywood willen zien, dit is voor mensen die van bloederige, rauwe en korrelige zombies houden. Het verhaal ging, voor zover ik kon nagaan, in wezen over twee rovers die in 1945 proberen een ouder echtpaar te beroven en tot de ontdekking komen dat het echtpaar lid is van een sekte. De ene man wordt gewoon vermoord en de andere, degene die de leiding heeft, wordt in feite in een vogelverschrikker veranderd en gekruisigd, en ze zetten hem op een nabijgelegen veld neer, nog in leven maar stervende. Als het verhaal naar het heden wordt verplaatst, stort een busje vol studenten in bij een boerderij. Tegelijkertijd ontsnapt een groep gevangenen uit een nabijgelegen gevangenis. Beide groepen komen bij hetzelfde huis terecht. Het was het huis waarin de ouderen die aan elkaar gekoppeld waren vroeger woonden, en als een van de veroordeelden de vogelverschrikker neerslaat en zijn jasje afpakt, wordt de vogelverschrikker wakker en haalt hij op zijn beurt de leden van de sekte uit de dood. Wauw. En dat allemaal in het eerste halfuur. Er is ook nog een ander complot in de stad, waar een paar seriemoordenaars een paar werknemers van een delicatessenzaak hebben gegijzeld. Maar dat werkt, want de mensen die in het huis gevangenzitten ontsnappen uiteindelijk en komen in dezelfde delicatessenzaak terecht. De meeste wendingen werken goed, maar het is duidelijk dat de film op sommige plaatsen gewoon te ingewikkeld was.' Het eindigt allemaal in een enorme krachtmeting waarbij de overgebleven helden een vrachtwagen vinden of iets wat vol zit met vlees en daarin buisjes met bacteriën vinden. Natuurlijk gooien ze die naar de ondoden en zorgen ze ervoor dat er een paar hoofden ontploffen en dan krijgen we een vreemd, bedacht provocerend einde. Om te beginnen moet ik zeggen dat het niet altijd even gemakkelijk was om te volgen, maar ik heb me toch prima vermaakt met deze film. Het was leuk en het acteerwerk was verdomd goed voor een lowbudgetfilm. Het was duidelijk dat Todd Sheets echt probeerde om meer op tafel te leggen dan een typische zombiefilm, en in dat opzicht is hij daarin geslaagd. Het had betere special effects dan de eerste film, een geweldig tempo en wat coole muziek en beeldmateriaal, en bovendien is er een echte show-stopper van een opname van INSIDE van een mond waar een mes doorheen wordt gestoken. Er is hier goed voor gezorgd en dat is te zien. De zwakke plek zit in het script en in een paar van de luiere optredens. Nogmaals, ik raad je aan om naar de commentaartrack te luisteren. Die was zelfs nog beter dan de eerste en ik heb er veel van geleerd. Zoals dat sommige scènes voor het effect zijn opgenomen op een Super 8-film en dat de film geruïneerd uit het lab kwam en ze hem niet konden gebruiken. En tegen de tijd dat ze de film terugkregen, hadden ze hem al bewerkt, dus een deel van de verwarring is te wijten aan een paar scènes die niet in de film voorkwamen. Verder heb ik ontdekt dat Todd Sheets echt een passie en liefde heeft voor horrorfilms. Dat is te zien. De film is een goed voorbeeld van een budgetbioscoop die wel een herziening had kunnen gebruiken, maar hij straalt nog steeds meer stijl uit dan de meeste DV-films die ik zie. Niet zo leuk als de eerste film, maar technisch gezien een betere film. Ik bewonder Sheets echt als een van de echte vernieuwers en koplopers op het gebied van de DV-bioscoop... en deze film is een geweldige toevoeging aan het goedkope zombiegenre!

text_en: Just finished with Zombie Bloodbath part one on the amazing Zombie Bloodbath Trilogy DVD from CAMP Motion Pictures. Zombie Bloodbath 2: Rage of the Undead is next. Now this one left me a bit puzzled due to a few plot holes and some confusing twists here and there, but it is a better film on many levels. Director Todd Sheets truly shows a major leap in style and talent between the two films. Again, this is not for people who want gloss and Hollywood style Horror films, this is for people who like their zombies bloody, raw and grainy. The story as far as I could tell, was basically about two robbers who in 1945 try and steal from an elderly couple only to find that the couple are members of a cult. One guy is simply killed and the other, the one in charge, is basically turned into a scarecrow and crucified and they stand him in the nearby field, still alive but dying. Cut to present day and a van full of college kids break down near a farmhouse. At the same time a group of convicts escape from a nearby jail. Both groups end up at the same house. The house was the one the elderly coupled used to live in and when one of the convicts knocks down the scarecrow and takes it's jacket, it causes the scarecrow to wake up and he in turn brings the cult members back from the dead. Wow. And this is all in the first half hour. There is another plot also going on in town where a couple of serial killer types have taken some workers at a deli hostage. This actually works though, as the people trapped in the house finally escape and end up in the same Deli. Most of the twists work out pretty good, but it is obvious that the film was just too complex in some spots for it's own good. It all ends in a huge showdown with the remaining heroes finding a delivery truck or something full of flesh eating bacteria vials. Of course they throw it at the undead and cause some major melting and a few heads to explode and then we get an odd, thought provoking ending. First, let me say, that while it was not always easy to follow, I still had a major good time with this movie. It was fun and the acting was pretty darn good for a low budget effort. It was obvious that Todd Sheets was truly trying to bring more to the table than a typical zombie film, and in that regard, he has succeeded. It had better special effects than the first film, great pacing and some cool music and visuals, plus there is a true show-stopper of a shot from INSIDE a mouth as a knife is jammed through it. Care was taken here and it shows. The weakness lies in the scripting and in a few of the lazier performances. Again, I recommend listening to the commentary track. It was even better than the first one and I learned a lot. Like finding out that some of the scenes were shot on Super 8 film for effect and that the film came back ruined from the lab and they could nit use it. And they had already been editing the film by the time they got the film back, so some of the confusion is from a few scenes not being in the film. Also, I learned that Todd Sheets truly has a passion and love for making Horror movies. It shows. The film is a good example of no budget cinema that could have used one more rewrite, but still shines with more style than most DV films I see. Not quite as fun as the first film, though a better movie technically. I really admire Sheets as one of the true innovators and trailblazers in the area of DV cinema... and this one is a great addition to the cheapo zombie genre!


text:
Deze heb ik net weer gezien. Ik wilde hem aan een van mijn vrienden laten zien en we hebben ons prima vermaakt. Daarom worden dit soort films gemaakt, om mensen te amuseren en Zombie Bloodbath 2 doet dat voor mij en voor iedereen aan wie ik hem heb laten zien.
Het verhaal gaat over een groep tieners in een busje die een groep ontsnapte gevangenen tegen het lijf lopen die een oude boerderij hebben overgenomen. Als een vogelverschrikker (ik geloof dat het een demon is) wordt gestoord, komt hij tot leven en laat hij de lijken van de plaatselijke begraafplaatsen tot leven komen. Dit brengt onze helden ertoe om te ontsnappen en in de armen van twee krankzinnige moordenaars te landen die bezig zijn een paar mensen te martelen in een delicatessenzaak in een klein stadje. Algauw is het een krachtmeting tussen mensen en zombies.
Ik was dol op deze film! Van de verschillende formaten (zwarte en witte film, video en digitale camera's) tot het zeer snelle tempo en de geweldige muziek, er was altijd wel iets te doen en het verveelt je NOOIT! Natuurlijk, het is goedkoop, maar je kunt zien dat er veel zorg en hard werk in deze film zijn gestoken. Ik heb andere recensies gelezen en het enige wat ik kan zeggen is dat die mensen er geen snars van begrijpen. Als je 35mm Full Moon wilt, of als je van moderne dingen houdt zoals Urban Legend, dan zeg ik dat je dit moet kopen. Als je van lowbudgetdingen houdt zoals Gates of Hell en Evil Dead, dan zeg ik dat je dit nu moet kopen.
De make-up en het bloed zijn heel goed, het acteerwerk is af en toe wat onevenwichtig, maar over het geheel genomen is het vrij goed en de montage is heel indrukwekkend. Er is in deze film genoeg te doen om nog twee films te vullen! Het is eigenlijk een van de betere b-films die ik in tijden heb gezien.

text_en:
Just watched this one again. I wanted to show it to one of my friends and we had the best time. This is why these kind of movies are made, to entertain people and Zombie Bloodbath 2 does that for me and for everyone I have showed it to.

The story concerns a group of teenagers in a van that run into a group of escaped convicts who have taken over an old farmhouse. When a scarecrow (that is actually a demon I think) gets disturbed, it comes to life and re-animates dead bodies from the local cemeteries. This leads our heroes to escape only to land in the arms of two insane killers that are in the process of torturing some people in a deli in a small town. Pretty soon it's a showdown with humans fighting zombies.

I loved this movie! From it's different formats (black and white film, video and digital cameras) to the very fast pace and great music, there was always something going on and it NEVER bores you! Sure, it's cheap, but you can tell that a great deal of care and hard work went into this film. I have read other reviews and all I can say is that these people have missed the point. If you want 35mm Full Moon fluff, or if you are into modern stuff like Urban Legend, then I say pass on this. If you like low budget stuff like Gates Of Hell and Evil Dead, I say buy this now.

The make-up and gore is very good, the acting is uneven at times, but over-all it is pretty good and the editing is very impressive. There is enough going on in this one to fill two more films! It is actually one of the better b-movies I have seen in ages.


text: Ik ben een liefhebber van B-films. Ik ben dol op het oude Drive-In-assortiment zoals deze film. Deze film, die naar het schijnt voor heel weinig geld is gemaakt, doet één ding dat sommige grotere budgetfilms niet kunnen. Hij is klef. Hij is bloederig. Hij heeft geen echte plot, maar ik heb me er anderhalf uur mee vermaakt. Ik lachte of hield mijn handen voor mijn ogen van de schrik. Er zijn een paar geweldige effecten, zoals een shot uit INSIDE waarin een vent door een mes in zijn kin wordt gestoken en het mes door zijn tong omhoogsteekt en in zijn verhemelte slaat, en een smerig shot waarin een vent zijn oogballen eruit wordt gerukt. Maar er zijn ook massa's zombies, en een paar psychopathische moordenaars die gebaseerd zijn op Texas Chainsaw Massacre, en een door demonen bezeten vogelverschrikker. Ik hield van de dialogen die de moordenaars spuien terwijl ze mensen martelen en doden. Er zit geweldig camerawerk in en een paar coole montagetrucs. Deze is origineler dan het eerste Bloodbath, en de ondoden zien er beter uit, maar hij is nog steeds gebaseerd op die geflopte zombiefilms uit de jaren zeventig en tachtig, en hij heeft nog steeds een winstmarge die behoorlijk hoog is. Verwacht geen Romero, gewoon een tweederangs Fulci. Ik zou zeggen dat Horror-fans hem wel leuk zullen vinden, en het is grappig en grappig en een snelle rit door B-filmland.

text_en: I am a glutton for B-movies. I love the old Drive-In fare like this movie. This film, made for very little money it seems, does do one thing that some bigger budgeted films fail. It is cheezy. It is gory. It has no real plot, but it entertained me for an hour and a half. I was either laughing or covering my eyes in shock. There are a few great effects like a shot from INSIDE a guy's mouth when he gets stabbed in the chin by a knife and it pokes up through his tongue and slams into the roof of his mouth, and one gross-out with a guy getting his eyeballs yanked out. But there is also loads of zombies, and some psycho killers patterned after Texas Chainsaw Massacre, and a demon possessed scarecrow. I loved the dialogue that the killers spout as they torture and kill people. It has great camera work, and some cool editing tricks. This one is more original than the first Bloodbath, and the undead look better, but it is still patterned after those dubbed trashy zombie movies of the 70's and 80's and it still has a cheeze factor that ranks mighty high. Don't expect Romero, just second-rate Fulci. I would say that Horror fans will like it, and it is funny and cheezy and a fast ride through B-movie Land.


text:
Todd Sheets heeft een van de beste lowbudget-zombiefilms aller tijden gemaakt. Het verhaal is geweldig, de bloeddorstigheid is groots, de psychopaten zijn verdorven! Maar de film wordt belemmerd door de bekrompen dialogen en af en toe een traag beeld.
Ondanks dat alles levert ZB2 wat elke zombiefilm zou moeten leveren: bloeddorstigheid, een goede plot en een snelle opeenvolging van avonturen in de macaroni. Hadden de MR-documenten maar een budget van 100k gekregen, dan zou deze film alle zombiefilms overtreffen, zelfs de almachtige Dageraad van de doden.
Maar naarmate de tijd verstrijkt, wordt hij beter en naarmate hij beter wordt, komt er meer geld in zijn zak. Zo laat hij deze man, deze moderne geniale man, zijn visie beter uitwerken. Vergeet niet dat Zombie Bloodbath 2 gewoon een van zijn grote stapstenen was toen hij boven op de Gore Mountain stond.

text_en:
Todd Sheets has created one of the greatest LOW BUDGET Zombie movies EVER. The story is great, the gore is grand, the psychos are wicked! Yet the movie is flawed by its petty dialogue and sluggish imaging at times.

Despite this ZB2 delivers what any Zombie movie should, gore, good plot, fast pace adventure into the macarbe. If only MR sheets had been given a 100k budget this movie would out do EVERY zombie movie ever even the almighty Dawn of the dead.

But as time goes by he gets better and as he gets better more money comes into his pocket. Thus allowing this man this modern day Genius to craft his vision better.

Just remember that Zombie Bloodbath 2 was just one of his great stepping stones when he is atop of Gore Mountain


text: Ik was bij de wereldpremiere van deze film en heb Todd zelfs een paar keer als stel in de stad ontmoet (een keer in Olive Garden). Todd deugt niet, hij is gewoon een kleine filmer met weinig tot geen budget en grote dromen.<br />Wat de film betreft, het is goed als je van zombiefilms met heel weinig verhaallijn en veel bloed en ingewanden houdt. Je krijgt een paar locaties in Kansas City te zien en een heleboel rauw vlees, wat wil je nog meer? :-) Kijk uit naar dezelfde 20 mensen die verschillende zombies spelen (met alleen wat andere kleren of hoeden). Je kunt een goed drinkspelletje spelen met deze film, een slok nemen wanneer je dezelfde zombie in een ander overhemd ziet.

text_en:
I was at the world premier of this movie, and have even met Todd a couples times around town (once at Olive Garden). Todd isn't a bad guy, he is just a small time film maker with little to no budget and big dreams.

As for the movie, it is good if you like zombie films with very little plot and lots of blood and guts. You get to see some Kansas City locations and lots of raw meat, what could be better? :-) Look for the same 2 dozen people playing different zombies (with just a change of clothes or hats). You can have a good drinking game with this movie, take a shot whenever you see the same zombie in a different shirt.


text: Deze film draait om twee acteurs (Caine en Moran) die een gangster proberen om te kopen. De plot is op z'n zachtst gezegd flinterdun, want er zitten door de hele film heen gaten in de plot. Maar dat zou er normaal gesproken niet toe moeten doen, aangezien de komedie een film als deze zou moeten bevatten. Er zitten een paar echt grappige stukken in (voornamelijk van Dylan Moran). Maar op andere momenten zijn er lange, melodramatische scènes die niets aan de film toevoegen. Caines personage kwam me overdreven voor. Vooral in het begin citeert hij voortdurend Shakespeare en gedraagt hij zich als een opgeblazen acteur. Je zou kunnen zeggen dat hij de rol goed speelde, maar het personage kwam me vlak en niet grappig voor. Over het geheel genomen zou ik zeggen: kijk alleen als je een fan van de betrokken acteurs bent. Wacht anders op de video of de tv.

text_en: To surmise, this film involves two actors (Caine and Moran) trying to con a gangster. The plot is flimsy at best as several plot holes occur throughout. However this normally shouldn't matter as the comedy should carry a film like this. There are some genuinely funny bits (mostly provided by Dylan Moran). However, other times, there are long melodramatic scenes that fail to add anything to the movie. Caine's character seemed overdone to me. Especially at the start, he continually quotes Shakespeare and acts like a pompous actor. One could say he was playing the part properly but the character seemed to me flat and unfunny. Overall I would say see only if a fan of the actors involved. Otherwise wait for video or tv.


text:
Ik mag Dylan Moran wel van zijn werk in _Black Books_, hoewel ik sommige van zijn stand-upcomedy's echt toegeeflijk vond in termen van lange, verwarde hiaten... maar ik was geïntrigeerd door deze film met hem en Michael Caine en mijn nieuwsgierigheid kreeg de overhand.
Ik was verbijsterd.
Dylans stembereik en de manier waarop hij de verschillende mensen die hij speelde in de film karakteriseerde, was absoluut perfect, iets wat verder ging dan de vaardigheden van een stand-upcomedian en echt op één lijn lag met humor, hilariteit en de andere groten der aarde <0xE2><0x80><0x93> hij was echt heel goed in zijn rol.
Michael Caine was een zeer overtuigende prima donna en de gebruikelijke broze filmtechniek om een vroegrijp kind bij de hand te hebben overdreven wijs en vernietigend te laten zijn werkte: het enige aspect dat me niet echt beviel was de ongeloofwaardige plotcompositie van de chemie tussen Dolores en de harde gangsta van de cockney-gangsta gespeeld door Dylan.
Afgezien daarvan was het geweldig.
Ik hou ook van het niet-ingrijpende einde waar het nog lang en gelukkig eindigde, maar waarbij MC een pak slaag kreeg. Het is niet bepaald dat je wordt opgehangen aan je ballen en je ingewanden (wat een echte misdaadbaas zou doen als je hem 50k afhandig maakte), maar het toonde in elk geval een klein beetje realiteit in het verhaal.
Ik vond de film goed en ik zou hem aan iedereen aanbevelen <0xE2><0x80><0x93> maar <0xE2><0x80><0x93> ik zou ze ook waarschuwen om hem na 15 minuten niet af te zetten, want hij begon een beetje langzaam. Als je het volhoudt, komt het allemaal terug.
En wat het vloeken betreft <0xE2><0x80><0x93> tja, ze zijn in Ierland. Anders zou het niet echt zijn.

text_en:
I like Dylan Moran from his work in Black Books, although I found some of his stand-up to be really indulgent in terms of long confused gaps... however I was intrigued to see this film starring he and Michael Caine and curiosity got the better of me.

I was stunned.

Dylan's vocal range and characterisation of the different people he was playing in the film was absolutely perfect, something beyond the skills of a mere stand-up comedian and really truly on a par with alec guinness, john hurt and the other greats- truly he was skilled in his portrayal.

Michael Caine was a very convincing prima donna and the standard british film device of having a precocious child on hand to be overly wise and withering worked- the only aspect I didn't really like was the unbelieveable plot feature of the chemistry between Dolores and the cockney gangsta's hard man played by Dylan.

Other than that, it was great.

I also like the non-cop-out ending where it did end up happily ever after, but with MC getting a beating. OK, it's not exactly being strung up by your goolies and beijng disembowelled (which is what a real crime boss would do to you if you nicked £50k off them) but it showed at least a small measure of reality in the story.

I liked the film, and I would recommend it to anyone- but- I would also warn them not to turn it off after 15 minutes because it started a bit slow. If you stick it out, then it will all come back.

And with regards to the swearing- well, they're in Ireland. It wouldn't be real otherwise.


text:
Eerst dacht ik dat deze film me zou irriteren. Het was alsof ik die film al eens eerder had gezien. De gedesillusioneerde held, de vaderfiguur en de negenjarige zus die ouder en wijzer is dan haar jaren (zie Gregory's meisje), maar toen, nog geen 15 minuten in de bioscoop, werd het hardop lachen, een komische film. Dylan Moran (van wie ik dacht dat hij me alleen maar zou gaan irriteren) was uitstekend. Net als meneer Gambon en de krankzinnige Schotse huurmoordenaar. Lena Headey was buitengewoon sexy. De helft van de film probeerde ik me te herinneren waar ik haar eerder had gezien. De reclasseringsambtenaar. Ze heeft een ongelooflijke glimlach. Maar de ware held van deze film is duidelijk meneer Caine. Deze man zou veel meer komedie moeten doen. Dit staat in de schaduw van enkele van zijn beste komedierollen (Zonder een aanwijzing, Dirty Rotten Scoundrels). Hij is een genot om naar te kijken in al zijn rollen, maar vooral naar het einde.
<0x3E><0x3E> Niemand kan zeggen dat Michael het beter kan.
<0x3E><0x3E> Niemand.

text_en:
At first I thought this film was going to annoy me.It was as though I had seen this movie somewhere before. The disillusioned hero, the father figure and the 9 year old sister who is older and wiser than her years (see Gregory's girl), but then, not 15 minutes in, it became a laugh out loud, comic gem of a movie. Dylan Moran (who I thought was just going to bug me) was excellent. As was Mr Gambon and the mad Scottish hitman. Lena Headey was extremely sexy. For half of the film I was trying to remember where I'd seen her before. The Parole officer. She has the most amazing smile. But clearly the true hero of this film is Mr Caine. This man should do much more comedy. This ranks alongside some of his best comedy roles (Without a Clue, Dirty Rotten Scoundrels). He is a pleasure to watch in all of his scenes but especially the end.

No one can quite say f**k the way Michael can.


text: Een imbeciel van een acteur. Wie zou zo'n rol beter kunnen spelen dan Michael Caine? Hij is absoluut hilarisch, maar net als bij de meeste van Caines optredens gaat hij voor het echte werk. De film lijkt een staaltje van Dylan Moran te zijn en hij is schitterend in zijn dubbele act met Caine. Maar daar hapert het script. Morans imitaties hadden op een meer organische manier ingevoegd moeten worden. Ze vormen op zichzelf al een te grote act, waardoor de potentiële geloofwaardigheid van de plot uit het raam vliegt. Maakt niet uit. Haal het als je het kunt vinden. Er zit genoeg in om er een plezierige reis van te maken.

text_en: A ham actor without a penny. Who better than Michael Caine to play such a character? He is totally and utterly hilarious but, as in most of Caine's performances, he goes for it for real. The film seems to be a showcase of Dylan Moran and he's splendiferous in his double act with Caine. This, however, is where the script falters. Moran's impersonations should have been incorporated in a rather more organic way. They are too much of an act on their own and makes the potential plausibility of the plot fly out of the window. Never mind. Get it if you can find it. There is enough in it to make it a pleasurable journey.