text:
Zoals andere recensenten al zeiden, is er weer een van de talloze buitenaardse klonen, ditmaal met een flinke scheut _The Terminator_ erbij, met een stukje van het klassieke SF-verhaal _Who Goes There?_ en een waanzinnig stomme plotmachine die uit de _Andromeda Stam_ is gehaald (kennelijk maken knipperende rode lampjes moordzuchtige 'droids' niet in staat bange mensen te zien die op tien centimeter afstand van hen staan).

Oké, het verhaal: na een reeks mensen die in een ruimteschip rondrennen en elkaar vermoorden, krijgen we een onderschrift.
'25 jaar later'.
'De bemanning van een relaisstation in een baan om Mars, dat over 48 uur zal worden afgelost, ontdekt een giga-ruimteschip op ramkoers. 'Het Siberië, het schip dat we in de openingssequentie zagen. Geen goed moment om al het bruikbare van het relaisstation te halen en dan wat reparaties uit te voeren. Het naderende schip wijkt niet af van zijn koers en zendt een waarschuwing uit: 'Ga NIET onder AANWIJZINGEN DIE BESCHIKBAAR ZIJN, Dit Schip In!' Na een hoop geschreeuw tegen elkaar lijmt de bemanning van het relaisstation iets aan elkaar en krijgt het station net op tijd uit de weg. Maar het schip verandert van koers en ramt ze hoe dan ook <0xE2><0x80><0x93> een van de bemanningsleden wordt op een puntig, puntig ding gespietst. De satelliet begint 'los te komen'. Stukjes de-pressurie. Nog meer geschreeuw en geren, waarbij maar twee bemanningsleden achterstevoren de ruimte in worden gezogen. (Waarom worden ze altijd achterstevoren de ruimte in gezogen?)
Na een paar toetsaanslagen concludeert de aan zijn rolstoel gekluisterde techneut (die 'Wheeler' wordt genoemd, de enige grap die in de hele film te vinden is) dat het Siberië al zijn energie uit hen wegzuigt en dat ze aan boord moeten gaan en de motoren moeten uitzetten. Ze gaan allemaal aan boord en zetten hun helm af. 'Niet dit schip betreden!' betekent kennelijk aan boord gaan en jezelf blootstellen aan mogelijk fatale infectieziekten. Het ene team gaat op weg naar de computerruimte, waar ze een bevroren dode man aantreffen met iets wat eruitziet als een American Express-kaart, maar wat een minidisc blijkt te zijn. Het andere team vindt een paar schakelaars. Verbazingwekkend genoeg blijkt de dode man de vader te zijn van het aantrekkelijke vrouwelijke bemanningslid dat de meeste kans maakte een ontmoeting met een razend buitenaards wezen te overleven. Ze zetten de motoren uit, maar dat betekent dat de kernreactor van het schip zal exploderen. Een griezelige Point of View-shot begint mensen te doden. Er wordt geroddeld dat Siberië een nieuw erts heeft ontdekt, een bodemenergiebron die miljoenen waard is, wat betekent dat de corruptere leden van de bemanning zich onmiddellijk in het gevaar hebben gestort om het in handen te krijgen. De pov-opname komt terug met woesj! woesj! wandelgeluiden op de soundtrack. Jammer genoeg geven die je het idee dat de moordenaar een corduroy broek draagt en het effect is verknald.
Daarna is het allemaal alleen maar rondrennen en gedood worden in volgorde van lelijkheid en acteertalent, tot alleen de voor de hand liggende overlevenden het overleven <0xE2><0x80><0x93> samen met de schattige hond die erin geslaagd was minstens twee bemanningsleden de dood in te jagen. Waarom geharde veteranen uit de ruimte de kaken van een wisse dood binnenwandelen op zoek naar hun huisdieren, katten en honden, is al heel lang een raadsel in dit soort films. Andere stomme hoogtepunten zijn dat iedereen vergat de dalende zuurstofniveaus te regelen tot de stem van de boordcomputer hen eraan herinnerde (niet dat de lage zuurstofniveaus op enige manier de indrukwekkende branden dempen die deze troep idioten begint te stichten). Als de Killer-droid zo slim is dat hij het schip in een krappe bocht kan sturen en nog een poging kan doen om het wisselstation te rammen, waarom zette hij dan niet het waarschuwingssignaal 'Niet onder alle voorwaarden dit schip betreden!' af? Ik weet zeker dat als hij op zoek was naar meer mensen om te vermoorden, het schreeuwen 'Ga weg!' geen goede manier was om dat te doen.
Musetta Vander is de enige die mag acteren <0xE2><0x80><0x93> alle anderen sperren de hele tijd hun neusvleugels open terwijl ze hun tanden ontbloten en schreeuwen en met pistolen naar elkaar wijzen. Het is zo'n soort script; vol uitroeptekens <0xE2><0x80><0x93> het enige waar ik tot het eind naar bleef kijken, was de hoop dat het script van haar eiste dat ze al haar kleren uittrok, of nat werd terwijl ze niet veel aanhad. Helaas gebeurde dat niet. Een van de dingen die er mis waren aan deze film (afgezien van het feit dat er meer cyan dan in enige andere film ooit is gebruikt) was dat er geen gratuite naaktheid was.

text_en:
As other reviews have said, another of the countless number of Alien clones, this time with a great wodge of The Terminator thrown in, add a bit of the classic SF Story "Who Goes There?", and a insanely stupid plot device lifted from The Andromeda Strain (apparently flashing red lights make rampaging killer 'droids unable to detect scared people standing three inches away from them).

OK, the story: after a sequence of people running around in a space ship and killing each other we get a caption.

"25 years later".

The crew of a relay station orbiting Mars, due to be relieved in 48 hours, detect a ginormous space ship on a collision course. It's The Siberia, the ship we saw in the opening sequence. Not a good time to have taken everything useful off-line on the relay station to do some repairs then. The approaching ship doesn't deviate from its course and is broadcasting a "Do NOT under ANY CIRCUMSTANCES Enter This Ship!" warning. After a lot of shouting at each other, the crew of the relay station patch something together and get the station out of the way just in the nick of time. But the ship changes course and rams them any way - impaling one of the crew on a stick-outy pointy crew impaler thing. The satellite starts to "loose integrity". Bits de-pressurise. Lots more shouting and running about in which only two crew people are sucked out into space backwards. (Why are they ALWAYS sucked out backwards?).

After a few keystrokes the wheelchair bound techy (who is called 'Wheeler' - the only only detectable joke in the whole movie) deduces that the Siberia is draining them of all their power and they need to go aboard her and switch off its engines. They all go on-board and take their helmets off. "Do NOT Enter This Ship!" obviously means get on board the ship and expose yourself to possibly fatal infectious diseases. One team head for the Main Computer room where they find a dead frozen guy clutching what looks like an American Express card but turns out to be a minidisc. The other team find some switches. Amazingly the dead bloke turns out to be the father of the attractive female crew member voted most likely to survive an encounter with a rampaging alien. They switch the engines off but this means the ships reactor will explode. A spooky Point of View Shot starts killing people. There's some guff about the Siberia having discovered an new ore, a petential power source worth millions, which mean the more venal members of the crew immediately thrust themselves into danger to get hold of it. The POV shot returns with whoosh! whoosh! walking noises on the soundtrack. Unfortunately these give you the idea the killer is wearing corduroy trousers and the effect is wasted.

After that it's all just running around and getting killed in order of ugliness and acting ability, until only the obvious survivors survive - along with the cute dog which had managed to lead at least two crew members to their deaths. Just why space hardened veterans wander into the jaws of certain death looking for their pets cats and dogs has long been a mystery of this kind of movie. Other stupid highlights include everyone forgetting to act the falling levels of oxygen until reminded by the voice of the on-board computer (not that the low levels of oxygen in any way dampen any of the impressive fires this load of idiots start). If the Killer Droid id so clever it can steer the ship in a tight curve and have another go at ramming the relay station why didn't it turn off the "Do NOT under ANY CIRCUMSTANCES Enter This Ship!" warning signal.. I'm sure if it was looking for more people to kill then yelling GO AWAY! was not a good way of going about it.

Musetta Vander is the only person who gets to do any acting - everyone else just flares their nostrils all the time while baring their teeth and shouting and pointing guns at each other. It that sort of script; full of exclamation marks - the only thing that kept me watching till the end was the hope that the script demand she take all her clothes off, or get wet while not wearing a lot. Unfortunately it didn't. One of the things wrong with this movie (apart from it having more cyan put on screen than in any other movie ever) is that there was no gratuitous nudity.


text: Elk jaar produceert het bedrijf dat Nu heet een aantal 'actiefilms', 'vol met spanning'. Dit kleine juweeltje, _Schaduwcaster III_ geheten (tot ik deze site bezocht was ik niet op de hoogte van het bestaan van deze hele trilogie), is een geweldig voorbeeld van het goede werk dat het bedrijf verricht. Frank Zagarino is net zo gemeen als altijd en doet het geweldig als bijna onverwoestbare (?), schizofrene (???) androïde. Ik zal verder geen woorden verspillen, want ik wil het geweldige plot niet onthullen en jullie een paar keer flink aan het lachen maken.<br />Rent 2/10 (Revard voor die hardwerkende tehnicianen. Man, het moet zenuwslopend zijn om dit soort onzin in elkaar te draaien.)

text_en:
Each year the company called Nu produces couple of "action packed", "full of suspense" movies. This little nugget, called Shadowcaster III(Until I visited this site I wasn't avare this is a whole trilogy), is a great example of the good job the company is doing. Frank Zagarino is as mean as always and does a great job as almost undestructable(?), schizophrenic(??) android. I won't waste any more words since I don't want to reveal the terrific plot and ruin you a couple of great laughs.

Rating 2/10 (Revard for those hard working tehnicians. Man, putting together this kind of rubbish must be nervewracking.)


text:
'Happy Days' werd geproduceerd en uitgezonden van halverwege de jaren zeventig tot begin jaren tachtig en lijkt met de jaren steeds belachelijker te worden. Ten tijde van de uitzending waren de meeste kijkers die in de jaren vijftig opgroeiden van middelbare leeftijd en hadden een gezin, en de scènes in Mel's Diner brachten waarschijnlijk een kunstmatige nostalgie bij hen teweeg. Het Fonz was natuurlijk het coolste van het coolste (hoewel de acteur Henry Wrinkler tot op de dag van vandaag nooit heeft geleerd hoe hij op een motor moet rijden). Richie Cunningham was de typisch Amerikaanse jongen met het blonde haar die waarschijnlijk tot voorzitter van de leerlingenraad zou worden gekozen. Potsie was Richies beste vriend <0xE2><0x80><0x93> de ster van het programma moet denk ik wel een beste vriend hebben. En Ralph Malph was de stuntelige sidekick van de Fonz, zo niet van de hele groep. Ik vond het heerlijk als de Fonz die arme Ralph Malph in elkaar sloeg. En dan was er nog Mel, de klojo van middelbare leeftijd die Mel's Diner runde. En wie kon de verschijning van Mork vergeten? Was dit echt de jaren vijftig? Ironisch genoeg zijn films uit de jaren vijftig, zoals _Rebel Without a Cause_ en _The Wild One_, met de jaren beter geworden en geven een eerlijker beeld van die periode dan dit programma, dat twintig jaar na die periode werd uitgezonden.
Jammer genoeg valt de tv-serie 'Happy Days' niet in dezelfde categorie als 'Rebel Without a Cause' of 'American Graffitti'. Misschien dat sommige aspecten van de jaren vijftig, met zijn hamburgertenten, jukeboxen, coole auto's en ordinaire geruite overhemden, zijn vastgelegd, maar het is eerder een nostalgisch idealisme dat alleen voor de lol is gemaakt dan dat het een eerlijke weergave is. 'American Graffitti' had iets te zeggen over jonge Amerikanen in de jaren vijftig, terwijl 'Happy Days' meer leek te gaan over wat mensen van middelbare leeftijd in de jaren zeventig wilden dat de jaren vijftig waren geweest. Het resultaat was een soort verwaterd verzinsel dat niets te maken heeft met de jaren vijftig. 'Happy Days' is op zijn best een komediefantasie met iets van de kunstmatige cultuur van de jaren vijftig als achtergrond. Een andere recensent wees erop dat Richie Cunningham waarschijnlijk een standje zou hebben gekregen omdat hij vriendschap had gesloten met iemand als Fonzie. En Mel zou Fonzie waarschijnlijk hebben verboden om in zijn Diner te komen.
Een korte geschiedenis: 'Happy Days' was oorspronkelijk een pilot die 'Love in the Happy Days' heette en die niet werd uitgezonden. Piloten van comedyseries die thema's hadden die te maken hadden met seks en romantiek, verschenen soms in de niet zo vaak uitgezonden serie 'Love American Style', die vaak werd uitgezonden in plaats van honkbalwedstrijden die waren afgelast of andere onverwachte programmeringsaankondigingen en/of wijzigingen. Kortom: 'Love American Style' 'Love in the Happy Days' verscheen inderdaad in het begin van de jaren zeventig als een 'Love American Style'-show, maar in die tijd konden tv-managers niet voorzien hoe populair een show over jonge mensen uit de jaren vijftig zou worden, vooral tijdens de hoogtijdagen van comedyshows die zich op middelbare leeftijd concentreerden, zoals 'The Mary Tyler Moore Show' (en de spin-offs daarvan, zoals 'Rhoda', 'The Bob Newhart Show' en 'All in the Family'). (Wat zijn de dingen veranderd, want tegenwoordig gaan de meeste tv-series over jonge mensen en ontwijkt de industrie de meeste shows over middelbare mensen als de pest! Een van de jonge sterren van 'Love in the Happy Days', een kindacteur uit 'The Andy Griffith Show' die Ron Howard heette, kreeg vervolgens de kans om de hoofdrol te spelen in een film over jonge mensen die in 1959 in première ging en 'American Graffitti' heette, geregisseerd door de betrekkelijk onbekende George Lucas, wiens vorige 'THX 1138' een fiasco was geweest bij de kassa. Zelfs toen de film werd vertoond aan filmbazen, zagen de studio's niet in hoe een film over jonge mensen in de jaren vijftig populair kon worden omdat hij niet 'paste' bij wat in het verleden populair was geweest, hoewel ze niet beseften dat een groot deel van het filmpubliek in de jaren vijftig jong was geweest. Zoals iedereen weet, was de film een enorme hit, en studiobazen erkenden dat ze hun publiek volkomen verkeerd hadden ingeschat. Ergens tijdens de theaterversie van 'American Graffitti' beseften tv-bazen dat ze een komiek in hun kluis hadden die veel weg had van 'American Graffitti'. Ze brachten hem terug met de oorspronkelijke cast, plus Henry Wrinkler als 'The Fonz', gaven hem een nieuwe titel 'Happy Days' en de rest is tv-geschiedenis, omdat het een van de populairste programma's van de jaren zeventig werd.
'Happy Days' lijkt nu belachelijk. De personages zijn plat en van karton, nooit meer of minder dan wat ze oppervlakkig gezien zijn. De kwesties waar ze mee te maken hebben, zijn triviaal. En hun reacties lijken stompzinnig en zelfs dwaas. Tegenwoordig lijkt het personage van de Fonz een karikatuur te zijn van, nou ja, van de Fonz. Was het idee een soort parodie op Marlon Brando's personage in 'The Wild One'? Nu ik de serie met nieuwe ogen bekijk, heb ik het gevoel dat de producers een geweldige kans hebben laten lopen om de jaren vijftig te presenteren met diepte en realisme dat nog steeds leuk en onderhoudend kon zijn. In plaats daarvan besloten ze goedkope lachsalvo's voor snel geld. Dit is absoluut een serie die de tand des tijds niet heeft doorstaan. 'American Graffitti' heeft veel van de uiterlijke schijn van 'Happy Days', maar het had een scherp randje. Het had een eerlijkheid over de personages en hun problemen. maar niet zijn hart.

text_en:
"Happy Days" was produced and broadcast from the mid-1970's to the early 1980's and seems to get more ridiculous with age. At the time of its broadcast, most viewers who grew up in the 1950's were in middle age with families, and the scenes at Mel's Diner probably brought an artificial nostalgia to them. The Fonz was of course the coolest of the cool (although the actor Henry Wrinkler to this day has never learned how to ride a motorcycle). Richie Cunningham was the all-American blond-haired kid who would probably be elected student body president. Potsie was Richie's best friend--the star of the show has to have a best friend, I guess. And Ralph Malph was the bumbling sidekick to the Fonz, if not the entire group. I loved it when the Fonz would beat up on poor Ralph Malph. And there was Mel, the middle-aged lug who ran Mel's Diner. And of course who could forget the appearance of Mork? Was this really the 1950's? Ironically, films produced during the 1950's, such as "Rebel Without a Cause" and "The Wild One" have gotten better with age and portray the period more honestly than this show which was produced 20 years after the period it portrays.

Unfortunately, the TV show "Happy Days" is not in the same league as "Rebel Without a Cause" or "American Graffitti" for that matter. "Happy Days" may have captured some aspects of the 1950's with its burger diner, juke boxes, cool cars, and tacky plaid shirts, but it is more a nostalgic idealism done strictly for laughs rather than an honest portrayal. "American Graffitti" had something to say about young Americans in the 1950's whereas "Happy Days" seemed more about what middle-aged people of the 1970's wished the 1950's had been like. The result was a kind of watered down fabrication that really has nothing to do with the 1950's. "Happy Days" is, at best, a comedy-fantasy with some of the artificial culture of the 1950's as its backdrop. As pointed out by another reviewer, the all-American kid Richie Cunningham would probably have been chastised for befriending the likes of a drop-out like Fonzie. And Mel would probably forbid Fonzie from entering his Diner.

A quick history: "Happy Days" was originally a pilot called "Love in the Happy Days" that was rejected for broadcast. Comedy pilots that had themes concerning sex and romance that did not make it to pilot airing sometimes appeared on the infrequently broadcast show "Love American Style" which was often aired in place of baseball games that had rained out or other unexpected programming cancellations and/or alterations. In short, "Love American Style" was a throw-away show that contained all these one-episode comedy pilots that never made it to a slotted debut. "Love in the Happy Days" did appear as a "Love American Style" show sometime in the early 1970's, but at the time TV executives could not foresee how a show about 1950's young people would be popular, particularly during the hey-day of comedy shows centering around middle-aged people, such as The "Mary Tyler Moore Show" (and its subsequent spin-offs such "Rhoda"), "The Bob Newhart Show", and "All in the Family". (How things have changed since now most TV sitcoms are about young people and the industry avoids most shows about middle-aged people like the plague!)

Subsequently, one of the young stars of "Love in the Happy Days", a child actor from "The Andy Griffith Show" named Ron Howard, got the chance to star in a film about young people taking place in 1959 called "American Graffitti" directed by the relatively unknown George Lucas whose previous "THX 1138" had bombed miserably at the box office. Even when it was premiered to movie executives, again the studios could not see how a movie about young people in the 1950's could become popular because it didn't "fit" with what had been popular in the past, although they didn't realize that much of the movie-going audience had been young in the 1950's. As everyone knows, the movie was a huge hit, and studio executives recognized that they had completely misjudged their audience. Somewhere during the theatrical run of "American Graffitti", TV executives realized they had a comedy pilot in their vault that was a lot like "American Graffitti". They brought it back with the original cast, plus Henry Wrinkler as "The Fonz", re-titled it "Happy Days" and the rest is TV history as it became one of the most popular shows of the 1970's.

"Happy Days" now seems ridiculous. The characters are flat and cardboard, never being more or less than what they superficially are. The issues they deal with are trivial. And their reactions appear mindless and even silly. Nowadays, the character of the Fonz seems to be a caricature of, well, The Fonz. Was the idea to be a kind of parody of Marlon Brando's character in "The Wild One"? Looking on the show with fresh eyes, I feel the producers really missed out on a great opportunity to present the 1950's with depth and realism that still could be fun and entertaining. Instead the producers decided on cheap laughs for quick bucks. This is definitely a show that has not withstood the test of time. "American Graffitti" has many of the outward appearances of "Happy Days" but it had an edge. It had an honesty about the characters and their issues. "Happy Days" took the look of "American Graffitti" but failed to take its heart.


text:
HAPPY DAYS was een van mijn favoriete programma's toen het in 1974 werd uitgezonden. Maar de recensenten lieten al snel zien dat ze van niets wisten, en dat ze totaal geen gevoel voor humor hadden, door dit programma de grond in te boren, omdat ze dachten dat het een goedkope poging was om het succes van _American GRAFFITTI_ te verzilveren.
Er waren een paar overeenkomsten tussen _American GRAFFITTI_ en _HAPPY DAYS_.
Allebei begonnen ze met 'Rock Around the Clock' van Bill Haley & the Comets. Ze speelden zich allebei af in een vervlogen tijdperk en allebei speelden ze Ron Howard in een van de hoofdrollen. Maar er waren ook een paar belangrijke verschillen. Terwijl het Amerikaanse graffiti in 1962 in Californië plaatsvond en zich richtte op een groep pas afgestudeerde middelbare scholieren die op het punt stonden die grote stap naar de volwassenheid te zetten, vonden _happy days_ plaats in Milwaulkee, Wisconson, en concentreerden zich op een groep tieners op de middelbare school, die de vreugde en beproevingen van de puberteit doormaakten.
_HAPPY DAYS_ begon oorspronkelijk met de jukebox die de originele versie van _Bill Haley & the Comets' ROCK AROND THE CLOCK_ speelde. Maar toen de gouwe ouwen, dankzij het succes van _American GRAFFITTI_ en de oorspronkelijke versie van _ROCK AROND THE CLOCK_ in 1954 in de hitparade kwamen en in 1974 opnieuw een hit werden, gingen de royalty's de pan uit rijzen. van de song (de correcte term is nu 'nieuwe stereo-opname') werd snel vervangen door een andere.
De huidige herkenningsmelodie van HAPPY DAYS werd vervolgens geïntroduceerd voor het tweede seizoen, als ik het me goed herinner.
Fans en vijanden zijn het er allebei over eens dat deze serie ontwrichtend is. Er werden vrijheden genomen en details over het hoofd gezien, waardoor deze serie niet helemaal authentiek is.
Dat is prima. HAPPY DAYS wordt geacht een komedie te zijn, geen geschiedenisles. Maar soms staken de schrijvers hun nek uit door controversiële onderwerpen aan te snijden. Een aflevering draaide om het gebouw van een opvanghuis voor daklozen van de Cunninghams. Een andere aflevering ging over een gescheiden vrouw die in de buurt ging wonen met de droom een nieuw leven te beginnen. Het onderwerp vooroordelen werd aangesneden toen Howard werd uitgenodigd voor de bruiloft van een oude legermaat die toevallig zwart was (in een tijd waarin vooroordelen en discriminatie helaas een aanvaardbaar onderdeel van het Amerikaanse leven vormden). De kwestie van de dienstplicht kwam zelfs ter sprake in een latere aflevering!
De show was oorspronkelijk gesitueerd in 1955. Een verstandig probleem was de bezetting. De meesten van hen waren tieners en naarmate de jaren verstreken, werd het duidelijk dat ze ouder werden, zodat de serie met de cast mee ouder werd, de serie uit de veilige wateren van de jaren van Eisenhower naar het tijdperk van Camelot verplaatste, helemaal tot aan JFK en in de turbulente tweede helft van de jaren zestig. Dat, samen met het feit dat de schrijvers door hun ideeën heen raakten en later ook leden van de cast, zoals Ron Howard, de serie verlieten en wijselijk ontslag namen terwijl ze voor stonden, deed me wensen dat ze het juiste hadden gedaan door de stekker uit deze serie te trekken en ontslag te nemen terwijl ze voor stonden. Dat, samen met het studiopubliek, dat de idolen aanbad en dat het gewoon niet kon...' Elke keer dat de Great Fonzie in de scène verscheen, hadden ze zichzelf niet meer in de hand en begonnen ze heel snel heel mager te worden.
Deze serie portretteerde oorspronkelijk de Fabulous Fifties, zoals we ons die tijd graag herinneren. De tijd heelt alle wonden, weet je. Alles heeft zijn plaats, en hoewel ik liever de 'originele hitversies' hoor dan die 'nieuwe stereo-opnames', werkten die 'nieuwe stereo-opnames' heel goed op HAPPY DAYS. En nu heb ik er spijt van dat ik de dvd heb gekocht! In tegenstelling tot de complete eerste seizoens-dvd, de oorspronkelijke muziek van het complete tweede seizoen, is er voor andere muziek gekozen. Hoewel het geweldig is dat de oorspronkelijke afleveringen digitaal tot digitale perfectie zijn teruggebracht, heeft het verwijderen van de oorspronkelijke muziek vernietigd wat dit programma zo leuk maakte om naar te kijken!

text_en:
HAPPY DAYS was one of my favorite shows when it aired in 1974. But the critics were quick to show their ignorance combined with a total lack of a sense of humor by slamming this show because they thought it was a cheap attempt to cash-in on the success of American GRAFFITTI.

There were some similarities between American GRAFFITTI and HAPPY DAYS.

Both opened with "Rock Around the Clock" by Bill Haley & the Comets. Both took place in a bygone era and both featured Ron Howard as one of the leading roles. But there were also some major differences. While American GRAFFITTI took place in 1962 California and centered around a group of newly graduated high school students about to take that big step into adulthood, HAPPY DAYS took place in Milwaulkee, Wisconson and centered around a group of teenagers in high school, dealing with the joys and tribulations of adolescence.

HAPPY DAYS originally opened with the juke box playing the original version of Bill Haley & the Comets' ROCK AROUND THE CLOCK. But when oldies became hot, thanks to the success of American GRAFFITTI, , and the original 1954 version of ROCK AROUND THE CLOCK, entered the Billboard Hot 100 and became a hit again in 1974, royalty payments went through the roof. So a "remake" of the song (the correct term is now "new stereo recording") was quickly substituted.

The current theme song for HAPPY DAYS was then introduced for the second season if memory serves me right.

Fans and foes alike agree that this show is escapist. Liberties were taken and details overlooked, making this show less than completely authentic.

This is perfectly fine. HAPPY DAYS is supposed to be a comedy, not a history lesson. But occasionally the writers did sometimes stick their necks out by hitting on controversial topics. One episode centered around the Cunninghams building of a fall out shelter. Another episode was about a divorced woman moving into the neighborhood with a dream of starting a new life. The topic of prejudice was addressed when Howard was invited to the wedding of an old army buddy who just happened to be black (in an era when prejudice and discrimination was sadly an acceptable part of the American way of life). The issue of the draft even came up on a later episode!

The show as originally set in 1955. One problem that was dealt wisely was with the cast. Most of them were teenagers and as each year passed, it was obvious that they grew older so the series aged with the cast, moving the series out of the safe waters of the Eisenhower years into the Age of Camelot, all the way with JFK and then into the turbulent later half of the 1960s. That, along with the writers running out of ideas, and later, cast members like Ron Howard leaving the series, wisely quitting while they were ahead, left me wishing that they had all done the right thing by pulling the plug on this show and quitting while they were ahead. That, along with the idol worshiping studio audience who just couldn't control themselves every time the Great Fonzie entered the scene, began to wear very thin very fast.

This show originally portrayed the Fabulous Fifties as we LIKE to remember that era. Time heals wounds, you know. Everything has its place and though I would prefer hearing the "original hit versions" over those "new stereo recordings", those "new stereo recordings" worked very well on HAPPY DAYS. And this is where I find myself regretting my buying the DVD! Unlike the complete first season DVD, the original music on the complete second season, has been replaced with different music. While it is great that the original episodes were digitally restored to digital perfection, the removal of the original music destroyed what it was that made this show so much fun to watch!


text:
Vreemd genoeg is het Fred MacMurray die de'sufste' rol speelt in deze idiote komedie. Carole Lombard speelt een prima rol, waarin lichtere momenten worden gecombineerd met een onderstroom van drama en ernst.
Zoals gewoonlijk blijft Fred MacMurray een mysterie voor me. De camera is geen fan van hem, hij is niet zo aantrekkelijk, en hij heeft niet de stijl en de flair om deze rol te spelen, die zo aan Cary Grant doet denken.
Ralph Bellamy is uitstekend als de vriendelijke vriend die weer tot leven komt door zijn relatie met Lombards personage. Je kunt je alleen maar afvragen waarom haar personage zijn vriendelijke, geruststellende liefde niet zou willen in plaats van de bijna zekere ondergang van MacMurrays onbekwaamheid. Maar zo is Hollywood! De film werkt bijna, maar mist het doel, vooral door MacMurrays acteerwerk. Het zou geweldig zijn geweest om Grant of zelfs Clark Gable in zijn rol te zien. Lombard en Bellamy zijn grotendeels geloofwaardig en sympathiek; MacMurray is stijf en je wilt hem op afstand houden.

text_en:
Oddly enough, it's Fred MacMurray who plays the more "screwy" part in this screwball comedy. Carole Lombard shows a fine performance combining lighter moments with and undercurrent of drama and seriousness.

As usual, Fred MacMurray remains a mystery to me. The camera is no fan of his, he's not that attractive, and he doesn't have the style and panache to pull off this very Cary Grant-like role.

Ralph Bellamy is excellent as the kind friend coming back to life through his relationship with Lombard's character. One can only wonder why her character wouldn't want his gentle, reassuring love instead of the almost certain doom of MacMurray's ineptness. But that's Hollywood!

The picture almost works but misses the mark, primarily due to MacMurray's performance. It would've been lovely to see Grant or even Clark Gable in his role. Lombard and Bellamy are largely believable and likable; MacMurray is stiff and makes you want to keep him at arm's length.


text: Het acteerwerk is uitstekend in deze film, met een paar geweldige acteurs. Het was leuk om Fred McMurray als jongeman te zien. Dit is geen komedie. Het is een drama en de schijnbaar komische scènes zijn meelijwekkend. Dit is geen komedie. Het is een drama en de schijnbaar komische scènes zijn meelijwekkend, en sommige lijken geforceerd en gekunsteld. Maar het staat in het script, het is niet de schuld van het acteerwerk.<br />De eis van 10 regels dwingt me om er nog een paar te schrijven... Hmmm. Vond _My Man Godfrey_ van Carole Lombard geweldig, omdat het een komedie is en, hoewel het acteerwerk geweldig is, de verhaallijn en het script zelf de doorslag geven. Carole Lombard is knap en een geweldige actrice. Ik zal proberen Fred McMurray in de gaten te houden.

text_en:
The acting is excellent in this film, with some great actors. It was fun to see Fred McMurray as a young man. This is not a comedy. It's a drama and the apparently comedic instances are pitiful. This is not a comedy. It's a drama and the apparently comedic instances are pitiful, and some of them appear forced and contrived. It's in the script, though, not the fault of the acting.

The 10 line requirement forces me to write some more...Hmmm. Loved Carole Lombard's My Man Godfrey, because it is a comedy and, while the acting is wonderful, the story line and the script itself, wins the day. Carole Lombard is pretty and a wonderful actress. I will try to watch Fred McMurray's features.


text: Goedkoop samengesteld uit gerecyclede filmbeelden, muziek en ideeën, kan deze film niet echt 'goed' worden genoemd. Maar voor mij, toen ik er als tiener naar keek, was het heel amusant. (Ik wist niet dat er ook een film over de ruimte was.) Achteraf gezien heeft de film iets nostalgisch over de sf-golf van het begin van de jaren tachtig en de special effects van deze tijd. Het ordinaire, ouderwetse uiterlijk en de naïviteit ervan zorgen voor een zekere aantrekkingskracht. Om van deze film te genieten adviseer ik om me te concentreren op de vaderlijke relatie tussen de personages Vince Edwards en David Mendenhall. Bovendien vond ik het een leuk idee dat een stel schurken zijn heroïsche kwaliteiten ontdekt nadat ze tegen hun zin zijn geconfronteerd met de uitdaging om voor een kind te zorgen.

text_en: Cheaply pieced together of recycled film footage, music and ideas, this film cannot really be called "well". But for me, when I watched it as a teenager, it was quite amusing. (I didn't know BATTLE BEYOND THE STARS before.) In retrospect it has got something nostalgic, regarding the SF wave of the early eighties and the special effects of this time. Its trashy old-fashioned look and its naivety provide a certain attraction. To enjoy this movie I recommend to concentrate on the paternal relationship between the characters of Vince Edwards and David Mendenhall. In addition, I liked the idea that a bunch of scoundrels discovers its heroic qualities after been unwillingly confronted with the challenge to take care of a child.


text:
Als er een Milieudienst voor Films was, zou deze film hun meest oprechte goedkeuring krijgen. Als we allemaal onze'spullen' in deze mate recycleden, zouden we nooit zonder komen te zitten.
Grappig dat ik aan deze film moest denken toen ik Starwars 1: The Phantom Menace voor het eerst zag. Lucas recyclede zijn oude films tenminste niet.
Dit is een dummy. Maar het is een leuke dummy. Leuk in sommige opzichten (ik vond het leuk toen de jongen zei: 'Verdomde stenen'). En als je van explosies houdt (zelfs van gerecyclede) zul je er genoeg van krijgen.
Eigenlijk is het voor een film die duidelijk geen budget heeft een redelijke film. Acteren is zwak, maar hier en daar is er een karakteristiek. Het verhaal is voorspelbaar, maar zal je in elk geval op weg helpen.
Dit is een 'iedereen zit achter de jongen aan'-film die waarschijnlijk vooral jongere kijkers zal aanspreken. Ik gaf deze een 2,5.
Ik heb mijn oude VHS-kopie van deze film opgeduikeld. Ik geloof niet dat hij op dvd staat.

text_en:
If there were an EPA for film, then this movie would get their most sincere approval. If we all recycled our "stuff" to this degree, we'd never run out of anything.

Funny how I was reminded of this movie when I first saw Starwars I: The Phantom Menace. At least Lucas didn't recycle his old footage.

This is a dud. But it's a nice dud. Cute in spots (I liked when the kid said, "damn rocks"). And, if you like explosions (even recycled ones) you will get your fill.

Actually for an obviously "no budget" film, it makes out fairly well. Acting is weak, but there is a little characterisation here and there. Story is predictable, but will lead you along anyhow.

This is an "everybody chases the kid" type of movie which probably will appeal mostly to younger audiences. I gave this one a 2 out of 10.

I dug up my old VHS copy of this film. I don't think it's on DVD.


text:
Deze film is nauwelijks te vergelijken met de ruimteavonturen uit die tijd. Dat zijn Star Wars en Star Trek. En hoewel ik geen fan van Star Trek ben, zie ik wel in dat deze film verbleekt bij de serie die de Trekkers hebben gemaakt. Sterker nog, ik zou _Back to the Future_ in een beter licht plaatsen als het gaat om ruimte en reizen.
Het verhaal gaat over een jongen die gevangen wordt genomen door ruimtepiraten. In een duidelijk nep en saai gevecht sluit de gevangengenomen jongen vriendschap met de piraten en helpt hen zelfs. En langzaam, een voor een, sterven die piraten. Uiteindelijk keert de jongen terug naar huis en ontsnappen de laatste overgebleven piraten zwaargewond.
Het acteerwerk was niet zo geweldig. Maar wat echt duidelijk is, is het totale gebrek aan interessante dialogen, effecten en verhaallijn. Hoe ze hier zelfs maar 80 minuten van hebben kunnen maken, gaat mijn verstand te boven.
Als je het wilt proberen omdat er ruimte voor nodig is, ga je gang. Maar wees gewaarschuwd.

text_en:
This one hardly compares to the space adventures of its time. Those being Star Wars and Star Trek. And while I am no fan of Star Trek, I recognize that this film pales in comparison to the series Trekkies ooze over. In fact, I would place Back to the Future in better light in terms of space and travel.

The story is of a boy who is captured by space raiders (pirates). In a obviously fake and unentertaining battle, the captured boy befriends the pirates and even helps them. And slowly, one by one, those raiders die off. In the end, the boy gets to return home and the last remaining pirates escapes gravely wounded.

The acting wasn't that great. But what really is obvious is the total lack of interesting dialogue, effects, and storyline. How they even got 80 minutes of this is beyond me.

If you want to take a shot at it because it involves space, go ahead. But be warned. "D"


text:
Het kostte me een paar jaar om die titel te vinden, een van de belangrijkste onderdelen van mijn jeugd. Bijna elke keer als ik naar de videotheek ging, koos ik Space Raiders uit en keek ik er drie keer naar, elke keer dat mijn moeder hem voor me huurde. Het was, denk ik, mijn Star Wars.
Het is dan wel jammer dat het zo'n stinkfilm is. Mijn herinneringen waren zo vaag dat er geen sprake was van nostalgie, dus moest ik het maar voor lief nemen. Een groep ruimtepiraten ontvoert per ongeluk een behoorlijk irritant klein jongetje en probeert hem de rest van de film naar huis te krijgen.
Gericht op de onder-tieners. De film heeft onwelkome slapstick, erg slechte kostuums en make-up, gerecyclede special effects, wankele decors en slecht acteerwerk. Maar zelfs met de onbedoelde komedie is het niet leuk om hem als volwassene te zien, waar ik niet alleen de technische tekortkomingen eruit kan pikken, maar me ook kan verbazen over de spectaculaire manier waarop de schrijver en de regisseur erin zijn geslaagd om een eindeloze stroom hersenloze grappige/machtige momenten te verprutsen die in een miljoen andere sciencefictionfilms te zien zijn geweest en die in handen van iedereen die ook maar een greintje competent is succesvol had moeten zijn.
Ik stel me voor dat ik het als kind heel krachtig vond <0xE2><0x80><0x93> er zijn een heleboel 'Ik kan dit niet, ik ben nog maar een kind'-'Natuurlijk kun je kind zijn, je moet het gewoon proberen!'-uitwisselingen; het kind drinkt bier, enzovoort. Maar zelfs naar lowbudget-sci-fi-maatstaven uit 1983 is dit een vrij beroerde, met een echt kleffe 'finale'.

text_en:
It took me a few years to hunt down this title, a major staple of my childhood. Almost every trip to the video shop I'd pick out Space Raiders and watch it three times every time my mother rented it for me. It was, I suppose, my Star Wars.

It's a shame then that it's such a stinker. My memories were so hazy that it offered nothing in terms of nostalgia so I had to take it at face value. A crew of space pirates accidentally kidnap a pretty annoying little kid and spend the rest of the movie trying to get him home.

Aimed squarely at the under-tens it's got unwelcome slapstick, very shoddy costumes and make-up, recycled special effects, wobbly sets and poor acting. But even with the unintentional comedy it's no fun to see it as an adult, where I can pick out not just the technical faults but wonder at how spectacularly the writer and director managed to botch an endless stream of no-brainer fun/powerful moments that have been seen in a million other sci-fi movies and in the hands of anyone remotely competent should have been successful.

I imagine as a kid I probably found it quite empowering - there are lots of "I can't do this, I'm just a kid" "Sure you can kiddo, you just have to try!"-type exchanges; the kid drinks beer, etc., but even by low budget 1983 sci-fi standards this one's pretty awful, with a real snoozer of a "finale".


text: Zoals verschillende posters al hebben laten doorschemeren, is dit een jammerlijke 'Star Wars'-vervalsing. Als je Star Wars wilt stelen, doe het dan tenminste goed; Battlestar Galactica deed dat, en er waren nog een paar andere ruimteopera's die het niet slecht deden, maar dit hoort daar beslist niet bij. David Mendenhall, de jeugdige hoofdrol, valt eigenlijk wel mee, hoewel hij af en toe over de schreef gaat met zijn 'leuk'-factor. Vince Edwards is als acteur niet veel vooruitgegaan sinds zijn 'Ben Casey'-tijd; hij is zo mogelijk nog houteriger dan hij was toen hij tien was. De andere voorstellingen zijn ook niet om over naar huis te schrijven. Nog erger zijn de special effects; het beste wat je ervan kunt zeggen is dat ze waardeloos zijn. Het is zonneklaar dat de 'buitenaardsen' gewoon acteurs zijn met rubber maskers met een beetje schuim of latex erop, en de'strijd'-scènes tussen Edwards' overvallers en de buitenaardsen zijn slecht geënsceneerd en slecht gefilmd. Een heel zwakke poging van Roger Corman.

text_en: As several posters have "hinted," this is a sorry "Star Wars" ripoff. Now if you're going to rip off "Star Wars," at least do it right; "Battlestar Galactica" did, and there were a few other space operas that didn't do a bad job of it, but this is definitely not one of them. David Mendenhall, the juvenile lead, actually isn't too bad, though he goes overboard on the "cute" factor every so often. Vince Edwards hasn't improved much as an actor since his "Ben Casey" days; if anything, he's even more wooden than he was ten. The other performances are nothing to write home about, either. Even worse are the special effects; the best you can say about them is that they're lousy. It's glaringly obvious that the "aliens" are simply actors wearing rubber masks with a little foam or latex slopped on them, and the "battle" scenes between Edwards' raiders and the aliens are poorly staged and badly shot. A very weak effort from Roger Corman. Skip it.


text: Er is een Roger Corman-oplichtersbende op de been gebracht voor wat zo te zien een nul komma nul budget is. Alle special effects zijn oorspronkelijk gebruikt in 'Battle Beyond the Stars' en ik vermoed dat een groot deel van de rekwisieten, kostuums en sets ook uit andere bronnen zijn hergebruikt. Het verhaal lijkt rond deze elementen te zijn geschreven, dus dit is niet zozeer een film als wel een recyclingproject. Derderangs Star Wars-spul was toen en nu niet nodig.

text_en: A Roger Corman rip-off assembled for what appears to be virtually zero budget. All of the special effects were originally used in "Battle Beyond the Stars", and I suspect a fair amount of the props, costumes and sets were re-used from other sources as well. The story seems to have been written around these elements, so this isn't really a movie as much as it's a recycling project. Third-rate "Star Wars" junk wasn't needed then or now.


text: Deze film is een wanhopige poging om het succes van de _Star Wars_ -films te evenaren. De film maakt gebruik van gerecyclede beelden van _Battle Beyond the Sars_, ook een Roger Corman-film, maar deze is in elk geval beter dan _Battle Beyond the Stars_ <0xE2><0x80><0x93> in deze film wordt niet echt geacteerd (maar het is een Roger Corman-film <0xE2><0x80><0x93> wat had je dan verwacht?) en opnieuw is de hele soundtrack opgenomen met een keyboard/synthasizer, de geluidseffecten zijn gerecycled van _Battlestar Galactica_ <0xE2><0x80><0x93> er zijn geen special effects omdat het gerecyclede/gereorganiseerde ruimtescènes uit een andere film waren, de kostuums zien eruit als iets uit de bergingsoperatie van het leger in 1981. d weer boven water komen als ster in de Sylvester Stallone-film 'Over the Top' <0xE2><0x80><0x93> ik geef deze film 3 sterren uit 10.

text_en: This movie is a desperate attempt to ride the skirtales of the success of the Star Wars movies. The film uses recycled footage from "Battle Beyond the Sars" which is another Roger Corman Sci-Fi Turd, but atleast this one is better than "Battle Beyond the Stars" - there is no real acting in this film (but its a Roger Corman film-What did you expect)again the entire soundtrack was done on a Keyboard/Synthasizer, the sound effects are recycled from "Battlestar Galactica" - there are no special effects because they were recycled/rearranged space scenes from another movie, the costumes look like something right out of 1981 salvation army salvage. --ironicaly, the little boy in this film gives one helluva performance, and he'd resurface again to star in the Sylvester Stallone movie "Over the Top" - I give this movie 3 stars out of 10


text: Ik probeer me al jaren de naam van die film te herinneren (niet achter elkaar natuurlijk). Ik zag hem in de plaatselijke dollar-bioscoop toen ik elf was, en hij was zo afschuwelijk dat ik bijna naar buiten liep; ik geloof dat ik niet besefte dat je weg mocht voordat de film was afgelopen. Hoe dan ook, hij bleef in mijn gedachten als zo ongeveer de ergste film die ik in mijn jeugd heb gezien. Ik kan hem eindelijk de waardering geven die hij verdient.<br />1/10 (dat was vreemd bevredigend).

text_en:
I've been trying to remember the name of this movie for years (not consecutively, of course). I saw it at the local dollar theater when I was 11, and it was so atrocious I almost walked out; I think I didn't realize one was allowed to leave before the movie ended. Anyway, it stuck in my mind as just about the worst movie I saw growing up. I can finally give it the rating it deserves.

1/10 (that was strangely satisfying)


text:
Echt verschrikkelijk. Duidelijk een poging om te profiteren van de Star Wars-rage, maar er is geen excuus voor dit smakeloze zooitje. De verhaallijn gaat voor het midden weg, de personages zijn zo oninteressant dat de jongen alleen maar voor de camera poseert. Een buitenaardse planeet waarop ze landen is in werkelijkheid de marinewerf in Long Beach, Californië.
Ik werd letterlijk misselijk van deze film.
Roger Corman heeft in zijn carrière een paar goede en een paar slechte films gemaakt, maar voor deze is er geen excuus.
0/10 - IMDb laat je geen nul scoren.

text_en:
Truly awful. Obviously an attempt to cash in on the Star Wars craze, but there's no excuse for this insipid piece of garbage. The storyline gets lost before the middle, the characters are forgettable and the kid is such a non-talent that all he does is pose for the camera. An alien planet they land on is actually the Naval stockyards in Long Beach, California.

This movie actually made me physically ill watching it.

Roger Corman has made some good, some bad movies in his career, but there's no excuse for this one.

0/10 - IMDb won't let you score a zero.


text: Oké, niemand zal dit verwarren met _Burger Kane_, maar je moet wel dol zijn op een film waarin de vrouwen altijd topless zijn. Er zijn een paar kattengevechten en ook wat kinky seks. Aan de andere kant hoop ik dat ze de man die de dialoog heeft geschreven niet te veel hebben betaald. Hier is een goed voorbeeld. Nadat een van de gevangen meisjes is gestorven:<br />'Een familielid?' 'Nee, mijn lievelingskoe. Ik denk dat ze wat geld hebben gespaard op het script en het hebben verknald met speciale effecten zoals die plastic krokodil. Ik moet zeggen dat het me drie keer heeft gekost om door dit mooie kunstwerk heen te komen, nooit een goed teken. Ik denk dat dat het is.' '... is wat er na een tijdje gebeurt als alles er hetzelfde uitziet. Ik hoop dat de mensen die staan te wachten om hem te huren niet al te ongeduldig zijn geworden. Maak je geen zorgen, hij is op weg.'

text_en:
OK, no one will confuse this with Citizen Kane but you've got to love a movie where the women are always topless. There are a few catfights and some kinky sex as well. On the other hand I hope they didn't overpay the guy who wrote the dialogue. Here's a prime example. After one of the captive girls dies:

"This is terrible. It reminds me of the day Zenobia died" "A relative?" "No, my favorite cow." I guess they saved some money on the script and blew it on great special effects like that plastic crocodile. I will say that it took me three sittings to make it through this fine work of art, never a good sign. I guess that's what happens after a while when everything looks the same. I hope the folks waiting to rent it next didn't get too impatient. Don't worry folks, it's on it's way.


text:
Ik ben een fan van de bizarre stijl van Jess Franco en een liefhebber van zelfs zijn obscuurdere films, en mijn persoonlijke mening is dat hij, behalve een aantal zeer onderhoudende films, ook een paar meesterwerken heeft gemaakt, zoals de briljante _Paroxismus_, ook wel bekend als _Venus In Furs_ uit 1969. Het is echter een onomstotelijk feit dat de 180 speelfilms die deze zeer productieve filmmaker in zijn carrière heeft geregisseerd, ook een stel grote stinkers bevatten. _Sadomania_ uit 1981 is beslist een van die stinkers, gewoon een uiterst slechte en met minder plot opgezette film die het vermogen heeft om je de keel uit te hangen, ondanks de constante smerigheid en naaktheid.
Zeker, de constante naaktheid houdt je wel 20 minuten bezig, maar omdat het zo doorgaat, zal het na een tijdje wel gaan vervelen. Het enige waar ik echt naar bleef kijken was de intensiteit van de smeerlapperij die, royaal verwoord, enigszins amusant is.
Als een pasgetrouwd stel in de woestijn op een of ander eiland verdwaalt, worden ze aangehouden door een stel topless vrouwen met geweren, die de leiding hebben over een plaatselijk gevangenkamp. Terwijl de man van het eiland wordt verbannen, wordt de vrouw naar het gevangenkamp gebracht, een oord van marteling en seksuele vernedering, geregeerd door de sadistische nymfomane Magda en een uiterst perverse gouverneur. De gevangenen zijn natuurlijk allemaal lekkere wijven, de meeste blondjes, en de cipiers zijn allemaal topless vrouwen met geweren.
De plot, als je het zo kunt noemen, is natuurlijk buitengewoon stom, maar wie kijkt er nu naar een goede plot? Het (enige) interessante aan 'Sadomania' is het hoge niveau van uitbuiting, zelfs voor een 'Vrouwen in de gevangenis'-film. Er zijn waarschijnlijk twee korte scènes in de film waarin we een vrouw zien die echt een topje draagt, de slonzigheid bevat allerlei seksuele perversiteiten, van verkrachting tot bestialiteit, en sommige martelscènes zijn echt akelig.
Het is verbazingwekkend dat een film met zo'n extreem niveau van slonzigheid toch zo saai kan zijn. Je zult in het begin naar de porno blijven kijken, maar na de eerste drie kwartier had ik zelfs moeite om niet in slaap te vallen. Daardoor vraag ik me ook af waarom Jess Franco, van alle pornosterren, Ajita Wilson heeft gekozen, die volgens de meeste bronnen een transseksueel was die als man was geboren (nou ja, misschien juist daarom). Als je dit echt wilt zien, zorg er dan voor dat je thuis genoeg bier in huis hebt om het uit te zitten en alleen naar de porno en de uitbuiting te kijken (en misschien ook naar de lichte onbedoelde pretfactor). Maar verwacht niet dat het erg amusant is, want het is bijna niet te geloven dat een film met zo'n hoog pornogehalte zo saai kan zijn. Ik ben een fan van Jess Franco en dat zal ik altijd blijven, maar 'Sadomania' is gewoon slecht.

text_en:
I am a fan of Jess Franco's bizarre style, and a lover even of his trashier films, and my personal opinion is that he has, besides several very entertaining movies, also created a few masterpieces, such as the brilliant "Paroxismus" aka "Venus In Furs" of 1969, for example. It is, however, an undeniable fact that the 180+ movies this highly prolific filmmaker has directed in his career, also include a bunch of big time stinkers. "Sadomania" of 1981 certainly is one of these stinkers, just an utterly bad and plot less movie with the ability to bore the hell out of you in spite of constant sleaze and nudity.

Sure, the constant nudity will keep you entertained for 20 minutes, but since it keeps going on and on like that one is pretty likely to get bored after a short time. The only thing that really kept me watching this was the intensity of the sleaze which is, generously spoken, slightly amusing.

After couple of newlyweds get lost in the desert on some island, they are stopped by a bunch of topless women carrying guns, wardens of a local prison camp. While the husband is banished from the island, the wife is taken to the prison camp, a place of torture and sexual humiliation, reigned by the sadistic nymphomaniac Magda and an extremely perverted governor. The prisoners are, of course, entirely hot chicks, most of them blondes, the wardens are entirely topless women carrying rifles.

The plot, if one can call it that, is extremely stupid of course, but who is going to watch this for a good plot anyway. The (only) interesting thing about "Sadomania" is the high level of exploitation, even for a 'Women In Prison' film. There are probably two short scenes in the movie where we see a woman actually wearing a top, the sleaze contains all kinds of sexual perversions from rape to bestiality, and some of the torture scenes are really nasty.

It is amazing that a film with this extreme level of sleaze, however, can still be so boring. The sleaze will keep you watching in the beginning, but after the first 45 minutes I actually had a hard time not to fall asleep. It also makes me wonder why, out of all pornstars, Jess Franco chose Ajita Wilson, who was, according to most sources, a transsexual who had been born a man (well, maybe for exactly that reason). If you really want to watch this, make sure you have enough beer at home to sit through it and watch it for the sleaze and exploitation only (and maybe for the slight unintentional fun factor). Don't expect to be highly entertained, however, it is almost unbelievable how a movie with such a high sleaze level can be so boring. I am a Jess Franco fan and I always will be, but "Sadomania" is just bad. 2/10


text: Jesus Franco is op zijn films behoorlijk trefzeker & ik zou zeggen dat dit een misser was, dat wil zeggen, tenzij je van sletterige films houdt. Ik moet zeggen dat de man oog heeft voor een goede opname, ook al gaat het om topless vrouwen met machinegeweren die zich aftekenen tegen de oceaan. Dit is over het geheel genomen nogal belachelijk en het acteerwerk is afschuwelijk, maar het acteerwerk is nog het minste. En waar gaat het om? Nou, het gaat om 102 minuten lesbisch gedrag, vrouwen die zonder aanwijsbare reden in de hete zon zitten te plukken en te scheppen, en zo ongeveer alle sletterigheid die je kunt verdragen en misschien nog wat meer. ) is een scène met een jonge vrouw die aan een stoel is vastgebonden en een schijnbaar amoureuze Duitse herder, en hoewel wat er aan de hand is alleen maar geïmpliceerd wordt (gelukkig) is het waarschijnlijk een scenario dat ik wel had kunnen missen. Ik zou dit op één lijn stellen met Tender Flesh als een van de Franco-films die ik liever niet in mijn collectie zou hebben, hoewel de muziek jazzy en leuk is.

text_en: Jesus Franco is pretty hit or miss on his films & I'd say this was a miss, that is, unless you're into total sleaze. I will say that the man has an eye for a good shot, even if it involves topless women with machine guns silhouetted against the ocean. This is overall pretty ridiculous and the acting is horrible, but the acting is the least of what this is about. And what is it about? Well, it's about 102 minutes of lesbianism, women picking and shoveling in the hot sun for no apparent reason, and just about as much sleaze as you can stand and maybe then some. Most notable (?) is a scene involving one young woman who is tied to a chair and an apparently amorous German Shepherd, and while what's going on is merely implied (thankfully) it is probably a scenario that I could have done without. I'd rank this up there with Tender Flesh as one of the Franco films I'd rather not have in my collection, although the music is jazzy and fun. 4 out of 10, yecch.


text:
Onwillekeurig denk ik dat dit Franco's'vernedering' is van de 'Duizend Dagen van Sodom' van de Markies de Sade. Mensen (in dit geval vrouwen) ontvoerd om als slaven te dienen voor een bevoorrechte elite? Oké. Kinky seks? Oké. Marteling inclusief geseling? Oké. Slachtoffers die willekeurig zijn uitgekozen om te worden vermoord? Oké.
Godzijdank heeft Franco niet het hele zootje op stelten gezet en het bioscooppubliek kennis laten maken met de verrukkingen van de coprologie (en zelfs de co-praxie), nog zo'n perversiteit die herhaaldelijk opduikt in de langdradig lange en walgelijke sage van de Sade.
Ik had eigenlijk gehoopt dat deze film in de categorie 'zo slecht dat hij goed is' zou vallen. Om de naargeestige dialoog goed te maken, het afgrijselijke acteerwerk, de ongrijpbare plot en <0xE2><0x80><0x93> om de tinnen muts erop te zetten <0xE2><0x80><0x93> de Engelse ondertiteling (een ceintuur en bretels ontbraken in de kostuums van de vrouwen). Maar de Alsation gaf een zeer professionele voorstelling.
Natuurlijk kon ik me vergissen wat betreft de rol van de Sade. Ik had tenslotte niet door dat de acteur die de hoofdbewaarder van de 'gevangenis' speelde transseksueel was. Ik moest in de toekomst meer aandacht schenken aan de grootte van de handen van mensen.
Volgens een andere recensent was de film in het Verenigd Koninkrijk verboden. Nou, dat is hij duidelijk niet meer, hoewel ik me kan voorstellen dat de tepelneukende scène is geschrapt om de censors tevreden te stellen. Op de dvd die ik heb bekeken, was hij alleen duidelijk zichtbaar in de Spaanse trailer (die ik, voor het geval je je dat afvraagt, heb bekeken om hem met de Engelse trailer te vergelijken).
Op de dvd staat ook een interview met Jess Franco, hoewel je beter Spaans dan ik nodig hebt om het te begrijpen. Tenzij ik me heel erg vergis, is het niet ondertiteld en heeft het geen ondertiteling. En het wijst erop dat de persoon die het personage dat door Franco wordt gespeeld sodomie begaat, Ajita Wilson is, vermomd met een snor. Best ironisch, gezien het feit dat hij het vereiste aanhangsel operatief had laten verwijderen.

text_en:
I can't help thinking that this is Franco's 'hamage' to the Marquis de Sade's "One Thousand Days of Sodom". People (in this case women) abducted to serve as slaves to a privileged elite? Check. Kinky sex? Check. Torture including whipping? Check. Victims chosen at random to be killed? Check.

Thank goodness Franco didn't go the whole hog and introduce cinema audiences to the delights of coprology (and indeed coprophagy), another perversion that crops up repeatedly in de Sade's tediously long and disgusting saga.

I rather hoped that this film would fall into the 'so bad it's good' category. But even the acres of naked flesh and numerous sexual encounters didn't make up for the dismal dialogue, dreadful acting, elusive plot and - just to put the tin hat on it - dubbing AND English sub-titles (a belt and braces approach missing from the women's costumes). The Alsation gave a very professional performance though.

Of course I could be wrong about the de Sade angle. After all, I failed to realise that the actor playing the head warden at the 'prison' was a trans-sexual. I must pay more attention to the size of people's hands in future.

According to another reviewer, the film was banned in the UK. Well it clearly isn't any more, though I fancy that the nipple-needling scene was cut to satisfy the censors. On the DVD I watched, it was only clearly visible on the Spanish trailer (which, in case you're wondering, I watched to compare it with the English one).

The DVD also features an interview with Jess Franco, though you'll need better Spanish than mine to understand it. Unless I'm much mistaken it's neither dubbed nor sub-titled. And it points out that the person sodomising the character played by Franco is Ajita Wilson disguised using a moustache. Kind of ironic, given that (s)he had had the requisite appendage surgically removed.


text: Over het algemeen ben ik een bewonderaar van de films van Jess Franco, maar voor sommige van die films heb ik echt moeite om de motivatie erachter te begrijpen, of zelfs hun bestaansreden. Zoals die zieke puppy, bijvoorbeeld. 'Sadomania' heeft absoluut geen filmische waarde, het is slecht gemaakt zonder enige plot en bevat een paar van de meest ongezonde, smerige beelden die ooit op film zijn vastgelegd. Dit is weer zo'n smerige vrouwen-in-gevangenisfilm waar verkrachting, lesbische handelingen en gewelddadige martelspelletjes dagelijkse routine zijn. De bewakers zijn gekker dan de gevangenen en de instelling wordt beschermd door een impotente directeur die alleen seksueel opgewonden raakt als hij een meisje ziet dat seks heeft met een hond (!). De meisjes zijn allemaal heel mooi en naakt in de hele film, maar toch kun je niet echt van deze aanblik genieten met al die perversie. Tot de dubieuze hoogtepunten behoren een barbaarse jachtpartij (je kunt wel raden waar hij op jaagt), een duel op leven en dood tussen een bewaker en een gevangene en het beeld van een arm meisje dat een naald krijgt toegediend die helemaal door haar tepel heen gaat. Au! Vermijd deze zieke troep en je bespaart jezelf de moeite om twee keer in bad te gaan om het vuil eraf te wassen.

text_en: Generally speaking, I'm a an admirer of Jess Franco's film-making but, for some of this movies, I really have difficulties understanding the motivation behind them or even their reason of existence. Like this sick puppy, for example. "Sadomania" has absolutely no cinematic value, it's poorly made without any sort of plot and featuring some of the most ill-natured sleaze footage ever captured on film. This is another filthy women-in-prison film where rape, lesbian-action and violent torture games are daily routine. The guards are crazier than the prisoners and the institution is protected by an impotent governor who only gets sexually aroused when he spots a girl having sex with a dog (!). The girls are all very beautiful and naked throughout the entire film, yet you can't really enjoy this sight with all the perversion going on. The dubious highlights include a barbaric hunting game (you can guess what he prey is), a duel-to-death between a guard and a prisoner and the image of a poor girl having a needle injected all the way through her nipple. Auch! Avoid this sick mess and you'll save yourself the trouble of taking TWO baths in order to wash the filth off.


text: Deze film is de ergste die ik ooit heb gezien! Het spijt me, maar dit was een totale verspilling van mooie uren. quasi-psychologie en b-acteurs maken een b-gruwelijke film. Je kunt zeggen dat als je van slechte films houdt, je deze geweldig zult vinden. en de'sexy griet' was helemaal niet zo sexy. de film heeft absoluut geen climax, en het ergste is het eindnummer. iets zelfgemaakts met de woorden 'in deze afschuwelijke conditie is de wereld een puinhoop. als hoofden van lichamen vallen en meisjes zich niet aankleden. de smerissen hebben geen idee, ze eten donuts in hun auto. de volgende ochtend flitst de krant: hoofdloos lichaam, topless bar.' Jezus! Sorry jongens, maar bij deze film is de melk bedorven.

text_en: this movie is the worst EVER!!! sorry but this was a total waste of good hours. quasi-psychology and b-actors makes a baaaad horror movie. you can say that if you are into bad movies you will adore this one. and the "hot chick" wasn't all that hot. there is absolutely no climax to the movie, and the worst part is the ending song. some homemade thing with these words "its in awful condition the world is a mess. when heads fall of bodies and girls wont stay dressed. the cops they are clueless, eating donuts in their car. newspaperflash next morning: headless body,topless bar." Jesus! sorry guys, but milks gone bad with this one.


text: Mijn vriend en ik besloten dit voor de hand liggende stuk vreten te bekijken op basis van de titel. Na bijna dertig jaar van waardeloze en rudimentaire tienershakes kan ik niet geloven dat er nu pas een of andere nerd met een geniale hersenkronkel op de proppen komt met de briljant gevatte slogan 'Ze hebben erom gevochten'! Afgezien daarvan is 'Het bloedbad van de mijnwerkers' net zo willekeurig, irritant en oninteressant als de rest. Misschien nog wel meer! Het script bevat alle typische clichés en bevat alle vreselijk stereotypische personages die je een gruwelijke en pijnlijke dood toewenst. De bloederige effecten zijn door de computer gefabriceerd en dus meer dan meelijwekkend en het obligate 'groot' is dus overbodig. De sterren (Karen Black, John Philip Law en Richard Lynch) zijn, ondanks het feit dat ze de hoofdprijs hebben gewonnen, volkomen aan hun lot overgelaten. Vervloekte mijnen en verlaten spooksteden vormen een ideale setting voor een horrorfilm, zoals de makers van 'My Bloody Valentine' in het begin van de jaren tachtig al hadden uitgedokterd, maar zijn saaie film heeft gewoonweg geen enkele innovatieve ideeën of ook maar in de verste verte verrassende elementen te bieden. Een stel inhalige losers van in de twintig, die zichzelf als vrienden beschouwen, ook al kunnen ze elkaar duidelijk niet uitstaan, ontwijden een oude mijn op zoek naar het goud dat daar zogenaamd verborgen ligt. Natuurlijk laten ze de zombiemijnwerker op deze manier onvoorzichtig herrijzen en krijgt hij honderdvijftig jaar rust om zich voor te bereiden op een massale tienermoord. Yay! De cast is buitengewoon irritant in deze film. De meisjes hebben allemaal een indrukwekkend postuur, maar weigeren iets te laten zien. In plaats daarvan geven ze allemaal de voorkeur aan eindeloos gejammer en het nemen van nodeloze risico's. De onbenullige kerels dienen duidelijk alleen maar als vullers op het scherm. In haar amper vijf minuten speeltijd slaagt Karen Black er nog steeds in zichzelf voor gek te zetten door de meest prototypische en hysterische plaatselijke geschifte vrouw ooit te spelen. De zombie heeft een dom en zeer weinig overtuigend gezicht, maar hij ziet er goed uit en is redelijk bedreigend wanneer hij in de verre schaduw van het maanlicht rondzwaait met zijn houweel. Het gaat om de voornoemde tagline en je kunt op de doos in de videotheek lezen dat er verder niet veel te melden valt. Directeur John Carl Buechler heeft in de jaren tachtig een paar bescheiden hits gehad, zoals de originele 'Troll' en een redelijke 'Friday the 13th'-versie, maar het is duidelijk tijd om met pensioen te gaan.

text_en: My mate and I chose to watch this obvious piece of junk purely based on its tagline After nearly 30 years of lousy and rudimentary teen slashers, I can't believe that only just now some nerdy horror brainiac come up with the brilliantly witty slogan "They Axed for it"! Other than that, "Miner's Massacre" is just as random, annoying and forgettable as all the rest out there. Perhaps even more! The script contains all the typical clichés and features all the dreadfully stereotypic characters you wish a horrible and painful death to. The gore effects are computer engineered and thus beyond pitiable and the obligatory "big" stars (Karen Black, John Philip Law and Richard Lynch) are entirely wasted in spite of their top billing. Cursed mines and abandoned ghost towns form an ideal horror setting  the creators of "My Bloody Valentine" already figured that out in the early 80's  but his dull film simply hasn't got any innovative ideas or even remotely surprising elements to offer. Bunch of greedy twenty-something losers, which refer to themselves as friends even though they clearly can't stand each other, desecrate an ancient mine in search of the gold that is allegedly hidden there. Of course they unwarily resurrect the zombie miner this way and he just 150 years of rest in order to prepare for a massive teen massacre. Yay! The cast is exceptionally irritating in this one. The girls all have impressive racks but refuse to show anything. Instead, they all prefer endless whining and the taking of needless risks. The dim-witted blokes clearly just serve as screen fillers. In her barely five minutes of playtime, Karen Black still manages to make an utter fool out of herself by depicting the most prototypic and hysterical local nut woman ever. The zombie has a stupid and very unconvincing face, but he looks okay and reasonably menacing when shown in the distant shadow of the moonlight whilst swinging around his pick-axe. Since the best thing about "Miner's Massacre" concerns the aforementioned tagline and you can read that on the box in the video store itself, there's very little else to recommend here. Director John Carl Buechler scored a few modest hits during the eighties, like notably the original "Troll" and a fair "Friday the 13th" sequel, but it's obviously time to retire now.


text:
Dit was al erg genoeg. Ik hoop echt dat er geen vervolg komt. Misschien geeft dat een deel van de plot prijs om je te laten weten dat er een mogelijkheid is, maar nee, dat is het echt niet.
Er is helemaal niets bijzonders aan deze film. Nou ja, het speciale effect was redelijk goed, maar niets om over naar huis te schrijven.
Er zaten een paar lekkere meiden in haar, vooral Elina Madison en Alexandra Ford, maar niets wat de mensen zou interesseren. PG-13, beslist geen R. Dat maakt ook duidelijk dat de slasher-aspecten niet bepaald spectaculair waren. De schop tegen het hoofd was het enige ongebruikelijke.
Tame-smaak.

text_en:
This was bad enough. I really hope that there is no sequel. Maybe that is giving away part of the plot to let you know that it is open to the possibility, but no, it really isn't.

There is really not at all special about this movie. Well, the special effect were fairly good, but nothing to write home about.

There were some hot babes in her, especially Elina Madison and Alexandra Ford, but nothing to see folks. PG-13, definitely not an R. That also tells you the slasher aspects were less than spectacular. The shovel to the head was the only thing that was unusual.

Tame scare fare.


text:
De regisseur en FX-man John Carl Buechler hoeft niet veel te doen om me de stuipen op het lijf te jagen; alleen al het zien van zijn naam in de aftiteling is genoeg om me de stuipen op het lijf te jagen.

Zijn betreurenswaardige rechtstreekse filmopnamen uit de jaren tachtig stonden op de onderste plank van de horrorafdeling van mijn plaatselijke verhuurbedrijf; twintig jaar later staan zijn dvd's er nog steeds. Het lijkt erop dat hoe meer dingen veranderen, hoe meer ze hetzelfde blijven. Je kunt erop vertrouwen dat de oude jcb wel weer wat nieuws te bieden heeft, ongeacht het formaat en ongeacht de vooruitgang op filmgebied. Een groep vrienden reist naar een afgelegen stad, waar ze de geheime schat van Jeremiah Stone ontdekken, ook wel bekend als de 49-jarige boosaardige, claimende, kannibalistische mijnwerker die halverwege de negentiende eeuw zoveel ellende veroorzaakte. Voor zijn dood vervloekte Jeremiah iedereen die zijn goud zou vinden, en het duurt niet lang voordat de moordenaar met de pikhouweel weer opduikt en de onfortuinlijke schatzoekers van zich afslaat.
Met zijn afgrijselijke script, de weinig indrukwekkende make-upeffecten en de Scooby-Doo-achtige schurk is 'The Curse of the Forty-Niner' een typische Buechler-film. Alleen het genre houdt stand: Keren Black, Richard Lynch en John Phillip Law geven deze film alle geloofwaardigheid die je je maar kunt wensen, terwijl de rest van de cast optredens geeft die variëren van slecht tot afschuwelijk (hoewel ik niet de minste ben). Ik zal het Alexandra Ford vergeven, die is echt een lekker ding).
Zelfs fans van slechte griezelfilms zullen teleurgesteld zijn, want de meeste vrouwen houden hun kleren aan, en veel van de sterfgevallen gebeuren buiten het scherm (wat waarschijnlijk niet zo erg is, want de sterfgevallen op het scherm zijn zielig).
'De vloek van de negenenveertigjarige' is ook een van de namen op een lange lijst van nepfilms voor John Carl.

text_en:
Director and FX man John Carl Buechler doesn't have to do much in order to terrify me; the sight of his name in the credits alone is enough to strike fear into my heart.

His lamentable straight-to-video output in the 80s sat on the bottom shelf of the horror section at my local rental shop; twenty years later, and his DVDs occupy the same space. It seems that the more things change, the more they stay the same. You can rely on old JCB to serve up dreck, whatever the format and regardless of advances in movie-making technology.

In this contemptible offering, a bunch of friends travel to a remote town where they discover the secret treasure hoard of Jeremiah Stone, AKA the forty-nineran evil, claim-jumping, cannibalistic miner who caused havoc in the mid-1800s. Before his death, Jeremiah cursed anyone who should find his gold, and it's not long before the pick-axe wielding killer is back, bumping off the hapless treasure seekers.

With its dreadful script, unimpressive make-up effects and Scooby-Doo style villain, 'The Curse of the Forty-Niner' is par for the course for Buechler. Only genre stalwarts Keren Black, Richard Lynch and John Phillip Law lend this movie any credibility whatsoever, with the rest of the cast giving performances ranging from bad to awful (although I'll forgive Alexandra Ford, who is a complete hottie).

Even fans of bad schlock horror will be disappointed since most of the women keep their clothes on, and a lot of the deaths occur off-screen (which is probably not such a bad thing since the on-screen deaths are pathetic).

'The Curse of the Forty-Niner' is another in a long list of duds for John Carl.


text: Het monster komt je vast heel bekend voor. Net als de rest van de film, als je een stuk of zes van die films over tieners die in het bos in de val zitten hebt gezien. Oké, deze keer zijn het geen tieners, maar dat hadden ze net zo goed wel kunnen zijn. Drie stellen besluiten dat het misschien een goed idee is om een bijna verlaten spookstadje te gaan bekijken, in de hoop het goud te vinden dat mensen anderhalve eeuw geleden zijn vermoord. Je zou denken dat er met een titel als 'Het bloedbad van de mijnwerkers' een paar interessante dingen zouden kunnen gebeuren. Dat is niet zo. In feite vindt slechts ongeveer 1/10 van de film daadwerkelijk plaats in de mijn. Ik had me teams van doodsbange mijnwerkers voorgesteld die zich in de spelonkachtige ruimte van hun werkplek uit de naad werkten, biddend dat ze aan de Zwarte Leverziekte zouden bezwijken voordat de Man met de Zeis zijn gruwelijke wraak zou nemen, maar in plaats daarvan kreeg ik een stel twintigers die het met elkaar deden <0xE2><0x80><0x93> en, in één geval, zich ontlastten <0xE2><0x80><0x93> in het bos, een bende imbecielen met een collectief IQ die er moeite mee zou hebben een plastic ring uit een doos Cracker Jacks te trekken, laat staan een begraven schat uit een verlaten mijn.

text_en: The monster will look very familiar to you. So will the rest of the film, if you've seen a half-dozen of these teenagers-trapped-in-the-woods movies. Okay, so they're not teenagers, this time, but they may as well be. Three couples decide it might be a good idea to check out a nearly-abandoned ghost town, in hopes of finding the gold that people were killed over a scant century-and-a-half before. You'd think that with a title like "Miner's Massacre" some interesting things might happen. They don't. In fact, only about 1/10 of the film actually takes place in the mine. I had envisioned teams of terrified miners scampering for their lives in the cavernous confines of their workplace, praying that Black Lung Disease would get them before The Grim Reaper exacted his grisly revenge, but instead I got terrestrial twenty-somethings fornicating--and, in one case, defecating--in the woods, a gang of morons with a collective I.Q. that would have difficulty pulling a plastic ring out of a box of Cracker Jacks, much less a buried treasure from an abandoned mine. No suspense, no scares, and a couple of embarrassing performances. Somebody forgot to tell the writers that "Fool's Gold" refers to the genuineness of the gold, not the people who are looking for it. 3/10


text: De terugkeer naar Frogtown was een moeilijke film om op te sporen. Nou, ik volbracht die missie en hij lag al een hele tijd op de plank. Ik wou dat het zo was gebleven! Ten eerste is Sam Hell natuurlijk niet Roddy Piper. Hij wordt vervangen door een vent met een groot gezicht, minder charisma, en deze arme acteur heeft een heel zachte stem voor die rol! Sam Hell wordt geacht opstandig en ontzagwekkend te zijn. Hier wordt hij drie keer gevangen genomen! Wat is dat voor een held?! Spangle wordt ook hier vervangen door een andere actrice. Waarom hebben we hier geen andere personages? Dit was stom! Lou Ferrigno speelt in deze film en hij is niet eens de held. Het gezonde verstand zegt dat Lou de held van de film moet zijn! Slechte effecten, slecht acteerwerk en een film die je zo weer vergeet. Grappig dat ze Ninja Turtles 2 filmen met de hele concertscène. Ninja Turtles 2 was in elk geval grappig en geen slechte film! Ik wilde echt graag Terug naar Frogtown zien, maar ik kromp ineen als de vechtscènes begonnen. In deze film lijkt 3 Turtles op goud! Vermijd dit, anders ben jij degene die 'gemeen, groener, pratend schildpaddiner' zingt!

text_en: Return to Frogtown was a hard film to track down. Well, I accomplished that mission and it had been sitting on the shelf for a good while. Wish it was kept that way! First, Sam Hell is of course not Roddy Piper. He is replaced by a dude with a large face, less charisma, and this poor actor is very soft-spoken for the part! Sam Hell is supposed to be rebellious and awesome. Here, he gets captured THREE times! What kind of a hero is that?! Spangle is replaced as well here by another actress. Why did we not get different characters here? This was stupid! Lou Ferrigno stars in this film and he is not even the hero. Common sense says let Lou be the hero of the film! Bad effects, poor acting, and just a forgettable film. Funny as they take shots at Ninja Turtles 2 with the whole concert scene in this movie. At least Ninja Turtles 2 was funny and not a bad movie! I really wanted to like Return to Frogtown, but I just cringed when the fight scenes would commence. This film makes Turtles 3 look like gold! Avoid this or you will be the one singing "meaner, greener, talking turtle TV dinner!"


text:
Hercules viel uiteindelijk in dezelfde categorie als veel veelbelovende televisieproducties die een echt groots klassieker hadden kunnen worden, maar die uitliepen op een trieste grap.
Ik ben echt dol op Kevin Sorbo en zijn bijrollen, maar de richting die de serie sinds hun filmequivalenten had ingeslagen, stond me ook niet aan. Ik geloof dat de serie veel meer succes zou hebben gehad als ze hetzelfde format hadden aangehouden als in de film.
Ik keek in het begin en verloor onderweg mijn belangstelling. Naderhand kwam ik af en toe een aflevering tegen, maar mijn aandachtsboog was zo kort dat ik blij mocht zijn dat ik op het juiste moment naar het reclameblok keek.

text_en:
Hercules wound up falling into the same category as many promising television productions that could have been a really great classic, only to become a sad joke.

I really like Kevin Sorbo and his supporting cast, but I didn't care for the direction the show took since their movie equivalents either. I believe the show would have had a much more successful run if they had kept the same format they did for the movies.

I watched in the beginning and lost interest along the way. I did encounter the odd episode afterwards, but my attention span towards it was lucky to make it to commercial break.


text:
Dit Spel is een goed uitziende eerstepersoonsschieter... Wacht even...
Maar natuurlijk moet er een verhaal rond dit genre worden verzonnen, dus een heel innovatief plot over soldaten die nu door drugs worden aangedreven om de wereld te redden en de terrorist te doden, is de drug van de keuze die een supersoldaat creëert.
Geweldig, geef ons nu maar een paar leuke, uitdagende missies, gooi er een paar geweldige nieuwe wapens en vrije terreinvoertuigen in die we op ons gemak kunnen besturen en ik zal heel tevreden zijn.
NEE!!!!
De makers van dit spel besluiten een propagandistisch, militair gedreven spel te creëren dat probeert wijs te worden uit onze angst voor terrorisme en het omarmen van de democratie. Het spel heeft verknipte idealen die alleen maar de zeden weergeven die we op de lagere school hebben geleerd, er wordt ons niets nieuws verteld, alleen maar 'drugs zijn slecht...mmmkay'. En dan komt er een soort...Yvan eht Nnnioooojjjjjj! (ga bij de marine) van hoe je voor het algemeen belang opkomt, van die tirades over normaal en abnormaal, goed en fout... GOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO 's Kun je niet overslaan, maar zitten en wachten, soms, als de mensen niet eens praten, zitten we te wachten tot er een helikopter landt!'
'Slechte wedstrijd, van een lachwekkende groep programmeurs! Doe geen moeite om er nog een te maken, want ik ga liever naar de film!'

text_en:
This Game is a good looking First Person Shooter. -----------Hang on......

But of course a story must be put around this genre, so a quite innovative plot about soldiers now driven by drugs to save the world and kill the terrorist, Nectar is the drug of choice which creates a super soldier.

Great, now just give us some fun, challenging missions, throw in some great new weapons and free terrain vehicles that can be driven at our leisure and I will be quite content.

NO!!!!

The maker's of this game decide to create a propagandish, military driven game, that tries to make sense of our fears of terrorism and embracing democracy. The game has twisted ideals that just re-enforce morals that we learned when we were in primary school, nothing new is told to us, but "Drugs are bad...mmmkay". Then pushed in a type of ....Yvan eht Nnnioooojjjjj! (join the navy) of how standing up for the common good, given rants on normality and abnormality, right and wrong....GOOOOOOOOOOD WE GET IT! LET's KILL SOMETHING!!!!

NO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

You can't, You are forced to endure extremely long gaps of completing BULLSH!T objectives such as "Run to Helicopter"......."Go to group of Troops" .....Then once this is completed.........CINEMATIC takes over.........You sit there for at least half of the game watching little scenario's played out by the characters, one's you CANNOT skip, but sit and wait, sometimes when people aren't even talking, we sit and wait for a helicopter to land!

Bad game, by a laughable group of programmers! Don't bother making another because I will rather see the movie!


text: Maandenlang keek ik uit naar deze uitgave. De voorvertoningen zagen er goed uit, de eerste rapporten op het net waren bemoedigend, en _Golden Eye_ en _Timesplitters_ waren uitmuntende schieters (door dezelfde mensen). Het blijkt dat ik zwaar ben misleid! Haze had het potentieel om het te kunnen opnemen tegen _Call of Duty 4_ en andere volgende gen-schieters, hoe het er ook uitziet, speelt en voelt als iets van een jaar of vijf geleden. Ik speelde Haze op een 1080-tv en was aanvankelijk teleurgesteld dat de ontwikkelaars van de game de graphics hadden beperkt tot 720. Het Haze-universum mist detail en sfeer, het gevoel van 'ze moeten zich echt gehaast hebben om dit af te maken' is er altijd. Het bedieningspaneel is traag en onhandig, en ik moet nog een aanpassing vinden voor x/y-asgevoeligheid. Er zijn veel onderdelen van het single player-spel die heel donker zijn (visueel), zo donker dat je niet eens kunt zien waar je heen gaat. Waarom zou je er niet een fakkelfunctie aan toevoegen, zoals in Halo? Of nog beter, nachtzicht? Het gebruik van de voorstelling die de drug 'nectar' versterkt is interessant, maar net als je eraan gewend bent verander je van kant en gebruik je het niet meer! Waarom zou je de moeite nemen? Ik zou nog veel meer Haze-fouten kunnen maken, maar in plaats daarvan zeg ik gewoon: 'Niet doen! Wacht op Killzone 2 of speel dienstbel 4 en probeer de gouden AK te ontsluiten!'

text_en:
For many months I was looking forward to this release. The previews looked good, early reports on the net were encouraging, and golden eye and Timesplitters were excellent shooters (by the same people). It turns out I was greatly misled! Haze had the potential to be up there with Call of Duty 4 and other next gen shooters, however it looks, plays and feels like something from 5 years or so ago. I played Haze on a 1080 TV and was initially disappointed that the game's developers had limited the graphics to 720. The Haze universe lacks detail and atmosphere, the feeling of "they must have really rushed to finish this" is always there.

The controls are sluggish and cumbersome, and i have yet to find an adjustment for x/y axis sensitivity . There are many parts of the single player game that are very dark (visually), to the point where you can't actually see where you are going. Why not add a torch function like in Halo? or even better, night vision? The use of the performance enhancing drug "nectar" is interesting, however just as you get used to it you switch sides and don't use it again! why bother? I could go on with many more Haze faults, but instead i'll just say Don't BOTHER! wait for killzone 2 or play call of duty 4 and try to unlock the gold AK!


text:
Aan het begin van 'Loggerheads' worden we voorgesteld aan drie paren van personages die niets met elkaar te maken lijken te hebben. Om het allemaal nog verwarrender te maken, krijgen we te horen (via titels op het scherm) dat de handeling plaatsvindt in drie afzonderlijke tijdlijnen (tussen de jaren 1999 en 2001). Het duurt een hele tijd, maar uiteindelijk komen we erachter hoe de drie paren met elkaar verbonden zijn: Mark Austin, een jongeman van in de twintig, homo en hiv-positief, is vervreemd van zijn conservatieve ouders, Elizabeth en dominee Robert Austin.
<0x3E> Mark is nu een zwerver en komt in Kure Beach, North Carolina, een badplaats, waar hij George ontmoet (gevoelig gespeeld door Michael Kelly), een homoseksuele moteleigenaar, en ze krijgen uiteindelijk een relatie met elkaar. Intussen is Marks biologische moeder, Grace (gespeeld door Bonnie Hunt) op het punt in haar leven gekomen waarop ze heeft besloten de zoon te gaan zoeken die ze voor adoptie heeft afgestaan toen ze zeventien was. Op dezelfde manier heeft Marks adoptiemoeder ook besloten haar vervreemde zoon op te sporen omdat ze hem mist (ondanks de bange vermoedens van haar homofobe echtgenoot).
<0x3E> 'Loggerheads', zo wordt ons verteld, zijn gebaseerd op een waargebeurd verhaal en dat is misschien wel zijn achilleshiel. Directeur/schrijver Tim Kirkman doet te veel zijn best om scènes vol dramatische spanning te creëren waar heel weinig aan mankeert. Neem Mark en George Deane - allebei gevoelige zielen die het zelden met elkaar oneens zijn. Er is een lichte spanning als Grace op de vuist gaat met een directeur van een adoptiebureau die haar volgens de wet geen enkele informatie mag geven over haar verloren zoon, en er is een lichte onenigheid met haar moeder die ontkent dat ze haar afkeurde toen ze als tiener zwanger werd. Ook tussen Elizabeth en Robert zijn er geen vonken overgesprongen, aangezien de brave dominee vanaf het begin onvermurwbaar heeft volgehouden dat hij niet van plan is zich met zijn zoon te verzoenen.
'Loggerheads' is vergelijkbaar met 'Brokeback Mountain' De grootste afknapper van de film is dat er geen sprake is van interactie (en dus ook niet van een dramatisch conflict) tussen Mark en een van zijn'moeders'. Mark is al dood voordat de geboorte of de adoptiemoeder de kans krijgt zich met hem te verzoenen.
Kirkmans thema is zowel een smeekbede om verdraagzaamheid als een aansporing aan familieleden om hun oprechte gevoelens te uiten voordat het te laat is! Kirkmans gevoelens zijn voor het grootste deel goed bedoeld, maar ze zorgen niet voor een goed drama. 'Loggerheads' is een afkorting van 'Loggerheads', wat staat voor een tempo zonder nieuwe onthullingen (of spanning) over onderwerpen als aids, adoptie en homofobie. Uiteindelijk faalt 'Loggerheads' vanwege een gebrek aan originaliteit.

text_en:
At the beginning of 'Loggerheads', we're introduced to three pairs of seemingly unrelated characters. To make matters even more confusing, we're informed (via titles on the screen) that the action is taking place in three separate time lines (between the years 1999 and 2001). It takes a great deal of time but eventually we come to see how the three pairs are related: Mark Austin, a young man in his 20s, gay and HIV Positive is estranged from his conservative parents, Elizabeth and Rev. Robert Austin.

Mark is now a drifter and arrives in Kure Beach, North Carolina, a seaside town, where he meets George (sensitively played by Michael Kelly), a gay motel owner and they eventually become involved with each other. Meanwhile, Mark's birth mother, Grace (played by Bonnie Hunt) has come to the point in her life where she has decided to find the son she gave up for adoption when she was 17. Similarly, Mark's adoptive mother, also has decided to track her estranged son as she misses him (despite the misgivings of her homophobic minister husband).

'Loggerheads' we're told is based on a true story and that perhaps is its Achilles Heel. Director/Writer Tim Kirkman tries too hard to create scenes fraught with dramatic tension where there is very little to be found. Take Mark and Georgethey're both sensitive souls who have little to disagree about. There's some slight tension when Grace faces off against an Adoption Agency Director who is forbidden by law to give her any information about her lost son as well as a slight conflict with her mother who denies that she disapproved of her when she became pregnant as a teenager. No sparks fly either between Elizabeth and Robert since the good Reverend has adamantly insisted from the beginning that he has no intention of reconciling with his son.

'Loggerheads' is similar to 'Brokeback Mountain' in that the gay couple are the good guys and the straight males (for example, the Kure Beach cop and the Reverend) are the baddies. The biggest letdown of the movie is that there is no interaction (and hence no dramatic conflict) between Mark and either one of his 'mothers'. Mark is already dead before either the birth or adoptive mother has a chance to reconcile with him.

Kirkman's theme is both a plea for tolerance and an exhortation for family members to express their heartfelt feelings before it's too late! Kirkman's sentiments are for the most part well-intentioned but they do not make for good drama. Loggerheads moves along at a snail's pace without providing any new revelations (or suspense) regarding such topics as AIDS, Adoption and Homophobia. Ultimately 'Loggerheads' fails due to a lack of originality.


text: Nou, nu alle vrienden en familieleden van de regisseur en productiemaatschappij hun recensies hebben gepost nadat ze dit op verschillende festivals hebben gezien, denk ik dat het tijd is om recensies te laten zien die geschreven zijn door mensen die daadwerkelijk 10 dollar hebben betaald om het te zien.<br />Net als 'Dear Jesse' van de regisseur (de enige andere film van hem die ik heb gezien), lijdt 'Loggerheads' aan een gebrek aan focus en te veel ideeën die in een indiebudget zijn gepropt. Ik zweer het, deze man zou meer succes kunnen hebben met een miniserie. Ik bleef maar wachten tot de verschillende plotlijnen bij elkaar kwamen, maar ze werden alleen op punten onderschept die overduidelijk voor iedereen zichtbaar waren, behalve voor de grootste kijker. Het was alsof je naar een aflevering van een tv-serie keek die speciaal voor de televisie was gemaakt. Misschien kon een ondernemende aanbidder met zijn vriendin naar de film gaan en dan uitroepen: 'Hé... weet je nog, al die meidenfilms waar we vorig jaar naartoe zijn geweest... die over de adoptiemoeder... die over de homo... die over de christelijke huisvrouw? We zijn vorig jaar naar DRIE HALFJARIGE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE KLEINE Ik bedoel maar (over Lifetime Original Movies gesproken), was Valerie Bertinelli of Farah Fawcett niet beschikbaar? Mevrouw Hunt heeft altijd een kille indruk op me gemaakt, misschien had ze de andere moeder moeten spelen? Ik wou dat ik 'Capote' had gekozen voor mijn wekelijkse homofilm... nou ja, volgende week misschien. Ik denk dat er een goede reden is waarom Capote in talloze bioscopen in de omgeving van New York wordt gedraaid en deze film maar in één; laat de distributeurs die in deze film geloven maar zorgen dat ze de andere kant op gaan als je deze recensie niet vertrouwt!

text_en:
Well, now that all of the director/ productions company's friends and relations have posted their shill reviews after seeing this at various festivals, I guess it's time to show reviews written by people who actually paid 10 bucks to see it.

Like the director's "Dear Jesse" (the only other one of his films I have seen), "Loggerheads" suffers from a lack of focus and too many ideas crammed into an indie budget. I swear, this guy might have better luck doing miniseries. I kept waiting for the various plot threads to come together, but they only intercepted at points blatantly forshadowed in a way obvious to all but the most dense viewer. It was like watching a season of Lifetime made-for-TV movies crammed into one, long (did I say LOOONG) sketch on the old "Carol Burnett" show. Maybe an enterprising male suitor could take his girlfriend to see this and then exclaim "Hey...remember all of the chick flicks we went to last year...the one about the adoptive mother...the one about the gay guy...the one about the Christian housewife. We went to THREE Chick Flicks last year; so now we have to go see Terminator 4!" I guess one has to do anything to cast a familiar actor to get funding, but what oh what is Bonnie Hunt doing in this flick? She isn't exactly known as a dramatic actress, and this attempted "performance" won't be sending Mr. Oscar to her door. I mean (speaking of Lifetime Original Movies), wasn't Valerie Bertinelli or Farah Fawcett available? Ms. Hunt has always come off to me as cold, maybe she should have played the other mom? I wish I would have chosen "Capote" to fill my weekly Gay-themed Indie Allowance..oh well, maybe next week. I think there is a good reason why Capote is playing at tons of theatres all over the NYC area and this one is playing at only one; let the distributors faith in this flick assure to to run in the opposite direction if you don't trust this review!


text: Een muurbloempje wordt in zee gegooid en droomt van een piraat als een jonkvrouw die verliefd is op de leerling van een piraat. Energiek en opgewekt misschien, maar een waardeloze onderneming; een mislukte musicalversie van 'The Pirates of Penzance' met een goedkoop achterhoedegevecht, slappe kauwgumliedjes en voortdurende, wellustige overacting. De filmcarrière van Kristy McNichol kreeg daarna een enorme klap te verduren, terwijl de hoofdrolspeler Christopher Atkins geen greep kan krijgen op een bepaalde emotie, terwijl zijn stem heen en weer wiebelt op zoek naar een passende toon. Je vraagt je af, als dat de beste titel is die ze konden bedenken, wat voor niveau het eigenlijke script zal hebben. De titel van de film is 'Grease' <0xE2><0x80><0x93> net als genegenheid voor musicals. McNichol maakt overuren met zijn voorliefde voor slapsticks <0xC3><0xA0> la 'Airplane!', hoewel McNichol overuren maakt met zijn bruisende energie, waardoor de slappe manier van optreden bijna vertederend overkomt. Het is vooral een g<0xC3><0xAA>nante vertoning.

text_en: A wallflower is tossed into the sea and dreams herself into a pirate fantasy as a damsel in love with a pirate's apprentice. Energetic and good-natured, perhaps, but a shoddy enterprise; a failed musical send-up of "The Pirates of Penzance" with a cheap, backlot feel, wan bubblegum songs and constant, leering overacting. Kristy McNichol's film career took a real hit after this, while leading man Christopher Atkins cannot get a grip of any particular emotion, his voice wobbling about in search of an appropriate tone. You have to wonder, if that's the best title they could come up with, what's the level of wit going to be in the actual script? The movie's "Grease"-like affection for musicals doesn't gel with its penchant for slapstick a la "Airplane!", although McNichol works overtime being effervescent and nearly makes the limp handling look endearing. For the most part, it is an embarrassment. *1/2 from ****