text:
Eh. Dit is een popcornfilm, meer niet. Ik heb hem met een stel vrienden bekeken (en hoewel dat misschien NIET de beste manier is om een horrorfilm te bekijken...) en het grootste deel van de dialogen en de actie was lachwekkend.
Ik verlangde naar een echte film.
Het voornaamste probleem is het gebrek aan spanning in de film. Hij blijft maar terugflitsen naar 'uitlegscènes', die elke waarneembare spanning wegnemen.
En de relatie tussen personage en'verhaallijn' 'klinkt'? Ja, die is waardeloos. Ik zal niet zeggen wat ze zijn, maar ze voegen gewoon niets toe aan de film/verhaallijn.
(Met'relatie' bedoel ik de twee hoofdpersonen.)
Eeee. Mijn aanbeveling is deze: kijk deze film als je niets beters kunt bedenken. Mediocre op z'n best... Misschien zelfs dat niet.

text_en:
Eh. This is a popcorn movie, nothing more. I watched this with a bunch of friends (and though that might NOT be the best way to view a horror movie...) and most of the dialogue and action was laughable.

It left me yearning for a real film. :)

The main problem is the lack of tension in the film. It keeps flashing back to 'explanation' scenes, which dissipates any discernible tension.

And the character relationship 'twists'? Yeah, they suck. I won't say what they are, but they just don't add anything to the film/storyline.

(By relationship, I mean the two main characters.)

Eek. My recommendation is this: watch this movie if you can't think of anything better. Mediocre at best...Maybe not even that.


text:
Er zijn slechte films en er zijn films die nog slechter zijn. En dat is Saw.
De film is op alle punten gewoon slecht. De plot, het acteerwerk, het camerawerk, de muziek en al het andere zijn gewoonweg verschrikkelijk en ik kan met geen mogelijkheid begrijpen hoe die troep het grote scherm heeft gehaald.
Het simpele feit is dat Saw vol zit met gaten in de plot. Het begin is verleidelijk en laat veel te verwachten over, maar het houdt niet over en de plot wordt volkomen belachelijk en absurd. De film is niet creatief en laat je geen greintje geloofwaardigheid over. Mensen die beweren dat deze film bloederig, gewelddadig, sadistisch en eng is, zijn mietjes die nachtmerries krijgen nadat ze naar CSI hebben gekeken, want dat is het helemaal niet.
Dus ik waarschuw je, als je ook maar een greintje verstand hebt, moet je niet proberen om hiernaar te kijken, want dan zul je teleurgesteld worden. Een echt vervelende en een middelmatige film.

text_en:
There are bad movies and then there are movies which are even worst. Saw is just that.

The movie is simply bad on all points. The plot, the acting, the camera work, the music and everything else is absolutely terrible and I cannot begin to comprehend how such trash made it to the big screen.

The simple fact is that Saw is riddled with plot holes. The beginning is enticing and leaves much to be expected but it does not hold up and the plot becomes absolutely ridiculous and absurd. The film is not creative and will not leave you with a single bit of credibility. People that claim that this movie is gory, violent, sadistic and scary are sissy girls who have nightmares after watching CSI because it is far from that.

So I am warning you know, do not attempt to watch this if you have any form of intellect, because you will be disappointed. A true bore and a mediocre film as can be.


text:
'Hood Rat' is absoluut verschrikkelijk. Dit is een stedelijke versie van 'Willard'. Ik kan gewoon niet geloven dat deze film is gemaakt, laat staan dat hij is verspreid. Iemand van Universal Studios dacht dat de mensen naar deze 'film' zouden kijken en hem mooi zouden vinden. Het enige goede aan deze film is Ice-T als de huisbaas. Hij was grappig.
Het enige waar ik een hekel aan heb in films is versnelde actie. Een of twee keer is al erg genoeg, maar zo is het ook met de hele film. Elke scène-overgang is een of ander speciaal slow-motioneffect. De regisseur zou voor altijd verboden moeten worden films te maken.
Vertrouw Me, Nooit deze film te zien!

text_en:
"Hood Rat" is absolutely terrible. This is a urban version of "Willard". I just can't believe this movie got made, let alone distributed. Someone in Universal Studios thought that people would watch and like this "movie". The only good thing in this is Ice-T as the landlord. He was funny.

The one thing I hate in movies is sped up action. Once or twice is bad enough, but the WHOLE movie is like that. Every scene transition is some fast motion special effect. The director should be banned from making movies forever.

Trust Me, Never see this movie!


text: Ik kan niet geloven dat Isaiah Washington en Ice-T in deze puinhoop zaten! De plot (en ik gebruik die term heel losjes) draait om een leger ratten dat een appartementencomplex in een stad terroriseert <0xE2><0x80><0x93> tenminste, ik denk dat het daarover ging. Het script sloeg nergens op, de personages interesseerden me geen zier en het camerawerk bestond uit het herhaaldelijk laten zien van schaduwen van ratten die op hun achterpoten staan of rennen. Rennen had ik moeten doen. Als Afro-Amerikaan lees ik vaak smeekbeden van mijn broers en zussen om 'Afrikaanse Amerikaanse films te steunen'. Ik probeer te helpen, maar genoeg is genoeg. Niemand zou om welke reden dan ook naar dit soort troep moeten kijken. Alsjeblieft, broeders en zusters, kom niet met meer rechtstreekse informatie over dit soort video-rattenkeutels.

text_en: I can't believe that Isaiah Washington and Ice-T were in this mess! The plot (and I use that term very loosely) centers around an army of rats that terrorize an urban apartment complex--at least I think that's what it was about. The script made no sense at all, I couldn't have cared less about the characters and the camera-work consisted of repeatedly showing shadow images of rats standing on their hind legs or running. Running is what I should have done. As an African American male, I often read pleas from my brothers and sisters to "support African American films." I try to help out, but enough is enough. No one should watch garbage like this for any reason whatsoever. Please, brothers and sisters, don't produce any more direct to video rat turds like this. Please!


text:
Normaal gesproken ben ik dol op slechte films, maar dit ding stonk.
Kijk niet naar deze film.
Verschrikkelijke effecten en heel weinig humor, wat had het in godsnaam voor zin om deze film te maken? Geen noemenswaardige bloederige scènes en geen noemenswaardige acteerprestaties.
Ik kon maar drie kwartier van dit rattenvangen van een film verdragen, en dat is zeldzaam voor mij.
Heb je iets positiefs te zeggen over dit gezeik? De omslag was oké, ik ben er vrij zeker van dat de film ook een einde heeft, ook al heb ik dat niet bereikt.
De ratten waren ongeorganiseerd en lieten hun lijnen voortdurend waaien, ze misten intensiteit en leken alleen maar het tempo te volgen voor hun looncheque. De acteurs waren nog erger.

text_en:
I normally am a glutton for poor movies, but this thing stunk.

Do not watch this movie.

Terrible effects and very little humour, what the hell was the point of making this movie? No gore to speak of and no acting to speak of.

I could only manage 45 minutes of this rat dropping of a movie, and that is rare for me.

Something positive to say about this drivel? cover art was OK, I am pretty sure the movie has a ending too, even tho I did not make it to it.

The rats were unorganized and blew their lines constantly,they lacked intensity and seemed just to be going through the paces for their paycheque. The actors were worse.


text:
(verpesteraar) het zou de ergste film kunnen zijn die je ooit hebt gezien, je zou het misschien net zo leuk vinden als ik het vond. Het is zo'n kansfilm.
Er is een man die een rotdag in zijn leven heeft. Zwarten ratten sommige ratten hebben medelijden met hem (wat volgens mij een goed idee was).
De moordenaars ratten worden vriendjes met twee grote mannen die zich ongewenst voelen dus de man zet de moordenaars rat op hen en vloer na vloer beide lichamen bedekt met grote zwarte ratten niet zoveel bloed.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
<0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E> <0x3E>

text_en:
(spoiler) it could be the one the worst movie you see, you might like it like I did I really like it. Its one of those odds movie.

There is man who seen to have a had day in life. Blacks rats some how feel sorry him (which I think was a good Idea).

The killer rats become friends with man two big man come making feel unwanted so the man set the killer rat on them and floor to floor both bodies covered in big black rats not that much blood.

but think about big black rats all over body) but start to little killing people but rats are going over-bored until the rats kills his friends and girlfriends,

Ther one scene in were seating on the toilet while rats are going into the pipes leading to toilet and rat goes up his you know and come out of his mouth, (which mean the rats must off eaten everything inside in body's) I had me laughing for weeks

why did i like this movie, yes it's different of the rest, I for ONE like it when little creature takes on mankind.

if you have seen any of these movie slugs, slither, Them, spiders, snakes, tremors ,Cujo, crocodile, shark, octopus.

If you liked them and check out Hood rats,

it better then Terror toons that all I Can say! 4/10


text: Deze film was niet de beste... maar er zaten wel een paar goede acteurs in. Isiaiah Washington was vrij goed als een dakloze, Guy Torrey was goed als zijn gehandicapte broer, Ice-T was grappig als de huisbaas en verrassend genoeg... was de actrice Tami Roman goed als de rechter in de film. Ik wist niet eens dat zij het was en ik ben een enorme Real World-fan. Ze was volkomen geloofwaardig. Hopelijk zal deze film de ontwikkeling van deze acteurs niet hinderen. Ik weet dat Isiaiah deze film ver achter zich heeft gelaten met het succes van Grey's Anatomy, Ice-T met zijn vaste rol in _NYPD Special Unit_ en Tami Roman heeft een steeds terugkerende rol gekregen in _Sex Love and Secrets_ (de nieuwe soap van de UPN). Ik wens hetzelfde voor de andere acteurs omdat één slechte film geen slechte acteur maakt.

text_en: This movie wasn't the best... but it did have some good actors in it. Isiaiah Washington was pretty good as a homeless guy, Guy Torrey was good as his handicapped brother, Ice-T was humorous as the landlord and surprisingly...the actress Tami Roman was good as the Judge in the movie. I didn't even know it was her and I am a die hard Real World fan. She was totally believable. Hopefully this movie won't hinder these actors development. I know that Isiaiah has left this movie far behind with the success of Grey's Anatomy, Ice-T with his regular role on NYPD Special Unit and Tami Roman has landed a recurring role on Sex Love and Secrets (UPN's new soap opera). I wish the same for the other actors because one bad movie DOESN'T a bad actor make.


text: Deze film is slecht, zo slecht dat mijn moeder, die de'suspense' van Sneeuwwitje van Disney nauwelijks kan verdragen, de hele film zat te gniffelen. Mijn eerste waarschuwing had moeten luiden dat hij in de rn5,50-bak van de Wal-Mart lag. Maar ik heb in die bak een paar goede films gevonden, dus ik kan dit debacle niet kwalijk nemen. De tweede waarschuwing had moeten luiden dat toen de caissière de dvd aansloeg, hij in werkelijkheid rn3,88 was. Nogmaals, ik ben nooit iemand geweest die de goedkoopjes negeert. Deze film is absoluut niet voor mensen die op zoek zijn naar iets goeds om naar te kijken, en hij is al helemaal niet voor iedereen die af en toe van een slechte film geniet. Als je achtergrondgeluid nodig hebt terwijl je bijvoorbeeld zit te kaarten met vrienden, moet je dit horen, maar als je iets zoekt om naar te kijken, hoef je niet eens de moeite te nemen. Het was echt teleurstellend omdat er een heleboel goede acteurs waren. Ik had het gevoel dat ik naar een chocoladeversie van Willard zat te kijken.

text_en: This movie is bad, so bad that my mother who can barely stand the "suspense" of Disney's Snow White, was chuckling through out the entire movie. My first warning should've been that it was in the $5.50 bin at Wal-mart. But I have actually found some good movies in that bin, so i can't fault if for this debacle. The second warning should have been that when the cashier rang up the DVD, it was actually $3.88. Again I have never been one to ignore the cheapies. THis movie is definitely not for people looking for something good to watch, and it most certainly isn't for everyone that enjoys the occasional bad movie. If you need background noise while you are doing something like playing cards with some friends, then get this but if you are looking for something to actually watch don't even bother. It was really disappointing because there were a lot of good actors. I felt like i was watching a chocolate version of Willard.


text:
Ik begrijp niet hoe sommige mensen het kunnen uithouden om Half-Life: Counter-Strike te spelen, terwijl er zoveel betere eerstepersoons schietspellen beschikbaar zijn.
'Counter-Strike' is een spel dat geen enkele fantasievolle gedachte in zijn wapens gebruikt. Alle wapens in het spel zijn echte wapens, maar er kan op zijn minst een truc zijn geweest waardoor de spelers toegang kregen tot een 'bovennatuurlijk' wapen, zoals de almachtige BFG in de Quake & Doom-games.
Een ander probleem is dat de speler het wapen handmatig moet herladen. Dat kan heel vervelend worden, vooral als je midden in een vuurgevecht zit en de vijand op het punt staat gedood te worden. Door de vertraging bij het herladen krijg je ook het gevoel dat het wapen zijn taak niet snel genoeg uitvoert.
Er zijn niet veel personages om uit te kiezen. Als ik het me goed herinner, zijn er voor de Terrorist- en de Counter-Terrorist-strijdkrachten elk 4 typen personages. Dat betekent dat veel van de personages op elkaar lijken, wat het realisme van het spel naar beneden bijstelt.
Het spel is behoorlijk seksistisch als het op karakterselectie aankomt. In de eerste versie van Counter-Strike was er een vrouw om uit te kiezen (in de Terrorist-strijdmacht) wat goed was voor de vrouwelijke gamers. In de nieuwste versie werd het vrouwelijke personage echter verwijderd en vervangen door een ander mannelijk personage. Ik vraag me af of de vrouwen die het spel speelden teleurgesteld waren over de nieuwere versies.
Ten slotte zijn de kaarten in het spel heel klein. De grootste kaart lijkt de woestijnkaart te zijn, maar hij heeft standaarddetails. Eigenlijk hebben alle kaarten in het spel standaarddetails. Met andere woorden, niets nieuws.
Om kort te gaan, ik denk dat 'Half-Life: Counter-Strike' het meest fantasieloze eerstepersoonsschietspel aller tijden is. Er zijn genoeg betere & meer fantasievolle schietspellen te spelen, dus waarom zou je je tijd verspillen aan dit saaie spel? Je kunt beter het Onreal Tournament, Quake en Doom spelen. Vermijd dit overgewaardeerde & overgehypte spel.
Ik geef het spel een 1/10.

text_en:
I don't understand how some people can stand playing "Half-Life: Counter-Strike" when there are so many better first-person shooting games available.

"Counter-Strike" is a game that doesn't use any imaginative ideas in its weaponry. All the weapons in the game are real-life weapons, but there could have been at least a cheat that allowed players to have access to a "supernatural" weapon, like the all-powerful BFG in the Quake & Doom games.

Another problem is that the player actually has to reload the weapon manually. This can become extremely annoying, especially while in the middle of a firefight when you are so close to killing the enemy. The reloading delay also gives the feeling that the gun is slow at performing its task.

There are not many choices of characters to choose from. If I remember correctly, there are 4 types of characters each for the Terrorist and Counter-Terrorist forces. This means that many of the characters look the same as each other, which really brings down the game's realism.

The game is pretty sexist when it comes to character selections. In the early version of Counter-Strike, there was a woman available to choose (in the Terrorist force selection) which was good for the female gamers. In the latest versions, however, the female character was deleted and replaced with another male character. I wonder if the women who played the game were disappointed at the newer versions.

Finally, the maps in the game are very small. The biggest map seems to be the desert map, but it has standard detail. In fact, all the maps in the game have standard graphics. In other words, nothing new.

To sum up, I think "Half-Life: Counter-Strike" is the most un-imaginative first-person shooting game of all time. There are plenty of better & more imaginative shooting games to play, so why waste your time on this boring game? You're better off playing the Unreal Tournament, Quake, and Doom games. Avoid this over-rated & over-hyped game.

I give the game a 1/10.


text: 'The Man From Utah' begint met een zingende cowboy die te paard op een gitaar tokkelt. Zo worden we voorgesteld aan John Weston (John Wayne), die de stad in gaat om werk te zoeken. Als hij sheriff Higgins (George vóór Gabby Hayes) helpt een bankoverval te verijdelen met zijn schietkunsten, biedt de sheriff hem een undercoverbaan aan als hulpsheriff om onderzoek te doen naar de rodeo in Dalton Valley. Blijkbaar zijn de jaarlijkse winnaars van de grote prijs in de rodeo een hechte groep foute jongens in dienst van Spike Barton (Ed Peil), die toevallig ook het hoofd is van de rodeocommissie. Ernstige uitdagers voor de suprematie van Bartons beste handlanger Cheyenne Kent (Yakima Canutt) eindigen ernstig ziek of dood. Zelfs in deze Lone Star-westerns uit de jaren dertig had John Wayne een charismatische uitstraling die wees op toekomstige sterrenkwaliteiten. Al was het alleen maar om Wayne zo jong in deze films te zien, het is een ware traktatie. De film zelf kabbelt voort in een tempo van drieënvijftig minuten, grotendeels in beslag genomen door rodeo-opnamen van lasso werpen, bulldozeren en Indiaanse parades en dansen. In het beslissende rodeo-evenement vermijdt Weston een ramp door te ontdekken dat er een vergiftigde naald in het zadel van 'Dynamite' is gestoken, een voorheen ongezadeld paard waarop hij het langer moet uithouden dan Cheyenne.<br />Het einde is geen verrassing, aangezien Barton's 'Dynamite' het einde is van 'Dynamite'. Slechte jongens laten het winnen van rodeo's voor wat het is en gaan voor de hele pot van dertigduizend dollar aan prijzengeld die bij de plaatselijke bank is gestort. Maar de sheriff en Weston zijn er om hun plannen te verijdelen en de Dalton Valley Rodeo te winnen. En zoals we al eerder hebben gezien in films als 'Neath the Arizona Skies' en 'Randy Rides Alone', sluit Waynes personage de film af in een omhelzing met een knappe jongedame, deze keer de dochter van de rechter, Marjorie Carter (Polly Ann Young), die de hele film naar hem smachtte.

text_en:
"The Man From Utah" opens with a singing cowboy strumming a guitar on horseback. This is how we're introduced to John Weston (John Wayne), heading into town and looking for work. When he helps Marshal Higgins (George pre-Gabby Hayes) foil a bank robbery with his fancy shooting, the marshal offers him an undercover job as a deputy to investigate the Dalton Valley Rodeo. Apparently, the annual winners of the big prize money in the rodeo are a tight knit band of bad boys in the employ of Spike Barton (Ed Peil), who also happens to head up the rodeo committee. Serious challengers to the supremacy of Barton's top henchman Cheyenne Kent (Yakima Canutt) wind up severely ill or dead.

Even back in these 1930's Lone Star Westerns John Wayne had a charismatic presence that hinted at future star quality. If for nothing else, seeing Wayne so young in these films is a real treat. The movie itself clips along at a quick fifty three minute pace, much of it taken up by stock rodeo footage of roping, bulldogging and Indian parade and dance. In the deciding rodeo event, Weston avoids disaster by discovering a poisoned needle inserted into the saddle of "Dynamite", a formerly unridden bronco on which he must outlast Cheyenne.

The ending is no surprise, as Barton's bad boys forsake winning the rodeo events and go for the whole thirty thousand dollar pot of prize money deposited in the local bank. But the marshal and Weston are there to foil their plans and save the day for the Dalton Valley Rodeo. And as we've seen before in films like "Neath the Arizona Skies" and "Randy Rides Alone", Wayne's character closes out the film in a clinch with a pretty young lady, this time the judge's daughter Marjorie Carter (Polly Ann Young), who pined for him throughout the film.


text:
Te veel stockbeelden (bijna een derde van deze film van 53 minuten) vertraagt deze film. Toegegeven, de plot is dat John Weston (John Wayne) door Marshall George Higgins (George Hayes) wordt gestuurd om deel te nemen aan een vaste rodeo (zie 'Ro-DAY-O'), maar karakterontwikkeling en interactie worden opgeofferd. De relatie tussen de 'bad girl' (meestal een latina, zelfs in de grote 'Duck Soup'-film uit 1933) en de 'heroïsche' Polly Ann Young, een dubbelgangster van Loretta Young (hé, het is haar zus!) had meer beeldtijd kunnen opleveren. De happy end is te abrupt, hoewel John Wayne het meisje deze keer daadwerkelijk kust.
De interessantste stockbeelden waren de lange rodeoparade van echte indianen, squaws en papoeaatjes. Maar als het beste deel van de film het stuntwerk is van de Mighty Yak, Yakima Canutt, die ons van het ene paard op het andere laat springen en een aantal verschillende rennende sprongen op een paard laat maken, dan weet je dat we in de problemen zitten. Zoals anderen al opmerkten, is het laatste gevecht met de schurk heel slecht uitgevoerd.
Mijn exemplaar van 'Platinum Disc Corporation' bevatte een extra, schaarse, slecht passende (pseudo-klassieke) stereotrack die de authenticiteit van de oorspronkelijke film tenietdoet. (Op de dvd-doos stond'verbeterd audio 5.1'.) Als je de film wilt moderniseren en kleuren, moet je er een 'western'-soundtrack bij doen met akoestische gitaren, 'klipklopping' hoefslagen, mondharmonica's en een accordeon.
Ten slotte moeten we zeggen dat dit een van de zwakste pogingen van de Lone Star is.

text_en:
Too much stock footage (almost one third of this 53 minute film) really slows this one down. Granted that the plot is that John Weston (John Wayne) is sent by Marshall George Higgins (George Hayes) to participate in a fixed rodeo (say "Ro-DAY-oh"), but character development and interaction are sacrificed. The relationship between the Bad Girl (usually a Latina-- even in the great "Duck Soup" [1933]) and the 'heroine' Polly Ann Young, a Loretta Young look-alike (hey! it's her sister!) could have benefited from more screen time. The happy ending is too abrupt-- although this time John Wayne actually kisses the girl.

The most interesting stock footage was the lengthy rodeo parade of real Indians, squaws, and papooses. But when the best part of the movie is the stunt work by the Mighty Yak, Yakima Canutt, who gives us jumping from one horse to another and several different running leaps onto a horse, you know we're in trouble. As noted by others, the final fight with the villain is very poorly done.

My copy, from 'Platinum Disc Corporation' featured an added,sparse, ill-fitting (pseudo-classical) stereo music track that ruins the authenticity of the original film.(The DVD box had 'enhanced audio 5.1' on it.) If you're going to modernize and colorize it you should add a 'western' sounding score with acoustic guitars, 'klip-klopping' hoofbeats, harmonicas, and an accordion.

Finally, we have to say this is one of the weakest Lone Star efforts.


text:
Oké, voordat ik hier verder op inga, laten we eerst de waarschuwing uit de weg ruimen: deze film is de typische 'cinematische' definitie van SLAAPT! Er zijn films die deze film, die veel meer artistieke waarde heeft dan van deze drol van een film kan worden gezegd, absoluut kunnen overtreffen <0xE2><0x80><0x93> shockeren of afstoten. Dus wat maakt hem zo slonzig? Laten we even wat beter kijken naar 'Wet Wilderness'...

Deze 'ruzie', die in 1974 voor vrijwel niets is gemaakt, heeft geen echte 'plot'. om het nog maar niet te hebben over wat er zou gebeuren als een familie de wildernis in zou gaan om zich een dag te ontspannen terwijl ze werd lastiggevallen door een dikke vent met een bivakmuts op en een machete in zijn hand, op zoek naar een kick... het soort dat ertoe leidt dat iedereen gedwongen wordt om seks met elkaar te hebben terwijl ze systematisch worden vermoord door die gemaskerde engerd. Dus mensen die gevoelig zijn voor thema's als incest worden aangemoedigd om elders te zoeken. En om het nog surrealistischer te maken, of om te laten zien dat de kunst van het filmen niet aan hen besteed is, rent de 'dochter' van de groep weg nadat ze gedwongen is om seks te hebben met haar broer en vindt een willekeurige zwarte vent (!) vastgebonden aan een boomtak (!) Hij is gered... of niet? Natuurlijk niet! Ze worden gepakt voordat ze kunnen ontsnappen, waar onze moordenaar hen dwingt om ook seks te hebben terwijl hij de moeder dwingt om mee te doen, en uiteindelijk eindigt het met een dode zwarte gast (dankzij een bijlslag in de borst) als alles voorbij is. Dan dwingt onze moordenaar de dochter en de moeder om orale seks met hem te hebben als een van de vrouwen de machete pakt... en de film eindigt abrupt! Zomaar! Zonder waarschuwing, zonder losse eindjes... het is gewoon voorbij. Nu zou er een fatsoenlijk einde aan deze film kunnen zitten (ik weet het echt niet), maar ik heb alleen de extreem grove versie van de Alpha Blue Archives gezien. In hun versie lijkt het einde óf helemaal weggeknipt te zijn, óf zo eindigt het. Als dit opzettelijk was, dan weet ik zeker dat er in Film-maken-101 een soort vuistregel is over hóé je een film moet afsluiten, maar het zou niet zo moeten gaan! Fans van de film _Psycho_ zouden zich moeten verheugen bij het horen van de soundtrack, aangezien die door de hele film heen te horen is! Ik durf te wedden dat er geen vergunning was of zo. En ook al is dit een "gewelddadige" film, toch is er iets.' Het interessante aan deze film is dat het een veel te lelijke film is om als erotische pornofilm te gebruiken, of om aan iemand anders te laten zien, behalve aan mensen met de neiging om van vieze, akelige en lelijke dingen te houden, maar niet gewelddadig genoeg om echte bekendheid te krijgen bij mensen die op zoek zijn naar iets echt wreeds zoals 'Kannibal Holocaust' of dat soort films. De enige 'notorious'-film die er is. Het vreemde aan deze dampende hoop is dat er geweld werd toegevoegd aan een pornofilm, een vrij nieuw concept in die tijd, vooral als je bedenkt dat porno in die tijd nog helemaal niet zo in de mode was en dat de slijterijen in 42nd Street dit soort dingen voor een afgestompte groep pornoliefhebbers speelden. Dit was geen'mainstream'-porno en is dat ook helemaal niet.
Als je op de filmacademie had gezeten en er was een lijst met 'niets' om een film van te maken, dan zou deze film een schitterend voorbeeld van die les zijn! Deze filmische smurrie laat zien wat er gebeurt als cerebraal getalenteerde filmmakers een 'budget' krijgen (in dit geval waarschijnlijk zo'n <0x24> 4142... zo te zien!) en alle 'niets' negeren en er 'niets' van maken... ja, deze film is zo slecht! Nog iets: wie zich beledigd voelt door racistische scheldwoorden wordt ook aangemoedigd om naar iets anders te kijken. De zwarte man in de film wordt voortdurend verbaal uitgescholden voor zijn huidskleur en de moordenaar is duidelijk een racist, maar in het begin van de jaren zeventig was er geen sprake van politieke correctheid. Ik weet niet zeker of een film als deze vandaag de dag nog gemaakt zou kunnen worden.
Om eerlijk te zijn zal dit niemand'shockeren' of prikkelen, behalve degenen die klaarkomen op lelijkheid. In feite begon ik me te vervelen. De seks is zo lelijk en alledaags dat het moeilijk is om erotisch te kijken, dus als je dit waagt, zul je God op je blote knieën danken voor de snelkeuzeknop! <0xE2><0x80><0x93> op z'n best amateuristisch is (ik bedoel, het is zelfs slecht voor PORNO!) <0xE2><0x80><0x93> en er is geen enkele reden om je iets van iets of iemand aan te trekken! Als je dit toch moet zien, download het dan, want je zult je echt een schoft voelen als je dit koopt. Sommige dingen zijn gewoon zo waardeloos... en 'Wet Wildernes' is dat. Het enige wat nog onaangenamer is dan deze film bekijken als je in een bioscoop zit en om je heen kijkt naar de andere toeschouwers die er ook naar kijken en je plotseling onveilig voelt. Waarschijnlijk niet de grootste verzameling denkers en intellectuelen van de samenleving. Het is 54 minuten en toch voelt het veel langer! Klootzakken zouden dit geweldig vinden! Aan de andere kant, misschien is er wel iets mis met me dat ik dit in eerste instantie heb uitgezocht... LOL! Caveat emptor, viezeriken!

text_en:
OK, before I get into this, let's go ahead and get the warning out of the way: this movie is the quintessential "cinematic" definition of SLEAZE! There are movies out there that can definitely out-shock or out-disgust this movie that have WAY more artistic validity than can be said for this turd of a film. So what makes it so sleazy?? Let's take a closer look at "Wet Wilderness" for a moment......

Made in 1974 for practically nothing, this "roughie" has no real genuine "plot" to speak of other than portraying what would happen if a FAMILY went into the wilderness to relax and spend a day while being accosted by a fat dude in a ski mask wielding a machete looking for kicks.....the kind that end up with everyone being forced to have sex with each other while being systematically murdered by the masked creep. So those sensitive to themes dealing with incest are encouraged to look elsewhere. Then to really either add a level of surrealism or just demonstrate a complete ineptness for the art of film-making, the "daughter" of the group runs away after being forced to have sex with her brother and finds a random black dude (!) tied to a tree branch ("...that fat sum-bitch left me here for 3 days...") with virtually NO explanation whatsoever!! He is saved.....or is he? Of course not!! They are caught before they can escape, where our killer forces them to have sex as well while forcing the mother to join in, ending up with a dead black dude (courtesy of a hatchet through the chest) when all is said and done. Then our killer forces the daughter and mother to give him oral sex when one of the women grabs the machete........and the movie abruptly ends!!! Just like that! No warning, no tied-up loose ends.....it's simply over. Now there MIGHT be a proper ending to this film (I honestly do not know), but I have only seen the extremely crude Alpha Blue Archives version. Their version appears to have the ending either cut out completely or this is how it ends. If this was intentional, then in Film-making 101, I'm sure there is some sort of rule of thumb on HOW to end a film, but it shouldn't be done like THIS! Fans of the film "Psycho" should rejoice upon hearing the soundtrack music, as it's all through the film! I'd be willing to bet no rights were licensed or anything. Also, even though this is a "violent" film, there's not a hell of a lot of it, so gorehounds will find nothing of real use here. None of the violence is graphically shown.....only the results (one of the victims gets stabbed with a machete right above the vagina area). Also, the sex is some of the UGLIEST sex I've ever seen! The interesting thing about this film is it's too ugly a film to work as an effectively erotic porno or turn on anyone but those with a tendency to like things sleazy, nasty, and ugly, but not violent enough to garner any real notoriety with those looking for something really brutal like "Cannibal Holocaust" or other flicks like that. The only "notorious" thing about this steaming pile is that violence was added to an adult film, a fairly new concept at that time, especially when you consider than porn chic was all the rage and the grindhouses that filled 42nd Street played stuff like this to a most jaded group of porn mavens. This wasn't and isn't "mainstream" porn at all.

If you were in film-making school and there was a list of movie-making "don'ts", this film would be a shining example of that lesson! This cinematic swill demonstrates what happens when cerebrally challenged filmmakers are given a "budget" (in this case, probably about $142.....cuz it looks it!) and ignore all the "don'ts" and turn them into "do's".....yes, this film is that bad!! One more thing: those who get offended by racial epithets are also encouraged to watch something else. The black man in the film is constantly being verbally abused about his color and the killer is obviously racist, but there was NO political correctness in the early 70's. I'm not sure a film like this could be made today.

To be honest, this won't "shock" anyone or titillate anyone but those who get off on ugliness. Actually, I got bored. The sex is so ugly and mundane, it's hard to watch with any sense of eroticism, so if you chance this, you will thank God for the fast forward button! The "acting", if you want to call it that, is amateurish at best (I mean, it's even bad for PORNO!) with not one reason to care about anyone or anything in this!! If you JUST gotta see this anyway, then download it, as you'll really feel like a heel if you buy this. Some things are simply that worthless.....and "Wet Wildernes" is. The only thing more unpleasant than watching this film would be watching this film sitting in a theater and looking around at the others in attendance watching it too and suddenly feeling unsafe. Probably not society's greatest collection of thinkers and intellectuals. But if you're up for some stupid, yet SLEAZY porn garbage, give it a crack. It's 54 minutes and yet, it feels MUCH longer!! Crackheads would LOVE this! Then again, maybe there's something wrong with me for seeking this out in the first place......LOL! Caveat emptor, sleaze-lovers!!


text: Er was een tijd in de Verenigde Staten dat alles mogelijk was op film, en toen kwamen de roughies, films met horror en expliciete scènes. De bekendste zijn _Crudd Entry_ en _Waterpower_, maar die zijn natuurlijk wel met een beetje budget gemaakt. Ze worden allemaal vertoond op 42nd in New York, maar hé, er waren ook andere filmhuizen waar geen budget roughies te zien waren. Wet Wilderness is daar een voorbeeld van. Die draaide na een tijdje rond in de undergroundscene, dus er waren kopieën beschikbaar, maar zoals in andere recensies was te zien, werden sommige kopieën aan het eind abrupt afgebroken. Maar de versie die ik zag was compleet. Nou, ik zou dit eerder een pornofilm dan een ruige film noemen, er loopt een seriemoordenaar rond, maar hij vindt het leuker om te zien hoe anderen seks hebben in plaats van ze te vermoorden, als hij iemand vermoordt, is dat buiten beeld. Het acteren is het slechtste wat ik ooit heb gezien. En ik vermoedde dat de zogenaamde acteurs niet blij waren met wat ze deden, bijvoorbeeld in het begin, toen we de lesbische scène zagen, toen een meisje ophield met acteren en een schaamhaar uit deze mond trok en vervolgens doorging met wat er gebeurde, of toen de moeder de zwarte man bereed, toen de dochter in het gras zat, geïrriteerd door mieren! Maar het is de verhaallijn die dit verhaal zo beroemd heeft gemaakt, incest en racisme hebben het beroemd gemaakt. Als er bloed vloeit, kijk dan naar de twee meisjes die daar zitten te wachten op een teken om in actie te komen, god, dit is erger, maar nog steeds een teken als je van smeerlapperij en rottigheid houdt. Zorg ervoor dat je de volledige versie hebt.

text_en: There was a time in the US that everything was possible on film, so came the roughies, movies containing horror and explicit scene's. The best known are Forced Entry and Waterpower, but of course those were made with a bit of budget. All shown on 42nd in NY, but hey, there were other grindhouses out there that showed no budget roughies. Wet Wilderness is an example of it. It circuited the underground scene after a while so copies were available but as seen on other reviews, some copies were abrupt cut at the end. But the version I watched was complete. Well i would call this one more a porn one then a roughie, there is a serial killer around but he likes more to watch others have sex instead of killing them, when he kills it's done off screen. The acting is the worst I ever seen. And I guessed that the so called actors didn't like what they are doing, for example in the beginning when we have the lesbian scene watch one girl stop performing and pulls a pubic hair out of here mouth then continues doing what was happening, or when mother is riding the black man, the daughter is sitting in the grass annoyed by ants! But it is the storyline that made this one famous, incest and racism is what this made it famous. When there is blood watch the two girls sitting there waiting for a cue to act, god this is worse but still one to have if you are into sleaze and grindhouse. Be sure that you have the full version.


text: Een alleenstaande moeder, haar zoon en dochter en hun hippievriendinnetje, zijn aan het kamperen in het bos. Een maniakale spierbundel met een gele bivakmuts verschijnt. Hij begint het gezin te terroriseren en seksueel te misbruiken voordat hij hen met een machete vermoordt. _Nat Wilderness_ zit vol met lelijke, keiharde seks, gedwongen incest en schaamteloos racisme. Het is zo politiek incorrect als een ruige XXX maar kan zijn. De score is gestolen van de klassieker van Hitchcock, _Psycho_, en ook _Jaws_. De acteerprestaties zijn hilarisch slecht, de montage is slecht en er zitten een paar enorme gaten in de logica. De herhalingen van de seksscènes vertragen de film na afloop, dus de korte speeltijd is een zegen. De scènes van geweld zijn heel akelig, bij voorbeeld het hippiemeisje wordt neergestoken met de machete in haar kruis en je kunt bloed op haar kruis zien,3 van de 10, en dat is nog royaal.

text_en: A single mom,her son and daughter and their hippie chick friend are camping in the woods.A muscle bound,machete wielding maniac in a yellow ski mask appears.He starts terrorizing and sexually violating the family before murdering them with a machete."Wet Wilderness" is loaded with ugly hardcore sex,forced incest and blatant racism.It's as politically incorrect as XXX roughies get.The score is stolen from seminal Hitchcock's horror classic "Psycho" and also "Jaws".The acting is hilariously awful,the editing is bad and there are some huge lapses in logic.The repetitive nature of the sex scenes grinds the movie after while so the brief running time is a blessing.The scenes of violence are quite nasty for example the hippie girl is stabbed with the machete in her groin and one can see blood on her crotch.3 out of 10 and that's being generous.


text:
Ik hoop dat deze film niet zal worden beschouwd als het geniale werk voor de 'gener-asianen' van de Amerikaanse filmindustrie. Het acteerwerk was sub-par, met gebruikmaking van stereotypen, harde stemmen en overdreven ogen om de boodschap over te brengen. De film graaft niet erg diep in de personages, waardoor ze karikaturen blijven van boze/gefrustreerde/ver weg/niet-communicerende asianen. Deze afbeeldingen maken de personages niet mysterieus aantrekkelijk; ze maken ze verwarrend en onsympathiek. Ik mag graag denken dat wij asianen ingewikkelder zijn dan dat.
Ik kwam niet overtuigd uit de film. Hij was er niet van overtuigd dat deze personages een lang leven waren beschoren, dat ze een bloedverwantschap met elkaar hadden en zich tot het uiterste inspanden om hun vriend uit de brand te helpen. Hij was er niet van overtuigd dat de hoofdpersoon zich meer dan oppervlakkig tot zijn vriendin aangetrokken voelde. Hij was er niet van overtuigd dat hard werkende immigrantenouders niet wilden betalen voor de universitaire opleiding van hun zoon.
<0x3E><0x3E> De verhaallijn, die volgens mij potentie had, mocht om twee redenen niet tot zijn recht komen: 1) platte personages voor wie ik geen sympathie/affiniteit voelde, 2) de plot wordt overschaduwd door nietszeggende, onsamenhangende scènes, zoals de seance/donutwinkel-sequentie met mijn heuvel, die gewoon belachelijk en onnodig was.
<0x3E><0x3E> Ik bedank Park voor zijn inspanningen, want ik weet zeker dat het hem veel moeite heeft gekost om de film zelfs maar te produceren, en ik geef hem dit keer als beginnend regisseur/scenarioschrijver het voordeel van de twijfel, maar ik hoop oprecht dat hij de volgende keer wat dieper zal gaan. Dat de film een van de eerste in zijn soort is over de korean american experience, wil nog niet zeggen dat hij automatisch goed is.

text_en:
to make this short and sweet: i hope this movie will not be considered the seminal work for the "gener-asian" of american film making. the acting was sub-par, relying on stereotypes, raised voices, and exaggerated eye-buggery to convey its message. chris chan park does not delve very deep into the any of his characters, allowing them to remain caricatures of angry/frustrated/distant/uncommunicative asians. these depictions do not make characters mysteriously appealing; it makes them confusing and unsympathetic. i like to think that us asians are more complex than that.

i came out of the movie unconvinced. unconvinced that these characters had a life long, blood-brother like connection with each other to go to the lengths they did to help their buddy out. unconvinced that the main character had anything beyond a superficial attraction to his girlfriend. unconvinced that hard working immigrant parents wouldn't pay for their son's college education. unconvinced that all of the characters were even necessary, i.e.: janet, who is put to bed in the back of the car and quickly forgotten.

the story line, which i actually think had potential, was not allowed to come into its own for two reasons: 1) flat characters for whom i had no sympathy/affinity, 2) the plot is overshadowed by meaningless non-sequitur scenes, such as the seance/donut shop sequence with amy hill which was simply ridiculous and unnecessary.

i commend park for his efforts, as i'm sure it took a lot of hard work to even produce the film, and i'll even give him the benefit of the doubt this time around as a rookie director/screenwriter, but i sincerely hope that next time around he'll go a little deeper. just because the film is one of the first of its kind about the korean american experience, doesn't mean it's automatically good.


text:
In zijn eerste speelfilm, _Yellow_, probeert Chris Chan Lee Hollywoods beeld van de Aziatisch-Amerikaanse bevolking te verhelderen door af te wijken van de stereotypen die in de grote filmindustrie zo kenmerkend zijn. Maar daarbij pleegt Lee een veel gruwelijker misdaad: hij overdrijft de stereotypen van de Aziatisch-Amerikaanse bevolking over zichzelf, tot op het ongelooflijke af. Het resultaat? De cast raakt door de afgrijselijk eendimensionale karakters en een belachelijk oppervlakkig scenario in een staat van overacting, wat uiteindelijk resulteert in een film die fysiek pijn doet om naar te kijken.
Laat je niet misleiden door de positieve recensies die _Yellow_ krijgt; ze vallen elk in een van twee kampen uiteen. In de ene hoek (bijv. Je vindt Aziatisch-Amerikanen die zo opgetogen zijn dat een Aziatisch personage zonder dikke brillenglazen en een wiskundeboek op het scherm kan verschijnen, dat ze op de een of andere manier de idiotie van Lee's eindproduct negeren. Aan de andere kant vind je filmcritici die domweg hebben aangenomen dat het niet cool zou zijn om _Yellow_ zo'n grondige afstraffing te geven als het verdient; het is per slot van rekening een gevoelige Aziatisch-Amerikaanse film, gemaakt door een onafhankelijke Aziatisch-Amerikaanse filmmaker... voorlopig beschermd gebied.
Voorbeeld: hoofdfiguur Sin Lee (Michael Chung). Schrijver/regisseur Lee levert een monumentale prestatie met _Yellow_, door _Yellow_ zo te regisseren dat Sin nooit op het scherm verschijnt, tenzij hij boos kijkt of schreeuwt. Zie hoe Sin de steun van zijn vrienden afkeurt. Zie Sin over het strand lopen en broeden. Zie hem boos kijken. (Geschreeuw volgt.) Zie Sin de winkel van zijn vader sluiten. Zie hem boos kijken. Zie Sin urineren. Zie hem boos kijken. Zie Sin ademen. Zie hem boos kijken.
Tjee, ik vraag me af of Sin vol zit met Aziatisch-Amerikaanse angst. Denk je? Ik weet het niet zeker. Zie hem boos kijken.
Voor de volledigheid stelt Lee ons voor aan Sins vader, Woon Lee (Soon-tek Oh). Gedurende de film, terwijl Sin alleen maar boos kijkt of schreeuwt, kijkt meneer Lee boos _en_ schreeuwt hij. In feite is dit Woons voornaamste rol in _therYellow_ : gelijktijdig boos kijken en schreeuwen.
Tjee, ik vraag me af Mina (Mary Chen) en Joey (John Cho), twee personages die in deze film alleen bestaan om een oppervlakkig en totaal irrelevant liefdesverhaal in de film te verweven. Want zie je, Lee heeft op de filmacademie geleerd dat elke goede film een of andere liefde-gerelateerde subtekst moet bevatten, en deze twee personages stellen hem in staat die verplichting na te komen. De ondraaglijk stompzinnige, flirterige dialoog van Mina en Joey bestaat uit eenlijnige beledigingen die culmineren in een kus: renNerd!'; pats-boem!'; pats-stomkop!'; (ogen ontmoeten elkaar); (glimlach begripvol); (er volgt een kus).
Maar wees gerust, ergens daarbuiten staat Sin te fronsen terwijl dit allemaal gebeurt.

Dat Mina noch Joey op welke manier dan ook bijdraagt aan de plot van de film, verbaast me niet zozeer als Lee's verhaal.' De meeste afgezaagde filmclichés ten spijt, blijft Woon Lee vasthouden aan de meest afgezaagde filmclichés om zijn non-sequiturs te verwezenlijken. En geloof me, de flirtscène is nog maar het topje van de ijsberg.
Tegen het eind van de film zien we Woon Lee een poging doen om zijn voortdurende gemopper en geschreeuw tegen Sins vriendin Teri (Mia Suh) te verklaren, in wat volgens mij een aangrijpend moment was. Wat een verrassing: terwijl Woon een metaforisch verhaal over zijn geboorteland aanhaalt om zijn punt te illustreren, rechtstreeks uit _Reader's Digest_ gescheurd, trilt zijn stem op die extra speciale vaderlijke manier. De camera zoomt in op een obligate opname van Teri's trillende handen. We voelen ons gedwongen met onze ogen te rollen, behalve dat we beseffen dat Woons verklaring volstrekt onzinnig is. Maar het gebrek aan inhoud weerhield Lee er niet van om de film te maken, dus waarom zou hij deze bijzonder ineffectieve scène hebben opgenomen? De wereld kan tenslotte altijd wel een ander cliché gebruiken.
Nou, je zegt dat de film misschien pijnlijk is, maar dat hij in elk geval een technisch meesterwerk moet zijn <0xE2><0x80><0x93> zeg maar: _After What Dreams May Come_.' Sorry, op technisch gebied stelt _droge gele_ ook teleur. Lees montage is onhandig en verstoort het weinige ritme dat er in de film zit, maar ik weet zeker dat Lee dacht dat het hip zou overkomen. Om het nog erger te maken, is elk beeld te weinig of te veel belicht. Hoewel de lichtmeter in 1932 werd uitgevonden, heeft de nieuwe technologie het op de een of andere manier niet gehaald op de _droge gele_ set.
In het licht van de film.' Het acteerwerk van acteur Burt Bolos, die de rol van Sins beste vriend Alex speelt, is relatief goed. Hoewel Bolos een beetje overdrijft, kun je het hem niet echt kwalijk nemen als Lees script alleen maar bestaat uit vloeken en tieren. Bolos' tegenspelers tonen echter geen enkele terughoudendheid in hun overdrijven.
Ik heb al heel lang niet meer zo'n slechte film als _Yellow_ gezien. En ik hoop oprecht dat ik ook nog een hele tijd niet meer zo'n slechte film als _Yellow_ zal zien. Verspil er alsjeblieft geen tijd aan; het leven is al veel te kort.

text_en:
In his feature film debut `Yellow,' Chris Chan Lee attempts to enlighten Hollywood's portrayal of Asian-Americans by departing from the stereotypes typically depicted in mainstream film. However, in so doing, Lee commits a far more heinous crime: he exaggerates Asian-Americans' own stereotypes of themselves to the point of incredulity. The result? Dreadfully one-dimensional characters and an outrageously shallow script triggers the cast into a frenzy of over-acting, ultimately resulting in a film that is physically painful to watch.

Don't be deceived by any of the positive reviews garnered by `Yellow'; each falls into one of two camps. In one corner (e.g., right here on imdb.com), you find Asian-Americans who are so elated that an Asian character can be depicted onscreen without thick glasses and a math book, that they somehow neglect the idiocy of Lee's final product. On the other hand, you find movie critics who have simply presumed that it'd be uncool to give `Yellow' the thorough bashing that it deserves; after all, it's an edgy Asian-American film made by an independent Asian-American filmmaker... protected territory for now.

Case example: main character Sin Lee (Michael Chung). Writer/Director Lee accomplishes a monumental feat with Sin, by editing `Yellow' in such a way that Sin never appears onscreen unless he is either scowling or yelling. See Sin resenting his friends' support. Scowl. See Sin walk along the beach and brood. Scowl. (Yelling ensues.) See Sin closing up his father's shop. Scowl. See Sin urinating. Scowl. See Sin breathing. Scowl.

Gee, I wonder if Sin is full of Asian-American angst. Do you think? I'm not sure. Scowl. Scowl.

Just to be thorough, Lee introduces us to Sin's father, Woon Lee (Soon-tek Oh). Throughout the movie, whereas Sin simply scowls or yells, Mr. Lee scowls *and* yells. In fact, this is Woon's principal role in `Yellow': simultaneous scowling and yelling.

Gee, I wonder if Woon is an Asian father with an authority complex. Do you think? I'm not sure. Scowl. Yell.

If Lee's one-dimensional characters don't annoy you, his story line will. Meet Mina (Mary Chen) and Joey (John Cho), two characters that exist in this film solely for the purpose of spinning a tangential and entirely irrelevant love story into the film. You see, Lee learned in film school that every good movie must include some sort of love-related subtext, and these two characters allow him to fulfill the obligation. Mina and Joey's excruciatingly inane flirting dialogue consists of one-liner insults culminating in a kiss: `Nerd!'; `Stupidhead!'; (eyes meet); (understanding smile); (kissing ensues).

But rest assured, somewhere out there, Sin is scowling while this all takes place.

That neither Mina nor Joey contributes in any way whatsoever to the film's plot does not perplex me so much as Lee's insistence on the most hackneyed movie cliches to accomplish his nonsequiturs. And trust me, the flirting sequence is just the tip of the iceberg.

Towards the end of the film, we find Woon Lee attempting to explain his constant scowling and yelling to Sin's girlfriend, Teri (Mia Suh), in what I am sure Lee meant to be a poignant moment. What a surprise: as Woon invokes a metaphorical story about the homeland to illustrate his point, ripped straight out of Reader's Digest, his voice quivers in that extra-special paternal way. The camera pans into an obligatory shot of Teri's trembling hands. We feel compelled to roll our eyes, except we realize that Woon's explanation makes no sense whatsoever. But lack of substance didn't stop Lee from making the movie, so why would he cut this particularly ineffective scene? After all, the world can always use another cliché.

Well, you say, the movie may be painful, but at least it *must* be a technical masterpiece -- say, like, `What Dreams May Come.' Sorry, on a technical basis, `Yellow' disappoints as well. Lee's edits are awkward and disrupt what little rhythm exists in the film at all, but I'm sure Lee thought they would seem hip. To make matters worse, every frame is either underexposed or overexposed. Although the light meter was invented in 1932, somehow the newfangled technology didn't make it onto the `Yellow' set.

In light of the film's utter deficiency, supporting actor Burt Bolos, who plays Sin's best friend Alex, performs relatively well. Although Bolos overacts slightly, you can't really blame him when Lee's script consists solely of scowling and yelling. Bolos' castmates, on the other hand, show no restraint in their overacting whatsoever.

I have not seen a film as bad as `Yellow' in a very long time. And I truly pray that I will not see a film as bad as `Yellow' for quite some time, as well. Please do not waste see it; life is already way too short. Thank you.


text:
Ik realiseerde me net waarom de kleuren en decors in 'Sakuran' zo opzichtig en opzichtig waren, en zo pijnlijk om naar te kijken. Het verhaal gaat over een beroemde prostituee die in het Japans een oiran wordt genoemd. Hun kimono's waren altijd opzichtiger en opzichtiger dan andere kimono's, zodat de oiran op zou vallen. Maar de regisseur, Mika Ninagawa, moest ervoor zorgen dat de regisseur nog meer opviel dan de hoofdfiguur, of zelfs het verhaal.
Wat Anna Tsuchiya in de film deed, bezorgde me de rillingen. Je kon het geen acteren noemen. Het was niets meer dan een catering voor haar opgefokte, middelbare-school-meisjes-fanbasis. Hé Anna, als je ouder wordt, wens ik je veel succes met die film. Ja, tuurlijk, een oiran als een grof en vulgair, tot geweld geneigd bikermeisje. Hebben we je niet al eens eerder zo'n personage zien spelen in een passender film?
Het verhaal was pijnlijk saai en voorspelbaar. Wat is het verhaal van 'Sakuran'? Een irritante kleine trut blijft altijd trouw aan zichzelf, en dat is precies wat ze is: een irritante trut. Ze merkt dat mannen zich om onverklaarbare redenen tot haar aangetrokken voelen en dat ze een onverklaarbaar vermogen heeft om mannen te manipuleren, en ze wordt een succesvolle, eersteklas prostituee, ook al praat en gedraagt ze zich alsof ze lid is van een vrouwelijke motorbende. Die zogenaamde verleidingskunst van haar wordt wel genoemd, maar we zien haar nooit in actie, waarschijnlijk vanwege de onbekwaamheid van het hoofdpersonage, het zogenaamde nepmotormeisje, ik bedoel 'actrice'.
Het hoofdpersonage van de film maakt een rijke en machtige man boos op haar omdat ze hem laat wachten terwijl ze een veel lagere klant bedient. Niet erg oiran-achtig, hè? Hoe kon zo'n vrouw ooit een oiran worden? O, omdat de vorige oiran vermoord werd en het huis een hoer nodig had die een hoge prijs kon vragen. Wie zou er een hoge prijs betalen voor een slet die zo goedkoop was? Er gaan geruchten. Hoe kon er geen repercussies zijn voor wat ze de machtige man had aangedaan? Want de scenarioschrijvers zijn sukkels. Ze hebben gewoon een zootje onzin verzonnen.
Dan valt een nog rijkere en machtigere man voor haar (waarom?) en ze gooit hem overboord voor een berooide man die over het algemeen kil en afstandelijk tegen haar doet, maar respect heeft voor wie ze werkelijk is (wat nergens op slaat. Hoe kan iemand respect hebben voor iemand die zo waardeloos is?).
Over onzin gesproken, het is net alsof de regisseur op zijn hurken is gaan zitten en een enorme, psychedelisch gekleurde scheet heeft gelaten over de esthetiek, cultuur en samenleving van de Edo-periode. Hoe zit het met dingen als sabi, mono no aware, wabi, subtiliteit, elegantie, een rigide hiërarchische samenleving? En dat allemaal ondergescheten door een regisseur die overkomt als een zinloze, nouveau riche parvenu. Het verbazingwekkende is dat zoveel andere Japanners tijdens het kijken van deze film rond de regisseur neerhurkten en dampende lepels vol van deze felgekleurde stinkende troep namen en uitriepen hoe lekker het was.
Argentinische tangomuziek met viool en bandoneon als achtergrond voor de Edo-periode, toen Japan volledig geïsoleerd was van de internationale wereld (behalve van de 2,5 hectare van Deshima)? Waarom werd niet gewoon Anna, de stoere biker oiran, op haar mobiele telefoon gebeld en reed de rijke en machtige daimio in zijn rode Ferrari met brullende motor weg? De muziek waar we naar moesten luisteren was schokkend en anachronistisch (hetzelfde als het kunstontwerp). Ik vond het leuk dat er aan het eind maar twee of drie bloempjes aan de kersenboom van het heiligdom zaten. Maar eerder, op het moment dat ze zei dat ze de hutten zou verlaten als de boom bloeide, wisten we allemaal precies wat er zou gebeuren. Wat saai, om het einde zo duidelijk over te seinen. Maar wat heeft het voor zin om die oude boom te laten bloeien? Die rijke, machtige vent heeft de hutten al in kersenbloesems laten bloeien, zoals de bergen van Yoshino in de lente. Dat maakte helemaal geen indruk op haar? Nee, natuurlijk niet. Dat weet ik al van hoeren. De kerels die ze goed behandelen, krijgen een trap tegen hun ballen. Misschien irriteert het de hoeren dat mensen hen idealiseren terwijl ze zelf weten wie ze werkelijk zijn: gewoon goedkoop en waardeloos.
Gezien de obsessie van de regisseur met goudvissen had de op één na laatste scène moeten gaan over een goudvissenkom die op een veranda per ongeluk omvalt. Twee vissen tuimelen in een beekje dat hen meevoert tot voorbij de muren van de ontspanningsruimte, wat in tegenspraak is met het feit dat goudvissen in hun kom blijven zitten en niet buiten kunnen overleven (net als de relatie van de bewoner met de ontspanningsruimte). Voor de rest heeft het gepraat over het lot van goudvissen geen betekenis. In de laatste scène stonden de kersenbomen vol in bloei, maar de korte bloeitijd is iets heel bijzonders aan kersenbloesem. Ik kon het niet helpen, maar ik dacht dat de schemering al snel alle zachtroze kleur en warmte uit het tafereel zou wegvagen. De hemel zou snel veranderen van vage schaduwen in een steeds dieper wordende duisternis, en de nacht zou vallen. Het zou koud worden, heel koud. En donker. Dat was niet echt een happy end, hè? Romantische liefde (in de Edo-periode?) kon overleven in het aangezicht van vreselijke armoede en verbanning, ongeveer net zo lang als die kersenbomen bloeiden. Misschien een paar dagen, tenzij het eerder regende. Maar de ongeconsummeerde romantische liefde die we hier zien? Het bestaan in deze periode is onbegrijpelijk.
Anna Tsuchiya die in de schoenen van een oiran loopt? Dat kon ze niet. Letterlijk niet. Kijk maar eens naar haar 'promenade' waar ze het juiste schoeisel lijkt te dragen, maar waar ze zich aan de schouder van een of andere vent moet vasthouden om niet op haar kont te vallen.
Ik wilde deze film twee sterren geven voor de artistieke invulling, maar toen besefte ik waar het om ging: zieke dominantie van de kant van de regisseur. Die kleuren en decors zijn precies de manier waarop de regisseur schreeuwt: 'Ik ben hier de belangrijkste! Ik! Het draait allemaal om mij!!!'

text_en:
I just realized why the colors and sets in "Sakuran" were so flashy and gaudy, and just painful to look at. The story is about a high-class prostitute known as an oiran in Japanese. Their kimono were always flashier and gaudier than other kimono so that the oiran would stand out. But the director, Mika Ninagawa, had to make sure that the director stood out even more than the main character, or even the story.

What Anna Tsuchiya did in the movie just gave me the creeps. You couldn't call it acting. It was nothing more than catering to her flipped-out, high-school-girl fan base. Hey Anna, good luck on that one as you get older. Yeah, right, an oiran as a crude and vulgar, prone- to-violence, biker chick. Didn't we already see you portray this character in a more appropriate movie?

The story was painfully boring and predictable. What is the story of "Sakuran"? An obnoxious little bitch ever remains true to her self which is just that: an obnoxious bitch. She finds that, inexplicably, men are attracted to her and that she has an unexplained ability to manipulate men and becomes a successful, high-class prostitute even though she talks and behaves like she's a member of a female biker gang. This so-called seductive ability of hers is talked about but we never see it in action, probably due to the ineptitude of the main, pretend-phony-biker chick, I mean "actress."

The main character of the movie makes a wealthy and powerful man angry at her because she keeps him waiting while she services a much more lowly customer. Not very oiran-like, is it? How could such a woman ever become an oiran? Oh, because the previous oiran got herself killed and the house needed a whore that could demand a high price. Who would pay a high price for a slut so cheap? Rumors get around. How could there be no repercussions for what she did to the powerful guy? Because the screenwriters are dolts. They just made up a bunch of crap.

Then an even more wealthy and powerful guy falls for her (why?) and she throws him over for a penniless guy who is generally cold and distant toward her but respects who she really is (which doesn't make sense. How can anyone respect someone so worthless?).

Speaking of crap, it's like the director squatted down and took a huge, psychedelic-colored dump on the aesthetics, culture, and society of the Edo Period. What of such things as sabi, mono no aware, wabi, subtlety, elegance, a rigidly hierarchical society? All shat upon by a director who comes off as a senseless, nouveau-riche parvenu. The amazing thing is that so many other Japanese, in watching this movie, squatted down around the director and took steaming spoonfuls of this blazing-colored stinking crap and exclaimed how tasty it was.

Argentinean tango music with violin and bandoneon as backdrop for the Edo Period when Japan was totally isolated from the international world (except for the 3.7 acres of Dejima)? Why not just have Anna, the bad-ass-biker oiran, answer her cell phone and the rich and powerful daimyo character drive off in a hissy fit in his red Ferrari? The music we had to listen to was jarring and anachronistic (the same as the art design).

Near the ending, I liked that there were only two or three tiny flowers on the shrine cherry tree. But, earlier, the second she said she would leave the quarters when it bloomed, we all knew exactly what would happen. How boring, to telegraph the ending so clearly. But what's the point of the old tree blooming? That rich and powerful guy already made the pleasure quarters bloom in cherry blossoms like the mountains of Yoshino in spring. That didn't impress her at all? No, of course not. I already know that about whores. The guys that treat them nicely get kicked in the balls. Maybe it bugs the whores to have people idealize them when they themselves know the truth of who they are: just cheap and worthless.

Considering the director's obsession with goldfish, the second to last scene should have been of a goldfish bowl on a verandah accidentally knocked over. Two fish tumble into a stream which carries them off to escape beyond the walls of the pleasure quarters, belying how goldfish are stuck in their bowl and can't survive outside (just like the denizen's relationship with the pleasure quarters). Otherwise the talk of the fate of goldfish has no meaning.

In the final scene the cherry trees were full in bloom, but the brevity of the blooms is one thing special about cherry blossoms. I couldn't help thinking that soon enough dusk would wipe away all the soft pink color and warmth from the scene. The sky would go quickly from hints of shadow, into an ever- deepening gloom, and night would fall. It would become cold, very cold. And dark. That really wasn't a happy ending, was it? Romantic love (in the Edo Period?) could survive in the face of terrible poverty and being ostracized for about as long as those cherry trees bloomed. Maybe a few days, unless it rained sooner. But the unconsummated romantic love we see here? It's existence in this period is incomprehensible.

Anna Tsuchiya walking in the shoes of an oiran? She couldn't do it. Literally. Check out the scene of her "promenade" where she seems to have the correct footwear on but she has to hold on to some guy's shoulder to keep from tumbling on her ass.

I was going to give this movie two stars for the art direction but then I realized what that was all about: sick dominance on the part of the director. Those colors and sets are just the way the director has of screaming, "I'm the most important one here! Me! It's all about me!!!!"


text:
Het is pijnlijk duidelijk dat alle inspanningen in deze film gericht waren op de cinematografie en heel weinig aandacht voor al het andere. De meest voor de hand liggende vergissing is de foute bezetting van de hele vrouwelijke cast. Velen van hen zijn zeer ervaren en bekwaam, maar ze leken allemaal niet op hun plaats, en het feit dat er een amateurregisseur bij was, maakte het er zeker niet beter op. Het verhaal is een heel gewoon geishaverhaal, en de personages gedroegen zich heel inconsequent, waardoor het buitengewoon moeilijk voor me werd om met de heldin in contact te komen.
Het thema van deze film is'moderne prostitutie', maar toch was het irritant dat de hoofdrolspeelster van Tsuchiya Anna bleef praten als een vrouwelijk lid van een motorbende, terwijl alle anderen spraken in oud-Japans dat bij deze omgeving paste. Deze film heeft heel mooie, levendige kleuren, net als Zhang Yimou's 'Hero', maar de kijkers kunnen gemakkelijk zien dat hij is opgenomen in een goedkope, gedetailleerde set.
De twee scènes met Shiina Ringo's intro's waren wel heel mooi, midden in de film. Ik vond haar muziek vroeger eigenlijk helemaal niet mooi, maar ze passen perfect in deze film. Hoewel Ninagawa Mika als filmregisseur een complete mislukkeling is, heeft ze een groot potentieel in PV (muziekvideo)-productie.
Ik geloof dat het verhaal heel duidelijk was omdat de regisseur zich niet op de karakterontwikkeling heeft gericht, en omdat Tsuchiya Anna niet overtuigend acteert als Oiran. Als deze film was geregisseerd door een bekende Jidaigeki-regisseur met een andere bekende actrice in Japan, zou dat het geval zijn geweest.' Ze had het potentieel om een meesterwerk te worden.

text_en:
It's painfully clear that all effort in this film was directed toward cinematography and very little attention to everything else. Most obvious mistake is the miscast of the entire female cast. Many of them are very experienced and capable, but they all seemed out of place, and having an amateur director certainly didn't help. The story is a very common Geisha story, and characters behaved very inconsistently, thus making it extremely difficult for me to connect with the heroine.

This movie's theme is "modern prostitution", but still, it was annoying how Tsuchiya Anna's lead character kept talking like a female motorcycle gang member while everyone else spoke in old Japanese fitting for this setting. This movie has very beautiful vibrant colors, similar to Zhang Yimou's "Hero", but viewers can easily tell it's filmed in a cheap, elaborate set.

The two sequences with Shiina Ringo's insert songs were really nice though, in mid-section of the movie. I actually really disliked her music before, but they fit perfectly in this movie. Although Ninagawa Mika is a complete failure as a film director, she has a major potential in PV (music video) production.

I believe the story felt very plain because the director failed to focus on character development, and because Tsuchiya Anna's unconvincing acting as an Oiran. Had this film been directed by a known Jidaigeki director with any other known actress in Japan, it would've had the potential to become a masterpiece.


text:
Belachelijke film waarin twee geslaagde studenten naar Californië verhuizen en de een filmster wordt en de ander zijn manager.
<0x3E><0x3E> Na 10 jaar neemt de populariteit van de ster af, dus wordt besloten dat er een tv-show komt waarin vrouwen om zijn genegenheid zullen wedijveren.
<0x3E><0x3E> De film is vervelend en belachelijk. De meisjes die wedijveren om de liefde van een minnaar worden voor gek gezet. Slechts één meisje lijkt de keuze van de producer van de show. Ze is eigenlijk een amateur tegen een paar van de andere vrouwen, maar ze is gezond en brengt de show ook goede kijkcijfers.
<0x3E><0x3E> Na de derde scène besef je dat de manager voor haar valt. We weten dat Ryan eigenlijk vrijgezel had moeten zijn. Hoewel het einde een beetje schattig is, weet je waar dit naartoe gaat.

text_en:
Ridiculous film where two swinging college graduates move out to California and one becomes a movie star and the other his manager.

As 10 years pass, the star's popularity is decreasing so it is determined that there will be a television show where women will compete for his affection.

The film is obnoxious and ridiculous. The girls who vie for lover boy are made to look foolish. Only one girl seems to be the choice of the producer of the show. She is really an amateur up against some of the other women, but she is wholesome and brings good ratings to the show as well.

By the third scene you realize that the manager is falling for her.

We know that Ryan really was meant to be a bachelor. While the ending is somewhat cute, you really know where this was going.


text: Deze film was obsceen voor de hand liggend en voorspelbaar. De scènes waren slecht geschreven en acteerden nog slechter. Na de afschuwelijke scènes kwam het verschrikkelijke script, vol zinloze en slecht bedachte zinnen. Ik zou deze film nooit aanbevelen aan iemand die ook maar een greintje verstand had om naar fatsoenlijke films te kijken. Deze film had niet alleen dezelfde ideeën als de show _The Bachelor and Bachelorette_, maar bevatte ook vele delen waarin je zou weten wat de volgende zet en zin zou zijn zonder de film ooit te hebben gezien. De casting was prima, maar de acteurs speelden er afgrijselijke figuren met meer drama dan je op dat moment had moeten gebruiken en de tekst in de film was dat je snel van zender moest veranderen. Als aantekening: kijk deze film alsjeblieft niet.

text_en: This movie was obscenely obvious and predictable. The scenes were poorly written and acted even worse. Following the horrible scenes was the terrible script filled with pointless and poorly thought out lines. I would never suggest this movie to anyone who would have any sense in watching decent movies. This movie was not only with the same ideas as the show the Bachelor and Bachelorette but also contained many parts in which you would know what the next move and line was going to be without ever having to watched the movie before. The casting was fine but the actors played there characters horribly with more drama then should have been used and said lines in was that wanted you to change the channel quickly. As a note please don't watch this movie.


text:
Halverwege de jaren negentig leek de carrière van animator-regisseur Don Bluth tot een absoluut dieptepunt te zijn gedaald. Voor die tijd had Bluth een reeks populaire animatiefilms gemaakt, waarvan er tegenwoordig nog veel geliefd zijn, zoals 'The Land Before Time' (1988), 'The Secret of NIMH' (1982) en 'An American Tail' (1986). Maar vanaf 'Thumbelina' in 1994 leken zijn films steeds minder goed van kwaliteit en populariteit te worden, en een van de vele ongelukkige inzendingen is de kaskraker 'The Pebble and the Penguin' uit 1995, een film die niet meer publiek trok dan ouders en kinderen onder de zeven. Eerlijk gezegd zijn die laatste de enige publieken die naar mijn idee plezier beleven aan deze nogal saaie animatiefilm. Het verhaal is absurd. De film gaat over een magere, stotterende en mollige pinguïn die Hubie heet (met de stem van Martin Short) en verliefd wordt op een vrouwelijke pinguïn met een verrassend gezonde bloem op haar hoofd (stem van Annie Golden). Net als in het echte leven stellen pinguïns hun aanstaande bruid voor met een kiezelsteen als substituut voor een ring. Maar als Hubie door de stroom wordt meegesleurd, gaat hij samen met een eenzame rotshopper (James Belushi) dromen van vliegen en racen ze tegen de tijd in om naar Antarctica terug te keren voordat het te laat is. De redenen waarom ze te laat zouden kunnen zijn, zijn een van de vele onderontwikkelde elementen van dit zwakke verhaal, die nog steeds zwak zouden zijn als ze er wel waren.
Het wordt al heel vroeg heel duidelijk waarom deze kindermusical niet werkt voor iemand die niet ouder is dan een jaar of zes, zeven. Hij heeft gewoon geen van de eigenschappen die nodig zijn voor een goede animatiefilm. Ten eerste ziet de film er slecht uit vanwege een heel slechte tekenstijl. De animatie in deze film is erg karikaturaal (zelfs voor zover het animatiefilms betreft); hij is niet goed.' De film is donker, somber, de kleuren zijn niet levendig, en bovendien zijn het ontwerp van de film en de elementen erin universeel komisch en lachwekkend. Neem bijvoorbeeld de pinguïns die in de film de hoofdrol spelen. Op een paar uitzonderingen na lijkt elke pinguïn in het geheel niet op een vogel. Hubie ziet er bijvoorbeeld belachelijk uit met zijn brede wangen, zijn stompe snavel, zijn grote ogen en die belachelijke hoed die hij altijd op heeft. In combinatie met zijn handachtige 'flippers' ziet hij eruit als Chris Farley in een pinguïnpak. Resultaat: hij is een lelijk, slecht getekend stripfiguur. Maar het meest absurd ogende en absurd ontworpen personage is de boosaardige pinguïn Drake, die er eerlijk gezegd helemaal niet uitziet als een pinguïn. Hij is een spierbundel met een pinguïnmasker op. Hij heeft een borstkas die breder is dan die van Arnold Schwarzenegger, en tanden die groter zijn dan die van de zeeluipaarden en haaien die in de film de roofdieren zijn. In wezen is hij een tweedimensionale, gerecyclede schurk. Hij woont in een grot in de vorm van een schedel, hij draagt een cape, hij lacht veel en hij wordt kwaad als mensen met hem meelachen. Resultaat: wat maakt het uit? En wat ook slecht is, en misschien nog wel erger, is dat dit een geanimeerde musical is en dat er geen enkel opvallend of gedenkwaardig nummer in de loop van de film te vinden is. De openingshymne was ongevaarlijk - niet gedenkwaardig, maar ongevaarlijk. Maar daarna werden de liedjes steeds saaier en er was er één in het bijzonder die me de hele tijd deed grijnzen. Dat is het moment waarop de kijkers op de snel-door-naar-knop drukken voor wanneer het ook maar ter sprake komt.
Ik had het gevoel dat 'The Pebble and the Penguin' overal slap was, behalve die paar momenten waarop Hubie en de rotshapper-pinguïn Rocko in gevaar worden gebracht door de kaken van zeehonden en walvissen, die gelukkig geen dialoog krijgen en als dieren worden behandeld in plaats van als tekenfilmfiguren. Maar om een of andere reden kan ik deze film niet van ganser harte aan kinderen aanbevelen. Dat is de reden. De film laat zien dat walvissen de natuurlijke roofdieren van de pinguïns zijn. Mijn zorg is dat kinderen die bekend zijn met 'Free Willy' (1993) zich beledigd of terneergeslagen kunnen voelen als ze hun favoriete zeebewoner afgebeeld zien als een bloeddorstige carnivoor. De luipaardzeehond was een betere tegenstander en was grappiger omdat zijn kaken breder waren dan die van een ratelslang en hij leek te glimlachen terwijl hij gromde. Maar waar het echt om gaat, is dat deze momenten met de roofdieren <0xE2><0x80><0x93> en dat zijn er maar een paar <0xE2><0x80><0x93> de enige interessante momenten zijn. En ze zijn niet eens zo heel erg interessant.
Het komt erop neer dat ik dit aan niemand onder de zeven kan aanbevelen. Mijn advies: als je kinderen om die pagina heen hebt, huur hem dan voor ze. Misschien vinden ze het wel leuk.

text_en:
By the mid 1990s, the career of animator-director Don Bluth had seemed to drop to its all-time low. Before, Bluth had made a series of popular animated films, many which remain beloved today such as "The Land Before Time" (1988), "The Secret of NIMH" (1982), and "An American Tail" (1986). But beginning with "Thumbelina" in 1994, his films seemed to decrease more and more in quality and popularity and one of the many unfortunate entries is 1995's box office bomb "The Pebble and the Penguin", a film that didn't attract audience members beyond parents and children under the age of seven. Frankly, the latter are the only audience members I can comprehend taking enjoyment out of this rather bland animated feature.

The story is absurd. The film stars a poorly-drawn, stammering, and chubby penguin named Hubie (voiced by Martin Short) who falls in love with a female penguin with a surprisingly healthy flower on her head (voice by Annie Golden). SORT OF like in real life, penguins present their bride-to-bes with a pebble as a substitute for a ring. But when Hubie is swept away by the current, he teams up with a lone rockhopper (James Belushi) with a dream of flying and they race against time to return to Antarctica before it's too late. The reasons why they could be too late is one of many underdeveloped elements of this weak story that would still be weak even if they were there.

It becomes very clear very early on why this animated children's musical does not and will not work for anybody older than say six or seven years of age. It just does not have any of the qualities that are required for a good animated feature. Number one, the film looks bad on account of a very poor drawing style. The animation in this film is very cartoony (even as far as animated films go); it's dark, gloomy, there is no vibrancy in the colors, and on top of that, the design of the film and the elements in it are universally droll and laughable. Take for instance, the penguins who star in the film. With only a few background exceptions, every single penguin looks absolutely nothing at all like a bird. Hubie, for example, looks absurdly ridiculous with wide cheeks, a stubby beak, big eyes, and that preposterous hat that he wears wherever he goes. Combined with his hand-like "flippers" he looks like Chris Farley in a penguin suit. Result: he's an ugly, poorly-drawn cartoon character. But the most absurd-looking and absurdly-designed character is the evil penguin, Drake, who frankly looks nothing at all like a penguin. He's a muscle-man wearing a penguin mask. He's got a chest broader than that of Arnold Schwarzenegger, and teeth larger than the teeth of the leopard seals and killer whales that serve as the film's predators. Basically, he's a two-dimensional, recycled villain. He lives in a cave shaped like a skull, he wears a cape, laughs a lot, and gets mad when people laugh with him. Result: who cares? And what's also bad, and maybe worse, is that this is an animated musical and there's not a single noteworthy or memorable song to found anywhere within its running time. The opening hymn was harmlessnot memorable, but harmless. But after that, the songs became duller and duller and there was one in particular that had me grimacing all the way through. It's the moment that viewers press the fast-forward button for whenever it comes up.

I felt "The Pebble and the Penguin" was lame all around save for the very few moments when Hubie and the rockhopper penguin Rocko are placed in peril at the jaws of leopard seals and killer whales, who were thankfully, given no dialogue and treated as animals instead of cartoon characters. But in a way, for this reason, I cannot wholeheartedly recommend this movie to children. This is the reason. The film displays killer whales are the natural predator of the penguins. My concern is that children familiar with "Free Willy" (1993) may be offended or downhearted by seeing their favorite denizen of the sea portrayed as a bloodthirsty carnivore. The leopard seal was a better antagonist and was more funny seeing as how his jaws opened wider than a rattlesnake's and how he appeared to smile while growling. But the point really is, these moments with the predatorsand there are only a feware the only interesting moments. And they're not enormously interesting, mind you.

Bottom line, I cannot recommend this to anybody below the age of seven. My advice: if you have children around that page, rent it for them. They might enjoy it.


text:
Hubie <0xE2><0x80><0x93> net als Stanely de trol uit Bluth's A Troll in Central Park <0xE2><0x80><0x93> mist de vonk van persoonlijkheid om het hoofdpersonage te zijn dat een hele film speelt. We worden verondersteld hem aardig te vinden omdat hij aardig is, maar dat is zo ongeveer alles wat hij is.
Zijn karakterontwerp is onaantrekkelijk. De bovenkant van zijn hoofd is een soort koepel die smaller is dan de dikke onderkant van zijn hoofd.
En pinguïns horen geen tanden te hebben. Ik weet dat Iago de papegaai in Aladdin tanden had, maar misschien werkte dat omdat hij daardoor meer op zijn stemacteur Gilbert Gottfried leek. Hubie, met zijn pietepeuterige stemmetje (door Martin Short ingesproken) ziet er grappig uit met die grote snavel van hem.
Tim Curry, die meestal geweldig goed is in het kwaad, speelt de schurk met een of ander raar surfersaccent (het zou een goede stem voor een komische hulpverlener geweest kunnen zijn, niet voor de zogenaamd bedreigende hoofdverdachte).
De hele plot draait om de liefde van de held en de schurk voor de vrouwelijke pinguïn Marina, die net zo saai is als haar beide aanbidders.
Het ergste van alles is het ijsberen. We gaan steeds terug naar de schurk om te zien hoe hij Marina nog meer bedreigt <0xE2><0x80><0x93> deze keer in een dialoog, deze keer in een lied... '
Barry Manilow mag dan een geweldige songwriter zijn, maar in animatiefilms als deze en Thumbelina klinken zijn liedjes slap en lusteloos <0xE2><0x80><0x93> vooral de ballads. Het enige nummer dat ik mooi vond was het 'Good Ship Misery'-achtige 'Good Ship Misery'.
Ik las dat de distributeur in deze film een paar hiaten heeft aangebracht tegen de wensen van de filmmaker in, en dat zou een paar van de problemen hebben kunnen veroorzaken <0xE2><0x80><0x93> hoewel ik vermoed dat het echte probleem is dat ze de rest niet hebben weggelaten.

text_en:
Hubie -- like Stanely the troll from Bluth's A Troll in Central Park -- lacks the spark of personality to be the main character that carries an entire movie. We're supposed to like him because he's nice, but that's about all he is.

His character design is unappealing. The top of his head is a sort of dome that is narrower than the pudgy bottom half of his head.

And penguins should not have teeth. I know that Iago the parrot in Aladdin had teeth, but maybe that worked because it made him look more like his voice actor, Gilbert Gottfried. Hubie, with his weenie little voice (provided by Martin Short), looks funny with that big set of chompers in his beak.

Tim Curry, who is usually delightful at being evil, does some sort of dippy surfer dude accent as the villain (might have been a good voice for a comic relief accomplice, not the supposedly menacing main villain).

The entire plot revolves around the hero and villain's love for female penguin Marina, who is just as dull as both of her suitors.

Worst of all is the pacing. We keep cutting back to the villain to watch him threaten Marina some more - this time in dialogue, this time in song...

Barry Manilow may be a great songwriter, but in animated films like this and Thumbelina, his songs feel limp and listless - especially the ballads. The only song I liked was the 1930's-ish "Good Ship Misery" song.

I read that the distributor made some cuts in this film against the filmmaker's wishes, and that could have caused some of the problems - though I suspect the real problem is that they didn't cut the rest of it ;).


text:
Ik ben zelf animator en een groot liefhebber van het medium, dus toen ik deze film in een vuilnisbak zag liggen, vond ik het de moeite waard om hem aan mijn verzameling toe te voegen. Hoewel ik er nooit spijt van heb dat ik een nieuwe aanwinst heb voor mijn animatiebibliotheek, was deze film beslist teleurstellend.
Het uitgangspunt heeft genoeg mogelijkheden. Een pinguïn genaamd Hubie vindt de perfecte kiezelsteen om aan het meisje van wie hij houdt te geven als pinguïnequivalent van een verlovingsring, maar voordat hij hem aan haar kan geven, wordt hij door een boosaardige rivaal verstoten en op zee verdwaald. Hij sluit vriendschap met een andere pinguïn die hem helpt de weg naar huis terug te vinden. Die opzet is niet geweldig, maar het kan.' Genoeg om iets op te zetten wat een leuk avontuur zou kunnen zijn. Jammer genoeg stellen de wapenfeiten van het duo nooit veel voor en het wordt allemaal nogal eentonig. De meeste situaties waarin ze terechtkomen zijn eigenlijk ongeïnspireerd en missen creativiteit... en de band die ze met z'n tweeën in stand houden is goedkoop en geforceerd.
Animatie is goed, maar niet naar de gebruikelijke maatstaven van Don Bluth. Dit is de man die ons The Secret of Nimh, Land Before Time en An American Tale heeft gegeven, allemaal met een aandacht voor detail die Disney, de grootvader van de animatiefilm, vaak overtrof. Dit is niet veel meer dan een hoogdravende tv-film. De muziek is prima, maar niet echt bijzonder en de acteurs zijn allemaal verspilde talenten... Vooral Martin Short is verspild als de hoofdrolspeler, die ondanks het feit dat hij als een klungel wordt afgeschilderd vrijwel de hele film lang een fatsoenlijke vent is.
Kortom, de film zal waarschijnlijk heel kleine kinderen aanspreken, maar een goede familiefilm zou alle leeftijden moeten aanspreken en helaas is dat niet het geval.

text_en:
I'm an animator myself and an all around buff of the medium so when I saw this movie in a $5 bin I figured it was worth a shot to add to my collection. While I never regret having a new addition to my animation library this film was definitely disappointing.

The premise has enough potential. A penguin named Hubie finds the perfect pebble to give to the girl he loves as the penguin equivalent to an engagement ring but before he can give it to her, he's cast out by an evil rival and lost at sea. He then befriends another penguin who helps him find his way home. That set up isn't great but it's enough to set up what could be a fun adventure. Unfortunately the duo's exploits never really amount to much and it all gets pretty repetitive. Most of the situations they find themselves in are really uninspired and lacking in creativity...and the bonding the two of them under go is cheesy and forced.

Animation is good but not up to Don Bluth's usual standards. This is the guy that gave us The Secret of Nimh, Land Before Time and An American Tale, all of which had an attention to detail that often surpassed Disney, the granddaddy of feature animation. This one doesn't amount to much beyond high end TV fair.

The music is alright but pretty forgettable and the voice actors are all wasted talent...Martin Short is particularly wasted here as the lead character who in spite of being spoken of as a bumbler is practically a straight man through the whole film.

In short the movie will probably appeal to very small kids but a good family film should appeal to all ages and unfortunately it doesn't got what it takes.


text:
Ik heb deze gehuurd toen hij in 1995 op video uitkwam. Nadat ik hem nog een keer heb bekeken, is mijn idee erover niet veel veranderd.

I was a adult then and I'm still a adult now!
lol
De onlogische elementen die door andere recensenten werden genoemd, stoorden me niet. Dit is geen documentaire, het is een fantasieverhaal waarin dieren kunnen praten!
Hoewel ik niet veel op had met veel van de liedjes, vond ik die ene aan het eind van de film, waar het wordt gezongen door een barkruk en een andere persoon, wel mooi.
Sommige mensen lijken een excuus te verzinnen voor het feit dat het primitieve animatie is door te zeggen dat CGI niet vaak werd gebruikt in animatiefilms, maar laten we het daar niet over hebben. Vergeet niet dat THE LION KING ongeveer een jaar geleden werd uitgebracht en dat nummer was misschien wel uitmuntender dan alle andere animatiefilms die eraan vooraf zijn gegaan!
Maar ik denk dat het heel redelijk is om te zeggen dat THE PEBBLE AND THE PINGOIN goedkoop gemaakt is, terwijl THE LION KING dat niet was...
De hoogtepunten voor mij in 1995 en ook vandaag de dag zijn de spanning die de paar gevaarlijke (voornamelijk) onderwater-achtervolgingsscènes oproepen.

Ik hield ook van de openingsscène die plaatsvindt op een muzieknotenpagina en een klein stukje van het liefdesverhaal. Maar meestal sleepte het verhaal zich voort en was het saai.
Het bekijken waard als je van animatie houdt, maar als je niet van animatie houdt. Als je volwassen bent en geen risico's neemt, neem dan een andere Walt Disney-productie in plaats van dit!

text_en:
i rented this when it came out on video cassette in 1995. After rewatching it again,my idea about it hasn't changed much.

i was an adult then and i'm still an adult now!lol

The illogical elements mentioned by other reviewers didn't bother me. This isn't a documentary,it's a fantasy story where animals can talk!

While i didn't care for much of the songs,i liked the one at the end of the picture where it's sang by barry manilow and another person.

Some people seem to make an excuse for it's primitive animation by saying that CGI wasn't used often in animated features but let's not forget that THE LION KING was released about a year earlier and that packed possibly more excellence than any animated feature that came before it!!

But i think it's pretty fair to say that THE PEBBLE AND THE PINGOIN was made on the cheap while THE LION KING wasn't....

The high points for me in 1995 as well as today is the suspense generated by the few dangerous(mostly) underwater chase scenes.

i also liked the opening scene which takes place on a music notes page and a little bit of the love story. But most of the time,the story dragged on and was boring.

Worth a look if you like animation but if you're an adult and not a risk taker,go get another Walt Disney production instead of this!


text:
Wauw. Ik bedoel, wauw. Ik bedoel, wauw, wauw.
Ik heb een film gezien, toen ik acht was, in 1996. In die tijd waren CGI-films een zeldzaamheid, en goede zelfs nog meer. Bovendien luisterden we in die tijd naar dingen die cd-spelers heetten. Maar ik dwaal af. Ik vond die film vroeger heel leuk, en tot ik hem weer zag, heb ik er heel goede herinneringen aan. Hé, het is Don Bluth! Iedereen die een hekel heeft aan 'All Dogs Go to Heaven' is duidelijk een robot. Maar weer dwaal ik af.
Toen zag ik hem weer. Dit is echt niet een van zijn beste, kan ik nu zeggen, elf jaar later. 'Ik heb een beetje meer kennis opgedaan. Oké, de stem is goed, dat moet ik ze nageven. Het verhaal is... oké. Ik bedoel, we zien het voortdurend. Een heleboel. Maar het werkt. Wat me dwarszit, zijn de musicalnummers. In de jaren tachtig zou dit meer op zijn plaats zijn geweest, met dit soort musicalnummers. In 1996 hadden de meeste kinderfilms epische nummers, zoals The Lion King (die een jaar of zo daarvoor was uitgekomen, maar goed) of dat soort dingen. Hier krijg je showtunes, variétéstijl.
De animatie doet ook pijn. Soms is die wat onscherp, en soms veranderen stijl en opmaak compleet als je een shot verandert, het is echt moeilijk om het niet op te merken.
'
'Ik hou nog steeds van...' All Dogs Go to Heaven, maar dit had veel beter kunnen zijn.

4/10/'10.

text_en:
Whoa. I mean, whoa. I mean, whoa whoa.

I saw this movie, waaay back when I was eight, in 1996. Back then, CGI films were a rarity; and good ones even more so. Also, back then we listened to things called CD players. But I digress. I used to like this movie a lot, way back then, and up till viewing it again, I've held reaally fond memories of it. Hey, it's Don Bluth! Anyone who hates "All Dogs Go to Heaven" is clearly a robot. But, again, I digress.

Then, I saw it again. This really isn't one of his best, I can say now, eleven years later. I've seen a lot more films, and I've garnered a little bit more knowledge. Now, sure, the voice acting is good, I'll give 'em that. Story's...okay. I mean, we see it all the time. A LOT. But, it works. The musical numbers are what irk me. This would've been more at home in the eighties, with these kind of musical numbers. In '96, most kids movies had epic numbers, like the Lion King (which came out a year or so previous, but whatever)or stuff like that. You get showtunes here, vaudeville style.

The animation kind of hurts, too. At times choppy, and at others completely changing style and format with the change of a shot, it's really hard not to notice.

I still like "All Dogs Go to Heaven, but this could've been waaay better.

4/10


text: Zou het je verbazen dat mijn ogen en oren bijna gingen bloeden van het kijken en luisteren naar deze afschuwelijke film? Mijn ogen bloedden bijna van het kijken naar de afschuwelijke animatie en het nietszeggende, plotloze, lege verhaal. Mijn oren bloedden bijna van het luisteren naar de liedjes die klonken alsof ze werden gezongen door een koor van jan-van-gents. Toen smolten mijn hersenen bijna door het totale gebrek aan intelligentie van deze film. Hij is bij elke stap formulair. Sprekende dieren zijn één ding, maar een pinguïn die alleen maar kan vliegen om bij de 'dromen kunnen uitkomen'-tactiek te blijven? Toon alsjeblieft wat meer vertrouwen in de intelligentie van de kinderen. Na Rock-A-Doodle is dit een van de ergste van Bluth.

text_en: Would it surprise you that my ears and eyes almost bled from watching and listening to this awful movie? My eyes almost bled from watching the awful animation and insipid, plotless, empty story. My ears almost bled from listening to the songs that sounded like they were sung by a chorus of howler monkeys. Then my brain almost melted because of this film's complete lack of intelligence. It's formulaic every step of the way. Talking animals are one thing, but a penguin who can fly just to keep with the "dreams can come true" schtick? Show some more faith in the children's intelligence please. Next to Rock-A-Doodle, this is one of Bluth's worst.


text: Deze film was echt waardeloos!!! Huur hem niet eens! Je zult het vreselijk vinden! De plot was niet te volgen, de personages waren waardeloos, en waarom probeerde die pinguïn die kiezelsteen eigenlijk te pakken te krijgen? Als die vrouwelijke pinguïn hem alleen maar leuk zou vinden omdat hij een mooie kiezelsteen heeft, dan zou de relatie niet gebaseerd zijn op liefde en alleen op geld! Ik vond deze film heel erg slecht (Haat is zo'n sterk woord!). En pinguïns kunnen niet vliegen! Zelfs als ze geloven dat ze het kunnen, kunnen ze het niet. Oké. Ik ben niet wie je denkt dat ik ben!

text_en: This movie totally sucked!!! Don't even rent it! You'll hate it! The plot didn't make sense, the characters sucked, and why was that penguin trying to get the pebble anyway? If that girl penguin would only like him because he has a pretty pebble than the relationship would not be based on love only on money! I very much disliked this movie(Hate is such a strong word!). And penguins cant fly! Even if they believe than they can do it, they cant. p.s. I am not who you think I am!