text: Ik beschouw deze film als een van de interessantste en grappigste van alle tijden. Er zitten zoveel hoogst intelligente gedachten in, dat iedereen die de film afschuwelijk vindt, hem niet begrijpt en niet in staat is om echt diepe filosofische thema's te herkennen, die er (in alle 3 Schneider-films) zonder twijfel in zitten. Verschillende universiteiten in germanie en in heel europe hebben studies gemaakt over Schneiders manier van kijken. Tussen haakjes, Helge Schneider is een zeer intelligent en gevoelig mens en een van de grote jazzmusici in germanie (misschien europe). Hij is voornamelijk geïnspireerd door de grote M.Davis en T.Monk. Dus als je hem niet mag, is het goed, maar probeer alsjeblieft anderen er niet van te overtuigen dat hij dom, goedkoop, saai of niet grappig is. Want als je die mening onder ogen moest zien in een discussie en als je bereid was echt in de kunst van H.Schneider te kijken, zou je je moeten 'overgeven'.

text_en: i consider this movie as one of the most interesting and funny movies of all time. It has so much highly intelligent thoughts in it, that anybody who thinks the movie is awful did not get it and is not able to recognize really deep philosophical themes, which are in it (in all the 3 Schneider movies) without a doubt. Several universities in germany and throughout europe have made studies on Schneider's way of seeing things. By the way, Helge Schneider is a very intelligent and sensitive person and on of the Jazz-musicions in germany (maybe europe). He is mostly inspired by the great M.Davis and T.Monk. So if you do not like him, it is ok, but please do not try to convince others that he might be stupid, cheap, boring or not funny. Because if you had to face this opinion in a discussion and if you are willing to really look into the art of H.Schneider you would have to "surrender".


text:
Ik ben onder de indruk van het feit dat 'Heil de Vrouw' <0xC3><0xBC>berhaupt is gemaakt. Slechts een jaar nadat Amerikaanse vrouwen stemrecht kregen, komt dit opgeblazen drama met een ernstig pleidooi tegen de seksuele dubbele moraal die het seksuele gedrag van vrouwen strenger oordeelt dan dat van mannen.
Een proloog, die in 1621 in de kolonie van Plymouth werd gehouden, toont een Pelgrim-meisje dat tot het schavot wordt veroordeeld omdat ze met een jongen heeft geflirt; de jongen wordt niet gestraft. Nu komen we in het heden (1921) in Flint Hill, New Hampshire. Oliver Beresford (Theodore Roberts) is een bombastische bijbelfanaat: wat we in Engeland en Australië een 'godslasteraar' noemen. Beresford wil per se dat zijn zoon David (Lloyd Hughes) predikant wordt, ongeacht hoe David daarover denkt. Wat Beresfords dochter Judith betreft... tja, Beresford is ervan overtuigd dat vrouwen niet belangrijk genoeg zijn om meer te zijn dan echtgenotes en moeders. Kennelijk heeft God hem dat persoonlijk verteld.
Davids evangelische carrière wordt in gevaar gebracht als hij Nan Higgins zwanger maakt, de stiefdochter van de plaatselijke man met losse baantjes. (Tully Marshalls personage wordt in de credits uitsluitend omschreven als de 'Odd Jobs-man', maar een close-up van een cheque onthult dat hij Jake Higgins heet. De vooroordelen van 1921 vereisen dat hij alleen maar Nans stiefvader is, niet haar biologische vader.) Om zijn zoon voor een schandaal te behoeden, koopt Beresford Nans stiefvader af met een cheque. Nan vertrekt naar de grote stad om daar als de zoveelste ongehuwde moeder in de vergetelheid te verdwijnen.
Judith is van nature ontsteld door de beperkingen die haar door haar sekse worden opgelegd (of liever gezegd, door de opvattingen van anderen daarover). Ze ontmoet Wyndham Gray (uitmuntende vertolking van Edward Martindel), een auteur die haar aanmoedigt seksistische stereotypen te overstijgen. Maar Judith is informeel verloofd met de plaatselijke pummel Joe Hurd, die zich niets aantrekt van dergelijke onzin. Hurd wordt gespeeld door Vernon Dent, een potige acteur die nu alleen nog maar bekendstaat om zijn komedierollen (als tweede banaan van Harry Langdon en als schurk in Three Stooges-films). Hij geeft hier een uitstekende vertolking, in een rol buiten zijn gebruikelijke bereik. Helaas bracht Dent in zijn laatste jaren zijn laatste jaren in armoede en totale blindheid door diabetische retinopathie door. Uiteindelijk gaat Judith in een weeshuis werken. Omdat het in 1921 is, verwachtte ik dat het weeshuis alleen voor blanken zou zijn, dus ik was aangenaam verrast toen er een Chinese jongen in bleek te zitten. (En onaangenaam verrast toen hij als mikpunt voor een racistische grap werd gebruikt.) De film maakt hier één vreemde fout. In een kerstscène zien we de directrice van het weeshuis 'Een bezoek van Sint Nicolaas' voordragen... maar (in een dialoogtitel) ze vergelijkt de Kerstman met zes rendieren in plaats van met acht. Dit wordt gevolgd door een korte animatiescène, waarin de Kerstman met zes rendieren aan zijn slee hangt. Ik neem aan dat de animators (per ongeluk of om geld te besparen) twee rendieren hebben overgeslagen, en dat de titelkaart het gedicht heeft herschreven om de fout te corrigeren.
Lloyd Hughes was over het algemeen een nietszeggende en weinig indrukwekkende acteur. Zijn beroemdste vertolking is zijn rol in 'The Lost World', waarin hij met gemak wordt overtroffen door een op hol geslagen brontosaurus. In de climax van 'Hail the Woman' geeft Hughes een gedenkwaardige vertolking van het moment waarop hij ten slotte in opstand komt tegen de tirannie van zijn vader. In zijn rol van de vader die het evangelie verkondigt, wordt Theodore Roberts ervan beschuldigd dat hij zo overdrijft dat zijn rol een karikatuur wordt. Ik ben het daar niet mee eens: helaas kom ik, tientallen jaren nadat deze film is gemaakt, nog steeds 'heilige' dwazen tegen zoals deze man. Ze zijn bereid om het leven van iedereen om hen heen te verwoesten, en ze zijn er vast van overtuigd dat ze daartoe het gezag van God hebben.
In de centrale rol van Judith Beresford geeft Florence Vidor een gevoelige, realistische en intelligente vertolking. Normaal gesproken heb ik een hekel aan Vidor, die meestal een glamourrol kreeg toebedeeld, maar niet knap genoeg was om die te rechtvaardigen. Hier is het uiterlijk van haar personage minder relevant dan gewoonlijk.
Deze hele film is indrukwekkend geregisseerd door John Griffith Wray, een regisseur die het verdient om veel bekender te zijn. Helaas overleed Wray aan het begin van de jaren dertig, halverwege de dertig: als hij nog tien jaar had geleefd, zou hij vast en zeker een aantal vroege, frisse klassiekers hebben gedirigeerd. Ik was vooral onder de indruk van een scène in het New England-bos, waarin Vidor en Dent ruziemaken voor een enorme ontwortelde boom. (Ik vraag me af waar dat eigenlijk is gefilmd.) 'Heil de Vrouw' gaat over onplezierige onderwerpen, maar het verdient veel meer bekendheid, en ik geef dit ambitieuze drama een negen van de tien.

text_en:
I'm impressed that 'Hail the Woman' was made at all; released just one year after American women got the vote, this turgid drama makes an earnest plea against the sexual double standard which judges women's sexual behaviour more harshly than men's.

SLIGHT SPOILERS AHEAD. A prologue, set in the Plymouth colony in 1621, shows a Pilgrim girl sentenced to the ducking stool for flirting with a boy; the boy is not penalised. Now we come to Flint Hill, New Hampshire in the present (1921). Oliver Beresford (Theodore Roberts) is a bombastic bible-thumper: what we call in Britain and Australia 'a God-botherer'. Beresford is determined that his son David (Lloyd Hughes) become a preacher, regardless of how David feels about it. As for Beresford's daughter Judith ... well, Beresford is confident that women aren't important enough to be anything more than wives and mothers. Apparently, God told him this personally.

David's evangelical career is compromised when he impregnates Nan Higgins, the stepdaughter of the local odd-jobs man. (Tully Marshall's character is identified in the credits solely as the 'Odd Jobs Man', but a close-up of a cheque reveals his name to be Jake Higgins. The prejudices of 1921 require that he be merely Nan's stepfather, not her biological parent.) To save his son from scandal, Beresford buys off Nan's stepfather with a cheque. Nan goes off to the big city, to melt into oblivion as one more unwed mother.

Judith is naturally dismayed by the limitations imposed upon her by her gender. (Or rather, by other people's perceptions of it.) She meets Wyndham Gray (excellent performance by Edward Martindel), an author who encourages her to transcend sexist stereotypes. But Judith is informally engaged to local lout Joe Hurd, who won't put up with such nonsense. Hurd is played by Vernon Dent, a burly performer now remembered solely for comedy roles (as a second banana to Harry Langdon, and as a villain in Three Stooges movies). He gives an excellent performance here, in a role outside his usual range. Sadly, in real life Dent spent his final years in poverty and total blindness due to diabetic retinopathy.

Eventually, Judith ends up working at an orphanage. This being 1921, I expected the orphanage to be whites-only, so I was pleasantly surprised when it turned out to include one Chinese boy. (And unpleasantly surprised when he's used as the butt for a racial joke.) The movie makes one odd error here. In a Christmas sequence, we see the orphanage mistress reciting 'A Visit from Saint Nicholas' ... but (in a dialogue title) she credits Santa Claus with SIX reindeer rather than eight. This is followed by a brief animation sequence, showing Santa with six reindeer hitched to his sleigh. I assume that the animators (either by accident, or to save money) left out two reindeer, and the title card revised the poem to match the error.

Lloyd Hughes was generally a bland and unimpressive actor. His most famous performance is his role in 'The Lost World', where he's easily upstaged by a rampaging brontosaurus. For his climactic scene in 'Hail the Woman', Hughes gives a memorable performance as he finally rebels against his father's tyranny. In his performance as the gospel-shouting father, Theodore Roberts has been accused of overacting to the point of making his role a caricature. I disagree: sadly, decades after this film was made, I continue to encounter 'holy' fools exactly like this man ... willing to destroy the lives of everyone around them, and firmly convinced they have God's authority to do so.

In the central role of Judith Beresford, Florence Vidor gives a sensitive, realistic and intelligent performance. I normally dislike Vidor, who tended to be cast in glamour roles but wasn't pretty enough to justify them. Here, her character's physical appearance is less relevant than usual.

This entire film is impressively directed by John Griffith Wray, a director who deserves to be much better known. Sadly, Wray died at the onset of the talkies era, in his mid-thirties: had he lived another ten years, he would surely have helmed several early sound classics. In 'Hail the Woman' there are several extremely beautiful screen compositions: I was especially impressed by a scene in the New England forest, when Vidor and Dent have a quarrel in front of an enormous uprooted tree. (I wonder where this was actually filmed.) 'Hail the Woman' deals with unpleasant subject matter, but it deserves to be much better known, and I'll rate this ambitious drama 9 out of 10.


text:
'Hail The Woman' is een van de ontroerendste films die ik ooit heb gezien. Ik heb hem twee keer achter elkaar gezien en heb mijn ogen uit mijn hoofd gehuild.
Dit meesterwerk van de stomme film verdient een veel groter publiek; helaas is de enige overgebleven afdruk zo erg bekrast dat de meeste mensen hem niet helemaal kunnen bekijken, en ze zullen de edelsteen die onder de ruwheid glinstert missen. Deze film zou een digitale restauratie kunnen gebruiken om zijn schoonheid tot uiting te brengen, maar ik betwijfel of hij die van iemand zal krijgen, want het hoofdthema is spirituele restauratie vóór Christus van de familie-eenheid, en dat is tegenwoordig niet politiek correct. Het blijft echter een krachtig thema voor degenen wier hart pijn doet van de pijn van verbroken familierelaties.
De cast is schitterend, vooral Florence Vidor, die letterlijk straalt als Judith, de dochter; de etherische Madge Bellamy als Nan, het arme meisje dat zwanger raakt en aan de kant wordt gezet; Theodore Roberts als de knorrige, oude, dominante vader die iedereen om zich heen vernietigt door zijn trots; en de knappe Lloyd Hughes als de zoon David, die bang is voor zijn vader, maar in werkelijkheid voor het leven zelf.
Dit is vooral een mooie film om met Kerstmis naar te kijken. Je zult er geen spijt van hebben dat je geduldig bent geweest en hem in zijn geheel hebt bekeken, ondanks de aftakeling.

text_en:
"Hail The Woman" is one of the most moving films I have ever seen in my entire life. I watched it twice in a row and sobbed my eyes out.

This silent film masterpiece deserves a much wider viewing audience; unfortunately the sole surviving print is so badly scratched that most people won't watch it all the way through, and they will miss the gem shining underneath the rough. This film could use a digital restoration, to help bring out its beauty, but I doubt it will get it from anyone, since its main theme is Spiritual restoration before Christ of the family unit, and this is not politically correct these days. However it remains a powerful theme for those whose hearts are hurting from the pain of broken family relationships.

The cast is magnificent, especially Florence Vidor, who literally glows as Judith, the daughter; ethereal Madge Bellamy as Nan, the poor girl who gets pregnant and is cast aside; Theodore Roberts as the crotchety old domineering father who destroys everyone around him through pride; and handsome Lloyd Hughes, as the son David, afraid of his father, but really of life itself.

This is a nice film to watch at Christmas, especially. You will not regret being patient and viewing it in its entirety despite its deterioration.


text: Vidor speelt Judith, het enige echt sterke en meelevende lid van een strikt patriarchale familie. Haar broer David wordt zo door hun vader gekoeioneerd dat het een verrassing is dat hij zelfs zijn veters kan strikken, in plaats van pap te vragen dat voor hem te doen.<br />Andere recensenten hebben de plot al geschetst, dus ik zal het niet herhalen; ik zal er echter op wijzen dat Nan, die zwanger is van David, ook met hem getrouwd is. Dit is geen buitenechtelijke zwangerschap, die naar de maatstaven van 1921 afschuwelijk geweest zou zijn. De twee zijn in het geheim getrouwd, maar Nans vader, die door Davids vader betaald wordt, verscheurt hun trouwakte. De doodsscène, met Judith in de hoofdrol, is een hartverscheurende ervaring, die bol staat van emotie. Deze scène alleen al is de moeite waard om naar de film te kijken, maar er zit veel meer achter de plot; waarom worden er in vredesnaam geen moderne films gemaakt met dezelfde aandacht voor het verhaal?

text_en:
Vidor shines as Judith, the only truly strong and compassionate member of a strictly patriarchal family. Her brother, David, is so downtrodden by their father that it's a surprise he's able even to tie his shoes, rather than asking Dad to do it for him.

Other reviewers have already outlined the plot, so I won't rehash it; I will, however, point out that Nan, who is pregnant by David, is also married to him. This is not an out-of-wedlock pregnancy, which would have been horrific by 1921 standards. The two are secretly married, but Nan's father, having been paid by David's father, tears up their marriage certificate.

Nan's death scene, with Judith in attendance, is a truly heart-rending experience, and highly charged with emotion. This scene alone is worth watching the movie for, but there's far more to the plot than that; why on earth aren't modern movies made with the same attention to the story?


text: Florence Vidor speelt de dochter van een strenggelovige vader die haar het huis uit gooit als haar naam door roddels wordt bezoedeld. In de grote stad vindt ze de stervende vrouw van haar eigen broer (de twee waren in het geheim getrouwd) en voedt haar kind in haar eentje op. Jaren later gaat ze terug naar huis om de confrontatie met haar familie aan te gaan.<br />Dit oude melodrama zit vol fascinerende feministische thema's (circa 1921, maar het klinkt opmerkelijk modern). Een deel ervan is met een troffel in elkaar gezet (als de vader, Theodore Roberts, besteedt hij veel aandacht aan zijn wenkbrauwen), maar het is theatraal en liefdevol in elkaar gezet en geregisseerd door cinematografieker Henry Sharp.

text_en:
Florence Vidor stars as the daughter of a strict bible toting father who throws her out of the house when gossip taints her name. In the big city, she finds the dying wife of her own brother (the two had secretly married) and raises their child on her own. Years later, she goes back home to confront her family.

This old melodrama is heavily larded with fascinating feminist themes (circa 1921, but sounding remarkably modern). Some of it is laid on with a trowel (as the father, Theodore Roberts gives his eyebrows a real workout), but it's well put together dramatically and lovingly composed and shot by cinematographer Henry Sharp.


text: Als door de wol geverfde scenariodocente aan het Richland College in Dallas en voormalig scenarioschrijver voor MGM in de tijd dat er nog fatsoenlijke films werden gemaakt, ben ik dolblij dat ik vanavond per ongeluk op Channel 33 in Dallas heb geklikt en deze betoverende film heb gezien waarin Betty White GORGEOUD IS en je doet verlangen naar de goede oude tijd van echt goede films, voordat Hollywood al die onzin voor tieners begon uit te kramen. Ik ben iemand die graag een dollar neertelt om een film te zien die geen wapens, geen moorden, geen special effects, geen seks en geweld en alleen maar een ontroerend verhaal over menselijke relaties is, die je een warm gevoel geeft, zoals deze film dat bij mij deed.

text_en: As a veteran screen writing instructor at Richland College in Dallas and a former MGM screenwriter back in the days of decent films, I am thrilled to have accidentally clicked on Channel 33 in Dallas tonight and watched this enchanting film in which Betty White is GORGEOUS and makes one yearn for the good old days of truly good movies before Hollywood started banging out all this crap for the teenagers. If a producer is listening, I'd like to state that there are enough of us over 60's who will happily pay a buck to see a movie that has no guns, no killing, no special effects, no sex and violence and just a good touching tale of human relationships that leaves you with a good warm feeling, as this film did for me.


text: Dit is een van mijn favorieten. Betty White en Leslie Neilson sprankelen in deze romantische komedie. De een is een zakenvrouw die haar leven opnieuw evalueert op basis van de verwachting dat ze binnen een jaar dood zal zijn. De ander is een playboy die genoeg heeft van jonge, op geld beluste vrouwen en op zoek is naar een relatie met een vitale, rijpe vrouw. Als je zilver in je haar en/of romantiek in je hart hebt, zet dan de popcorn in de magnetron, krul je op met je honing en bereid je voor op een traktatie.

text_en: This is one of my favorites. Betty White and Leslie Neilson sparkle in this romantic comedy. One is a business executive who re-evaluates life based on the expectation of her death within a year. The other is a playboy who has tired of gold-digging young women and seeks a relationship with a vital, mature woman. If you've got silver in your hair and/or romance in your heart, microwave the popcorn, curl up with your honey, and prepare yourself for a treat.


text:
De meeste commentaren hebben deze tot nu toe op het verkeerde been gezet. Kijkers onder 'een zekere leeftijd' en met een IQ van drie cijfers zouden 'Chance of a Life' moeten mijden als een door het Congres benoemde George W.Bush.
De cast bestaat voornamelijk uit veteranen die weten hoe ze een goed geschreven script moeten aanpakken. Is de invalshoek erg origineel? Nee, maar de film springt eruit als een vuurtoren om middernacht in de huidige en niet-aflatende overvloed aan films/tv die is afgestemd op het meest begeerde publiek van tieners en 'jonge volwassenen'.
Afgezien van Betty White en Leslie Neilsen in de hoofdrollen, heeft de cast ook altijd betrouwbare veteranen als Elaine Stritch en William Windom. De scherpe dialogen worden moeiteloos en doeltreffend door deze professionals uitgesproken.
'Chance of a Lifetime' is beslist geen film voor de bloeddorstige, bloederige films van Will Ferrell en Adam Sandler, 'American Eye Dull' en negentig procent van de rest van de smurrie die door Hollywood en de tv wordt uitgebraakt.

text_en:
Most of the comments so far have nailed this one right on the head. Viewers under "a certain age" and with IQ's of three digits should avoid "Chance of a Lifetime" like a George W.Bush appointee facing a Congressional grilling.

The cast is composed largely of veterans who know their way around a well-written script. Is the premise wildly original? No, but the movie stands out like a lighthouse at midnight in the current and non-ending glut of movies/TV geared to the most-desirable audience demographic of teenagers and "young adults"

In addition to Betty White and Leslie Neilsen in the leads, the cast also has ever-reliable veterans like Elaine Stritch and William Windom. The sharp dialog is effortlessly and effectively delivered by these pros.

"Chance of a Lifetime" is definitely not a movie for the Will Ferrell/Adam Sandler/"Saw" slasher gore-fests, "American Eye Dull," and ninety percent of the rest of the sludge ground out by Hollywood and TV.


text: Een geweldig komediedrama over de kracht van vriendschap. Hoewel het een remake is van een film uit 1939 met dezelfde titel, zou het waarschijnlijk worden vergeleken met Sex And The City. Ik zou het niet helemaal vergelijken. Het verhaal begint met Mary (Meg Ryan) die het leven lijkt te leiden waar de meeste vrouwen jaloers op zouden zijn, ze is gelukkig getrouwd, heeft een goede dochter, geweldige vriendinnen en een geweldig huis. Maar Mary's perfecte leven is niet wat het lijkt als ze ontdekt dat haar man haar bedriegt met Crystal (Eve Mendes) van Zach. Mary is verbaasd en weet niet wat ze moet doen. Maar haar vier goede vriendinnen, Sylvia (Annette Bening), Edie (Debra Messing) en Alex (Jada Pickett Smith) proberen er voor haar te zijn in wat ze kunnen. Ik wil niet nog meer prijsgeven. Maar ik vond dit leuk, en ik ben een man. Meg Ryan is geweldig, het is leuk om haar weer op het scherm te zien, na een reeks flops. En de rest van de cast is ook geweldig, inclusief Eve Mendes als Crystal. Gewoon een leuke, luchthartige komedie.

text_en: A terrific comedy-drama about the powers of friendship. Despite it's a remake of a 1939 film of the same title, it would probably be compared to Sex And The City. I would not compare to it totally. The story starts with Mary(Meg Ryan) who seems to the life most women would envy, she's happily married, has a good daughter, great friends, and a great home. But Marys perfect life isn't what it seems, when she discovers her husband is cheating on her with Crystal(Eve Mendes) from Zach's. Mary is puzzled and doesn't know what to do. But her four good friends, Sylvia(Annette Bening), Edie(Debra Messing), and Alex(Jada Pickett Smith) try to be there for her in anyway they can. I really don't want to give anymore away. But I found this enjoyable, and I'm a man. Meg Ryan is great, it is nice to see her in on the screen again, after a series of flops. And the rest of the cast are also great including Eve Mendes as Crystal. Just an enjoyable lighthearted comedy.


text: Ik ben een 58-jarige man. Op een regenachtige middag stelde mijn vrouw voor naar _The Women_ te gaan. Nadat ik de recensies had gelezen, dacht ik dat het misschien tot een middagdutje zou leiden. Ik had het mis - deze film hield mijn belangstelling van het begin tot het eind vast. Het was geweldig om Meg Ryan er eindelijk weer fantastisch uit te zien. Laten we eerlijk zijn, Meg ziet er veel beter uit met lang haar. Annette Benning zag er in elke scène waarin ze meespeelde anders uit. Candice Bergen laat haar leeftijd zien, net als Carrie Fisher. De dochter, Molly, werd uitzonderlijk goed gespeeld door de jonge India. Ik kon de dialoog begrijpen, die in veel huidige films moeilijk te volgen is vanwege de snelle spraak. Cloris Leachman en de vrouw uit Finland waren geweldig als de huishoudsters die hun normale werk doen. De NYC-scènes waren leuk om te zien. O, en Bette Midler had een korte rol, maar was zoals gewoonlijk weer geweldig. Dus gaf ik deze meidenfilm een 9. Jongens <0xE2><0x80><0x93> Ga dit zien, al is het alleen maar voor de lol, net als Eva Mendes. Het zal niet teleurstellen.

text_en: I am a 58 year old man.On a rainy afternoon my wife suggested that we go see The Women. After reading the reviews I thought it might lead to an afternoon nap. Wrong- this movie held my interest from start to finish. It was great to finally see Meg Ryan looking super again. Let's face it Meg looks much better with long hair. Annette Benning looked different to me in every scene she was in. Candice Bergen is showing her age as is Carrie Fisher. The daughter, Molly, was exceptionally acted by young India.I was able to understand the dialog which is tough in many current films due to rapid speech. Cloris Leachman and the woman from Finland were terrific as the housekeepers who extend their regular duties. The NYC scenes were nice to see. Oh, and Bette Midler had a short role but as usual was terrific. So I gave this chick flick a 9. Guys- Go see this even just for the eye candy like Eva Mendes. It won't disappoint.


text:
De mensen die deze film niet mooi vinden, schijnen er een soort academische vendetta tegen te voeren <0xE2><0x80><0x93> degenen onder ons die het origineel niet in handen hebben, kunnen er ten volle van genieten.
Mijn man, die het origineel nooit had gezien, zei: 'Ik wil geen meisjesfilm zien.' Ik verzekerde hem dat 'de vrouwen' gewoon een geweldige film is, geen meisjesfilm. Hij had het geweldig naar zijn zin. Hij was heel blij dat hij was gegaan en genoot er meer van dan van de 'jongens'-film die we de dag ervoor hadden gezien'verbranden na het lezen'.
SPOILER: Ik denk zelfs dat het nieuwe einde beter is. Misschien niet zo leuk, maar het was prachtig. In het begin kon ik het niet aan.' Ik begreep niet waarom ze bepaalde veranderingen in de plot hadden aangebracht.
Maar toen ik het einde te horen kreeg en Debra Messing beviel en de eerste man in de film bracht, moest ik huilen. Dat is één ding om van mannen te houden als het onze zoons zijn.

text_en:
The people who don't like this movie seem to have some academic vendetta against it -- those of us who don't hold the original can totally enjoy it.

My husband who had never seen the original said "I don't want to see a girly movie." I assured him that "the women" is just a great movie, not a girl movie. He had a great time. He was very glad to have gone and enjoyed it more than the "boy" movie we saw the day before "burn after reading."

SPOILER: I even think the new ending is better. Maybe not quite as fun, but it was beautiful. At first I couldn't understand why they had made certain changes to the plot

but when I got the end and Debra Messing gives birth and brings the first male into the movie, I cried. That's one thing to love about men  they are our sons.


text:
Mary Haines (Meg Ryan), een rijke vrouw, ontdekt dat haar man haar bedriegt met een jongere vrouw (Eva Mendes). Ze weet niet wat ze moet doen en haar vriendinnen Sylvia Fowler (Annette Bening), Edie Cohen (Debra Messing) en Alex Fisher (Jad Pinkett Smith) proberen haar te helpen.
Oké <0xE2><0x80><0x93> er was geen reden om de film uit 1939 over te doen. Dat is een echte klassieker en hoeft niet bijgewerkt en overgedaan te worden. Natuurlijk WAS HET GEBEURD. Dit heeft een paar van de slechtste recensies gekregen die ik ooit voor een film heb gezien. Ik ben dol op het origineel en heb het vele malen gezien <0xE2><0x80><0x93> ik vergeleek het voortdurend met dat. Dit is geen klassieker, maar zo slecht is het nu ook weer niet.
minderjarigen! Eerst het slechte <0xE2><0x80><0x93> het verhaal is oud en werd (slecht) bijgewerkt. Echt <0xE2><0x80><0x93> een man die zijn vrouw bedriegt is vandaag de dag nauwelijks schokkend te noemen. Meg Ryan (een geweldige actrice) is hier behoorlijk slecht. Haar gezicht lijkt niet in staat van uitdrukking te veranderen! Ik kon niet geloven hoe slecht sommige van haar scènes waren. Eva Mendes is ook slecht <0xE2><0x80><0x93> maar het is niet helemaal haar schuld. Haar rol is slecht geschreven en ze moet concurreren met Joan Crawford uit het origineel. Smiths personage (een stoere lesbienne) stort in in een operatiekamer. Het is grappig... maar het laat zien dat een sterke vrouw onmiddellijk instort als ze met een noodsituatie wordt geconfronteerd. Het script voegt ook een paar onhandige passages toe waarin Ryan met haar dochter praat over zichzelf zijn. Op die momenten lijkt het meer op een Lifetime-film dan op iets anders.
Nu het goede <0xE2><0x80><0x93> deze film houdt de oorspronkelijke beslissing om nooit een man op het witte doek te laten zien in stand. Deze film gaat over en voor vrouwen <0xE2><0x80><0x93> mannen zijn niet nodig (BTW <0xE2><0x80><0x93> ik ben een man). Bening is net zo geweldig als Fowler <0xE2><0x80><0x93> telkens als ze op het witte doek verschijnt maakt de film een grote sprong. Ook Smith is gewoon fantastisch <0xE2><0x80><0x93> ze overdrijft (of onderschat) haar lesbische personage niet te veel. Messen is ook goed, maar ze doet er niet zoveel mee. Bette Midler is gewoon hysterisch in een kleine rol en Cloris Leachman speelt de nietszeggende huishoudster. De regie is ook goed <0xE2><0x80><0x93> vooral tijdens een modeshow. Ik heb gehoord dat de regisseur Diane English veel moeite heeft gehad met het regisseren van haar eerste volledige film, maar dat is niet te zien in het eindproduct. Er zijn ook een paar slimme verwijzingen naar het origineel (voornamelijk bepaalde zinnen) die zonder veel omhaal zijn ingevoegd.
Ik zag dit bij een publiek vol vrouwen (er waren een paar mannen, maar niet veel) en ze vonden het prachtig. De film eindigt met een opname in de operatiekamer waar iedereen om gilde. Dus <0xE2><0x80><0x93> dit was niet nodig maar het is niet de ramp die de mensen zeggen dat het is. En <0xE2><0x80><0x93> de mensen zeggen ook dat we geen film met alle vrouwen nodig hebben. Nou <0xE2><0x80><0x93> waarom niet? Ik zie genoeg films met alle mannen in de cast en niemand klaagt daarover! De klachten en slechte recensies negeren en dit zien. Met een beter optreden van Ryan had ik er misschien een 8 of een 9 van gemaakt, maar nu kan ik er alleen maar een 7 van maken.

text_en:
Mary Haines (Meg Ryan) a rich woman discovers her husband is cheating on her with a younger woman (Eva Mendes). She doesn't know what to do and friends Sylvia Fowler (Annette Bening), Edie Cohen (Debra Messing) and Alex Fisher (Jad Pinkett Smith) try to help.

OK--there was no reason to redo the 1939 movie. That's a true classic and doesn't need to be updated and redone. Naturally it WAS done. This has gotten some of the worst reviews I've ever seen for a motion picture. I love the original and have seen it MANY times--I was constantly comparing it to that. Now this isn't a classic but it's not that bad.

**MINOR SPOILERS!!!** First the bad--the story is old and was (badly) updated. Really--a man cheating on his wife is hardly shocking today. Meg Ryan (a wonderful actress) is pretty terrible here. Her face seems unable to change expression! I couldn't believe how bad some of her scenes came over. Eva Mendes is bad too--but it's not entirely her fault. Her role is badly written and she has to compete with Joan Crawford from the original. Smith's character (a tough lesbian) goes to pieces in an operating room. It IS funny...but it's showing that a strong woman instantly goes to pieces when confronting an emergency. Also the script inserts some clumsy passages where Ryan talks to her daughter about being yourself. In those moments it seems more like a Lifetime movie than anything else.

Now the good--this movie retains the originals' decision to NEVER show a man on screen. This movie is about and for women--men aren't needed (BTW--I'm a man). Bening is just great as Fowler--whenever she's on screen the movie makes a great leap. Also Smith is just wonderful--she doesn't overplay (or underplay) her lesbian character too much. Messing is good too but she's not in this much. Bette Midler is just hysterical in a small role and Cloris Leachman pulls off the nothing role of a housekeeper. The direction is good too--especially during a fashion show sequence. I heard director Diane English purportedly had a lot of trouble directing her first full-length movie but it doesn't show in the final product. Also there are some clever references to the original (mostly certain lines) that were inserted with no fuss.

I saw this in an audience full of women (there were a few guys but not many) and they loved it. The movie ends on an operating room sequence that had everybody howling. So--this wasn't needed but it's not the disaster people are saying it is. Also--people are saying we don't need a movie with all women. Well--why not? I see plenty of movies with all guys in the cast and no one complains about that! Ignore the complaints and bad reviews and see this. With a better performance by Ryan I might have given this an 8 or 9 but, as it is, I can only give it a 7.


text: Ik geef ruiterlijk toe dat ik de oorspronkelijke film niet heb gezien, maar ik heb het toneelstuk gelezen, dus ik heb wat achtergrondinformatie over de 'originele'. Als je even vergeet dat dit een remake is van een oude klassieker, dan is deze film slim, geestig, fris en hilarisch. Ja, de castingbeslissingen mogen dan vreemd lijken, maar ze werken.<br />Ik ben een fervent feministe, en ik was niet in het minst beledigd door deze film <0xE2><0x80><0x93> ondanks wat andere vrouwen misschien zeggen. Dit is NIET een film voor mannen om te zien (dus dames, sleep jullie mannen er alsjeblieft niet mee naartoe, dat is gewoon wreed); vrouwen krijgen de grappen, de situaties en de relaties. Ik was aangenaam verrast door de diepte die Annette Bening in haar personage legde... ze deed het uitstekend. Debra Messing was aanbiddelijk, en Candice Bergen was fantastisch. Ik was minder onder de indruk van Meg Ryan... ze bracht emotie in het spel, maar haar komische invalshoek was minder sterk. De geheel vrouwelijke cast is sterk, en het is beslist een soort luidruchtige komedie waar je om moet lachen. Ik heb met volle teugen van deze film genoten en ben vast van plan hem nog eens met mijn moeder te gaan zien. Vrouwen zullen het begrijpen.

text_en:
I will freely admit that I haven't seen the original movie, but I've read the play, so I've some background with the "original." If you shuck off the fact that this is a remake of an old classic, this movie is smart, witty, fresh, and hilarious. Yes, the casting decisions may seem strange, but they WORK.

I'm a staunch feminist, and I wasn't offended in the slightest by this movie--despite what other women might be saying. This is NOT a movie for men to see (so please, ladies, don't drag your guys to see it with you, that's just cruel); women will get the jokes, the situations, and the relationships.

I was pleasantly surprised by the depth that Annette Bening brought to her character...she did an excellent job. Debra Messing was adorable, and Candice Bergen was fantastic. I was less impressed by Meg Ryan...she brought emotion to the table, but her comedic take on it was less strong. The all-female cast is strong, and it definitely a laugh-out-loud sort of comedy. I thoroughly enjoyed this movie, and fully intend to go see it again with my mother. Women will understand.


text:
Ja, deze film is ook een remake. Ja, deze film kan als een meidenfilm worden beschouwd. En ja, deze film is niet perfect. The Women is echter een slimme moderne update van het sociale gedrag van alle vrouwen, met een indrukwekkende cast van topactrices, onder wie Meg Ryan, Debra Messing, Annette Benning en Bette Midler.
De film draait om vier hoofdpersonen: Mary (Ryan), haar beste vriendin, hoofdredacteur Sylvie (Benning), Alex (Jada Pinkett-Smith) en Edie (Debra Messing) en het buitenaardse vrouwelijke wezen dat verantwoordelijk is voor het grootste deel van het drama van de film, genaamd Crystal (Eva Mendez). Mary probeert om te gaan met haar overspelige echtgenoot (die ze in de film niet te zien krijgt) door het advies van zowel haar vriendinnen als haar moeder (Candice Bergen) op te volgen. Afgezien van Mary is er nog Sylvie, die verscheurd wordt tussen haar sociale leven en haar werk. Ze moet beslissingen nemen die haar morele en ethische waarden op de proef stellen. Dan is er de schrijfster Alex, die lesbisch is, veel pit heeft, maar goed met woorden overweg kan. En ten slotte is er Edie met vier meisjes en nog een baby op komst, die van kinderen houdt en een hart van goud heeft, met een verborgen geheim dat aan het eind aan het licht komt.
Samen leven de vrouwen voor wraak, vertrouwen ze op elkaar en geven ze elkaar levenslessen. Maar het zijn de cameo's van Bette Midler, Candice Bergen, Cloris Leachman, Carrie Fisher en Debi Mazar die het wrede en gebruikelijke gedrag van vrouwen laten zien. Ze is taai, heeft een scherpe tong en ervaring, en toch heeft ze het gevoel dat ze had kunnen worden wat haar dochter later wordt. Daar heb je Fisher, die laat zien hoe je iemand kunt chanteren en de grenzen van egoïsme, moraal en verraad aftast. Mazar, het roddelmeisje, dat geen genade toont voor wat ze zegt en tegen wie ze het zegt. Leachman, die Ryans brutale huishoudster speelt, die haar plaats kent, wanneer en waar ze nodig is, en hoe ze een goede oneliner kan laten horen. Ten slotte is er M<0xC3><0xBC>ller, die Leah Miller speelt, een gekke, eclectische, maar wijze Hollywood-agent. Zij is de enige figuur die Ryans Mary een openbaring geeft over wie ze werkelijk is door te ontdekken 'wat ik wil'. Ondanks Midlers scène, waarin ze acteerprestaties en gedenkwaardige citaten steelt, werd ze te weinig gebruikt. Maar terug naar de film, waar de vrouwen het publiek laten zien wat het betekent om in de 21e eeuw te leven zonder precies te weten wat je wilt tot de tijd komt dat je die vraag zelf beantwoordt. Het gaat over het feminisme, wat het betekent om vrouw te zijn (krachtig, meedogenloos, stoer, ordinair, slim, sluw, verlegen, trots, beschaamd, zelfbewust, zorgeloos, mooi, sterk, onafhankelijk); en ook over wat vrouwen willen, waarom vrouwen zijn zoals ze zijn. Het is grappig, modern en zeker geen meesterwerk. Maar het komt erop neer dat het het geld en de tijd waard is om te zien hoe veteraan en jongere actrices ons alles over vrouwen leren.

text_en:
Yes, this film is another remake. Yes, this film can be considered a chick-flick. And yes, this film is not perfect. The Women is however a clever modern update on the social behaviors of all women, with an impressive cast of A-listers including Meg Ryan, Debra Messing, Annette Benning and Bette Midler.

The film revolves around four main characters, Mary (Ryan), her best friend, editor-in-chief, Sylvie (Benning), Alex (Jada Pinkett-Smith) and Edie (Debra Messing) and the out-of-this-world female creature who is responsible for most of the film's drama,named Crystal (Eva Mendez). Mary is trying to deal with her cheating husband (who's never actually seen in the film), by following the advice of both her friends and her mother (Candice Bergen).

Aside from Mary, there's Sylvie who's torn between her social life and her professional life. She has decisions to make that test her moral and ethic values. Then there's writer Alex who's a lesbian, with a lot of spunk, but knows her way with words. And finally Edie with four girls and another baby on the way, who loves children and has a heart of gold, with a hidden secret revealed at the end.

Together the women live for revenge, rely on each other, and give each other life lessons. But it's the cameos by Bette Midler, Candice Bergen, Cloris Leachman, Carrie Fisher, and Debi Mazar, that show the cruel and usual behavior of women. Bergen plays Ryan's mother, she's tough, silver-tongued, experienced, and yet feels she could have become what her daughter does later. There's Fisher who shows how to blackmail and test the boundaries of selfishness, morals, and betrayal. Mazar, the gossip girl, that shows no mercy for what she says and whom she says it to. Leachman who plays Ryan's sassy housekeeper, she knows her place, when and where she's needed, and how to deliver a good one-liner. Finally there's MIdler, who plays Leah Miller, a crazy eclectic but wise Hollywood agent. She's the one character who gives Ryan's Mary an epiphany on who she truly is by discovering "what do I want." Despite Midler's scene stealing performance and memorable quotes, she was underused.

But back to the film, together the women show the audience what it means to live in the 21st century without knowing exactly what you want until the time comes when you answer that very own question. It tackles feminism, what it means to be a woman (fierce, ruthless, bad-ass, tacky, smart, sly, clever, shy, proud, ashame, self-conscious, careless, beautiful, strong, independent); and also what it is that women want, why are women the way they are. It's funny, modern and by all means not a masterpiece. But the Bottom line is, it's worth the money and time to see veteran and younger actresses teach us all about women.


text:
The Women is een leuke film over vrouwen van alle leeftijden en hun problemen in het leven. Niet alleen over mannen en ontrouw, maar ook over relaties met vrienden & familie, de tijd nemen om contact te maken met anderen, problemen met je imago, het opofferen van je waarden, je prestaties in het leven en het vinden van wat je echt gelukkig maakt.
Het gaat ook over trouw zijn aan jezelf. Heel vaak geven mensen je goede raad, maar volgen ze die niet echt. Soms hebben ze een waanidee voor zichzelf gecreëerd, en moet je dat echt volgen of moet je reageren op je gevoelens van nu? Ik vond deze film echt goed. Toegegeven, het was af en toe een beetje moeilijk om net als Sex & the City te zijn, maar dat hielp me waarschijnlijk wel om het leuk te vinden. Het verschil hier is dat het een beetje lijkt op de ontdekkingen na het stadium van het leven waarin de Sex & the City-sterren zich bevonden <0xE2><0x80><0x93> hier zijn de meesten getrouwd of hebben ze het punt bereikt waarop ze niet meer proberen een man te vinden. Nu proberen ze geluk te vinden in hun huwelijk en hun leven.
Het is natuurlijk geen Oscar-kandidaat, maar het is onderhoudend en dient zijn doel.
En voor de mannen daarbuiten waren er evenveel mannen als vrouwen in de bioscoop (de meesten waren er met hun vrouw/vriendinnen), en de mannen lachten. :)

text_en:
The Women is a cute movie about women at all ages (but mostly 30+) and their issues in life. Not just men and infidelity, but also about relationships with friends & family, making time to connect with others, problems with image, compromising your values, accomplishments in life, and finding what will really make you happy.

It's also about being true to yourself. A lot of times, people will give you advice but not really follow it themselves. Sometimes they have created a delusion for themselves, and should you really follow in that same path or react based on your feelings now? I really liked this movie. Granted, it was trying a bit to be like Sex & the City at times, but that probably helped me like it. The difference here is it's kind of like the discoveries after the stage in life that the Sex & the City stars were in -- here, most are married or past the point of trying to find a man. Now, they are trying to find happiness in their marriages and lives.

Obviously it's not an Oscar contender, but it is entertaining and serves its purpose.

And for the men out there, there were an equal share of men and women in the movie theater (most were with their wives/girlfriends), and the men were in fact laughing. :)


text: Mijn zussen en mijn nicht (vrouwelijk) dwongen me deze meidenfilm te zien. Het was niet het soort film dat ik graag zou zien, maar zo slecht was hij nu ook weer niet. Ik zou deze film niet willen zien, maar nadat ik hem had gezien, kon ik niet zeggen dat hij slecht was, alleen niet mijn soort film. Hij speelde heel accuraat af waar vrouwen in bepaalde situaties echt over praten en wat ze doen. Als man vond ik de grappen niet TE amusant, maar de vrouwen wel. Ze vonden de film leuk en ja, het was grappig om zichzelf op het witte doek te zien. Ik heb het origineel nooit gezien en zou dat ook niet willen. Als je een meisje bent, moet je dit zien, maar misschien zouden meisjes zeggen dat deze film waardeloos was, waarschijnlijk. Ik zie geen 13-jarige die zegt: 'Wauw, ik weet nog dat ik dat deed toen ik 30 was.'<br />Geen enkele man zou dit in zijn verzameling hebben, maar ik kan niet zeggen dat het afschuwelijk was, dus meh.

text_en:
My sisters and my cousin(female) forced me to see this chick movie. Its not the kind of movie I would prefer to see, but it really wasn't that bad. I wouldn't want to see this movie, but after watching it I couldn't say it was bad, just not my kind of film. It was very accurate in acting out what woman really talk about and do in certain situations. As a guy, I wasn't TOO amused by the jokes, but man the women sure were. They related to the movie and yeah it was funny to see themselves on the big screen. "OH EM GEE I DO THAT TO HAHA" I've never seen the original, nor would I care to. If you are a girl, this is a must see, but maybe girls would say this movie sucked, probably. I don't see a 13 year old going, "Wow I remember going threw that when I was 30."

No man would have this in there collection, but I can't say it was horrible, so meh.


text: Deze film was grappig van begin tot eind. Iedereen in de bioscoop lachte de hele film door! De beste personages waren Alex Fisher (Jada Pinkett), Edie Cohen (Debra Messing, het meisje van Will and Grace) en Tanya de manicure (Debi Mazar). Ze hadden de beste dialogen, de beste houdingen enzovoort. Jada Pinkett die een lesbienne speelde was echt grappig, ze speelde het echt goed en was heel overtuigend. Het enige slechte aan de film was het feit dat de andere twee hoofdpersonen niet zo grappig waren, ook al was de film op hen gericht... Al met al is dit een geweldige film om met je meisjes te gaan zien (ja, jongens, het is een meidenfilm door en door!). Veel plezier!

text_en: This movie was funny from START to FINISH. Everyone in the cinema was laughing out loud throughout the film!! The best characters were Alex Fisher (Jada Pinkett), Edie Cohen (Debra Messing, the girl from Will and Grace) and Tanya the manicurist (Debi Mazar). They had the best lines, the best attitudes etc. Jada Pinkett playing a lesbian was really funny, she really played it well and was very convincing. The only bad thing about the film was the fact that the other two main characters weren't as funny even though the movie focused around them........ All in all, this is a great movie to go and see with your girls (yes guys, it's a girlie movie through and through!). Enjoy!!!


text: Ik had mijn zoon voor het weekend en die van mijn ouders belden me op en zeiden dat ze wilden dat we met z'n tweeën naar de film gingen. Toen ik daar aankwam, zei mijn moeder dat ze heel graag The Women wilde zien en vroeg of mijn zoon en ik het erg vonden omdat het een meidenfilm was. Ik gaf schoorvoetend toe dat ik dacht dat het weer zo'n soort 'First Wives Club'-film zou worden. Ik moet zeggen dat ik heel verbaasd was dat ik echt van de film genoot, van de openingsscène tot aan de aftiteling. Het was een geweldige productie en de cast was perfect in hun rollen. Mijn zoon en ik zaten de hele film te lachen en we zijn blij dat we hem hebben gezien. Het was een geweldige zaterdagmiddagfilm en ik kan hem iedereen aanbevelen, man of vrouw.

text_en: I had my son for the weekend and my parent's called me up and said that they wanted the two of us to meet them at the movies. When I got there, my mom said that she really wanted to see "The Women" and asked if my son and I minded due to it being labeled as a chick flick. I reluctantly agreed thinking this was going to be another "First Wives Club" type movie. I gotta say that I was very surprised to find myself really enjoying the movie from the opening scene to the credits. It was a great production and the cast was perfect in their roles. My son and I found ourselves laughing through entire movie and we are glad that we saw it. It made for a great Saturday afternoon movie and I highly recommend it to anyone, man or woman.


text:
De klaagzang en de bijna ondraaglijke melancholie van Amalia Rodriques' muziek gaan naar een plek in de ziel die alleen door muziek kan worden opgewekt. In haar stem en magische aanwezigheid ligt de verfijnde kwelling van de Fado, een kunstvorm waarvan ik me niet bewust was tot ik deze film zag.
Voor mij ligt het succes van deze prachtig en met veel liefde gemaakte documentaire in het feit dat de filmmaker de verleiding om te redigeren weerstaat en ons eenvoudigweg toestaat deel te hebben aan het magnetisme en de elegante passie van deze icoon. Er lijkt een onvermijdelijke afwisseling te bestaan tussen de Portugese Fado en de Amerikaanse Blues.
Documentair filmen op zijn best brengt ons naar een tot dan toe onbekende werkelijkheid, en na deze glimp te hebben mogen opvangen, zijn we getransformeerd.

Abrigado sr.

text_en:
The lament and almost unbearable melancholy of Amalia Rodriques' music goes to a place in the soul that only music can stir. In her voice and magical presence, lies the exquisite agony of the Fado, an art form of which I was unaware until seeing this film.

For me, the success of this beautifully and lovingly crafted documentary lies in the fact that the filmmaker resists the temptation to editorialize and simply allows us to share in the magnetism and elegant passion of this icon. There seems to be an inevitable corrolation between the Portuguese Fado and American Blues.

Documentary filmmaking at its best, transports us to a previously unknown reality. and having been allowed this glimpse, we are transformed.

Abrigado, Sr.de Almeida


text: Bij het lezen van een aantal andere commentaren moet ik toegeven dat een aantal van de (zeer weinige) tekortkomingen die in deze briljante documentaire over een van de diva's uit de twintigste eeuw (met Billie Holliday, Bessie Smith, Edith Piaf, Judy Garland en Mercedes de Sosa) worden aangevoerd, gerechtvaardigd zijn. Want aanvankelijk was dit een tv-documentaire van 6 uur en nog wat over haar carrière ('ESTRANHA FORMA DE VIDA' (V) 1995/1999). Veelomvattender en met meer inzicht in Amália's innerlijke wereld. En wat betreft het ondertitelen van haar liedjes, daar ben ik helemaal voor! Hoewel de muziek, de stem en de uitvoering misschien wel universeel zijn <0xE2><0x80><0x93> zijn! <0xE2><0x80><0x93> zit er zoveel poëzie in de woorden die smeken om vertaald te worden. Ik denk dat de producers dit bewust hebben gedaan. Ze richtten zich op de 200 miljoen Portugezen in Brazilië, Portugal, Mozambique, Frankrijk, Oost-Timor, Kaap Verde, Guinee-Bissau, Canada, de Verenigde Staten, Zuid-Afrika, St. Tome en Principe, Goa, Daman, Diu, Venezuela, Luxemburg, Duitsland en de rest van de Portugees sprekende diaspora over de hele wereld. Wat de Lady zelf betreft, ze heeft deze speciale verkorte dvd-versie van de documentaire niet gezien, maar ze kreeg een voorproefje van 'Estranha Forma de Vida'. En het schijnt haar goed bevallen te zijn. Heel goed.

text_en: Reading some of the other comments, I must agree that some of the (very few) shortcomings found in this brilliant documentary about one of the 20th century's divas (up there with Billie Holliday, Bessie Smith, Edith Piaf, Judy Garland and Mercedes de Sosa) are justified. Because initially this was a 6-hours-plus TV documentary about her career("ESTRANHA FORMA DE VIDA" (V) 1995/1999). Far more encompassing and with greater insight into Amália's inner world. As for the subtitling her songs, I'm all for it! Though the music, the voice and the performance may be - are! - universal, there is so much poetry in the words just begging to be translated. I think this was a conscious choice by the producers. They were aiming at the 200 million Portuguese speakers in Brazil, Portugal, Mozambique, France, East Timor, Cape Verde, Guinea-Bissau, Canada, the US, South Africa, St. Tome and Principe, Goa, Daman, Diu, Venezuela, Luxembourg, Germany and the rest of the Portuguese-speaking diaspora worldwide. As for the Lady herself, she did not live to see this particular shortened DVD version of the documentary, but she was given a preview of "Estranha Forma de Vida". And it seems to have been to her liking. Very much so.


text: Dit is een uitstekende documentaire over Amália Rodrigues. Ik heb er veel plezier aan beleefd; hij is heel goed in elkaar gezet en heel informatief. Als je wilt weten wie Amália Rodrigues is, kan ik je deze film van harte aanbevelen: 'The Art of Amália Rodrigues'.

text_en: This is an excellent documentary about Amália Rodrigues. I enjoyed it very much; it's very well put together and very informative. If you want to know who is Amália Rodrigues. I highly recommend you see this film, "The Art Of Amália Rodrigues".


text:
Dit is in muzikaal opzicht een buitengewone film. Ik vond het vreselijk dat Rodrigues in 1999 is overleden, voordat ik de kans had haar live te zien. Te weten dat ze in 1991 een schitterend Lincoln-concert heeft gegeven & dat ik er misschien bij was, maar er niet bij was is onuitsprekelijk pijnlijk.
Ik heb net mijn eerste Amalia-opname gekocht. Hoewel de muzikale opname fantastisch is, is het geweldig om in deze film haar gezicht & de enorme expressie & passie te kunnen zien terwijl ze deze liederen van verschrikkelijke droefheid zingt. Zoiets als het gezicht van Maria terwijl ze Jezus in haar armen wiegt in de Piet<0xC3><0xA0>. Toen ik haar op de film zag, moest ik denken aan een vergelijkbaar, uitzonderlijk concert van Mercedes Sosa halverwege de jaren negentig in Lincoln Ctr. Terwijl ik naar het zingen van Mercedes zat te luisteren, had ik het gevoel dat ik in de nabijheid was van een geweldige spirituele & muzikale kracht die een ontzagwekkende oerkracht bevatte. Sommige muzikale gedeelten van 'De kunst van Amalia' zijn ontroerend, zoals Caetano Veloso die een eerbetoon aan Amalia brengt & een van haar liederen solo zingt voor een volgepakte concertzaal. De muzikale gedeelten gaan ook over de ongelooflijke internationale verscheidenheid van haar muzikale repertoire & de banden die ze met haar fans over de hele wereld heeft gesmeed. Er is één fragment waarin ze beweert dat ze in elke stad in Italië heeft gespeeld die een podium heeft!
In een ander fragment vertelt Amalia over haar mondkanker & hoe ze naar New York kwam om zelfmoord te plegen in een hotel. Maar door naar filmvideo's van Fred Astaire te kijken wist ze zichzelf er geleidelijk aan van te overtuigen dat het leven de moeite waard was & af te zien van zelfmoord. Verbazingwekkend! Later in de film geeft ze heel dapper & rechtstreeks aan de interviewer toe dat hoewel ze de wereld muzikaal had veroverd, haar persoonlijke leven er een van pure droefheid was geweest. Ze geeft toe dat ze nooit gelukkig is geweest. een zangeres die gepokt en gemazeld is in de fado-traditie (die ze vertaalt als'slechte lotsbestemming' of'slechte pech'). Ook verlang ik ernaar meer te horen over haar persoonlijke leven: wat zat daarin dat haar zo verdrietig maakte? Wat waren haar teleurstellingen?
'De kunst van Amalia' is op andere belangrijke gebieden een beetje teleurstellend. Mijn bedenkingen: om 20-30 volledige songs in de film te laten zien en alleen een Engelse vertaling te geven voor de allerlaatste, lijkt me zonde (tenzij de film alleen bedoeld was voor een Portugees sprekend publiek, wat ik me niet kan voorstellen). Om de diepe pijn op haar gezicht te zien terwijl ze zingt & de tekst niet te begrijpen is een afknapper. Wat de andere minpunten betreft: er is bijna geen biografische informatie over Amalia's familieachtergrond. Er is een 20-sec. fragment waarin ze zingt met haar moeder (het is absoluut geweldig). Er is een korte verwijzing naar haar ouders die op het platteland van Lissabon zijn gaan wonen. Ik had graag filmopnamen gezien van het dorp waar ze vandaan kwam. De interviews zijn bijna uitsluitend met Amalia zelf (en een paar goede vrienden). Ze is een goed, maar niet geweldig proefpersoon. Er zijn geen proefpersonen die experts zijn op het gebied van fado of Portugese cultuur en samenleving, dus we krijgen geen diep inzicht in haar muzikale wortels.
Kortom, dit is een prachtige film die iedereen die in Amalia geïnteresseerd is moet zien. Maar het is geen perfect of definitief werkstuk.

text_en:
This is an extraordinary film musically. It made me feel awful that Rodrigues died in 1999, before I had a chance to see her live. To know that she performed a marvelous Lincoln Ctr. concert in 1991 & that I might've been there, but wasn't is painful beyond words.

I just purchased my first Amalia recording. While the musical recording is fantastic, being able, in this film to SEE her face & its tremendous expressiveness & passion as she sings these songs of terrible sadness is wonderful. Sort of like seeing the face of Mary as she cradles Jesus in her arms in the Pieta. Watching her on film, reminded me of being witness to a similar extraordinary concert performance by Mercedes Sosa in the mid 1990s at Lincoln Ctr. As I sat listening to Mercedes sing, I felt I was in the presence of a tremendous spiritual & musical force that contained awesome primal power. Some of "The Art of Amalia"'s musical segments are touching, such as Caetano Veloso paying tribute to Amalia & singing one of her songs solo in front of a packed concert hall. The musical segments also convey the incredible international sweep of her musical repertoire & the bonds she created w. fans throughout the entire world. There is one segment in which she claims that she has played in every single town in Italy that has a stage!

In another section, Amalia talks about her bout w. mouth cancer & how she came to NYC to commit suicide in a hotel. Yet, through watching Fred Astaire film videos she gradually persuaded herself that life was worth living & turned away from killing herself. Amazing! Later in the film, she quite bravely & directly admits to the interviewer that though she might've conquered the world musically, her personal life was one of pure sadness. She admits that she has never been happy. This is unbearably sad to hear, but perfectly in keeping w. a singer steeped in the fado (which she translates as "bad destiny" or "bad luck") tradition. Also, one longs to hear more about her personal life: what was in that made her so sad? what were her disappointments?

"The Art of Amalia" is a little disappointing in other major areas. My quibbles: to show 20-30 full songs in the film yet to only provide an English translation for the very last one seems a waste (unless the film was only intended for a Portuguese speaking audience, which I can't imagine). To see the profound pain on her face as she sings & not to understand the lyrics is a let down. As for the other minuses: there is almost no biographical material about Amalia's family background. There is one 20 sec. snippet w. her singing w. her mother (it's absolutely grand). There is one short reference to her parents moving fr. the countryside to Lisbon. I would've loved to see film footage of the village she came from. The interviews such as they are are almost solely w. Amalia herself (& a few close friends). She is a good, but not great subject. There are no interview subjects who are experts on fado or Portuguese culture & society, so we get no depth of understanding of her musical roots.

In short, this is a wonderful film that everyone interested in Amalia should see. But it's not a perfect or definitive work on the subject.


text: Met de vrij recente vertoning van Carlos Saura's 'Fados' in de Verenigde Staten (een film die alleen in een beperkt aantal bioscopen te zien is) is het hoog tijd voor een nieuwe vertoning van deze mooie documentaire over Amalia Rodrigues. Deze film is een schatkist vol oude filmfragmenten van Amalia op de Portugese & Amerikaanse televisie, evenals diverse andere filmfragmenten, waaronder een van haar & haar moeder die de grootste macho tot tranen zou kunnen brengen. Ik heb deze mooie documentaire een paar jaar geleden voor het eerst gezien, toen hij de ongerechtvaardigde vertoning in een 'kunsthuis' kreeg (die verdiende veel beter). Gelukkig zijn er verschillende opnamen van Amalia's beste opnamen op verschillende 'budget'-lijnen. Of als je een beetje zoekt, kun je een paar van de originele exemplaren op E-Bay kopen, of bij een van die distributiediensten die gespecialiseerd zijn in dure Europese geïmporteerde cd's. Er zijn minstens twee versies van deze documentaire in omloop (de originele Portugese versie, zonder Engelse ondertitels, en de Amerikaanse versie in het Portugees met Engelse ondertitels, behalve dat de Europese versie door het PAL-kleurensysteem niet op de meeste Amerikaanse dvd-spelers kan worden afgespeeld). Deze versie wordt niet erkend door de MPAA, maar er staat niets beledigends in.

text_en: With the fairly recent release of Carlos Saura's 'Fados' in the United States (albiet a limited art house only release),it's high time for a re-release of this fine documentary on Amalia Rodrigues. This film is a treasure chest of vintage film clips of Amalia on Portugese & American television,as well as various other film clips,including one of her & her Mother that could easily reduce the most macho man to tears. I first saw this fine documentary a few years back,when it received the unjustified "art house" release (it deserved far better). Fortunately, various recordings exist of Amalia's best recordings on various "budget line" recordings (which are generally available in places such as K-Mart,or Best Buy),or if you do a little searching,one can fine some of the original releases,either on E-Bay,or one of those distribution services that specializes in pricey European imported CD's. There are at least two versions of this documentary in circulation (the original Portugese version,with no English subtitles, and the U.S. version in Portugese with English subtitles,except the European version cannot be played on most U.S.DVD players,due to the PAL colour line system). Not rated by the MPAA,but contains nothing to offend.


text: Een heel andere Jerry Lewis-film, heel anders dan al die beroemdere films die iedereen kent. Lewis neemt de moeilijke taak van de Tweede Wereldoorlog en het nationaalsocialisme in Duitsland op een nogal onconventionele manier op zich. Maar wat het nog interessanter en belangrijker maakt, is dat hij het op een heel on-Amerikaanse manier doet. En zoals met zoveel dingen in de wereld en vooral in de filmindustrie, betekent on-Amerikaans meer verfijnd, subtieler, intelligenter of gewoon beter. Dat is de reden waarom de film in de Verenigde Staten geen succes was, maar in Europa een groot succes.<br />Al met al heeft Jerry Lewis met deze film bewezen dat hij veel meer kan dan een simpele slapstickkomedie.

text_en:
A very different Jerry Lewis film, not like all those more famous films that everybody knows. Lewis deals with the difficult task of WW II and National Socialism in Germany in a rather unconventional way. But even more interesting and important, he does it in a very un-American way. And as with so many things in the world and especially in the film industry un-American means more sophisticated, more subtle, more intelligent or simply better. That is the reason why the film was no success in the US but a very great success in Europe.

All in all, Jerry Lewis has proven by this movie, that he is able to do much more than simple slapstick comedy.


text:
Om de een of andere onverklaarbare reden leken Jerry's films vaak aanleiding te geven tot schimpscheuten vanuit bepaalde hoeken, hoewel ze zelden een teleurstelling waren voor het publiek. Het is een van de grote mysteries van het leven voor me, omdat zijn films voor mij altijd een 'goed gevoel' hebben. Maar deze film is niet alleen niet slecht: het is een uitzonderlijk goede en intelligente komedie. Voor degenen die zich kunnen verkneukelen over'moderne' grove of wrede humor, moet je deze film niet zien: er zit niets van die aard in en je verspilt je tijd.
Ik heb deze film maar één keer op de televisie gezien. Sindsdien heb ik gewacht om hem nog eens te zien, en dat is al heel wat jaren geleden. Je zou toch denken dat het idee van een arrogante miljonair die met zijn eigen kleine privéleger van onderdanige werknemers de oorlog tegen de nazi's gaat winnen, saai zou zijn, nietwaar? Nou, alleen Jerry Lewis zou zo'n plot voor een door en door komische film durven te bedenken en het werkt, moet ik zeggen, briljant.
Ik denk dat deze film, net als 'The Nutty Professor' en de meeste van zijn andere films, getuigt van zijn komische genialiteit, zowel in concept als uitvoering. Ik denk dat Buddy Love zou hebben gezegd: 'Weet je, een echte komedie kan een zesjarig kind niet alleen hysterisch maken, maar dat geldt ook voor zijn vader.' Misschien zouden een paar maffe nazi-generaals met monocles en een mank been deze film niet leuk vinden, echt niet. Als je nog maar één komedie in je leven ziet, moet je deze zien. Maar wees voorzichtig, anders sterf je nog lachend. En ik maak geen grapje!

text_en:
For some inexplicable reason, Jerry's movies often seemed to come in for diatribes from certain quarters although they were rarely box office disappointments. It's one of life's great mysteries to me because his films have always had a 'feel good' factor about them for me. But this film is not only not bad: it's an exceedingly good and clever comedy. To those who may be tickled by 'modern' crude or cruel humour, don't see this film: There's nothing in it like that and you'll be wasting your time.

I've only seen this film once on the television. I've waited ever since to see it again and that's been quite a few years. You'd think the idea of an arrogant millionaire businessman heading off to win the war against the Nazis with his own small private army of subservient employees would be boring wouldn't you? Well only Jerry Lewis would dare try such a plot for an out and out comedy and it works, I have to say, brilliantly.

I think that, as with 'The Nutty Professor' and most of his other films, this movie is testimony to his comic genius, both in concept and execution. I think Buddy Love might have said, "You know, true comedy can not only make a six year old hysterical, it'll do that for his Dad too." Maybe a few nutty Nazis generals with monocles and a limp would dislike this movie, honestly. If you only see one more comedy in your life, see this one. Be careful though, you might die laughing. And I'm not joking!


text: Geschreven door de briljante tv-schrijvers van de Monkees, Gerald Gardner en Dee Caruso, was 'Jerry Lewis' de laatste van de 'Jerry Lewis'-films, tot 'Hardly Working' bijna tien jaar later. Jerry's komedie is duidelijk een aangeleerde smaak, en hij kan inderdaad zo nu en dan zijn eigen ergste vijand zijn als hij als producent/regisseur aan het roer staat <0xE2><0x80><0x93> maar zelfs in de saaiste van zijn films zijn er altijd briljante momenten.<br />Wat erin slaagt amusant, onderhoudend en ja, heel grappig te zijn. Het is enigszins anders dan de typische Lewis-films. Het tempo is heel opgewekt en er zijn een heleboel uitstekende acteurs <0xE2><0x80><0x93> een soort Jerry doet heldendaden. Het ziet er allemaal een beetje uit als een niet-verkochte tv-piloot en je zult er óf van houden óf er een hekel aan hebben <0xE2><0x80><0x93> maar hopelijk lach je er wel om.

text_en:
Written by brilliant Monkees' TV writers Gerald Gardner and Dee Caruso,WHICH WAY TO THE FRONT was the last of the "Jerry Lewis" movies until "Hardly Working" almost a decade later. Jerry's comedy is evidently an acquired taste, and admittedly he can occasionally be his own worst enemy when he helms as producer/director--but even in the dreariest of his films, there are always moments of brilliance.

WHICH WAY manages to be amusing,entertaining and yes,quite funny. It is somewhat unlike any of the typical Lewis films.The pace is very upbeat and ther are lots of excellent supporting players--a kind of JERRY DOES HOGANS HEROES.The whole thing looks kind of like an unsold TV pilot and you will either love it or hate it---but hopefully YOU VILL LAUGH


text: 'In the Line of Fire' is een van die Hollywoodfilms die je vaak op tv ziet, maar hoewel ik hem een paar keer heb gezien, zit ik meestal de hele film uit. Waarom? <0xE2><0x80><0x93> Hij is GOED! Clint Eastwood is geweldig, zoals gewoonlijk, en het personage dat hij speelt is interessant en heeft meer vlees op zijn botten dan gewoonlijk. Het personage, agent Frank Horrigan van de Secret Service, wordt gekweld door het feit dat hij in Dallas niet in staat was president Kennedy te beschermen, en dat hij nu gedwongen is de strijd aan te gaan met een beroepsmoordenaar die openlijk verklaart dat hij de president zal doden. Maar de film maakt hem niet tot een depressief, somber en geobsedeerd personage. De moordenaar, gespeeld door John Malkovich op zijn best, is intelligent, weloverwogen en geniet ervan om spelletjes van leven en dood te spelen. Hij gebruikt zelfs de naam van een andere presidentiële moordenaar, John Booth.<br />De film is altijd aangenaam om te zien en levert alle ingrediënten <0xE2><0x80><0x93> spanning, actie, romantiek en drama <0xE2><0x80><0x93> in de juiste hoeveelheden. Het is een grappige film die echt geholpen wordt door de geweldige acteurs!

text_en:
'In the Line of Fire' is one of those Hollywood films that shows up on tv quite a bit, but although I've seen it a few times, I usually end up sitting through the whole thing again. Why? - It's GOOD! Clint Eastwood is great as usual, and the character he plays is interesting and more fleshed out than usual. The character, Secret Service agent Frank Horrigan, is haunted by the fact that he was on the detail that failed to protect President Kennedy in Dallas, and now he's forced to match wits with a professional assassin that is openly declaring that he will kill the president. However, the film doesn't make him a depressed, brooding, and obsessed character. He's charming and personable, and is realistic as a guy that has experienced a lot in life and is comfortable in his own skin. He's even quite convincing when he flirts with the pretty younger agent played by Rene Russo. The killer, played by John Malkovich at his best, is cerebral, deliberate, and enjoys playing high stakes games of life and death. He even goes by the name of another presidential assassin, John Booth.

 The film is consistently enjoyable, and it delivers all the goods - suspense, action, romance, and drama - all in their proper amounts. It's a fun film that is really helped by the great actors in it!


text: In The Line of Fire spelen we een geweldig kat-en-muisspel. Clint Eastwood wordt in deze boeiende film geplaagd door John Malkovich. Malkovich zegt dat hij de president gaat vermoorden en hij belt Eastwood met opzet op en zet hem onder druk. Hij vraagt zich af of Eastwood wel in staat is om iemand te beschermen. Malkovich geeft zijn personage een kille, maar zeer intelligente instelling. Alles wat hij doet, doet hij met een reden en hij is niet bang om te doden. Eastwood moet de verdenkingen van zijn superieuren overwinnen om Malkovich te pakken te krijgen, maar niemand wil naar hem luisteren. Het resultaat is een film die knettert van spanning die escaleert tot een gespannen scène in een balzaal van het Bonneventure Hotel. Wolfgang Peterson voert de spanning op en we voelen elke wending.

text_en: In The Line of Fire gives us a great game of cat and mouse. Clint Eastwood is plagued by John Malkovich in this riveting film. Malkovich says he's going to kill the president, and he purposely calls Eastwood, and pushes his buttons. He questions Eastwood's ability to protect someone. Malkovich brings a cold, but very intelligent mindset to his character. Everything he does, he does for a reason, and he's not shy about killing. Eastwood has to overcome the suspicions of his superiors in order to catch Malkovich, but no one wants to listen to him. The result is a film that crackles with suspense that escalates to a tense scene in a ballroom at the Bonneventure Hotel. Wolfgang Peterson ratchets up the tension and we feel every turn.


text:
Heel eenvoudig een goed gemaakte, goed geschreven en prachtig gespeelde film. Eastwood is een klassiek voorbeeld van de vergrijsde Secret Service-agent Frank Horrigan en Rene Russo.
Sylvia Raines is haar eigen partner (en geliefde).
De grootsheid van de film rust op de schouders van John Malkovich als 'Booth'.
De woede en haat van deze figuur, en vreemd genoeg ook zijn menselijkheid.
Persoonlijk denk ik dat dit zijn beste voorstelling was en dat hij een Oscar had moeten krijgen.
Maar ik vond Tommy Lee Jones in _The Fugitive_ dat jaar ook geweldig. Over het algemeen is het een geweldige film om te zien hoe je in de geest van een huurmoordenaar wilt kijken en daar wilt zijn!
Op het puntje van je stoel de hele tijd. Geniet ervan!

text_en:
Quite simply a well-made, well-written and wonderfully acted movie. Eastwood is classic as grizzled Secret Service Agent Frank Horrigan and Rene Russo

holds her own as partner (and love interest) Lilly Raines. But the movie's

greatness rests on the shoulders of John Malkovich as "Booth". He captures

this character's rage and hatred, as well as his humanity oddly enough.

Personally I think this was his best performance and should have received an

Oscar for it (But I loved Tommy Lee Jones in The Fugitive as well that year). Overall a great movie to see you want to peek into an assassin's mind and be

on the edge of your seat the whole way through. Enjoy!!


text: Clint Eastwood scoort groot in deze thriller uit 1993. Eastwood, die samen metWolfgang Peterson een meester is in het manipuleren van de spanningsopbouw, speelt het spel zoals alleen hij dat kan. Verder staat John Malkovich op mijn lijst van de meest effectieve schurken in de geschiedenis van de film als de demente moordenaar. En wat Rene Russo betreft, die Clints liefje is, ik denk dat Kirk Douglas het het beste heeft gezegd toen hij, verwijzend naar zijn eigen carrière, zei: 'Ik word steeds ouder, en mijn hoofdrolspeelsters worden steeds jonger.' Deze film is een zeer effectieve thriller met genoeg plotwendingen en verrassingen om je op de been te houden.

text_en: Clint Eastwood scores big in this thriller from 1993.Teamed with an absolute master of edge of your seat suspense,Wolfgang Peterson, Eastwood delivers as only he can.Also,John Malkovich goes on my list of most effective screen villains in the history of cinema as the demented assassin.As for Rene Russo as Clint's love interest,I think Kirk Douglas said it best when he said,referring to his own career,"I keep getting older,and my leading ladies keep getting younger".This film is a very effective thriller with enough plot twists and surprises to keep you going.Eastwood and Peterson should team together more often. Top notch movie.


text: Frank Horrigan (Clint Eastwood) is een geheim agent die tijdens zijn diensttijd geplaagd wordt door schuldgevoelens over de moord op president John F. Kennedy. Dertig jaar later begint de huidige president aan een herverkiezingscampagne, maar hij krijgt doodsbedreigingen en Horrigan wordt erbij gehaald om te helpen bij wat een routineonderzoek zou moeten zijn. John Malkovich speelt de beroepsmoordenaar en meester in het vermommen die de president op het spoor is, en door gebruik te maken van het verleden begint hij Horrigan te martelen in een psychologisch duel van kat en muis.<br />Malkovich, Eastwood en Rene Russo geven alle drie een schitterende vertolking in deze topthriller. De invalshoek is uitstekend en de hele film is doordrenkt van spanning en intrige. 8/10.

text_en:
Frank Horrigan (Clint Eastwood) is a secret service agent plagued with guilt over the assassination of President John F. Kennedy, while he was on duty. Thirty years later and the current president is entering a re-election campaign, but he is receiving death threats; and Horrigan has been called in to assist in what should be a routine research operation. John Malkovich plays the professional assassin and master of disguise who is tracking the president, and using the past he begins to torture Horrigan in a psychological duel of cat and mouse.

Malkovich, Eastwood and Rene Russo all give wonderful performances in this top notch thriller. The direction is excellent and the entire picture is charged with tension and intrigue throughout.

A must see for thriller fans 8/10


text: Een geweldige voorstelling van Clint Eastwood en vooral van John Malkovich, naar mijn mening zijn beste tot nu toe. Malkovich heeft dit tot op de bodem uitgezocht - het is ongelooflijk. Eastwood is agent Mike Horrigan, een oude en cynische agent van de Geheime Dienst, die zijn carrière afsluit met het oppakken van valsemunters en het najagen van routineopdrachten. Maar één opdracht, die aanvankelijk de routine lijkt te zijn, wordt gecompliceerd en dodelijk serieus. Horrigan en zijn nieuwe partner Al worden erop uitgestuurd om een bedreiging van de president door een 'klootzak' te onderzoeken. Het toeval wil dat Horrigan niet op een gestoorde gek is gestuit, maar op een eenzame wolf die nog een appeltje te schillen heeft met het Witte Huis. Als Horrigan dieper in de wereld van 'Booth' duikt, trekt hij de ongewenste aandacht en ongebreidelde bewondering van de slechterik. Horrigan was de topagent van jfk en was aanwezig in Dallas, Texas, toen hij werd vermoord, en hij geeft zichzelf de schuld van wat er is gebeurd. Nu vindt hij dat het aan hem is om te voorkomen dat het huidige staatshoofd zich bij de lijst van dode presidenten voegt. Maar deze moordenaar heeft de rollen omgedraaid en Horrigan is nu degene op wie jacht wordt gemaakt in een kat-en-muisspel van leven of dood. Wie zal winnen? Wie zal sterven? Het is een race tegen de klok om de Pres te redden van een kameleonachtige vijand die iedereen te pakken kan nemen. Mijn favoriete Secret Service-film en een even goede nagelbijter.

text_en: A great performance by Clint Eastwood and particularly John Malkovich in my opinion his finest one to date. Malkovich had this one nailed right down to the floor it's incredible. Eastwood is Agent Mike Horrigan, an aged and cynical Secret Service Agent who is finishing out his career busting counterfeiters and chasing down routine assignments. But one assignment which appears to be run of the mill at first turns complicated and deadly serious. Horrigan and his new partner Al are sent to investigate a threat on the President by a "wacko". As fate would have it Horrigan has stumbled not upon a delusional nut but a professional lone wolf who has a big bone to pick with the White House. As Horrigan dives deeper into "Booth's" world he attracts the bad guy's unwanted attention and unbridled admiration for him. Horrigan was JFK's top agent and present in Dallas, Texas when he was assassinated and blames himself for what happened. Now he feels it's up to him to stop the current Head of State from joining the list of dead Presidents. But this killer has turned the tables on Horrigan and now he's the hunted one in a life or death cat and mouse game. Who will win? Who will die? It's a race against time to save the Pres from a chameleon-like enemy who can get to anyone. My favorite Secret Service movie and as good a nail biter as any.


text:
Dit is een van de vele films van Eastwood met een mengeling van intrige, actie en een vleugje romantiek, samen met 'The Gauntlet', 'Firefox', enzovoort. Clints acteerbereik is inmiddels vrij bekend. In deze film is hij zwijgzaam en een beetje buitensporig, vooral tegenover vrouwen en superieuren. Er zitten geen verrassingen in zijn spel. Maar de film zelf is wel een verrassing; hij is beter dan gemiddeld.
Clint is Frank, een agent van de geheime dienst die, misschien in een moment van twijfel, de kogel die JFK doodde niet heeft kunnen opvangen. Daarna is hij aan de drank geraakt, wat zijn gezin heeft verjaagd, en nu ploetert hij voort in de bureaucratie tot hij wordt benaderd door John Malkovitch, die zichzelf 'Booth' noemt. die een soort verwrongen relatie met hem opbouwt op basis van hun gedeelde, gedesillusioneerde overtuiging dat alles zinloos is behalve de impuls om aan saaiheid en voorspelbaarheid te ontsnappen. Welnu, voor een artiest als Clint is dat een nogal ongelijksoortige opstelling, maar hij doet het vrij goed, minder robotachtig dan gewoonlijk. En hij lijkt de herinnering aan dat moment in Dallas als een steenlast met zich mee te dragen. Halverwege de film wordt hij opnieuw op de proef gesteld. Hij hangt aan het dak van een hoog gebouw, houdt Booths hand vast, trekt zijn pistool en richt het op Booth, die hem vraagt of hij echt bereid is om te schieten. Als hij dat doet, redt hij natuurlijk de president van een moordaanslag door een door de cia getrainde moordenaar, maar wel ten koste van zijn eigen leven. Terwijl ze hand in hand in de lucht hangen, vertelt Booth hem over de situatie. En Clint houdt zelfs een korte toespraak, tegen Renee Russo, over het feit dat hij de president in Dallas niet heeft kunnen redden. 'Als ik snel genoeg had gereageerd, had ik dat schot kunnen lossen... en dan had ik er geen probleem mee gehad.' Het is niet erg overtuigend, maar zijn stem klinkt een beetje verstikt, zijn ogen staan vol tranen en zijn lip trilt. Het is een van de weinige scènes in Clints films die je'verplaatst' zou kunnen noemen. We weten door zijn nieuwe besluit dat hij deze keer de kogel zou krijgen als hij nog een kans kreeg. (De ironie is dat hij de huidige president niet mag. Wie wel? Hij houdt pompeuze toespraken in Colorado over hoe ze 'een natie uit de wildernis hebben gehouwen'. Hebben ze dat in Las Vegas niet ook gedaan?)
Er wordt vaak gezegd dat een film alleen maar zo goed is als zijn schurk. Dat is niet waar, niets is zo eenvoudig, maar in dit geval zou je een argument kunnen maken voor de waarheidswaarde van de film. De reptielachtige John Malkovitch met zijn Tataarse ogen is fantastisch.
Over gedesillusioneerd gesproken. Oké, hij kan het een beetje verzieken door minachtend te snuiven terwijl hij twee onschuldige jagers tussen de ogen schiet, maar op het witte doek is hij fascinerend. Renee Russo heeft daar weinig mee te maken. Fred Thompson, de belangrijkste assistent van het Witte Huis, zit nu weer in de politiek, een verademing voor filmbezoekers. Clints acteerbereik is dan misschien beperkt, dat van Thompson is minder. In elke film waar hij in meespeelt, heeft hij dezelfde plechtige en ontevreden uitdrukking op zijn gezicht, alsof hij voortdurend wordt geplaagd door een of andere vulkanische spijsverteringsstoornis.
De regie van Wolfgang Peterson is net zo goed als in 'Das Boot', en dat is ook niet slecht. Tijdens de laatste schietpartij wordt er heel wat van het gebruikelijke, spannende kruisverhoor toegepast. En als Clint en Russo elkaar in haar hotelkamer hartstochtelijk omhelzen en als twee hitsige wezels achteruit naar het bed schuifelen, laat Peterson ons speels hun voeten zien, samen met een reeks voorwerpen die op de grond vallen <0xE2><0x80><0x93> niet alleen de gebruikelijke kledingstukken, maar ook handboeien, pistolen, piepers, pilotenhandschoenen, Dick Tracy-horloges en andere belemmeringen. Clint gaat met een zucht op het bed liggen. 'Nu moet ik al die dingen weer omdoen.'
Goed geschreven en de moeite waard om te zien.

text_en:
This is another of Eastwood's many movies mixing intrigue, action, and a dollop of romance, along with "The Gauntlet," "Firefox," and so forth. Clint's acting range by now is pretty familiar. In this one, he's taciturn and a bit outrageous, especially with women and superiors. There are no surprises in his performance. But the film itself is something of a surprise; it's above average.

Clint is Frank, a Secret Service agent who, perhaps in a moment of doubt, failed to catch the bullet that killed JFK. He then took to drink, which drove his family away, and now plods along in the bureaucracy until he is contacted by John Malkovitch, calling himself "Booth," who strikes up a sort of skewed relationship with him based on their shared, disillusioned conviction that everything is meaningless except the impulse to escape dreariness and predictability. Now, this is rather an anfractuous set of attitudes for a performer like Clint to project, but he does rather well, less robotic than usual. And he does seem to carry around with him, like a burden of stone, the memory of that moment in Dallas. He's tested again halfway through this movie. He is hanging from the roof of a tall building, grasping Booth's hand, and he pulls his pistol and points it at Booth, who asks him if he is really willing to shoot. If he does, of course, he saves the president from an attempted assassination by a CIA-trained murderer, but he does so at the cost of his own life. Booth twits him about the situation as they hold hands in midair. And Clint even has a short speech, talking to Renee Russo, about his failure to save the president in Dallas. "If I'd have reacted quickly enough, I could have taken that shot . . . and that would have been alright with me." It's underplayed, but his voice chokes slightly, his eyes water, and his lip trembles. It's one of the few scenes in any of Clint's films that might properly be called "moving." We know from his newfound resolve that given another chance he would take the bullet this time. (The irony is that he doesn't like the current president. Who could? He gives pompous speeches in Colorado about how they "carved a nation out of the wilderness." Didn't they do the same thing in Las Vegas?)

It's often said that a movie is only as good as its villain. It isn't true, nothing is that simple, but an argument could be made for its truth value in this case. The reptilian John Malkovitch with his Tartar eyes is marvelous.

Talk about disillusioned. Okay, he can ham it up a little, sniffing with disdain even as he plugs two innocent hunters between the eyes, but he's fascinating on the screen. Renee Russo has little do to. Fred Thompson, as the chief White House aid, is now back in politics, a relief for movie-goers. If Clint's acting range is limited, Thompson's is something less. In every film he's been in, he wears the same solemn and dissatisfied expression, as if constantly plagued by some form of volcanic digestive disorder.

The direction by Wolfgang Peterson is as good as it was in "Das Boot," which is pretty good. There is a great deal of the usual suspenseful cross-cutting in the final shootout. And when Clint and Russo fall into an impassioned embrace in her hotel room and scuttle backwards towards the bed like two weasels in heat, Peterson playfully shows us their feet along with a succession of objects dropping to the floor -- not only the usual garments but handcuffs, guns, beepers, palm pilots, Dick Tracy wrist watches and other impedimenta. Interrupted, Clint lies back on the bed and sighs, "Now I have to put all that stuff back on again."

Well written and worth watching.


text: In de rij van vuur is naar mijn mening een uitstekende, spannende actie-drama-thriller! Ik vond dat agent Horrigan (Clint Eastwood) en agent Raines (Rene Russo) er goed uitzagen in de kleding die ze tijdens het presidentiële diner droegen. Leary (John Malkovich) was een zieke man die graag telefonisch met Frank speelde. Maar hij zag er goed uit in de smoking die hij aan het eind van de film droeg. Eén ding dat me verbaasde, was de groeiende aantrekkingskracht tussen agent Horrigan en agent Raines. Voordat ik hier een eind aan maak, wil ik graag zeggen dat de hele cast en de crew uitstekend werk hebben geleverd. Ik vond de setting prachtig en kon er geen genoeg van krijgen. Tot slot, voor alle Clint Eastwood-fans die deze uitstekende, spannende en spannende actie/drama/thriller nog niet hebben gezien, kan ik het ten zeerste aanbevelen.

text_en: IN THE LINE OF FIRE, in my opinion, is an excellent, suspenseful, and edge-of-your-seat action/drama/thriller! I thought that Agent Horrigan (Clint Eastwood) and Agent Raines (Rene Russo) looked good in the attire they wore at the presidential dinner. As for Leary (John Malkovich), he was a sick man who loved to toy with Frank by phone. He looked good in the tuxedo he wore near the end of the film, though. One thing that surprised me was the growing attraction between Agent Horrigan and Agent Raines. Before I wrap this up, I'd like to say that the entire cast and crew did an outstanding job, I loved the setting, and I couldn't get enough of it. Now, in conclusion, to all you Clint Eastwood fans who haven't seen this excellent, suspenseful, and edge-of-your-seat action/drama/thriller, I highly recommend it.


text:
Een van de beste films die ik ooit heb gezien... Goed script, originele plot, over een man die gekweld wordt door de gedachte aan de moordaanslag op jfk, toen hij de opdracht kreeg hem te beschermen op die koude novemberdag in 1963. Dertig jaar later wil een andere asociale gek de huidige president vermoorden. De agent van de geheime dienst raakt daarbij zijn partner kwijt, aan de gestoorde schutters die iedereen die hem voor de voeten loopt en zijn missie in de weg staat vermoorden.
De film gaat vergezeld van een gedenkwaardige score en een ingehouden maar betekenisvolle romance tussen Russo en Eastwood... waaruit blijkt hoe moeilijk het is om een romantisch leven te leiden in dat soort werk. Malchovich is geweldig, natuurlijk hadden veel andere kandidaten de rol kunnen spelen die hij speelde, maar hoevelen konden zo geslepen en intelligent handelen als hij in de film?
Onnodig te zeggen dat ik dit een geweldige film vond... elke keer dat hij op televisie is, moet ik ernaar kijken... en ik heb hem op dvd! Ik ben een grote fan van Eastwood, dit heeft zijn toch al fantastische carrière alleen maar versterkt, en Malchovich' beste rol tot nu toe!

text_en:
One of the finest movies I have viewed...Good script, original plot of a man who is haunted about JFK's assassination when he was assigned to protect him on that Cold November day in 1963. Thirty years later another anti-social lunatic wants to assassinate the current president. The secret service agent loses his partner along the way,to the crazed gunmen who schemes,lies and murders anybody in his path who'll stand in his way of his mission.

The movie accompanies with a great memorable score,and a restrained but meaningful romance between Russo and Eastwood....which displays how difficult it is to have a romantic life in that kind of work. Malchovich is great,sure many other candidates could have played the role that he played,but how many could acted with such craftiness,and intellect that he displayed in the movie?

Needless to say,I thought this was a great movie...everytime it's on television I have to watch it..and I own it on dvd! I'm a big Eastwood fan,this only boosted his already fabulous career,and Malchovich's best role to date!


text: Ik heb in mijn leven heel wat actiethrillers gezien en dit is duidelijk een van de beste ooit! Er zijn maar weinig films die ik zelfs maar een paar keer bekijk en dit is er een van. Alles in deze film is precies goed: Clint als de voortreffelijke hoofdrolspeler, Rene Russo als zijn niet-stomme vrouwelijke partner (dit is een heel zeldzame combinatie <0xE2><0x80><0x93> triest, maar waar!). Natuurlijk verdient John Malkowich een heleboel lof voor zijn uitstekende schurk, maar laten we niet vergeten Eastwoods eerste vriend, gespeeld door Dylan Mcdermott, die naar mijn mening perfect bij de rol past. De soundtrack is absoluut fantastisch <0xE2><0x80><0x93> maar helaas nooit uitgebracht op een originele soundtrack-cd (schaam je, producers!). De plot is logisch en er wordt geen tempo verloren, het publiek wordt voortdurend opgewonden gehouden over de afloop van het duel tussen Eastwood en Malkowich. Ik geef deze film 10 Stars!

text_en: I have seen quite a few action thrillers in my life and this is clearly one of the best ever! There are very few films which I even consider watching several times and this is one of them. Everything in this movie is just right: Clint as the superb leading actor, Rene Russo as his non-stupid female partner(this is a very rare combination - sad,but true!). Of course, John Malkowich deserves a lot of praise for his excellent villain but let us not overlook Eastwood`s initial buddy, played by Dylan Mcdermott, who in my view fits the role perfectly.The soundtrack is absolutely fantastic - but sadly never released on an original soundtrack CD (shame on the producers!). The plot makes sense and there is no loss of pace, the audience is kept in constant excitement of the outcome of the duel between Eastwood and Malkowich. I give this one 10 Stars!


text: Ik zat naar _The Perfect Storm_ te kijken en dacht aan een andere film van Wolfgang Peterson, die veel beter is: deze. Hoewel hij beslist niet op een waargebeurd verhaal is gebaseerd, is _In the Line of Fire_ precies de film die je moet maken. Hij heeft een geweldig verhaal en een geweldige cast. Malkovich heeft een Oscar verdiend voor zijn rol als de enge moordenaar met een wrok tegen de regering die hij maar al te goed diende. Eastwood is goed als de gemartelde Secret Service-agent en Russo is een lust voor het oog. Als je dit niet hebt gezien, moet je hem beslist huren of kopen, zoals ik heb gedaan. Het is beslist een van de beste misdaadromans van de afgelopen tien jaar.

text_en: I was watching the Perfect Storm, and thought about another Wolfgang Peterson film which is much better--this one. Although certainly not based on a true story, In the Line of Fire is how a movie should be made. It has a terrific story with a great cast. Malkovich won a well-deserved Oscar for his performance as the creepy killer with a grudge against the government he served all too well. Eastwood is good as the tortured Secret Service and Russo is easy on the eyes. If you haven't seen this, definitely rent it or buy it as I did. Definitely one of the best crime thrillers of the past decade. 9/10