text:
Er is geen plot. Er zijn geen hoofdpersonen. Er zijn geen bewegende camera's of close-ups. Deze film volgt in feite geen van de conventionele verteltechnieken die in de doorsneefilm worden gebruikt. Maar Du Levande van Roy Andersson is een opmerkelijk staaltje cinematografische vertelling. Het is een ontroerende blik op de menselijke psyche.
Gecombineerd met een reeks portretten geeft Roy Andersson ons een intiem inzicht in wat ons allemaal menselijk maakt. In perfect ingelijste statische opnamen, aangevuld met de perfect ingespeelde, maar grillige muziek, stelt Roy ons voor aan een groot aantal personages die hun dagelijks bestaan leiden. Sommigen grenzen aan het tragische, anderen aan het hilarische, en we worden als geen ander meegenomen op een reis naar het noorden. Het is een reis naar de kleine dingen die ons menselijk maken. In plaats van overdonderende verhalen of visuele technieken wordt alles tot het absolute minimum teruggebracht, zodat we ons alleen op de personages zelf richten. Het richt zich op de onbetekenende punten in ons leven die ons maken tot wie we zijn; onze dromen, onze wanhoop. Door deze eenvoudige observatie van anderen kunnen we accepteren wie we als individu zijn.
De verbleekte kleuren en lijkbleke make-up van de personages lijken de individuele verhalen alleen maar te benadrukken en ons eraan te herinneren dat we in tegenstelling tot hen allemaal in leven zijn. In deze film is er geen happy end of licht aan het eind van de tunnel, en toch loop je de bioscoop uit met een gevoel van leven. Veel toegankelijker dan zijn vorige film, Songs from the Second Floor, Du Levande, is een werkelijk inspirerend stuk film.

text_en:
There is no plot. There are no central characters. There are no moving cameras or close-ups. In fact, this film does not follow any of the conventional storytelling techniques used by mainstream film. However, Roy Andersson's Du Levande is a remarkable piece of cinematic storytelling. It is a touching look at the human psyche.

Comprised of a series of vignettes, Roy Andersson gives us an intimate insight into what makes us all human. In perfectly framed static shots, added with the perfectly in tune, yet quirky, music, Roy introduces us to a host of characters as they undertake their daily existence. Some bordering on tragic, others hilarious, we are taken on a Nordic journey like no other.

It is a journey into the little things that make us human. Instead of over-the-top storytelling or visual techniques, everything is stripped down to the bare minimum so that our sole focus is on the characters themselves. It focuses on the insignificant points of our lives that make us who we are; our dreams, our desperation. It's through this simple observation of others that we can accept who we are as individuals.

The washed out colours and deathly-pale makeup of the characters only seems to emphasize their individual stories and remind us that unlike them, we are all alive. There is no happy ending or light at the end of the tunnel in this film, yet you walk out of the cinema with a sense of life. Much more accessible than his earlier film, Songs from the Second Floor, Du Levande, is a truly inspiring piece of cinema.


text:
Dit had ik echt niet zien aankomen. Roy Andersson had me in de tang, ik ben de perfecte sukkel voor een statische camera (lang leve koning Borowczyk!) en ik zat het eerste kwartier van de film hysterisch te lachen, hij raakte me precies tussen mijn ogen. Je moet wel een briljante man zijn om van zelfmedelijden hilariteit te maken. Andersson doet me denken aan de derde stuurman op de Pequod in Moby Dick, Flask, een man die het hele leven opvatte als een practical joke die de goede heer zelve met ons uithaalt. En het web van egoïsme in deze film is werkelijk hilarisch. Het niveau van de satire is koortsachtig hoog, je hebt één misleide, zelfmedelijden hebbende dromer die doorzeurt over de wreedheid van de wereld en dan negeer je volkomen een spirituele zelfreflectie die het uitschreeuwt van ellende. De diepste diepten van het egoïsme zijn gepeild. Ik had nooit gedacht dat het in dit opzicht mogelijk zou zijn verder te gaan dan Bergmans 'The Silence'. Hoe grotesk de zelfliefde en zelfrespect van elk personage in deze film ook zijn, ze zijn onthutsend. We krijgen een bestaan te zien waarin de talentloze en luie mensen die zich verzetten tegen een wereld die volgens hen onrechtvaardig tegenover hen is, waarlijk legenden zijn in hun eigen huiskamers. De mensen in deze film maken van zelfbedrog en zelfbedrog een kunstvorm! Er is maar één vrouw in de film die enig idee lijkt te hebben van wat er gaande is. Een oude vrouw die weigert een kapel te verlaten, die neerknielt om te bidden voor de vergeving van de hele mensheid, haar spraak is de meest elektriserende veroordeling van de moderne wereld die ik ooit heb gehoord. Ze onthult door haar gebeden dat wat er mis is met de wereld niet kan worden hersteld door er alleen maar aan te prutsen, dat er niet maar een paar gebreken zijn, dat er een afgrond van corruptie is die alleen kan worden goedgemaakt door het offer en de dag des oordeels. Als ik naar deze film kijk, moet ik denken aan een naakte monnik die om middernacht tot aan zijn middel in een koude rivier staat en duizend Kyrie eleisons schreeuwt voor de zonden van de mensheid. Een andere grote grap is dat het duidelijk is dat haar gebeden zinloos zijn, en dat ze in feite iedereen tegen sluitingstijd tegenhoudt om naar huis te gaan.
Dit is geen film voor de zelfingenomenen, niemand wordt gespaard, er worden geen afgodsbeelden op het altaar achtergelaten, geen enkele groep mensen wordt toegesproken ter ere van een andere groep. Nooit is er een transcendentere, verbijsterend mooie opsomming van onze zonden geweest. Het is een film voor het einde van de wereld, het is een grootse grap, de grote afzichtelijke practical joke van het menselijk leven!
<0x3E> Uit de lijst van beelden is het te moeilijk om een favoriet te kiezen, ik sloeg op mijn dij en viel bijna van mijn stoel in de bioscoop, schreeuwend van het lachen toen een man probeerde het tafelkleed onder een voorstelling vandaan te trekken. Ik zal niet bederven wat er gebeurt, maar de spanning neemt toe en er gebeurt werkelijk iets onverwachts. Het is waarschijnlijk het grappigste wat ik ooit in een bioscoop heb gezien. Ik ben heel gereserveerd en ik kon me gewoon niet beheersen: dat is de maatstaf van de grootsheid van deze film.
<0x3E> De opname van 'You, the Living' We krijgen het palet van een kunstenaar te zien, smoezelig bruin, geel, grijs en hemelsblauw, tot leven gebracht door de schok van lichtgevende, koperen texturen. Er is nooit een toon die uit de toon valt, het is als anderhalf uur symfonische Whistler-kleurensmelting. De obsessie die moet hebben geleid tot het instellen van dat kleurenschema is buitengewoon. En geen enkele opname is verspild, zoals met alle grote films, er is geen centimeter celluloid over.
Misschien wel de beste film die ik ooit heb gezien.

text_en:
I really didn't see this one coming. Roy Andersson had me pegged out, I am the perfect sucker for a static camera (long live King Borowczyk!) and I was laughing hysterically for the first fifteen minutes of the film, he hit me straight between the eyes. You have to be a brilliant man to make self-pity hilarious. Andersson reminds me of the third mate on the Pequod in Moby Dick, Flask, a man who took the whole of life to be a practical joke that the good lord Himself is playing on us. And the web of egotism in this movie is truly hilarious.

The level of satire is at fever pitch, you have one deluded self-pitying dreamer harp on about the cruelty of the world and then totally ignore a spiritual self-reflection crying out in agony. The very depths of egotism are plumbed. I really never thought it possible to go further than Bergman's "The Silence" in this respect. However the grotesqueness of the self-love and self-regard, by every single character in this film, is staggering. We are shown an existence where the talentless and the idle rail against a world they believe has been unjust towards them, they truly are legends in their own living rooms. The human beings in this film make self-deception and self-delusion a great artform!

Only one woman in the film appears to have any sort of understanding of what is going on. An old woman who refuses to leave a chapel, knelt down praying for the forgiveness of all mankind, her speech is the most electrifying condemnation of the modern world I have ever heard. She reveals through her prayers that what is wrong with the world is not to be fixed by mere tinkering, there are not a just a few faults, there is an abyss of corruption that can only be mended by immolation, and judgement day. Watching this movie puts me in the mind of a naked monk, stood waist deep in a cold river at midnight screaming out a thousand Kyrie eleisons for the sins of humanity. Another grand jape is that it is clear that her prayers are futile, and in fact she is stopping everyone going home at closing time.

This is not a film for the smug, no-one is spared, no idols are left on the altar, no one group of humans is harangued to the glory of another group. Never has there been a greater more transcendent more astonishingly beautiful summation of our sins. It is a film for the end of the world, it is the grand jest, the great hideous practical joke of human life!

From the catalogue of images it is too difficult to pick a favourite, I slapped my thigh and almost fell off my chair in the cinema, screaming with laughter as a man attempted to pull the tablecloth from under a set service. I won't spoil what happens, but the suspense builds up, and something truly unexpected occurs. It is probably the funniest thing I have ever seen in a cinema. I am quite reserved and I just couldn't control myself: that is the measure of the greatness of this film.

The shooting of "You, the Living" is impeccably formalist. We are shown the palette of an artist, dingy browns, yellows, greys, and sky blues set alive by the shock of luminous brass textures. There is never a tone out of place, it's like an hour and a half of symphonic Whistlerian colour-meld. The obsession that must have gone into putting that colour scheme in place is extraordinary. And no shot is wasted, as with all great movies, there is not a spare inch of celluloid.

Perhaps the best film I've ever seen.


text:
Deze film hoort niet grappig te zijn, maar ik moest erom lachen.
Hij is niet bedoeld om droevig te zijn, maar mijn hart voelde zwaar door een aantal van de scènes heen.
Hij is niet geschreven als actieavontuur, maar mijn hart sloeg meer dan eens over.
Net als het leven manipuleert deze film je emoties niet en vertelt hij je hoe je je moet voelen. Hij is er gewoon, en je reageert.
Als je het niet grappig, verdrietig of ontroerend vindt, dan zegt dat meer over jou dan de film.
Het is verbazingwekkend en verfrissend om een regisseur te zien die met heel zijn hart viert dat we allemaal menselijk zijn, en die omarmt dat we hier allemaal gevangenzitten, dat we dit 'leven' leiden. Dat is het enige dat telt.
Morgen is er weer een dag.

text_en:
This film isn't supposed to be funny, but it made me laugh.

It isn't designed to be sad, but my heart felt heavy through a number of the vignettes.

It isn't written as action adventure, but my pulse raced more than once.

Just like life, this movie doesn't manipulate your emotions and tell you how to feel. It simply is, and you react.

If you don't find it funny or sad or moving, I suspect that says more about you than the film.

It amazing and refreshing to see a director so wholeheartedly celebrate that we are all human, and embrace that we are all trapped here, doing this "life" thing, over and over for as long as we must.

Tomorrow is another day.


text:
De film van Roy Anderson, 'You, The Living', bestaat uit een serie van zo'n vijftig schetsen, foto's en vignetten die zich afspelen in een Zweedse stad. Sommige personages zijn maar een paar seconden op het scherm te zien, terwijl andere in talloze scènes verschijnen en soms op de achtergrond te zien zijn terwijl een ander verhaal zich ontvouwt. Veel scènes zijn ontleend aan de dromen, nachtmerries en fantasieën van de vreemde maar geloofwaardige personages die deze wereld bewonen. Het is een fascinerende benadering: elk van de scènes kan in afzondering worden bekeken, maar samen vormen ze een krachtig portret van wat het is om mens te zijn.
Het eerste halfuur is 'You, The Living' ontzettend grappig. Een groot deel van de humor richt zich op de leden van een fanfarekorps, wier muziekoefeningen de buren in hun flatgebouw woedend maken. Het komische hoogtepunt wordt echter gevormd door een afschuwelijk misplaatst nummer van een dinerband. Na deze hilarische inleiding versombert de stemming van de film echter aanzienlijk. De droom van het dinerorkest wordt grimmig wanneer de ongelukkige hoofdpersoon voor het gerecht wordt gesleept en geeft de rest van de film een mengeling van absurditeit en wanhoop.
In de volgende scènes wordt de ongelukkigheid van de cast van personages steeds duidelijker. Hun wereld is een wereld waarin mensen niet met elkaar in contact kunnen komen, waar over dromen, nachtmerries en fantasieën wordt gepraat, maar waar niemand getroost kan worden, zelfs niet als anderen hun hand uitsteken om hen te helpen. De terneergeslagen vrouw met het refrein 'niemand houdt van mij' en het jonge meisje met haar onbeantwoorde liefde voor de rockgitarist Micke zijn archetypische figuren.
De wereld van 'You, The Living' is ook door egoïsme aangetast. Een oudere professor wordt weggeroepen voor een uitgebreid banket om een telefoontje van zijn onstuimige, geldbeluste zoon te beantwoorden; een dief steelt de portefeuille van een meedogenloze manager; een arrogante, ongeduldige zakenman beledigt een moslimkapper en krijgt zijn verdiende loon. Op het naargeestigste moment van de film vertelt een vrouw in de kerk de lange lijst van menselijke zonden terwijl haar medeparochianen tegen sluitingstijd naar buiten schuifelen.
En toch, ondanks alle duistere momenten in deze film, wijst het gedeelde refrein van'morgen is er weer een dag' op het vermogen van mensen om ondanks veel ellende door te leven. De soundtrack van Benny Anderson (van ABBA) lijkt in het begin ongepast joviaal, maar wordt steeds logischer naarmate de film zijn menselijke vermogen om vol te houden ontwikkelt.
'You, The Living' heeft een uitzonderlijk visuele stijl. Dezelfde verbleekte, lichtgroene kleuren komen overal terug, en nergens is een schaduw te bekennen; dit maakt dat de personages er uitzonderlijk bleek uitzien en wekt de indruk dat het menselijk leven wordt blootgelegd om te worden onderzocht. Bijna elk tafereel wordt vastgelegd in een statisch camerastandpunt, alsof het foto's zijn die tot leven worden gebracht. De paar gelegenheden waarbij de camera wel beweegt zijn des te opmerkelijker; het contrast tussen het leven en de beweging van het grote banket vormt een schokkend contrast met de doodse aanblik van de garderobe. In de meest intense momenten van verlangen en wanhoop verlammen de personages de kijker door recht in de camera te kijken. Ze weten dat ze worden onderzocht en hebben even tijd om hun hart uit te storten voor ons, de kijkers.
Dit is een prachtige, menselijke film.

text_en:
Roy Anderson's film 'You, The Living' comprises a series of fifty-odd sketches, snapshots and vignettes set in a Swedish city. Some characters are on screen for just a few second, whilst others appear in numerous scenes and are sometimes seen loitering in the background while another story unfolds. Many scenes are drawn from the dreams, nightmares and fantasies of the strange but believable characters inhabiting this world. It is a fascinating approach: each of the scenes could be enjoyed in isolation, but together they contain a powerful portrait of what it is to be human.

For the first half hour or so, 'You, The Living' is gloriously funny. Much of the humour centres on the members of a brass band, whose music practice infuriates the neighbours in their apartment block. The comic highlight, however, is provided by a dinner-party track gone horribly awry. After this hilarious introduction, however, the mood of the film darkens considerably. The dinner-party dream turns grim when the hapless protagonist is put on trial for his life, setting a mixed tone of absurdity and despair for the rest of the film.

In the subsequent scenes, the unhappiness of the cast of characters becomes increasingly apparent. Theirs is a world where people are unable to connect with one another, where talk of dreams, nightmares and fantasies is widespread, but where no person can be comforted, even when others reach out to help them. The despondent woman with the 'nobody loves me' refrain and the young girl with unrequited love for the rock guitarist, Micke, are archetypal characters.

The world of 'You, The Living' is also blighted by selfishness. An elderly professor is called away the warmth of a vast banquet to answer a phone call from his impetuous money-grubbing son; a thief steals the wallet of a ruthless executive; an arrogant and impatient businessman insults a Muslim barber and receives his comeuppance. In the film's bleakest moment, a woman in church recounts the long list of human sins as her fellow parishioners shuffle out at closing time.

And yet, for all dark moments in this film, the shared refrain of 'tomorrow is another day' points to the ability of people to go on living in spite of many miseries. The soundtrack provided by Benny Anderson (of ABBA fame) seems inappropriately jovial at first but makes more and more sense as the film realises this human capacity to persevere.

'You, The Living' has an extraordinary visual style. The same washed-out, pale-green colours recur throughout, and there is nary a shadow in sight; this makes the characters appear exceptionally pallid and creates the sensation that human life is being laid bare for examination. Almost every scene is captured in a static camera frame, as if these are photographs being brought to life. The few occasions where the camera does move are all the more extraordinary; the contrast between the life and movement of the great banquet form a startling contrast with the deadness of the cloakroom scene. In the most intense moments of longing and despair, the characters transfix the viewer by directly facing the camera  they know that they are being examined and have a few moments to pour out their hearts to us, the viewers.

This is a wonderful, human film.


text:
Minor Spoilers zal volgen.
Deze film is nog vreemder en onconventioneler dan 'liedjes van de tweede verdieping'. Er is geen hoofdfiguur die we volgen. Er is geen 'plot' op de conventionele manier. Er is geen nadruk op een happy end. Er is geen publiekstrekkerij. Met andere woorden: Roy Andersson is terug met een wraakactie. In plaats van terug te vallen op conventie en vaste formule concentreert Roy Andersson zijn film rond een idee. Ik zal niet ingaan op wat dat idee is, maar zelfs als je het niet'snapt', beloof ik je dat je de grootste visuele diepte zult zien die ooit in een film is gelegd. De majestueuze scènes uit 'liedjes' verbleken hier bij. Een werk van visuele pracht. Dus wees aardig voor je medemens, want per slot van rekening 'zijn wij de levenden' en alleen jij en ik hebben de macht om ons leven te veranderen. Dat dacht ik tenminste toen ik de laatste scène van de film zag, waarin de onmenselijke bommenwerpers over de stad komen aanvliegen om ons het leven te ontnemen.
En vergeet deze film natuurlijk niet te zien als hij in je buurt wordt vertoond. Dit is een van die films die werkelijk de macht hebben om een beter mens van je te maken, zoals De Sica's 'Fietsersdieven'. Een heel warme en humanistische film.

text_en:
Minor Spoilers will follow.

This movie is even more odd and unconventional than "songs from the second floor". There is no main character we follow around. There is no "plot" in the conventional way. There is no emphasis on an happy end. There is no crowdpleasing. In other words Roy Andersson is back with a vengeance. Instead of falling back on convention and fixed formula Roy Andersson concentrates his film around an idea. I will not go into what that idea is, but even if you don't "get it" i promise that you will see the greatest visual depth ever put to film. The majestic scenes from "songs" pale in comparison here. A work of visual splendor.

So be kind to your fellow man, because after all "we are the living", and only you and I have the power to change our lives. That is at least what I thought when I saw the final scene in the movie, with the inhumane bomber planes sweeping in over the city in the film to take our lives away.

And of course don't forget to see this movie when it gets a limited release near you. This is one of those movies that actually have the power to make you a better person, like de Sica's "Bicycle Thieves". A very warm and humanistic film.


text: Je kunt Roy Andersson niet echt productief noemen (6 films in 37 jaar). En je kunt hem ook niet van conventioneelheid beschuldigen; hij gaat niet recht op zijn doel af, in elk geval niet als het op verhaallijnen aankomt. 'You, the Living', zijn eerste film in zeven jaar, is als een surrealistische documentaire waarin een groot aantal personages wordt geobserveerd terwijl ze weinig doen, en als dat afschrikwekkend klinkt, kan ik je verzekeren dat het dat niet is. Dit is een grappige, toegankelijke en verrassend hartelijke film, een stuk-van-het-leven dat ver verwijderd is van wat we normaal gesproken op het scherm zien.<br />Natuurlijk is'stuk-van-het-leven' niet de juiste benaming voor deze film, aangezien de meeste mensen waarschijnlijk niet zo'n soort leven leiden. De incidenten op het scherm bestrijken het hele scala van het bijna angstaanjagend gewone tot de regelrechte waanzin, en hoewel de personages soms voorbijflitsen, soms om nooit meer terug te keren en anderen weer opduiken alsof ze om goedkeuring vragen, betoont Andersson ze allemaal een soort welwillende genegenheid. Dat, en een paar uitbundige muziek, zorgt ervoor dat de tijd die we met hen doorbrengen goed besteed is.

text_en:
You can't really call Roy Andersson prolific, (6 films in 37 years). Nor can you accuse him of being conventional; he doesn't do 'straight-forward', at least when it comes to narrative. "You, the Living", his first film in seven years, is like a surreal documentary in which a large number of characters are observed doing nothing very much and if that sounds off-putting, let me assure you it isn't. This is a funny, accessible and surprisingly warm-hearted movie, a slice-of-life far removed from that which we normally see on the screen.

Of course, 'slice-of-life' is hardly the proper moniker to apply to this movie since most people's lives are unlikely to be anything like this. The incidents on the screen run the gamut from the almost terrifyingly ordinary to the downright wacky and while characters may flit by, sometimes never to be seen again, others to reappear as if anxious for approval, Andersson bestows on them all a kind of benign affection. That, and some rollicking music, ensure the time we spend with them is time well-spent.


text: De grote bel in een bar rinkelt af en toe om de laatste bestellingen door te geven en de onvermijdelijke rij voor de toonbank te vormen. Willen we alleen datgene wat we nodig hebben als het al te laat is? Of is de ironie van de huilende Cassandra een meer resonerende weerspiegeling van onze perceptie van het individuele bestaan? Er is een eindeloze fascinatie over waar schrijver-regisseur Roy Andersson ons mee naartoe wil nemen in zijn vierde film, 'You, The Living'. Met een stuk of vijftig semi-gerelateerde scènes, aan elkaar geregen door een voorliefde voor tragikomische hyperrealiteit, de weemoedige interpretaties en symbolische voorbeelden van het leven die ons allemaal binden in deze grote kosmische Sisyfus-strijd. De pure eenvoud van deze tafereeltjes dramatiseren de eenvoud en de immense kostbaarheid van het gescheiden zijn van de symbiotische relaties die we met elkaar hebben. Andersson mag de complexiteit van de menselijke conditie dan meer door hard en snel cynisme heen snijden dan hij zou moeten doen, maar hij herinnert ons ook aan de inherente, geruststellende glorie van elke ochtend wakker worden in een nieuwe morgen, wanneer we ons allemaal bewust zijn van onze eigen afzonderlijke vormen van tot stilstand gekomen ontwikkeling.

text_en: The large bell in a bar intermittently rings for last orders and the inevitable rush to queue forms at the counter  do we want what we need only when it's too late? Or is the irony of the opening scene's wailing Cassandra a more resonant reflection of our perceptions on individual existence? There's an endless fascination about where writer-director Roy Andersson wants to take us in his fourth feature, "You, The Living". With fifty or so semi-related vignettes strung together by a penchant for tragicomic hyper-reality, its wistful interpretations and symbolic instances of life that bind us all in this great big cosmic Sisyphean struggle. The sheer simplicity of these vignettes act to dramatise the tenuity and immense preciousness of being apart of the symbiotic relationships we have with one another. Andersson might whittle down the complexity of the human condition through harsh and fast cynicism more than he should, but he also reminds us of the inherent, reassuring glory of waking up each morning to a new tomorrow when we're all aware of our own distinct forms of arrested development.


text: Ik heb een paar keer hardop gelachen tijdens deze film, maar als je er een vluchtige blik op werpt, zou je denken dat het iets heel anders was. Ik ben dol op het tempo en de manier waarop het langzaam in je brandt als je deze verbijsterend mooie tableaus voorgeschoteld krijgt. Andersson geeft ons hier iets anders. Laat ons iets zien wat ik sinds zijn laatste film niet meer heb gezien. Hij is qua compositie uitzonderlijk en door zijn methode om de camera te fixeren en de actie voor ons te laten plaatsvinden, opent hij de deur naar de mensheid en kijken we naar een plek die onze eigen levens weerspiegelt, onze eigen kleine levens. Het is krachtig materiaal. Het is de eenvoud waarmee hij de gebeurtenissen laat plaatsvinden die het tegenovergestelde gevoel van complexiteit oproept. Alles voor de camera is allesbehalve eenvoudig. Anderssons aandacht voor detail is buitengewoon. Ik geloof dat de meeste scènes, zo niet alle, sets zijn die volgens zijn ontwerp uit de grond worden gestampt. Ik kan deze film niet genoeg aanbevelen. Voor mij nam hij me mee naar een plek en toen ik eruit kwam, was ik getuige geweest van een gerafelde en mooie wereld, gesteven en gepijnigd, kaal en schitterend. Tegelijkertijd vreemd en vertrouwd. Deze film is briljant en het leven bevestigt. Dat weet ik, omdat ik er glimlachend uit kwam en me geweldig voelde. Het heeft hem zeven jaar gekost om deze film te maken. Als hij deze ene film had gemaakt, zou hij nu nog bij de groten zitten.

text_en: I laughed out loud several times during this film though give it a cursory glance and you would think it was something else altogether. I adore the pace and the way it slowly burns into you as you are presented these gobsmackingly beautiful tableaux. Andersson gives us something else here. Shows us something I had not seen since his last film. He is compositionally exceptional and via his method of fixing the camera and allowing action to take place before us, he opens the door on humanity and we peer into a place that reflects our own lives, our little lives. It is powerful stuff. It is the simplicity with which he allows the events to take place that creates the opposite feeling of complexity. Everything in front of the camera is anything but simple. Andersson's attention to detail is extraordinary. I believe most scenes, if not all, are sets built from scratch according to his designs. I cannot recommend this film highly enough. For me it took me to a place and I came out of it having witnessed a world frayed and beautiful, starched and pained, barren and splendid. At once alien and familiar. This film is brilliant and life affirming. I know because I came out smiling feeling wonderful. It has taken him seven years to make this. If he only made this one film he would still be up there with the greats.


text:
Jou, de Levenden (2007)
Mordant. Ik heb dat woord nooit eerder opgeschreven, maar het komt me hier voor de geest. Laat me het opzoeken. Nou, het maakt er deel van uit <0xE2><0x80><0x93> bijtend, maar ook zo grappig. Zo bijtend grappig. Dit is een sombere film, dat is zeker, met zoveel droge droge droge humor en eigenzinnige humor dat het onmogelijk is om er op een bepaald niveau niet van te houden. Gefilmd in een zeer spaarzame stijl, vaak met een statische camera en werkelijk evenwichtige, stabiele composities, als toneeldecors, zien we een korte opvoering plaatsvinden.
Maar daardoor lijkt het gewoon <0xE2><0x80><0x93> wat het niet is. Het gewone leven wordt getoond als slonzig, ironisch, verrukkelijk, koket en deprimerend. Zoiets. Ik geloof dat het Ebert was die zei dat je tot de ontdekking komt dat je lacht en dat je niet weet waarom. Precies. En ergens in het promotiemateriaal stond dat het een kruising was tussen Bergman en Monty Python, en wat ze bedoelen is dat het de droge, zwijgende, onderzoekende uitstraling heeft van Ingmar Bermans beroemde Zweedse films, maar dat het ook de maffe, op de een of andere manier roerende elementen heeft van de Britse komieken.
Ik zou zeggen, kijk hier beslist, beslist minstens een halfuur naar. Er is een deel van me dat dacht dat ik het tegen die tijd wel gehad had <0xE2><0x80><0x93> de rest gaat door in een soortgelijke opeenvolging van kleine scènes en momenten, en ze ontwikkelen zich geleidelijk aan, maar er is geen grote plot of climax van het gebruikelijke soort. Er zijn een paar grote momenten later, zelfs alleen maar de aandacht voor het onweer, die ons aardig uit de alledaagse menselijke gebeurtenissen haalt.
De film is schitterend in zijn klassieke beheersing, bijna als een reeks scènes van Gregory Crewdson (en in feite de fotograaf overtreft). En het acteerwerk, met al zijn heel gewone, niet-glamoureuze folklorisme, klopt precies. Een opzienbarende, mooie, vreemde ervaring.

text_en:
You, the Living (2007)

Mordant. I've never written that word before but it comes to mind here. Let me look it up. Well, it's part of it--corrosive, but also funny as heck. So corrosively funny. This is a dour film, for sure, with so much dry dry dry wit and quirky humor it's impossible not to like it on some level. Filmed in a very spare style, often with a static camera and really balanced, stable compositions, like theater stages, we see a short enactment occur.

But that makes it seem ordinary--which it is not. Ordinary life is shown to be frumpy, ironic, delightful, coy, and depressing. And impossible. We, the living, must live, and since we're alive, we may as well take note. Something like that. I think it was Ebert who said you find yourself laughing and don't know why. Exactly. And the promo material somewhere said it was a cross between Bergman and Monty Python, and what they mean is it has the dry, silent, probing look of Ingmar Berman's famous Swedish films, but it has the zany, somehow touching elements of the British comedians.

I'd say, definitely, definitely watch at least half an hour of this. There is part of me that thought I was through by then--the rest continues in a similar assemblage of little skits and moments, and they do gradually evolve, but there is no great plot to follow or climax of the usual kind. There are some great moments later, even just the attention to the thunderstorm, which takes us out of the mundane human events nicely.

The filming is gorgeous in its classical control, almost like a series of Gregory Crewdson scenes (and outdoing the photographer, actually). And the acting, with all its very ordinary, non-glam folksiness, is right on. A startling, beautiful, odd experience.


text: Roy Anderssons 'Du Levande' is niet helemaal origineel, omdat het een tegenhanger is van Anderssons vorige film 'Sënger f<0xC3><0xBC>r den entr<0xC3><0xA4>gen'. Toch heeft de film een aura van totale originaliteit. Sommige conventies van het filmen worden nog steeds overboord gegooid: de meeste acteurs lijken in niets op wat je in een film zou verwachten en de opnamen duren lang. Het grootste deel van de tijd beweegt de camera niet, maar bewegen de mensen eromheen. De opnamen beginnen ergens en het decor bouwt zich vele malen in verbazingwekkende proporties op. W.G. Sebald komt in de literatuur voor met dezelfde techniek. Vanwege de tijd die in elke opname wordt gestoken, is de belichting in veel scènes heel hoog. t <0xE2><0x80><0x93> het is aan de kijker om in zijn of haar eigen geest op te bouwen. Deze film is positief. Hij is vastbesloten om dit allemaal niet negatief te zien en tegelijkertijd de sociale onrechtvaardigheden niet te vergeten. Een van de boodschappen die ik ervan kreeg, was dat misschien niet alle mislukkingen en ongelukjes uiteindelijk fataal zijn. Geweldige film.

text_en: Roy Anderssons "Du Levande" is not totally original as it is counter piece to Anderssons previous movie "Sånger från andra våningen". Still the movie has aura of total originality. Some conventions of movie making are still thrown away: most of the actors look nothing like what you would expect in movie and the shots take long time. Most of the time camera doesn't move but people move around it. The shots start from somewhere and many times the scenery builds up in amazing proportions. W.G. Sebald comes to mind in literature with same technique. Because of the time invested in every shot the suspension is really high in many of the scenes. There is a story and isn't - it is left for viewer to build up in his or her own mind. This movie is positive. It is determined not to see this all in negative way and at the same time will not pass the social injustices. One of the messages I got from it was that maybe all failures and accidents are not fatal after all. Great movie.


text:
Deze film, die in het Italiaans werd verfilmd in een bioscoop in Rome (niet zo slecht als hij klinkt) nadat hij was vertoond op het filmfestival van Rome, is in feite een kunstfilm en een festivalfilm, die het publiek gegarandeerd zal betoveren en verrukken door zijn opvallende stijl, komische humor, het vermogen om komedie te maken van het lijden van anderen, aantrekkelijke, vrolijke muziek, briljante optredens, allesoverheersende vriendelijkheid en menselijkheid <0xE2><0x80><0x93> maar gedoemd, door zijn vreemdheid en gebrek aan een dwingende verhaallijn, om het gemiddelde publiek zich af te vragen waar ze naar kijken en waarom iemand hem bewondert, hoe hij <0xC3><0xBC>berhaupt is gemaakt.
Andersson geeft ons bijna een reeks droge fragmenten. Er komen verschillende thema's in voor. Geld: een vent aan het tafeltje naast ons (Waldemar Nowak) jat de portefeuille van een rijke stinkerd die in een restaurant onder het genot van een glas cognac in een mobiele telefoon zit te praten, waarna hij een stel dure pakken bestelt die op bestelling zijn gemaakt; een nietsnut van een zoon belt zijn gevierde vader weg van een uitgebreide bijeenkomst om hem te smeken om nog één lening. Een psychiater maakt zich hardop zorgen over zijn uitgeputte investeringen, terwijl zijn vrouw hem in bed neukt met alleen een glimmende Vikinghelm op.
Depressie: een onderwijzeres (Jessica Nilsson) stort in tijdens de les omdat haar man haar een 'hoer' heeft genoemd; de tapijtverkoper (Pjotr Fredriksson) stort in elkaar voor zijn klanten omdat hij haar zo heeft genoemd. Verschillende mannen hebben deprimerende dromen. Maar hé, dit is Zweden. Is niet iedereen depressief? Liefdesproblemen: een dik, bohémienachtig stel gaat voortdurend uit elkaar; een groupiemeisje fantaseert over een leadgitarist, Micke (Eric Bhouckman). Vrouwen slaan de deur dicht als hun echtgenoten hun instrumenten gaan oefenen. (Muziek is ook duidelijk een verbindend thema. Naast de zwierige gitarist zijn er een tuba en een drummer die in een Dixierland-band spelen en ook op marsen en begrafenissen spelen. Elke scène heeft een extra melodieuze ondertoon door de muziek, die de ene scène met de andere verbindt.) Een razende storm buiten het raam van vele scènes, hevige regen, mensen buiten, onweer dat zo hard dondert dat het klinkt als een strijd die over het land woedt. Dit verenigt ook de toon en geeft de indruk dat verschillende scènes zich afspelen op dezelfde ontmoedigend stormachtige dag.
Andersson is een meester in visuele compositie en de statische middenafstandsopname en de film hebben een mistig grijsgroen uiterlijk dat door regisseur Gustav Danielsson is ontworpen. Dat is perfect omdat het de somberheid van een Zweedse winter oproept, maar het twinkelt ook van de subtiele kleuren van de geestigheid van de regisseur, die elke scène met een glimlach besluit. Je wist bijna nooit dat grauwheid zo mooi kon zijn. (Of misschien wist je dat wel: Alexcanr Sokurov creëert zulke effecten soms in heel andere contexten.) Het is een soort stilte die voortkomt uit de visuele stijl, het ijsberen van taferelen, en het afstandelijke humanisme van de algemene visie. Een volledig beheerste stijl heeft iets kalmerends, geruststellends.
Niet alles werkt even goed. Je kunt ongeduldig worden van de opeenvolging van nauwelijks samenhangende taferelen, die soms te veel lezen als het werk van een schrijver van _Saturday Night Live_ die aan Prozac toe is. Aangezien sommige taferelen je duidelijk raken of je aan het lachen maken, is het duidelijk dat andere een beetje tegenvallen. Maar sommige scènes zijn echte zinsbegoochelingen, en een duidelijk triomfantelijke climax van pure magie is een droom <0xE2><0x80><0x93> waarbij de beschreven en gevisualiseerde dromen een belangrijke rol spelen <0xE2><0x80><0x93> waarin het groupiemeisje zich voorstelt dat ze in een bruidsjurk net getrouwd is met haar fabelachtige gitarist-ideaal, die een delicate reeks riffs speelt terwijl een menigte bewonderaars zich voor een groot raam verzamelt. Het gezichtspunt verschuift naar buiten en het raam schuift langzaam weg, alsof het gebouw waar het pasgetrouwde pasgetrouwde stel uit kijkt een trein was die van een station vertrekt om hen naar hun huwelijksreis te brengen. Het is een fris, subtiel en tamelijk subliem effect. Uiteindelijk krijg je misschien het gevoel dat alles in You the Living (Du Levande) een droom is, inclusief de steeds terugkerende scène waarin de barman altijd een bronzen bel luidt en de laatste bestelling aankondigt, waarna alle slome klanten van hun tafel opstaan en naar boven gaan om nog een drankje te halen.
Een Italiaanse recensent noemde dit 'een kleine, geweldige film', en dat klopt. Hij beperkt zich op wel tien manieren, maar er zit wel degelijk iets groots in. Roy Andersson is een kleine meester (als een middeleeuwse miniaturist) in de innerlijke komedies van Scandinavische somberheid, en dit is een film als alle andere. Dit jaar vertoond in Cannes als 'Un certain Regard'. Dit is ook de Zweedse inzending voor de Oscar voor beste buitenlandse film in 2007. Het is moeilijk te zeggen wat Bergman ervan zou vinden, maar Andersson heeft met hem samengewerkt en is beroemd om zijn uitvoerig geproduceerde tv-commercials, waarvan sommige op YouTube te zien zijn. Bergman noemde ze 'de beste commercials ter wereld'. Het zal interessant zijn om te zien of deze regisseur, wiens vak net zo subtiel is als zijn kijk op de wereld, in de toekomst aan langere segmenten zal gaan werken. Ondertussen moet elke goede filmliefhebber dit echt eens zien.
'Schadenfreude' is niet helemaal het juiste woord. Dat betekent dat je geniet van de ellende van anderen. Andersson leert ons te genieten van de ellende van ons allemaal.

text_en:
This, which was shown dubbed in Italian at a Rome cinema (not as bad as it sounds) after being presented at the Rome Film Festival, is very much an art film and a festival film, guaranteed to charm and delight such audiences for its distinctive style, droll humor; ability to draw comedy from the suffering of others; appealing, cheery music; spot-on performances; overriding sweetness and humanity--but doomed, because of its oddity and lack of a compelling story line, to leave average audiences wondering what they're watching it for and why anyone admires it, how it even got made.

Andersson gives us almost a series of dry skits. Running through them are various themes. Money: a guy at the next table (Waldemar Nowak) nicks the wallet of a rich bore talking on a cell phone in a restaurant over a glass of brandy, then goes and orders a set of posh suits made to order; a deadbeat son calls his celebrated father away from an elaborate gathering to beg him for one more loan. A shrink worries aloud about his depleted investments while his wife humps him in bed wearing only a shiny Viking helmet.

Depression: an elementary teacher (Jessica Nilsson) breaks down in class because her husband has called her a "harpy;" the rug salesman spouse (Pär Fredriksson) collapses before clients because he's called her that. Several men have depressing dreams. But hey--this is Sweden. Isn't everybody depressed? Love problems: a fat bohemian couple is perpetually breaking up; a girl groupie has fantasies about a lead guitarist, Micke (Eric Bäckman). Wives slam doors when their husbands start to practice their instruments. (Music too is obviously a unifying theme. Besides the dashing guitarist there's a tuba and a drum player who're in a Dixierland band and also play in marches and funerals. Every scene has an added lilt from the music, which niftily links one sequence with another.) A raging storm outside the window of many scenes, violent rain, people out in it, thunder so loud it sounds like a battle raging across the land. This also unifies the tone and gives the impression various scenes are happening on the same dauntingly tempestuous day.

Andersson is a master of visual composition and the static middle-distance shot and the film has a foggy gray-green look engineered by DP Gustav Danielsson that's perfect because it evokes the gloom of a Swedish winter but also twinkles with the subtle colors of the director's wit, which ends every scene with a smile. One almost never knew drabness could be so beautiful. (Or perhaps one did: Alexcanr Sokurov creates such effects sometimes in very different contexts.) Within scenes and in the film as a whole there's a kind of stillness that comes out of the visual style, the pacing of scenes, and the detached humanism of the overall outlook. There's something about a fully mastered style that's calming, reassuring.

Not everything works equally well. One may feel impatient with the succession of barely related scenes, which read too much sometimes like the work of a Saturday Night Live writer in need of Prozac. Since some scenes plainly move you or draw a laugh, it's obvious that others fall a little flat.

But some scenes are real zingers, and one obviously triumphant climax of pure magic is a dream--described and then visualized dreams being another important thread) in which the girl groupie imagines herself in a wedding dress newly married to her fey guitarist ideal, who plays a delicate series of riffs while a crowd of admirers gathers outside a big window. The viewpoint switches to outside and the window slides slowly away as if the building the dream newlyweds look out of were a train moving out of a station to take them to their honeymoon. It's a fresh, subtle, and rather sublime effect.

Eventually one may feel everything in You the Living (Du Levande) is a dream, including the recurring scene where the barman is always striking a bronze bell and announcing last order time, whereupon all the torpid customers rise from their tables and go up to get one more drink.

An Italian reviewer called this "a small, great film," and that's right. It limits itself in a dozen ways, but there is greatness in it. Roy Andersson is a little master (like some medieval miniaturist) of the inner comedies of Scandanavian gloom, and this is a film unlike any other. Shown this year as a Cannes "Un Certain Regard" selection, this is also the Swedish entry for the 2007 Best Foreign Oscar. Hard to say what Bergman would think, but Andersson worked with him; is famous for his elaborately produced TV commercials, some of which one can see on YouTube. Bergman called them "the best commercials in the world." It will be interesting to see if this director, whose craft is as subtle as his viewpoint, will start working in longer segments some time. Meanwhile, any good film buff really needs to get a look at this.

"Schadenfreude" isn't quite the right word. That means delight in the misery of others. Andersson is teaching us to delight in the misery of all of us.


text:
Ik geniet van het volkslied. Ik geniet van het volkslied, al is het alleen maar omdat ik me dan, vlak voor het Middernachtelijk Nieuws, voorstel dat ik de cimbalen in de band bespeel. Niet zo gemakkelijk als je misschien denkt! Een, twee, drie, vier; Een, twee, drie, vier; maar wat dan? Dus heb ik medelijden met de oefenende basdrummer in de prachtige film van Roy Andersson, die geduldig wacht op zijn keu terwijl hij luistert naar een cassetterecorder uit de jaren zeventig.
Het 70-motief lijkt zich door de hele film heen voort te zetten, met hier en daar wat klassiek, zielloos meubilair. Bovendien heeft elke scène een griezelige, jadegroene glans die de minieme nuances van het subtielste acteerwerk benadrukt.
En dat brengt me op Jessika Lundbergs schitterende paarse laarzen. Laarzen die anders aanleiding zouden hebben gegeven tot een reclamecampagne voor de Silk Cult.
Maar toen kwam het moeilijke gedeelte. Iemand vroeg me waar het over ging. Nou, er is een scène waarin de openingszin luidt: 'Ik heb die groene broek niet'. Briljant. Recht uit een doos van Gary Larson.
Ik kan niet zeggen waar het over gaat. Ga zelf maar kijken.
Ron Plasma

Hmm. Larson! Klinkt Zweeds!
(Gezicht 15Apr08)

text_en:
I enjoy the National Anthem. I enjoy the National Anthem if for nothing else then, just before the Midnight News, I imagine I'm playing the cymbals in the band. Not as easy as you may think! One, two, three, four; One, two three, four; but then what? So I have sympathy with the practising bass drum player in Roy Andersson's wonderful film, patiently waiting for his cue listening to a very 70s cassette player.

The 70s motif seems to continue throughout, with some classic, soulless furniture. Moreover, every scene has an eerie jade wash which emphasises the minute nuances of the subtlest of acting.

Which brings me to Jessika Lundberg's outstanding purple boots. Boots which otherwise would have inspired a Silk Cult advertising campaign.

But then the difficult bit. Someone asked me what it was about. Well there is a scene where the opening line as "I don't have that length in green" Brilliant. Straight out of a Gary Larson carton.

I can't say what it's about. Go see yourself.

Ron Plasma

Hmm. Larson! Sounds Swedish

(Viewed 15Apr08)


text: Roy Andersson is erin geslaagd iets tot stand te brengen dat bijna alle conventies van wat een film hoort te zijn tart, een kunstwerk dat tegelijkertijd mooi, grappig en indringend is. Het eindresultaat is een ontroerend, zij het wat onsamenhangend verhaal over de mensheid in haar eenvoudigste en eerlijkste vorm.<br />Dit zal waarschijnlijk niet iedereen aanspreken, de humor is zelfs zo verfijnd dat velen er waarschijnlijk niet van zullen genieten. De bijna absurd lange takes, de ongemakkelijke stiltes en de constante middellange shots zullen zelfs het meest gewillige publiek beslist afschrikken. Het zijn deze onsamenhangende verhalen en onconventionele gedachten die Andersson tot een wereld maken waarin alle personages op hun eigen absurde manier in het middelpunt van de belangstelling staan. Elke scène wordt opgeslokt door de troosteloze omgeving en de personages lijken alleen te staan in hun eigen eigenaardigheid. Het is soms moeilijk om naar de film te kijken, niet in de laatste plaats omdat geduld een vereiste is, zoals bij veel van zijn films. Maar terwijl sommigen de film op een artistieke troon zetten, kijken anderen er alleen maar verward naar.

text_en:
Roy Andersson has managed to craft something that defies nearly all conventions of what a film should be, a piece of art that is both beautiful, funny and evocative at the same time. The end result is a moving, if somewhat fractured tale about humanity in its simplest and most honest forms.

This is unlikely to appeal to everyone, in fact the humour is so finely tuned that many are unlikely to get on its wavelength. The almost absurdly long takes, awkward silences and consistent medium shots will most definitely put off even the most willing of audiences. But it is within these disjointed tales and unconventional thinking that Andersson shapes a world where every character seems to take centre stage in their own absurd way. Each scene is absorbed by the desolate environments, with the characters seemingly left alone in their own oddity Its a difficult piece to watch at times, not least because like many of its scenes, it requires patience. But whilst some may hail it upon an artistic throne, others will simply look on in confusion. Its a film that blends understated humour with own brand of heart


text: Ik heb hem gezien op het Palm Springs International Film Festival van 2008. Er zijn een paar prachtige beschrijvingen van deze film van andere commentaarschrijvers hier en die leken er echt van te hebben genoten dus ik zal niet al te diep ingaan op de filmsamenvatting maar je kon een beetje van Woody Allen en misschien een beetje van Federico Fellini zien in de verzameling van deze film van zo'n 50 korte schetsen of vignetten die aan elkaar waren geknoopt zonder echte aparte plot. Een paar van de vignetten hebben echter wel iets met elkaar te maken in hun karakter en plot en een bar in een hoek wordt vaak gebruikt als centrale scène waar ze altijd het laatste woord hebben. De begin- en eindscènes hebben ook een gemeenschappelijk thema dat aan de film kleeft. Het kostte drie jaar om deze film te filmen en een groot deel van die tijd moet zijn besteed aan het vinden van de meest alledaagse en onaantrekkelijke mensen in heel Zweden om de cast te vormen. Dit is de Zweedse officiële inzending voor de Oscars voor de beste buitenlandse film van 2007. Het is een mooie film, maar nauwelijks een officiële inzending voor de beste buitenlandse film waard. Vorig jaar was de Zweedse inzending de zeer zwakke Farv det mies Falkenberg en het jaar daarvoor was het een duur ogende, maar saaie Zozo, dus opnieuw maakt Zweden geen schijn van kans om de Oscar in de wacht te slepen. De film duurt 20 <0xC3><0xA0> 25 minuten en had een goede 20-25-minutenfilm kunnen worden, maar hij wordt een beetje oud en koud voor een lange speelfilm. Roy Andersson regisseert. Gustav Danielsson is de filmregisseur. redacteur Anna Mderta Waern verdient veel lof voor het werk dat ze in deze film heeft gestoken. Benny Andersson van ABBA zorgt voor een onderhoudende muziekscore. Het is een interessante film met veel droge humor en ik vond hem wel leuk, maar het is niets bijzonders en ik kreeg maar een 7.0 van de 10.

text_en: I saw this at the 2008 Palm Springs International Film Festival. There are some wonderful descriptions of this film from other commenter's here and they seemed to have really enjoyed it so I won't too far into giving a film synopsis but you could see a little of Woody Allen and maybe a little of Federico Fellini in this film's collection of some 50 short sketches or vignettes strung together with no real singular plot. A few of the vignettes are related to each other in their character and plot lines however and a a corner bar is used frequently as a central scene where they are always giving last call. The beginning and ending scenes have a common theme too that bookends the film. It took three years to film this and much of the time must have been spent on finding the plainest and homeliest looking people in all of Sweden to make the cast. This is Sweden's official submission for Best Foreign Language Film for the 2007 Academy Awards. It's a nice movie but hardly worthy of an official submission for best foreign film. Last year Sweden's official submission was the very weak Farväl Falkenberg and the year before it was expensive looking but dull ZoZo, so once again Sweden will have no chance in picking up the Oscar. This film has it's moments and would have made a good 20-25 minute short film but it gets a little old and cold for a full length feature film. Roy Andersson directs. Gustav Danielsson is the cinematographer. Editor Anna Märta Waern deserves a lot of credit for the work she must have put into this. Benny Andersson of ABBA fame provides an entertaining music score. It's an interesting film with a lot of dry humor and I did like it but It's nothing really special and could only give it a 7.0 out of 10.


text: Deze surrealistische, absurdistische film is de eerste film die ik van de Zweedse regisseur Roy Andersson heb gezien. Hij is een doorgewinterde filmmaker die zijn brood verdient met het filmen van commercials en in de afgelopen veertig jaar slechts vier speelfilms heeft geregisseerd. Deze achtergrondfilms lijken op een verzameling kunstzinnige commercials van 52 minuten. Er zit geen verhaal in deze beelden, hoewel sommige personages in meer dan één beeld voorkomen (er zit echter een thema onder alles: de absurditeit van het moderne leven). Sommige van de maniertjes van de film (waarbij de acteurs in lichte, witte make-up verschijnen) zijn eerder irritant dan verhelderend. Sommige spotjes stellen heel weinig voor (een man die niet weet in welke rij hij moet gaan staan?). Maar andere spotjes zijn beter. Het beste is de film over de rockchick die droomt dat ze met haar rockgitariste op huwelijksreis gaat naar een huis dat op iets lijkt wat op een trein lijkt (je moet ernaar kijken om het te zien). Een film die de moeite waard is, ook al lijken sommige filmrecensenten met zulke grote filmmakers als Keaton, Tati en Kaurismaki te overdrijven: Andersson mist de visie van hen, en het ontbreken van een verhaal dat de beelden met elkaar verbindt, is fataal voor het idee dat deze film een meesterwerk is.

text_en: This surrealistic, absurdist movie is the first film I have seen of cult Swedish Director Roy Andersson. He is a veteran filmmaker who has made his living filming commercials, directing only four feature films in the last forty years. This background shows: the film seems like a collection of fifty 2 minute arty commercials. There is no story interconnecting these vignettes, though some characters appear in more than one vignette (there is a theme throughout underneath them, though: the absurdity of modern life). Some of the film's mannerisms (having the actors appear in light white makeup) are more irritating than illuminating. Some of the skits amount to very little (a man unsure in which queue to stand?). Other skits are better, though. The best is the one about the rock chick dreaming that she goes on honeymoon with her rock guitarist bride on a house that turns on something akin to a train (you have to watch it to get it). A film worth seeing, even if comparisons made by some film critics with such great filmmakers as Keaton, Tati and Kaurismaki seems overwrought: Andersson lacks the vision of them and the lack of a story interconnecting the vignettes is fatal to this film's pretension of being a masterpiece.


text: Mijn familie (twee mensen van in de veertig, een kind van 8 en mijn 71-jarige moeder) zag de film stiekem op 29 april. We vonden hem allemaal erg leuk. Het was een goed verhaal, en de wetenschap dat het gebaseerd was op echte gebeurtenissen maakte het des te leuker. Luke Wilson was een giller (met opzet) om naar te kijken, net als Tim Blake Nelson. En het was leuk om Neil Flynn iets anders te zien spelen dan 'de gemene conciërge van Scrubs'. De kinderen in de film deden het goed en ik weet zeker dat ze allemaal een bepaalde demografische doelgroep op het hartenbrekersniveau zullen aanspreken. De beelden waren prachtig en de muziek van Jimmy Buffet droeg bij aan het 'Florida-gevoel'. Oké, misschien was het verhaal een beetje te keurig en goed verpakt voor sommige volwassenen, maar wat maakte het uit? Ik kon het niet met het boek vergelijken, ik had er echt nog nooit van gehoord tot de film uitkwam.<br />Het was gewoon een leuke film en er zat een goede boodschap in. Zo simpel was het.

text_en:
My family (two 40-somethings, an 8 year old and my 71 yr old mother) saw this at a sneak preview on April 29th. We all enjoyed the movie very much. The story was a good one, and knowing it was based on real-life events made it that much more enjoyable. Luke Wilson was a hoot (pun intended) to watch as was Tim Blake Nelson. And seeing Neil Flynn play something other than "the mean janitor from Scrubs" was nice. The kids in movie did well and I'm sure they will all appeal to a certain demographic on the heartthrob level. The visuals were just lovely and the Jimmy Buffet music added to the "Florida feel". OK, maybe the story was a little too neat and well packaged for some adults, but hey, who cares? I can't compare it to the book, I honestly hadn't heard of it until the movie came out.

It was just a NICE movie and it had a good message. Plain and simple.


text:
Het is geweldig om een film te zien met kinderen in de hoofdrol, wier idee van 'volwassen zijn' er niet op neerkomt dat ze zich met sensualiteit bezighouden. In plaats daarvan zien deze kinderen een probleem in hun gemeenschap en nemen ze de verantwoordelijkheid op zich om het op te lossen. _Hoot_ is een film die helemaal gericht is op gezinnen die op zoek zijn naar een leuke dag in de bioscoop. De kwaliteit van de film is goed, vooral de spectaculaire opnamen van Montana en Florida. De soundtrack van Jimmy Buffet past er perfect bij. De jonge acteurs zijn energiek en verfrissend.
De plot, over een drietal kinderen die samenwerken om een paar gravende uilen te redden van de dood door toedoen van een gewetenloze pannenkoekenbakker, zal kinderen aanspreken. In veel films lijken kinderen machteloos, het is leuk om een film te zien waarin kinderen hard werken om iets te bereiken. En ook al zijn ouders afwezig of tijdelijk afgeleid, het is leuk om kinderen te zien die in de voetsporen van hun ouders willen treden en proberen onrecht recht te zetten.
Als je genoeg hebt van al die zelfingenomen verhaallijnen over kinderen die de bioscoop vullen, geef Toet een kans. Neem dan de tijd om met je kinderen te praten over het avontuur om anderen te dienen en om de wereld waarin ze leven. Een positieve boodschap van een positieve film.

text_en:
It is great to see a film starring kids whose idea of "acting adult" is not engaging in sensuality. Instead, these kids see a problem in their community and take responsibility for helping to solve it. Hoot is a film aimed squarely at families looking for a fun day at the cinema. The production values are good, especially sweeping shots of Montana and Florida. The soundtrack by Jimmy Buffet is a perfect fit. The young actors are spirited and refreshing.

The plot, about a trio of kids who work together to save some burrowing owls from death at the hands of an unscrupulous pancake house empire builder, will engage kids. So many films make children appear powerless, it is nice to see a movie that shows children working hard to make a difference. And even though parents are absent or temporarily distracted, it was pleasant to see kids who want to follow in their parents footsteps and try to right injustices.

If you are tired of all of the self-indulgent story lines about children that fill the cinema, give Hoot a shot. Then take some time to talk to your kids about the adventure of serving others and caring about the world they live in. A positive message from a positive film.


text: Wat een verfrissende afwisseling van de PG-films waarin tienermeisjes in en uit bed springen, jongens van de middelbare school tellen hoeveel meisjes ze kunnen 'oppikken', kinderen drinken, gebruiken drugs, enzovoort, enzovoort. Carl Hiaasen heeft zoveel boeken geschreven die leuk zijn, maar geen klassieke literatuur zijn, maar hij heeft eindelijk iets geschreven wat kinderen van de middenschool WILLEN lezen. En deze film stuurt kinderen de boodschap dat ze misschien iets kunnen betekenen, dat ze misschien hun stem kunnen laten horen. De film is opgenomen in Zuid-Florida en het landschap is mooi en natuurlijk en echt. Wat maakt het uit of het voorspelbaar is, en een beetje afgezaagd. Dat was ook het geval met WILLY FREE, en kijk eens hoe goed dat werkte. Dit is een goede familiefilm... een zeldzaam soort.

text_en: what a refreshing change from the PG movies that have teen girls jumping in and out of bed, young high school boys counting how many girls they can "hook up" with, kids drinking, doing drugs, etc., etc., etc. Carl Hiaasen has written so many books that are enjoyable but hardly classic literature. but he has finally written something that Middle School kids WANT to read. And this movie sends a message to kids that maybe they can make a difference, that maybe their voices can be heard. Filmed in South Florida, the scenery is beautiful and natural and REAL. Who cares if its predictable, and a little corny. So was FREE WILLY and look how well that did. This is a good family movie..........a rare breed.


text: In 'Toet' speelt Logan Lerman Roy Eberhardt, de nieuwe jongen op school die net uit Montana is gekomen. Maar Florida is heel anders dan Montana. Ondanks problemen om zich aan te passen, ontdekt Roy een groter probleem. Er komt een nieuw restaurant in de stad en gezinnen met uilen die zich ingraven, hebben problemen. Kan de nieuwe jongen, een wildebras (Brie Larson) en een weggelopen (Cody Linley) de grote bedrijven ervan weerhouden het uilenhuis te verwoesten?<br />Deze film was best goed. De kinderen (Logan Lerman, Brie Larson en Cody Linley) zijn de echte sterren van de film. Luke Wilson (agent Delinko) is oké, maar heeft niet echt een grote rol. Robert Wagner (burgemeester) en Jimmy Buffett (meneer Ryan) ook niet. Niettemin was dit een leuke film waar het hele gezin van zal genieten. Voor het eerst als producer vond ik dat Jimmy Buffett een kwaliteitsfilm in elkaar had gezet. Bovendien waren de uilen echt schattig.

text_en:
In 'Hoot' Logan Lerman plays Roy Eberhardt, the new kid in school who has just moved from Montana. But Florida is a lot different from Montana. Despite is troubles in blending in, Roy discovers a bigger problem. A new franchise restaurant is coming to town and families of burrowing owls are in trouble. Can the new kid, a tomboy (Brie Larson) and a runaway (Cody Linley) stop big business from destroying these owls' home?

This movie was pretty good. The kids (Logan Lerman, Brie Larson and Cody Linley) are the real stars of this film. Luke Wilson (Officer Delinko) is okay, but really does not have a very big part. Neither does Robert Wagner (Mayor) or Jimmy Buffett (Mr. Ryan).

Nevertheless this was a fun film that the whole family will enjoy. For a first time producer, I thought Jimmy Buffett put together a quality piece of work. Plus the owls were really cute.


text:
Als je het boek van Carl Hiaasen leest, volgt de film min of meer de vorm, met een paar kleine veranderingen voor Hollywood. Naar mijn mening is dit een geweldige familiefilm. Luke Wilson (agent Delinko) steelt de show zo'n beetje van een all-star cast met Robert Wagner en Jimmy Buffet. De kinderen in de film doen het geweldig onder leiding van Logan Lerman, Brie Larson en Cody Linley.
Brie Larson is misschien een beetje te klein om Beatrice te spelen. Ik stelde me een groter meisje voor, misschien 1,80 meter, 75 kilo, in de rol van Beatrice. Dat zou haar geloofwaardiger hebben gemaakt in haar rol van Dana die in elkaar wordt geslagen. Ze hadden haar 'harde meisje' moeten ontwikkelen. Ze is heel knap en ik begrijp waarom ze is gecast: ze is een publiekstrekker.
Dit is zo'n beetje de beste PG die er tegenwoordig te krijgen is: geen seks en heel weinig geweld. Deze film is een ouderdroom die uitkomt, een film met een sterke boodschap over het milieu, met kinderen die een diepe waardering hebben voor de schoonheid van Florida en zijn natuur. Hij laat zien dat volwassenen tekortschieten in het beheer van onze planeet en dat onze kinderen beter kunnen vragen. Een van mijn favoriete scènes in de film is wanneer Mullet Fingers zegt: 'Florida zou wel wat bergen als Montana kunnen gebruiken. Florida is zo vlak dat niets ontwikkelaars ervan weerhoudt het van kust tot kust te ontginnen.' Ook de fotografie van de natuur in Florida sprak boekdelen. Als familiefilm met kinderen van 5 tot 15 jaar is dit een geweldige film! Als bonus zullen de ouders worden vermaakt, vooral als het 'papegaaienkoppen' zijn.

text_en:
If you read the book by Carl Hiaasen, the movie follows pretty much true to form, with a few minor changes for Hollywood. In my opinion this is a great family movie. Luke Wilson (Officer Delinko)pretty well steals the show from an all-star cast that includes Robert Wagner and Jimmy Buffet. The kids in the movie do a great job led by Logan Lerman, Brie Larson, and Cody Linley.

Brie Larson is maybe a little too petite to play Beatrice. I pictured a bigger girl, maybe 6 foot, 175 lbs, in the role of Beatrice. This might have made her more believable in her role of beating up Dana. They should have developed her "tough girl" character more, and had her bite through a tire, or kick a soccer ball through a person. She is very pretty, and I understand why she was cast, she is a box office attraction.

This is about as PG as a movie gets these days, no sex, and very little violence. This movie is a parents'dream come true, a movie with a strong environmental message, with kids that have deep appreciation for the beauty of Florida and its wildlife. It shows how adults have fallen short in the stewardship of our planet, and that our children can demand better. One of my favorite lines in the movie is when Mullet Fingers says, "Florida could use some mountains like Montana. Florida is so flat there is nothing to stop developers from clearing it coast to coast". Also, the photography of Florida wildlife spoke volumes without dialog. As a family movie with kids ages 5-15, this is a great movie! As a bonus parents' will be entertained, especially if they're "parrotheads".


text: Ik ben met mijn jongste nichtje naar een vroege vertoning geweest en ze HOUDT ER VAN (ik heb er zelf ook van genoten). Ik hoef de plot niet uit te leggen, want de film blijft volledig in de lijn van het bekroonde en bestsellers-geworden boek van de beroemde auteur Carl Hiaasen. De film combineert het populaire boek met prachtige cinematografie (ik wil nu meteen naar Florida!), humor (dankzij grappige man, Luke Wilson en een paar nieuwelingen), en geweldige muziek! Ik moet nu meteen een cd van Jimmy Buffet kopen! Ik weet dat een film goed is als ik er uiteindelijk kippenvel van krijg. Al met al was het een geweldige familiefilm waar ik mijn jongste nichtje graag mee naartoe nam. Ik zou hem aan iedereen aanbevelen.

text_en: I took my younger niece to an early showing and she LOVED it (I enjoyed it myself as well). I don't need to explain the plot, since the movie remains completely true to the award-winning, top-selling book by famed author Carl Hiaasen. The movie takes the popular book and layers it with beautiful cinematography (I want to go to Florida now!), humor (thanks to funny-man, Luke Wilson and some new-comers), and Great music! I have to get to get a Jimmy Buffet CD now! I know a movie is good when I get goose-bumps in the end. Overall, it was great family film that I felt comfortable taking my younger niece to. I'd recommend it to any and everyone.


text: Ik nam een groep jonge mensen die even oud waren als de hoofdpersonen, en dat sprak ons allemaal aan. Ik ben het eens met de andere opmerking: die Wilson heeft een ondankbaar script geschreven voor een geweldige bijrol. Het is goed om een film te hebben voor een bepaalde leeftijdscategorie (te oud voor PG, te jong voor R). Het laat ook zien hoe ze denken en manoeuvreren op de middelbare school. Het was prachtig om te zien hoe goed Jimmy Buffet het als de coole leraar deed. Hij hield ons volwassenen wakker. Het niveau van de kinderen die de autoriteit in twijfel trokken, werd redelijk gehouden. Hun motieven waren specifiek en niet die van een of andere opstandige tiener. De setting en de muziek waren prachtig. Over het geheel genomen, als je van _Holes_ hield, leek dit echt op elkaar.

text_en: I took a group of young people who were the same age as the protagonists and it appealed to us all. I agree with the other post, the Wilson guy worked a thankless script into a great minor character. It is good to have a movie for a certain age demographic (too old for PG, too young for R). It also shows how they think and maneuver in junior high school. You had to love how well Jimmy Buffet did as the cool teacher. He kept us adults awake. The level of kids questioning authority was kept reasonable. Their motives were specific and not like some A.D.D. rebel. The setting and music were beautiful. Overall, if you enjoyed Holes, this is really similar.


text: Toet is een leuke jeugdfilm over een groep kinderen van de middelbare school die proberen een pannenkoekenhuisketen ervan te weerhouden een stuk land te bulldozeren waar een paar bedreigde uilen wonen. Het acteerwerk is vrij goed en de nieuwe gezichten zijn leuk om te zien. Er spelen veel bekende komieken in deze film en de humor is bijna non-stop. Het is een film voor jonge mensen, misschien vijf tot elf jaar oud. Ik vond het een leuke afwisseling van de volwassen films die tegenwoordig op het scherm te zien zijn. Er is hier geen realisme of nauwkeurigheid over het leven in het algemeen voor volwassenen of kinderen. Het is gewoon een leuk spelletje met een constante boodschap dat de mooie plekken in dit land niet te veel ontwikkeld moeten worden. Als je terug kunt denken aan de tijd dat je niet voor een dollar vocht, weet je misschien nog dat geld niet alles is. Niet veel mensen boven de twaalf zullen ervan genieten, tenzij ze echt een zwak hebben voor de speciale naschoolse series voor de oudere kinderen.

text_en: Hoot is a nice young person's film about a group of middle school kids that try and keep a pancake house chain from bulldozing a plot of land that is home to some endangered burrowing owls. The acting is pretty good and the fresh faces are nice to see. Many well known comedians are in this film and keep the humor going almost nonstop. It is a film for the young crowd, perhaps 5 to 11 years of age. I thought it was a nice change of pace from the adult films that pervade the screen these days. There is no realism here or accuracy about life in general for adults or kids. It's just a bunch of fun with a constant message about saving the beautiful places in this country from becoming over developed. If you can remember back to the day when you weren't fight for a buck you may remember that money isn't everything. Not many people over 12 are going to enjoy it unless they really have a soft spot for the old after school special series.


text:
Ik heb het boek gelezen in een leesclub en we vonden het allemaal geweldig. Mijn vrienden van die club waren het erover eens dat we niet naar de film zouden kijken, omdat het boek dan geruïneerd zou worden. Ik was het er niet mee eens en heb het kortgeleden samen met mijn jongere broer en mijn ouders bekeken.
Ik was aangenaam verrast. De film paste precies bij het boek, zonder zijn eigen sfeer te verliezen. Het thema 'nieuwe kinderen' werd net genoeg getoond om ons een indruk te geven, maar daar gaat het verhaal niet over.
De acteerprestaties waren niet de beste die ik ooit heb gezien, maar ze waren nog steeds goed en vooral de kinderen hadden veel energie. De personages waren interessant en de plot was grappig en niet te overdreven. Het was een kinderfilm die ook prima werkt voor volwassenen en tieners.
Ik wou dat Beatrice wat meer de stoere meid had uitgehangen, maar ze was nog steeds een geweldig personage. Mullet Fingers was ongeveer zoals ik me hem had voorgesteld, alleen was zijn haar een beetje geverfd, met blond haar en donkere wenkbrauwen. Roy deed het heel goed als de kleine man en het nieuwe kind, vooral als hij met zijn ouders en vrienden omging.
De boodschap en het einde (waarover ik niet zal praten, behalve dat ik het mooi vond) vormden samen een geweldige opwekkende film voor een regenachtige dag. Al met al was het een geweldige film die je keer op keer kunt bekijken als je eraan herinnerd wilt worden dat de wereld toch niet zo verschrikkelijk is.

text_en:
I read the book in a summer book club, and all of us there loved it. My friends from that club agreed not to watch the movie, lest the book be ruined. I didn't agree, and watched it recently with my younger brother and my parents.

I was pleasantly surprised. The movie was very true to the book, without losing it's own spirit. The 'new kid' theme was shown just enough so that we get a feel of it, but that's not what the story's about.

The acting wasn't the best I've ever seen, but it was still good, and the kids especially had a lot of energy. The characters were interesting, and the plot was cute and not too overstated. It was a kids movie that works just fine for adults or teenagers, too.

I wish there had been a bit more tough-girl attitude from Beatrice, but she was still a great character. Mullet Fingers was quite a bit like I had imagined him, except his hair was a little obviously dyed, with blonde hair and dark eyebrows. Roy worked very well as the little guy and the new kid, especially interactions with his parents and friends.

The message and the ending (which I won't discuss other than I liked it) teamed up to make a great cheer-up movie for a rainy day. All in all, this was a great film that you can watch again and again whenever you need reminding that the world isn't a horrible place after all.


text: HOOT gaat over drie tieners die een stel gravende uilen proberen te redden. Nu denk ik bij mezelf dat ze zich verzetten tegen wat goed is en wat fout is. In deze film verhuisde een jongen die Roy Eberhardt ( Logan lerman) heet van Montana naar Florida. en als hij eenmaal in de bus zit, begint een bullebak die Dana Matherson heet hem uiteindelijk te pesten, de volgende dag stompt Roy de bullebak en rent de bus uit om achter de mysterieuze rennende jongen aan te gaan. Uiteindelijk ontmoet Roy de rennende jongen die Mullet Fingers heet ( Cody linley) maar eigenlijk is zijn bijnaam die zijn stiefzusje Beatrice ( Brie Larson) hem heeft gegeven omdat hij Mullets met zijn blote handen kan vangen. Hoe dan ook, Muizenvinger en Roy worden vrienden en ze sluiten zich aan bij Beatrice om een eind te maken aan de bouw van een nieuw pannenkoekenrestaurant. Muizenvinger is de man achter al het vandalisme dat daar is gepleegd en later wordt hij ook nog gebeten door een van de honden die daar zijn neergezet om de bouwplaats te bewaken. Dus ze verzetten zich tegen de ezel die de bulldozer bestuurde en iedereen kreeg de uilen te zien. Het bleek een geweldige film te zijn, want hij liet zien hoe kinderen een verschil kunnen maken in het leven door zich te verzetten tegen wat goed en wat fout is. Dat is nou zo geweldig aan deze film. Hij leert iedereen veel over de natuur en hoe belangrijk die is.

text_en: HOOT is about these three teenage kids who try to save a bunch of burrowing owls. now to me i thinks that right they stand up to whats right and whats wrong. in this film a kid name Roy Eberhardt ( Logan lerman)moved from Montana to Florida. and once he gets on the bus a bully name Dana Matherson starts bullying him finally the next day Roy punches the bully and runs off the bus chasing the mysterious running boy. after all that Roy finally meets the Running boy who's name is Mullet Fingers ( Cody linley) well actually his nickname his step-sister Beatrice ( Brie Larson) gave it to him because he can catch Mullets with his bare hands. anyway Mullet Fingers and Roy becomes friends and they join together with Beatrice to stop the construction of a new pancake restaurant. Mullet Fingers is the one behind all the vandalism's that happened there and also later he gets bit by one of the dogs that put there to guard the construction site. so they stood up to the muckle that was driving the bulldozer and everybody got to see the owls it turned out to be a great movie because it showed where kids can make a difference in life by standing up to whats right and whats wrong. thats what is great about this movie. it teaches a lot to everyone about wildlife and how important it is.


text: Deze film kan ik iedereen van harte aanbevelen. Mijn zoon en ik hebben eerst het boek gelezen en daarna de film gezien. Hoewel het boek beter was (naar mijn mening) was de film nog steeds geweldig. Mijn zoon en ik zijn het erover eens dat we de boekversie het leukst vinden, maar dat we het einde van de film leuker vonden dan het einde van het boek. Het decor is gewoon fantastisch en de soundtrack is een must. Het feit dat Jimmy Buffett een kleine rol heeft en voor muziek zorgt, is een pluspunt. Luke Wilson doet het goed in zijn rol van agent Delinko en is zo'n beetje zoals ik me had voorgesteld dat Delinko eruit zou zien toen ik het boek las. In de bioscopen gaat het beter, en ik wacht tot de dvd uitkomt.

text_en: I highly recommend this movie to everyone. My son and I read the book first and then saw the movie. While the book was better (in my opinion) the movie was still great. My son and I agree that while we like the book version the best, we liked the ending of the movie better than the book ending. The scenery is just tremendous and the soundtrack is a must have. The fact that Jimmy Buffett has a small role and provides music is an added plus. Luke Wilson does a decent job in his role of Officer Delinko and is pretty much what I had mentally imagined Delinko would look like when I read the book. I'm surprised that this didn't do better in the theaters, and I'll be waiting for the DVD to come out.


text: Dit is een juweeltje van een film, helaas ingekort tot 'alleen voor kinderen'. De plot draait om een jongeman, Roy Eberhardt, die net uit de bergen van Montana in Zuidwest-Florida is aangekomen. Hij probeert zich aan te passen aan de andere kinderen van zijn school, en ontdekt op een illegale bouwplaats een team van broer-zus-beschermers. Kijk uit naar Carl Hiassen, de schrijver van het boek waarop deze film is gebaseerd, als de secretaris van de boosaardige baas op het hoofdkantoor. Schrijver/regisseur Wil Shriner is ook klerk op het Rijksarchief, waar de onverschrokken tienerrechercheurs ontdekken dat het belastende milieurapport ontbreekt. Luke Wilson steelt bijna alle cruciale scènes van de charmante tieneracteurs die meestal de beste tekst hebben. Wilson is de stuntelende politieagent, in zijn elektrische politiewagen met drie wielen, compleet met blauw zwaailicht en funky sirene. Als agent Dave doet hij zo zijn best om het goed te doen, maar meestal valt hij letterlijk in de modder! Verschillende keren! Jimmy Buffet is vrij onopvallend als de zwijgende, ondersteunende natuurkundeleraar. Maar de jonge acteurs Logan Lerman (Roy), Brie Larson (Beatrice de Beer) en Cody Linley (Mullet Fingers) zijn voortreffelijk als de tieners die agent Dave eindelijk op het juiste spoor zetten, het papieren spoor volgend dat de boosaardige bedrijfsleider heeft achtergelaten. Ik hoop dat je je na het zien van deze film net zo goed voelt als ik. Het is gewoon leuk! Maar ik heb wel een kleine klacht. Ik hoop dat alle niet-Floridianen beseffen dat niet iedereen uit Florida zo nors doet tegen nieuwkomers als in deze film. We zijn echt een vriendelijk stelletje! Vraag maar aan Carl Hiassen en Jimmy Buffet!

text_en: This is a delightful gem of a movie, unfortunately pigeon-holed as "just for kids." The plot revolves around a young man, Roy Eberhardt, newly arrived in southwest Florida from the Montana mountains. Trying to fit in with the other kids at his middle school, Roy discovers a brother-sister team trying to protect endangered burrowing owls at an illegal construction site. Look for Carl Hiassen, the author of the book upon which this movie is based, as the male secretary to the evil boss at corporate headquarters. Writer/director Wil Shriner is also the clerk at the Public Records Office where the intrepid teen-detectives discover that the incriminating Environmental Impact Report is missing. Luke Wilson nearly steals all the crucial scenes from the charming teen actors who have most of the best lines. Wilson is the bumbling police officer, in his three-wheeled electric police cart complete with blue light and funky siren. As Officer Dave, he tries so hard to do well, but usually ends up falling in the muck, literally! Several times! Jimmy Buffet is pretty low key as the tacitly supportive science teacher. But, young actors Logan Lerman (Roy), Brie Larson (Beatrice the Bear), and Cody Linley (Mullet Fingers) are superb as the teens who finally put Officer Dave on the right track, following the paper trail left by the evil corporate boss. I hope you come away from this movie feeling as good as I did. Just plain fun! One small complaint, though. I hope all non-Floridians realize that not everyone from Florida is as surly to newcomers as depicted in this film. We're really a friendly bunch! Just ask Carl Hiassen and Jimmy Buffet!!


text:
In 'Toet' probeert Mullet Fingers het pannenkoekenhuis tegen te houden. Het probleem is dat de bouwvakkers gewoon weer opnieuw beginnen en dat hij drastischer maatregelen moet nemen. Als hij met de honden wordt geconfronteerd, jaagt hij ze met slangen weg, niet voordat hij door een hond is gebeten en naar het ziekenhuis moet.
Als Roy naar bed gaat, vraagt hij zijn vader, die bij het ministerie van Justitie werkt, hoe hij met boeven omgaat. Zijn vader zegt dat het te maken heeft met de saaie stappen van het doornemen van papieren, want vroeg of laat gaan ze allemaal fout. Dat kun je zien bij Enron en WorldCom. Roy kijkt naar documenten die betrekking hebben op het pannenkoekenhuis en vindt een document met een geheimhoudingsclausule (hij moet wel inbreken in de caravan van het bedrijf), dus als de politie het ziet, heeft hij de wet aan zijn kant. In tegenstelling tot toen hij de politie uit de weg ging.
Let wel, zoals ik al eerder zei, Roy is niet altijd even netjes, en als de man van het bedrijf (onwettig) uilen doodmaakt, komt Mullet Fingers meteen in actie. Hij kan niet op de wet wachten (Mullet Fingers is ondergedoken). De film suggereert dat je in het systeem moet werken.

text_en:
In "Hoot", Mullet Fingers is engaging in sabotage to stop the pancake house. The problem is that the builders just start over again, and he has to take more drastic measures. When he is confronted with the dogs, he scares them off with snakes, not before he is bitten by a dog and has to go to hospital.

Roy at bedtime asks his father, who works with the Department of Justice, how he deals with crooks. His father says it involves the tedious steps of looking through papers, because sooner or later, they all slip up. You can see this with Enron and WorldCom. Roy looks at documents relating to the pancake house, and finds a suppressed document (he does have to break in to the company trailer), so when the police see it, he has the law on his side. Unlike when he evaded the police.

Mind you, as mentioned before, Roy is not always law-abiding, and when the company man is killing owls (illegally), Mullet Fingers takes direct action. He can't wait for the law (Mullet Fingers is in hiding). The movie does suggest that one should work in the system.


text: Ik moet bekennen dat het me verbaasde hoe goed deze film was toen ik hem voor het eerst zag. Ik was van plan geweest hem in de zomer in de bioscopen te zien, maar kwam er op een onaangename manier achter dat hij al was geweest en verdwenen. Daarom verwachtte ik dat hij uit de bioscopen was gehaald omdat hij slecht was. Maar vandaag huurde ik hem en keek ik ernaar en genoot ik er echt van. De snelheid waarmee de gebeurtenissen zich voltrokken was twijfelachtig, het had iets langer kunnen duren. Ik vond dat de film heel goed bij het boek paste, ook al liet hij een paar cruciale delen weg: de echte naam van Mullet Finger, enz. Ik had het gevoel dat als ik het boek niet had gelezen, ik niet echt zou hebben begrepen wat er aan de hand was. Het acteerwerk was heel goed, ook iets wat ik niet had verwacht, maar de agent <0xE2><0x80><0x93> sorry, ik weet de naam van de acteur niet meer <0xE2><0x80><0x93> had het er beter van af kunnen brengen. Al met al vond ik het een heel onderhoudende film en ik zou hem aan ieder publiek aanbevelen!

text_en: I must confess, I was surprised at how good this movie was when I first watched it. I had planned to see it in theaters during the summer but found out unpleasantly that it had already been and gone. Therefore, I expected it to have been removed from theaters because it was bad. Then, today, I rented it and watched it and really enjoyed it. The speed that events were occurring was questionable, it could have been a little longer. I found it was very true to the book, however it left out some crucial parts: Mullet Finger's real name, etc. I felt as if I hadn't read the book I wouldn't have really understand what was going on. The acting was quite good, another thing I had expected to be poor, however the cop, sorry I can't remember the actor's name, could have done a little better. All in all, I found this to be a very entertaining movie and would recommend it to all audiences!


text: Toet was geweldig. De uilen zijn schattig en de film laat een interessante milieukwestie zien waarvan ik het bestaan niet kende. Florida zit vol leuke personages en de film slaagt er geweldig in om dat naar het scherm te brengen. Mijn kinderen waren vooral dol op alle verschillende dieren, van slangen tot uilen en alligators. Het is eigenlijk een simpel verhaal, maar ook een verhaal dat ze op deze leeftijd moeten horen. Als kinderen jong zijn, ontwikkelen ze pas echt hun gevoel voor waarden, en ja, een van die waarden is de zorg voor ons milieu en alle wezens die erin leven. Ik vond het geweldig dat de film zelfs een gesprek op gang bracht over dieren en hoe je ze kunt helpen. Het was gewoon heel lief en ik vond het heel erg om mijn kleine meisje te horen praten over hoe ze de babyvogels wilde redden. Hoe dan ook, het was echt een geweldige tijd en ik kan de film aanbevelen aan iedereen die op zoek is naar iets amusants en betekenisvols.

text_en: Hoot was terrific. The owls are adorable and the movie highlights an interesting environmental issue I didn't know existed. Florida is full of so many fun characters and the film does a great job of bringing that to the screen. My kids particularly loved all the different animals, from snakes, to owls to alligators. It's really a simple story, but also one that they need to hear at this age. When kids are young that's when they really develop their sense of values, and yes one of those must be caring for our environment and all the creatures that live in it. I think it was great that the film even sparked a conversation with them on the ride home about animals and how to help them. It was just truly sweet and enduring to hear my little girl talk about how she wanted to save the baby birds. Anyway, overall it was really a great time and I'd recommend the movie to anyone looking for something entertaining AND meaningful.


text: Ik heb vandaag de film gezien en vond het een goede poging, goede boodschappen voor kinderen. Een beetje voorspelbaar. Het boek was beter, gaf meer details over de plot, over de omgeving en hoe de kinderen de samenzwering ontdekten. Ik denk dat Hiassens verwrongen humor beter overkomt in het boek dan in de film, maar er waren ook veel grappige momenten in de film. Hij is waarschijnlijk een beetje te traag opgenomen voor kinderen onder de zes jaar. Vond de rol van Jimmy Buffet als natuurkundeleraar geweldig. En die babyuiltjes waren schattig. Ik vraag me af hoe ze ze hebben kunnen filmen. De film toonde een groot deel van Florida op zijn best, waardoor het er heel aantrekkelijk uitzag. Verbeeld ik het me, of verscheen de schrijver Carl Hiassen even?

text_en: Saw the movie today and thought it was a good effort, good messages for kids. A bit predictable. The book was better, gave more plot details, ore about the environment and how the kids uncovered the conspiracy. I think Hiassen's warped humor comes across better in the book than the movie, but there were lots of funny moments in the movie as well. It is probably a bit too slow paced for kids under 6 yrs of age. Loved the casting of Jimmy Buffet as the science teacher. And those baby owls were adorable. I wonder how they managed to film them. The movie showed a lot of Florida at it's best, made it look very appealing. Am I imagining it, or did the author Carl Hiassen make a brief appearance?


text: Toet is een leuke, eenvoudige film met een eenvoudige boodschap. Het leek me een film voor jonge kinderen, maar ik weet dat volwassenen deze film leuk zullen vinden. De verhaallijn is vrij simpel. Een kind dat naar Florida is verhuisd moet een voetbaltrainer en een uitgestotene helpen om gravende uilen te redden van de bouw van een pannenkoekenhuis. De boodschap in deze film is groots, speciaal voor dierenactivisten en geliefden. De boodschap is dat je alles moet doen om bedreigde dieren te redden. Het acteerwerk in deze film is redelijk. Alle drie de kinderen zagen eruit alsof ze goed bij elkaar pasten. De muziek is niet al te slecht. Ik vond de liedjes van Jimmy Buffet in deze film leuk. Over het geheel genomen is het een goede familiefilm. Ik geef deze film een 9/10.

text_en: Hoot is a nice plain movie with a simple message. It seemed like that this film was for young children, but I know that adults will like this film. The storyline is pretty simple. A kid who moved to Florida must help a soccer jock and an outcast save burrowing owls from construction of a pancake house. The message in this film is big especially for animal activists and lovers. The message is about doing all you can to save endangered animals. The acting in this film is decent. All the three kids looked like they had good chemistry. The music is not too shabby. I liked Jimmy Buffet's songs in this film. Overall this is a good family film. I rate this film a 9/10.


text: Ik vond het echt een geweldige film, vooral omdat ik er helemaal in opging. Ik verveelde me, ik heb hem uit de bibliotheek gehaald en ik heb me echt vermaakt! Ik heb hem in die twee dagen twee keer gezien en hoe vaker ik ernaar kijk, hoe leuker ik hem vind. Ik dacht dat de plot heel afgezaagd zou zijn, maar uiteindelijk kon je echt zeggen dat het waar was. Ik vond de hoofdpersonen leuk en ik vond dat ze goed gespeeld waren en dat je echte vriendschap kon zien. Ik vond dat ze het allemaal uitstekend deden. Het einde was goed. En je haat echt de slechteriken en je houdt echt van de goeien. Zo hoort een film te zijn.

text_en: I thought this was a really great movie especially since it was jut filler for me. I was bored, I got it from the library and I really enjoyed myself! I've watched it twice in the two days and the more I watch it the more I like it.I thought that the plot was going to be really corny but in the end it really could be said that it would be true. I liked the main characters and I thought that they were well cast and you could see true friendship. I thought they all did an excellent job. The ending was good.And you really hate the bad guys and you really like the good guys. Which is what a movie is supposed to be like.


text: Dit is een goede familiefilm met een paar leuke grappen. Ik wou dat er niet te veel schooldingen als de pestkop in zaten om de film te vullen. En het lijkt ook een beetje te gemakkelijk om een stuk land te redden van de bouw. Ik bedoel, het ging gewoon te gemakkelijk. Het maakt je wel bewust van de natuur. Het had een leuke manier om het stuk land te introduceren dat wel snel was maar een beetje te langzaam voor mij. Een beetje te rommelig voor mij en het deed me denken aan toen ik weer naar school ging. O, de dvd zit tjokvol met leuke dingen dus mis hem niet. 7 van de 10 voor de film 10 van de 10 voor de dvd met de extra's die de moeite waard zijn om te bekijken. De moeite waard om dit te zien!

text_en: This is a good family movie with a few laughs. I wish it didn't have too much of the school stuff like the bully in it to fill the movie up. Also, it seems a little too easy to save a piece of land from being built. I mean, the it just flowed too easily. It does make you aware of the wildlife. It had a cute way of introducing the piece of land which the fast runner but a little too slow for me. A little too hokey for me and it reminded me of going back to school. Oh, the DVD is chock full of goodies so don't miss out. 7 out of 10 for the movie 10 out 10 for the DVD with the extras that is well worth to watch. Well worth your time to see this!


text: Ik heb de film _Hoot_ gezien en besloot er meteen iets over te zeggen. De waarheid is dat _Nature_ tegen ons beschermd moet worden omdat wij het dominante ras van deze planeet zijn. Sommige mensen denken dat ze, als ze geld hebben, alles kunnen doen wat ze willen, wat waarschijnlijk ook zo is, maar als ze meer aan de toekomst denken dan aan zichzelf, dan zouden ze iets nuttigs doen! Deze film gaat niet alleen over kinderen, deze film laat ons zien dat de kinderen meestal degenen zijn die zich er meer om bekommeren dan de volwassenen. Toen ik twaalf was, zag ik een paar waterlelies en ik wist dat ze door de wet beschermd werden en ik heb er niets van gezegd. Ik durf ze zelfs niet aan te raken, niet omdat ik bang ben voor de wet, maar omdat ik bang ben dat ik ze kwaad zou kunnen doen. (Ik ben nu 15) Wat een geweldige film, de acteurs zijn geweldig, de 3 hoofdpersonen worden goed neergezet en we moeten allemaal van hen leren.

text_en: I saw the movie "Hoot" and then I immediately decided to comment it. The truth is that NATURE needs protection from us because we are the dominant specie of this planet. Some people think that if they have money, they can do whatever they want to, which probably is like, but if they think about the future more then they think about themselves they would do something useful! This movie is not just about kids, this movie is showing us that the kids are usually the ones that care more about it then the adults do. When I was twelve, I saw some waterlilies and I knew they are protected by law and didn't even dare to touch them not fearing of the law, but fearing that I might harm them actually. (I am currently 15) What so ever, the acting was great, the 3 main characters are well interpreted and we all have to learn from them. I hope you all think about what you saw in that movie!!! and Enjoy!


text: In 'Toet' arriveert er een nieuwe jongen uit Montana in Florida. Hij krijgt voor het eerst te maken met de gebruikelijke problemen van integreren en omgaan met de plaatselijke bullebak. Maar al snel wordt hij zich bewust van een groter probleem: een restaurantketen probeert een pand in de stad te bouwen, precies waar een aantal gravende uilen woont. Deze film lijkt op een familiefilm, maar hij is veel radicaler dan hij lijkt, omdat hij sympathiek laat zien dat Roy en een paar vrienden niet terugdeinzen voor het overtreden van de wet (inclusief vandalisme op privéterrein en het korte kidnappen van de manager van de restaurantketen) uit naam van het milieu (om uilen te redden, nota bene). Nu kun je het wel of niet met die acties eens zijn, maar de film heeft tenminste de moed om niet voor zijn overtuigingen terug te deinzen. Al met al een goede, degelijke film.

text_en: In "Hoot", a new kid arrives to Florida from Montana. He first faces the usual problems of blending in and dealing with the local bully. Soon, though, he becomes aware of a bigger problem: a franchise restaurant chain is trying to build a site in the town, right where a number of burrowing owls live. This movie has the look of a family film, but it is pretty more radical than it seems, as it shows sympathetically how Roy and a couple of friends do not shy away from lawbreaking (including vandalism of private property and briefly kidnapping the manager of the chain of restaurants) in the name of environmentalism (to save owls, no less). Now, one might agree or not with those actions, but at least the movie has the courage from not shying away from its convictions. A good, solid film, all in all.


text: Het verhaal is ongelooflijk, het begint met een nieuwe jongen in de stad die Roy heet, die in de bus naar school een jongen ziet rennen zonder schoenen, en op diezelfde dag breekt hij de grote bullebak zijn neus die met hem probeert te vechten. Roy ontdekt al snel dat die jongen van huis is weggelopen, en hij en zijn stiefzus proberen een bouwplaats te verwoesten waar alle mooie uilen die daar wonen dood zouden kunnen gaan. Roy besluit hen te helpen en vecht. Kunnen ze dit gevecht winnen voordat de slimme maar stuntelende agent Dave Delinko (Luke Wilson) op hen afkomt? Een leuke film, grappig en avontuurlijk. Ik bewonder Luke Wilson om zijn rol. Ik denk niet dat zelfs zijn broer Owen deze rol op zich zou nemen.

text_en: The story is incredible, it begins with a new kid in town named Roy, while on the bus to school, he notices a kid running with no shoes, and on that same day he breaks the big bullies nose who is trying to fight with him. Roy soon discovers that kid is a runaway, and he and his step sister are trying to mess a construction sight, that could kill all the beautiful owls that live there. Roy decides to help them him there fight, Can they win this fight before the smart but bumbling cop Dave Delinko(Luke Wilson) Stumbles on to them. An enjoyable film, funny and adventurous. I do admire Luke Wilson for taking this role. I don't think his brother Owen would even take this role.