text: Ik moet bekennen dat ik een enorme fan ben van de almachtige David 'de Hoff' Hasselhoff, vanaf het moment dat hij de hoofdrol speelde in de hitserie 'Knight Rider' in de jaren tachtig. Of het nu zijn buitengewone debuut is als een wellustige basketbalspeler op de middelbare school in het hilarisch schunnige 'Revenge of the Cheerleaders' of zijn briljante vertolking van een zwierige prins in de slome sciencefictionfilm 'Starcrash', de Hoff heeft keer op keer bewezen dat hij gewoon een geweldige (en schandelijk onderschatte) acteur is. De Hoff blinkt hier uit in de rol van Gary, een cynische en sceptische fotograaf die samen met zijn onderdrukte maagdelijke vriendin Leslie (de aantrekkelijke brunette Leslie Cummings) onderzoek doet naar een sjofel, vervallen spookhotel op een afgelegen eiland voor de kust van Massachussetts. Ik doe onderzoek naar hekserij door de eeuwen heen, en de laatste eigenaar van het hotel was een actrice die naar verluidt zwarte kunst beoefende. Ook een ruziënd gezin komt het pand controleren. Algauw worden verschillende mensen op gruwelijke wijze van kant gemaakt door de mysterieuze Dame in het Zwart (een in feite griezelige Hildegard Knef).<br />Toegegeven, de rest van de cast geeft de Hoff waar hij zijn zinnen op heeft gezet: de altijd goedgevormde Linda Blair projecteert haar gebruikelijke charmante flair op een pittige zwangere vrouw die uiteindelijk wordt bezeten (grapje!). De legendarische jazzzangeres Annie Ross maakt er met vrolijk aplomb een potje van als een snibbige oude vleermuis (de arme Annie wordt levend verbrand nadat haar lippen zijn dichtgenaaid en ze ondersteboven in een schoorsteen is gehangen), en de prachtige blonde Catherine Hickland straalt uit elke aantrekkelijke porie aanzienlijke sexappeal uit als een wellustige slet. Fabrizio Laurenti's bekwame leiding, een passend griezelige sfeer, Gianlorenzo Battaglia's gladde, glanzende cinematografie (met name de vloeiende, sluipende opnamen van de Steadicam-camera's zijn mooi), de opzichtige special effects, Carlo Maria Cordio's en Randy Millers geestdriftige huiveringwekkende en griezelige score, en het bloederige, sadistische geweld zijn allemaal tot in de puntjes verzorgd. Het is de enorm dynamische en charismatische aanwezigheid van de enige echte Hoff die dit smakelijke stuk smakeloze Italiaanse griezelkaas zo'n winner maakt: hij trekt zijn overhemd één keer uit (hubba hubba!), wordt besproeid met bloed en <0xE2><0x80><0x93> waarschuwing: Majoor POLITIEK vooraan <0xE2><0x80><0x93> komt zelfs aan een aangenaam, gruwelijk voortijdig einde. Geproduceerd door niemand minder dan Joe d'Amato, is deze film over het geheel genomen een goede, smoezelige pretfilm.

text_en:
I must confess that I've been a huge fan of the almighty David "the Hoff" Hasselhoff ever since he starred in the hit 80's TV series "Knight Rider." Whether it's his extraordinary debut as a libidinous high school basketball player in the hilariously raunchy "Revenge of the Cheerleaders" or his brilliant portrayal of a dashing prince in the schlocky sci-fi gem "Starcrash," the Hoff has proved time and time again that he's a simply terrific (and shamefully underrated) actor supreme. The Hoff excels here as Gary, a cynical and skeptical photographer who along with his repressed virginal writer girlfriend Leslie (attractive brunette Leslie Cummings) investigates a seedy dilapidated haunted hotel located on a remote island off the coast of Massachussetts. They're doing research on witchcraft throughout the ages and the hotel's last owner was an actress who allegedly practiced the black arts. A bickering family also shows up on the premises to check out the hotel. Pretty soon various folks begin to get bumped off in assorted gruesome ways by the mysterious Lady in Black (an effectively eerie Hildegard Knef).

Granted, the rest of the cast gives the Hoff a run for his money: the ever-perky Linda Blair projects her customary charming flair as a spunky pregnant woman who winds up becoming possessed (natch!), legendary jazz singer Annie Ross bitches it up with gleeful aplomb as a snippy old bat (poor Annie winds up being incinerated alive after she has her lips sewn shut and she's hung upside down in a chimney), and gorgeous blonde Catherine Hickland oozes considerable sex appeal from every fetching pore as a lusty slut. Fabrizio Laurenti's competent direction, a suitably creepy atmosphere, Gianlorenzo Battaglia's slick, glossy cinematography (the fluid prowling Steadicam tracking shots are especially nice), the gaudy special effects, Carlo Maria Cordio and Randy Miller's spirited shuddery'n'spooky score, and the gory, sadistic violence are all up to par. But ultimately it's the tremendously dynamic and charismatic presence of the one and only the Hoff which makes this choice tasty chunk of tacky Italian horror cheese such a winner: He takes his shirt off once (hubba hubba!), gets sprayed with blood, and -- WARNING: Major *SPOILER* ahead -- even meets a pleasingly grisly untimely end. Produced by none other than Joe D'Amato, this picture overall rates as good, sleazy fun.


text: Ik zag deze film pas toen hij op de televisie verscheen, omdat ik twijfelde aan komische films. Sinds de Batman-serie, Spawn, Judge Dredd en vele andere armzalige p.g.-13-bommen, ontweek ik koste wat het kost alles. Ik vroeg me af: 'Waarom kan iemand geen film maken die in de categorie R valt en die trouw blijft aan het verhaal, hoe moeilijk is dat?' En eindelijk zijn mijn gebeden met Blade verhoord. Deze film springt uit de bladzijden op het scherm met puur geweld, bloed, oosterse vechtsporten, wapens, vuur, het goede tegen het kwaad, enzovoort. Ja hoor, in veel actiefilms zitten al die leuke dingen, en de meeste zijn gebombardeerd. Maar Blade niet, de film was precies goed gefilmd, niet overdreven lang, en geen saai moment. Blade II is cool, maar niet zo cool als de eerste. Blade is inderdaad een van de beste komische films die ik in lange tijd heb gezien.

text_en: I didn't see this movie until it appeared on television because I was doubtful about comic flicks. Ever since the "Batman" series, "Spawn," "Judge Dredd," and many other pitiful p.g.-13 bombs, I dodged everything at all cost. I would question in my mind, "why can't someone make a movie that is rated R and stays true to the story, how difficult is that?" And finally my prayers have been answered with Blade. This movie pops right out of the pages onto the screen with sheer violence, blood, martial arts, weapons, fire, the good against evil, etc. Yeah sure a lot of action flicks contain all these goodies, and most of them have bombed. But not Blade, the movie was filmed just right, not going overboard, delivering a good length and never a dull moment. Blade II is cool, but not as cool as the first. Blade is indeed one of the best real comic flicks I've seen in a long time.


text:
Nu is er een film die iets doet wat al heel lang niet meer is gedaan. Er zijn een stuk of tien verschillende elementen voor nodig waar we al bekend mee zijn (Vampiers, vechtsporten, een technobeat, de beste special effects, enz.) en dan wordt het iets wat splinternieuw aanvoelt. In wat gemakkelijk een combinatie had kunnen zijn van 'Mortal Kombat' en 'Buffy: The Vampire Slayer' geeft Wesley Snipes (geen favoriet van me sinds en vooral vanwege 'Passenger 57') als half mens/half bloedzuiger echt een goede draai. Hij erkent het interne conflict, maar blijft er niet langer dan nodig bij stilstaan. Hij geeft Blade een even diepzinnige rol als Michael Keaton Batman gaf.
' Ik moet zeggen dat het enige deel van de film waar ik een beetje de pest over in had, het altijd aanwezige horrorcliché was van die ene persoon die de held toevallig kent en die toevallig precies weet hoe hij de slechterik tegen kan houden. Aan de andere kant moet je dat in een film als deze wel hebben, dus het is gemakkelijk te vergeven.
Nou, Snipes is goed. En Steven Dorff, die in de voorvertoningen helemaal opgefokt was, is een meer dan slechte slechterik voor de held van Snipes. Hij heeft klasse, hij is aanwezig en hij heeft genoeg zelfbeheersing in zijn pink om Al Pacino te leren hoe hij het wat minder kan laten klinken. Wie had ooit kunnen denken dat een stripboekfilm een lanceerplatform voor een acteur zou zijn? Ik hoop van harte dat dit zo is. En hoera! Waar heeft Kris Kristofferson in godsnaam zijn acteertalent vandaan? Begrijp me niet verkeerd, maar de productieve acteur heeft sinds 'Millennium' niets gedenkwaardigs meer gedaan, en hoeveel van ons hebben dat alleen maar gezien vanwege die coole videorecorder? Nou, hier is hij dan, mensen, in een heel Obi-wanachtige houding, als Blades mentor en vaderfiguur. En goed gedaan ook.
De kwaliteit van het acteerwerk wordt geëvenaard door de kwaliteit van de choreografie en de special effects. Vergezeld van een pulserend technoritme halen de vechtscènes herinneringen aan Mortal Kombat naar boven en verdrijven die snel uit het hoofd van de kijker. Hé! Het had ook een script! Ik vroeg me af wat er met alle goede schrijvers daarbuiten was gebeurd.
De twee belangrijkste aanwijzingen voor mij dat ik een kwaliteitsfilm zag, waren dit: ik had geen enkel gevoel van spijt over het betalen van de volle prijs om erin te komen, zoals bij elke Schumacher 'Batman', 'The Avengers', 'MK: Annihilation', 'Godzilla' of 'Armageddon'. (Wow, hoeveel van die films zijn er dit jaar uitgekomen? Bah!) Ook kijk ik uit naar het onvermijdelijke vervolg, zoals het einde van de film. Laten we hopen dat ze er net zo goed in zijn als in de eerste.

text_en:
Now here is a movie that does something that hasn't been done in a long time. It take ten or so different elements that we're already familiar with (Vampires, martial arts, a techno beat, top-o-the-line special effects, etc.), and turns it into something that feels brand new. In what could have easily been merely a combination of "Mortal Kombat" and "Buffy: The Vampire Slayer," Wesley Snipes (no favorite of mine since and mostly because of "Passenger 57") gives a really good turn as the half human/ half bloodsucker. He acknowledges the internal conflict, but doesn't dwell on it more than necessary. He makes Blade as deep a character as Michael Keaton made Batman.

I'll say that the only part of the movie that got me a little miffed was the always present horror movie cliche of that one person that the hero happens to know who happens to know exactly how to stop the evil guy. On the other hand, you sort of have to have that in a movie like this, so it's easily excusable.

Well, Snipes is good. And Steven Dorff, hyped in the previews, makes a more than bad enough bad guy to Snipes' hero. He's got class, presence, and enough control in his little pinky to teach Al Pacino how to tone it down a bit. Who would ever think that a comic book movie would be a launching pad for an actor? I sincerely hope this is. And whoa! where the heck did Kris Kristofferson get acting talent? Don't get me wrong, but the prolific actor hasn't done anything memorable since "Millennium," and how many of us watched that just 'cause of the cool video box? Well, here he is, folks, in a very Obi-wanish turn, as Blade's mentor and father figure. And good job, too.

The quality of the acting is matched by the quality of the choreography and special effects. Accompanied by a pulsing techno beat, the fight scenes brings back and quickly banish memories of Mortal Kombat. Hey! It had a script, too! I was wondering what had happened to all the good writers out there.

The two major indications to me that I saw a quality flick were these; I had no feeling of remorse about paying full price to get in, a la any Schumacher "Batman," "The Avengers," "MK: Annihilation," "Godzilla," or "Armageddon." (wow, how many of those came out this year? Ugh) Also, I look forward to the inevitable sequel, as per the film's ending. Let's just hope they do as good a job with it as with the first one.


text:
Blade is een fantastische actie/thriller die je de hele film lang in de ban houdt en Wesley Snipes levert zijn beste prestatie tot nu toe, zou ik zeggen.
Deze film heeft alles wat je van een actie/thriller zou willen hebben, hij heeft genoeg bloed, ingewanden en geronnen bloed, een verwrongen, gestoorde miskoop, momenten van humor, maar vooral een heel goede verhaallijn met heel veel wendingen.
Hun actie is voortdurend in de film te zien met adembenemende stunts en effecten, Wesley Snipes' vechtbeweging is fantastisch.
Deze film is naar mijn mening een must-see, Wesley Snipes maakt een coole, solide film van deze film en ik kan niet wachten tot volgend jaar Blade 2 uitkomt.

Mijn IMDB-ranglijst <0xE2><0x80><0x93> 9 van de 10.

text_en:
Blade is a fantastic action/thriller that keeps you captured for the whole duration and Wesley Snipes delivers what I would say to be his best performance yet.

This film has everything that you would ask for in an action/thriller, it has plenty of blood, guts and gore, a twisted, disturbed bad buy, moments of humour but most importantly a very good story line with plenty of twists.

Their is constant action throughout the film with breathtaking stunts and effects, Wesley Snipes fighting movement is fantastic.

This film is in my opinion a must see, Wesley Snipes cool, solid appearance makes this film and I can't wait for the sequel 'BLADE 2' being released next year.

My IMDB Rating - 9 out of 10


text: Als je van horror of actie houdt, moet je deze film zo snel mogelijk zien. Als de openingsscène de adrenaline niet door je aderen laat pompen, moet iemand je pols controleren. Geweldige Actie, uitstekende casting en de beste oneliners. Dit is de enige film die ik in een bioscoop heb gezien waar het publiek bij elke stoot, trap en stoot applaudisseerde. Niet perfect, maar wat maakt het uit als films zo leuk kunnen zijn? Het is een en al duistere stripboekenactie.

text_en: If you like horror or action watch this film ASAP. If the opening scene doesn't get your adrenaline pumping then someone should check your pulse. Great Action, excellent casting and top one-liners. This is the only film I have seen in a cinema where the crowd applauded each chop, kick & punch thrown. Not perfection but who cares when films can be this much fun. Its a pure rush of dark comic book action. 9/10


text: Wesley Snipes is perfect gecast als Blade, een half mens, half vampier die bekendstaat als de dagwandelaar. Hij heeft al hun sterke punten en zijn enige zwakheid is de dorst naar bloed. Sinds hij een team heeft gevormd met Fluitje (Kris Kristofferson) jaagt hij op vampiers die al eeuwenlang onopgemerkt onder ons leven, maar de almachtige opperheer Deacon Frost (Stephen Dorff) heeft er genoeg van om in harmonie met de mensen te leven ('Eten', zoals hij ze noemt) en hij is van plan de bloedgod te wekken en de wereld in zijn macht te krijgen.<br />Deze film is goed gecast, geschreven en geregisseerd, zodat de kijker van begin tot eind een spannende rit krijgt. Blade zit vol geweldige vechtscènes en gelikte dialogen en is meer actie dan gruwel, maar het levert zeker iets op.

text_en:
Wesley Snipes is perfectly cast as Blade, a half human, half vampire known the daywalker. He has all their strengths and his only weakness is the thirst for blood. Since he teamed up with whistler (Kris Kristofferson) he has hunted down vampires who have lived amongst us unnoticed for centuries, but omnipotent overlord Deacon Frost (Stephen Dorff) is tired of living in harmony with the humans (Food as he calls them) and he plans to waken the blood god and take control of the world.

This movie is well cast, written and directed; ensuring the viewer has a thrilling ride from start to finish. Packed with great fight sequences and slick dialogue, Blade is certainly more action than horror, but it definitely delivers.

8/10


text:
Ben Marshall, een tiener met een religieuze achtergrond, wordt door zijn dominante moeder Laura op de hoogte gebracht van de financiële situatie thuis. Ze stelt voor dat hij een tijdelijke baan zoekt om een bijdrage te leveren aan het huishouden. In feite heeft de familie een weduwnaar in huis genomen. Robert Marshall, de vader, is predikant van de plaatselijke kerk; hij zou veel liever op het platteland vogels observeren dan zich bezighouden met de zielen die aan zijn kerk zijn toevertrouwd.
De baan die Ben zoekt, is bij een oudere actrice, Evie Walton, die wil dat hij dingen voor haar doe in huis. Evie, zoals ze zichzelf noemt, is een vrouw van een bepaalde leeftijd wier carrière misschien is doodgebloed omdat ze niet zo geweldig was. In feite is het enige gedenkwaardige optreden dat in een populaire soap, maar dat zou ze liever vergeten. Evie, die een dwangmatige leugenaarster is, zegt tegen Ben dat ze stervende is, om het later, als ze de jongen alles opbiecht, weer te vergeten.
Ben heeft duidelijk ontzag voor de meer dan levensgrote persoonlijkheid van zijn werkgever. Hij heeft rijlessen genomen. Evie vraagt hem mee te gaan kamperen, wat hij tegen beter weten in doet. Hij weet dat het zijn moeders woede zal opwekken. Evie is daar niet tevreden mee en besluit naar Edinburgh te gaan, waar ze is uitgenodigd om voor te lezen op een kunstfestival. Het is deze reis die hun band verstevigt. Ben ontmoet en proeft de geneugten van het vlees met een meelevende Bryony.
Als Ben thuiskomt, stort alles in. Zijn moeder, die een verhouding heeft met een parochiaan, besluit het gezin te verlaten ten gunste van de jongeman met wie ze een verhouding heeft. De relatie van Ben en Evie overleeft de tand des tijds. Ook begint hij zijn eigen vader in een ander licht te zien.
Jeremy Brock, schrijver van 'Driving Lessons' en andere gedenkwaardige Engelse films, neemt zijn eerste regisseursbaan aan bij deze innemende komedie. De mengeling van showbusiness en godsdienst, loyaliteit en vriendschap, wordt in zijn acteerprestaties onderzocht, waardoor het in de filmwereld een leuke tijd wordt. We hebben een soortgelijke situatie eerder gezien, zoals in 'Billy Elliott', waar Julie Walters een verzorgende rol speelt met een jongere man. We hadden gelezen dat de film gebaseerd was op meneer Brocks eigen ervaring toen hij Dame Peggy Ashcroft speelde toen hij nog jong was.
Julie Walters, die Evie Walton speelt, is misschien wel het beste excuus om naar de film te kijken. Ze levert altijd. Ms. Walters is een welkome aanwezigheid in elke film waar ze verschijnt en ze doet wonderen met haar nep-'dame'. Laura Linney, die zelf een schitterende actrice is, begrijpt onze sympathie voor haar ijzige moeder niet helemaal. Rupert Grint, beroemd om zijn Harry Potter-films, speelt Ben, de jongeman die in Evie een vriendelijke ziel ziet. Nicholas Farrell is de verraden vader. Michelle Duncan heeft een kleine rol waarin ze straalt.

text_en:
Ben Marshall, a teen ager from a religious background, is made aware about the financial situation at home by his domineering mother Laura. She suggests him to find a temporary job in order to contribute to the household. In fact the family has taken a widower, to board with them. Robert Marshall, the father, is a pastor at the local church; he'd much rather be in the country watching birds than tending to the souls entrusted to his church.

The job Ben applies is with an older actress, Evie Walton, who wants him to do things for her around the house. "Dame" Evie, as she calls herself, is a woman of a certain age whose career has died maybe because she was not that great. In fact the only memorable appearance seems to be in a soap opera which was popular but she'd rather forget about it. Evie, who is a compulsive liar, tells Ben she's dying, only to forget it conveniently, later on when she comes clean to the boy.

Ben is obviously in awe of the larger than life personality of his employer. He has been taking driving lessons. Evie asks him to take a camping trip, which he does against his better judgment. He knows that it will provoke his mother's fury. Not content with that, Evie decides to go on to Edinburgh, where she has been invited to read at an arts festival. It is this trip that solidifies their bond. Ben gets to meet and taste the pleasures of the flesh with a sympathetic Bryony.

When Ben gets back, everything crumbles at home. His mother, who has been having an affair with a parishioner, decides to leave the family in favor of the young man she has been having an affair with. Ben and Evie's relationship survives the test of time. He also begins to see his own father in a different light.

Jeremy Brock, the writer of "Driving Lessons" and other memorable English films, takes his first directorial job with this engaging comedy. The mixture of show business and religion, loyalty and friendship, are explored in his screen treatment making it a fun time at the movies. We have seen the similar situation before as in "Billy Elliott", where Julie Walters plays a nurturing role with a younger man. We had read the film was based on Mr. Brock's own experience while working Dame Peggy Ashcroft when he was young.

Julie Walters, who plays Evie Walton, is perhaps the best excuse to watch the movie. She always delivers. Ms. Walters is a welcome presence in any film she appears and she does wonders with her fake "dame". Laura Linney, a luminous player herself, doesn't quite get our sympathy with her icy mother. Rupert Grint, famous for his Harry Potter's movies plays Ben, the young man who sees in Evie a kind soul. Nicholas Farrell is the betrayed father. Michelle Duncan has a small role in which she shines.


text: Ik keek eigenlijk alleen naar die film omdat Rupert Grint erin meespeelde (die ik kende als Ron uit de Harry Potter-films). Ik had Rupert als acteur nooit echt gewaardeerd, tot deze film. Ik vond de hele film geweldig. Rupert doet het geweldig in deze hilarische, eigenzinnige film. Ik denk dat de film prima had kunnen zijn zonder de seks, maar op de een of andere manier werkte het. Ik kan niet wachten om in de toekomst meer van Ruperts films te zien. Julie Walters deed ook geweldig werk. In de Harry Potter-films heeft ze een heel kleine rol, dus ik wist ook niet precies wat ik van haar kon verwachten. Maar ze was geweldig als Dame Evie. Het gedeelte waarin ze de sleutel inslikt was absoluut hilarisch. Al met al een fantastische film.

text_en: I really only watched this movie because it had Rupert Grint in it (who I knew as Ron from the Harry Potter movies). I had never really appreciated Rupert as an actor until this movie. I loved the entire film. Rupert does a wonderful job in this hilarious, quirky movie. I think the movie could have been fine without the sex, but it worked somehow. I can't wait to see more of Rupert's films in the future. Julie Walters also did an amazing job. In the Harry Potter movies, she has a very small role, so I didn't quite know what to expect from her either. But she was wonderful as Dame Evie. The part where she swallows the key was absolutely hilarious. Overall, an amazing movie.


text: Ik had over die film gehoord, maar ik had hem niet gezien tot mijn dochter, die hem in een vliegtuig naar Australië had gezien, me vertelde dat het een geweldige film was. Ik wilde graag zien of Rupert Grint, zonder Harry Potter, de belofte toonde die je in de Potter-films ziet. Ik werd niet teleurgesteld. Hij is een uitstekend acteur geworden, die in _Driving Lessons_ een heel scala aan rollen laat zien, van een verlegen jongen die in elkaar wordt geslagen door een dominante, geobsedeerde moeder, tot een jongeman die ontdekt dat hij zijn eigen, en andermans achting waard is. Als hij met zijn werkgever, een acteur van middelbare leeftijd, de regels van toneelstukken en gedichten doorneemt, is het duidelijk dat hij klaar is om veel complexere rollen in films en op het toneel op zich te nemen. Maar het juweel van deze film was Julie Walters. Ik had haar eerder gezien in de Potter-films, Billy Elliott en Calendar Girls, en ik was dol op haar. In Driving Lessons, waarin ze regels uit poëzie en Shakespeare opzegt, was ik onder de indruk van haar timing, haar beheersing van de taal en haar lichaamstaal. Ik hoop dat het make-up/costume was, zoals ze een oudere vrouw met osteoporose afbeeldt, hoewel daar in de film niets over wordt gezegd. Als verpleegster kan ik zeggen dat ze dit perfect deed, een vrouw die op het punt staat oud te worden, maar die zich vastklampt aan het sprankelende verleden waarin ze zo heeft genoten. Dit is een van de beste films die ik in lange tijd heb gezien, en ik wou dat ik'm had gezien.' 'Ik heb hem eerst in een bioscoop gezien - maar ik betwijfel of hij ooit hier in Albuquerque is vertoond. We missen hier zoveel van dit soort films.'

text_en: I'd heard about this movie, but didn't see it until my daughter, who saw it on a flight to Australia, told me it was a great movie. I was interested in seeing whether Rupert Grint, away from Harry Potter, was showing the promise you see in the Potter movies. I wasn't disappointed. He's become a fine actor, showing a range in Driving Lessons from a shy boy being beaten down by an over-bearing obsessive mother, to a young man finding himself to be worthy of his own, and other's, esteem. Going over lines from plays and poetry with his aging-actress employer, it's obvious that he's ready to take on much more complex roles in films and the stage. But the jewel of this movie was Julie Walters. I'd seen her previously in the Potter movies, Billy Elliott and Calendar Girls, and loved her. In Driving Lessons, as she does lines from poetry and Shakespeare, I was awed by her timing, command of the language, and body language. I'm hoping it was make-up/costuming, as she portrays an older woman with osteoporosis, though no mention of it is made in the movie-- as a nurse, I can say that she did this perfectly, portraying a woman on the brink of old-age, but clinging to the sparkling past that she reveled in. This is one of the best movies I've seen in a long time, and I wish I'd seen it in a theatre first-- but I doubt it ever played anywhere here in Albuquerque. We miss out on so many of these types of movies here.


text:
Omdat ik een fan van Rupert Grint ben, heb ik deze film een paar maanden geleden gehuurd. Ik vond het een heel goed geschreven film met een stel geweldige acteurs. Hij was onderhoudend en liet zien dat Rupert Grint meer kon spelen dan zijn bekendste personage, Ron Wemel. Zijn subtiele vertolking van Ben en de geweldige acteerprestaties van alle anderen maakten de film erg sympathiek.
Ben, een heel verlegen jongen met een extreem godsdienstige en gevoelige moeder, is op zoek naar een baan. Hij vindt er een en wordt de - ik denk dat je het 'assistent' zou kunnen noemen - van Evie, een gepensioneerde actrice. In het begin is het gewoon een manier voor hem om wat geld te verdienen. Maar na een tijdje lijken Evie en hij vriendschap te sluiten. Evie helpt Ben een beetje uit zijn schulp te kruipen en zorgt ervoor dat hij plezier heeft en gelukkig is met zichzelf, en uiteindelijk lijken ze elkaar nodig te hebben.
Of je nu een fan bent van Rupert Grint of niet, deze film is echt heel onderhoudend, met een paar heel leuke momenten. Ik kan hem iedereen aanbevelen die een geweldige film met geweldige en getalenteerde acteurs wil zien.

text_en:
I, being a fan of Rupert Grint, rented this film a few months ago. I thought it was a very well written movie with a bunch of great actors. It was entertaining, and showed that Rupert Grint could play more than his most well known character of Ron Weasley. His subtle portrayal of Ben and everyone else's great acting made this film very likable.

Ben, a very shy boy with a extremely religious and sensitive mother, is looking for a job. He finds one and becomes the, I guess you could call "assistant" to Evie, a retired actress. At first, it is just a way for him to earn some money. But after a while, he and Evie seem to develop a friendship. Evie helps Ben break out of his shell a little and gets him to have fun and be happy with himself, and in the end they both seem to need each other.

Whether you are a fan of Rupert Grint or not, this movie is a really entertaining one with some very cute and moments. I highly recommend it to anybody who wants to see a great movie with great and talented actors.


text: Deze film is geweldig. Er zijn zoveel thema's in deze film. _Driving Lessons_ draait om Ben (Rupert Grint), een verlegen jongen van zeventien die volwassen wordt. De film gaat over hoe Ben genoeg heeft van zijn dominerende moeder en gewoon zichzelf wil zijn. Dan ontmoet Ben Evie, met wie hij een heel speciale band krijgt. De twee maken een reis en tijdens die reis vindt Ben zichzelf en wat een relatie heeft hij met Evie. Dit is de film die je alleen of met iemand anders bekijkt. Wat er ook gebeurt, jullie zullen allemaal voelen wat Ben in de film doormaakt. Het is een hartverwarmende film die je doet afvragen of je rijlessen ooit zo emotioneel of zo'n grote reis zijn geweest als Ben's Lessen.

text_en: This movie is a great film. The movie shows so many themes all in one amazing film. Driving Lessons centers around Ben (Rupert Grint) a shy 17 year old who is coming of age. The movie goes on about how Ben is sick of his dominating mother and how he just wants to be himself. Ben then meets Evie, who he makes a very special bond with. The two take a journey and in the process Ben finds himself and what a relationship that he and Evie share. This is the movie that you watch by yourself, or with someone else. No matter what, you will all feel what Ben goes through in the movie. It is a very heart warming film that just makes you think whether your driving lessons were ever as emotional or as much of a journey as Ben's Lessons.


text: Ik dacht dat het een waardeloze film zou worden, eerlijk waar, ik bedoel, Rupert Grint, die in een andere Harry Potter-film speelde, was echt moeilijk voor te stellen. Maar toen de film begon, bleek dat die vent wel talent heeft, ik bedoel, hij is de beste acteur van het HP-trio, heb je Emma Watson wel eens zien acteren? Of hoe zit het met Daniels acteertalent? Ze hebben allebei geen ervaring, ook al hebben ze in miljoenen Harry Potter-films gespeeld. Ben, zijn personage is een heel verlegen jongen die niet in staat is zijn ware gevoelens over alles te tonen, zijn verachting voor zijn overheersende moeder en de wrokkige woede jegens zijn vader, die niet in staat is zijn ontrouwe vrouw onder ogen te komen. Julie Walters was absoluut briljant! Haar interpretatie van een oude, gepensioneerde actrice die probeert te leven met de schaduw van haar verleden, terwijl ze zich sonnetten van Shakespeare probeert te herinneren, is absoluut fantastisch! Ook lijkt het erop dat veel jongeren hun tijd verdoen met religieuze onzin.

text_en: I thought it was going to be a lousy movie, honestly, I mean, Rupert Grint, RON, acting in a movie different from Harry Potter, was actually really difficult to picture it. But as the movie started, it showed that this guy does have talent, I mean, is the best actor of the HP trio, for reference, have you seen Emma Watson trying to act? Or what about Daniel's acting? Both lack experience even though they have acted in a million Harry Potter movies. Ben, his character is a very shy boy, incapable of showing his true feelings about everything, his despise about his over ruling mom and the resentful anger towards his father who is unable to step up and confront his unfaithful wife. Julie Walters was absolutely brilliant! Her interpretation of an old retired actress trying to live with the shadow of her past, while she tries to remember Shakespearian sonnets is absolutely wonderful! Also, it appears that many youth is wasted in religious nonsense acts.


text: Ik vond deze film knap geschreven en heel goed geacteerd. Het is een film die in termen van originaliteit en plezier ver boven andere films uitstijgt. Rupert Grin speelde de rol fantastisch en heeft een algemene aanleg voor acteren. De bijna obsessieve moeder voegde heel wat aan de plot toe en was een personage dat je bijna onmiddellijk kon verafschuwen. Dit deed me in zekere zin denken aan de Goddelijke Geheimen van het Zusterschap van Ya-Ya. Niet door middel van de feitelijke inhoud van de film, maar door de locaties en de algehele sfeer van de film zelf. 'De rijles' is een verhaal over de opkomst van de ouderdom, waar velen zich heel gemakkelijk mee kunnen identificeren vanwege de overweldigende moeder, het gebrek aan vrijheid en het ontdekken van jezelf.

text_en: I thought this movie was cleverly written and very well acted. Its a movie that greatly surpasses other films in terms of originality and enjoyment.Rupert Grint played the part marvelously, and has a general knack for the acting business. The almost obsessive mother added quite a lot to the plot, and was a character one could almost instantly loathe. This reminded me, in a way, of the Divine Secrets of the Ya-Ya Sisterhood. Not by means of actual content of the film, but the premises, and overall tone to the film itself. "Driving Lessons" is a coming of age story, which many might find very easy to relate to due to the overpowering mother, the lack of freedom, and the discovery of oneself.


text: Ik had nog nooit van deze film gehoord voordat ik hem tegenkwam toen ik de schappen van een plaatselijke verhuurwinkel afspeurde. Ik had net de laatste Harry Potter-aflevering gezien en was geïntrigeerd door Rupert Grint en wilde meer van zijn werk zien. Toen ik de beschrijving op de achterkant las over 'een overijverige, evangelische christen weldoener' en mezelf identificeerde als een evangelische christen, dacht ik: 'Oooh, dit zou interessant kunnen zijn.' En dat was het ook. Ik vond het verhaal van meneer Brock mooi, zowel in woorden als in beelden; en helaas maar al te bekend. Het contrast dat hij vormde tussen de ouders van Ben en die van Ben zelf. Aan de ene kant zegt Bens moeder: 'Wat er ook gebeurt achter deze muren, Ben, wij zijn Gods ambassadeurs. Wij tonen de wereld een glimlachend gezicht.' Aan de andere kant bespreekt Bens vader de waarheid in zijn preek aan het begin van de film. Aan het eind van zijn monoloog zegt hij: 'Hoe meer iemand zijn christendom ten gunste van anderen tentoonspreidt, des te minder ben ik geneigd het christendom te vertrouwen dat hij beweert te zijn. God vertelt ons dat het ware geloof de vrijheid is om de waarheid te kiezen. Hoe je dat uitdrukt, de manier, de manier van doen, de middelen die je tot je beschikking hebt, die dingen doen er niet toe, of je nu christen of atheïst bent, tenzij je in je hart de waarheid spreekt.' Als onze kerken maar vol zaten met christenen die deze laatste definitie van wat het betekent om een volgeling van Jezus te zijn eerder schreven dan de eerste. Wat zou dat een verschil maken! Als christen en psycholoog zou ik elke dag een onvolmaakt maar authentiek geloof willen boven een perfect gepolijst beeld. Brock biedt een verfrissende blik op hoe deze vrijheid in Christus eruitziet. Ik kan deze film aanbevelen voor iedereen die een frisse blik op het geloof wil werpen.

text_en: I had never heard about this film prior to coming across it as I was perusing the shelves at a local rental store. Having just watched the latest Harry Potter installment, I was intrigued by Rupert Grint and wanted to see more of his work. Reading the description on back about "an overzealous, evangelical Christian do-gooder," and identifying as an evangelical Christian, myself, I thought, "Ooohthis should be interesting." And so it was. I found Mr. Brock's story beautiful in both words and images; and sadly enough, all too familiar. The contrast he drew between Ben's parent's interpretations of what it means to be a Christian was a poignant commentary on how Christians view themselves and the impact that perception has on those around them. On the one hand, we have Ben's mom stating, "Whatever happens behind these walls, Ben, we're God's ambassadors. We show the world a smiling face." On the other hand is Ben's dad discussing truth in his sermon at the beginning of the film. At the end of his monologue, he states, "The more a person parades their Christianity for the benefit of others, the less I am inclined to trust the Christianity they claim. God tells us true faith is the freedom to choose truth. Now, how you express that, the way, the manner, the means at your disposal, these things are of no consequence, be you Christian or atheist, unless in your heart you are true." If only our churches were full of Christians who ascribed to this latter definition of what it means to be a follower of Jesus, rather than the former. What a difference that would make! As a Christian and a psychologist, I would want an imperfect yet authentic faith over a perfectly polished image any day. What a tragedy  to feel like I always need to play a role when, really, I just need to rest in the freedom of being completely who God made me to be. I think Mr. Brock provides a refreshing glimpse of what this freedom in Christ looks like. I recommend this film for anyone who desires a fresh look at faith.


text: Ik moest en zou die film hebben, want hij kwam niet naar waar ik woon. Ik wachtte geduldig en het was het wachten waard. Ik werd helemaal verliefd op die film. De chemie tussen Walters en Grin was duidelijk, want ze werkten ook samen aan de Harry Potter-films. De vrouw die zijn arrogante, rechtschapen moeder speelt, had me echt overtuigd en wat een hypocriet is ze, ik vind dat ze het geweldig deed in die rol. Ik wou alleen dat we de echte seksscène hadden gezien of meer ervan. LOL, maar natuurlijk moeten we onze verbeelding gebruiken over hoe het ging. Ik vond dat de film het wachten waard was en als je een goede film wilt zien, moet je die film huren. Ik moet zeggen dat Rupert echt geweldig werk heeft geleverd en het is leuk om te zien dat hij ook films buiten Harry Potter doet, ook al ben ik dol op hem als Ron Wemel. De hele cast heeft geweldig werk geleverd en ik hoop dat Rupert ook buiten Harry Potter blijft acteren om zijn vaardigheid te vergroten!

text_en: I had to get this movie, since it didn't come to where I live. I waited patiently and it was worth the wait. I totally fell in love with this movie. The chemistry between Walters and Grint you could see, since they also worked together on the Harry Potter movies.The woman who plays his overbearing, righteous mother really had me convinced all right and how much of a hypocrite she is, I think she did a great job playing the role. I only wish we could of had seen the actually sex scene or more of it. LOL, but of course we just have to use our imagination on how it went down. (snickers) I totally thought the movie was worth the wait and if you want a good movie to watch. Rent this movie. I do have to say that Rupert really did a great job and it's nice to see that he's doing movies outside of Harry Potter,even though I totally love him as Ron Weasley. The whole cast did a great job and I hope Rupert continues to act outside of Harry Potter to broaden his skill!


text:
Ik wist niet wat ik van 'rijles' kon verwachten, en ik wist ook niet of Rupert Grint zo'n rol aankon, maar binnen een paar minuten was ik helemaal verkocht. De muziek, het acteerwerk en het decor waren allemaal even schitterend. Julie Walters gaf zoals altijd een schitterende voorstelling als de excentrieke oude actrice Evie, en Rupert Grint, die net zo goed was, gaf een fantastische voorstelling als de romantische Ben.
Vanaf het begin werd ik gedwongen om onwillekeurig in elkaar te krimpen, te lachen en te juichen toen Ben zich losmaakte van zijn dominante moeder en vocht voor zijn vriendschap met zijn enige vriendin, Evie. Een zeer controversieel verhaal, waarschijnlijk nogal overdreven, maar niettemin een van de beste films die ik in lange tijd heb gezien.
Ik kan hem ten zeerste aanbevelen voor iedereen die op zoek is naar een goede Britse film en een avondje om terug te komen en gewoon te genieten.

text_en:
I was unsure what to expect from "driving lessons"- unsure whether Rupert Grint could carry such a role, but within the first few minutes I was completely hooked. All the way through, the music, acting and scenery were absolutely stunning. Julie Walters, as always, gave a superb performance as the eccentric old actress Evie, and Rupert Grint, equally as good,gave a fantastic performance as the romantic Ben.

Right from the beginning, I was forced into involuntary cringes, bursts of laughter and swellings of joy as Ben broke free from his controlling mother and fought for his friendship with his only friend, Evie. A very controversial story, probably rather exaggerated but none the less one of the best films i have seen in a long time.

Highly recommend to anyone seeking a good British film and an evening to kick-back and just enjoy yourself.


text:
Als je van drive-infilms uit het begin van de jaren zeventig houdt, zul je ook van deze houden. Hoe zou je in de fout kunnen gaan met een lowbudgetfilm over bloedvergieten in een krankzinnigengesticht? Dat kun je niet! Gekke mensen en scherpe voorwerpen zijn altijd een onderhoudende combinatie.
De film ziet eruit alsof hij ongeveer 320.65 uur in iemands huis is opgenomen. Voor mij is dat alleen maar reclame voor de lol van het kijken naar dit soort dingen. Het bloed is een beetje mild in vergelijking met dat van anderen van dit slag, maar er is genoeg om ons bloeddorstige gekken (zoals ikzelf) tevreden te houden. Sommige horrorfilms slepen met scènes en laten je wachten tot er iets gebeurt. Dat is hier niet het geval. De personages zijn zo onderhoudend dat je van elk beeld geniet. Van het begin tot het eind is er nooit een saai moment. De geest smeltende climax aan het eind is gewoon niet te geloven. Ik vond het zo mooi dat ik het meteen na de aftiteling nog een keer heb bekeken. Het is een absolute must voor elke zichzelf respecterende drive-in horrorfanaat.
9.5/10 op de Drive-in-Freak-O-Meter... verplichte kijktijd.
Ja, ik hou van je.. ik hou echt van je... neem nu je Thorazine en trek je kleren weer aan... alsjeblieft... 8).

text_en:
If you love drive-in cheeze from the early '70s you will just love this one.How could you go wrong with a low budget film about bloodshed in a lunatic asylum? You can't! Crazy folks and sharp objects are always an entertaining combination.

The film looks like it was shot inside someone's house for about $320.65. For me that just ads to the fun of watching this type of stuff.The gore is a bit mild compared to others of this ilk,but there is enough to keep us bloodthirsty sickos (like myself)happy.Some horror films drag in parts and leave you waiting for something to happen.That's not the case here.The characters are entertaining enough to make every frame quite enjoyable.There is never a dull moment from start to finish.The mind melting climax at the end that is just unbelievable. I liked it so much that right after the end credits I watched it a second time.It's an absolute must see for any self respecting drive-in horror nut.

9.5/10 on the Drive-in-Freak-O-Meter...required viewing

Yea I love you..I DO love you...now take your Thorazine and put your clothes back on...please....8)


text: Je zult houden van of een hekel hebben aan films als deze thriller die zich afspeelt in een eenzame inrichting in een verafgelegen eenzaam land. Het is niet zozeer een horrorfilm, maar een samenraapsel van angstaanjagende beelden en geschifte geesteszieken. 'Schreeuw' is de beste term om te gebruiken voor wat kennelijk een populaire drive-inklassieker was die bekendstond om zijn vreemde en verdorven gedrag. Let op de'rechter', die op het punt staat achter de dokter de bijl te hanteren! Brr-r-r-r!!! Er kan hier niet veel meer over worden gezegd dan een of andere bloederige, smakelijke goedheid, maar als je de kans krijgt, denk dan aan het bekende oude gezegde van de oude heks: 'Ga weg! Ga weg! En kom nooit meer terug!' Wil je niet dat je niet in de kelder hebt gekeken?

text_en: You'll either love or hate movies such as this thriller set inside a lonesome asylum in a far off lonesome land. It's not so much of a horror show, but a concoction of frightening imageries and wackozoid mental patients. "Scream" is the best term to use in what was obviously a popular drive-in classic noted for some strange and wicked behaviors. Notice the "judge", who's about to put on the ax from behind the doctor! Brr-r-r-r!!! Not much else can be described here other than some bloody tasty goodness, but when you get a chance, remember the familiar old saying by the hag lady: "Get out! Get out! And never ever come back!". Don't you wish you haven't looked in the basement?


text: Charlotte Beal arriveert in een afgelegen psychiatrische inrichting om daar fulltime verpleegster te worden. Ze wordt geconfronteerd met een bonte verzameling gekken en een op het oog nog gekkere supervisor. Is dr. Masters wel de enige die ze lijkt te zijn?<br />'Don't Look In The Brickement' is een van de beste lowbudgetfilms in het genre, en waarom mensen hem altijd afwijzen is me een raadsel. Het acteerwerk is uitstekend, en mijn favoriete rol is die van Allyson, de nymfomane Betty Chandler. De rillingen lopen je over de rug. Je hoeft waarschijnlijk niet te zeggen: 'Het is maar een film, het is maar een film.' Zo eng is het niet, maar het zou iedere horrorfan die het lowbudget horrorgenre respecteert moeten aanspreken, en dat doe ik dan ook. Het is heel moeilijk om een enge film te maken met een laag budget en er zijn er maar weinig die daar echt in slagen. ACE is ook zo'n goedkope film waar je op neerkijkt. Misschien zijn mensen zo verwend door de grote budgetten van recente films dat een film die geen uitstekende effecten heeft en/of niet als klassieker wordt beschouwd, geen kans maakt bij het publiek. Maar ik denk dat mensen, als ze deze film hebben gezien, zullen zien hoe belangrijk het lowbudget horrorgenre is en dat deze film een klassieker is die opvalt tussen de andere rotzooi.

text_en:
Charlotte Beal arrives at an isolated country mental hospital to become a full-time nurse there. She is confronted with a motley group of crazies and a seemingly crazier supervisor. Is Dr. Masters all she seems to be?

DON'T LOOK IN THE BASEMENT is one of the best low-budget movies in the genre and why people always put it down is beyond me. The acting is excellent, my favorite performance being by Betty Chandler as Allyson the nymphomaniac. The chills just jump right off the screen. You probably won't have to say "It's only a movie, it's only a movie", it isn't that scary, but it should appeal to any horror fan who respects the low-budget horror genre, which I do. It is very hard to make a creepy film on a low budget and few actually succeed. AXE is another cheap film that is looked down upon. Maybe people are so spoiled by the big budgets of recent films that any movie that doesn't have excellent effects and/or isn't considered a classic doesn't have a chance with an audience. But I think that after people see this movie, they will see how important the low-budget horror genre is and this movie is a classic that stands out among the other rubbish.


text:
Als iemand ooit een compendium samenstelt over moderne Amerikaanse horror die werkelijk de moeite waard is, dan _moet_ er wel een vermelding zijn van ss Brownriggs overdreven exercitie in Asylum Horror. Elke keer als ik deze film zie, ben ik onder de indruk van de totale zuinigheid van de film, van de compacte, volkomen op zichzelf staande plot met een raadselachtig begin en een al te gruwelijk einde, de innemende optredens van wat in wezen een groep niet-professionele acteurs was, en een voorbode van angst en claustrofobie die de film in feite met een zekere onvermijdelijkheid verteren, wat des te angstaanjagender is omdat de kijkers al lang weten wat er aan de hand is voordat de held zijn opwachting maakt, met als enige vraag wanneer ze wakker zullen worden en de koffie zullen ruiken.

Geschoten op een tandartsflossbudget in het Texaanse Brownrigg's, in een oud landhuis dat prima dienst doet als decor voor een privésanatorium. Kijk in het souterrain is weer zo'n intrigerende wending in het goeie ouwe boek van Edgar Allan Poe over gedetineerden die de inrichting overnemen vlak voordat een anders 'normale' buitenstaander zich ongewild bij hen voegt zonder te beseffen dat niet alles is wat het lijkt, dat ze volkomen afgesneden zijn van alle hulp van buitenaf en dat hun eigen geestelijke gezondheid in twijfel wordt getrokken als de waanzin uit de hand loopt <0xE2><0x80><0x93> The Original STAR TREK-tv-serie heeft dit ook uitgeprobeerd met hun aflevering WHOM SUMMER DESTROY uit 1968, Juan Moctezuma gaf de gebeurtenissen een met peyote gevulde Mexicaanse psychedelische trip in DR. s AsylumEROTICA/SLAUGHTER HOTEL, dat de elementen bevat van een onbekende moordenaar en een einde dat alleen omschreven kan worden als 'Splatter Cinema' <0xE2><0x80><0x93> Brownrigg heeft SLAUGHTER HOTEL misschien niet gezien of er zelfs maar aan gedacht, maar hij kwam wel met een paar soortgelijke ideeën op de proppen.

De voormalige Playboy Playmate Rosie Holotik speelt Charlotte Beale, RN in de klinische psychologie, die net haar mooie baan als hoofd van een groot ziekenhuis heeft opgezegd om midden in een of andere godverlaten woestenij uit een Peckinpah-film te gaan werken bij ene dokter Stevens in zijn privésanatorium. Stevens heeft een nieuwe vorm van therapie ontwikkeld die in wezen is gebaseerd op het aanmoedigen van mensen die emotioneel en psychisch beschadigd zijn om hun innerlijke obsessies onder ogen te zien, ze naar de oppervlakte te brengen en de patiënten hopelijk te verlossen van alles wat hun verstand heeft aangetast. Leuk idee, maar een totaal gestoorde man van 1 meter 80 met een bijl te lijf gaan en tegen hem zeggen dat hij zijn agressie moet botvieren en hem dan de rug toekeren is waarschijnlijk niet het slimste wat je kunt doen, en dokter Stevens is al uitgeschakeld voordat mevrouw Holotik zelfs maar op het scherm verschijnt met een flinke klap op het onderste deel van zijn schedel.
Deze gebeurtenis laat het sanatorium in feite in handen van ene Geraldine Masters - niet-acteur - Annabelle Weenick, die ook fungeerde als scriptsupervisor en productiemanager, een vrouw met een onthutsend professionele houding die de situatie snel bezweert met de hulp van Sam, de onwaarschijnlijke held van de film, een gelobde Afro-Amerikaanse bohemien gespeeld door een acteur die Bill McGhee heet en die helaas is beroofd van een Oscarnominatie voor zijn rol als spierbundel met de hersens van een achtjarig jongetje. Sams enige wens is dat iemand hem helpt om zijn geliefde speelgoedbootje 'in het water' te krijgen. en zijn voortdurende verzoeken aan de verschillende vrouwelijke leden van de cast om dat te doen <0xE2><0x80><0x93> en zijn ononderbroken consumptie van chocolade-ijsjes als een soort onderliggend thema, hoewel we dat hier zullen vermijden omdat de kinderen misschien nog op zijn. Er is ook een kort subplot over een personeelslid dat heeft besloten weg te gaan nadat ze door een van de patiënten is bedreigd, maar ik zal de details daarvan aan uw ontdekking overlaten.
Mevrouw Holotik arriveert net op het moment dat dokter Stevens effectief te ruste is gelegd en wordt snel overgehaald door het gevatte professionalisme van mevrouw Holotik. Masters, die met tegenzin toestaat dat de langbenige jonge verpleegster blijft ondanks de tragedie die zojuist heeft plaatsgevonden, o, twintig minuten geleden, wat je moet toegeven nogal sportief van haar. Holotiks verpleegster Beale begint echter symptomen te vertonen van het feit dat ze niet de scherpste hakbijl in de la is, toen ze te horen kreeg dat ze een woonverblijf deelt met een stel maniakken en dat er geen sloten op de deuren zitten & dat ze...' We sjokken naar de dichtstbijzijnde Ace Hardware Store om een beugel en een hangslot te kopen voor haar veiligheid en we worden getrakteerd op een paar echt griezelige scènes waarin sommige gedetineerden haar kamer binnensluipen & dingen doen zoals aan haar haar ruiken, proberen haar te vermoorden met slagersmessen en haar nek strelen met bijlkoppen. Maar dat hoort allemaal bij het werken in zo'n radicale psychiatrische omgeving, zegt mevrouw Master's tegen haar, en ze gaat aan de slag met haar vreemd afgebakende 'rondes' die bestaan uit het dragen van een verpleegstersuniform dat je kunt vinden in een fetisjboetiek in 42nd Street en het leren kennen van de gedetineerden. Allysson is een obsessieve nymfomane met moordzuchtige neigingen die het leuk vindt om haar shirt uit te trekken & de film te voorzien van wat T & A tussen haar theatrale uitbarstingen door; Harriet is een jonge ex-moeder die haar kind heeft laten sterven door een stom ongeluk en die nu dol is op een gehavende oude pop waar ze ook moorddadig beschermend over doet; De Seargant is een echte _sir_ <0x5C>- en impliciete Vietnamveteraan die door zijn nalatigheid zijn peloton de dood heeft ingejaagd - en die nu door het raam met een verrekijker de nadering van een onzichtbare vijand in de gaten houdt; Jennifer is een Phish-fan die geen kaartje voor het nieuwe jaar kon scoren. s Eve Show en werd gek & ging nembutols en andere barbituraten slikken als er niemand kijkt, en heeft ook verborgen moordlustige neigingen die verband houden met haar onvermogen om een beha te vinden; rechter Cameron is kennelijk een moordlustige perverseling die geobsedeerd is geraakt door zijn eigen machtsgevoel en nu de dingen graag met bijlen in stukken hakt; mevrouw Callingham is een oude dichteres die dienstdoet als een soort sussende oude heks uit _Macbeth_ voordat de kat haar tong krijgt; en Danny is een krankzinnige idioot die in de cast is opgenomen als het willekeurige element waar het plot geen controle over heeft, en die...' Zijn capriolen dienen als de echte katalysator voor de reeks tragedies & moorden die uiteindelijk plaatsvinden in dit donkere, oude, griezelige huis midden in de rimboe.
Het huis zelf is een prachtig geheel, met een versleten interieur uit het begin van de jaren zeventig dat opmerkelijk is in zijn onopvallendheid, met een fantastisch kleurgebruik dat wordt bereikt door subtiele omgevingsverlichting. Het huis bestaat uit een reeks gangen en kamers met glanzende, bruine houten vloeren, kronkelende, beperkte trappen, verborgen kasten en gangen die naar de verschillende grotere ruimtes leiden, en natuurlijk het souterrain dat in de titel wordt genoemd <0xE2><0x80><0x93> slechts één keer bezocht, maar man, wat blijkt het een juweeltje! Ik ben dol op de geglazuurde oude vriezer waar Sam zijn voorraad ijsklontjes bewaart, de volstrekt onopgesmukte buitenkant die me doet denken aan een zomerhuis dat ons gezin elk jaar bezocht & dat ons dwong te smoren in de hitte: iedereen zit onder de kralen van de vertwijfeling en ziet er uitgeput uit, en zelfs de altijd opgewekte Sam begint op een gegeven moment te vermoeden dat er slechte dingen gebeuren, hoewel hij niet kan begrijpen wat het allemaal betekent en Rosie H. is te stellig in haar geloof in haar beroep om zelfs maar te vermoeden wat er werkelijk is gebeurd, en hoewel de beperkingen van mevrouw Holotik als actrice de effectiviteit van haar scène in de Grote Openbaring misschien hebben verminderd, is zij...' Als de hel losbreekt, is ze een geweldige schreeuwlelijk, en Brownrigg heeft een paar mooie camera-opnamen van haar gemaakt in verschillende suggestieve poses of fasen van ontkleding, die laten zien wat een knappe dame ze is zonder meer bloot te geven dan haar contract voorschrijft. Jammer!
Maar de echte showdief is Sam, en fans van wat ik als Splatter Cinema heb leren noemen, zullen niet teleurgesteld zijn door de nogal schokkende finale, en er is iets ontroerends aan de manier waarop Sam naar de bescherming van zijn vriend rent en binnen een paar seconden iedereen binnen zijn bereik bruut vermoordt, wat ofwel betekent dat hij een gemene rat was vóór zijn lobotomie, ofwel dat de film CUT is. Hoe dan ook, de eerste keer dat je de film ziet, ben je niet voorbereid op het einde, ook al weet je als kijker al hoe het afloopt lang voordat iemand anders in de film het allemaal bij elkaar heeft gesprokkeld.
Op één persoon na: Rhea MacAdams' bulderende, stereotiepe oude tang, mevrouw Callingham, die geïnspireerd lijkt te zijn op het personage van Donald Sutherland in de Christopher Lee-film van Michael Reeves uit 1964, CASTLE OF THE LIVING DOOD, naast een nogal akelige dood door een ronde spijker in het oog, die niet alleen de toekomst voorspelt, maar ook het meest lacht in de film, een luid amusant stukje dialoog, terwijl ze met mevrouw Callingham in de tuin wandelt. Holotik die zoiets runt...
'Het is hier echt prachtig. Gaat u vaak de deur uit, mevrouw Callingham?' vraagt Holotik, waarop de oude vrouw antwoordt:
'U bent degene die de deur uit moet.'
Hilarisch, en een van die dingen die je min of meer met eigen ogen moet 'zien' om ze te 'grijpen'. NIET IN DE BASEMENT ZIEN is beschikbaar op ten minste zes codevrije dvd's van 'koop niet in de container' van bedrijven als Brentwood Home Video, Diamond Entertainment, VCI en Platinum Disc Corp.s HORROR CLASSICS-serie; ik vind Alpha Video's sexy, prachtig versierde mer6-uitgave uit 2003 wel aardig.
Graaf in die koopjesbakken! Maar zorg er wel voor dat je er een hebt met de 89/90-minuten-versie erin; een oudere 83-minuten-versie is gewoonweg verwarrend vanwege sommige rekwisieten, en je moet echt de aftiteling zien om dit zieke, verwrongen en verrassend onderhoudende verhaal tot het einde toe te kunnen volgen.
Meesterwerk? Misschien niet te vergelijken met THE EXORCIST of ROSEMARY'S BABY, maar het is een heel unieke Amerikaanse horrorfilm en een echte klassieker uit het drive-in tijdperk die herontdekt moet worden door iedereen die op zoek is naar iets wat meer is dan een beetje hersensap en geen cent meer dan ze absoluut nodig hebben.

text_en:
If anyone ever assembles a compendium on modern American horror that is truly worth it's salt, there will *have* to be an entry for SF Brownrigg's ubiquetous exercize in Asylum Horror. Every time I watch this movie I am impressed by the complete economy of the film, from the compact, totally self-contained plot with a puzzling beginning and an all too horrible ending, the engaging performances by what was essentially a group of non-professional actors, and a prevading sense of dread and claustrophobia that effectively consumes the narrarive with a certain inevitability which is all the more terrifying because the viewers know what is going on long before the hero[es], with the only question being when are they going to wake up & smell the coffee?

Shot on a dental floss budget in Brownrigg's native Texas at an old palatial manor that nicely serves as the setting for a private sanitorium, DON'T LOOK IN THE BASEMENT is another intriguing twist on the good old Edgar Allan Poe tome about inmates taking over the asylum just before an otherwise "normal" outsider unwittingly joins the ranks without realizing until it is far too late that not all is what it seems, they are totally cut off & beyond any outside help, and inevitably find their own sanity questioned as the madness spins out of control -- The Original STAR TREK TV series had a go at this with their WHOM GODS DESTROY episode from 1968, Juan Moctezuma gave the proceedings a peyote fueled Mexican psychedelic trip in DR. TARR'S TORTURE DUNGEON in 1972, and tangentially related is Fernando Di Leo's ASYLUM EROTICA/SLAUGHTER HOTEL, which injects the elements of an unknown killer and an ending that can only be defined as "Splatter Cinema" -- Brownrigg may not have seen or been thinking of SLAUGHTER HOTEL, but he sure came up with some similar ideas.

Legaliciuos former Playboy Playmate Rosie Holotik plays Charlotte Beale, RN in Clinical Psychology, who has just left her nice job as a supervisor at a major hospital to travel way out into the middle of some god forsaken waste right out of a Peckinpah movie to work with a Dr. Stevens at his private sanitorium. Dr. Stevens has pioneered a new form of therapy based upon basically encouraging the emotionally & psychologically scarred to face their inner obsessions, bring them to the surface and hopefully rid the patients of whatever has fried their sense of reasoning. Nice idea, but arming a 6ft 250 pound utterly insane man with an axe and telling him to pound out his aggression AND THEN TURNING YOUR BACK ON HIM probably isn't the smartest idea, and Dr. Stevens is dispatched before Ms. Holotik even appears onscreen with a good whack to the lower portion of his skull.

This event leaves the sanitorium effectively in the hands of one Geraldine Masters [actress Annabelle Weenick, who also served as the script supervisor & production manager], a woman of startlingly professional demeanor who quickly defuses the situation with the help of Sam, the film's wonderfully unlikely hero, a lobotomized African American boheomouth played by an actor named Bill McGhee who was sadly robbed of a supporting Oscar nomination for his turn as a mass of muscle with the brain of an 8 year old boy. Sam's one wish is to have someone help him put his prized toy boat "in the water", and his continual asking of the various female cast members to do so [and his nonstop consumption of chocolate popsicles] as *SOME* kind of underlying theme, though we will avoid such here because the kids might still be up. There is also a quick subplot about a staff member who has decided to leave after being threatened by one of the patients, but I'll leave the details of that to your discovery.

Ms. Holotik arrives just as Dr. Stevens has been effectively laid to rest and is quickly won over by the snappy professionalism of Ms. Masters, who reluctantly allows the leggy young nurse to stay on in spite of the tragedy that has just happened, oh, TWENTY MINUTES AGO, which you must admit was rather sporting of her. Holotik's Nurse Beale begins to demonstrate symptoms of not being the sharpest meat cleaver in the drawer, however, when informed that she shares living quarters with a bunch of maniacs and there are no locks on the doors & doesn't trudge off for the nearest Ace Hardware Store to pick up a hasp and padlock to secure herself, and we are treated to a couple of truly creepy scenes where some of the inmates sneak into her room & do stuff like smell her hair, try to kill her with butcher knives and caress her neck with axe heads. But that's all a part of working in such a radical psychiatric health care environment, Ms. Master's informs her, and she goes about her oddly defined "rounds" that consist of wearing as leg defining a nurse outfit as you can find in a 42nd Street fetish boutique and getting to know the inmates.

Allysson is a obsessive compulsive nymphomaniac with homicidal tendancies who likes to take off her shirt & provide the film with some T & A between fits of histrionics; Harriet is a young former mother who let her child die in a stupid accident and now dotes on a beat-up old doll that she is also homicidally protective of; The Seargant is an actual seargeant [and implied Vietnam vet] who's negligence led to the death of his platoon, and now watches from the window with binoculars for the approach of an unseen enemy; Jennifer is a Phish fan who couldn't score a ticket to the New Year's Eve Show and went insane & likes to scarf down nembutols and other barbituates when nobody is looking, and likewise has hidden homicidal tendancies linked to her inability to find a bra; Judge Cameron is apparently a homicidal pervert who became obsessed with his own sense of power and now likes to chop things up with axes; Ms. Callingham is an aged poet who serves as a sort of soothsaying old hag from MACBETH before the cat gets her tongue; and Danny is an insane idiot who was included in the cast as the random element that the plot cannot control, and who's antics serve as the real catalyst for the series of tragedies & murders that ultimately take place in this dark, old, creepy house in the middle of nowhere.

The house itself is a wonderful set, with a threadbare early 1970's decor that is remarkable in it's unremarkableness, with a fantastic use of color achieved by subtle ambient lighting. The house is a series of hallways and rooms with shiny brown wooden floors, twisting, confined stairways, secreted closets and passageways leading to the different larger areas, and of course the basement mentioned in the title -- visited only once, but boy it sure proves to be a doozy! I love the frosted old freezer where Sam keeps his stash of popsicles, the utterly plain exteriors that remind me of a summer home our family used to visit every year & force us to swelter in the heat: Everyone is covered with beads of persperation and looks exhausted, and even the ever cheerful Sam at one point begins to suspect that bad things are happening, though he cannot understand what it all means and Rosie H. is too firm in her belief of her profession to even suspect what has really happened, and while Ms. Holotik's limitations of an actress may have diminished the effectiveness of her Big Revelation scene, she's a great screamer when all Hell starts to break loose, and Brownrigg indulged of some nice camera shots of her in various suggestive poses or stages of undress that show off what a pretty lady she is without exposing anything more than her contract stipulated. Too bad!

The real show stealer is Sam, however, and fans of what I have been taught to refer to as Splatter Cinema will not be disappointed by the rather shocking finale, and there is something moving about how Sam runs to the protection of his friend and brutally kills everyone within arms reach in a matter of seconds that either suggests he was one mean motha before his lobotomy, or the film is CUT. In any event you won't be prepared for the ending the first time you see it, even though you as the viewer know what the score is long before anyone else in the film has put it all together.

Except for one person: Rhea MacAdams' uproariously stereotyped old coot Mrs. Callingham [who seems to be inspired by the Donald Sutherland Old Woman character from the Michael Reeves' 1964 Christopher Lee film CASTLE OF THE LIVING DEAD, in addition to a rather nasty death by round spike to the eye], who not only predicts the future, but has the film's most laugh out loud amusing bit of dialogue while on a walk in the garden with Ms. Holotik that runs something like this --

"It's really beautiful out here. Do you get out much, Mrs. Callingham?" asks Holotik, to which the old woman replies

"It's YOU who needs to get out."

Hilarious, and one of those things you gotta kind of see for yourself to "get". DON'T LOOK IN THE BASEMENT is available on at least a half dozen "bargain bin" codefree DVD releases by companies like Brentwood Home Video, Diamond Entertainment, VCI and Platinum Disc Corp.'s HORROR CLASSICS series; I kind of like Alpha Video's sexily gorgeously decorated $6 release from 2003:

Dig through those bargain bins! But make sure you get one with the 89/90 minute print contained therein; an older 83 minute version is downright confusing due to some of the trims, and you really need to see the ending credits as intended to bring this sick, twisted and surprisingly entertaining yarn to it's end.

Masterpiece? Maybe not compared to THE EXORCIST or ROSEMARY'S BABY, but it is a very uniquely American horror film, and a genuine classic of the drive-in age that deserves to be rediscovered by anyone looking for something made with more than just a little bit of brain juice, and not a penny more than they absolutely needed.

***1/2 out of ****


text:
Zuster Charlotte Beale (de lieftallige Rosie Holotik) is naar de kliniek van dr. Stephens gekomen voor de krankzinnigen die op een nieuwe baan voorbereid moeten worden. Wat ze niet verwacht is een andere zogenaamde arts in zijn positie te vinden nadat dr. Stephens is aangevallen door de met een bijl zwaaiende maniakale'rechter' Oliver W. Cameron (een maniak die, telkens wanneer hij een situatie onder controle heeft, zich terugtrekt om zijn naam te herhalen). Die arts is Geraldine Masters (Annabelle Weenick) die er niet zeker van is of Beale wel geschikt is voor hun inrichting. Na een lange discussie over de positie (wat nogal een ongemakkelijke situatie is, aangezien de twee debatten over Beale' Het feit dat ze een brief van Stephens kreeg waarin hij haar een baan in de kliniek aanbood (waarin hij haar er vaak aan herinnerde dat hij niet langer de baas was) en dat de goede dokter misschien niet degene was die ze leek te zijn.
Het assortiment gekken bestaat uit Sam (Bill McGee) een onnozele kinderman die Stephens' laatste slachtoffer van lobotomie was, Jennifer (Harryette Warren) een vrouw die een volwassene nodig heeft om haar te troosten terwijl ze zich als een jong hondje aan de hiel van Masters vastklampt, Danny (Jessie Kirby) een irritant persoon die vaak probeert de namaakbaby van gestoorde Harriet (Camilla Carr) te stelen, Allyson (Betty Chandler) een sexy nymfomane die alleen maar bemind wil worden en elke man die ze ziet probeert te versieren, & 'Sergeant' Jaffee (Hugh Feagin) <0xE2><0x80><0x93> het typische geval van een soldaat die zijn portie heeft gehad. Het is ontsnapt aan de waanzin van de oorlog.
De film toont Masters' onorthodoxe methoden om de kliniek te runnen: hij laat de patiënten vrij rondlopen met de deuren van alle kamers open zonder dat de sloten in twijfel worden getrokken, en, niet te vergeten, het feit dat Oliver nog steeds vrij rond mag lopen ondanks het feit dat hij dr. Stephens met een bijl in mootjes heeft gehakt. En wat is er precies met dr. Stephens gebeurd? Ah, ha!
De drive-in rommel van Tacky 70 is heel leuk als je van een verwrongen soort film houdt. Ik voel me aangetrokken tot bizarre films over geestelijk afgekeurde mensen omdat ze zo onvoorspelbaar zijn... je weet gewoon nooit wat er verdomme kan gebeuren, vooral in dit geval, waarin ze vaak zonder toezicht mogen rondlopen. Sommigen beschouwen het lage budget als een risico, maar in het geval van deze film denk ik dat het de ervaring verhoogt. Met de goedkope fotografie en de lage productiewaarde (om voor een habbekrats neergeschoten te worden in een huis op een of andere afschuwelijke locatie) lijkt het griezeliger en ik voelde me als een voyeur die door een cameralens naar krankzinnigheid tuurt en van buitenaf naar binnen kijkt.

text_en:
Nurse Charlotte Beale(the lovely Rosie Holotik)has arrived to Dr. Stephens' clinic for the insane prepared for a new job. What she doesn't expect is to find another supposed doctor in his position after Stephens is attacked by axe-wielding maniacal "judge" Oliver W Cameron(..in a running gag, anytime he confronts a situation out of his control, he retreats to repeating his name). That doctor is Geraldine Masters(Annabelle Weenick)who isn't sure about whether Beale is a proper fit for their establishment. After a long discussion about the position(which is quite an awkward scene as the two debate about Beale's being sent a letter by Stephens getting a job at the clinic with Masters often reminding her that he is no longer in charge)Masters agrees to let her work in the nursing position, but the good Doctor may not be who she seems..

The assortment of loonies includes Sam(Bill McGee)a simple-minded child-man who was Stephens' last victim of lobotomy, Jennifer(Harryette Warren)a woman who needs an adult to comfort her as she wallows at Masters' heel like a puppy, Danny(Jessie Kirby)a trouble-making annoyance often trying to steal the fake baby of disturbed Harriet(Camilla Carr), Allyson(Betty Chandler)a sexy nympho who just wants to be loved and hops at any man she sees, & "Sergeant" Jaffee(Hugh Feagin)your typical case of soldier who hasn't escaped the madness of war.

The film shows Masters' unorthodox methods of running the clinic with allowing the patients to roam free with the doors to all rooms without locks calling into question..and, not to mention, the fact that Oliver is still allowed to walk around despite just chopping Dr. Stephens with an axe. And, what exactly happened to Dr. Stephens? Ah ha..

Tacky 70's drive-in trash is a lot of fun if you are into a warped brand of cinema. I'm attracted to bizarre flicks about mental rejects because of their unpredictable nature..you just never know what the hell might happen, especially in this case where they are allowed to roam often unattended. Some consider the low budget a liability, but in the case of this film, I think it enhances the experience. With the cheap photography and weak production values(being shot for peanuts in a run down house in some awful location)it seems creepier and I felt like a voyeur peering into insanity through a camera lens on the outside looking in.


text:
Dit is zo'n leuke en grappige film. Uitermate onderhoudend van alle kanten. Hij bevat een buitenissige verzameling gedenkwaardige, psychotische maar sympathieke gekken. We hebben ze allemaal: de rechter, de Sargent, het kind, de enge oude dame, de slet, de clown. En helaas wonen ze allemaal in een groot huis dat geen sloten heeft en onderbemand is. Dus voor ons plezier zien we ze rondrennen, spelletjes spelen en gevaarlijk zijn. We leren ze ook een lesje... geef je patiënt nooit een bijl!
Dit was vóór Cukkos Nest, en overtreft het. In elk geval op het grappige vlak. Het heeft zelfs zijn mooie momenten. Je houdt van me, je liefde is zuiver, je zult altijd van me houden.' Wie zou daar weerstand aan kunnen bieden? Gekken zijn ook mensen. Gewoon een paar losse draden. Wees een beetje voorzichtig, anders krijg je een bijl in je rug! Kinderen aan het spelen. Haha.
De telefoonreparateur was echt grappig en zijn reacties op de gekken en de krengerige baas waren echt oprecht. Alle personages in deze film zijn geweldig goed gespeeld. En ik vond ze echt grappig. Nee, GEWELDIGS! Ze geven je misschien zelfs smerige gedachten over hoe je misbruik van ze kunt maken. Of hoe zij misbruik van jou kunnen maken.
Dit is eigenlijk een heel slimme film. Er komt een briljante wending aan. Ik moet zeggen dat ik had verwacht dat dit een goede film zou zijn, maar dit heb ik nooit verwacht. Het is afschuwelijk. 'Het hof heeft zijn beslissing genomen. U hebt de touwtjes niet langer in handen!' Ik vind het prachtig. Het einde is zo, zo perfect... je zult er een traan om laten.
Ik ben zo opgewonden na het zien van zo'n film. Ik zal hem nooit meer vergeten. Het is niet zomaar een sekte... het is een sekte CLASSIC. Wat je ook doet... Kijk Niet In De Kelder!

text_en:
This is such a fun and funny movie. Highly entertaining at all angles. It features an outlandish array of memorable, psychotic but lovable nuts. We got; the judge, the Sargent, the kid, the creepy old lady, the slut, the clown. And unfortunately they all live in a big house that doesn't have any locks and is understaffed. So for our enjoyment we get to see them run around, play games, and be dangerous. We also learn a lesson along the way... never give your patient an ax!

This was before Cukkos Nest, AND surpasses it. At least on the fun level. It even has its sweet moments. "Love is pure. Love is grace. Love is strength. You love me, your love is pure, you'll always love me." Now who could resist that? Nuts are humans too. Just a few loose wires. Be a little careful, or you'll get an ax in the back! Children at play. Hehe.

The telephone repair man was really funny and his reactions to the nuts and bitchy boss were truly genuine. All the characters in this film are tremendously well played. And I really did find them funny. No, HILARIOUS! They may even give you dirty thoughts of how you can take advantage of them. Or how they can take advantage of you.

This is actually a very smart movie. There is a brilliant twist ending. I must say I expected this to be a good but never expected THIS. It is horrific. "The court has made its decision. You are no longer in control!" I love it. The ending is so, SO perfect... you'll shed a tear.

I am so thrilled after seeing a movie like this. I will never forget it now. It is not just a cult... it is a cult CLASSIC. Whatever you do... Don't Look In The Basement !!!


text:
Het is een lowbudgetfilm, maar wel een gedenkwaardige zogenaamde shocker, die in plaats daarvan ontpopt als theater van het bizarre. De kwetsbare, naïeve verpleegster Charlotte Beale komt in een afgelegen psychiatrische inrichting terecht en is zich er totaal niet van bewust dat de enige normale mensen zijn vermoord, ondanks de rode vlaggen die voortdurend overal om haar heen worden gehesen.

Het gebrek aan een fatsoenlijk budget geeft de filmmakers eigenlijk weinig meer om op af te gaan dan een gevoel voor stijl en een cast van maffe personages. De genoegens van deze film komen niet voort uit de schokken, die vrij tam zijn, maar uit de vreemde sfeer. Eerst hebben we de vrouw met waanideeën die denkt dat haar babypop echt is. Dan hebben we ook nog een bijlmoordende rechter, een oorlogsveteraan met shellshock en de oude Mrs. Callahan is net zo'n maffe, oude grootmoeder die door het lint is gegaan. Een jonge patiënt die Allyson heet, geeft de term 'nymfomane' een nieuwe betekenis. Een grote kerel die Sam heet, is net iets te langzaam na een mislukte lobotomie, en Jennifer zit plotseling tussen catatonie en gewelddadige uitbarstingen in. De enige andere intelligente persoon in het vertrek lijkt dr. Masters te zijn, maar heeft ze een geheim?
'Don't Look in the Basement' is een geweldig voorbeeld van lowbudget exploitatiefilms. Er is niet veel plot, maar de goedkoopte werkt goed voor de film. Verscheidene leden van de cast leveren gedenkwaardige prestaties, met name Betty Chandler en Annabelle Weenick, en de manier waarop de regisseur kleine, vreemde details aan de film toevoegt, kan je echt bijblijven. De scène tussen Allyson en 'de telefoonman' is een klassieker voor altijd, en vooral de gezichtsuitdrukkingen van dr. Masters zijn verrukkelijk als ze vlak voor de finale van de film over de rand begint te vallen. Brownrigg maakt ook veel gebruik van de goedkope soundtrack, met verschillende muziekkeuzes die de personages die ze begeleiden tot leven wekken. Mijn favoriete keu is de 'gekke' keu, een sitar die begint te snerpen als een van de patiënten iets pathologisch doet.
Ook is het prachtig om te zien hoe Charlotte zelf op het hoogtepunt van de film in een hysterische huilbui uitbarst, waarbij de patiënten onthullen dat dr. Masters is gewoon een gedetineerde, en dan suggereert ze dat Charlotte ook een patiënte is die haar waanideeën mag uitleven (ze heeft in elk geval een zwakke greep op de werkelijkheid, waarom zou ze anders geen vraagtekens zetten bij het onheilspellende gebrek aan telefoonverbinding of contact met de buitenwereld?). De scène waarin Charlotte erin slaagt om de nauwelijks nog levende dr. Stephens af te maken met een speelgoedbootje, moet een van de beste momenten in een lowbudget horrorfilm zijn. Ja, 'Don't Look in the Basement' zou heel goed de 'Amerikaanse Schoonheid' van de lagere school kunnen zijn.

text_en:
Low-budget but memorable would-be shocker that instead emerges as theater of the bizarre. Vulnerable, naive nurse Charlotte Beale comes to a secluded mental hospital and is completely unaware that the only sane people have been murdered, despite the red flags that are constantly being raised all around her.

The lack of a decent budget really gives the filmmakers little more to go on than a sense of style, as well as a cast of wacky characters. The pleasures of this film don't come from the film's shocks, which are fairly tame, but from the weird atmosphere. First we have the delusional woman who thinks her baby doll is real. There's also an axe-murdering judge, a shell-shocked war veteran, and old Mrs. Callahan is like everybody's daffy elderly grandmother gone amok. A young patient named Allyson gives the term "nymphomaniac" new meaning. A big guy named Sam is just a little slow after a botched lobotomy, and Jennifer vaults suddenly between catatonia and violent outbursts. The only other sentient person in the place seems to be Dr. Masters, but does she have a secret?

"Don't Look in the Basement" is a great example of low-budget exploitation films. There isn't much plot going on, but the cheapness works for the movie. Several cast members turn in memorable performances, particularly Betty Chandler and Annabelle Weenick, and the way the director adds little weird details to the movie can really stick with you.

The scene between Allyson and "the telephone man" is a classic for all time, and especially delicious are the facial expressions of Dr. Masters when she begins to go over the edge near the finale of the movie. Brownrigg also makes great use of the cheap soundtrack, with several musical cues really evoking the characters that they accompany. My favorite cue is the "crazy" cue, a sitar that twangs whenever one of the patients does something pathological.

Also wonderful is the way that Charlotte herself plunges into hysteria at the climax, with the patients revealing that Dr. Masters is simply another inmate, and then suggesting that CHARLOTTE is also a patient who is being allowed to act out her delusions (she certainly has a tenuous grip on reality, why else would she not question the ominous lack of phone service or outside contact?). The scene where Charlotte manages to finish off the barely-alive Dr. Stephens with a toy boat has to be one of the greatest moments in low-budget horror. Yes, "Don't Look in the Basement" could very well be the "American Beauty" of Grade Z trash.


text: Persoonlijk heb ik een zwak voor horrorfilms die zich afspelen in ziekenhuizen en gestichten, dus ik had een goed gevoel toen ik deze 'Don't Look in the Basement' zag, ook al is de reputatie twijfelachtig. Nou, ik bleek gelijk te hebben! Dit is geweldig, goedkoop vermaak met een paar efficiënte schokken en verrukkelijk absurde personages. Je moet natuurlijk verder kijken dan de waarde van de slechte producties en de volkomen onlogische plot, maar als je daarin slaagt (en als je een fan bent van dit soort horror, is dat een essentiële eigenschap), word je beloond met een buitensporige 'video-onzin' waarin bloed en krankzinnigheid de voornaamste elementen vormen. Ze wordt verondersteld aan haar nieuwe baan te beginnen. Ze komt erachter dat de dokter die haar in dienst heeft genomen door een patiënt is vermoord en dat de vervanger van de hoofdarts, Masters, de nieuweling met tegenzin aanneemt. Het leven in het gesticht is nogal eigenaardig, met patiënten die vrij rondrennen en alle deuren die niet op slot zijn. Na een hele reeks bizarre gebeurtenissen ontdekt Charlotte de afschuwelijke geheimen die het instituut verbergt... De opening van 10 minuten (pre-credits) is geweldig en dat geldt ook voor de volledig gestoorde climax. Alles daartussen is min of meer zonder verrassing of spanning, maar je wacht geduldig omdat je gewoon het gevoel hebt dat de finale een dolle pret zal zijn. De patiënten van het gesticht zijn volgens het boekje krankzinnig, maar toch hou ik van ze. Een paar van mijn favorieten zijn de voormalige rechter (die nog steeds uitsluitend in juridische termen praat), de achterdochtige legersergeant en de waanzinnige oude dame. 'Don't Look in the Basement' is geweldig geestig, vooral aanbevolen aan liefhebbers van de rotzooi van 70 <0xCC><0x81>s <0xE2><0x80><0x93> films, zieke puppy's en ander tuig. De gekken hebben het gesticht overgenomen, ja!

text_en: I personally have a soft spot for horror films that are set in hospitals and asylums so I had a good feeling about watching this "Don't Look in the Basement", even though its reputation is doubtful. Well, turned out I was right! This is great, trashy entertainment with a couple of efficient shocks and delightfully absurd characters. You have to, of course, look beyond the poor productions values and the completely illogical plot but, if you manage to do that (and if you're a fan of this type of horror, that's an essential quality), you'll be rewarded with an outrageous "video-nasty" in which blood and insanity form the main elements. The young and cute nurse Charlotte arrives at a remote sanitarium where she's supposed to start her new job. She finds out that the Doctor who hired her was killed by a patient and the replacement doctor-in-charge Masters seems reluctant to accept the new arrival. The life inside the sanitarium is rather peculiar, with the patients running around free and every door is kept unlocked. After a whole series of bizarre events, Charlotte discovers the horrific secrets that the institution hides.... The opening 10 minutes (pre-credits) are great and so is the completely deranged climax. Everything in between is pretty much without surprise or tension but you patiently wait because you just feel that the finale will be wild fun. The asylum's patients are textbook lunatics, but I love them nevertheless. Some of my favorites include the former judge (who still talks exclusively in legal terms), the suspicious army-Sargeant and the mad-raving old lady. "Don't Look in the Basement" is great low-brained fun, especially recommended to fans of 70's trash-cinema, sick puppies and other types of scum. The lunatics have taken over the asylum, yeah!!


text: Ik vond de film Don't Look In The Basement heel goed, met een paar geweldige personages. Het gaat over een jonge psychiatrisch verpleegkundige die Charlotte Beale (Rosie Holotik) heet en die in een geïsoleerd gesticht gaat werken. Daar ontmoet ze allerlei verschillende personages, waaronder dokter Geraldine Masters, die de leiding over het gesticht krijgt nadat de eigenaar van het ziekenhuis, dokter Stephens, door een van de patiënten wordt vermoord door hem met een bijl te slaan. Mijn favoriete personages in de film zijn mevrouw Challingham (Reah MacAdams), een heel grappig oud dametje, Allison, die een nymfomane is, en Sam (Bill McGhee) een jonge zwarte jongen die de hele dag rondloopt en de hele tijd in zijn eigen wereld lijkt te zijn. De film was een heel goedkope film, maar het was nog steeds een geweldige film. Ik weet dat hij in de jaren tachtig op de lijst van 'Video Nasties' stond, maar ik vond niet dat er veel bloed in zat, al had hij wel een paar verontrustende zintuigen. GREAT FILM RECOMMENDED!!!

text_en:
I found the film Don't Look In The Basement to be very good, with some great characters in it. It is about a young psychiatric nurse called Nurse Charlotte Beale(Rosie Holotik),who is going to start work at a isolated mental asylum. Whilst there, she meets various sorts of different characters including Dr. Geraldine Masters who becomes in charge of the asylum after the the owner of the hospital Dr. Stephens gets killed by one of the patients by hitting him with an axe.

My favourite characters in the film are Mrs Challingham(Reah MacAdams), a very funny little old lady, Allison who is a nymphomaniac, and Sam(Bill McGhee) a young black guy who goes around all Day seeming to be in a world of his own all of the time. The film was a very low budget film but was still a really great film. I know that it was on the 'Video Nasties' list back in the 80's but a did not think that it had a lot of gore in it, Alothough it did have some disturbing senses in it GREAT FILM RECOMMENDED!!!.


text:
De onmogelijk sexy Rosie Holotik speelt Charlotte Beale, een nieuwe verpleegster in een van die filmachtige gestichten waar de dienstdoende arts zijn eigen, onorthodoxe manier heeft om de patiënten te behandelen. Met tegenzin haalt hij de bemoeizuchtige dr. Masters erbij (Anne MacAdams, ook bekend als Annabelle Weenick). De patiënten nemen Charlotte ook niet al te vriendelijk op.
Deels mysterie, deels gruwel, deze eerste poging van B-filmregisseur S.F. Brownrigg heeft iets benauwends. Deze kleurrijke psycho's, onder wie een nymfomane zonder zelfrespect, een vriendelijke reus die al een lobotomie heeft gehad en een zogenaamde'rechter' die in juridisch jargon spreekt, domineren het scherm met hun verontrustende aanwezigheid. Het is een beeld dat vrij goed werkt en dat de korrelige, grimmige sfeer vanaf het begin vastlegt. Een paar korte uitbarstingen van beeldend geweld helpen ook om het die goede, ouderwetse, uitbuitende kwaliteit te geven.
Het wordt intenser naarmate de in gevaar verkerende heldin haar eigen geestelijke gezondheid probeert te behouden, en biedt de ene surrealistische ontmoeting na de andere. Vooral effectief is de poëzie-citerende, maffe oude mevrouw Callingham.
Voor een goedkope kaas uit de jaren zeventig is het behoorlijk effectief, met een bijzonder akelige climax. Ik vond het best leuk om ernaar te kijken.

7/10

text_en:
The impossibly sexy Rosie Holotik plays Charlotte Beale, a new nurse at one of those movie-type asylums where the doctor in charge has his own, unorthodox ways of treating the inmates. Reluctantly bringing her on board is the officious Dr. Masters (Anne MacAdams, a.k.a. Annabelle Weenick). The inmates don't take too kindly to Charlotte, either.

Part mystery, part horror, this initial effort from B-movie director S.F. Brownrigg has an oppressive feel to it. These colorful psychos, including a nymphomaniac with no self-esteem, a gentle giant who's already had a lobotomy, and a supposed "judge" who speaks in legalese jargon, dominate the screen with their unnerving presence.

It's a picture that works fairly well, establishing the gritty, grim atmosphere right from the get go. Some brief bursts of graphic violence also help to give it that good old fashioned exploitative quality.

It builds in intensity as the imperiled heroine struggles to maintain her own sanity, offering one surreal encounter after another. Particularly effective is the poetry-quoting, dotty old Mrs. Callingham.

For cheap 1970's era cheese, it's pretty effective, with a particularly nasty climax. I had a pretty good time watching it.

7/10


text: Weer zo'n 'niet doen'-film uit de late jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig, en toch is deze veel meer dan dat. Deze film is een zwaar onderschatte lowbudget-horror met een draai. Hij heeft de korrelige kwaliteit en de bizarre soundtrack die kenmerkend zijn voor horrorfilms uit die tijd, maar het zijn de zwaar onderschatte optredens van de verrassend getalenteerde acteurs/actrices die deze film zo goed maken. Een jonge verpleegster arriveert in het vooruitstrevende psychiatrisch ziekenhuis van dr. Stephens, vlak nadat hij door een van zijn patiënten is vermoord en alles niet is wat het lijkt. Het schijnt dat dr. Masters, een nogal ambitieuze vrouwelijke arts, zijn taken heeft overgenomen en haar eigen ideeën is gaan uitvoeren. Elk van de patiënten neemt zijn eigen unieke persoonlijkheid aan en heeft zijn eigen karaktertrekken en gebreken die voor hoogst amusante interacties zorgen. Je hebt de nymfomane, het gekke oude wijf, de vrouw met een ongezonde obsessie voor baby's, en een man die onder andere naar zijn kindertijd is teruggekeerd. Er zit ook een vreemde wending in dit bizarre verhaal dat de jonge verpleegster er later toe brengt gevangen te zitten in het gesticht terwijl de patiënten vrij rondrennen en de lijken zich opstapelen. Als je een liefhebber bent van goedkope 70's-shit, dan is dit de film voor jou!

text_en: Yet another in the long line of "Don't" films of the late 70's and early 80's yet this one is much more than that. This film is a highly underestimated low budget schlocker with a twist. It has the grainy quality and bizarre soundtrack that is typical of horror films of the time period but it's the highly underestimated performances of the surprisingly talented actors/actresses that make this movie good. A young nurse arrives at Dr. Stephens' progressive mental hospital right after he has been murdered by one of his patients and all is not what it appears to be. It seems Dr. Masters, a rather ambitious female doctor, has taken over his duties and begun to implement her own ideas. Each of the patients take on their own unique personalities and have their own personality traits and flaws which make for highly entertaining interactions. There is the nymphomaniac, the crazy old crone, the woman with an unhealthy obsession with infants, and a man who has reverted back to his childhood among others. There is also a strange little twist to this bizarre story that later finds the young nurse trapped inside the asylum with the patients running around loose and bodies piling up. If you are a fan of cheap 70's sleaze than this is the film for you!


text: Dit vergeten juweeltje heeft een speciaal plekje in mijn hart en staat op de lijst van Video Nasties. De soundtrack van de fluitsitar-rateldoos is klassiek. Het hoofdpersonage, hoewel veel sexyer dan de meeste lowbudgetsterretjes, is een vrij standaard lowbudgetsterretje. Het Doctor Masters-personage is goed geschreven en goed geacteerd. Sommige van de mindere personages zijn een beetje dom, maar dragen bij aan de nostalgie van de film. Het is Campy. Ik probeer niet te liegen. Het personage dat dit geweldig maakt is een Faulknarian Man-Child die Sam heet, een van de patiënten in deze sanatorium-gekke-krankzinnige-film. Het geronnen bloed is vrij standaard, hoewel ik de kleur van het bloed geweldig vind. Het is zo... rood. Deze film, geloof ik, is slecht ontvangen vanwege het reclameplan. Een of ander zielloos reclamemannetje heeft er met zijn groezelige handen aan gezeten en gedacht: 'Laten we de ad-campagne voor Last House on the Links verscheuren, die doet het goed'. Dit soort uilskuikens heeft de wereld van de film geruïneerd. Allemaal ballen en geen hersens. Bovendien kan de redacteur al dan niet een alcoholist zijn geweest. Misschien waren ze daar allemaal dronken. Je zult wel zien wat ik bedoel. Nog één dingetje. Koop dit niet van het dollarrek bij de Wally-Mart. Ze hebben het tot een ongezien niveau ingekort. Probeer het zo lang mogelijk te rekken.

text_en: DON'T LOOK IN THE BASEMENT This little forgotten gem holds a special place in my heart and on the Video Nasties List. The flute-sitar-rattle box soundtrack is classic. The main character, although way hotter than most low budget starlets, is a pretty standard low budget lead. The Doctor Masters character is well written and well acted. Some of the lesser characters are kinda stupid but add to the nostalgia of the movie. It's Campy. I ain't trying to lie. The character that makes this great is a Faulknarian Man-Child named Sam, one of the patients in this sanitarium-gone-mad-flick. The gore is pretty standard although I think the color of the blood is awesome. It's so ..Red. This movie, I believe, was received poorly because of it advertising scheme. Some soulless little ad executive got his grubby hands on it and thought " Let's rip of the AD campaign for Last House on the Left, that's doing well". Little chumps like this have ruined the world of film. All balls and no brain. Also, the editor may or may not have been an alcoholic. Maybe there all drunk. You'll see what I mean. One more little note. Don't buy this from the Wally-Mart dollar rack. They have cut it to and unwatchable level. Try to find the longest cut you can.


text:
Maar je hebt het waarschijnlijk al gezien, anders zou je hier niet zijn. Het is zo obscuur dat je er waarschijnlijk op bent gestuit, net als ik, omdat dit bekende juweeltje geen mondelinge informatie krijgt.
... maar je hebt het waarschijnlijk al gezien, anders zou je hier niet zijn.
Vanaf het allereerste begin weet je al hoe het verhaal zich zal ontwikkelen, maar kijken hoe onze onschuldige roodharige verpleegster de stukjes van de puzzel aan elkaar legt is van hoge kwaliteit. De meeste horrorfilms bestoken de kijkers met beelden van martelingen, maar _Don't Look in the Basement_ speelt het subtiel, wat voor een superieure spanning zorgt. Let wel, dit geldt ook voor horrorfilmers: sommigen van ons houden van subtiliteit! Charlotte neemt een baantje aan in een sanatorium, maar is ontzet als ze hoort dat de hoofddokter die haar heeft aangenomen een gruwelijk ongeluk heeft gehad en dat ze nu de ondergeschikte is van een mysterieuze dokter, van wie we allemaal weten dat hij helemaal geen dokter is. De spanning wordt opgebouwd door Charlottes ontrafeling van de gebeurtenissen, met hulp van veel patiënten, maar wie van de patiënten kan Charlotte vertrouwen? Dit is een juweeltje en absoluut mijn favoriete TRUE HORROR-film. Ik ben dol op Re-Animator en Evil Dead, maar die spelen meer voor de HORROR-COMEDY-fans.
VIOLENCE: rooien (heel tam voor een horrorfilm, maar er zit een behoorlijke hoeveelheid bloed in de film). De openingsscène is klassiek; geen enkele andere horrorfilm is zo goed begonnen, en het einde is ook bloederig).
<0x3E> NATUURLIJKHEID: ROND (verlangend om verliefd te worden op Allyson (Betty Chandler) brengt een groot deel van de tijd naakt door in een poging de helft van de mannen in het sanatorium te verleiden. Betty Chandler is een schoonheid en ik ben geschokt dat dit haar enige verdienste is.
<0x3E> VERWERKING: ROND (Het verhaal wordt goed gebracht, ondanks het feit dat men in Hollywood een hoop geld verdient. Het script heeft er slag van spanning op te bouwen en slaagt er altijd in de arme Charlotte in een hachelijke situatie te plaatsen).
<0x3E> ACTIE: ROND (Betty Chandler doet het hier het best als Allyson, ze beschrijft dementie met naïviteit in een etherische vorm. De rechter was ook geweldig, hij woog de feiten af voordat hij tot een uitspraak kwam, terwijl Rosie Holotik als Charlotte een oprechte rol speelt, zoals je die voor haar karakter zult voelen.

text_en:
... but you probably have seen it or else you wouldn't be here. It's so obscure that you probably stumbled onto it like I did because this little known gem receives no word-of-mouth.

From the very beginning you know how the storyline will shake out but watching as our innocent redheaded nurse puts the pieces of the puzzle together is high quality entertainment. Most horror films bombard viewers with graphic displays of torture but Don't Look in the Basement plays it subtle, which makes for superior suspense. Note to horror filmmakers: some of us do like subtlety! Lovely and homely nurse Charlotte takes a job at a sanitarium but is dismayed when she learns that the head doctor who hired her had a gruesome accident and she is now the subordinate to a mysterious doctor, who we all know isn't a doctor at all. The suspense is built through Charlotte's unraveling of events with assistance from many of the patients, but which of the patients can Charlotte trust? This is a gem and is my absolute favorite TRUE HORROR movie. I love Re-Animator and Evil Dead but they play more for the HORROR-COMEDY crowd.

VIOLENCE: $$$ (Quite tame for horror standards but there is a decent sprinkling of gore throughout the film. The opening scene is classic; no other horror film starts out better, and the end has its fair share of gore as well).

NUDITY: $$$$ (Eager to fall in love Allyson (Betty Chandler) spends a good deal of time naked, attempting to seduce half the men at the sanitarium. Betty Chandler is a knockout and I am shocked that this is her only film credit).

STORY: $$$$ (The story is well handled despite the premise getting a lot of mileage in Hollywood. The script has a knack for building suspense and never fails to place poor Charlotte in a precarious situation).

ACTING: $$$$ (Betty Chandler does the best job here as Allyson, capturing dementia with naiveté in an ethereal form. The Judge was splendid as well, weighing facts before he came to a verdict while Rosie Holotik as Charlotte gives a genuine performance as you will feel for her character.