text:
Twee mensen die in hetzelfde flatgebouw wonen, ontdekken dat hun partners een verhouding met elkaar hebben. Terwijl ze proberen te reconstrueren hoe het is gebeurd, beginnen ze ook aan een emotionele reis die snakt naar een oplossing.
<0x3E><0x3E> Wong Kar Wai, die zijn vorige succes met Happy Together en Chungking Express te danken heeft, vertelt ons een nogal ouderwets en prachtig verhaal over herontwaakte hartstochten, verlangens en onbeantwoorde liefde.
<0x3E><0x3E> Misschien is In the Mood for Love niet iedereens smaak. Het komt nogal traag op. 98mins: niet bijzonder lang voor een film, maar het lijkt langer omdat er niet veel gebeurt. Maar dit lome gevoel verbergt een tamelijk strak in elkaar gezette film. Het grootste deel van het verhaal is vernuftig verweven met een reeks vaste rollenspellen, waarin de personages gesimuleerde scenario's naspelen van hun respectievelijke echtgenoten, in een poging erachter te komen hoe de affaire is begonnen. Ik zeg'vernuftig' omdat het het publiek (en de personages) natuurlijk moeilijk valt te zeggen wat 'in-rol' is en wat 'echt'.
Als dit allemaal nogal artistiek en zelfingenomen klinkt, dan is dat omdat het dat ook is. Onbeschaamd. En het wordt tot in de perfectie gespeeld door twee van de beste actrices van Hongkong, Maggie Cheung en Leung Chui Wai, met een paar uitstekende rollen van Ping Lam Siu en Rebecca Pan. Het is ook een virtuoze voorstelling van Wong Kar Wai, die het publiek trakteert op een zintuiglijke en sensuele overdaad. De samensmelting van Christopher Doyle (die later zijn weelderige, overrijpe stijl op Hero inzette) en Pin Bing Lee (wiens prachtig ingetogen stijl je kunt zien in Springtime in a Small Town) was een cinematografische geniale prestatie. De film heeft alle brutale schoonheid van Doyle, zonder, eerlijk gezegd, de Athena-posterachtigheid van zijn werk op Hero. De muziek is, zoals altijd bij Wong, prominent aanwezig. Van Nat King Cole die in het Spaans zingt tot de meeslepende snaren van het hoofdthema, het past perfect bij de eclectische schoonheid van de beelden.
Al met al een topfilm, of hij nu beoordeeld wordt op plot, acteerwerk, filmografie of soundtrack. Net als, maar toegankelijker dan, Wim Wenders' Wings of Desire, is dit een prachtig, ouderwets verhaal over verloren en herwonnen liefde.
En kijk uit voor de hotelkamer van Tony Leung, nummer 2046, die voorafging aan Wongs recente film met dezelfde naam.

text_en:
Two people living in the same flat complex find their partners are having an affair with each other. As they try and piece together how it happened, they also embark on an emotional journey that aches for a resolution

Building on his previous success with Happy Together and Chungking Express, Wong Kar Wai gives us this rather old fashioned and marvellous story of reawakened passions, yearning and unrequited love.

Possibly, In the Mood for Love is not to everyone's taste. It wanders in rather lazily at 98mins: not particularly long for a film, but it appears longer because not a lot really happens. But this lazy feel conceals a quite tightly constructed film. Most of the story is cunningly woven around a series of set piece role plays, where the characters act out presumed scenarios between their respective spouses, trying to work out how the affair started. I say cunning because, of course, this makes it difficult for the audience (and the characters) to tell what is "in-role" and what is genuine.

If all this sounds rather arty and self-conscience, that's because it is. Unashamedly so. And it is played to perfection by two of Hong Kong's finest, Maggie Cheung and Leung Chui Wai, with some excellent support from Ping Lam Siu and Rebecca Pan.

It is also a virtuoso performance by Wong Kar Wai, who treats the audience to a sensory, and sensual, overload. Bringing together Christopher Doyle (who later deployed his lush, over-ripe style on Hero) and Pin Bing Lee (whose beautifully understated style can be seen on Springtime in a Small Town) was cinematographic genius. It has all the bold beauty of Doyle, without, frankly, the Athena-poster cheesiness of his work on Hero. The music, as always with Wong, is prominent. From Nat King Cole singing in Spanish, to the haunting strings of the main theme, it perfectly matches the eclectic beauty of the images.

All in all a top film, whether judged on plot, acting, cinematography or soundtrack. Similar to, but more accessible than, Wim Wenders' Wings of Desire, this is a beautiful, old fashioned story about love lost and regained.

And watch out for Tony Leung's hotel room 2046, which presaged Wong's recent film of the same name.


text:
De aantrekkelijkste factor in dit meesterwerk van een film zijn niet de mooie hoofdrolspelers. Het zijn ook niet hun uitmuntende acteerprestaties en spetterende chemie.
Voor mij is het de mis-en-scène van de hele film. De setting, de belichting, de rekwisieten... ze dragen allemaal bij aan de sfeer van liefde tussen de hoofdpersonen. Een vleug rook van Chows sigaret vertelt ons zijn gemoedstoestand, de steeds veranderende nauwsluitende cheongsams van Lizhen weerspiegelen de beperkingen van het nemen van beslissingen, de ruïnes van Angkor Wat sluiten aan bij de verslechterende relatie van de twee hoofdpersonen.
Het uitstekende gebruik van de mis-en-scène geeft de film precies de hoeveelheid gevoel die nodig is om de gecompliceerde aard van de relatie van de hoofdpersonen te verduidelijken. De film laat het publiek vruchteloos verlangen naar meer.

text_en:
The most attractive factor that lies in this masterpiece of a film is not the beautiful lead actors. It isn't their outstanding acting and sizzling chemistry either.

To me, it is the mis-en-scene of the entire movie. The settings, the lighting, the props... all add to the mood for love between the main characters. A whiff of smoke from Chow's cigarette tells us his state of mind, the ever-changing tight-fitting cheongsams of Lizhen reflects the constraints of decision-making, the ruins of Angkor Wat ties in with the deteriorating relationship of the two leads.

The excellent use of mis-en-scene gives the film just the right amount of feel needed to flesh out the complicated nature of the characters' relationship. The film leaves the audience fruitlessly yearning for more.


text: Dit uiterst intieme verhaal, dat zich afspeelt in 1962 in Hongkong (in roerige tijden, zoals ons verteld wordt), weet de essentie van het oude Hollywood te treffen in de ene na de andere scène vol weelderige kleuren, suggestieve maar beheerste sensualiteit (in tegenstelling tot de vereiste seksualiteit en af en toe een naaktscène die deel zijn gaan uitmaken van de norm van een romance in de film) en het gebruik van gezichtsuitdrukkingen om subtiele veranderingen in stemming of communicatie te suggereren. Het is niet moeilijk om hier de invloed van Marguerite Duras te zien, aangezien ze bekendstaat om haar minimalisme in het vertellen van verhalen en om het beschrijven van krachtig drama met gebruikmaking van de kunst van verbale en non-verbale gesprekken tussen twee personages met een sterke band en het gebruik van heropvoeringen van scènes die uiteindelijk in het leven van beide personages zouden kunnen plaatsvinden. Haar pen is hier sterk zichtbaar vanaf het moment dat we de benauwde kamers van Mr. Chow (Tony Leung) en Mrs. Su Li-zhen (Maggie Tsjeoeng) betreden tot de laatste scènes die de intense spijt verklaren die hij voelt als hij terugdenkt aan de kans die verloren ging bij het bevestigen van deze relatie. De plot lijkt zelfs op iets wat Duras had kunnen schrijven: Chow en Su Li-zhen, buren in een huurflat terwijl ze allebei redelijk succesvol zijn in hun werk, beginnen op de meest banale manier te ontdekken dat hun echtgenoten hen bedriegen, en ze ontdekken heel vanzelfsprekend dat het met elkaar is. De vraag is: moeten ze handelen naar wat ze ook voor elkaar voelen of moeten ze niet zijn zoals hun partners? Elke scène speelt met het idee dat ze elk moment aan elkaar kunnen toegeven, en op een gegeven moment wordt gesuggereerd dat ze dat ook zullen doen, hoewel de camera zo opdringerig is in het beschrijven van hun ontmoetingen (die dagelijks lijken voor te komen, gezien de regelmatige verwisseling van Tsjeoengs jurken), dat we het nooit te zien krijgen. En net zoals het niet zien van een van hun echtgenoten hun eigen liefdesverhaal verhevigt, maakt het niet zien van de uiteindelijke scheiding de uiteindelijke scheiding des te bitterder omdat we elk moment willen dat er iets gebeurt <0xE2><0x80><0x93> een of andere katalysator <0xE2><0x80><0x93> en de enige die komt is wanneer Leung haar laat weten dat hij van haar houdt, gevolgd door zijn stille, brute onthulling dat zij haar man nooit zal verlaten, wat inhoudt dat hij dat ook niet zal doen. Het geeft ons ook een glimp van wat cultuur en timing kunnen doen: vanuit een westers gezichtspunt zou een voltooiing van hun romance in een meer solide, duurzame relatie zeker mogelijk zijn geweest in de jaren zestig, maar zoals het nu gaat...' In Hongkong zijn de culturele waarden duidelijk verschillend.<br />De voorstellingen hier zijn van de hoogste orde: het is heel gemakkelijk om een vurige liefdesverhouding te spelen, maar om voortdurend een onderdrukte, platonische relatie te spelen die overloopt van slechts nauwelijks verwoord verlangen is moeilijk en maakt alle sensualiteit eerder cerebraal dan tastbaar of visueel. Cheung en Leung smeulen en hun verdorven chemie blijft nog lang na de aftiteling hangen.

text_en:
Set in 1962 Hong Kong (in turbulent times, as we are informed), this extremely intimate story of a failed romance between a two married people tied to their traditions manages to recall the essence of old Hollywood in scene after scene of lush colors, evocative yet restrained sensuality (as opposed of the requisite sexuality and occasional nude scenes which has become part of the norm of a romance in film), and the use of facial expressions to suggest subtle changes in mood or communication. It's not hard to see the influence of Marguerite Duras here, since she is known for minimalism in storytelling as well as describing powerful drama using the art of verbal and non-verbal conversation between two characters with a strong bond as well as the use of re-enacting scenes that could eventually take place in both the characters' lives. From Hiroshima MON AMOUR to MODERATO CANTABILE, her pen is strongly visible here from the moment we enter the cramped rooms of Mr. Chow (Tony Leung) and Mrs. Su Li-zhen (Maggie Cheung) to the last scenes which explain the intensity of regret that he feels as he recalls the opportunity which was lost in reaffirming this relationship.

The plot even resembles something that Duras could have written: Mr. Chow and Mrs. Su Li-zhen, neighbors in a tenement apartment while both being fairly successful professionals, begin to discover in the most banal of ways that their spouses are cheating on them, and they discover quite naturally, it's with each other. The question is, should they act upon what they also feel towards each other or not be like their partners? Every scene plays with the notion that at any moment they will give in to each other, and at one point, it is suggested that eventually they do though as intrusive as the camera is in detailing to us their encounters (which seem to occur on a daily basis as seen by the frequent changes of Cheung's dresses), we never see it. And just as not seeing either of their spouses heightens their own love story, not seeing them carry through with their attraction makes the eventual separation even the more bitter because at every moment we want for something to happen -- some catalyst -- and the only one which comes is when Leung reveals to her that he loves her, followed by his quietly brutal revelation that she will never leave her husband, which implies that neither will he. It also gives us a glimpse of what culture and timing can do: from a Western point of view, a consummation of their romance into a more solid, lasting affair would have been possible especially in the 60s, but as it's Hong Kong, cultural values are markedly different.

Performances here are of the high order: it's very easy to play a torrid love affair, but to continually play a repressed, platonic relationship that is brimming with desire only barely suggested is hard and makes all the sensuality more cerebral than palpable or visual. Cheung and Leung smolder and their blighted chemistry lingers long after the credits have rolled.


text:
WAARSCHUWING: SPOILER, SPOILER, SPOILER!!!!!
Dit is geschreven voor filmbezoekers die na 'Mood for Love' misschien verbijsterd en verward zijn over de levenspaden die de hoofdpersonen in het leven kiezen. Uit andere commentaren en recensies blijkt dat veel kijkers en critici enkele heel belangrijke details over het hoofd hebben gezien, waardoor ze misschien niet van deze verrukkelijke, plagerige film hebben kunnen genieten.
We zijn er zo aan gewend om schaamteloze seks in verhalen te zien, dat we vergeten dat er een tijd was dat filmbezoekers de 'vieze daad' voorstelden door simpelweg de slaphangende stelletjes te laten zien die in een slee of hooiwagen wegrijden om in de volgende scène terug te keren met een dikke buik of een dikke peuter die aan de heup vastzit. De regisseur koos voor dezelfde nostalgische benadering bij het vertellen van het verhaal van meneer Chow en mevrouw Chan. Laatste waarschuwing... SPOILER SPOILER SPOILER
Meneer Chow houdt mevrouw Chan voor de gek om haar haar echte emoties te laten zien als ze zijn eeuwige vertrek repeteren. Volgende scène: mevrouw Chan leunt met haar hoofd tegen meneer Chow in de taxi en zegt: 'Ik wil vanavond niet naar huis.' Vertaling: 'Laten we het doen.'
Waarom deed het stel dan niet het moderne: hun overspelige echtgenoten dumpen, scheiden, hun liefdesbaby opvoeden en nog lang en gelukkig leven? Het antwoord is dat dit hele verhaal zich afspeelt in Hongkong in de jaren zestig. Als hij het kind van een overspelige vrouw was, zou een bastaard in een naargeestig leven van schaamte moeten leven, terwijl een 'legitiem' kind een tragisch maar nobel/eerlijk leven zou kunnen leiden als zijn moeder verkoos hem weg te halen bij zijn ontrouwe 'vader' <0xE2><0x80><0x93> de onzichtbare meneer Chan. Kortom, meneer Chow en mevrouw Chan offeren hun relatie op voor de toekomst van hun kind.
Daarom glimlacht meneer Chow, als hij hoort dat mevrouw Chan alleen woont met een jongetje, veelbetekenend en eindigt zijn droom om van mevrouw Chan zijn mevrouw Chow te maken. Dan realiseert hij zich ook waarom mevrouw Chan helemaal naar Singapore is gegaan om bij hem te zijn, maar zich bij haar laatste woorden bedenkt en weggaat... omdat ze ervoor kiest hem nooit meer te zien. Mr. Chow leeft met dit wonderbaarlijke geheim en er is niemand om het aan te vertellen. Niemand <0xE2><0x80><0x93> behalve een afbrokkelende tempelmuur en wij natuurlijk, de kijkers... maar alleen als we goed luisteren.

text_en:
WARNING: SPOILER,SPOILER,SPOILER!!!!

This is written for filmgoers who may have walked away from "Mood for Love" perplexed and confused about paths the main characters choose in life. From reading other comments and reviews it seems that many viewers and critics missed some very important details which may have prevented them from enjoying this delightful tease of a movie.

We are so use to seeing blatant SEX in narrations that we forget that there was a time when filmakers would suggest the "dirty deed" by simply showing the slack-mouthed couples ride off in a sleigh or haywagon only to return into the next scene with a bulging gut or a fat toddler stuck to the hip..."Meet your child".

The director chose the same nostalgic approach in telling the story of Mr Chow and Mrs Chan. Last warning...SPOILER SPOILER SPOILER

Mr Chow fools Mrs Chan into showing her real emotions when they rehearse his departure forever. Next scene: Mrs Chan leans her head on Mr Chow in the taxi and says "I do not want to go home tonight". Translation: "Let's Do It"

Why then did the couple just not do the modern thing of dumping their cheating spouses,get a divorce,raise their love child and live happily ever after? The answer is that this whole story takes place in Hong Kong during the Sixties. A bastard would live in a bleak life of shame if he were the child of an adulteress;whereas,a "legitimate" child could live a tragic but noble/honest life if his mother chose to raise him away from his cheating "father"-the invisible Mr Chan. In short,Mr Chow and Mrs Chan sacrifices their relationship for the future of their child.

That is why Mr Chow,upon learning that Mrs Chan lives alone with a little boy gives a knowing smile and ends his dreams of making Mrs Chan his Mrs Chow. He then,also realizes why Mrs Chan went to all the way to Singapore to be with him,only to reconsiders at the last momment and leave..,choosing to never see him again.(But not before taking some unnamed keepsake) Mr Chow lives with this wonderful secret with no one to tell. No one,except for a crumbling temple wall and of course we the viewer,...but only if we listen carefuly.


text: Prachtige film, die zich afspeelt in 1962 in Hongkong, over een man (Mr. Chow) en een vrouw (Mrs. Chan) die goede vrienden worden als ze vermoeden dat hun echtgenoten een verhouding hebben. Stylistisch gezien is de film ook prachtig. Wong Kar-Wai gebruikt veel slowmotion en close-ups van delen van het lichaam (voeten, handen, middel). De film zelf heeft een terughoudendheid en netheid die doen vermoeden dat hij uit die tijd stamt. Hij is sexy zonder alles te laten zien. Wong Kar-Wai staat het publiek ook niet toe te zien hoe de echtgenoten eruitzien, wat suggereert dat Mr. Chow en Mrs. Chan samen zouden moeten zijn. Roken wordt zelfs zo gedaan dat het er elegant uitziet bij close-ups van de rookslierten. Een werkelijk prachtige film. Bereid je maar voor op het einde.

text_en: Beautiful film set in 1962 Hong Kong about a man (Mr. Chow) and woman (Mrs. Chan) who become close friends when they suspect their spouses are having an affair. Stylistically, the film is also beautiful. Wong Kar-Wai uses a lot of slow motion and close-ups on parts of the body (feet, hands, waist). The film itself has a reticence and properness that suggests its time period. It's sexy without showing everything. Wong Kar-Wai also doesn't allow the audience to see what the spouses look like, suggesting that Mr. Chow and Mrs. Chan should be together. Smoking is even made to look elegant with close-ups of the curls of smoke. A really lovely film. Just prepare yourself for the ending.


text: In Hongkong verhuizen de redacteur Chow Mo-wan (Tony Leung Chiu Wai) en zijn vrouw, en de secretaresse Su Li-Zhen Chan (Maggie Tsjeoeng) en haar man in 1962 tegelijkertijd naar een oud gebouw. Elk echtpaar heeft net een kamer gehuurd in appartementen op dezelfde verdieping. Hun vrouw en man zijn het grootste deel van de tijd niet thuis, en Chow en Li-Zhen hebben dezelfde gewoonten: ze houden van kung-fu-verhalen en noedels en zeep uit een restaurant in de buurt van het gebouw. Hun nauwe contact wordt vriendschap en een soort platonische en onderdrukte liefde. Later beseffen ze dat hun partners een verhouding hebben, Chow wordt verliefd op Li-Zhen, maar haar verlegenheid en waarschijnlijk onderdrukte staat van getrouwde vrouw houden haar liefde op een platonisch niveau. 'In the Mood for Love' is een heel traag, mooi, melancholiek en romantisch liefdesverhaal, met prachtige fotografie en soundtrack en een heel ongewone editie. De film had geen scenario en de acteurs wisten nooit zeker wat ze zouden opnemen. Later bewerkte de regisseur zijn verhaal op basis van de beelden. Als Chow naar Singapore verhuist, zit er een gat van vele jaren in het verhaal tot 1966, wanneer de slotzin opzettelijk open en niet goed afgebakend is en vragen achterlaat als: wie is de jongen met Li-Zhen? Mijn stem is acht.<br />Titel (Brazilië): 'Amor ren Flor da Pele' ('Love on the Surface of the Skin').

text_en:
In Hong Kong, 1962, the editor Chow Mo-wan (Tony Leung Chiu Wai) and his wife, and the secretary Su Li-Zhen Chan (Maggie Cheung) and her husband simultaneously move to an old building. Each couple has just rented a room in apartments on the same floor. Their wife and husband stay most of the time away from home, and Chow and Li-Zhen have the same habits: they like kung-fu stories and noodles and soap from a restaurant nearby the building. Their close contact becomes friendship and a sort of platonic and repressed love. Later they realize that their mates are having an affair, Chow falls in love with Li-Zhen, but her shyness and probably repressed condition of married woman keeps her love in a platonic level. 'In the Mood for Love' is a very slow, beautiful, melancholic and romantic love story, with a wonderful photography and soundtrack and a very unusual edition. The film had not had a screenplay, and the actors were never sure about what they would be shooting. Later, the director edited his story based on the footages. When Chow moves to Singapore, there is a gap of many years in the story until 1966, when its conclusion is intentionally open and not well defined, leaving questions such as who is the boy with Li-Zhen. My vote is eight.

Title (Brazil): 'Amor À Flor da Pele' ('Love on the Surface of the Skin')


text:
SPOILER ALERT!!!
<0x3E><0x3E> Je kunt naar Wong Kar-wai's films luisteren als naar een radioprogramma: onzichtbare vibraties tussen de personages, de kamers waarin ze verblijven, het ritme dat hen vooruit drijft, aantrekkingskracht en afkeer <0xE2><0x80><0x93> het hele spectrum van de atmosfeer wordt door de geluidsband teruggespoeld. De dialoog is vrijwel volkomen onbelangrijk.
<0x3E><0x3E> Het verhaal is te vergelijken met een kinderlijke, amoureuze blik op een mooie vrouw en een droevige man wiens verdriet zichtbaar is, maar hulpeloos. 'In The Mood For Love' wordt verteld vanuit het perspectief van een kind, maar het kind verschijnt nooit als verteller. De esthetische waarde van de film wordt ontwikkeld door een extreme licht- en kleurentrilling, scherpe sneden, een ongebonden, bijna documentaire camera en een complex, onopvallend geluid. Het geniale gebruik van Nat King Coles 'Maybe, Maybe, Maybe', waarvan de mysterieuze kracht toeneemt naarmate het vaker wordt herhaald, en de melancholieke wals helpen bij de gracieuze choreografie van de twee hoofdrolspelers. Maggie Cheung in haar prachtige jurken is briljant, de perfecte vis-<0xC3><0xA0>-vis met de knappe, stijlvolle Tony Leung. Het publiek neemt aan dat er een romance tussen hen is, maar Wong ziet alleen trieste berusting. De twee potentiële geliefden draaien om elkaar heen als satellieten, wetend dat ze elkaar nooit zullen vinden. Je zou willen dat ze elkaar zouden vinden. Dat zullen ze niet, en de emotionele kracht van hun niet-liefde-seks-relatie maakt de film immens fascinerend.
Het gaat over pech en onuitgesproken liefde. De liefde, of die nu te vroeg komt of te laat om de een te nemen en niet de ander. Het verlangen van de personages dat nooit bevredigd wordt, hun eenzaamheid, het rouwen en het geluk dat ze ervaren als het te laat is.

text_en:
SPOILER ALERT!!!

You can listen to Wong Kar-wai's movies like a radio play: Invisible vibrations between the characters, the rooms where they stay in, the rhythm that presses them ahead, attraction and dislike - the whole spectrum of the atmosphere is played back by the sound track. The dialogue is mostly completely unimportant.

The narration is similar to a childish amorous look at a beautiful woman and a sad man whose sorrows are noticeable, but helpless. "In The Mood For Love" is told from a child perspective, but the child never appears as a narrator. The aesthetic of the film is developed by an extreme light and color dramaturgy, harsh cuts, an unattached, almost documentary camera and a complex, unobtrusive sound.

The genius use of Nat King Cole's "Perhaps, Perhaps, Perhaps", whose mysterious power grows the more often it is repeated and the melancholic waltz helps in the graceful choreography of the two protagonists. Maggie Cheung in her beautiful dresses is brilliant, the perfect vis-à-vis to the handsome, stylish Tony Leung. The audience assumes a romance between them, but Wong just sees sad resignation. The two potential lovers are revolving around each other like satellites, knowing that they never will share the same orbit. You wish that they will find each other. They won't and the emotional power of their non-love-sex-relationship makes the movie immensely fascinating.

It is about broken luck and unspoken love. In all of Wong's films these are the leitmotives. Love, whether it comes too early or it comes too late to take the one and not the other person. The yearning of the characters that is never satisfied, their loneliness, the mourning, and the luck that they experience when it is too late.


text:
Deze film is een geweldige film voor studenten aan de filmacademie. In de meeste Amerikaanse films worden stilistische technieken gebruikt om het publiek in de film te krijgen. In deze film gebruikt de regisseur stilistische technieken om het verhaal verder te helpen.
dit is een liefdesverhaal dat geen seks biedt. om eerlijk te zijn kan ik me niet eens herinneren dat de personages elkaar kussen. het verhaal concentreert zich meer op de emotionele banden tussen de twee personages.
ik zou deze film niet aan iedereen aanbevelen. hij is niet erg toegankelijk. hij is erg traag en subtiel. het is een moeilijke film en over het algemeen niet onderhoudend.
ik zou deze film aanbevelen aan mensen die iets anders willen zien. Het is een kunstwerk. De soundtrack is prachtig en visueel, elk beeld is een foto. En het mooiste van alles is dat het niet visueel stimulerend is om visueel stimulerend te zijn. Elk beeld illustreert een beetje meer van het verhaal.

text_en:
this film is wonderful film for students of film. in mainstream American film it is common to see stylistic techniques used to draw the audience into the movie. in this film, the director uses stylistic techniques to push the story forward.

this is a love story that offers no sex. to be honest, i can't even recall the characters kissing. rather, the plot focuses on the emotional ties between the two characters.

i would not recommend this film for everybody. it is not very accessible. it is very slow moving and the subtle. it is a difficult film and mostly not entertaining.

i would reccoment this film to people who want to see something different. it is a piece of art. the soundtrack is most beautiful and visually, every frame is a photograph. and most beautiful of all, it's not visually stimulating for the sake of being visually stimulating. every frame illustrates a little bit more of the story...


text:
De ongelooflijk indrukwekkende romance van Kar Wai Wong, die voor mij volmaakt is. Gesitueerd in het Hongkong van de jaren zestig. Zoals we te zien krijgen, speelt het zich af in een turbulente tijd. Tony Leung en Maggie Cheung spelen Chow Mo-wan en Su Li-zhen Chan. Een man en een vrouw die elkaar ontmoeten in een appartement in Hongkong, waar ze allebei intrekken. Chow Mo-wan werkt voor een krant. Su Li-zhen Chan is secretaresse. Twee heel verschillende mensen. Chow Mo-wan en Su Li-zhen Chan vormen een speciale band nadat ze allebei hun echtgenoten hebben ontdekt, en ze zijn voortdurend buitenechtelijke afspraakjes aan het maken. Met elkaar.
De personages van Chow Mo-wan en Su Li-zhen Chan zijn niet minder dan verbazingwekkend. Zowel Leung als Tsjeoeng slaagt erin zo'n verbazingwekkende chemie met elkaar te ontwikkelen dat het beter is dan elke Hollywood-romance die vandaag de dag wordt uitgebracht. Gecombineerd. De film draait om het brandpunt van de twee hoofdrolspelers en hun gevoelens na de ontrouw van hun partners. Kar Wai Wong slaagt erin zo'n sterke karakterontwikkeling te creëren tussen deze twee personages dat je echt met ze gaat meevoelen. Leung en Tsjeoeng zijn allebei waanzinnig goed, beter dan welke Hollywood-koppeling ook die vandaag de dag op het scherm wordt vertoond. Gecombineerd.
Er is niet veel anders om Fa Yeung nin te beschrijven dan een prachtige, energieke romance die ook nog eens een stemmingsvol, sfeervol stuk bevat met een schitterende cinematografie. Zoveel elementen van deze film helpen mee om hem vlekkeloos te maken. Naast Kar Wai Wong en het acteren is de cinematografie van zowel Christopher Doyle als Pin Bing Lee fascinerend. Prachtig onderkoeld. De opnamen van Kar Wai Wong maken dat je geest een eigen wereld creëert. Een wereld die deze personages creëert. Origineel, melancholisch en nostalgisch. Deze film is ongelooflijk onvergetelijk.
De kostuums van Kar Wai Wong en William Chang zijn werkelijk prachtig. Tsjeoeng, die in elke scène een elegante, tot op de enkels vallende jurk met een prachtig patroon draagt. Ze steelt scènes. Haar kostuums zeggen veel over haar karakter en in al haar jurken, die levendig en met veel gevoel worden gedragen, is een emotie verwerkt. Zeer origineel. Chang, die ook de productieontwerper is, creëert een briljante setting voor het sombere stuk. Vooral dankzij de fantastische muziek die in de scènes wordt gebruikt en het meesterlijke filmmontage, ook weer door Chang. William Chang lijkt ongelooflijk veelzijdig en is een onverdiende held voor deze film.
Over het geheel genomen is deze film een van de beste uit dit millennium. Ongelooflijk meeslepend en vol nostalgie. De opnamen zijn hypnotiserend en meeslepend. Kar Wai Wong blijkt een meester op het hoogste niveau te zijn. Het acteren, de muziek, de cinematografie, de montage, de productie, de kostuums en de regie helpen allemaal bij het creëren van éen kleine, kleine perfecte film. Een meesterwerk in het maken van romantische films. Visueel spectaculair. Alles bij elkaar een meesterwerk in het maken van films. Een film die me doet denken aan het oude klassieke Hollywood, dat nooit heeft bestaan. Vergeet nooit Fa yeung nin wa. Ik weet dat ik dat niet zal doen.

text_en:
Kar Wai Wong's incredibly impressive romance that is to me, perfect. Set in 1960's Hong Kong. As we are shown, this is set in a turbulent time. Tony Leung and Maggie Cheung play Chow Mo-wan and Su Li-zhen Chan. A man and a woman who meet each other in a Hong Kong apartment, in which they both move in. Chow Mo-wan works for a newspaper company. Su Li-zhen Chan is a secretary. Two very different people. Chow Mo-wan and Su Li-zhen Chan create a special bond after they both find out their spouses, constantly away are committing extra-marital trysts. With each other.

The characters of Chow Mo-wan and Su Li-zhen Chan are nothing short of amazing. Both Leung and Cheung manage to strike such amazing chemistry with one another, it's better than any Hollywood romance that is put out today. Combined. The film is all about the focus of the two leads and their feelings after the infidelities of their partners. Kar Wai Wong manages to create such strong character development between these two characters, you really start to feel for them. Leung and Cheung are both wildly amazing, are better than any Hollywood pairing shown on the screen today. Combined.

There's nothing much else to describe Fa yeung nin wa other than beautiful, energetic romance that also features a moody, atmospheric piece with gorgeous cinematography. So much elements of this movie help create it to be flawless. As well as Kar Wai Wong and the acting, the cinematography from both Christopher Doyle and Pin Bing Lee is haunting. Beautifully understated. The shots from Kar Wai Wong help makes your mind create a world of it's own. A world that creates these characters. Original, melancholic and nostalgic. This film is incredibly unforgettable.

The costumes created by Kar Wai Wong regular William Chang are absolutely beautiful. Cheung, who wears an elegant, ankle-deep, beautifully patterned dress in every scene. She's a scene-stealer. Her costumes say a lot about her character and an emotion is fitted in all of her dresses colours which are vividly and smartly used. Highly original. Chang, also the production designer creates a brilliant setting for the movies moody piece. Especially with the help of the marvellous music used in scenes and masterful film editing, again by Chang. William Chang seems to be incredibly versatile and is an unsung hero for this movie.

Overall, this movie is one of the best from this millennium. Incredibly compelling and filled with nostalgia. The shots are mesmerising and haunting. Kar Wai Wong somewhat proves to be a master at the top of his game. The acting; music; cinematography; editing; production; costume and direction all help create ONE small, little perfect film. A masterpiece in romance film-making. Visually spectacular. Overall, a masterpiece to film-making. A film that reminds me of old classic Hollywood, was the one that never was. Never forget Fa yeung nin wa. I know I won't.


text:
Mooi, emotioneel en subtiel. Ik kijk naar deze film in een kunstcentrum met een kleiner scherm in een filmzaal met 95 procent van de bejaarden. Ik wou dat er een grotere bioscoop was zoals Lowes hier in de buurt. Geweldige filmografie van Wong en Christopher Doyle. Omdat ik Kantonees versta, is het voor mij een stuk gemakkelijker om de film te begrijpen. Hoe simpel het verhaal ook is, veel Engelstalige kijkers hebben niet het hele verhaal gehoord. Drie oude dames naast me blijven maar doorratelen en hebben geen enkele aanwijzing over de film.
Spoiler: Ze waren verbaasd toen ik vertelde dat meneer Chow met mevrouw Chen naar bed is geweest en dat ze een zoon hebben. Ze is naar Singapore gegaan om het hem te vertellen, maar dat is haar niet gelukt.

Spoiler

De mandarijnvertaling van de titel van de film betekent eigenlijk bloemig, zoals _moment_ of _herinnering_. De zinsnede die gewoonlijk wordt gebruikt om een mooi en wonderbaarlijk geheugen te beschrijven dat permanent en kort was. De hele film paste zo'n beetje bij de titel. Om nog maar te zwijgen van het bloemige _Cheung Sam_.
Mijn favoriete scène was de straathoek in de steeg. Het ziet er zo mooi uit, de zon die op de oude, verbleekte muur schijnt,'s nachts in het donker, in de regen, echt een poëtisch moment. Ik voelde een sterke intimiteit van hun relatie toen ik hen daar tegen de muur zag staan en rustig met elkaar zag praten. Ik voelde een verschrikkelijke pijn in mijn hart toen meneer Chow zijn afscheidsscène repeteerde en mevrouw Chen op zijn schouder uithuilde... Bravo Wong Kar-Wai!
Hoe mooi ik deze ook vind, de Chungking Express is nog steeds mijn favoriet. Maar ik geef deze ook een 10. Als referentiekader heeft cth er maar een 7 gekregen.
Als je van kunst houdt, zul je van deze film houden. Mis hem niet.

text_en:
Beautiful, emotional, and subtle. I watch this movie at an art center with a smaller screen in a film room with 95% of senior citizens. I wish bigger cinema like Lowes around here would show it. Great cinematography by Wong and Christopher Doyle. Since I understand cantonese, it's a lot easier for me to understand the movie. As simple as the story goes, many English speaking viewers didn't get the whole story. Three old ladies next to me keep yapping and have no clues about the movie.

Spoiler; They were surprise when I mention that Mr. Chow did sleep with Mrs Chen and they have a son. She went to Singapore trying to tell him but didn't.

Spoiler

The mandarin translation of the movie title actually means flowery like moment or memory. The phrase usually used to describe beautiful and wonderful memory that was inpermanance and short. The whole movie pretty much fit the title. Not to mention the flowery "Cheung Sam".

My favorite scene was definately the street corner in the alley. It looks so beautiful, the sun shining on the old and faded wall, at night in the dark, in the rain, truely a poetic moment. I felt a strong sense of intimacy of their relationship seeing them standing against the wall and talk quietly. I felt a terrible heartache when Mr Chow was rehearsing his departing moment, and Mrs Chen cried on his shoulder.... Bravo Wong Kar-Wai!

As much as I like this one, Chungking Express still top my favorite. However, I'll give this one a 10 as well. As a point of reference, CTHD only got 7.

If you love art, you will love this movie. Don't miss it.


text:
Lange tijd wist ik niet of ik deze film mooi vond of niet. Dat is verbazingwekkend, want meestal weet ik dat wel. Maar omdat de film nergens heen ging, was ik een beetje in de war.
Twee mensen verhuizen naar een soort gemeenschappelijke huishouding. Als hun echtgenoten voortdurend aan het werk zijn of op zakenreis, gaat hun aandacht, puur uit eenzaamheid, naar elkaar uit. Na een platonische liefdesrelatie onthult de mannelijke hoofdrolspeler, Tony Leung Chiu, dat hij een ma<0xC3><0xAE>tresse heeft. Su Li-Zehn, gespeeld door Maggie Cheung, is gekwetst, ook al is hun liefdesrelatie fysiek niet geconsummeerd. Chiu verlaat het land en komt jaren later terug, als alles is veranderd. De film van de cynicus heeft gelijk. Door nooit actief of daadwerkelijk het deel van de liefde aan te roeren, maar het alleen te benaderen, zegt de film meer dan zovele andere over dit onderwerp. Het is ook waar, denk ik, dat er niets goeds uit had kunnen voortkomen als ze de verhouding hadden voortgezet. Dat gevoel krijg ik tenminste.
Als we het echter moeten geloven als Garica Marquez schrijft: '... liefde is een staat van genade; niet de middelen tot iets anders dan de alfa en de omega, een doel op zichzelf', dan schiet deze film hier hopeloos tekort, net als alle andere. Of, als je geneigd bent tot volkomen incompleet minimalisme, raak je de spijker precies op de kop. Welke films in de geschiedenis hebben deze zinsnede bereikt, benaderd of in stand gehouden, al was het maar voor korte tijd? In mijn herinnering is mijn eerlijke gevoel dat het er twee zijn. _When Harry Met Sally_ suggereert op effectieve wijze deze romantische volmaaktheid; en het krijgen zit hem alleen maar in het krijgen. Het is interessant dat in _When Harry Met Sally_ dit gebeurt in de loop van het hof maken, in plaats van in de verwezenlijking ervan. Kan niemand iets goeds over de liefde zeggen nadat die door twee personen is bereikt? De recente film _The Notebook_ komt hier misschien dichter bij dan welke andere film ook; moeten we geloven dat als de liefde eenmaal is bereikt, ze van de radar verdwijnt om in een andere dimensie volmaakt te bestaan, of, wat misschien waarachtiger is, een latent voertuig wordt voor andere doeleinden?
In _The Mood for Love_ is een eerlijke film, met schitterende en royale cinematografie die het beste dat Almodovar te bieden heeft in alle opzichten waardig is, maar het enige wat hij uiteindelijk weet te zeggen is: 'Het leven is soms zo.' Nu is dit geenszins een beschroomde uitspraak, vooral niet als ze goed wordt uitgesproken, maar het probleem doet zich pas aan het eind van het laatste bedrijf voor, wanneer Kar Wai Wong de film probeert af te ronden door, slechts voor de tweede keer, een breder historisch thema aan de film toe te voegen dat een rol speelt op de achtergrond van de relatie die zojuist heeft plaatsgevonden. Dit is een waardige poging en de variatie op het muzikale thema dat door de hele film heen wordt gespeeld, is tamelijk briljant, maar de betrekkelijk spaarzame aanklacht van het thema speelt te weinig mee om veel meer dan een oppervlakkig effect te hebben op het holistisch ingestelde publiek, zodat de kijker het verschil moet delen, een vergissing in elke film. Een regisseur moet weten waar hij heen gaat, en hoe hij daar moet komen. Maar in alle eerlijkheid, het is maar één verkeerde afslag. Maar zoals iedereen weet, is er maar één opvallende onvolkomenheid nodig om de perfecte ton met honing te bederven.
Maar het is beslist de moeite waard om te proberen een historisch thema de film te laten verruimen en afronden, en hem te laten uitstijgen boven de microbetekenis van het paar, maar zonder een echte voorbode is het de cruciale fout. In één woord, en helaas is het te weinig en te laat. Het is ook, denk ik, een te grote uitdaging voor de niet-Aziatische kijker die niet genoeg op de hoogte is van de geschiedenis van China om deze overweldigende film volledig te kunnen waarderen.

text_en:
For a long time I did not know weather I liked this film or not. This is surprising, because I usually do know, but because the film did not go anywhere, I was a bit confused.

Two people move into a somewhat communal household setting. Finding their spouses constantly working or away on business trips, their attention, out of sheer loneliness, wanders to each other. After a platonic love affair, the male lead played by Tony Leung Chiu discloses that he has a mistress on the side. Su Li-Zehn, played by Maggie Cheung is hurt, even though their love affair has not been physically consummated. Chiu leaves the country, only to come back years later, when everything has changed.

For the cynic's part, the film is correct. By never actively or actually touching the part of love, but only approaching it, the film, admittedly says more than so many others have on the subject. It is also true, I think, that nothing good could have come if they did go on to have the affair. At least that's the feeling I get.

If we are to believe it, however, when Garica Marquez writes that "...love is a state of grace; not the means to anything but the alpha and the omega, an end in itself," then this film falls miserably short of this, as do all others. Or, if you are inclined to entirely incomplete minimalism, hits it right on the mark. What films in history have achieved, approached, or sustained this phrase, if for only a short while? My honest feeling in memory is that about two. When Harry Met Sally suggests effectively this romantic perfection; and the getting is all in just getting there. It is interesting that in When Harry Met Sally, this is done in the course of wooing, rather than in its attainment. Can't anyone say anything good about love after it has been achieved by two individuals? Nicholas Spark's recent film The Notebook comes closer to this perhaps than any other film; are we to believe that once love is achieved it flies of the radar only to exist in perfection in some other dimension, or, more true perhaps, becomes latent vehicle for other ends?

In the Mood for Love is an honest film,with gorgeous and generous cinematography worthy in all respects of the best that Almodovar has to offer, yet all it manages to say in the end is that "Life is sometimes like this." Now this is by no means a diffident thing to say, especially if said well, but the problem really comes at the end of the last act when Kar Wai Wong tries to round out the film by relating, only for the second time, a broader historical theme that plays in the background of the relationship which has just taken place. This is a worthy effort, and the variation on the musical motif played throughout the film is rather brilliant, but the theme's relatively spare indictment plays too little to have much more than a superficial effect on the holistically inclined audience, leaving the viewer to split the difference, a mistake in any film. A director should know where he is going, and how to get there. But in all honesty, it is only one wrong turn. However, as anyone knows, all it takes is one notable imperfection to spoil the perfect barrel of honey.

The effort, though, is definitely worth while; trying to let a historical theme broaden and round out the film and raise it beyond the micro-meaning of the couple, but without any real foreshadowing, it is the crucial mistake. In a word, and unfortunately, it is too little too late. It is also, I think, too much of a challenge for the non-Asian viewer not familiar enough with China's history to appreciate completely this sweeping stroke.


text: Wat een fantastische film!!!!!!! Toen ik uit de bioscoop kwam, voelde ik me verbijsterd. De film die ik net had gezien, was een van de beste die ik ooit heb gezien. Ik zat met mijn ogen aan het scherm gekluisterd. Hij is heel symbolisch, visueel weelderig, prachtig gefilmd en prachtig verteld. Het gaat in wezen over twee mensen die een flat betrekken en met hun partners naast elkaar gaan wonen, van wie wordt aangenomen dat ze een verhouding met elkaar hebben. In de veronderstelling dat dit zo is, voeren onze helden uit wat ze denken dat hun partners aan het doen zijn. Er is een duidelijke onderdrukking van gevoelens voor elkaar, met gebruik van vouryistisch camerawerk, lichaamstaal en symbolische trappen. Het einde is een van de mooiste (en anti-hollywood) eindes die ik ooit in mijn leven heb gezien, en ook visueel een lust voor het oog. De meeslepende film verhoogt de stemming. Ik kan deze film ten zeerste aanbevelen aan iedereen met een open geest en respect. Wat een fantastische film.

text_en: WHAT AN AWESOME FILM!!!!!!!! I came out of the theatre feeling stunned. The film that I had just seen was one of the best films I have seen in my life. I had my eyes glued to the screen. It's very symbolic, visually lush, beautifully shot, and gorgeously told. It's basically about two people who move into a flat and live next door to each other with there partners, who are assumed to be having an affair with each others partners. Assuming this, our two heroes act out what they think their partners are getting upto. There is an obvious repression of feelings for each other, with the use of vouryistic camera work, body language, and symbollic stairways. It's a visual feast, and hard not to like. Some of the story gets slightly confusing but that's nothing. The ending is one of the most beautiful (and anti-hollywood) endings I have ever seen in my life, and visually amazing. The films haunting score adds to the mood. I highly recommend this film to anyone with an open mind, and respect. What a superb film.


text: Zoals veel van Wongs films vinden veel mensen ze saai en verwarrend. Nou, ik vind ze leuk en deze film vind ik ook leuk. Ik ben hem gaan huren op dvd en ik heb hem 3 keer bekeken. Het is een heel subtiele film die een bedwelmende ervaring biedt... voor degenen die er niet van hebben genoten... je hebt net 2 uur van je leven verspild... jammer... muhahahahaha.

text_en: as with many of Wong's films, a lot of people find them to be boring and confusing. Well i like them and i like this film too. I went out and rented it on dvd and i watched it 3 times. It is a very subtle movie that provides an intoxicating experience. for those who did not enjoy it...... you just wasted 2 hours of your life.... too bad...muhahahahaha.


text:
'In the Mood for Love' is een plagerige allegorie van eenzaamheid en verlangen. Dit is een film zonder seks, of zelfs maar kussen <0xE2><0x80><0x93> en het is ongetwijfeld een van de meest sexy en specifiek de meest gedachteprikkelende en psychologische romances die ik ooit heb gezien.
De film vertelt het verhaal van twee mensen die toevallig in hetzelfde appartement wonen en een deur van elkaar verwijderd zijn. De film gaat, net als en anders dan _Random Hearts_, over hoe twee mensen bij elkaar komen via de affaire van hun twee geliefden. Pas wanneer ze dit nieuws te horen krijgen, nemen ze de tijd om na te denken over de gevolgen van een affaire, en over elkaar. De film gaat over de gevoelens van mensen die net uit elkaar zijn <0xE2><0x80><0x93> en of de twee mensen bereid zijn om weer verliefd te worden.
Wat zo geweldig aan de film is, is de manier waarop regisseur Wong Kar-Wai de verschillende personages met eenzaamheid confronteert. Met Maggie Cheungs personage laat hij haar zien hoe het voelt om van je werk naar huis te gaan, te zien hoe je buren aan het gokken zijn, naar de noedelwinkel te gaan, de noedelwinkel te verlaten en tegen haar aantrekkelijke leeftijdsgenoot aan te lopen <0xE2><0x80><0x93> gespeeld door Tony Leung. Het is een slimme, zij het niet subtiele, wetende techniek om eenzaamheid te laten zien. Want als je alleen bent, merk je dat je in een roes raakt. Deze film heeft voor mij gewerkt omdat ik me met dat gevoel kan identificeren.

text_en:
"In the Mood for Love" a teasing allegory of loneliness and longing. Here is a film without sex, or even kissing -- and it is no doubt one of the sexiest and definetly the most thought-provoking and psychological romance I have ever seen.

Telling the story of two people who coincidentally, live in the same apartment, and are a door away from each other. The film, like and unlike "Random Hearts," is about how two people come together via the affair of their two lovers. Only once they receive this news, they take the time to think about the consequences of an affair, and each other's feelings towards having just broken-up -- and whether or not the two people are willing enough to fall back in love.

What's terrific about the film is the way director Wong Kar-Wai, presents each character's way of dealing with loneliness. With Maggie Cheung's character, he'll show her, in a repeated montage: leaving work, going home, watching her neighbors gamble, head to the noodle shop, leave the noodle shop, and bump into her attractive age-equal, played by Tony Leung. This is a clever, if not subtle and knowing technique to present loneliness. For it is when you are alone, when you find yourself falling into a loop. This movie worked for me because I can identify with that feeling.


text: Omdat ik veel van Wong Kar-Wai's andere films (Happy Together, Fallen Angels, Ashes of Time) had gezien, wist ik wat ik kon verwachten als ik naar de bioscoop ging; de filmografie zou weelderig zijn, het gebruik van ruimte en perspectief zou gevarieerd zijn, het acteerwerk voortreffelijk en ten minste een van de personages zou worden verteerd door een onuitsprekelijke eenzaamheid. Dat zijn tenslotte precies de technieken die Wong Kar-Wai's kunst maken tot wat het is. Wat ik niet had verwacht, was de mate waarin ik werd meegezogen in een film die door sommige recensenten werd afgedaan als 'onaf' en die werd gedreven door personages die 'door verveling leken te worden verteerd'. Ik vind het interessant om te zien hoe mensen zo volkomen onaangedaan kunnen blijven bij een film die zo'n levendig beeld geeft van emoties en situaties die velen van ons als vanzelfsprekend beschouwen of die we vurig proberen te vergeten: het overweldigende gevoel van verdriet omdat je verraden bent; het schuldgevoel dat wordt opgewekt door de gedachte dat je geen haar beter bent dan de verrader; de alledaagse, maar intens intieme momenten van relaties, waarin de behoefte om je verbaal uit te drukken volkomen overbodig is. Dat is wat Wong Kar-Wai in de film probeert te beschrijven en wat hij zo goed bereikt. Te veel Amerikanen worden verteerd door de behoefte om elk moment van een film te vullen met gevatte dialogen; geestige opmerkingen, geaffecteerd sarcasme en overspannen bekentenissen lijken het toppunt van wat de 'beste' Amerikaanse film te bieden heeft. Wong Kar-Wai ziet de dingen heel anders. In plaats van dat de hoofdpersoon het publiek op de hoogte moet houden van al haar gevoelens, waarnemingen en overtuigingen, maken Wongs personages hun gevoelens en inzichten duidelijk kenbaar door middel van gezichtsuitdrukkingen, lichaamshoudingen en, jawel, stilte.<br />Als de kijkers deze film alleen maar bekijken vanuit het standpunt van karakterontwikkeling en actie, dan kunnen ze teleurgesteld zijn over wat hij te bieden heeft. Als ze bereid zijn te proberen te voelen wat de personages voelen, zullen ze misschien heel anders denken over wat Wong hun te bieden heeft.

text_en:
Having seen many of Wong Kar-Wai's other movies (Happy Together, Fallen Angels, Ashes of Time), I knew what to expect coming in to the theatre; the cinematography would be lush, the use of space and perspective would be varied, the acting would be superb, and at least one of the characters would be consumed by an ineffable loneliness. These are, after all, precisely the techniques that make Wong Kar-Wai's art what it is. What I was not expecting was the degree to which I was drawn into a film that some reviewers dismissed as "unfinished" and compelled by characters who "seemed consumed by ennui."

I find it interesting how people can be so utterly unmoved by a film that so vividly displays emotions and settings many of us take for granted or work ardently to forget: the overwhelming sense of grief stemming from being betrayed; the guilt aroused by the thought of becoming no better than the betrayer; the mundane yet profoundly intimate moments of relationships, where the need to express oneself verbally is utterly superfluous. This is what Wong Kar-Wai attempts to portray in the film and what he achieves so well.

Too many Americans are consumed by the need to have every moment of a film filled with stock dialogue; witty banter, disaffected sarcasm and overwrought confessions seem to be the pinnacle of the "best" American film has to offer. Wong Kar-Wai sees things very differently. Instead of the character needing to keep the audience apprised of her every feeling, perception or belief, Wong's characters make their feelings and understandings known clearly by facial gestures, body positioning, and, yes, silence.

If viewers merely contemplate this film from the standpoint of character development and action, then they may be disappointed by what it has to offer. If they are willing to let themselves try and intuit what the characters are feeling, then they may feel quite differently about what Wong has to offer them.


text: Een van de mooiste, zo niet de mooiste film die ik ooit heb gezien... Er valt hier zoveel te leren over hoe je met de camera moet spelen, de kleur, de kostuums en het instellen van de camera. Het werk dat op de officiële filmwebsites in het Engels en het Frans is gezet, geeft je ook een goed idee van de pure schoonheid van de film.

text_en: One of, if not THE most visually beautiful film I have ever seen in my life...there is so much to learn here in how to play with the camera, color, costumes and set up a shot. The work that went into the official film web sites in English and French also give you a good idea of the sheer beauty contained in the film.


text: Gevoelige, uiterst rustige liefdesgeschiedenis tussen een getrouwde journaliste en zijn jonge en gevoelige buurvrouw, die ook getrouwd was. Ze leefden een tijdlang in hun liefde, maar de obstakels en de angst om hun familie en kinderen te kwetsen nodigen uit tot een scheiding. Een reflexieve blik op delicate vragen als liefde, vriendschap, eer en eenzaamheid, altijd aanwezig in het leven van een mens, of je nu Amerikaan bent of Chinees.

text_en: Sensitive, extremely quiet paced love story between a married journalist and his young and atractive neighbor, she too also married. They lived their love for a time but the obstacles and the fear of hurting their families and children invites to a separation. A reflexive look on delicate question like love, friendship, honor and loneliness, always present in human lives, whether you are an American or a Chinese. I give this a 7 (seven)


text: Hoe beschrijf je perfectie? In-de-Stem-Voor-Liefde! Maggie Cheung en Tony Leong dansen bijna op het scherm en geven schitterende voorstellingen die je nog uren bijblijven nadat je het theater hebt verlaten. Elke scène in de film weergalmt van de krachtige combinatie van voortreffelijke cinematografie en filmopnamen, eersteklas acteerwerk en de sensuele soundtrack. Nat King Cole die in het Frans zingt, geeft de toon aan voor de hele film. Maggie en Tony zien er fantastisch uit, terwijl Maggie rondsluipt in een paar werkelijk schitterende _cheongsams_ en Tony er altijd kwiek uitziet. Ik heb deze film al een paar keer gezien en elke keer als ik hem zie, vind ik iets nieuws om over te jubelen. Heerlijk!

text_en: How do you describe perfection? In-the-Mood-For-Love! Maggie Cheung and Tony Leong practically dance on the screen and give stellar performances that stay with you hours after you've left the theatre. Every scene in the film resonates with the powerful combination of superb cinematography and shot selection, top-notch acting, and the sensual soundtrack. Nat King Cole singing in French absolutely sets the tone for the whole movie. Maggie and Tony look marvelous, with Maggie slinking about in some truly glorious cheongsams and Tony always looking dapper. I've seen this movie several times already, and everytime I see it I find something new to rave about. Love it!


text:
De Chinese titel van 'In the Mood for Love' is 'fa yeung nien wah'. Het kan worden geïnterpreteerd als 'die bloeitijd (die eens was)'.
De hele film is een goed geconstrueerd stuk. Een ingewikkeld liefdesverhaal in een eenvoudige visuele benadering. Schrijver-regisseur Wong Kar-Wai heeft een dans van de harten gechoreografeerd <0xE2><0x80><0x93> het is zij, het is hij, het is liefde. Ik kan Galasso's thema horen: dum dum-dum, dum dum-dum, en de snaren <0xE2><0x80><0x93> bijna als hartslagen. Een stuk met prelude, stanza's en epiloog.
De regisseur heeft het gebruik van muziek geoptimaliseerd (de partituur van Michael Galasso, Nat King Cole die Ik kan Nat King Cole de aanwijzingen horen geven: 'Aquellobénojos verde' (dat ding, die zwaai, die groene ogen) als die twee bij elkaar komen, en 'Quizas, quizas, quizas' (misschien te) als ze nog niet weet wat ze zal doen.
De film is doordrenkt van nostalgie. Design-details in overvloed: handtassen en dassen; Japanse rijstkoker-nieuwigheid; de groene glazen kopjes & schoteltjes met geribbeld patroon (ik herinner me dat pa die thuis koesterde); mahjong-sessie; keukengedeelte; slaapkamermeubilair; de thermosfles voor de afhaal-noedels die ze rondzwaait als ze loopt. Maggie Tsjeoeng, slank en welgevormd, ziet er prachtig uit in die modieuze patronen & kleuren van de traditionele Chinese vrouwenkleding: Tsjeoeng sam. Elke verandering van haar jurk geeft een andere dag, een andere tijd in het verhaal aan. Wat dat betreft is Wong Kar-Wai vindingrijk. De scènes mogen dan van dezelfde plaats komen, maar ze zijn van een andere stemming en zijn toegespitst op het volgende couplet. De trap op en af naar de noedelkraam. Bij de muur om de hoek staan terwijl het regent. Door de gang heen en weer naar zijn schrijfhoek.
Trivia: Dus ze helpt hem bij het schrijven van zijn roman over vechtsporten. Maggie zou hem kunnen helpen, want ze heeft in kungfu/krijgskunstfilms gespeeld. 'Eastern Three Heroes' 1992 is een leuke actiefilm met Maggie Tsjeoeng ( _Thief Catcher Chat_ ), Michelle Yeoh en Anita Mui als drie superhelden die tegen het kwaad vechten.
Als je de prestatie van Tony Leung waardeert, moet je 'Chungking Express' niet missen. 1994 (in het tweede segment <0xE2><0x80><0x93> romantisch ritme met een verschil) en 'Happy Together' 1997 (een intens, emotioneel kleurrijk schilderij van vriendschap, geloof en lot), allebei geschreven en geregisseerd door Wong Kar-Wai.
Omdat ik de dialecten van Kanton en Shanghai kon verstaan en de officiële site had bezocht, besefte ik dat de epiloog niet helemaal was vertaald. Hier deel ik mijn versie van de Chinese onderschriften.
Al die tijd heeft ze haar hoofd gebogen gehouden. Ze gaf hem de kans dichterbij te komen. Hij had niet de moed dichterbij te komen. Ze draaide zich om en liep weg.
Die tijd en plaats waren voorbij. Alles wat erbij hoorde, bestond niet meer. ______
Die verdwenen jaren, schijnbaar gescheiden door een glas dat stof verzamelt, kunnen zien, maar kunnen het niet bevatten.
Al die tijd heeft hij verlangd naar alles wat voorbij is. Als hij door dat stoffige glas heen kan breken, zal hij terugwandelen naar de lang vervlogen tijden.
Wong Kar-Wai's _In the Mood for Love_ doet denken aan de eenvoudige poëzie en wijsheid van de Rumi, de soefi-filosoof <0xE2><0x80><0x93> het 'innerlijke en buitenste', het 'geest en lichaam' van het leven, de liefde en het leven zelf.
<0x3E><0x3E> _Resend._ Herschreven. roby_fff 2/22/01/01/02/01**.

text_en:
The Chinese film title of "In the Mood for Love" is "fa yeung nien wah." It can be interpreted as "those blossoming years (that once were)."

The whole film is a well-composed piece. A complex love story told in simple visual approach. Writer-director Wong Kar-Wai has choreographed a dancing of the hearts - it's she, it's he, it's love. I can hear Galasso's theme: dum dum-dum, dum dum-dum, and the strings - almost like heartbeats. A piece with prelude, stanzas, and epilogue.

Director optimized the use of music (Michael Galasso's score, Nat King Cole singing in Spanish, and Chinese songs/tunes). The rhythm and lyrics prompt viewers to what she and he is feeling/thinking rather than verbal dialogs. I can hear Nat King Cole giving us the clues: "Aquelloojos verde" (that thing, fling, eyes green) plays when the two meet, and "Quizas, quizas, quizas" (perhaps) when she's undecided.

Nostalgia pervades throughout the film. Design details plentiful: handbags and ties; Japanese rice-cooker novelty; the ridged pattern green glass cups & saucers and plates (I remember Dad treasured those at home); mahjong session; kitchen area; bedroom furnishings; the thermos for the take-out noodles that she swings when she walks. Maggie Cheung, slender and shapely, looks exquisite in those fashionable patterns & colors of the traditional Chinese woman clothing - 'cheung sam'. Every change of her dress denotes another day, another time in the story. Wong Kar-Wai is resourceful that way.

The scenes may be of the same place, but it's of a different mood, advanced to the next stanza. Up and down the stairs to the won-ton noodle stand. Standing by the wall around the corner to the apartments as the rain pours. Along the corridor, back and forth, to his writing corner.

Trivia: So she helps him with his writing of his martial arts novel. Maggie would be able to help as she's been in kung fu/martial arts movies. "Eastern Three Heroes" 1992 is a fun action movie with Maggie Cheung (Thief Catcher Chat), Michelle Yeoh and Anita Mui as three super heroes fighting evils.

If you appreciate Tony Leung's performance, don't miss "Chungking Express" 1994 (in the second segment - romance rhythm with a difference), and "Happy Together" 1997 (an intense, emotionally colorful painting of friendships, faith, and fate), both written and directed by Wong Kar-Wai.

Being able to understand the Cantonese and Shanghainese dialects, and having visited the official site, I realized the epilogue was not quite completely translated. Here's sharing my version of the Chinese captions:

It was kind of an unbearable encounter All along she has kept her head lowered Giving him a chance to get closer He didn't have the courage to be closer She turned around, walked away.

That time and place had come to past. All that belonged, no longer exist. _______

Those vanished years, seemingly separated by a glass gathering dust, can see, yet cannot grasp.

All along he has longed for all that's past If he can break through that dust-gathered glass He will walk back into the times long vanished. ________

Wong Kar-Wai's "In the Mood for Love" brings to mind the simple poetry and wisdom of Rumi, the Sufi philosopher - the 'inner and outer,' the 'spirit and body' of life, love and living.

[Resend. Revised. ruby_fff 2/22/01]


text: Het idee van echtelijke trouw in de film lijkt tegenwoordig achterhaald, maar het is juist de trouw van de hoofdpersonen aan dat idee dat het hele verhaal zo ontroerend tragisch maakt. Het is dat idee dat hen in de adelstand zet en hen in staat stelt op te vallen, om, zoals ze hun respectieve echtgenoten noemen, 'niet te zijn zoals zij'.<br />Zoals Tony Leung in de film zei: liefde gebeurt gewoon. Er hoeft geen rationele verklaring te zijn voor hoe het gebeurt, het gebeurt gewoon. Ondanks het feit dat ze zich niet wilden verlagen tot het niveau van hun respectieve echtgenoten, gebeurde het. Trouw, sociale mores en timing werkten allemaal samen om te voorkomen dat deze relatie in vervulling ging. Gewoon verliefd zijn is bij lange na niet genoeg. Ik had de pech naast een jong stel te zitten (dat nog op de universiteit zat, te oordelen naar de flarden van gesprekken die ze de hele film lang met me voerden, en die nog niet waren ingewijd in de pijn van verloren liefde en gemiste kansen). Hun grove onvermogen om de subtiele en diepere emoties die ze opriepen te verwerken, deed me beseffen hoeveel een film als deze, net als het werk van andere Wong Kar Wei, aan het plaatselijke publiek wordt verspild.

text_en:
The notion of marital fidelity portrayed in the film seems outdated today, but it is exactly the main characters' adherence to that notion which makes the entire story so touchingly tragic. It is this notion that ennobles them and allows them to stand out, to, as they refer to their respective spouses, "not be like them".

As Tony Leung said in the film, love just happens. There doesn't need to be a rational explanation as to how it happens, it simply does. Despite their not wanting to stoop to their respective spouses' level, it happened. Fidelity, social mores, and timing all conspired against this relationship coming into fruition. Simply being in love is far from enough.

I had the misfortune of sitting beside a young couple (still in university from the snippets of conversation they kindly shared with me throughout the entire film, and uninitiated to the pains of lost love and missed opportunities). Their gross inability to digest the subtleness and the deeper emotions evoked made me realize just how much a film such as this, as well as other Wong Kar Wei's work, is wasted on the local audience.


text: Twee uur geleden zat ik naar deze briljante film te kijken, die me overweldigde met zijn fascinerende fotografie. Het is heel begrijpelijk dat hij de prijs voor beste camera in Cannes 2000 won. Hij werd gedomineerd door close-ups. Close-ups van muren, mensen en van veel andere dingen. De warme, gekleurde belichting (die meestal door de regisseur wordt gedaan) gaf de film een warme sfeer. In de meeste scènes zijn maar twee personen te zien. Een interessante muziek en vooral drie liedjes of thema's begeleidden de film bijna de hele tijd. Elk van deze thema's zorgde voor een bepaalde sfeer tijdens de hele film. Stilte en langzame bewegingen kenmerken de film. Sommige scènes waren lange momenten of een serieuze close-up. Niet alleen Tony Leung verdient een prijs voor zijn voortreffelijke acteerwerk, want Maggie Cheung was ook zo briljant. Ik vraag me af hoeveel jurken ze in de verschillende scènes aanhad. Het verhaal had op de een of andere manier ook te maken met de geschiedenis van Hongkong en de regio in de jaren zestig. Dat voorkwam dat ik bepaalde details van het verhaal begreep, vooral aan het eind. Om kort te gaan zou ik de fans van artistieke films aanraden het in de bioscoop te bekijken.

text_en: Two hours ago I was watching this brilliant movie which overwhelmed me with its imprisoning photography. It is quite understandable how it won the prize of Best Camera in Cannes 2000. Close ups predominated it. Close ups of walls, humans and of many other things. The warm colored lighting (which is also usually by the director) gave the movie a warm atmosphere. Only two persons are principally to be seen in most of it. An interesting music and especially three songs or themes accompanied the movie nearly all the time. Each one of these themes represented a certain atmosphere during the whole movie. Silence and slow movements characterize the movie. Some scenes were extended moments or a serious of close-ups. Not only Tony Leung deserves a prize for his superb acting since Maggie Cheung was also so brilliant. I wonder how many dresses she was wearing in the different scenes. The story was also connected somehow with the history of Hong Kong and the region the 1960s. This prevented me from understanding some details of the it especially at the end. In short I would recommend the fans of artistic movies to watch it in the cinema.


text: Voor degenen die van films vol exploderende planeten en extreem geweld houden, is dit beslist geen film om te zien. In feite is er heel weinig plot (of in elk geval heel weinig dat niet in een paar seconden samengevat kan worden: A ontmoet B. A valt voor mevrouw B en heeft een verhouding met haar. A en B worden dan verliefd en vragen zich (heel lang) af of ze zelf ook een verhouding gaan hebben.<br />Dit is de Kantonese Visconti. Verhaal is er niet, maar wat je wel krijgt is een opeenvolging van prachtige beelden en aangrijpend triviale muziek die de langzame overgang van de emoties van de hoofdpersonen weergeeft. Er is ook de kans om iemand van de wereld te zien. 's Werelds mooiste vrouwen in een opeenvolging van verbluffend elegante outfits. Alleen al daarom is het de moeite waard. Hoe kan deze vrouw ooit een actieheldin zijn geweest? Ze ziet eruit alsof ze zo van de pagina's van _Vogue_ is gestapt.

text_en:
For those who like their films full of exploding planets and extreme violence, this is definitely not one to see. In fact, there is very little plot at all (or, at least, very little that could not be summarised in a few seconds: A meets B. Mr A falls for Mrs B and has an affair with her. A and B then fall in love and wonder (at great length) whether to have an affair themselves).

This is Cantonese Visconti. Story there is none, but what you DO get is a succession of wonderful images and poignantly trivial music which convey the slow passage of the central characters' emotions. There is also the chance to see one of the world's most beautiful women in a succession of stunningly elegant outfits. For my money, it's worth seeing for that alone. How could this woman ever have been an action heroine? She looks as though she has stepped straight out of the pages of Vogue.


text: De plot van 'In the Mood for Love' is eenvoudig genoeg: een getrouwde man en een getrouwde vrouw (maar niet voor elkaar) krijgen langzaam een romantische band met elkaar. Het tempo van de film is verlammend traag en er gebeurt eigenlijk maar heel weinig tussen die twee. Toch maakt de achtergrond van Hongkong in het begin van de jaren zestig en de scherpzinnige manier waarop regisseur Wong Kar-Wai zowel de schoonheid van de omgeving als de hoofdpersonen vastlegt, deze film tot een genot om naar te kijken. De acteurs Tony Leung en Maggie Cheung zijn allebei uitstekend en Wong Kar-Wai heeft een buitengewoon goede film gemaakt over het gevoel en de nostalgie van het verleden (iets wat veel films en regisseurs proberen te doen, maar meestal jammerlijk mislukt). Er zijn zoveel kleine details die de film charme geven (een handelsmerk van de regisseur) en de kleuren en de cinematografie zorgen ervoor dat dit anders zo eenvoudige verhaal over het hoofd wordt gezien als een fantastische filmprestatie.

text_en: The plot of "In the Mood for Love" is simple enough: A married man and a married woman (though not to eachother) slowly develop a romantic attachment to one another. The film's pace is numbingly slow and precious little actually happens between the two. Yet the backdrop of Hong Kong in the early 1960s and director Wong Kar-Wai's keen sense for capturing the beauty of the setting as well as the principal characters make this film a joy to watch. Actors Tony Leung and Maggie Cheung are both excellent and Wong Kar-Wai has done an extraordinary job in capturing the feel and nostalgia of the past (something so many films and directors try to do but usually fail miserably). There are so many little details that add charm to the film (a trademark of the director) and the colors and cinematography are what send this otherwise simple story over the top as a marvelous cinematic achievement. 9/10.


text: Ik vond dit een prachtige film. Het is niet mijn favoriete film van hem <0xE2><0x80><0x93> die met die slurpende expressie op die plek <0xE2><0x80><0x93> deze is heel anders dan alle andere die ik van hem heb gezien. Hij is traag (maar niet ergerlijk traag) <0xE2><0x80><0x93> hij neemt de tijd en overpeinst de personages. Er is nauwelijks beweging in het beeld <0xE2><0x80><0x93> het camerawerk is fantastisch. Het acteerwerk is geweldig. De film voelt aan als een lange, warme, troostende borrel.

text_en: i thought this was a beautiful film. it is not my favourite of his films - chungking express holds that spot - this one is quite different from anything else i have seen of his. it is slow (but not annoyingly so) - it takes its time and ponders the characters.. there is minimal movement in the frame - the camerawork is wonderful. the acting is great. the film feels like a long warm comforting drink.


text: 'I Feel the Niiiiiight Heat! I Feel your HEEAAAAAAAAAART-beat! There ain't something right!' Themelied van B.J. Cook uit Skylark, David Fosters oude band en vrouw. Ze schreef ook het gedenkwaardige thema uit 'Airwaves' van CBC. oh Night Heat! Wat een programma! Goed geschreven, goed geacteerd en volkomen klassiek. Misdaadonderzoekers en een goed team en een vleugje humor aan het eind. Ik zou graag willen denken dat dit echt is wat rechercheurs doen/deden. Giambone was een echte favoriet! Op een Canadese tip leerde ik de naam en stijl van elke Canadese acteur van de gasten die in Night Heat optraden. Iedereen kwam door de Night Heat-set en net als Law & Order was het een verhaallijn, zodat je gewoon kon kijken en genieten zonder veel karakterdrama.

text_en: I Feel the Niiiiiight Heat! I feel your HEEAAAAAAAAAART-beat! Something ain't right!" Theme song written by B.J. Cook from Skylark- David Foster's old band and wife. She also wrote the memorable theme from CBC's "Airwaves." OH Night Heat! What a program! Well-written, well-acted and totally classic. Crime solvers and a good team and a dash of humour at the end. I'd like to think this is really what detectives do/did. Giambone was a real favourite! On a Canadian tip, I learned EVERY Canadian actor's name and style from guest spots done on Night Heat. Everyone passed through the Night Heat set and like Law & Order, it was story-driven so you could just watch and enjoy without a lot of character melodrama.


text:
Dit duurde een aantal jaren, ondanks het late uur waarop het werd uitgezonden.
Net als veel misdaaddrama's uit de jaren tachtig zag het er koud uit. Zowel in fysiek als in figuurlijk opzicht. Maar dat is niet slecht. En het (duidelijk) lage budget werkte in feite in het voordeel van de film. Het was een harde tijd, toen 'glad' nog in zwang was.
De wrap-around-segmenten van Allan Royal als nieuwsschrijver gaven het iets extra's.
De enige acteurs die ik me kon herinneren waren Scott Nylands (Aardbeving) en Tony Rosato (SCTV). De bezetting van nauwelijks bekende acteurs was goed, omdat je de groep als geheel kon zien en niet als een groep mensen die een'ster' steunden. En ja, dat is een jonge Clark Johnson (Moordzaken) die regelmatig optreedt. Hopelijk komt er in de toekomst een dvd-uitgave.

text_en:
This lasted several years despite the late hour it was on.

Like a lot of 80's crime dramas, it looked cold. Both physically and figuratively. This isn't a bad thing though. And the (obviously) low budget actually worked in it's favor. Gritty during a time when 'slick' was in.

Allan Royal's wraparound segments as the news writer gave it a slight edge.

The only actors I remembered were Scott Nylands (Earthquake) and Tony Rosato (SCTV). The cast of barely knowns was a good thing because one could see the group as a whole and not as a bunch of people supporting a 'star.' And yes, that's a young Clark Johnson (Homicide) in a recurring spot.

I hope a DVD release is in the future. Someone out there wanna get on that?


text: Ik wilde alleen maar zeggen dat toen ik jong was, mijn favoriete tv-programma in die tijd's avonds werd uitgezonden. Ik hield van de personages en de plot van het programma. Ik vond het een uitstekend programma en dat vind ik nog steeds. Ik kijk graag naar herhalingen en ik ben een grote fan. Ik vind het prachtig zoals de personages elkaar aftroeven. Ik bleef altijd laat op om naar mijn favoriete programma te kijken met mijn moeder, die ook een grote fan was. Nu kan ik weer genieten van het kijken naar mijn programma en het luisteren naar de herkenningsmelodie. Die ik een cool nummer vond voor het programma. Mijn favoriete personages waren Scott Hylands en Jeff Wincott. Ik vond het leuk om te zien hoe die knappe kerels de slechteriken te grazen namen.

text_en: i just wanted to say that when i was young my favorite t.v show back in the day was night heat. I loved the characters and the plot of the show. I thought that it was an excellent show and still do to this day. I enjoy watching the reruns and I am a big fan.I love the way the characters played off one another.I would always stay up late to watch my favorite show with my mother who also was a big fan. Now I can enjoy watching my show again and listening to the theme song.Which I thought was a cool song for the show.My favorite characters were Scott Hylands and Jeff Wincott.I enjoyed watching these handsome guys take down the bad boys.


text: De BBC en HBO werkten samen aan 'Dirty War', een tv-film van 90 minuten over een terroristische 'vuile bom'-aanslag in Londen. De film komt snel op gang, want zowel de terroristische als de terroristische activiteiten van de terroristen komen erin voor, waardoor er weinig ruimte overblijft voor subplots met een human interest-thema. Aan de terroristische kant volgen we de bom vanaf het smokkelen van radioactieve materialen tot de assemblage tot en met de ontsteking. Aan de overheidskant zien we PR- en trainingsoefeningen, inlichtingen verzamelen en analyseren, interdictie, respons na de ontsteking en vervolg. De film geeft ook een indruk van hoe de Al-Qa'ida-achtige terroristische cellen zijn georganiseerd, de radicale islamitische terroristenmentaliteit en terroristische strategieën. Een soort anatomie van een 'vuile bom'-incident.' De 'Vuile Oorlog' zal vele vragen beantwoorden die in het hoofd van het publiek op de loer liggen naarmate deze verraderlijke dreiging steeds meer tot hen doordringt.

text_en: The BBC and HBO teamed up to create "Dirty War", a 90 minute TV movie about a terrorist "dirty bomb" attack in London. The film gets down to business quickly as it packs both the terrorist and the government anti-terrorist efforts into the film leaving little room for human interest subplots. On the terrorist side we follow the bomb from the smuggling of radioactive materials to assembly to deployment to detonation. On the government side we see PR and training exercises, intelligence gathering and analysis, interdiction, post-detonation response, and follow up. The film also imparts a sense of how Al-Qa'ida type terrorist cells are organized, the radical Islamic terrorist mentality, and terrorist strategies. A sort of anatomy of a "dirty bomb" incident, "Dirty War" will answer many questions lurking in the minds of a public becoming ever more aware of this insidious threat. (B)


text: Nou, deze film was in elk geval in overeenstemming met de huidige tijd. Geen happy end, superhelden of wonderen. Gewoon realistische fictie om onze geest te prikkelen langs de lijnen van terrorisme en wat-als. Kudos voor Percival en Mickery voor een uitstekend scenario en een uitmuntende regie van Percival. Films als deze zijn nodig om ons bewust te houden van wat er om ons heen gebeurt. Als elke vredelievende man en vrouw op aarde duidelijk verdachte activiteiten zou melden, zou terrorisme volgens mij niet kunnen gedijen. Deze film liet zien hoe moeilijk het in werkelijkheid is om die terroristen te ondermijnen, zelfs met goede inlichtingen. Hoewel de film een beetje propagandistisch is tegen de islam (het gebruik van een islamitische politieagent als hoofdfiguur) geloof ik dat hij volkomen realistisch was. Het ongeluk met de bom had shockwaarde moeten hebben. Als heel slim middel om de nederigheid en de vernedering van mensen die bij een dergelijke aanval betrokken zijn, over te brengen, toonden ze in volle naaktheid vrouwen die na de aanval werden ontsmet. Het duurde niet lang voordat ik besefte dat dit de kijker nog meer de indruk moest geven dat we in een situatie als deze niet alles in de hand hebben. Hoewel dit in Londen plaatsvond, met de gebruikelijke Britse topacteurs, is het een statement voor elk deel van de wereld. Grote films hoeven geen kaskrakers met epische verhalen te zijn, en deze film is het bekijken waard.

text_en: Well this movie certainly was in keeping with the current times. No happy endings, super-heroes, or miracles here. Just down-to-earth fiction to stimulate our minds along the lines of terrorism, and what-ifs. Kudos to Percival and Mickery for an excellent screenplay and superb direction by Percival. Films like this are needed to keep us aware of what is out there. If every peace-loving man and woman on earth reported obviously suspicious activities I believe terrorism could not thrive. This movie showed just how hard it really is to subvert these terrorists, even with good intelligence. Even though the film is a bit propagandist against Islam (the use of a Muslim police officer as a main character) I believe it was entirely realistic. There was meant to be shock-value in the bombing incident. As a very clever tool to relay the humility and indignity of people caught up in an attack such as this, they showed full nudity of women being decontaminated post-attack. It didn't take me long to realize that this was meant to even further instill into the viewer that thought, i.e., we are not in control of everything in a situation like this. Although this took place in London, with the usual high-level British acting, it makes a statement for any part of the world. Great movies don't have to be blockbuster epic productions, and this movie is very very worthy of viewing.


text:
Daniel Percivals 'Dirty War', een BBC-productie die voor de televisie werd gemaakt, werd onlangs op de kabel uitgezonden. De film heeft een documentaireachtige stijl in de manier waarop hij de mensen achtervolgt die de bijna holocaust hebben veroorzaakt in een van de grote wereldsteden, Londen. In feite is deze film, geproduceerd in 2004, bijna een waarschuwend verhaal over de gebeurtenissen van het volgende jaar, waarin terroristen explosieven in het openbaar vervoer plaatsen die onschuldige mensen doden die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats waren.
De film maakt indruk vanwege het tempo dat de regisseur en het productieteam aan het project gaven. Er zijn geen saaie momenten in de film als we kijken naar de voorbereidingen van de terroristen en de mensen die hun vuile werk opknappen. Hoewel het onvermijdelijk is, is het verbazingwekkend om je voor te stellen wat de gevolgen zouden zijn als er een echte 'vuile bom' in zo'n dichtbevolkt gebied zou worden geplaatst.
De laatste beelden van de film hebben een huiveringwekkend effect. De beelden van de maffia en de manier waarop het hele gebied besmet is, bezorgen je koude rillingen als je bedenkt dat het overal zou kunnen gebeuren.

text_en:
Daniel Percival's "Dirty War", a BBC production made for television was shown recently on cable. The film has a documentary style in the way it goes after the people that caused the near holocaust in one of the big metropolis of the world, London. In fact, this film, produced in 2004 is almost a cautionary tale of the events of the following year, in which terrorists set explosive devices in the public transport that killed innocent people that were in the wrong place, at the wrong time.

The film impresses for the pace the director and the production team gave to the project. There are no dull moments in the movie as we watch the preparation by the terrorists and the people that are following their dirty work. Although the inevitable happens, it's amazing just to think what would be the consequences if a real 'dirty bomb' was planted in such a densely populated area.

The last images of the film have a chilling effect. The mob scenes and the way the whole area is contaminated send shivers of fear, thinking how it could possible happen anywhere.


text: Dit is een behoorlijk goede tv-film voor de 'wat als'-variant. Je zou kunnen zeggen: wat als terroristen een 'vuile bom' laten ontploffen in een grote stad, in dit geval Londen. Er wordt heel wat rondgesnuffeld bij mensen die zeggen: 'We zijn er helemaal klaar voor in geval van nood', en dan blijkt dat ze niet echt het hele verhaal vertellen. En is iemand voorbereid op zoiets? Vast niet. Dit laat het materiaal zien voor de bommen die het land worden binnengesmokkeld, het maken van de bommen, de geheimzinnigheid en de dubbellevens van de mensen die erachter zitten, enzovoort. Het laat ook zien hoe overheidsdienaren (d.w.z. brandweerlieden) hun uiterste best doen om mensen te redden als ze geen hulp krijgen, als de regering niet...' Het toont ook aan hoe jammerlijk ontoereikend 'voorbereidingen' zijn voor een dergelijke gebeurtenis, aangezien de regering alles doorpraat maar dan met open mond blijft staan terwijl de tragedie zich ontvouwt. En zou dit hier in het goeie ouwe Amerika kunnen gebeuren? Nou, tenzij je de afgelopen twintig jaar in grotten hebt gewoond, is er tot op zekere hoogte al iets gebeurd, en wed niet dat iemand op iets van deze aard voorbereid zou zijn. Dit is redelijk realistisch en ja, zelfs eng. Het is de moeite waard om te zien, maar hoop maar dat zoiets nooit echt gebeurt.

text_en: This is a pretty good made for TV flick of the 'what if' variety. As in, what if terrorists exploded a 'dirty bomb' in a big city, in this case, London. Lots of poking at folks that say 'we're all set in the event of an emergency' that then reveal that they're not exactly telling the full story. And is anyone prepared for something like this? You can bet not. This shows the material for the bombs being smuggled into the country, the making of the bombs, the secrecy and double lives that the people behind it lead, etc. It also shows public servants (i.e., firemen) giving their all to save people when they aren't getting any help, when the government doesn't want to send anyone else into the affected area. Also shows how woefully inadequate 'preparations' are for any such occurrence, as the government talks everything up but then stands there with their mouths hanging open as the tragedy unfolds. And could this happen right here in the good old USA? Well, unless you've been living in caves for the past 20 years something already has, to an extent, and don't bet that anyone would be prepared for something of this nature. This is fairly realistic and yes, even scary. Well worth seeing but just hope nothing like this ever really happens. 8 out of 10.


text: Ik heb het grootste deel van mijn volwassen leven in Londen gewoond voordat ik naar de Verenigde Staten verhuisde, dus ik heb deze film gemist toen hij uitkwam en ik heb hem alleen nog maar op HBO gezien. Ik ben het niet eens met iedereen die vindt dat dit een Hollywoodproductie had moeten zijn, het Engelse team gaf er vanaf de eerste dag een huiveringwekkende en onheilspellende sfeer aan en ik zat me het laatste 30 minuten op het puntje van mijn stoel af te vragen wat er met mijn geboortestad zou gebeuren. En natuurlijk gebeurt het negen maanden nadat de film is uitgekomen, 7/7. Ja, de waarheid is vreemder dan fictie. Omdat hij in beide landen heeft gewoond, is het ook duidelijk dat de kans dat dit in Groot-Brittannië gebeurt veel groter is dan in de Verenigde Staten, negers wonen in getto's en isoleren zich in Groot-Brittannië, maar in de Verenigde Staten assimileren ze veel gemakkelijker.

text_en: I lived in London most of my adult life before I moved stateside so missed this film when it came out and only saw this now on HBO. I disagree with anyone who thinks this should have been a Hollywood production, the UK team gave it a chilling and foreboding atmosphere from day one and I was on the edge of my seat for the last 30 minutes wondering what was going to happen to my home city. And of course,nine months after the film comes out 7/7 happens. Yes, the truth is stranger than fiction. Having lived in both countries, it is also clear the likelihood of this happening in the UK is much greater than in the US, muslims live in ghettos and isolate themselves in the UK, in the US they assimilate much more readily.


text: Deze film was echt interessant <0xE2><0x80><0x93> hij was ook nogal schokkend omdat de gelijksoortige gebeurtenissen in de film pas 10 maanden na de première plaatsvonden.<br />Het was interessant om de problemen te zien die zich konden voordoen en realistisch genoeg om te laten zien dat, hoe goed je ook voorbereid bent <0xE2><0x80><0x93> dat niet het geval is. Als dit voor een Amerikaans publiek was gemaakt <0xE2><0x80><0x93> zou het anders zijn geweest, want dan zouden ze dit hebben gebruikt als een volledige propagandafilm en niet als een waarschuwingssignaal, zoals de BBC deed! Het is nog steeds propaganda, in zekere zin <0xE2><0x80><0x93> geen enkele film met deze thema's kan dat niet zijn <0xE2><0x80><0x93> maar hij behandelde het onderwerp met succes. Een geweldige film waarin de bbc een paar risico's heeft genomen, en helaas heeft Londen geen fictie meer nodig vanwege de realiteit van 7 juli 2005.

text_en:
This movie was really interesting... it also is quite shocking as the similar events of the movie occurred only 10 months after the movie premiered.

it was interesting seeing the problems that could be encountered and realistic enough to show that no matter how prepared you think you are - you aren't. if this was made for an American audience - it would be different because they would have used this as a full propaganda film and not as a wake call which the BBC did! it still is propaganda, in some extend - no film today with these themes can not be - but it dealt with the issue successfully.

a film that should be shown in all terrorism/counter-terrorism courses but will not because it shows faults which is not allowed to be acknowledged! A great film in which the BBC took a few risks and unfortunately, London does not need a fictional tale any more, due to the reality of July 7 2005.


text: De film is voor een deel een thriller en voor een deel een aankondiging van de publieke opinie als je de gebeurtenissen ziet vanuit het perspectief van politici, terroristen en natuurlijk slachtoffers. In dit slimme drama worden lessen gegeven over besmetting en het overleven van chaos, terwijl de backstage-blik op de manier waarop een crisis wordt bezworen de kijkers aanspoort om hoeders te wantrouwen en bang te zijn voor belagers. De film, die oorspronkelijk op de BBC werd uitgezonden, weet op effectieve wijze twijfels op te wekken bij de officiële bereidwilligheid. De acteerprestaties zijn goed, ingehouden maar nooit geweldig. De film is slechts een begin, een provocerende start die leidt tot een bredere discussie, maar hij werkt naar mijn mening, geeft de juiste opwinding en brengt het publiek tot rede en tot het stellen van vragen.

text_en: The film is partly a thriller and partly a public-service announcement when seeing the events through the perspectives of politicians, terrorists and of course victims. In this smart drama lessons are given about contamination and surviving chaos while meantime the backstage look at the way crisis is managed prompts viewers to distrust guardians and to be scared by assailants. The film, originally aired on BBC, gets to arouse effectively doubts on official prepareparedness. Performances are proper, understated though never terrific. The flick is just a beginning, a provocative start leading to a larger discussion but it gets to work in my opinion, giving the right thrills and causing the audience to reason and to ask itself questions.


text:
Dirty War is absoluut een van de beste T.V.-drama's van de afgelopen 25 jaar.
Het acteerwerk is voortreffelijk, het boek is spectaculair.
Diry War onthult de ware kant van de reden waarom we nog niet klaar zijn om te reageren op een nucleaire, biologische en radiologische terreuraanslag hier op Amerikaanse bodem.
Dirty War zou een grote film moeten worden <0xE2><0x80><0x93> zo goed is het! Ik beveel dit geweldige drama ten zeerste aan bij iedereen die de waarheid wil weten.
Dit T.V.-drama onthult hoe de Britse inlichtingendienst (MI5 & MI6) probeert een terroristisch complot en een samenzwering om onschuldige slachtoffers te maken aan het licht te brengen <0xE2><0x80><0x93> vanwege de betrokkenheid van Engeland bij de oorlog in Irak. De scènes in verschillende delen van Londen en Engeland zijn ook spectaculair.
Vuile Oorlog is een must!!!

text_en:
Dirty War is absolutely one of the best political, government, and well written T.V. Drama's in the 25 years.

The acting is superb, the writing is spectacular.

Diry War reveals the true side of why we are not ready to respond to a Nuclear, Biological, and Radiological Terrorist Attack here on American soil.

Dirty War should be made into a major motion picture - It's that good! I highly recommend this great drama to everyone who desire to know the truth.

This T.V. drama reveals how British Intelligence (MI5 & MI6) attempt to expose a terrorist plot and conspiracy to destroy innocent victims -because of England's involvement in the Iraq War.

The scenes of different parts of London, England are also spectacular.

Dirty War is a must see!!!


text:
Toen ik deze film zag, kwamen er herinneringen aan 9/11 bij me boven. Het eerste wat ik me van die ochtend herinnerde, waren tv-beelden van een vliegtuig dat een groot gebouw binnenvloog, en mijn eerste gedachte was: dat is vast een voorvertoning van een nieuwe Tom Clancy-film.
Dit was geen Tom Clancy-film. Dit was zeker geen Britse versie van 'The Sum Of All Fears'. De typische Tom Clancy-film of - roman heeft een relatief kleine bezetting, een lineaire plot en meestal een soort resolutie. Deze film had geen van beide. Natuurlijk, wat ik direct op het scherm zag, was een kleine bezetting, een plot en een vage resolutie, maar net als bij 9/11 was het punt dat de werkelijkheid zoveel groter en complexer was. Ik ben systeembeheerder, en de realiteit van de rampspoedoefening en de ramp zelf is pijnlijk duidelijk. Het is onmogelijk om je voor te bereiden op een ramp als deze, en het zal ook onmogelijk zijn om hiermee om te gaan als het gebeurt.

Van de ruzie tussen de politie (Er wordt niet genoeg gedaan om je voor te bereiden) en de politici (Iedereen in de buis een gasmasker geven zou paniek veroorzaken) tot en met de voortdurende aankondigingen door de luidsprekers (Je gezondheid is niet in gevaar, maar ga niet naar huis voordat we je ontsmetten) en (Eet, drink of rook niet voordat we je ontsmetten) was ik de hele film gespannen. Ik had niet de geringste behoefte om te zappen.
Deze film was 90 minuten lang. Hij had twee keer zo lang kunnen zijn en toch niet alle mogelijke details laten zien. In plaats daarvan liet hij genoeg onuitgesproken om ieder van ons de details te laten fantaseren, ieder van ons op zijn eigen manier. Dat maakte het voor mij zoveel echter dan welke Tom Clancy-film ook.
Ik heb een keer in Londen gewoond, vlak bij Edgeware Road. En ik heb vaak de trein genomen vanaf Waterloo Station. Terwijl ik naar Dirty War keek, bleef ik mezelf voorhouden dat dit alleen maar fictie was. Op dit moment. Als Allah en Jehova het willen, blijft deze film fictie, en ergens in de komende 20 of 30 jaar zullen mijn neefjes naar deze film kijken en zich de vroege 21e eeuw herinneren, en de paniek die we te veel hebben gevoeld. Hopelijk in dezelfde mate als ik me nu voel, als ik memorabilia van de Koude Oorlog bekijk met het Kwade Communistische Regime van de midden-20e eeuw, en me de oefeningen 'vallen en dekking' op school herinner.

text_en:
Seeing this film brought back to me memories of 9/11. The first thing I remember of that morning was seeing TV pictures of an airplane flying into a large building, and my immediate thoughts "Must be a preview for a new Tom Clancy film".

This was not a Tom Clancy film. This was certainly not a British version of "The Sum Of All Fears". The typical Tom Clancy film or novel has a relatively small cast, a linear plot, and usually some sort of resolution. This film had neither. Sure, what I saw directly on screen was a small cast, a plot, and a vague resolution, but, like 9/11, the point was that reality was so much larger and more complex.

I work in systems planning, and the reality of the disaster preparation exercise, and the disaster itself, is painfully obvious. It's impossible to prepare for a disaster like this, nor will it be any more possible to deal with this when it happens.

From the argument between the police (Not enough is being done to prepare) and the politicians (Giving everybody on the tube a gasmask would cause panic), to the constant loudspeaker announcements (You are in no danger to your health, but don't go home before we decontaminate you), and (Don't eat, drink, or smoke before we decontaminate you), I was on edge during the entire film. Not the slightest urge to channel surf.

This film was 90 minutes in length. It could have been twice that, and still not shown all the possible details. Instead, it left enough unsaid to allow each of us to imagine the details, each of us in our own way. That made it so much more real to me, than any Tom Clancy film.

I lived in London once, and just off the Edgeware Road. And I took the train from Waterloo station many times. As I watched Dirty War, I kept telling myself that this is only fiction. Right now.

Allah and Jehovah willing, this film will remain fiction, and sometime in 20 or 30 years, my nephews may watch this film and remember the early 21st Century, and the panic we felt too much. Hopefully to the same degree as I feel currently, when viewing memorabilia of the Cold War with the Evil Communist Regime of the mid-20th Century, and remember "Drop and cover" exercises in school.