text:
De verblijfplaats van Al Capone
<0x3E><0x3E> Wie schoot JFK neer?
<0x3E><0x3E> Cynthia Gibb speelt de rol van 'Gypsy' in de remake van de tv-serie
<0x3E><0x3E> Dit zijn een paar van de grote onopgeloste mysteries van de twintigste eeuw. Hoe kan ik het anders zeggen, behalve dat ik haar onverbeterlijk afschuwelijk vond. Mannequin-maniertjes, armzalige reactionaire acteerkunst (ie: die lege, stoïcijnse blik terwijl hij als co-ster in het stuk spreekt) en een zangstem die door de meeste stemcoaches'mediocre' zou worden genoemd. Maar ze is verbluffend mooi en was dat tenslotte niet waar het de zigeunerfiguur om te doen was? Incasseren op haar uiterlijk omdat ze niet de mosterd van de talentenafdeling heeft gehaald?
<0x3E><0x3E> Wat de rest betreft... Bette is fantastisch. Of ze nu zichzelf speelt of Mama Rose, het werkt hoe dan ook, en ik vond Rosalind Russell in elk geval zo opwindend als een muur van gipsplaat in het origineel. Peter Riegart als 'Herbie' is de perfecte onderkoelde tegenhanger van Bette's over-de-top-Mama, en hij is de halfwarme pap tussen Midlers hete bord en Gibbs steenkoude brij. Riegart heeft helemaal gelijk.
Nog een laatste schreeuw naar de man die al tientallen jaren verantwoordelijk is voor de grappen van Cher: Bob Mackie. De travestieten zouden een moord doen voor de glitter en glamour die hier te zien is. Alles komt eraan, lovertjes en kralenkettingen!

text_en:
*The whereabouts of Al Capone

*Who shot JFK?

*Cynthia Gibb lands the part of "Gypsy" in the TV remake

These are some of the great unsolved mysteries of the 20th century. How else can I say it, except, I thought she was unredeemingly awful. Mannequin mannerisms, poor reactionary acting (ie: that blank, stoic stare while he co-star in the scene speaks)and a singing voice that most voice coaches would rate "mediocre". But she is stunningly gorgeous and after all, wasn't that what the Gypsy character is all about? Cashing in on her looks cuz' she didn't cut the mustard in the talent department?

As for the rest... Bette is fantastic. Whether or not she's playing herself or playing Mama Rose, it works either way, and I for one thought Rosalind Russell was as exciting as drywall in the original. Peter Riegart as "Herbie" is the perfect understated foil to Bette's over-the-top Mama, and he's the medium-temperature porridge between Midler's hot dish and Gibb's stone cold mush. Riegart is juuuust right.

One final holler to the man responsible for decades to come of Cher jokes: Bob Mackie. Drag queens would kill for the glitz and glamour on display here. Everything's coming up sequins and bugle beads!


text:
Nadat er in de periode 1976-1979 vijf seizoenen op het kleine scherm waren verschenen, werd 'George & Mildred' halverwege 1980 naar het grote scherm verplaatst. In plaats van dat Johnnie Mortimer en Brian Cooke hun rol als schrijvers behielden, werd Dick Sharples in de rol van schrijver opgenomen. Jammer genoeg leek deze aanpassing bij het publiek niet aan te slaan. Jammer. Ik vond het wel leuk, beter dan de serie zelf in feite. Het was een schuldig genoegen.
'Mildred Roper' (Yootha Joyce) wil graag weten of haar slonzige echtgenoot 'George' (Brian Murphy) zich hun trouwdag wel of niet heeft herinnerd. Maar om zijn vrouw van het tegendeel te overtuigen boekt hij een tafel in het restaurant waar hij Mildred een paar jaar geleden ten huwelijk heeft gevraagd.
Als ze in het restaurant aankomen, komen ze erachter dat het restaurant in andere handen is overgegaan. Als Mildred de leugens van George doorziet, staat ze erop dat ze hun trouwdag vieren in een chic hotel. Als ze in het hotel aankomen, ziet de schurk 'Harry Pinto' (Stratford Johns) George aan voor een meedogenloze huurmoordenaar, die wil dat een rivaal wordt uitgeroeid!
Het is niet zo'n geweldige komedie als het lijkt, maar het is wel een goedaardige vorm van vermaak. Plannen om de serie na de première weer op te starten werden jammerlijk gedwarsboomd toen Yootha Joyce op 24 augustus 1980 aan alcoholvergiftiging overleed. Het grappigste moment <0xE2><0x80><0x93> George die met zijn favoriete tuinkabouter praat. Zijn buurman, Tristram, sluipt naar hem toe en zegt: 'Ik denk dat het tijd is voor een praatje.' George, die denkt dat de kabouter de spraakvermogens heeft ontwikkeld, laat de kabouter in een shocktoestand vallen!
Vrolijk kerstfeest voor mede-iMDb-gebruikers, in het bijzonder 'AdamFontaine', 'Cyril Blake' en 'The LittleSongBird'.

text_en:
After clocking up five seasons on the small screen from 1976-79, 'George & Mildred' transferred themselves to the big screen in mid 1980. Instead of Johnnie Mortimer and Brian Cooke retaining their roles as writers, Dick Sharples was brought on board as the writer. Sadly, this film adaption just did not seem to hit the spot with the public. Shame. I liked it, better than the series itself in fact. It was a guilty pleasure.

'Mildred Roper' (Yootha Joyce) is keen to ascertain whether or not her slovenly husband 'George' (Brian Murphy) has remembered their wedding anniversary. Obviously, he hasn't, but to try and convince his wife otherwise he books a table at the restaurant where he proposed marriage to Mildred several years ago.

Upon arriving at the restaurant, they find out that the place has changed hands. Eventually seeing through George's lies, Mildred insists that they celebrate their anniversary at a swanky hotel. Upon arriving at the hotel, George is mistaken by crook 'Harry Pinto' (Stratford Johns) for a ruthless hit-man, who wants a rival to be exterminated!

Not an outstanding comedy as such but a good natured piece of fun all the same. Plans to revive the series after the film's showing were sadly terminated when Yootha Joyce died on 24th August 1980 of alcohol poisoning.

Funniest moment- George talking to his favourite garden gnome. His neighbour, Tristram creeps up behind him and says ''I think its time we had a chat''. George, thinking it has developed the power of speech, drops the gnome in shock!

Merry Christmas to fellow IMDb users, in particular 'AdamFontaine', 'Cyril Blake' and 'TheLittleSongBird'. Have a good one!


text:
Swifts werk heeft veel meer gemeen met Kafka en Orwell dan met schrijvers van fantasyboeken, dus het is merkwaardig dat _Gullivers reizen_ als kinderboek wordt beschouwd. De kleintjes boffen!
Hetzelfde geldt voor deze film. Er zijn een paar echt afschuwelijke versies van dit verhaal geweest, en dat moet de reden zijn waarom de mensen niet graag naar deze versie kijken. Ik bedoel, het is een tv-film en hij is van de muppet Jim Henson, dus wat kunnen we anders verwachten dan schattigheid?
Kijk nog eens <0xE2><0x80><0x93> schoonheid duikt op de vreemdste plaatsen op. Kinderen zijn dol op deze film genoeg om er drie uur naar te kijken, maar het kost ook de tijd om Swifts donkere ogen goed te krijgen. Ik heb een hekel aan special effects, maar hier worden ze gebruikt om het verhaal voort te zetten in plaats van ons alleen maar te verblinden. Ik wil erop wijzen dat de producenten de moeite hebben genomen om klassieke acteurs als John Gielgud en Peter O'Toole te rekruteren, die hun excentrieke rollen perfect uitvoeren.
Dramatisch wordt de romance tussen Gulliver en Glumdalclitch ontroerend en schrijnend gemaakt, maar ook grappig (ze is een klein meisje, maar twintig keer zo groot als hij). Het verhaal heeft een thema over afwezige vaders waar veel kinderen zich in zullen herkennen. En het deel over Gulliver in het gekkenhuis brengt een element van afgrijzen met zich mee met betrekking tot misbruik van gezag (kennelijk afkomstig uit Val Lewtons 'Bedlam' uit 1946, ook een vergeten meesterwerk). De vhs komt altijd voor een paar centen in de aanbieding, wat een belediging is voor de vele grote kunstenaars die deze film hebben gemaakt. Ik moedig het publiek aan iets goeds te herkennen door deze film te kopen en anderen te inspireren ernaar te kijken. Hoewel de film veel te bieden heeft aan kinderen, zullen volwassenen merken dat hij goed in de smaak valt bij klassiekers als Aguirre, Brazil, 1984 en andere fantastische werken.

text_en:
Swift's writing really has more in common with Kafka and Orwell than with fantasy-adventure writers, so it's curious that Gulliver's Travels has been deemed a children's novel. Lucky kiddies!

The same applies to this movie. There have been some really awful versions of this story, which must be why people are reluctant to look at this version. I mean, it's a TV-movie and it comes from muppetteer Jim Henson, so how should we expect anything but cuteness?

Look again - beauty turns up in the oddest places. Children love this movie enough to sit through all three hours of it, but it also takes the time to get Swift's dark vision right. I hate special effects, but here they are used to carry the story forward instead of just dazzling us. Please note that the producers took the trouble to recruit classical actors like John Gielgud and Peter O'Toole who perform their eccentric roles with perfection.

Dramatically, the romance between Gulliver and Glumdalclitch is rendered touching and poignant, as well as funny (she's a little girl, but twenty times his size). The frame-story has a theme about absent fathers that many children will relate to. And the part about Gulliver in the asylum introduces an element of horror dealing with the abuse of authority (apparently deriving from Val Lewton's "Bedlam" [1946], another forgotten masterpiece).

The VHS is always turning up in the bargain-bin for a few cents, which is an insult to the many great artists who put this thing together. I encourage audiences to recognize a good thing by getting this movie and inspiring others to watch it. Although it has a lot to offer children, grown-ups will find that it stands up nicely to such classics as Aguirre, Brazil, 1984 and other serious fantastic works.


text: Deze film is een prachtig voorbeeld van de kwaliteitsdrama's die Channel 4 en de bbc in de loop der jaren hebben geproduceerd. Ted Danson geeft een krachtige voorstelling van een man die gekweld wordt door herinneringen die niemand wil accepteren, en een samenleving die denkt dat hij krankzinnig is. Het is een opmerkelijke voorstelling van een man die het meest bekend is om zijn rol in Cheers, een tv-comedy. De bijrollen zijn allemaal uitstekend gekozen, niet in de laatste plaats Mary Steenbergen, Dansons vrouw, die in de film de rol van Gullivers vrouw speelt. Maar bovenal zijn het de naadloze en zeer delicate verschuivingen tussen onze wereld en Gullivers wereld die deze film maken. Het verschil in perspectief tussen reuzen en dwergen, allemaal gespeeld door echte acteurs, is prachtig vastgelegd. Een zeldzame traktatie van cinematografie en richting.

text_en: This film is wonderful example of the quality dramas that Channel 4 and the BBC have produced over the years. Ted Danson delivers a powerful performance of a man tormented by memories noone will accept, and a society that believes he is insane. It is a remarkable performance by a man most known for his role in Cheers, a TV comedy sitcom. The supporting cast are all very well chosen, not least Mary Steenbergen, Danson's wife, who acts the part of Gulliver's wife in the film. But above all it is the seamless and very delicate shifts between our world and Gulliver's world that make this film. The difference in perspective between giants and midgets, all acted by real actors is beautifully captured. A rare treat of cinematography and direction.


text:
We kennen allemaal stukjes en beetjes van Gullivers reizen. Kleine mensen, ja, tuurlijk. Liliputianen. Reuzen ook, herinneren sommigen van ons zich misschien. Sommigen herinneren zich misschien dat het woord _jojo_ hiervandaan komt. Voor de meeste mensen is dat het laatste.
Swifts boek is alomtegenwoordig in schoolbibliotheken. Dat was toen ik het voor het eerst las, en veel mensen hebben het voor het laatst gelezen. Het is verraderlijk luchtig geschreven, zoals veel van de oude avonturenboeken. Kinderen kunnen het lezen. Toch druipt het van de satire, zwart en onverzoenlijk. Dat is iets wat de meeste filmschrijvers volgens mij vergeten als ze deze film aanpassen.
Maar deze film herinnert het zich wel. Onze held, Ted Danson, geeft een geloofwaardige en serieuze voorstelling als de wereldaangepaste man die...' Gullivers reizen bekritiseren alles. Theisten, wetenschappers, regering, gewone mensen, etniciteit, de mensheid zelf. Weinigen worden gespaard, en de meeste satire is vandaag de dag nog net zo fris.
Hoewel de film zeer trouw is aan het verhaal, waagt hij zich ook aan nieuwe invalshoeken, die allemaal heel goed werken. De filmschrijver verdient alle lof omdat hij zo goed de balans weet te vinden tussen tijd en activiteit (dat wil zeggen, het is niet saai).
Productiewaarden gaan veel verder dan een tv-film. Met wat marketing zou deze film het goed hebben gedaan bij de kassa. Alle fantastische werelden die Gulliver bezoekt zijn goed gemaakt, tot in detail uitgelegd en vaak heel grappig, net als Swifts boek. De acteurs zijn allemaal beroeps, aangezien dit een Britse productie is. Mary Steenburgen valt op, samen met James Fox' dokter Bates, de huiveringwekkend wrede dokter die, net als de verpleegster Ratched, alleen maar het beste voor zijn patiënt wil.
Dus, een bescheiden aanzoek, als je ooit de kans krijgt om deze film te zien, doe het dan. Het is een echte traktatie.

text_en:
We all know bits and pieces of Gulliver's travels. Tiny people, yeah, sure. Liliputians. Giants too, some of us may recall. Some might remember the word yahoo comes from here. That's were it stops for most people.

Swift's book is omnipresent in school libraries. That's were i first read it, and there's were a lot of people read it for the last time. It is treacherously lightly written, like many of the old adventure books. Children can read it. Still, it's dripping with satire, black and uncompromising. That's something I think most screen writers forget when they adapt this movie.

This movie remembers, however. Our hero, Ted Danson, gives a credible and serious performance as the world-adjusted man who's thrown to mysterious countries so like our own. Gulliver's travels criticizes everything. Theists, scientists, government, commonfolk, ethnicity, humanity itself. Few are spared, and most of the satire is just as fresh today.

While very faithful to the story, the movie also dares adding new angles, all which work very well. The screen writer deserves all credit for managing to balance so well between time and activity(it's not boring, that is).

Production values are way beyond a TV movie. With some marketing this movie would have done well at the box office. All of the fantastic worlds Gulliver visits are well-made, explained in detail and often very funny, much like Swift's book.

Actors are all pros, since this is a British production. Mary Steenburgen stands out, along with James Fox's Dr. Bates, the chillingly cruel doctor who, much like nurse Ratched, only wants the patient's best.

So, a modest proposal, if you ever get the chance to get this movie, do so. It's a real treat.


text:
Ted Danson was een uitstekende keus om Gulliver te spelen. Hoewel zijn achtergrond voornamelijk komedie was, toont hij hier dat hij net zo goed of misschien zelfs beter toneel kan spelen (hoewel er veel humor in zit). Het is moeilijk om zijn Amerikaanse accent door de vingers te zien, vooral omdat zijn personage Engels zou moeten zijn, maar dat is slechts een detail.
Alle schurken zijn even goed gecast: James Fox, Edward Fox, Peter O'Toole, Warwick Davis, John Standing enzovoort. Ondanks het feit dat de meesten van hen piepkleine mensen of reuzen zijn, zijn ze 100 procent geloofwaardig in alles wat ze doen en hun motieven zijn heel duidelijk, bijvoorbeeld de niet-aflatende achterdocht van de lilliputters jegens Gulliver, Grildrig de (reusachtige) dwerg' Het verhaal gaat over Mary Steenburgen, die hem haat omdat hij zich zijn positie als hofnar heeft toegeëigend, en over de poging van dokter Bates om Gulliver ontoerekeningsvatbaar te laten verklaren zodat hij met Mary kan trouwen.
Mary Steenburgen is geweldig als Mary Gulliver (ook een Engelse personage uit de zeventiende eeuw met een Amerikaans accent, maar dat doet er niet toe). Ze is een diep gekweld personage omdat ze negen jaar op de terugkeer van haar man heeft gewacht, en als hij dan eindelijk thuiskomt, heeft hij het over piepkleine mensjes, reuzen, een vliegend eiland en pratende paarden! Mary is, ondanks het sterke fantasy-element in het verhaal, een heel geloofwaardig personage.
De special effects zijn adembenemend, vooral als je bedenkt dat het gefilmd is op een televisieschaal in een tijd dat CGI nog in de kinderschoenen stond. Het ziet er heel realistisch uit als we een man van 1 meter 80 door een stad zien lopen vol mensen van 1 meter 80.
De cameo's zijn ook geweldig: Omar Sharif, Richard Wilson, Sir John Gielgud, Kristin Scott Thomas, Ned Beatty. Allemaal geweldige acteurs die een sterke ondersteunende bezetting creëren die Dansons voortreffelijke acteertalent aanvult.
De Houynhnhms en de Yahoos zijn waarschijnlijk het meest effectieve element van het verhaal over de komische kant van de dingen: een gemeenschap van pratende paarden die geen van de ondeugden bezitten die mensen hebben, terwijl de Yahoos primitieve, walgelijke mensen zijn die krachtig paren en hun leider aanwijzen, afhankelijk van hoe walgelijk hij is. De studie ervan is ook heel goed gedaan en toont de verschillen en overeenkomsten tussen mensen en Yahoo's.
De beste versie van 'Gullivers Reizen' en een van de beste miniseries ooit.

text_en:
Ted Danson was a great choice to play Gulliver. Even though his background was mostly comedy, he shows here that he can do drama just as well or perhaps even better (though there is a lot of humour in this). Hard to turn a blind eye to his American accent especially since his character is supposed to be English but that's just a minor thing.

All the villains are equally well cast: James Fox, Edward Fox, Peter O'Toole, Warwick Davis, John Standing, etc. Despite the fact that most of them are either tiny people or giants, they are 100% believable in everything they do and their motivations are very clear e.g. the Lilliputians' unremitting suspicion of Gulliver, Grildrig the (giant) dwarf's hatred of him for usurping his position as court jester, Dr. Bates' attempt to have Gulliver proved insane so he can marry Mary.

Mary Steenburgen is great as Mary Gulliver (another 17th Century English character with an American accent but never mind). She is a deeply tormented character because she has been waiting nine years for her husband to return home and when he finally does, he is talking about tiny people, giants, a flying island and talking horses! Mary, despite the strong fantasy element in the story, is a very believable character.

The special effects are breathtaking especially when you consider that it was filmed on a television scale at a time when CGI was in its infancy. It looks very realistic when we see a 6 foot tall man walking through a city filled with people who are 6 inches tall.

The cameos are great as well: Omar Sharif, Richard Wilson, Sir John Gielgud, Kristin Scott Thomas, Ned Beatty. All great actors who create a strong supporting cast that complement Danson's superb acting ability.

The Houynhnhms and the Yahoos are probably the most effective element of the story on the satire side of things: a society of talking horses who do not possess any of the vices that humans have while the Yahoos are primitive, disgusting humans who mate forcefully and appoint their leader depending on how disgusting he is. Gulliver and Mistress' study of them is also very well done and displays the differences and similarities between humans and Yahoos.

The best version of "Gulliver's Travels" by far and one of the best mini-series ever.


text:
Uitstekende verhalenvertelling en cinematografie. Scherp, bijtend sociaal commentaar.
Geweldige effecten. Goed gefilmd en gespeeld.
Maar de parallelle handeling tussen het heden en de reisavonturen (hoewel zeer goed uitgevoerd) sleept soms een beetje te lang door (ongeveer 3 uur) en onderbreekt de stroom van het verhaal.
Ik las het boek voor het eerst als kind en genoot van de gedeelten over de reuzen en de kleine mensen - maar het boek raakte me kwijt toen het bij het drijvende eiland en het land van de 'boemannen' kwam! Het is in feite een heel volwassen verhaal, vol symboliek over het morele verval in Engeland ten tijde van Jonathan Swift, de schrijver van de roman waarop de film is gebaseerd.

text_en:
Excellent story-telling and cinematography. Poignant, biting social commentary.

Superb effects. Well-filmed and acted.

However, the parallel action between the present and the travel adventures (though very well done) at times drags on a little too much (about 3 hrs), and over-interrupts the flow of the story.

I first read the book as a child, and enjoyed the parts about the giants and the tiny people -- but the book lost me when it got to the floating island and the land of the "yahoos"! Well, although the adventure plot may sound like a children's story, it's in fact a very adult story, full of symbolism about the moral decay in England at the time of Jonathan Swift, the author of the novel that the film is based upon.


text:
Ik zag dit voor het eerst toen ik een tiener was in mijn laatste jaar op de middelbare school. Ik was er helemaal weg van! Ik was dol op de special effects, de fantastische plaatsen en de proefondervindelijke en flashback-methode van het vertellen van het verhaal.
Een paar jaar later las ik het boek, en hoewel het interessant was en ik heel goed begreep wat Swift probeerde te zeggen, denk ik dat het niet zo perfect is als het boek voor sociaal commentaar, maar als verhaal is de film beter. Het is logischer dat het één lang avontuur is dan dat Gulliver na elke reis terugkeert en winst maakt door de kleine Lilliput-schapjes of wat dan ook te verkopen.
Het is veel boeiender als iedereen denkt dat hij...' Het is krankzinnig en de schapen maken toch een cameo. Ik moet erbij zeggen dat ik stomverbaasd was toen ik Laputa zag. Het lijkt heel erg op het koninkrijk van ijver uit de videogame Chrono Trigger (1995), waardoor ik deze miniserie nog leuker vond.
Ongeveer 4 jaar geleden zag ik het weer, en ik besefte dat ik er nog steeds net zo van genoot als toen. Het was echt goed spul en ik begon een uitstekende serie Sweeps voor NBC,

text_en:
I first saw this when I was a teen in my last year of Junior High. I was riveted to it! I loved the special effects, the fantastic places and the trial-aspect and flashback method of telling the story.

Several years later I read the book and while it was interesting and I could definitely see what Swift was trying to say, I think that while it's not as perfect as the book for social commentary, as a story the movie is better. It makes more sense to have it be one long adventure than having Gulliver return after each voyage and making a profit by selling the tiny Lilliput sheep or whatever.

It's much more arresting when everyone thinks he's crazy and the sheep DO make a cameo anyway. As a side note, when I saw Laputa I was stunned. It looks very much like the Kingdom of Zeal from the Chrono Trigger video game (1995) that also made me like this mini-series even more.

I saw it again about 4 years ago, and realized that I still enjoyed it just as much. Really high quality stuff and began an excellent run of Sweeps mini-series for NBC who followed it up with the solid Merlin and interesting Alice in Wonderland.


text: Deze productie was heel goed voor een oorspronkelijk tv-programma, dat een zeer toepasselijke, originele kijk op Swifts werk gaf. Om het verhaal goed te laten werken begint de film met Gulliver die thuiskomt. Iedereen die het boek heeft gelezen, weet dat dat toch zal gebeuren. Het verhaal van het boek bevat Gullivers krankzinnige verwarring in delen. Hij is bijvoorbeeld ontzet dat hij kleine mensen in Engeland zal vertrappen omdat hij net is teruggekeerd uit een land van reuzen. Maar in de film zitten alle delen van het boek in één lange reis. Als Gulliver over zijn reizen vertelt, zijn de fragmenten van Engeland naar de reis heel effectief. Ik moet bekennen dat ik ze eerst opdringerig en irritant vond, maar toen werden ze natuurlijk. Aan het eind zijn ze bovendien een welkome aanvulling op het verhaal geworden. Naarmate hij zijn avonturen aan een groter en groter publiek vertelt, luisteren steeds meer mensen naar zijn meeslepende fantasie, ook al twijfelen ze aan de waarheid ervan. Zijn haat voor smerige Yahoo's en zijn bewondering voor zuivere logica uit het vierde deel komen bijvoorbeeld goed over als hij zijn eigen geestelijke gezondheid verdedigt. De overgangen tussen gebeurtenissen in Engeland en soortgelijke gebeurtenissen of scènes in het verhaal zijn heel effectief. Bijvoorbeeld, het van de tafel Swift zinspeelt hier slechts op door de lankmoedige vrouw tegen verdere reizen te laten protesteren. Het wordt een natuurlijk onderdeel van dit verhaal. De casting en het acteren waren de hele tijd competent. Sommige rollen waren voorbeeldig. De krankzinnige goochelaar van Omar Sharif is uitmuntend. De kleine keizer van O'Toole wankelt verrukkelijk naar de seniliteit. Veel specifieke klachten van andere schrijvers hier komen op mij over als eenvoudige persoonlijke voorkeuren, en dat is tenslotte waar het hier om gaat. Ik las de verkorte versie een paar keer per jaar vanaf de vierde klas. Ik mag dan tot een college aan de volledige versie zijn ontsnapt, maar ik heb hem sindsdien een paar keer gelezen. En ik moest er weer aan beginnen toen ik over deze film begon te lezen. Hoewel de versie van Danson beter is dan welke andere film ook, is het geen vervanging van het boek. Ik denk echter dat het veel lezers naar het boek zal brengen. Als je het boek niet hebt gelezen, geniet dan van deze film en ga naar de bron. Als je de satire erin waardeert, vind je Swifts 'Een bescheiden voorstel' en zijn 'Drapiers brieven'. Beide zijn satires die de ellendige behandeling van Ierland en de Ieren in Swifts tijd aanvallen. De drapier protesteert tegen goedkope, opgeblazen koperen munten die op Ierland worden gedumpt. Dit was Wood's lichtegewichtmunt, niet goed genoeg om belasting mee te betalen en officiële schulden mee te betalen. Door de protesten van Swifts satire werden de munten naar een ander mishandeld Brits territorium, de Amerikaanse koloniën, gestuurd. De universele satire in Swifts boek en deze film is alleen maar grappig bedoeld; ze kunnen de menselijke aard niet veranderen. Geef Dansons martelende ervaringen een kans. Ik denk dat je zult merken dat ze provocerend en vermakelijk zijn.

text_en: This production was quite well done for a television original, providing a very appropriate original slant on Swift's work. To make the frame story work well the film begins with Gulliver arriving home. Everyone who has read the book knows that will happen anyway. The frame story of the book has Gulliver's crazed confusion in sections. For example, he is horrified that he will trample little people in England because he has just returned from a land of giants. But the film has all the book sections within one long voyage. When Gulliver narrates his travels the editing cuts from England to the travel are very effective. I confess I found them intrusive and irritating at first, then they became natural. By the end, moreover, they have become a welcome addition to the story. As he tells his adventures to a larger and larger audience, more and more people listen to his compelling fantasy even though they doubt its truth. For example, his hatred of filthy Yahoos and admiration of pure logic from the fourth section comes across well when he is defending his own sanity. The intercuts between events in England and similar events or scenes in the tale is very effective. For example, ripping the cloth from the table to suggest the motion of towing a group of ships is inspired filming. The addition of Gulliver's family threatened by the lecherous doctor works well. Swift only hints at this by having the long-suffering wife protest against further voyages. It becomes a natural part of this story. The casting and acting were competent throughout. Some roles were exemplary. Omar Sharif's mad magician is superb. O'Toole's little emperor is doddering delightfully toward senility. Many specific complaints made by other writers here strike me as simple personal preference, which, after all, is what we are about here. I read the abridged version several times a year from fourth grade on. I may have escaped the complete version until a college class but have read it a few times since. And I had to start it again as I began reading about this film. While the Danson version is superior to any previous film, it does not replace the book. However, I think it will bring many readers to the book. If you have not read the book, enjoy this movie then go to the source. If you appreciate the satire in it, find Swift's "A Modest Proposal" and his "Drapier's Letters." Both are satires attacking the wretched treatment of Ireland and the Irish during Swift's time. The drapier protests cheap, inflated copper coins being dumped on Ireland. These were Wood's light weight coinage, not good for face value in paying taxes and official debts. The outcry from Swift's satire caused the coins to be sent to another mistreated British territory, the American colonies. The universal satire in Swift's book and this movie just poke fun; they cannot change human nature. Give Danson's torturous experiences a chance. I think you will find them thought provoking and entertaining.


text: Ondanks zijn vele tekortkomingen is Hallmarks versie uit 1995 van Gullivers reizen nog steeds de beste versie van de satirische klassieker van Jonathan Swift <0xE2><0x80><0x93> voornamelijk omdat die niet alleen alle reizen van Gulliver bevat, maar ook de satire die vaak over het hoofd wordt gezien. Helaas blijven de twee problemen van de zeer episodische structuur van het boek en het televisiebudget (ook al is dat vrij royaal) bestaan. Het boek is een nogal onsamenhangende verzameling reisverhalen die eenvoudig van het ene surrealistische landschap naar het andere gaan, maar de versie van Simon Moore probeert enige orde aan te brengen in de chaos door een parallel verhaal te vertellen waarin Gulliver naar Engeland terugkeert, duidelijk zwaar getraumatiseerd, en probeert te bewijzen dat hij uit het gekkenhuis kan ontsnappen waar de rivaal van zijn vrouw zit. De Engelse taferelen spiegelen en geven commentaar op de reizen, waarvan sommige elementen in de echte wereld terechtkomen. Het probleem is dat ze het eerste uur meer als afleiding fungeren en je voortdurend van het verhaal wegtrekken op het moment dat het interessant begint te worden. De Lilliput-taferelen gaan er hier slechter aan toe, met het gevoel dat de taferelen thuis te vaak zijn ontworpen om te voorkomen dat ze de duurdere scènes filmen <0xE2><0x80><0x93> dit moet de enige versie zijn waarin we Gul Maar als Gulliver eenmaal ontsnapt is, wordt de toon consistenter als hij merkt dat zijn situatie is omgekeerd en dat hij nu het troeteldier is van de reuzen van de Utopiërs van Brobdingnag, een gast van de wijze mannen van het drijvende eiland Laputa die zo verdiept zijn in de wetenschap dat ze geen gezond verstand meer over hebben, de gast/gevangene van een historicus die de geschiedenis rechtstreeks vanuit de bron bekijkt, die onsterfelijkheid heeft aangeboden met alle verschrikkelijke gevolgen van dien, voordat hij eindelijk een wereld vindt waar hij thuishoort als hij de verheven sprekende paarden de Houynhnhms er maar van kan overtuigen dat hij geen onbeschaafde ya is, dat elke nieuwe bestemming hem ervan overtuigt dat de mensheid een absurde, bekrompen soort is. Het is een donkerder serie Reizen dan verwacht, en alleen Gullivers nieuwsgierigheid, gezond verstand en teleurstelling voorkomen dat het in een onherstelbare somberheid verzinkt <0xE2><0x80><0x93> en zelfs dat wordt gecompenseerd door de scènes in de inrichting, waar het steeds duidelijker wordt dat zelfs als hij de waarheid spreekt, die hem misschien wel echt krankzinnig heeft gemaakt. In die laatste scènes straalt de Gulliver van Ted Danson echt, meer nog dan in een buitengewone toespraak waarin hij zijn proces omvormt tot een teleurgesteld oordeel over het hele menselijke ras. De yahoos die voor de televisie zijn gemaakt, zijn hier iets minder letterlijk scatologisch dan op de pagina's, maar voor het grootste deel is dit een volwassener behandeling dan je zou verwachten zonder echt af te stompen. De hoofdrolspelers zijn zeker indrukwekkend, en voor het grootste deel goed gebruikt (zij het in een paar gevallen een beetje kort) <0xE2><0x80><0x93> Mary Steenburgen, James Fox, Peter O'Toole, Edward Woodward, Omar Sharif, Shashi Kapoor, Edward Fox, Ned Beatty, Alfre Woodard, Kristin Scott Thomas en Isabelle Huppert. Het is moeilijk voor te stellen dat de aanstaande Jack Black-versie ook maar in de verste verte zo indrukwekkend is.

text_en:
Despite its many faults, Hallmark's 1995 version of Gulliver's Travels is still the finest adaptation of Jonathan Swift's satirical classic - largely because it not only includes ALL of Gulliver's many travels but also includes the satire that's often overlooked. Unfortunately the twin problems of the book's highly episodic structure and a television budget (even a fairly lavish one) remain. The book is a somewhat rambling collection of traveller's tales moving simply from one surreal landscape to another, but Simon Moore's adaptation tries to impose some order on the chaos by providing a parallel plot that sees Gulliver returned to England clearly deeply traumatised and trying to prove his way out of the insane asylum where the rival for his wife's affections has had him committed. The England scenes at once mirror and comment on the travels, elements of which occasionally spill over into the real world. The trouble is that for the first hour or so it acts more as a distraction, constantly pulling you away from the story just as it starts to get interesting. The Lilliput scenes suffer worse here, with the feeling that the home scenes are too often designed to save them from filming the more expensive setpieces - this has to be the only version where we don't see Gulliver pulling the Blefescu fleet behind him.

Yet once Gulliver makes his escape, the tone becomes more consistent as he finds his situation reversed and himself the pet of the giants of the Utopians of Brobdingnag, a guest of the wise men of the floating island of Laputa who are so engrossed in science that they have no common sense left, the guest/prisoner of a historian who leans history directly from the source, offered immortality with all it's terrible consequences before finally finding a world he wants to belong if only he can convince the sublime talking horses the Houynhnhms that he's not an uncivilized Yahoo, each new destination convincing him of what an absurd and petty species humanity is. For the most part it's a darker set of Travels than expected, with only Gulliver's curiosity and commonsense and disappointment keeping it from plunging into irretrievable bleakness - and even this is offset by the scenes in the asylum where it becomes more obvious that even if he is telling the truth it may well have driven him genuinely insane. It's in these latter scenes that Ted Danson's Gulliver really shines, never more so than in an extraordinary speech where he turns his trial into a disappointed judgment on the whole human race.

Being made for television, the Yahoos are rather less literally scatological here than on the page, but for the most part this is a more adult treatment than you might expect with no real dumbing down. The star cast is certainly impressive, and for the most part well-used (if somewhat briefly in a few cases) - Mary Steenburgen, James Fox, Peter O'Toole, Edward Woodward, Omar Sharif, Shashi Kapoor, Edward Fox, Ned Beatty, Alfre Woodard, Kristin Scott Thomas and Isabelle Huppert among them. It's hard to imagine the upcoming Jack Black version even coming close to being a fraction as impressive as this.


text: Ik weet nog dat er een NBC-miniserie werd uitgezonden toen ik op de middelbare school zat. Nadat ik het boek had gelezen, dacht ik dat ik maar eens een paar versies moest bekijken. Ik verwachtte niet veel van een tv-miniserie, maar nu moet ik misschien nog wat meer bekijken. Dit is in feite uitstekend, en de best mogelijke filmversie die je kunt maken. Schrijver Simon Moore, die de teleplay voor de oorspronkelijke Traffic-miniserie schreef, waarop de Soderberg-film was gebaseerd, kwam met een briljante vertelkracht die het verhaal heel soepel laat verlopen: hij vat Gullivers avonturen op als flashbacks, waarbij het eigenlijke verhaal begint als Gulliver voor het eerst thuiskomt (als alles op één reis is gebeurd). Ted Danson lijkt een beetje gek als zijn vrouw, Mary Steenburgen, hem weer in zijn huis ontvangt. Helaas is het huis nu eigendom van de plaatselijke arts, James Fox, die het op Steenburgen gemunt heeft. Gulliver lijkt aanvankelijk alleen maar verward, maar als hij verhalen begint te vertellen over piepkleine mensjes, is dat alles wat Fox nodig heeft om hem in een krankzinnigengesticht te gooien. Alle vier de reizen van Gulliver worden in deze versie beschreven, in dezelfde volgorde als de roman (de enige keer dat dit op film is gebeurd). Ik vind het prachtig hoe zijn huidige situatie zijn flashbacks weerspiegelt. Gullivers zoontje, dat hij nooit eerder heeft ontmoet, doet hem aan de lilliputters denken. De doktoren die hem in zijn cel observeren vanaf een weefgetouw boven hem en hem doen denken aan de Brogdingnagianen, en de wetenschappelijke vragen van de doktoren doen hem denken aan de krankzinnige wetenschappelijke experimenten en theorieën van de Laputanen en de professoren van de Academie. Als hij ten slotte voor de rechter moet verschijnen, moet hij denken aan de Houyhnhnms en de Yahoos. De cast van deze serie is verbazingwekkend en omvat Peter O'Toole, Ned Beatty, Alfre Woodard, John Gielgud, Kristin Scott Thomas, Omar Sharif en Warwick Davis. Het doet het goed in een kostuumdrama. Ted Danson is niet bijzonder goed, hoewel hij een paar scènes heeft waarin hij uitblinkt. Het is waarschijnlijk beter dat hij het niet heeft geprobeerd, maar alle andere personages van de film spreken met een Engels accent. Steenburgen is er eigenlijk heel goed in en doet het over het geheel genomen heel goed. Een andere tekortkoming van de serie is dat de avonturen iets te snel gebeuren. Het is niet geloofwaardig dat Gulliver acht jaar van huis was, zoals wordt beweerd. Maar over het algemeen is Swifts toon en doel heel goed, terwijl de structuur een nieuw emotioneel niveau toevoegt.

text_en: I remember when this NBC mini-series aired when I was in high school. After reading the novel, I thought I'd check out some adaptations. Didn't expect much out of a TV mini-series, but now I might have to check out some more. This is actually excellent, and the best possible film version that could be made. Writer Simon Moore, who wrote the teleplay for the original Traffic mini-series, upon which the Soderberg film was based, came up with a brilliant narrative conceit which helps the story flow very smoothly: he frames Gulliver's adventures as flashbacks, with the actual story beginning as Gulliver first returns home (everything having happened on one journey). Gulliver, played by Cheers' Ted Danson, is sort of crazy-seeming when his wife, Mary Steenburgen, welcomes him back into his home. Unfortunately, the house is now owned by the local doctor, James Fox, who has designs on Steenburgen. Gulliver seems merely disturbed at first, but when he starts telling stories of tiny people, that's all the evidence Fox needs to throw him into an insane asylum. All four of Gulliver's travels are related in this version, in the same order as the novel (the only time this has been done on film). I love the way his present situation reflects his flashbacks. Gulliver's small son, whom he has never met before, reminds him of the Lilliputians. The doctors who observe him in his cell from a mezzanine loom above him and remind him of the Brogdingnagians, and the doctors' scientific inquiries remind him of the insane scientific experiments and theories of the Laputans and the professors at the Academy. Finally, when he is put on trial he is reminded of the Houyhnhnms and the Yahoos. The cast of this thing is amazing, and includes Peter O'Toole, Ned Beatty, Alfre Woodard, John Gielgud, Kristin Scott Thomas, Omar Sharif and Warwick Davis. The biggest flaw of the mini-series is that the acting is really uneven. You have all these fine actors, but the lesser characters are often played by actors who were probably fine in episodes of L.A. Law, but don't do well in a costume drama. Ted Danson isn't especially great, although he has a few sequences where he excels. It's probably better that he didn't attempt one, but all the other characters of the film speak in an English accent. Steenburgen is actually pretty good at it, and is quite good overall. Another flaw the series has is that the adventures happen a tad too quickly. It's not believable that Gulliver spent eight years away from home, as is claimed. But, in general, it captures Swift's tone and purpose very well, while, with its structure, adding a new emotional level.


text:
Dit was een waarlijk epische productie die alle elementen bezat die men zich in een fantasiefilm zou kunnen wensen. De kostuums, de muziek, de cinematografie <0xE2><0x80><0x93> alle artistieke elementen van deze film waren absoluut prachtig en zorgden voor een rijke ervaring.
Ted Danson, die het best bekend was om zijn tv-rollen in 'Cheers' en 'becker', was uitstekend in de rol van Gulliver. Mary Steenburgen ( _Time After Time_, Cross Creek) deed het even goed in haar beperkte rol als zijn vrouw.
Andere rollen waar ik echt van genoot waren die van James Fox als dr. Bates, Alfre Woodard als de koningin van Brobdingnag en Peter O'Toole als de keizer van Lilliput.
Dit zou een leuke kinderfilm kunnen worden, maar hij zou ook zeker bij volwassenen in de smaak vallen. 's Diepe sociale commentaren.

text_en:
This was a truly epic production that had all the elements that one would want in a fantasy film. The costuming, the music, the cinematography - all artistic elements of this film were absolutely beautiful and provided a rich experience.

Ted Danson, best know for his TV roles in "Cheers" and "becker," was excellent in the role of Gulliver. Mary Steenburgen (Time After Time, Cross Creek) performed equally well in her limited role as his wife.

Other performances I really enjoyed were James Fox as Dr. Bates, Alfre Woodard as the Queen of Brobdingnag, and Peter O'Toole as the Emperor of Lilliput.

This would make an enjoyable children's film, but it also would definitely appeal to adults for it's deep social commentary.


text:
Lemuel Gulliver (Ted Danson) is een arts die op zee vermist raakt en zijn zwangere vrouw Mary (Mary Steenburgen) achterlaat. Acht jaar later duikt hij weer op, verfomfaaid en schijnbaar krankzinnig <0xE2><0x80><0x93> babbelend over zijn avonturen in het land van de kleine Lilliputters, de reuzen Brobdingnags, het drijvende eiland van de intellectuele Laputa en de Houyhnhnms, een ras van intelligente, pratende paarden die te maken hebben met de Yahoos <0xE2><0x80><0x93> een ras van bestiale mensen <0xE2><0x80><0x93> en vele andere avonturen. De niet zo goede dokter Bates (James Fox) die het voorzien heeft op Lemuels vrouw, laat Gulliver opsluiten in een psychiatrische inrichting, en Lemuel, Mary en zoon Thomas (Tom Sturridge) moeten een manier zien te vinden om te bewijzen dat hij niet gek is.
Een schitterende aanpassing van Jonathan Swift. Deze film, een satirische roman, is op vele niveaus een schitterende aanpassing: het verhaal, de satire, de personages, de beelden, de briljante cast. Het is eenvoudigweg een genoegen om naar te kijken, en het is bijna verbazingwekkend, gezien het feit dat het een tv-film is.
De film is briljant in het vastleggen van Swifts boosaardige satire, die als een bijl door de Britse samenleving van die tijd snijdt, maar die nog steeds resoneert. De wijze Brobdingnags en de Houyhnhnms zijn bijna volmaakte individuen die het vrijwel onmogelijk vinden om te begrijpen waarom Gulliver met zoveel trots spreekt over de ondeugden en corruptie van zijn samenleving. De scènes waarin Gulliver zich inspant om te bewijzen dat hij anders is dan de Yahoos zijn misschien wel de beste, met bijtende satire in de manier waarop ze hun leiders uitkiezen ('ze schijnen de slechtste uit te kiezen... die regeren tot ze iemand vinden die nog slechter is'), oorlog voeren ('We voeren alleen oorlog om een heel goede reden <0xE2><0x80><0x93> bijvoorbeeld omdat zij zwakker zijn dan wij, of omdat we al hun land willen hebben'), enz. De scènes waarin Laputa een rol speelt worden ook goed uitgevoerd <0xE2><0x80><0x93> de intellectuelen gaan zo op in hun gespecialiseerde vakgebieden dat ze geen tijd hebben voor iets anders en eigenlijk weinig gezond verstand bezitten. En de toevoeging van de plotlijn van het gesticht versterkt het verhaal enorm <0xE2><0x80><0x93> dr. Bates is echt een akelige figuur, en als hij een toespraak houdt over Gullivers vermeende ondeugden, is het duidelijk dat hij zijn eigen fouten beschrijft.
De film maakt gebruik van prachtige en tamelijk overtuigende CGI-effecten die de zeer uiteenlopende omgevingen van het boek met veel effect weergeven. Het contrast tussen de verschillende maten wordt op een zeer vaardige manier weergegeven, en alle werelden die in het verhaal worden afgebeeld, zijn op hun eigen manier overtuigend. De cinematografie (vooral die van het gesticht) en de kostuums zijn briljant uitgevoerd. Het bewerken van het heden met Lemuels herinneringen is een foefje dat wat onhandig zou kunnen zijn, maar het werkt heel goed.
De cast is werkelijk fantastisch; een ware wie-is-wie van Brits en Amerikaans talent. Ted Danson geeft een uitstekende, veelzijdige vertolking van Gulliver, en toont op effectieve wijze zijn transformatie van iemand die verbijsterd is door zijn vreemde omgeving, naar de krankzinnige toestand waarin hij verkeerde toen hij weer opdook, en naar zijn rationele, intellectuele persoonlijkheid aan het eind. Danson, die bekendstaat om zijn werk als stand-upcomedian, toont met deze fantastische, komische voorstelling dat hij meer is dan alleen Sam Malone. Mary Steenburgen is effectief als zijn vrouw, en James Fox is absoluut weerzinwekkend als Bates. De rest van de cast bestaat voornamelijk uit cameeën, met Peter O'Toole, Omar Sharif, Warwick Davis, Kristin Scott Thomas, Geraldine Chaplin, Alfre Woodward, Edward Fox en Sir John Gielgud als de meest gedenkwaardige <0xE2><0x80><0x93> maar zelfs de kleinste rollen worden zeer goed gespeeld. 'Gullivers Reizen' is weliswaar niet voor de volle honderd procent trouw aan het boek, maar het is wel een triomf van verhaal en beelden. Het mag niet gemist worden.

<0x3E> 9/10/10.

text_en:
Lemuel Gulliver (Ted Danson) is a doctor who goes missing at sea, leaving pregnant wife Mary (Mary Steenburgen) behind. Eight years later, he turns up, disheveled and seemingly mad - babbling about his adventures in the lands of the tiny Lilliputians, the giant Brobdingnags, the floating island of the intellectual Laputa, and the Houyhnhnms, a race of intelligent, talking horses who have to deal with the Yahoos - a race of bestial humans - among many other adventures. The not-so-good Dr. Bates (James Fox), who has designs on Lemuel's wife, has Gulliver incarcerated in a mental institution, and Lemuel, Mary, and son Thomas (Tom Sturridge) must find a way to prove his sanity.

A splendid adaptation of Jonathan Swift's satirical novel, this film is a magnificent adaptation on so many levels: the story, the satire, the characters, the visuals, the brilliant cast. It's simply a treat to watch, and it's almost amazing considering that it was a made-for-TV film.

The film does a brilliant job of capturing Swift's vicious satire, which cuts like a hatchet through British society of the time, but still resonates today. The wise Brobdingnags and the Houyhnhnms are almost perfect individuals who find it virtually impossible to understand why Gulliver speaks with such pride of the vices and corruptions of his society. The scenes where Gulliver struggles to prove himself different from the Yahoos are perhaps the best, with biting satire in describing how they pick their leaders ("they seem to pick the worst among them. . . who rules until they find someone even worse"), go to war ("We only go to war for a very good reason - such as they are weaker than us, or we want all of their land"), etc. The scenes involving Laputa are also effectively done - the intellectuals are so wrapped up in their specialized fields that they have no time for anything else, and really possess little common sense. And the addition of the asylum plot line enhances the story greatly - Dr. Bates is truly nasty character, and when he gives a speech to the inquiry on Gulliver's alleged vices, it's quite clear that he's describing his own faults.

The film makes use of beautiful, and fairly convincing CGI effects depicting the very diverse settings of the novel with great effect. The contrast of sizes is done in a very skillful way, and all of the worlds depicted in the story are convincing in their own way. The cinematography (particularly that concerning the asylum) and the costumes are brilliantly done. The editing of the present with Lemuel's memories is a device which could be awkward, but works very well.

The cast is truly wonderful; a veritable who's-who of British and American talent. Ted Danson gives an excellent, multi-layered performance as Gulliver, showing effectively his transformation from a person bewildered by his strange surroundings, to the lunatic state he was in when he reappears, to his rational, intellectual personality at the end. Most well-known for his work on sit-com, Danson shows that he's more than just Sam Malone with this wonderful serio-comic performance. Mary Steenburgen is effective as his wife, and James Fox is absolutely repulsive as Bates. The rest of the cast is made up mostly of cameos, with Peter O'Toole, Omar Sharif, Warwick Davis, Kristin Scott Thomas, Geraldine Chaplin, Alfre Woodward, Edward Fox, and Sir John Gielgud being the most memorable - but even the smallest parts are very well-played.

While not 100% faithful to the book, "Gulliver's Travels" is a triumph of story and images. It's not to be missed.

9/10


text: Gullivers reizen is in het begin een satirische roman, geschreven door een grote misantroop die Jonathan Swift heet. Het is dus niet aan te raden zelf over deze film te oordelen. We moeten dieper doordringen in het geweten van de mens om het punt te bereiken waar Swift ons zou hebben geleid. Gulliver heeft een reis van waarheidsgetrouwheid, van eenzaamheid, van vrees voor wat zijn ware leven zou kunnen zijn, achter de rug. We kunnen niet gewoon maar naar die film zitten kijken en zeggen dat hij zo schattig of zo saai is. Het gaat veel verder dan dat en ik zou graag willen dat iedereen dat verwacht. Dit is de grootste film aller tijden, voor zover je de waarheden kunt voelen die uit Ted Dansons personage voortkomen: de onvergetelijke Lemuel Gulliver.

text_en: Gulliver's Travels is, at the beginning, a satiric novel written by a great misanthropist called Jonathan Swift. So it is not recommended to judge of this movie, just by itself. We must go deeper into Man's conscience to get to the point where Swift would have lead us. Gulliver has lived a voyage of truthfulness, of solitude, of apprehension of what may be his true life. We cannot just sit and watch that movie, saying it is so cutie or so boring. The matter is far beyond that and I would like everyone to expect that. This is the greatest movie ever, as far as you can feel the truths that emerge from Ted Danson's character: the unforgettable Lemuel Gulliver.


text: Swifts socialisme en pacifisme komen tegen alle verwachtingen in terug in deze goed uitgevoerde remake. (Wist je dat er geen koppelteken achter 'goed' staat? Feit.) Hij ontmoet oorlogszuchtige miniaturen, socialistische reuzen, kop-in-de-wolken (letterlijk) filosofen en pacifistische paarden die heersen over yahoos <0xE2><0x80><0x93> bijna neanderthaler humanoïden. (Kwam daar het woord 'hoer' vandaan?) We ontmoeten ook de achterbakse dr. Bates, de toegewijde Mary Gulliver, de lieve en toegewijde zoon Thomas en de volledige bezetting van een waarlijk afgrijselijk negentiende-eeuws gekkenhuis. Ongeloof komt gemakkelijk terug, en onze 7- en 12-jarige meisjes genoten er net zo van als mijn man en ik. (Sorry voor de lengte, IMDb vereist 10 regels.)

text_en: Swift's socialism and pacifism come through against all odds in this well done remake. (Did you know there is no hyphen after "well"? Fact.) He meets warlike miniatures, socialist giants, head-in-the-clouds (literally) philosophers, and pacifist horses who rule over Yahoos -- nearly neanderthal humanoids. (Is that where "yahoo" came from?) We also meet the dastardly Dr. Bates, the devoted Mary Gulliver, the sweet and devoted son Thomas, and the full cast of a truly horrific 19th century lunatic asylum. Suspension of disbelief comes easily, and our 7- and 12-year-old girls enjoyed it as much as my husband and I did. (Sorry for the length, IMDb requires 10 lines.)


text: In het begin vond ik het niet prettig dat de regisseur voortdurend van het verleden (de reizen van de kwal) naar het heden (de kwal in het gekkenhuis) overschakelde. Maar het is echt de beste manier om het verhaal te filmen, ook al was het even wennen. Danson is geweldig als de titelfiguur en de vos die een geweldige schurk wordt. Het ergste is mary steenburgen als de vrouw van de kwal. Ze is nooit een schoonheid geweest in Hollywood en in deze film zien ze haar om de een of andere reden er ronduit slonzig uit. Ik zal nooit begrijpen waarom regisseurs een vrouw lelijk maken als dat niets aan het verhaal toevoegt! Bovendien zou je haar willen wurgen omdat ze zo stom is om de leugens van de slechterik Bates te geloven. Zelfs d'r zoon kan door die klootzak heen kijken. Nog steeds een goeie show en ik vind'm goed.

text_en: At first i didn't like they way the director was constantly switching from the past (gulliver's travels) to the present (gulliver in the insane asylum). But it really is the best way to film the story even though it took some getting used to. Danson is outstanding as the title character and edward fox makes a wonderful villain. Worst part is mary steenburgen as gulliver's wife. She never has been Hollywood gorgeous and in this film they make her look downright dowdy for some reason. I'll never understand why directors make a woman ugly when it adds nothing to the story! Plus you want to strangle her for being so damn stupid in believing the lies bad guy Bates keeps telling her. Even her son can see thru the bastard. Still a good show and i rate it B+.


text: Deze versie van de Gulliver-verhalen is absoluut bizar. De productie voegt er een kaderverhaal aan toe (daar is de film beroemd om geworden) waarin Gulliver terugkeert naar zijn vrouw en zoon. In één oogopslag is het een ongelooflijk lang en soms oninteressant verhaal, maar de vreemde beelden en de uiteenlopende rollen houden je aan de buis gekluisterd. Mary Steenburgen speelt de beste rol. Danson lijkt een beetje misplaatst met zijn Amerikaanse accent. Het hele asielzoekersgedoe is vaak vreselijk verwarrend, maar is niettemin interessant en houdt de reizen van Gulliver goed bij elkaar. Dansons personage lijkt echter echt krankzinnig... hij had er naar mijn mening voor moeten zorgen dat iedereen hem wat meer geloofde. Ook verwarrend is het van heden naar verleden gaan. Verder nog iemand die de yahoos de lelijkste dingen vindt die ooit op een televisiescherm te zien zijn (of ervoor in de rij staan)? Verwarrend, soms saai, maar toch met een paar goede acteurs, over het geheel genomen prachtige visuele effecten en een paar leuke delen. De eerste van vele evenementenfilms van Robert Halmi sr. Zie het zelf maar om te beslissen hoe het voor jou gaat, hoe ik het ook beoordeel met * * * 1/2 (van de 5 sterren).

text_en: This version of the Gulliver stories is definitely bizarre. The production adds a frame story (that's what it's becoming famous for) of Gulliver returning to his wife and son. In one vieweing, incredibly overlong and sometimes fails to hold attention throughout, but the odd images and diverse cast will keep you looking. Mary Steenburgen does the best job of the cast. Danson seems a bit out of place with his American accent. The whole asylum thing is awfully disturbing often, but is nonetheless interesting and holds the journeys of Gulliver together well. Danson's character really does seem insane, however... he should have worked on being a little more believeable to everyone, in my opinion. Also confusing is going from present to past. Anyone else think the Yahoos are the ugliest things ever to grace a television screen (or in line for it)? Confusing, sometimes boring, but still highlighted by some good acting, overall wonderful visual effects, and a few enjoyable parts. NBC's first of many event films from Robert Halmi, Sr. See it for yourself to decide how it goes for you, however I give it * * * 1/2 (out of 5 stars).


text: Ik denk dat ik hier iets moet opschrijven, hoewel ik denk dat mijn ene samenvatting alles zegt. Ik ben geen grote Ted Danson-fan... niets tegen de man, maar hij heeft het gewoon niet voor me 'gedaan'. Dit dekt de kanten van Swifts roman die nooit eerder zijn behandeld. Je kunt zien dat de cast het geweldig vond om dit te filmen.

text_en: I guess I have to write something here, although I think my one summary says it all. I'm not a huge Ted Danson fan... nothing against the man, just hasn't "done it" for me. This covers the sides of Swift's novel that were never covered before. You can tell the cast was having a wonderful time filming this.


text: <br />Deze film bevat een paar werkelijk indrukwekkende actiescènes. De humor en de actie gaan goed samen, hoewel de intensiteit van de film zich pas op het eind aandient. De laatste scène is een lichte anticlimax in termen van actiekwaliteit en de verbazingwekkende explosieve kracht van de scènes die eraan voorafgingen. De humor lijkt niet zo belachelijk onhandig te zijn als in veel andere Hongkong-films, en deze film is van een totaal andere klasse dan de meeste Amerikaanse actiekomedies van de laatste jaren. Lau Ching-Wan gedraagt zich als een typische, intuïtieve politieheld die de spot drijft met ongeldige bevelen van incompetente politiechefs. De dialectiek van de film is gebaseerd op de bovenmenselijke koelbloedigheid en meedogenloosheid van de drugsbende, die de politie vernedert en met een verscheidenheid aan machinegeweren een ernstige dosis loodvergiftiging toedient, waarbij een groot aantal lijken in het kielzog achterblijft. Yu Rong-Guang is vooral indrukwekkend als een supercoole, genadeloze gangster in dit Woo-achtige stuk actie waarin de harde jongens echt keihard zijn.

text_en: This film has some really impressive action scenes. The humor and action are blended well, though the intensity of the film does not sustain itself till the end. The last scene is a slight anti-climax in terms of action quality and astonishing explosiveness of the scenes preceding it. The humor doesn't seem to be so ridiculously clumsy as in many other Hongkong movies, and this film is of totally other class than most American action-comedies of recent years. Lau Ching-Wan acts as a typical, intuitive police-hero who scoffs at invalid orders from incompetent police superiors. The dialectic of the film is built on the superhuman coolness and ruthlessness of the drug gang, humiliating the police force while providing a serious dose of lead poisoning with a variety of machine guns. Leaving plenty of corpses in it's wake. Yu Rong-Guang is especially impressive as an ultra cool, merciless gangster in this Woo-like piece of action where tough guys are truly die-hard.


text:
Ik werk me langzaam door zo veel actiefilms uit Hongkong als ik te pakken kan krijgen en stuitte op dit juweel <0xE2><0x80><0x93> vooral dankzij Ching Wan Lau, een van mijn favoriete acteurs.
Het is een geweldige actiefilm, hoewel niet zo OTT als de titel doet vermoeden. Hij vordert in een hoog tempo en is werkelijk aangenaam om naar te kijken.
De grootste verrassing van deze film was de soundtrack. Het lijkt erop dat Rob Dougan <0xE2><0x80><0x93> de man die het nummer 'Clubbed To Death' deed dat populair was in 'The Matrix' <0xE2><0x80><0x93> de soundtrack uit Big Bullet heeft gehaald en die heeft verzameld in een van de nummers op zijn album 'Furious Angels'; de song in kwestie heet 'Furious Angels'; de melodie in kwestie heet 'Furious Angels'. 'Ik rijd niet meer', en het is ook de openingsmelodie van de tv-serie 'Law and Order' EN de openingsmelodie van het menu van de 'Matrix Reloaded'-dvd! Dat verbaasde me echt, puur door het toeval!

text_en:
I'm slowly ploughing through as many Hong Kong action films as I can get my hands on and came across this gem - mainly due to Ching Wan Lau who is one of my favourite actors.

Its a great action film although not as OTT as the title might suggest. It moves along at a great pace and is truly enjoyable.

The biggest surprise of this film was the soundtrack. It would appear that Rob Dougan - the guy who did the 'Clubbed To Death' song which was popular in 'The Matrix' has lifted the soundtrack from Big Bullet and compiled it into one of the tracks on his 'Furious Angels' album; the tune in question is called 'Im not driving anymore' and is also the opening tune for the TV series 'Law and Order' AND the opening track on the 'Matrix Reloaded' DVD menu teaser! That really surprised me, due to the sheer conincidence!


text: Een van de twee beste films van het jaar. Een goed geregisseerde, goed geschreven, goed in elkaar gezette film met een uitstekende cast. Lau Ching Wan en zijn vrienden (Dayo Wong Chi Wa, Anthony Wong Chau Sun, Francis Ng Chun Yu, Jordan Chan Siu Chun, Tsjeoeng Man Tat) hadden voor de film en hun vriendschapsvoorstellingen in hun optredens een geweldige chemie. Theresa Lee speelt haar komische rol goed (hoewel ze veel weg heeft van een vrouwelijke versie van Michael Wong, lijkt haar grap te gaan over de in het buitenland geboren Chinees, omringd door inlandse HK's), en ik merkte dat ik meejuichte bij nieuwe explosieve scènes, iets wat ik niet meer heb gedaan sinds 1. de jongens van de fanclub de Aziatische films overnamen en 2. John woo's Hardboiled. Natuurlijk was het einde verwacht, maar ik vind het leuker om smerissen toe te juichen dan een stel jonge bendeleden. Heel leuk.

text_en: One of the two Best Films of the year. A well filmed, well written, well put together film with an outstanding cast. Lau Ching Wan and his friends (Dayo Wong Chi Wa, Anthony Wong Chau Sun, Francis Ng Chun Yu, Jordan Chan Siu Chun, Cheung Man Tat) had great chemistry before the film and their friendship shows in their performances. Theresa Lee plays her comedic role well (Though much like a female version of Michael Wong, her gag seems to be the foreign born Chinese surrounded by native HKers.), and I found myself cheering for innovative explosive scenes, something I haven't done since 1. the fan boys took over alt.asian-movies and 2. John woo's Hardboiled. Sure the ending was expected, but I feel better cheering for cops than a bunch of young gang members. Highly enjoyable.


text: Romuald et Juliette is een van die Franse romantische komedies waarin ze alle regels lijken te overtreden, net als Trop Belle Pour Toi. De beeldschone Daniel Auteuil leert over ware loyaliteit en liefde als zijn leven om hem heen dreigt in te storten. De film is geen prekerig moraliteitsverhaal, maar een prachtig verhaal dat je tot het eind zal boeien. Firmine Richard (als Juliette) is een heldin die door de vrouwen zal worden toegejuicht <0xE2><0x80><0x93> haar lach is mijn blijvende herinnering aan deze warme en geestige film. De nuchtere manier waarop ze al haar kinderen bij hun verschillende vaders betrekt <0xE2><0x80><0x93> vooral de verjaardagen <0xE2><0x80><0x93> geeft de film een extra dimensie die hem boven de gemiddelde romantische komedie tilt. Maar het zijn altijd de Fransen die ons laten zien hoe moeiteloos het allemaal gaat!

text_en: Romuald et Juliette is one of those French romantic comedies where they seem to break all the rules, rather like Trop Belle Pour Toi. The gorgeous Daniel Auteuil learns about true loyalty and love when his life threatens to crash around his ears. The film isn't a preachy morality tale, but a wonderful story that will keep you hooked until the last. Firmine Richard (as Juliette) is a heroine that women will cheer - her laughter is my abiding memory of this warm and witty film. The down-to-earth way she has of including all her children by their different fathers - particularly the birthdays - gives the film an edge that lifts it above your average romantic comedy. But its always the French that seem to show us how effortless this all is!


text: Deze film is een moeilijk te vinden juweel! Het is het verhaal van Juliette, een doodgewone schoonmaakster die in het grote kantoor van een yoghurtbedrijf werkt, en Romuald, de president-directeur van dat bedrijf. Hij neemt geen notitie van haar, hij neemt van niemand notitie tot een aantal intriges om zijn bedrijf van hem af te pakken tegelijkertijd toeslaan. Hij is verloren, er is niemand tot wie hij zich kan wenden en niemand die hij kan vertrouwen als hij Juliette ontdekt. Als schoonmaakster besteedt niemand enige aandacht aan haar, dus zeggen en doen ze belastende dingen waar ze bij is, en ze is slim genoeg om dat in de gaten te hebben en te gebruiken om haar hulpeloze en ongelukkige baas te helpen. De complicaties zijn wild, ze is niet zo gewoon als ze lijkt met vijf kinderen van vijf verschillende ex-mannen die allemaal nog steeds stapelverliefd op haar zijn, en hij is niet zo slim als hij denkt dat hij is. Deze film volgt niet een voorspelbaar pad en daarom blijf je kijken. De acteerprestaties zijn uitmuntend en er zijn ook een paar heel ontroerende momenten. De arbeidersklasse is gewiekster dan die erboven, bijna op dezelfde manier als 'Gosford Park' liet zien dat de bovenlaag niet zo goed is als men denkt. Ik kan deze film van harte aanbevelen. Ga hem zien!

text_en: This movie is a hard-to-find gem! It is the story of Juliette, a perfectly ordinary cleaning woman who works in the large corporate office of a yogurt company, and Romuald, the president of same. He takes no notice of her, he takes no notice of anyone until several plots to wrest his company away from him all hit at the same time. He is lost, no one to turn to and no one to trust when he discovers Juliette. As the cleaning woman, no one pays any attention to her, so they say and do incriminating things in front of her that she is smart enough to catch on to and use to help her helpless and hapless boss. The complications are wild, she is not so ordinary as she seems with five children from five different ex-husbands who are all still madly in love with her, and he is not so shrewd as he thinks he is. This movie doesn't follow a predictable path and that's what keeps you watching. The acting is superb and there are some very moving moments along the way as well. The working class displays more savvy than those above them, almost in the same way "Gosford Park" showed the upper crust is not all it's cracked up to be mentally. I recommend this movie very much. See it! 9/10


text: Deze film kwam ongeveer tegelijk uit met Pretty Woman. Hoewel het thema over het algemeen hetzelfde is: rijke man ontmoet en leert van een arme arbeidersvrouw te houden, zijn de personages van Romuald en Juliette veel beminnelijker en onze tijd met hen waard. Ik ben hen nooit vergeten en beschouw de film in veel opzichten als superieur aan Pretty Woman. Juliette is een opmerkelijke vrouw en de slimme manier waarop ze haar baas helpt zijn problemen te overwinnen zal je aan het lachen maken. De laatste scènes bevatten enkele van de meest memorabele scènes uit een romantische komedie. De pogingen van Romuald om de liefde van Juliette te winnen overtreffen de miezerige klimscène van Pretty Woman honderd keer. Deze film zal je hart verwarmen.

text_en: This movie came out about the same time as Pretty Woman. While the general theme is the same: wealthy man meets and learns to love a poor working class woman, the characters of Romuald and Juliette are much more lovable and worthy of our time with them. I have never forgotten them and consider the movie superior to Pretty woman in so many ways. Juliette is a remarkable woman and the clever ways she helps her boss overcome his problems will make you cheer. The final scenes contain some of the most memorable lines in romantic comedy. The efforts Romuald makes to win the love of Juliette surpass the puny climbing scene of Pretty Woman a hundred times over. See this movie, it will warm your heart.


text: Ik ben dol op buitenlandse films en dit is een van de beste. Ik zie dit meestal niet als een komedie zoals die op de lijst staat en ik vind het een commentaar op hoe we anderen om ons heen zien. Firmine, de hoofdrolspeelster in de film wordt niet als'moet' beschouwd omdat ze een huisvrouw is in een grote firma en de mensen zeggen en doen voortdurend dingen in haar omgeving die ze anders in het bijzijn van anderen niet zouden zeggen.<br />Dit geeft haar een overvloed aan informatie die de gewone sterveling kan maken of breken. :) Deze actrice is geweldig als dit personage en het is een aangrijpend verhaal. Er zit een verhaal achter en in dit verhaal zitten bijna veel verhalen. Ik hoop alleen dat als iemand inderdaad besluit een Amerikaans-Engelse versie van deze film te maken, het niet de ader van _Three Men and a Baby_ is die dit FILM, A, beslist een slechte dienst zou bewijzen.

text_en:
I love foreign films and this is among the best. I tend to not see this as a comedy as it is listed and find it a commentary on how we see others around us. Firmine the lead in the film is not regarded must as she is a domestic in a large firm and people say and do things around her all the time that they otherwise would not say in front of others.

This leaves her with a bevy of information that can make or break the mere mortal. :) This actress is wonderful as this character and it is a poignant tale. There is an underlying tale and almost many stories within the story in this film. I just hope that if someone does decide to make an American/English version of this film it is not the vein of Three Men and a Baby that would definitely do a disservice to this FILM, A must see.....


text: Dit is een van de beste films die ik in lange tijd heb gezien! De regisseur heeft geweldig werk geleverd door de contrasten tussen maatschappelijke klassen te laten zien, een situatie die vandaag de dag in Frankrijk zeer relevant is. Alle personages zijn beminnelijk, vooral Juliette en haar familie. De ontwikkeling van de romance is weliswaar niet helemaal realistisch, maar op zijn minst plausibel, en doet fantastisch werk door te laten zien hoeveel mensen voor de liefde zullen veranderen. Ik vond dit een hartverwarmend Assepoesterverhaal <0xE2><0x80><0x93> maar dan een waarin Assepoester een machtige vrouw in en van zichzelf is. Ik heb de hele film lachend uitgezeten en ik vond hem absoluut geweldig. Ik beveel Romuald et Juliette aan voor iedereen die houdt van unieke personages, komedie en niet-traditionele romantiek.

text_en: This is one of the best movies I have seen in a long time! The director did a wonderful job showing the contrasts between social classes, a situation that is very pertinent in France today. All the characters are lovable, especially Juliette and her family. The development of the romance is, while not entirely realistic, at least plausible, and does a wonderful job showing how much people will change for love. I found this to be a heart-warming Cinderella story - but one in which Cinderella is a powerful woman in and of herself. I laughed through this entire film, and absolutely loved it. I recommend Romuald et Juliette to anyone who enjoys unique characters, comedy, and nontraditional romance.


text: Ik was blij dat deze film het zonder de veronderstelde diepgang van al te veel pseudo-serieuze interraciale films kon stellen. ras was één ding, ja, maar dat was ook klasse... en trouw... en eerlijkheid, en zo.<br />Ik vond het ook een heerlijk idee dat de liefdesaffaire niet alleen in de 'decoratieve' aspecten van het uiterlijk van beide personages was vervat. zijn onze echtscheidingsrechtbanken (aan beide kanten van de Atlantische Oceaan, durf ik te wedden!) niet vol genoeg echtparen die 'er goed uitzien' als voorwaarde voor een goed huwelijk? Hoe dan ook, de tederheid en sensualiteit van beide personages waren dik genoeg om in liefdesscènes te snijden die een regenboog zouden hebben gebracht op elke saaie dag! Met andere woorden, een luchthartige film die geenszins lichtgewicht is!

text_en:
i was glad that this movie did without all the supposed depth of all too many pseudo-serious interracial movies. race was one issue, yes, but so was class...and loyalty...and honesty, etc.

i also loved the idea that the love affair wasn't couched solely in the 'decorative' aspects of either character's appearance. aren't our divorce courts (on both sides of the Atlantic, i daresay!) filled now with enough couples who thought 'looking good. together.' is all it takes to make a solid marriage? in any case, the tenderness and sensuality of both characters was thick enough to cut in love scenes that would have brought a rainbow to any dreary day! in other words, a light-hearted movie that's by no means a light-weight!


text: Ik zou het niet willen vergelijken met Le Placard, dat meer komische momenten had, maar Romuald & Juliette, die maar langzaam op gang kwamen, hielden je aandacht de hele film vast, mooi getimed en met een hartverwarmend slot:) Er waren vele prachtige komische momenten, een paar briljante pathos en realistische situaties die door alle acteurs gespeeld werden.<br />Het was een typisch Franse film, waarin vooroordelen en fobieën de hoofdrol speelden, waardoor de kijker op zijn beurt geconfronteerd werd met zijn eigen tekortkomingen! Ik ben beslist blij dat ik dit in mijn bibliotheek heb, en ik zal er ongetwijfeld keer op keer naar kijken, wat voor mij het kenmerk is van een geweldige film.

text_en:
I would not compare it to Le Placard, which IMHO had more comic moments, but Romuald & Juliette while being a slow starter certainly kept your attention going throughout the film, nicely paced and reaching a heart warming conclusion :) There were many marvellous comedic moments, some brilliant pathos and realistic situation acting by all actors.

It was a typically French film, in which while confronting prejudices and phobias, which in turn the made the viewer confront his own shortcomings! I am certainly pleased to have this in my library, and will no doubt watch it time and time again, which to me is a mark of a great film.


text: Deze film is een juweeltje! Het is het verhaal van Juliette, een doodgewone schoonmaakster die in het grote kantoor van een yoghurtbedrijf werkt, en Romuald, de president-directeur van dat bedrijf. Hij let niet op haar, hij let op niemand tot een paar intriges om zijn bedrijf van hem af te pakken hem allemaal tegelijk treffen. Hij is verloren, er is niemand tot wie hij zich kan wenden en niemand die hij kan vertrouwen als hij Juliette ontdekt. Als schoonmaakster besteedt niemand enige aandacht aan haar, dus zeggen en doen ze belastende dingen waar ze bij is, en ze is slim genoeg om dat in de gaten te hebben en te gebruiken om haar hulpeloze en ongelukkige baas te helpen. Ik heb jarenlang uitgekeken naar de dvd hiervan en toen ik een eerdere opmerking zag dat hij in september 2007 zou worden uitgebracht, kreeg ik hoop. Helaas, ik kan geen dvd vinden, weet iemand of er een is of was?

text_en:
This movie is a gem! It is the story of Juliette, a perfectly ordinary cleaning woman who works in the large corporate office of a yogurt company, and Romuald, the president of same. He takes no notice of her, he takes no notice of anyone until several plots to wrest his company away from him all hit at the same time. He is lost, no one to turn to and no one to trust when he discovers Juliette. As the cleaning woman, no one pays any attention to her, so they say and do incriminating things in front of her that she is smart enough to catch on to and use to help her helpless and hapless boss.

I have been keeping an eye out for years for the DVD of this and to see a previous comment about it being released in Sep 2007 raised my hopes. Alas, I cannot find a DVD, does anyone know if there is/was one?


text: Dit is een van mijn favoriete films, een heerlijke komedie, dus ik was dolblij toen ik hoorde dat hij in september 2007 in het Verenigd Koninkrijk op dvd zou worden uitgebracht.<br />Romuald, gespeeld door Daniel Auteuil, is een rijke directeur van een zuivelbedrijf. Juliette, gespeeld door de uitstekende Firmine Richard, is schoonmaakster in het Parijse kantoor van het bedrijf. Juliette, een zwarte moeder van verschillende kinderen, ontdekt een complot tegen Romuald, die aanvankelijk haar pogingen om hem te waarschuwen negeert. Langzaam dringt het tot hem door wat deze charmante dame uit de Parijse onderklasse hem probeert te vertellen. 'Hij zoekt beschutting in haar overvolle appartement terwijl zijn huwelijk en carrière in duigen vallen. Een onwaarschijnlijke liefde bloeit op. Culturen botsen in wat een waarlijk verrukkelijke, luchthartige komedie is.

text_en:
This is one of my favourite films; a delightful comedy; so I was thrilled to learn it is about to be released on DVD in the UK, September 2007.

Romuald, played by Daniel Auteuil is a rich company president of a dairy firm. Juliette, played by the excellent Firmine Richard, is a cleaner of the company's Paris offices.Juliette, a black mother of several children, discovers a plot against Romuald who initially ignores her attempts to warn him. Slowly he grasps what this charming lady from the Parisian underclass has been trying to tell him. 'he seeks shelter in her crowded apartment as his marriage and career fall apart. An unlikely love blossoms. Cultures clash in what is a truly delightful light-hearted comedy.


text: In het Wit-Russische jaar 1942 worden twee Sovjet-soldaten door nazi-vriendelijke Wit-Russen gevangen genomen. De houding van de twee mannen ten opzichte van hun lot verschilt sterk. Een van de soldaten slaagt erin een innerlijke kracht en spiritualiteit te vinden, die de andere man niet begrijpt. Larisa Shepitko's laatste film is een van de mooiste oorlogsfilms uit de geschiedenis van de cinema. De cinematografie, van Vladimir Tsjoechnov, is ongelooflijk <0xE2><0x80><0x93> vooral in de openingsscène, waar lange, trage, meeslepende shots de eenzaamheid en de bijna wanhopige aard van het winterse landschap op het platteland van Wit-Rusland perfect weergeven. De vergelijking met de films van Tarkovski is gemakkelijk te trekken, vooral omdat Tarkovski's alter ego Anatoli Solonitsyn een kleine maar belangrijke rol in _De Verheffing_ heeft. De acteerprestaties zijn over het algemeen briljant, vooral die van Boris Plotnikov in de rol van Sotnikov. De film onthult een ouderwets geloof in de kracht van religieuze hartstocht, die naar het gevoel verwant is aan personages als Dostojevski's Prins Mysjkin of Tarkovski's Stalker. Maar dat is niet een zwakheid van de film, maar eerder een van zijn grootste sterke punten. De religieuze inhoud lijkt zo eerlijk, en menselijk, dat het onmogelijk is niet ontroerd te raken. De emotionele rijkdom van de film kan niet worden overschat; het antwoord is niet zo vereenvoudigd als een korte samenvatting van de plot je zou doen denken. De langzame ontwikkeling van de personages en de nadruk op hun gecompliceerde relatie tot elkaar doen enigszins denken aan _De commissaris_, een andere grote Sovjetfilm. De Opstijging verdient een tweede bezichtiging, evenals een derde en een tiende. Hij blijft interessante ideeën, prachtige beelden en emotionele complexiteit opleveren.

text_en: In the Belarus of 1942, two Soviet soldiers are captured by Nazi-friendly Belarusians. In captivity, the attitude of the two men toward their fate differs greatly. One of the soldiers manages to find an inner strength and spirituality, incomprehensible to the other man. Larisa Shepitko's last film is one of the most beautiful war films in cinema history. The cinematography, by Vladimir Chuchnov, is incredible - particularly in the opening sequence, where long, slow, tracking shots depicting the solitude and almost desperate nature of winter landscape in rural Belarus set the mood perfectly. It is easy to draw comparison to Tarkovsky's films, even more so since Tarkovsky's alter ego Anatoli Solonitsyn has a small but important part in The Ascent. The acting is overall brilliant, especially by Boris Plotnikov, in the part of Sotnikov. The film reveals an old-fashioned belief in the strength of religious passion, which feels related to characters such as Dostoyevsky's Prince Myshkin, or Tarkovsky's Stalker. However, this is not a weakness of the film, but rather one of its greatest strengths. The religious content seems so honest, and human, that it is impossible not to be moved. The emotional richness of the film cannot be overstated; the answer is not as simplified as a short summary of the plot would make you think. The slow development of the characters, and the emphasis on their complicated relationships to each other, are somewhat reminiscent of The Commissar, another great Soviet film. The Ascent deserves a second watching, as well as a third, and a tenth. It continues to provide interesting ideas, beautiful images, and emotional complexity.


text: Een verbijsterend aangrijpend verhaal over twee soldaten in oorlogstijd. Tegen een ijskoude achtergrond van niet alleen de strijd tegen de nazi's en verraders in Wit-Rusland, maar ook van de harde natuurelementen, vertelt deze film een verhaal over twee soldaten met een gepolariseerde moraal, een die het overleeft, maar het enigszins onmogelijk vindt om met zijn eigen omstandigheden om te gaan, en een die sterft, nadat hij alles heeft gedaan wat hij kon in het aangezicht van intimidatie en al het mogelijke om zijn geest te breken, in feite de 'ascendant' van de titel. Een film die door iedereen gezien zou moeten worden, vooral vanwege de fenomenale uitvoeringen van de hoofdpersonen en de huiveringwekkende scènes in het stuk (met name de opsluiting en de gehangenen).

text_en: A stunningly harrowing account of two soldiers plight in WWII. Set against a freezing backdrop of, not only the fight against the Nazis and traitors in Belorussia, but the harsh natural elements, this film tells a tale of two soldiers of polarized morals, one who survives, but finds it somewhat impossible to deal with his own circumstances, and one who dies, having done all that can be done in the face of intimidation and everything possible to break one's spirit, in fact, the "ascendant" of the title. A film that should be seen by all, particularly for the phenomenal performances of the main characters, and shuddering set pieces (the incarceration and hanging scenes, in particular. An absolute must see.


text:
Dit is een van de zeer, zeer weinige films die zo overweldigend zijn dat het zeer onwaarschijnlijk is dat je er meer dan een of twee keer in je leven naar kijkt (andere voorbeelden zijn de documentaire Shoah en Come and See van de echtgenoot van de regisseur Elem Klimov <0xE2><0x80><0x93> die min of meer hetzelfde ondraaglijke terrein bestrijkt, maar op een heel andere manier).
Ik neem aan dat dit maar goed is ook, gezien de moeilijkheid om ooit een afdruk te zien.
Blijkbaar is het een buitengewoon openlijk christelijk symbolisme en de erkenning dat er actieve Russische collaborateurs waren, wat ervoor zorgde dat de film in de Sovjet-Unie zelden werd vertoond <0xE2><0x80><0x93> en natuurlijk heeft het post-sovjet-Rusland heel weinig belangstelling voor films uit die tijd. De enige keer dat ik hem in Londen heb gezien, was op een festival van Russische films uit de Glasnost-periode (dat wil zeggen waarschijnlijk rond 1988) <0xE2><0x80><0x93> maar blijkbaar is hij in Groot-Brittannië nog niet zo lang geleden een paar keer vertoond, dus er moet hier minstens één ondertitelde prent bestaan.
Voor zover ik weet is hij in het westen nooit op dvd of video uitgebracht, dus als je hem niet hebt gezien, maak je waarschijnlijk de meeste kans als je je bij een filmgenootschap aansluit en eindeloos aan hun kop zeurt om een prent te vinden en af te spelen.

text_en:
This is one of the very, very few films that are so overwhelming that you are very unlikely to watch it more than once or twice in your lifetime (other examples are Claude Lanzmann's documentary Shoah and Come and See by the director's husband Elem Klimov - which covers much the same unbearable territory but in a very different way).

I suppose this is just as well given the difficulty of ever seeing a print.

Apparently it's extraordinarily overt Christian symbolism and admission that there were active Russian collaborators, ensured that it was hardly ever seen in the USSR - and of course post-soviet Russia has very little interest in films of that era.

The one time I saw it in London was in a festival of Russian movies shown during the Glasnost era (i.e. probably c.1988) - however it apparently has been shown several times in the UK more recently so at least one subtitled print must exist here.

As far as I know it has never been released in the west on DVD or video so if you haven't seen it, your best chance is probably to join a film society and endlessly nag them to find a print and screen it.


text: Larisa Shepitko's _The Ascent_ (1976) is een buitengewoon, slopend verslag van de strijd van de partizanen tegen de nazi's in het door de Duitsers bezette Wit-Rusland. De _Ascent_ is een weerspiegeling van de Russische obsessie met de gruwelen van de Grote Vaderlandse Oorlog, maar is ongewoon doordrenkt van religieuze symboliek en staat klaar om het bestaan te erkennen van de minder dan grote Russische collaborateur. De echte strijd speelt zich niet af tussen de nazi's, die als figuranten op de achtergrond rondhangen, maar tussen de Russische nazi-onderzoeker en Sotnikov, de gevangengenomen partizaan, die de geestelijke kracht vindt om ongestraft zijn dood tegemoet te gaan. Met zijn vele verwijzingen naar de kruisiging neemt het verhaal heroïsche proporties aan en verheerlijkt het het lijden van de martelaar en zijn invloed op toekomstige generaties. Een opmerkelijk werkstuk.

text_en: Larisa Shepitko's THE ASCENT (1976) is an extraordinary, gruelling account of the partisans' fight against the Nazis in German-occupied Belorussia, The Ascent reflects the Russian obsession with the horrors of the Great Patriotic War, but unusually is both steeped in religious symbolism and ready to acknowledge the existence of the less than great Russian collaborator. The true battle is not with the Nazis, who hover in the background as mere extras, but between the Russian Nazi investigator and Sotnikov, the captured partisan who finds the spiritual strength to go to his death unbeaten. With its many references to the Crucifixion, the story takes on heroic proportions glorifying the sufferings of the martyr and his influence on future generations. A remarkable piece of work.