text:
Zoals je misschien weet, is Noorwegen het meest ontwikkelde land ter wereld (met betrekking tot HDI; Human Development Index). Deze film onthult op sluwe wijze onze toekomst voor ons. Onze toekomst zou die van Noorwegen zijn, aangezien we allemaal ploeteren om het beste te bereiken en het minst te bieden te hebben. Het leven dat werd getoond, was misschien overdreven, maar als je de zorgen van vandaag vergelijkt met die van onze voorouders, is het niet zo ver van de werkelijkheid.
Als we deze film zien, bevrijd van al onze vooronderstellingen, kunnen we allebei onze gezichten vinden; het gezicht dat lacht om de briljante scène waarin Andreas haar vriendin dumpt en het gezicht dat uren en uren tijdschriften doorzoekt om een stomme stoel uit een stomme verzameling te kiezen. Het idee van het gat met de hoop op lichtheid was een ander schitterend idee van de film. De lichte glorie, maar toch de enige, en de inspanning die ervoor nodig was om dat te bereiken, gaf ons het gevoel dat we dichter bij Andreas waren.

Hoewel ik me voornamelijk aangetrokken voelde tot het idee en de productie van de film, speelde Trond Fausa Aurvaag vrij goed en de sfeer van de film was precies gelijk aan die van de film.

text_en:
As you may know Norway is the most developed country in the world (regarding to HDI; Human Development Index). This film craftily reveal our future to us. Our future would be that of Norway since we are all paddling to achieve the best and offer the least. The life that was shown was maybe an exaggeration, yet comparing today's concerns with those of our ancestors it is not far-from-reality reasoning.

Watching this film free from all of our pre-assumptions, we can find both of our faces; the one that is laughing at the brilliant scene of Andreas dumping her girlfriend and the one that is searching through magazines hours and hours to choose some stupid chair among stupid collections.

The idea of the hole with the hope of lightness was another magnificent idea of the film. The slight glory; yet the only one, and the effort that was put to reach it makes us feel closer to Andreas.

Although I was attracted mostly to the idea and production of the film, Trond Fausa Aurvaag played pretty well and the atmosphere of the film was quite matchable.


text:
Waar is Andreas (Trond Fausa Aurvaag) eigenlijk precies? De hemel? De hel? Een parallel universum? Als de lastige man van het perron van de ondergrondse stapt en een aanstormende trein tegenkomt, vindt zijn volgende bewuste moment plaats in een bus; hij zit in zijn eentje, de nieuwste passagier, in een dode onderwereld waar alle zelfmoordenaars naartoe gaan. Gekleed zoals hij was ten tijde van zijn plotselinge vertrek uit de fysieke biosfeer, wordt Andreas begroet door een officiële man, die de lastige man van de dorre vlakten naar een stad transporteert, als de oogballen het doen, en zo het evenbeeld is van het soort stedelijke landschappen waar hij ooit heeft gewoond, als zijn geheugen hem niet in de steek laat. Andreas heeft nog steeds de blik van een slaapwandelaar in trance, een man die vervreemd is van mensen en voorwerpen, die zijn best doet om zich te oriënteren; thuis, of liever gezegd in het hem toegewezen appartement; of op zijn werk, waar de lastige man willekeurig is aangewezen als accountant van een onafhankelijke aannemer. Havard (Johannes Joner), zijn baas, zegt tegen hem: 'Je went er wel aan,' wat in deze wereld, net als in de oude wereld, meer is dan alleen maar getallen kraken, vermoeden we.
Als het leven betekenisloos is, zoals de Franse existentialistische filosoof Jean-Paul Satre zei, kan hetzelfde worden gezegd van de dood. De subcultuur van het kantoorleven mag dan voor één man de hemel zijn, voor ons ziet het eruit als de hel, gezien de context waarin 'Den Brysomme Mannen' opereren. Werken in het hiernamaals is in wezen werken voor de rest van je leven. De sociale omgang tussen Andreas' collega's mag in de fysieke wereld voor normaal doorgaan, maar de dood is een variabele die vervreemding teweegbrengt bij de kijker, aangezien hij/zij nu de eentonigheid van de witteboordenarbeid herkent die wordt verricht door witteboordenarbeiders, die de uren doodmaken met hun onbeduidende geklets en de taken die ze verrichten in de loop van een dag, net als auto's, elke dag weer, en die irrationeel lijken in hun vanzelfsprekende absurditeit. Om het dagelijks leven in een speculatief licht te zien, maakt 'Den Brysomme-mannen' van normale menselijke interactie een uitgestreken komedie, terwijl het alledaagse leven een voorstelling wordt, wat Karl Marx' betekenis van het woord'vervreemding' verandert. Omdat de mannen en vrouwen in het kantoor zich hier'vereenzelvigen' met hun werk, als acteurs in een toneelstuk die samenzweren om hun gefictionaliseerde zelf echt te laten lijken. Maar de lastige man neemt nooit volledig deel aan de fa<0xC3><0xA7>ade. Hij is zich altijd bewust van de barsten.
Vanaf een houten bank is Andreas getuige van de nasleep van een springer, die zichzelf op een ijzeren hek spietst terwijl mensen in hun lunchpauze langslopen, onverschillig voor zijn ontsnappende ingewanden die rode spetters op het schone trottoir veroorzaken. Andreas staat dezelfde onaangedaanheid te wachten van zijn eigen collega's nadat hij opzettelijk zijn eigen vinger heeft afgehakt, in de hoop dat hij de pijn zal voelen, op een papiersnijder. Dat doet hij niet. Het is gewoon een andere sensatie, naast het feit dat je kunt proeven en ruiken, wat voor de lastige man verloren gaat. Dit onvermogen om troost te vinden in de eenvoudige genoegens, versterkt de behoefte van de lastige man aan liefde, waar eenvoudige genoegens zijn eenzaamheid in de fysieke wereld compenseren. Op een etentje bij zijn baas ontmoet Andreas Anne Britt-Petonella Barker. Ze kunnen het goed met elkaar vinden. Hij loopt met haar mee naar huis. Ze nodigt hem binnen. Ze worden een stel. Hij trekt bij haar in. Maar als ze seks hebben, is dat niet goed voor Andreas, en ook niet voor Anne, die meer plezier lijkt te beleven aan binnenhuisarchitectuur. Ingeborg is onbereikbaar in deze wereld, maar liefde is belangrijk voor de lastige man, dus probeert hij het opnieuw met Ingeborg (Birgette Lagen), een meisje van zijn werk. 'Mannen van Brysomme' deconstrueren de liefde door hun basis te presenteren als een reeks gebaren die zowel van de man als van de vrouw vereist zijn. Wanneer Ingeborg niet dezelfde tedere gevoelens voor Andreas opwekt na zijn hyperromantische gebaar om Anne Britt voor haar te verlaten, onthult deze Noorse film zijn geheimen over de prozaïsche, maar vreemde stad, met een open einde dat oplosbaar is, en biedt meerdere interpretaties.

Gewond door Ingeborg' In zijn apathie ten opzichte van zijn liefde voor haar, loopt de lastige man hetzelfde metrostation binnen, gaat op hetzelfde perron staan, grijnst naar hetzelfde stelletje dat agressief staat te vrijen en maakt een sprongetje. Deze keer kan hij niet sterven. Hoe kun je sterven als je al dood bent? In de ene na de andere trein geraakt, verandert het gezicht van Andreas in gehakt; zijn lichaam kronkelt in hoeken die je eerder alleen in de kunst hebt gezien. Als de lastige man beseft dat liefde en dood buiten zijn bereik liggen, zoekt hij de man van de club op, die bereid was te zeggen wat onuitgesproken blijft in deze stad van de wandelende doden. En dat is: de dood, niet het leven, heeft geen betekenis. Het verhaal wordt gedreven door het mysterie achter Andreas' verblijfplaats, en het strekt de filmmaker tot eer dat hij dit raadsel bevredigend weet op te lossen in een scène die doet denken aan Spike Jonzes 'Being John Malkovich', waarin Andreas door een tunnel kruipt om een andere wereld binnen te gaan, als een pasgeboren baby, die lijkt op het portaal naar de hersenen van Malkovich, waar mensen van Craig Schwartz doorheen moeten kruipen. Andreas' poging om de grote kloof te overbruggen vormt een bedrieglijke paradox. Aangezien hemel en aarde letterlijk worden gescheiden door een muur, fungeert deze kwetsbare grens als een perfecte inkapseling van het atheïstische geloof dat 'de hemel een plek op aarde is'. Maar tegelijkertijd wordt de hemel bewezen door de realiteit van de hel, de plek waar Andreas naartoe wordt gestuurd nadat hij uit de stad van zijn bestemming is verbannen.

text_en:
Where the heck is Andreas(Trond Fausa Aurvaag), exactly? Heaven? Hell? A parallel universe? When the bothersome man steps off the subway platform and meets an onrushing train, his next conscious moment occurs on a bus; riding solo, the newest arrival, in a dead netherworld where all the suicides go. Dressed as he was at the time of his sudden departure from the corporeal biosphere, Andreas is greeted by an official man, who processes and transports the bothersome man from the barren flatlands to a city, if the eyeballs work, is a dead ringer for the sort of urban landscapes that he once inhabited, if memory serves him right. Andreas retains the look of a sleepwalker in a trance, a man estranged from people and objects, struggling to find his bearings; at home, or rather, his assigned apartment; or at work, where the bothersome man is randomly designated as an accountant for an independent contractor. Havard(Johannes Joner), his boss, tells him, "You'll get used to it," which covers more than just crunching numbers, we suspect, in this world, same as the old world.

If life is meaningless, like French existentialist philosopher Jean-Paul Satre said, the same can be said for death, as well. The subculture of office life might be heaven for one man, but it looks like hell to us, under the context that "Den Brysomme Mannen" operates on. To work in the afterlife, in essence, is to work for the rest of your life. The social intercourse among Andreas' office mates may pass as normal in the physical world, but death is a variable that creates estrangement in the viewer, as he/she now recognizes the drudgery of white-collar labor performed by white-collar laborers, who kill the hours with their inconsequential small-talk and designated jobs they perform during the course of a day like automotons, each and every day, seem irrational in its self-evident absurdity. To see daily life replicated in a speculative light, "Den Brysomme mannen" makes normal human interaction look like deadpan comedy, as quotidian life becomes a performance, which transforms Karl Marx's meaning of the word "alienation", because here, the men and women in the office, "do" identify with their labor, like actors in a play who conspire to make their fictionalized selves appear real. But the bothersome man never fully participates in the facade. He's always aware of the cracks.

From a wooden bench, Andreas witnesses the aftermath of a jumper, who impales himself on an iron fence while people on their lunch breaks walk on by, indifferent to his escaping intestines that create red splatters on the clean sidewalk. Andreas faces the same impassivity from his own co-workers after he purposely cuts off his own finger, with the hope that he'll feel the pain, on a paper slicer. He doesn't. It's just another sensation, in addition to being able to taste and smell that's lost to the bothersome man. This inability of being able to take solace in the simple pleasures, amplifies the bothersome man's need for love,where simple pleasures compensated for his loneliness in the physical world. At a dinner party, hosted by his boss, Andreas meets Anne Britt(Petonella Barker). They hit it off. He walks her home. She invites him in. They become a couple. He moves in. When they have sex, however, it's good for neither Andreas, nor Anne, who seems to get more pleasure out of interior design. Love is an abstract concept, another sensation that's unattainable in this world, but love matters to the bothersome man, so he tries again with Ingeborg(Birgette Lagen), a girl from work. "Den Brysomme mannen" deconstructs love by presenting its foundation as a series of gestures that require performances from both the man and woman. When Ingeborg doesn't elicit the same tender feelings for Andreas after his hyper-romantic gesture of leaving Anne Britt for her, this Norwegian film reveals its secrets about the prosaic, but odd city, with an open-endedness that's solvable, and offer up multiple interpretations.

Wounded by Ingeborg's apathy towards his avowal of love for her, the bothersome man wanders into the same subway station, stands at the same platform, leers at the same couple aggressively making out, and jumps. This time, he can't die. How can you die when you're already dead? Hit repeatedly by train after train, Andreas' face turns into ground beef; his body contorts in angles previously seen only seen in art. When the bothersome man realizes that love and death are out of his grasp, he seeks out the man from the club, who was willing to say what goes unsaid in this city of the walking dead. Which is: death, not life, has no meaning.

Getting to the bottom of the mystery behind Andreas' whereabouts drives the narrative, and to the filmmaker's credit, this enigma is satisfactorily addressed, in a scene that recalls Spike Jonze's "Being John Malkovich", when Andreas crawls through a tunnel in order to cross over into another world, like a newborn baby, which resembles the portal to Malkovich's brain that Craig Schwartz charges people to crawl through. Andreas' attempt to traverse the great divide presents a beguiling paradox. Since heaven and earth are literally separated by a wall, this vulnerable boundary acts as a perfect encapsulation of the atheistic belief that "heaven is a place on Earth". But at the same time, heaven is proved by the reality of a hell; the place that Andreas is sent to after being banished from the city of his destination.


text:
Het lijkt erop dat we de Scandinavische cinema meer moeten erkennen dan alleen de Dogma 1995-beweging, zoals die al die jaren geleden door de Den werd bedacht. Den Brysomme Mannen, of De lastige man in het Engels, is een surrealistische en diepzinnige gedachte in de film, maar tegelijkertijd heel onderhoudend en rijk aan inhoud, zowel aan de oppervlakte als onder de oppervlakte. Als film alleen al is het een vernietigende komedie over de maatschappij en opvattingen in de postmoderne wereld waarin we leven; een wereld die, afgaand op De lastige man, de regio's van Noorwegen en dergelijke heeft bereikt. Maar samen met die zwarte komedie-achtige sfeer lijkt het alsof de film een beetje dieper graaft en kwesties, in elk geval voor mij, aanroert over metaforische religieuze ruimtes en ons menselijke instinct om de waarheid te willen ontdekken te midden van zoveel materiaal in onze wereld dat ons misschien vreemd voorkomt.
Dit was eerlijk gezegd een fantastische inleiding tot de hedendaagse Noorse film voor mij. De film valt in die categorie van het Europese kunstkanon met zijn diepe thema's en in nevelen gehulde sfeer van dubbelzinnigheid, terwijl hij toch een open finale behoudt en niet zozeer een verhaal als wel een opeenvolging van gebeurtenissen die het een of het ander kunnen betekenen. Ik heb films gezien die gebruikmaakten van de set van _De Lastige Man_, en die zijn zo vaak veranderd in een bijna voorspelbare routine die draait om een detectiveverhaal of een achtervolgingsverhaal of iets dergelijks, maar in deze film dienen de setting en de situatie alleen maar als achtergrond voor de hoofdpersoon, Andreas (Fausa Aurvaag), om te ontdekken wie hij is, waar hij is en wat de mogelijke mysteries achter deze locatie in werkelijkheid zijn.
De set waar ik het over heb, houdt in dat de held op een locatie arriveert waar hij zich niets herinnert van wat er hiervoor is gebeurd. Andreas is dood en is naar een of ander vagevuur gestuurd, net als alle andere inwoners van de stad. Iedereen in de stad met wie Andreas omgaat, is van dezelfde leeftijd; dezelfde mentaliteit en dezelfde houding die mij doen vermoeden dat de meesten van hen het slachtoffer zijn geworden van hun eigen zelfmoord en naar een vagevuur zijn gestuurd zonder enige emotie, gevoel, kleur of, het allerbelangrijkste, pijn.
Als we Andreas voor het eerst zien, stapt hij uit een bus, waarvan hij later ontdekt dat die griezelige eigenschappen heeft, en loopt naar een benzinestation midden op het platteland. Hij ziet er sjofel uit en heeft een enorme baard, maar weldra zal hij het tegenovergestelde zijn, met een pak en een das; een gladgeschoren gezicht en een eigen huis, compleet met een nieuwe baan, waarin de film een van de beste overgangen maakt tussen het platteland en de stad die ik ooit heb gezien. Maar zowel de nieuwe baan als de nieuwe stad geven je een onbehaaglijk gevoel; je kunt pauzes nemen wanneer je maar wilt; bazen zijn ongewoon vriendelijk en er lijkt gewoon geen enkele emotie of reactie te zijn. Dit soort ideeën kun je het best in een bioscoop verkondigen als Andreas, nog een betrekkelijke nieuweling in de stad, zit te huilen en duidelijk onder de indruk is van een film die draait, maar de rest kijkt met een stalen gezicht toe. Er is ook het eerste voorbeeld van een man die uit een raam is gesprongen en op een paar spijkers is gespietst, maar iedereen loopt zonder ophef door.

Om mijn idee dat iedereen al dood is en de stad als een soort vagevuur fungeert te bevestigen, is dood en verderf in het algemeen onmogelijk. Er is een bijzonder akelige scène met een guillotine van elektronisch papier en iemands duim, maar iedereen reageert er met een stalen gezicht op en binnen een uur groeit het weer aan. Op dezelfde manier leidt een zelfmoordpoging waarbij treinen betrokken zijn tot niets en krijgen we in plaats daarvan het standpunt te horen over hoe het is om door de metro te worden gesleurd met onkwetsbaarheid aan jouw kant. De stad treedt op als een barrière, een pijnloze samenleving waarin de masochistische behoefte om jezelf pijn te doen onmogelijk is; een plaats waar seksuele relaties kunnen plaatsvinden en ook weer uiteen kunnen vallen, maar dan allebei onder emotieloze en passieloze omstandigheden; een plaats waar mensen zelfmoord kunnen plegen, maar het onmogelijk is om daadwerkelijk te sterven. De stad neemt deze krachten over omdat de schade in het 'echte leven' al is aangericht. en dus zegt de film dat je jezelf niet twee keer kunt doden, je kunt zelfs geen pijn of emotie voelen in een hiernamaals van het vagevuur.
Maar het beste deel van de film is het deel dat je besluipt. Te oordelen naar de laatste vijf minuten van de film en het zijverhaal dat begint met wat muziek die uit het huis van een andere man komt, lijkt het erop dat er een dunne scheidslijn is tussen de ruimtes die de film voorschrijft als 'hemel' en 'hel'. We krijgen deze ruimtes maar heel, heel kort te zien, zo kort dat ze uit één shot bestaan. Het is een kleurrijke keuken met muziek en spelende kinderen: het biedt leven, hoop, emotie en geluk, terwijl de hel een besneeuwd niets is dat je achtervolgt dankzij zijn hopeloze opbouw en griezelig afgekapte punt. De introductie van deze twee ruimtes helemaal aan het eind van de film brengt je plotseling op de realiteit waarmee Andreas en co. werden geconfronteerd: het vagevuur en alles wat daarbij hoorde, het hiernamaals was gewoon nog niet klaar voor Andreas en zijn vrijdenkende, avontuurlijke geest en kijk eens waar de denkers terechtkomen.

text_en:
It would seem we should acknowledge Scandinavian cinema for more than merely the Dogma 1995 movement as cooked up by the Danish all those years ago. Den Brysomme Mannen, or The Bothersome Man in English, is a surreal and deeply thought through film yet deeply entertaining and rich in content both on and under the surface. As a film alone, it is a scathing comedy on society and attitudes in the post-modern world we live in; a world that judging by The Bothersome Man has reached the regions of Norway and the like. But along with this black comedy feel to it, it would seem the film delves a little deeper and raises issues, at least to me, of metaphorical religious spaces and our human instinct to want to uncover the truth amongst so much material in our world that perhaps seems alien to us.

This was, in truth, a fantastic introduction to contemporary Norwegian cinema for me. The film very much falls into that category of the European art cannon with its deep themes and ambiguity shrouded atmosphere whilst maintaining an open finale and not so much a narrative as a procession of events that may mean one thing or another. So many times we've seen films that use the set up The Bothersome Man adopts and so many times it's turned into a close to predictable routine revolving around a detective story or a chase story or something along those lines but this film allows its setting and situation to act as a mere backdrop for its protagonist, named Andreas (Fausa Aurvaag), to explore who he is; where he is and what the possible mysteries behind this location really are.

The set up I'm talking about involves said hero arriving at a location with no prior memory or what happened before this. I'll jump right in and say it's in my opinion he's dead and has been sent to some sort of purgatory, as have all the city's inhabitants. Everybody in the city that Andreas mixes with are of the same age; same mentality and same attitude suggesting to me that most of them are victims of their own suicide and have been sent to a purgatory devoid of any emotion, feeling, colour or most importantly, pain.

When we first see Andreas, he gets off a bus which he later discovers is uncanny in its abilities, and approaches a petrol station in the middle of rural nowhere. He is scruffy and has a huge beard but soon he will be the opposite, sporting a suit and tie; clean shaven face and a home of his own complete with new job in which the film makes one of the best transforming shifts between the rural and the urban that I've ever seen. But the new job as well as the new city is uneasy; you can take breaks whenever you like; bosses are unusually kind and there just seems to be no emotion or reaction to anything. These ideas are best put across in a cinema when Andreas, still a relative newbie to the city, is crying and is clearly affected by a film on show but everyone else watches in stone faced style. There is also the initial example when one man has jumped from a window and lies impaled on some spikes but everybody walks on by without fuss.

To back up my idea on everyone already being dead and the city acting as a sort of purgatory, death and harm in general is impossible. There is a particularly nasty scene involving an electronic paper guillotine and someone's thumb, but everyone's reaction to the event is stone faced and it grows back within the hour. Similarly, a suicide attempt involving trains later on comes to nothing and instead we get the point of view regarding what it's like to be dragged down tube tracks with invulnerability on your side. The city acts as a barrier, a painless society in which the masochistic need to self-harm oneself is impossible; a place in which sexual relations can occur and break-ups equally so but both under emotion-less and passion-less circumstances; a place in which people can attempt suicide but it is impossible to actually die. The city adopts these powers because the damage has already been done in 'real life' and thus, the film says you cannot kill yourself twice, indeed you cannot feel pain or emotion in an afterlife of purgatory.

But the film's best part is the one that sneaks up on you. Judging by the closing five minutes of the film and the side-story that opens up involving some music coming from another man's house, it would seem there is a fine line between the spaces the film dictates as 'heaven' and 'hell'. We get to see these spaces only very, very briefly  so briefly that they consist of a single shot. The 'heaven' is a colourful kitchen with music and children playing: it offers life, hope, emotion and happiness whereas the hell is a snowy nowhere which haunts you thanks to its hopeless build up and eerie cut off point. The introduction of these two spaces at the very end of the film suddenly informs you of the reality Andreas and co. faced: purgatory and everything that came with it, the afterlife just was not ready for Andreas and his freethinking, adventurous mind  and look where the thinkers end up.


text: Den Brysomme Mannen is een van de beste films aller tijden en gaat over een man die gevangenzit in een wereld waar geen zintuigen, geen gevoelens, geen Liefde, geen Waarheid en absoluut geen Vrijheid zijn. Een wereld waar mensen bang worden als iemand zegt wat hij denkt, zichzelf uitdrukt of genegenheid toont, een wereld waar niemand Vrij is en niemand enig idee heeft van wat dit allemaal betekent. Net als de wereld waarin wij leven, is de wereld in Den Brysomme Mannen een wereld van verloren zielen die proberen hun verlangens te vervullen, maar zich richten op het absolute tegenovergestelde van wat hun verlangens vervult: materialisme, maatschappelijke acceptatie en middelmatige bevrediging. De mannen van Den Brysomme verdient de volle aandacht van elke menselijke ziel, want we kunnen allemaal wel een frisse opkikker gebruiken.

text_en:
Den Brysomme Mannen is one of the better films of all time and is about a man trapped in a world where there are no senses, no feelings, no Love, no Truth and definitely no Freedom. A world where people become afraid when someone speaks their mind, expresses himself or show affection, a world where no one is Free and no one has any idea what the Meaning of any of this is. Just like the world we live in, the world in Den Brysomme Mannen is a world of lost souls trying to become fulfilled but focus on the complete opposite of what fulfills them, materialism, social acceptance and mediocre satisfactions.

Den Brysomme Mannen deserves full attention by every human soul, because we could all use a fresh Wake Up call.


text: Een bus zet een naamloze man af voor een vervallen Standard Oil-benzinestation in een uithoek van het land. We komen er nooit achter waar de bus vandaan komt, of waarom hij erin zit, of wie hij eigenlijk is. Waarom is hij de enige passagier? Is hij een gevangene? Is hij de 'lastige man' naar wie in de titel van de film wordt verwezen? Is hij gestorven en naar de hemel gegaan, of naar de hel? Net als bij onze man krijgen we niet de kans om stil te staan en ons af te vragen wat er aan de hand is. Hij wordt opgewacht door een soort portier en naar een onopvallende stad gebracht. Vanaf de eerste dag worden alle keuzes voor hem gemaakt. Er wordt een appartement gehuurd, een baan gevonden, een kantoor toegewezen. In feite is zijn leven niet helemaal anders dan het leven in de virtuele realiteit van bedrijfsruimten en buitenwijken. Vrouwen zijn harteloos, etentjes zijn saai, kantoorbaantjes zijn waardeloos. Maar sommige stukjes passen niet in de puzzel. Stille, efficiënte, in het grijs geklede bullebakken zwerven door de straten. Zijn het een soort ambulancebroeders of de geheime politie? En waarom zijn er geen kinderen? Is het verhaal <0xC3><0xBC>berhaupt wel in de echte wereld gesitueerd? Telkens wanneer we denken dat we antwoorden krijgen, ontvouwen zich nieuwe mysteries. 'De Lastige Man' laat je half opgelucht achter dat het voorbij is, half verlangend naar meer. Ik hoop dat ze er snel een computerspel van maken.

text_en: A bus drops off a nameless man outside a run-down Standard Oil gas station in the middle of nowhere. We never learn where the bus came from, or why he is on it, or who he even is. Why is he the only passenger? Is he a prisoner? Is he the "bothersome man" referred to in the title of the movie? Has he died and gone to heaven, or hell? Like our man, we don't get a chance to stop and wonder. He is met by a gatekeeper of sorts and shuttled off to a nondescript city. From day one, all the choices are made for him. An apartment has been rented, a job has been found, an office assigned. In fact, his life is not entirely unlike life in the virtual reality of corporate cubicles and suburban condos. Women are heartless, dinner parties are a drag, office jobs suck. But some pieces don't fit the puzzle. Silently efficient, gray-clad goons roam the streets. Are they some sort of paramedics, or the secret police? And why are there no children? Is the story even set in the real world? Whenever we think we might be getting some answers, new mysteries unfold. "The Bothersome Man" leaves you half relieved that it's over, half wanting more. I hope they make it into a computer game soon.


text:
De Onuitstaanbare Man is een van de beste buitenlandse films die ik ooit heb gezien. Alle technische aspecten zijn naar mijn mening perfect (licht, acteerwerk, regie, tempo, enz.). Het verhaal is adembenemend.
Klaarblijkelijk is onze hoofdfiguur na zijn dood in een wereld zonder schoonheid, passie of wat dan ook dat de menselijke zintuigen ook maar enigszins kan bekoren. Zijn werk is kil en oninteressant; zijn relaties zijn verdoofd en weinig inspirerend, en als het hem allemaal te veel wordt, probeert hij er voor een trein een eind aan te maken. Maar het houdt niet op <0xE2><0x80><0x93> hij kan deze vreemde wereld niet door zelfmoord verlaten! Terwijl hij zich een weg terug baant naar een man die dezelfde eenzaamheid en afzondering lijkt te voelen, helpt onze hoofdfiguur hem bij het opgraven van een stenen muur in de hoop de bron te onthullen van een vreemde en wonderbaarlijke geur en muziek. Net als ze erdoorheen breken <0xE2><0x80><0x93> en zoveel zal ik niet onthullen <0xE2><0x80><0x93> komt er een eind aan alles en eindigt de film net zo vreemd als hij begonnen is.
Laat ik volstaan met te zeggen dat je óf van deze film zult houden óf hem zult haten. Ik heb het gevoel dat het net een magisch gedicht is <0xE2><0x80><0x93> open voor vele verschillende interpretaties en allemaal even geldig als de volgende. Als je van nieuwe ervaringen in de film houdt en uit Hollywood weg wilt?' scrabble, probeer deze film eens!
9/10 (en dat is niet makkelijk!) omdat deze film me ondanks de duisternis een gevoel gaf van iets groters... iets geheimzinnigs en boven onszelf uitstijgend. Goed gedaan!

text_en:
The Bothersome Man is one of the best foreign films I have ever seen. All the technical aspects are, in my opinion, perfect (lighting, acting, directing, pacing, etc). The STORY is breathtaking.

Seemingly beyond death, our main character finds himself inhabiting a world without beauty, passion or anything remotely pleasing to the human senses. His work is cold and uninteresting; his relationships are numb and uninspiring, and when it all becomes too much, he seeks to end it in front of a train. But it doesn't end - he can not leave this strange world by suicide! Working his way back to a man who seemed to be feeling he same isolation and loneliness, our main character joins him in excavating a stone wall in hopes of revealing the source of a strange and wonderful smell and music. Just as they break through - and I will not reveal THAT much, it all comes to an end and the movie ends as oddly as it began.

Suffice it to say you will either love this movie or hate it. I feel that it is like a magical poem - open to many different interpretations and all of them as valid as the next. If you enjoy new experiences in film and want to be taken away from Hollywood's crap-feast, try this movie!

9/10 (and I don't rate easily!) because in spite of its darkness, this movie left me with a sense of something greater...something mysterious and beyond ourselves. Well done!


text: Deze Noorse film begint met een man die over de metro springt en kennelijk zelfmoord pleegt. Maar in de volgende scène arriveert hij in een eenzame bus in een woestijn. Hij ontmoet een man en wordt naar een mysterieuze stad verscheept, waar hij als accountant in een steriel modern kantoor gaat werken. De collega's lijken aardig, hoewel ze op hun hoede zijn, en hij leert al snel een vriendin kennen, maar de stad lijkt volkomen vreemd, omdat eten geen smaak heeft, alcohol je niet dronken maakt en er geen kinderen in de buurt zijn. Is dit een droom, of is hij in het paradijs, of in de hel? Hoewel de films soms lijken op een verlengde aflevering van The Twilight Zone (zelfs na negentig minuten lijkt de film een beetje lang) zijn ze wel degelijk amusant. De beste scènes zijn die waarin de overdrijving minimaal is, zoals wanneer de mensen banale gesprekken voeren over binnenhuisarchitectuur en terugdeinzen voor het bespreken van diepere kwesties. Ik heb altijd gevonden dat er iets onmenselijks schuilt in de geavanceerde kapitalistische samenlevingen, in de manier waarop ze de fundamentele drang van de menselijke natuur proberen te onderdrukken. En deze film is op zijn best wanneer hij vernietigend kritiek levert op deze levensstijl. Helaas eindigt de film heel lang, en de regisseur ook. Het schijnt niet te weten hoe het moet eindigen, maar het grootste deel van de looptijd is dit de moeite waard om te zien.

text_en: This Norwegian film starts with a man jumping over the subway, apparently committing suicide. But the next scene shows him arriving in a lonely bus into a desert. He meets a man, and is shipped off to a mysterious city, where he starts working in an aseptic modern office as an accountant. The coworkers seem nice, if guarded, he soon meets a girlfriend, yet the city seems utterly strange, as food has no taste, alcohol doesn't make you drunk, and there's nary a children around. Is this a dream, or is he in paradise, or in hell?. While at times, the films looks as extended episode of The Twilight Zone (even at ninety minutes, the movie seems a bit long), it is quite thought provoking. The best scenes are those in which the exaggeration is minimal, as when the people engage in banal conversations about interior decoration, and recoil at discussing deeper issues. I always thought there was something inhuman in advanced capitalist societies, in the way they try to repress the basic urges of human nature. And this movie is best when it devastatingly critiques this life style. Unfortunately, the movie ends up a big long, and the director doesn't seem to know how to end it, but most for of the running time this is very much worth seeing.


text: Wat een geweldige film was dit. Is het de hemel? de hel? of iets daartussenin? Ik ben het niet eens met veel recensies van deze film die zeggen dat dit een weergave van de hel is. Het is niet eens duidelijk of de openingsscène van de film begint of een flashback is van het einde. Verder is het niet duidelijk of de hoofdpersoon naar de hel gaat, maar misschien iets daartussenin. In de recensie die ik op IMDb heb gelezen staat dat dit de hel is, maar daar ben ik het van ganser harte niet mee eens. Houd in gedachten dat goede mensen die zelfmoord plegen misschien niet tot de hel veroordeeld worden... dit is maar één religieus geloof. Dit is inderdaad een denker, en ik zou het iedereen aanbevelen die van dat soort films houdt. Absoluut de moeite waard!

text_en: What a great movie this was. Is it heaven? hell? or something in between? I disagree with many reviews of this movie saying that this is a depiction of hell. It is not even clear if the opening scene starts the movie or is a flashback from the end. Further, it is not clear that the main character goes to hell, but perhaps someplace in between. The review I read on IMDb says this is hell, but I disagree whole-heartedly. Take into consideration that perhaps good people who commit suicide may not be condemned to hell...this only one religious belief. This is indeed a thinker, and I have/would recommend it to anyone who likes that type of movie. Definitely worth it!


text: Het is een film die je niet snel zult vergeten. Geweldige lange shots, soms met fix camera, zo specifiek voor de Noordse cinema (laat Dogma buiten beschouwing). Een echte auteur-film vind ik het. Athmospherique :-) Al mijn zintuigen waren er eenvoudigweg door verrukt en ik blijf in gedachten houden hoe het beeld gewelddadig en pijnlijk wordt tijdens de scènes waarin hij zich van het leven probeert te beroven. Dat is het punt. Ik geloof niet dat het in de hele plot overeind blijft. Waarom zou je, als dit een ideale wereld was, niet kunnen sterven maar toch je geweten bewaren? Was de echte wereld met 'op maat gemaakte' regels of was het een 'fantastische' wereld, maar in dit geval geen toevalligheden zoals mensen die zich herinneren hoe het vroeger was kunnen gebeuren. Het deed me denken aan Kafka en misschien nog wel meer, aan Huxleys Brave New World, vooral in dat gedeelte waar seks voor iedereen beschikbaar was, aangezien het werd beschouwd als een recht op genot. Het had geen plot, maar ik denk dat het beter was zo, omdat je het hele vreemde gedrag van iedereen besefte en voelde, de absurditeit en het gebrek aan echte gevoelens in deze 'gelukkige' wereld.<br />Ik denk ook dat het einde briljant was. De echte wereld is inderdaad een homo homini lupus, je wordt opgegeten als je niet sterk genoeg bent.

text_en:
first real movie in this year. amazing long shots, sometimes with fix camera, so specific for Nordic cinema (let aside Dogma). A true auteur film I find it. Athmospherique :-) It simply delighted all my senses and keep in mind how the image goes violent and painful during the scenes when he's trying to kill himself. That's the point I don't think it stands up in the whole plot. Why, if this was an ideal world, couldn't you die but still you were keeping your conscience ? Either was the real world with "tailored" rules or was a "fantastic" world but in this case no accidents like people remembering how it was before can happen.

It reminded me of Kafka and maybe more, of Huxley's Brave New World, especially in that part where sex was actually available to everyone, since it was viewed like a right to pleasure. It lacked a plot but I think it was better like this, since you realized and sensed the whole strange behavior of everyone, the absurdity and the lack of real sensations in this "happy" world.

I think also that the end was brilliant. true world is indeed a homo homini lupus, you're eaten if you are not strong enough.


text:
Synopsis: Andreas (Trond Fausa Aurvaag) zit in zijn eentje in een koets die hem naar een woestijnland brengt. Het lijkt de laatste halte van zijn reis te zijn. Hij weet niet hoe hij daar is gekomen, maar er is een welkomstbord voor hem opgericht. Nadat hij even heeft nagedacht over waar hij is, wordt hij begroet door een man die hem naar zijn nieuwe leven brengt. Dan komt hij in een wereld die anders is dan de wereld waar hij vandaan komt.
Als Andreas snel wordt voorgesteld aan zijn nieuwe baan als accountant, voelt hij dat zijn omgeving hem een beetje te ge<0xC3><0xBC>niformeerd is. Als hij zijn eerste lunchpauze neemt, ziet hij meteen dat iedereen in de stad in grijze pakken loopt. Op dezelfde dag ziet hij een andere zakenman dood op een heg liggen, zo te zien zelfmoord. Het vreemde is dat de stadsbewoners geen aandacht schenken aan deze gruwelijke daad en verder lopen alsof er niets is gebeurd. Het valt meteen op dat deze mensen genetisch ongevoelig zijn en dat hun vermogen om onderscheid te maken tussen iets menselijks en iets onmenselijk ontbreekt.
Om Andreas te helpen zich te settelen, wordt hij uitgenodigd om met zijn collega's naar een plaatselijke nachtclub te gaan. De club lijkt op het punt te staan net zo opwindend te worden als een bingoavond. Terwijl Andreas zijn verdriet wegdrinkt, realiseert hij zich dat hoeveel hij ook drinkt, de alcohol geen effect op hem heeft. Terwijl hij dit aan een vreemde op het herentoilet vertelt, begint een man in een wc-hokje woorden te spreken die Andreas al die tijd al door het hoofd hebben gespeeld. Als hij beseft dat deze man denkt wat hij denkt, volgt hij hem naar zijn huis en noteert hij waar hij woont, zodat hij daar later op terug kan komen. Zoals te voorspellen was, ontwikkelt het verhaal zich dat Andreas wil ontsnappen. Hij zoekt de man op die hij ooit heeft gevolgd... in de hoop dat hij hem weer menselijk kan maken... maar is het al te laat? Deze Noord-Noorse film is iets wat iedereen zou moeten zien, omdat hij het antwoord bevat op de grote vraag! Wat is de betekenis van het leven? (nou ja, het komt er dicht genoeg bij). De film schetst de duistere realiteit van wat er is geworden van de hedendaagse werkende man (of vrouw). Het enige doel is om de mensen te laten beseffen dat het leven te kort is om materialistisch te zijn. Hij probeert aan te tonen dat kleine clichés, zoals het geluid van spelende kinderen, niet als vanzelfsprekend moeten worden beschouwd, omdat het moment waarop je dat geluid niet meer hoort, het moment is waarop je op het punt staat een robot te worden. Het einde van de film herhaalt wat er gebeurt wanneer het te laat is om te ontsnappen aan de alledaagse routine. Daar zijn we nu aan gewend. Je begint het gezegde 'als het niet kapot is, maak het dan ook niet' over te nemen en je voelt je zo op je gemak dat je geen risico's meer durft te nemen.
Ook al kun je deze film niet als een stukje realisme zien... de boodschap is meer dan echt. Het gebrek aan empathie dat in de film tot uiting komt, en dat Andreas ziet, is een stoutmoedige verklaring van wat het leven kan worden. De regisseur, Jens Lien, heeft een film in elkaar gezet die in de handen van elke andere regisseur zou zijn mislukt. Dit is een fraai staaltje filmgenie, en ik kan niet wachten om te zien wat hij nu gaat doen.
De hoofdrol, gespeeld door Trond Fausa Aurvaag, is perfect gecast. Als representant van de doorsnee man is Trond een goede katalysator voor de duistere humor in deze film. De bijrollen doen hun werk ook goed, en om de een of andere reden heb ik het gevoel dat Keanu Reeves perfect zou zijn geweest in deze film, aangezien de meeste bijrollen vereisten dat ze emotieloos acteerden.
De score voor deze film was prachtig. Het terugkerende thema was altijd een genot om naar te luisteren, en het gaf de film een heel sombere, maar welkome sfeer.
Als ik ervoor kan zorgen dat deze film op 25 mei 2007 in Groot-Brittannië in de bioscopen komt, zal ik deze ervaring zeker op het witte doek herleven. Deze film heeft zijn weg gevonden in mijn top 10 en is nu snel bezig mijn top 20 te worden! Het heeft een paar schokkende scènes en is gedurende de hele film duister en humoristisch... MOET JE ZEGGEN!

text_en:
Synopsis: Andreas (Trond Fausa Aurvaag) finds himself alone on a coach, getting dropped off on a desert land, at what seems the last stop of his journey. He doesn't know how he arrived there, but a welcome sign has been erected for him. After momentarily pondering his whereabouts, he is greeted by a man who takes him to his new life. He then enters a world different to the one he came from.

As Andreas is quickly introduced to his new job as an accountant, he senses that his surroundings are a bit too uniformed for his liking. As he takes his first lunch break, he instantly notices that everyone in the city walks around in grey suits. On this same day, he sees a fellow businessman dead on some fencing spikes, of what looks like an act of suicide. The strange thing is, the city folk pay no attention to this horrific act and walk on by as if it never happened. It is quick to see that these people are genetically desensitised, and their ability to distinguish between anything humane or inhumane is absent.

To help Andreas settle in, he is invited to go out with his co-workers to a local nightclub. The club appears to be one step away from becoming as exciting as a bingo night..and as Andreas drinks his sorrows aways, he realises that no matter how much he drinks, the alcohol has no effect on him. As he tells these observances to a stranger in the men's room, a man in a toilet cubicle starts to utter words which have been on Andreas' mind all along. Realising that this man is thinking what he is, he follows him to his house, and notes where he lives for future reference. The plot predictably evolves with Andreas wanting an escape. He seeks out the man he once followed...hoping that he could lead him to becoming human again...but is it too late?

My thoughts: This norwegian film is something which everyone should see, as it holds the answer to the big question! What is the meaning of life? (well, close enough). The film sketches out the dark realities of what has become of today's working man (or woman). It's sole purpose is making people realise that life is too short to be materialistic. It tries to show that small cliché things, such as the sound of children playing, should not be taken for granted, because the moment you stop hearing that sound, is the moment you're one step away from becoming a robot. The ending of the film reiterates what happens when its too late to escape the mundane routine you've now become used to. You start to adopt the saying of 'if it ain't broke, don't fix it', and become too comfortable to take a risk of change.

Even though this film is not to be taken as a piece of realism...its message is more than real. The lack of empathy conveyed in the film, and that of which Andreas sees, is a bold statement of what life can become. The director, Jens Lien has put together a film, which in any other director's hands would have failed. This is a fine piece of cinematic genius, and i eagerly await to see what he does next.

The lead role, played by Trond Fausa Aurvaag is perfectly cast. Representing the average Joe, Trond provides a good catalyst in making this picture darkly humorous. The supporting actors also do an apt job, and for some reason, i feel that Keanu Reeves would have been perfect in this film, as most of the supporting cast required their acting to be emotionless.

The score for this film was beautifully composed. The recurring theme was always a delight to listen to, and it provided a very sombre but welcomed feel to the movie.

Set for a release date in the UK for 25th May 2007, i will definitely be going to re-live this experience on the big screen. This film has gained its way in my top 10...now quickly becoming my top 20! It has some shocking scenes, and is darkly humorous throughout...A MUST -SEE!!


text:
De Lastige Man is een slimme, surrealistische film die je laat evalueren wat je met je leven doet en wat je drijft. Als je die mensen in zombieachtige trances alledaagse dingen ziet doen en beseft dat dat is wat we doen en wat we in het echte leven willen, dringt het echt tot je door. Dit is een verrassend effectieve film die aan het eind vragen oproept over jouw richting en niet zozeer over de film.
Andreas is de hoofdfiguur van wiens leven we een 3e visie krijgen terwijl hij zich aan een nieuw leven probeert aan te passen nadat hij is verplaatst. In het begin lijkt hij de populairste jongen van de stad, want iedereen op zijn werk nodigt hem uit en hij wordt uitgenodigd voor etentjes en zo. Een goed voorbeeld hiervan is de scène met zijn nieuwe baas, die hem een envelop met een niet nader genoemde hoeveelheid geld aanbiedt met de tekst: 'Hier is iets om je op weg te helpen.' Andreas krijgt zelfs een vriendin als hij 20 minuten in de film zit, en uiteindelijk trekt hij bij haar in. Dit lijkt een ideale woonsituatie, want zijn vriendin is een gerenommeerde binnenhuisarchitecte, aantrekkelijk en zeurt nooit over wat hij doet. Maar Andreas is niet tevreden met hun relatie, zoals met alles in deze wereld. Dan begint hij een verhouding met een collega die Ingeborg heet en voor wie hij Anne uiteindelijk verlaat en beweert dat hij verliefd is. Nadat ze Ingeborg heeft verteld hoe hij zich voelt, vertelt ze hem dat ze ook met andere collega's omgaat en dat alle relaties 'leuk' zijn. Kort daarna zien we Andreas op een treinstation waar hij een eind probeert te maken aan zijn ellende en tot teleurstelling van het publiek lukt dat niet. Nog steeds op zoek naar verlossing ontmoet Andreas Hugo die een gat heeft gevonden waaruit je muziek kunt horen komen. Dus beginnen ze aan een missie om naar de andere kant te komen, zal het beter zijn of zal het erger zijn?
'De Lastige Man toont ons de maatschappij' De film gaat over Andreas' obsessie met uiterlijkheden en de materialistische instelling daarvan. Het lukt hem uitstekend om ons te bespotten door de huizen vol te zetten met ikea-producten die de personages tijdens de lunchpauze uitkiezen. Ik denk dat hij vooral de draak steekt met de saaie Scandinavische samenleving en de hoge zelfmoordcijfers. Er is bijvoorbeeld een scène in de film waarin Andreas een man tegenkomt die uit een gebouw op een hek met scherpe punten springt. Ook snijdt Andreas, die genoeg heeft van deze wereld, zijn vinger af en springt hij later voor een trein; het is een van de vreemdste en schandaligste scènes die ik ooit heb gezien. Deze door Lien gecreëerde wereld staat gelijk aan het vagevuur waar geen straf of beloning is. In deze wereld werd Andreas nooit dronken als hij dronk, seks was niet aan de orde, en hoe vaak hij het ook probeerde, hij kon zichzelf niet van kant maken. Deze film deed me denken aan 'Fight Club' en hoe beide hoofdpersonen een beetje uit de pas liepen met de wereld om hen heen. In 'Fight Club' creëert Tyler Durden een tweede personage dat alles doet wat hij niet zou doen, en in deze film is de ontwaakte Andreas het equivalent van Tyler Durden. Na een tijdje wordt hij wakker en probeert te ontsnappen aan het saaie leven dat hij nu van zich af probeert te schudden door door een gat in de muur te ontsnappen. '
Lien doet het geweldig met de continuïteit in deze film, als een personage een halfvol kopje in zijn hand heeft en ze snijden het weg en komen terug, dan hebben ze het glas in dezelfde hand en is het niet vol of leeg, wat aangeeft dat de opname een andere dag is gemaakt. Tegenwoordig maken regisseurs zich meer zorgen over de geluidseffecten en zien ze de kleine dingetjes over het hoofd, zoals: heeft dat personage die armband om dezelfde hand als toen hij gisteren filmde? De belichting van elke opname is geweldig, je hoeft je nooit af te vragen waarom er iets in een opname zit en het brengt een interessant onderwerp ter sprake. Deze film heeft echt voor me gewerkt omdat hij niet alleen de spot drijft met het Scandinavische volk, maar ook met de westerse samenleving en wat daar mis mee is. Het enige echte probleem dat ik had, was de man die zelfmoord pleegt door op een hek met spijkers te springen. Want uiteindelijk kom je erachter dat er geen dood bestaat in deze wereld, maar dat hij bewegingloos is neergelegd en je dwingt om aan te nemen dat hij dood is, en naar mijn mening krijg je daar nooit een antwoord op.
Andreas is de enige hoofdpersoon, omdat anderen komen en gaan en nooit meer doen dan hem steunen. Zijn eerste vriendin Anne Britt is een binnenhuisarchitecte die op het eerste gezicht perfect voor hem lijkt, maar uiteindelijk saai blijkt te zijn. Dit leidt hem naar Ingeborg, met wie hij een affaire begint en op wie hij verliefd wordt. Hij komt er al snel achter dat ze met een handjevol andere mannen was en dat wat hij voelde niet echt was. Uiteindelijk ontmoet Andreas Hugo in de toiletten van een bar, waar hij klaagt dat niets meer lekker smaakt en dat hij niet eens meer dronken kan worden. Hij volgt Hugo naar huis en treft daar het gat in de muur aan dat gevuld is met kindergelach en tjilpende vogels.
Lien heeft niet veel op het cv staan, maar 'De Lastige Man' Lien heeft een schitterende toekomst voor zich en we kunnen alleen maar hopen dat zijn toekomstige films niet zo lang nodig hebben om in het buitenland te worden uitgebracht. Dus ga zitten en geniet van de rit terwijl regisseur Jens Lien je van het comfort van je huis naar de dromerige wereld van 'De Lastige Man' brengt.

text_en:
The Bothersome Man is a smart, surreal movie that makes you reevaluate what you're doing with your life and what makes you tick. When you see these people in zombie like trances doing everyday events and realize that's what we do and what we want in real life it really hits close to home. This is a surprisingly effective movie that at the end leaves you asking questions about your direction and not so much the movie.

Andreas is the main character whose life we get a 3rd person view of as he tries to adapt to a new life after being relocated. In the beginning he seems to be the most popular guy in town as everyone at work caters to him and he's invited to dinners etc. A good example of this is in the scene with his new boss who offers him an envelope of an unspecified amount of cash saying "here's a little something to get you started". Andreas even gets a girlfriend 20 minutes into the movie, which he eventually moves in with. This seems like an ideal living situation as his girlfriend is an established interior designer, attractive, and doesn't ever nag about anything he does. But Andreas is unfulfilled with their relationship as with everything else in this world. He then begins an affair with a coworker named Ingeborg who he eventually leaves Anne for and claims he is in love with. After telling Ingeborg how he feels she tells him that she is also seeing other coworkers and says all of the relationships are "nice". Soon after we see Andreas at a train station where he tries to end his misery and to the audience's disappointment doesn't come about. Still looking for salvation Andreas meets Hugo who has found a hole which music can be heard coming out of. So they embark on a mission to get to the other side, will it be better or will it be worse?

"The Bothersome Man" shows us society's obsession with appearances and its materialistic mindset. It does a great job making fun of us by filling homes with IKEA products that the characters spend each lunch picking out. I think he is mostly poking fun at the dull Scandinavian society and its high suicide rates. For example there is a scene in the movie where Andreas comes across a man who jumped out of a building and onto a spiked fence. Also, Andreas fed up with this world cuts his finger off and then later jumps in front of a train; this is one of the most weirdest/outrageous scenes I've seen. This world created by Lien is equivalent to purgatory where there is no punishment or reward. In this world drink after drink Andreas never got drunk, sex was unfulfilling, and no matter how many times he tried he couldn't kill himself. This movie reminded me of "Fight Club" and how both main characters were kind of out of sync with the world around them. In "Fight Club" Tyler Durden creates a second persona that does everything he wouldn't and in this movie the awakened Andreas is the equivalent to Tyler Durden. After a while he wakes up and tries to escape the bland life he is now apart of by escaping through a hole in a wall.

Lien does a great job with continuity in this movie meaning when a character has a half full cup in his hand and they cut away then come back they have the glass in the same hand and its not full or empty showing that the shot was done another day. Nowadays directors are more worried about the sound effects and overlook the little things like is that character wearing the bracelet on the same hand as yesterdays filming? Since I took TV Production for three years in high school it's hard for me not to look for continuity or voice overs which drive me nuts. Lien does the little things well he's got great lighting in each shot, never leaves you wondering why something is in a shot and brings about an interesting topic. This film really worked for me because it not only mocks Scandinavians' but the western society and what's wrong with it. The only real issue I had was with the man who commits suicide by jumping on a spiked fence. Because you eventually find out this world has no death but he laid motionless forcing you to assume he was dead and this never gets answered in my opinion.

Andreas is the only main character as others come and go and never do more than support his him. His first girlfriend Anne Britt is an interior designer who at the surface seems perfect for him but eventually turns out to be dull. This leads him to Ingeborg who he starts an affair with and falls in love with. He soon finds out that she was with a handful of other men and that what he felt was not real. Andreas eventually meets Hugo in the bathroom of a bar complaining about how nothing tastes good anymore and how he can't even get drunk anymore. He follows Hugo home to find the hole in the wall with that is filled with children's laughter and birds chirping.

Lien doesn't have a lot on the resume but "The Bothersome Man" is more than a jump start to a great career but a preview of an up and coming director. If this is any indication of his talent and potential as a story teller, Lien has a bright future and we can only hope that his future movies don't take so long to make it overseas for our viewing pleasure. So take a seat and enjoy the ride as Director Jens Lien takes you from the comfort of your home to the dreamlike world that is "The Bothersome Man".


text:
Geniet van 'Den brysomme mannen' http://www.ow.ly/pttp (mijn vrouw niet, dus heb ik er een paar dagen fragmenten van bekeken.)

Recensenten zijn vooral in de war <0xE2><0x80><0x93> de meesten zijn het erover eens dat het allegorisch is, maar niet over wat: 'Hemel', 'Helle', 'Socialisme', 'Kapitalisme'?

Dat de meeste mensen niet willen ontsnappen, en dat het in wezen verboden is, gaat samen met de meeste van die opties.
Dus wordt er waarschijnlijk van je verwacht dat je je favoriete preoccupatie/vooroordeel/angst erop projecteert.
Dus zou ik zeggen dat het gaat over een leven als een filmheld. Een leven dat ontdaan is van kleur, letterlijk in de film, figuurlijk in de interpretatie.

text_en:
Enjoyed 'Den brysomme mannen' http://ow.ly/PTTp (my wife didn't, so I watched it in bits over a few days.)

Reviewers mainly confused - most agree it's allegorical, but not of what; 'Heaven', 'Hell', 'Socialism', 'Capitalism'?

That most people don't wish to escape, and it's, essentially, forbidden goes with most of those options.

So, presumably you're supposed to project your favourite preoccupation/prejudice/fear onto it.

So I'd say it's about an a-epicurean life. A live desaturated of colour, literally in the film, figuratively in the interpretation.


text:
Ik heb mijn aandacht op Netflix Instant Play gericht omdat het maar anderhalf uur duurde (het is hier bijna vier uur's middags), en omdat het een Noorse film is, die ik wilde vergelijken met Dead Snow om te zien wat het land op dit moment nog meer aan internationale cinema te bieden heeft. Het is een grappige en heerlijk wrange stoeipartij met een man, Andreas, die naar een of andere Purgatory of een Brave New World-stad wordt gestuurd, waar iedereen gelukkig en minzaam is en eten geen smaak heeft, niets ruikt en zelfs seks zijn aantrekkingskracht verliest. Hij is tot het uiterste gedreven door zijn gebrek aan gezond verstand en staat op het punt zichzelf van kant te maken. Na een hilarische, mislukte poging tot dit laatste, spoort Andreas een man met soortgelijke klachten op en ontdekken de twee een piepklein, vaginavormig gaatje in een betonnen muur waaruit muziek opstijgt. De twee proberen erdoorheen te breken om te zien wat zich aan de andere kant bevindt, waarbij ze een piepklein beetje licht volgen dat ze nauwelijks kunnen zien. Maar in fantasieland zijn verlangen en non-conformisme natuurlijk niet toegestaan en de elementen van de stad werken Andreas' poging tot vrijheid en sensualiteit in de hand.
Jens Lien en de bemanning creëren een eenvoudige, rechttoe-rechtaan-beweging naar het verhaal, die goed aansluit op de thema's en net snel genoeg gaat om niet achter te blijven. De overeenkomsten met soortgelijke sciencefiction zijn de moeite van het opsommen niet waard, maar toch heeft de film een uniek gevoel en brengt hij een paar heel grappige scènes in evenwicht met een paar behoorlijk gruwelijke. Ik hou van het beperkte maar effectieve gebruik van bloed in deze film, een paar opengereten buiken en geseling waardoor je hart nog harder gaat stotteren dan bij The Passion of the Christ, alleen maar omdat het zo volkomen misplaatst is in de grijstinten van de mise-en-scène. Trond Fausa Aurvaag is een betrouwbare, excentrieke acteur die zich fysiek niet op zijn plaats voelt in zijn omgeving, en dat werkt heel goed. Ondanks het feit dat het concept op zich niet iets is om over naar huis te schrijven, doet iedereen die erbij betrokken is zijn best om er iets van te maken en realiseert de film zich ten volle dat het een eigen wereld is.
-PolarisDiB.

text_en:
Grabbed my attention on Netflix Instant Play because it was only an hour and a half long (it's nearing 4 am here), and because it's Norwegian, which I wanted to follow up with Dead Snow and see what else the country is offering in international cinema right now. A droll and deliciously wry romp, this movie features a man, Andreas, who gets shipped out to some Purgatory of a Brave New World city, where everyone is happy and bland and food has no taste, nothing smells, and even sex loses its appeal. Driven to the edge by his lack of common senses, he feels nearly ready to kill himself.

After an hilarious botched attempt at latter, Andreas tracks down a man with similar complaints and the two discover a tiny, vagina-shaped hole in a concrete wall from which music emanates. The two attempt to break through to see what is on the other side, tracking a tiny bit of light they can barely see. But of course, in fantasy allegory land, desire and nonconformity are not allowed and the elements of the city operate to end Andreas' attempt at freedom and sensuality.

Jens Lien and crew create a simple, straight-forward movement to the story, one that flows well with its themes and moves along at just enough of a pace to keep from lagging. The similarities in other similar science fiction aren't worth enumerating, but still the movie has a unique feel and balances some very funny scenes with some pretty horrifying ones. I like the limited but effective use of gore in this movie, some disembowelment and flagellation that will get your heart stammering harder than The Passion of the Christ simply because it is so perfectly out of place from the gray-toned mise-en-scene. Trond Fausa Aurvaag is a dependably squirrelly actor who physically feels out of place from his surroundings, which works very well. Despite the fact that the concept itself isn't anything to write home about, everyone involved makes it work and the movie fully realizes its own world.

--PolarisDiB


text:
De Scandinaviërs zijn er behoorlijk goed in om me te laten lachen om het saaie niets van mijn zielloze leven, hè?
Het filmen hier was ongelooflijk nauwgezet, elk stukje lijstwerk, elke uitgestreken blik, elk element van het kleurenpalet, elk snippertje muzak of geloei van die straatschoffies was er om de kalme leegte van deze wereld te onderstrepen.
Eigenlijk denk ik dat ik het algemene gevoel van leegte dominant zou hebben gevonden, ware het niet dat de absurditeit ervan oprecht grappig en veelzeggend was. Zoals wanneer Andreas tegen zijn baas zegt dat hij kinderen mist en opkijkt en de man glimlacht en al half de deur uit is, dat is...' Het is een soort trieste, maar waarachtige weerspiegeling van het werken met mensen, 7/8 uur per dag met hen doorbrengen, meer van hen zien dan van de mensen van wie je houdt, maar uiteindelijk weten dat ze geen moer geven om jouw problemen en jij ook niet.
Dit had een film kunnen zijn die de Coens hadden gemaakt als ze in Oslo en niet in Minnesota waren geboren. Ik denk dat hun humor agressiever is en meer met het verleden van de film te maken heeft, maar ze hebben dezelfde beheersing van de techniek en hun films hebben hetzelfde onderliggende gevoel dat het leven nogal onbetekenend is.
Ik zal ophouden voordat ik mezelf overhaal om de bus naar de winterse wildernis te nemen.

text_en:
Scandinavians are pretty good at making me laugh at the drab nothingness of my soulless life, huh.

The film-making here was incredibly meticulous, every piece of framing, every deadpan stare, every element of the colour palette, every snippet of muzak or whooosh of those street cleaners was there to hammer home this world's calm emptiness.

In fact, I think I might have found the general sense of emptiness overbearing had its absurdity not been genuinely funny and relatable. Like when Andreas is telling his boss that he misses children and looks up and the guy is smiling and halfway out the door, it's a sort of sad but true reflection of working with people, spending 7/8 hours a day with them, seeing more of them than the folk you love, but ultimately knowing deep down they don't give a damn about your troubles and you the same.

This might have been a film the Coens had made had they been born in Oslo and not Minnesota. I think their humour is more aggressive and more wrapped up in cinema's past but they have the same mastery of technique and their films have the same underlying sense that life is pretty inconsequential.

I'll stop before I talk myself into taking a bus into the wintry wilderness.


text: De film is een geweldig horloge, heel attent. Ik geloof dat het een film is over hoe het zou zijn als je in een wereld leefde die door catalogi is geschapen. De scènes zijn allemaal volmaakte reproducties van een Ikea-catalogus <0xE2><0x80><0x93> ze kijken zelfs naar meubels op hun tv. Als ze inbreken in de keuken, breken ze in in een ander volmaakt beeld van hoe een keuken eruit zou zien in een catalogus. Als hij herboren wordt of hoe je het ook wilt noemen, keert hij terug naar de harde realiteit van het leven. Ik vind het prachtig als hij zijn nieuwe liefde vertelt dat hij zijn partner heeft verlaten. Het plaagt de commerciële gelukzaligheid door te zeggen dat je alles kunt krijgen en dat het zolang het duurt leuk is om dezelfde dingen te hebben, maar dat sommige dingen je niet wilt delen. Een film zonder kinderen is ook een tien waard.

text_en: The film is a great watch very thoughtful.I believe it is a film about how your like would be if you lived in a world created by catalogues. The scenes are all perfect recreations of an Ikea catalogue they even watch furniture on their TV. When they break into the kitchen they break into another perfect picture of how a kitchen would look like in a catalogue. When he is reborn or whatever you would like to call it he returns to the harsh reality of life. I love the bit when he tells his new love he has left his partner. It pokes fun at commercial bliss by saying you can have it all and whilst it it is nice to have the same things, but some things you do not want to share. A film without children also per Say makes for a perfect ten.


text: Een heel interessante aanvulling op de surrealistische collectie van Scandavia. Aanbevolen voor degenen die van gecompliceerde films houden. Mijn interpretatie van het 'vreemde' einde zou zijn dat Andreas' reis in de hel eindigt. Hij heeft een hekel aan de nietszeggende, door de consument opgelegde leegte van het vagevuur; een soort 'leven' maar geen vooruitgang, dat wil zeggen geen stap vooruit <0xE2><0x80><0x93> zelfs de metro's van de stad stoppen niet bij de stations. Er is een metrosysteem, alsof je zou moeten kunnen reizen, vrijheid, ontsnappen, maar je kunt nooit echt in die treinen stappen. Hij is niet in staat om de geurige, zintuiglijke hemel te bereiken en gaat uiteindelijk verder met zijn busreis naar zijn eindbestemming. Het is er net zo heet als in de Britse versie, het is er koud, het is er ijskoud, het land van Niflheim (het land van de kou en de mist). Zo te zien komt Andreas daar terecht, omdat hij er net niet in is geslaagd door die tunnel naar de hemel te gaan.

text_en: A very interesting addition to the Scandavian surrealistic collection. Recommended viewing for those who like their movies complicated. My interpretation of the 'strange' ending would be that Andreas' journey ends in Hell. He dislikes the bland consumer-led emptiness of purgatory; a sort of 'living' but not progressing, i.e. not getting anywhere - even the city's metro trains don't stop at the stations. It has a Metro system, like you should be able to travel, freedom, escape, but you can never actually board those trains. He is unable to reach fragrant, sensory heaven and winds up continuing his bus journey to its final destination. The old Norse version of Hell (Hades, NOT Hell the terrestrial city) isn't burning hot like the British version, its cold, freezing, the land of Niflheim (land of cold and mists). This appears to be where Andreas end up, having just failed to access Heaven through that tunnel.


text: Een man arriveert in een vreemde, mooie, steriele stad waar niemand enige emotie voelt en alleen maar geobsedeerd is door binnenhuisarchitectuur. De wezenlijke eentonigheid van zijn dagen doet denken aan 'Groundhog Day'; de vreemde passages in en uit deze wereld doen meer denken aan 'Being John Malkovich'. Maar dit is echt een Scandinavische film, een stuk zelfbevrediging dat ook Scandinavisch van stijl is: de toon is streng, en zelfs de meest fantastische scènes worden recht voor zijn raap gespeeld, alsof ze je uitdagen om te lachen om de absurditeit ervan. Naar mijn idee is de combinatie niet helemaal geslaagd: er is niet genoeg oprecht gelach om de problemen te compenseren die het stuk als puur drama met zich meebrengt. Het is zeker origineel; misschien is mijn probleem dat ik de wereld die het belichaamt niet herken. Misschien moet ik naar Scandanavia verhuizen!

text_en: A man arrives in a strange, beautiful, sterile city where no-one feels any emotion and obsesses instead about interior design. The essential sameness of his days is reminiscent of 'Groundhog Day'; the strange passages in and out of this world more remind one of 'Being John Malkovich'. But truly, this is a Scandanavian movie, a piece of self-satire that is also Scandanavian in style: the tone is austere, and even the most fantastic scenes are played straight, daring you to laugh at the absurdity. To my mind, the combination isn't wholly successful: there aren't enough genuine laughs to compensate for the difficulties of taking the piece as pure drama. It certainly is original; perhaps my problem is that the world that it satirises is not one that I recognise. Perhaps I should move to Scandanavia!


text: De hele film deed me denken aan de eerste cirkel van Dantes _Inferno_, _Waar de zielen die zichzelf voor de gek houden door te denken dat ze gelukkig zijn naartoe gaan_. Ze beseffen nooit dat ze zich in een inferno bevinden, maar niets is aangenaam, ze gaan gewoon verder zonder enige emotie. In die zin dacht Dante dat ze in het ergste deel waren, omdat ze nooit echt zouden proberen hun situatie te veranderen. Niemand kan daar sterven, maar proberen doet wel degelijk pijn. Ik weet niet zeker of de schrijver zijn verhaal op dit middeleeuwse manuscript heeft gebaseerd, maar de gelijkenis is absoluut opvallend.<br />'Ik niet.' Ik vond de film niet leuk toen ik ernaar keek, omdat ik een climax verwachtte die niet kwam. Niettemin zette hij me naderhand aan het denken en nu vind ik het eigenlijk een goede film <0xE2><0x80><0x93> hij is beslist goed.

text_en:
The whole movie made me think of the first circle of Dante's Inferno, Where the souls who 'fool' themselves in believing that they are happy go to. They never realize they are actually in an inferno, but nothing is enjoyable, they just move on without any emotion. In that sense Dante thought that they the were in the worse part, as they would never actively try to change their situation. Nobody can die in that place, but trying to certainly does hurt. I am not sure if the writer based his story on this medieval manuscript or not, but the resemblance is absolutely striking.

I didn't enjoy the movie when I was watching it, as I was expecting a climax which never came. Nevertheless, it made me think afterwards and now I actually think it's a good film - it surely does stick.


text:
In het begin, met de voorzichtige, afgelegen locatie en het snerpende metalen geluid, dacht ik aan de openingsscène van 'Once upon a Time in the West'. Als het in de stad begint, begint het te voelen als 'Kitchen Stories' of 'Drifting Clouds', misschien zelfs wel 'Grimm'.
Dan blijkt dat dit meer lijkt op 'Joe Versus the Volcano' in thema (niet in stijl). En de film voert van begin tot eind dezelfde, ingehouden stijl op. Laat je betoveren door de staalblauwe, grijze toon van de suites, de jurken, de kleur van de muren, het meubilair, beddenlakens, spiegels, auto's, muziek, achtergrondgeluiden en zelfs de gezichtsuitdrukkingen van de mensen. Tegen het eind is er een opname van een heel andere toonsoort <0xE2><0x80><0x93> warm oranjegeel met zachte muziek en gespetter van de oceaan, kinderen en gelach.
Maar misschien is de observatie te lang voor me, ik zou veel liever de alternatieve kant zien of wat er met het personage gebeurt na de laatste opname. Nog steeds prachtig gedaan.

text_en:
In the beginning, with the careful, remote location and sweeking metal sound, I thought of the opening scene in "Once upon a Time in the West". When it gets to the city, then it begins to feels like "Kitchen Stories", or "Drifting Clouds", even possibly "Grimm".

Then it turns out that this is more similar to "Joe Versus the Volcano" in theme (not style). And the movie executes from beginning to end the same, understated style. Letting you observe, take in the steel, blue-grayish tone of the suites, dresses, wall color, furniture, bedsheets, mirrors, cars, music, background sounds and even people's expression. Then near the end, there is one shot of a completely different tone - warm orangeish-yellow with soft music and ocean splashing, children and laughter.

But maybe the observation is too long for me, I would much rather to see the alternative side or what happens to the character after the ending shot. Still beautifully done.


text:
10/10/10

Plaatdistributie

Dit is een van de beste films die ooit gemaakt zijn en dat zeg ik niet omdat ik me laat misleiden door de schijnbaar onzinnige presentatie. Degenen die de film niet leuk vinden omdat ze het verhaal niet begrijpen, hebben vaak kritiek op degenen die de film wel waarderen door te zeggen dat ze het genie ervan aannemen omdat ze het niet begrijpen. Ik beschouw deze film niet als erg allegorisch. Voor mij is het een verhaal met een begin, een midden en een eind. Mensen raken in de war door de film omdat ze verwachten dat hij een diepe, filosofische betekenis heeft die ze moeten interpreteren aan de hand van de zogenaamd betekenisloze scènes. Ik heb het gevoel dat ze niet beseffen dat de cryptische inhoud voortkomt uit een in stukken gehakte en herschikte plot, gecombineerd met een heel lange en nogal verklarende fantasiesequentie, en niet uit een chaos van visuele allegorie. Vanwege de beperking van de lengte zal ik proberen dit kort en bondig te houden en de belangrijkste concepten aan te snijden.
De algemene plot: Diane verhuist na een jitterbug-wedstrijd naar L.A. om actrice te worden. Bij een auditie ontmoet ze Camilla, op wie ze verliefd wordt. Diane wordt woedend van jaloezie omdat Camilla met andere mannen en vrouwen naar bed gaat. Diane ontdekt de andere man (de regisseur) bij een filmopname en ontdekt de andere vrouw (een willekeurige blondine) op het verlovingsfeest van Camilla en de regisseur. Gefascineerd door haar woede en bezitsdrang huurt Diane een huurmoordenaar in om Camilla te vermoorden. Als dat is gebeurd, wordt ze overmand door eenzaamheid en glijdt ze weg in een onbewuste fantasiewereld waarin ze het leven leidt dat ze wil leiden. Dan wordt Diane wakker. In haar bewuste staat wordt ze achtervolgd door wat ze heeft gedaan.
De betekenis van de fantasie: De film begint, na de aftiteling, met een p.o.v.-opname van iemand die op een bed in elkaar zakt en bewusteloos raakt. Op dat moment begint Dianes fantasie. Het ongeluk dient als excuus voor haar om haar dode vriendin 'terug te halen' en het fantasieleven te rechtvaardigen. Ze schetst haar vriendin als gedwee en onschuldig omdat ze dat graag wilde zijn. Ondertussen doet ze alsof alles 'net als in de film' is, omdat ze een ontsnappingspersoonlijkheid heeft. In zekere zin pleegt ze ook zelfmoord en neemt ze de identiteit aan van een serveerster die Betty heet in een restaurant. Het verhaal dat om de regisseur draait, is een direct gevolg van haar gevoel dat hij op de een of andere manier in de werkelijkheid het slachtoffer is geworden, net als zij, en ze 'overtuigt' zichzelf ervan dat hij gedwongen was om Camilla te kiezen. Het was ook een onbewuste uiting van het gebrek aan zelfbeheersing dat ze tijdens het feest voelde. In de fantasie is Camilla Rhoades in werkelijkheid de willekeurige blondine van het verlovingsfeest. Ze had zo'n hekel aan haar dat ze haar in Camilla veranderde en de ultieme tegenstander werd. Toen nam ze de echte Camilla en veranderde haar in een perfecte, onderdanige vriendin uit een film en gebruikte Rita Hayworth als inspiratiebron. Ze schildert de huurmoordenaar ook af als een heel onhandige en niet in staat zijnde persoon om het overleven van Camilla te rechtvaardigen. Haar fantasiewereld was, helaas voor haar, een zoektocht naar Diane die haar uiteindelijk zichzelf maakte en de droomwereld deed sterven door haar door een reeks herinneringen aan de werkelijkheid te sleuren. De eerste herinnering is die aan Club Silencio, die zong dat 'er geen band is' en dat de 'instrumenten' die je hoort er niet echt zijn; dat is een metafoor voor de fantasie. Ze begint hevig te beven omdat het haar waarneming van haar omgeving beeft. De andere herinnering is de blauwe doos... Eigenlijk is de blauwe doos niet de herinnering zelf (meer een doos van Pandora, eigenlijk), maar de blauwe sleutel die de doos openmaakt. De blauwe sleutel herinnert haar aan de eigenlijke dood van Camilla, omdat de huurmoordenaar zei dat die zou opduiken als het gebeurd was. Naast het hebben van liefde is deze hele creatie van haar een ontsnapping aan de werkelijkheid door te wonen in het geïdealiseerde Hollywood waarvan ze verwachtte dat het deel zou uitmaken toen ze er aankwam.
Dit is een verhaal dat de psychologie toont van een zeer gekwelde vrouw die een droom heeft verloren. Het is geen reeks willekeurige dingen die specifiek zijn bedoeld om te verontrusten en het is geen cryptische, filosofische boodschap. Het is een ongelukkige brok van de menselijke conditie die prachtig wordt gepresenteerd.
Maar uiteindelijk is dit allemaal mijn mening. Misschien zit ik er ver naast. Of misschien is het niet bedoeld om iets te betekenen. Er zijn veel mensen die het niet met me eens zijn. Geweldig! Trouwens, waarom moet het iets betekenen? Is het op zichzelf niet al een statement? Stel dat samenhangende, verstandige vertellingen de grondslag vormen voor een artistieke uiting? Peter Greenaway heeft dat idee bijvoorbeeld in veel woorden welsprekend ondersteund met uitspraken als: 'Ik zou zeggen dat als je verhalen wilt schrijven, je dan schrijver moet worden, romanschrijver, geen filmer. Want ik geloof dat het maken van films zoveel opwindender is op gebieden die niet in de eerste plaats met vertelling te maken hebben.' En waar is de geschreven regel dat alles onmiddellijk begrijpelijk moet zijn met slechts één mogelijke interpretatie? Zo'n regel bestaat niet, omdat de helderheid van de film niets te maken heeft met de kunst ervan. 'Ik begreep het niet!' Dus...? De manier waarop het zich leent voor interpretatie is verbazingwekkend. Het wordt nooit oud. Het verliest nooit zijn glans. De beelden zijn altijd effectief en mooi. Het is filmisch volmaakt, wat er ook gebeurt. Geniet ervan.

text_en:
10/10

PLOT DISCUSSION

This is one of the best movies ever made and I am not saying that because I am being fooled by the seemingly nonsensical presentation. Those who dislike the film because they don't understand the story often criticize those who are praising the film by saying that they are assuming its genius because they don't understand it. I don't view this movie as very allegorical. To me, it is a story with a beginning, middle and end. People become confused by the film because they expect it to have a deep, philosophical meaning that they are to interpret from the allegedly meaningless scenes. I feel they fail to realize that the crypticness comes from a chopped-up and rearranged plot combined with a very long and rather explanatory fantasy sequence and not from a chaos of visual allegory. Because of the limitation of length, I will try to keep this short and to the point and touch on the major concepts.

The general plot: Diane moves to L.A. after jitterbug contest to get into acting. At an audition, she meets Camilla with whom she falls in love. Diane becomes enraged with jealousy since Camilla sleeps with other men and women. Diane discovers the other man (the director) at a film shoot and discovers the other woman (a random blond) at the engagement party for Camilla and the director. Motivated by her rage and possessiveness, Diane hires a hit man to kill Camilla. After that is done, she is overcome by loneliness and slips into an unconscious fantasy world where she lives the life she wants to. Diane is then awakened. In her conscious state she is haunted by what she has done.

The significance of the fantasy: The film starts out, after the credits, with a 1st person p.o.v. shot depicting somebody collapsing onto a bed and slipping into unconsciousness. This is where Diane's fantasy starts. The accident is there as an excuse for her to "bring back" her dead girlfriend and justify the fantasy life. She depicts her girlfriend as meek and innocent because that is what she wished she was. In the meantime, she acts like everything is "like in the movies" because she has an escapist personality. She also, in a sense, kills herself off and assumes the identity of a waitress named Betty at a diner. The story revolving around the director is a direct result of her feeling that he was in someway victimized in reality just as she was and "convinces" herself that he was forced to choose Camilla. It was also an unconscious expression of the lack of control she felt during the party. Camilla Rhoades in the fantasy is actually the random blond from the engagement party. She hated her so much that she turned her into Camilla and made the ultimate antagonist. She then took the real Camilla and turned her into a perfect, submissive out-of-the-movies girlfriend and used Rita Hayworth as an inspiration. She also paints the hit man as a very clumsy and incapable person to further justify the survival of Camilla. Her fantasy world, unfortunately for her, was a search for Diane which ended up being herself and made the dreamworld die by taking her through a series of reminders of reality. The first reminder was Club Silencio which chanted that "there is no band" and the "instruments" you hear are not really there; this is a metaphor for the fantasy. She begins to shake violently because it shakes her perception of her surroundings. The other reminder is the blue box... Actually, the blue box is not the reminder itself (more of a Pandora's Box, really), but the blue key that opens the box. The blue key reminds her of the actual death of Camilla because it is what the hit man said would show up when it was done. Along with having love, this entire creation of hers is an escape from reality by living in the idealized Hollywood that she expected to be part of when she arrived.

This is a story showing the psychology of a very troubled woman who lost a dream. It is not series of random things specifically designed to disturb and it is not a cryptic philosophical message. It is an unfortunate chunk of the human condition that is presented beautifully.

However, ultimately this is all my opinion. I may be way off. Or it may not be intended to mean any one thing. There are many who disagree with me. Great! Afterall, why does it have to mean anything? Why can't it just be a statement in itself? What if coherent, sensible narratives are shackles for artistic expression? Peter Greenaway, for example, has spent many words eloquently supporting that idea by such statements as "I would argue that if you want to write narratives, be an author, be a novelist, don't be a film maker. Because I believe film making is so much more exciting in areas which aren't primarily to do with narrative." And where is the written rule that everything must be immediately understandable with only one possible interpretation? There is no such rule because the clarity of the movie is unrelated to the art of it. "I didn't understand it!" So...? "Mulholland Dr.," story or not, affects the viewers, harasses them, drags them, awes them, lulls them. The way it lends itself to interpretation is amazing. It never gets old. It never loses its luster. Its visuals are always effective and beautiful. It is cinematic perfection no matter what. Enjoy.