text: Deze film is net een kruising tussen The Breakfast Club en Mad City. De ene plotwending na de andere met Justin Walker, Corey Feldman en James Remar die echt geweldige voorstellingen geven. Maar deze film is niet voor iedereen. Als je niet van films houdt die 'tot het uiterste gaan' met betrekking tot geweld, kijk dan niet naar de laatste twintig minuten. Mijn vrouw moest de kamer uit. Natuurlijk kon ik mijn ogen niet van het scherm afhouden. Dit is een echt grof, realistisch tienerdrama. Ik kan niet geloven dat het van de B-filmkoning Roger Corman is. Deze film moet je zien voor degenen die niet zwak van hart zijn. Zeer aanbevolen.

text_en: This film is like "The Breakfast Club" meets "Mad City." It's got one plot twist after another with Justin Walker, Corey Feldman, and James Remar delivering really great performances. However, this movie is not for everyone. If you don't like movies that "go all the way" with regards to violence, then don't watch the last twenty minutes. My wife had to leave the room. Of course, I couldn't take my eyes off the screen. This is a really gritty, realistic teen drama. I can't believe it came from B-Movie king Roger Corman. This film is a must-see for those who are not faint of heart. Highly recommended.


text: Ik heb net de dvd-versie van _Born BAD_ gezien en vond die gespannen, korrelig en, aan het eind, te visueel voor mensen met een zwak hart. Justin Walker (Clueless) en Corey Feldman geven een uitmuntende voorstelling. Voor een lowbudgetfilm doet deze film het goed. De diepgang van het karakter en de slimme dialogen zijn twee dingen die je normaal gesproken niet ziet in een film van Roger Corman. Bekijk hem op dvd!

text_en: I just watched the DVD version of BORN BAD and found it to be tense, gritty and, near the end, too graphic for the faint of heart. Justin Walker (Clueless) and Corey Feldman turn in superior performances. For a low budget film, this picture delivers. The depth of character and clever dialogue are two things not usually seen in a Roger Corman picture. Check it out on DVD!


text: Dit is een geweldige film voor alle fans van Corey Feldman. Deze film heeft een geweldige cast van jonge acteurs. Een groep tieners besluit een bank te beroven om snel wat geld te verdienen, maar alles gaat mis als er een bewaker wordt neergeschoten en ze gijzelaars gijzelen.

text_en: this is a great movie for all Corey Feldman fans. This movie has a great cast of young actors. a group of teens decide to rob a bank to get some quick cash, but all goes wrong when a security gaurd gets shot and they take hostages


text: Geboren Bad is een goed in elkaar gezet misdaaddrama over een groep tieners. Zowel tieners als jongvolwassenen zouden deze film goed en onderhoudend vinden. De film lijkt op The Black Circle Boys in die zin dat een groep tienerjongens door de stad trekt, hun eigen regels bedenkt en zich niet om de gevolgen bekommert.

text_en: Born Bad is a well put together crime drama about a group of teenage kids. Teens as well as young adults would find this movie well acted and entertaining. The movie is similar to The Black Circle Boys in the sense that a bunch of teenage boys go around their town making up their own rules and not caring about the consequences.


text: Als cameraman kon ik niet anders dan bewondering hebben voor de geweldige aanblik die deze film bood. De uitvoeringen waren uitstekend, net als het verhaal. Net toen ik dacht dat deze film op het punt stond te vertragen, gebeurde dat niet. Hartverscheurende spanning, een geweldig tempo in de montage, en een cast die weet wanneer ze haar mond moet houden, dat alles komt hier samen onder competente en vaardige leiding. De camera stond altijd op de juiste plek. Geweldig.

text_en: As a camera operator, I couldn't help but admire the great look that this picture achieved. The performances were excellent, as was the story. Just when I thought this film was about to slow down, it didn't. Heart-pounding tension, great pacing through editing, and a score that knows when to be quiet all come together here under competent and capable direction. The camera was always in the right place. Love that.


text: Ik heb die film in de kleine uurtjes van de nacht op Showtime gezien. Ik zat met één oog open naar het begin te kijken, maar in plaats van in slaap te vallen, verdiepte ik me in deze geslepen, venijnige film. Hij was heel geloofwaardig en innemend. Ik had wel wat meer schunnigheid kunnen gebruiken (zoals in elke David Mamet-film die ik zie), maar ik heb er met volle teugen van genoten. Ik weet dat tieners vloeken, maar ik hoef er niet naar te luisteren. Hoe dan ook, het verhaal bevatte een paar interessante verrassingen die ik niet zal onthullen, maar als je de kans krijgt om deze film op Showtime te zien, denk ik dat je er net zo van zult genieten als ik.

text_en: I just saw this movie on Showtime in the wee hours of the night. I was viewing the beginning with one eye open, but instead of drifting off to sleep, I became invested in this crafty, nail-bitter of a movie. It was very believable and engaging. I could have done without so much profanity(as with every David Mamet movie I see), but thoroughly enjoyed the experience. I know teenagers swear, but I don't need to listen to it. Anyways, the story had some interesting surprises which I won't reveal but if you have a chance to catch this movie on Showtime, I think you will enjoy it as much as I have.


text: Als volwassene ben ik blij dat ik deze film bij toeval heb gezien toen ik een tiener was. In die tijd had ik problemen met mijn familie. Deze film wist wat ik zag vast te leggen vanuit een gesloten wereld. Hoeveel druk van buitenaf is te veel? Ik moest deze film wel kopen omdat hij me bereikte op een niveau dat de meeste films niet bereiken. Hoe ver kan een individu gaan voor sociale acceptatie? Wie is de'slechte' groep? Tieners hebben moeite om antwoorden te vinden op deze vragen, maar uiteindelijk... wie is de 'groepsleider' als die er moet zijn? Is het de sterke? De mooie? Misschien de persoon die we allemaal aardig lijken te vinden? Zou het de morele kant van de zaak kunnen zijn? Wat de film betreft, hebben de acteurs en actrices samengewerkt alsof het voorbeschikt was. Ik hoop alleen dat meer regisseurs en producenten zullen proberen een stuk te maken dat ons allemaal aanspreekt, zoals deze film mij aansprak. Ik wou dat ik hoger kon stemmen dan tien, want deze titel verdient veel meer.

text_en: As an adult, I am grateful to have caught this movie by chance when I was a teen. During the time, I was experiencing familial problems. This particular movie managed to capture what I was seeing from a closeted world. How much peer pressure is too much? I actually had to purchase this movie because it reached me on a level unlike most films try to reach an audience. How far might an individual go for social acceptance? Who is the "bad" crowd? Teenagers do struggle trying to find out the answers to these questions, but ultimately...who is the "pack leader" if there must be one? Is it the strong? The beautiful? Perhaps the person we just all seem to like? Could it be the moral character? As far as the movie goes, the cast worked together as if it were predestined. I only hope that more directors and producers try to create a piece of work that reaches all of us like this particular movie reached me. I wish I could vote higher than ten because this particular title deserves much more.


text: Deze Franse studie over ontevreden jongeren aan het eind van de jaren vijftig (in het begin van de jaren twintig waren ze eigenlijk 'opgegroeid', maar nog niet in de volwassen wereld gesetteld) miste waarschijnlijk op een haar na het doel om een accurate weergave te zijn van de Franse jeugd in 1958 (doen vrijwel alle jeugdfilms die door volwassenen worden gemaakt dat niet? De films die dat niet doen <0xE2><0x80><0x93> River's Edge schiet me te binnen <0xE2><0x80><0x93> zijn inderdaad zeldzaam), maar regisseur Marcel Carne, bekend van _Les Enfants du Paradis_, is een te accurate waarnemer van de mensheid om NIET een inzichtelijk beeld te geven van de essentie van deze personages. In zekere zin zijn de details niet belangrijk <0xE2><0x80><0x93> je zou de details kunnen veranderen en deze film vandaag nog kunnen opnemen, dan zou het net zo goed gaan <0xE2><0x80><0x93> maar de eenzaamheid, onzekerheid, oppervlakkige passie en zelfingenomen woede van de personages zijn goed vastgelegd. De jonge Pierre Brice en Jean-Paul Belmondo spelen bijrollen, maar Jacques Charrier, Laurent Terzieff, Pascale Petit en Andrea Parisy spelen de rollen subtiel en diepzinnig. Er is ook een mooie jazzmuziek, die je op de cd _Jazz in Paris_ <0xE2><0x80><0x93> _Jazz & CINEMA VOL. 2_ <0xE2><0x80><0x93> kunt horen. In tegenstelling tot sommige mensen die iets over de film hebben gezegd, zie ik niet echt regisseur-schrijver Carne als iemand die over deze personages oordeelt <0xE2><0x80><0x93> hij lijkt mij eerder een objectieve waarnemer. Natuurlijk lijken deze bourgeoisfiguren misschien op mensen die verwend zijn en niets hebben om over te zeuren tegen de werkende kijkers van de film, en ik denk dat Carne zich daar zeker van bewust is. Voor deze Amerikaanse kijker (ik heb een verfilmde, vrij letterlijke, zou ik zeggen, versie hiervan gezien, genaamd THE CHEATERS), biedt de film een interessant venster op het Frankrijk van de jaren vijftig. Het is ook zelfbewust poëtisch (de scène op de richel, waarin de kat wordt gered, is daar slechts één voorbeeld van) en het heeft intellectuele aspiraties op die charmante manier waarop alleen Franse films dat kunnen. Ik kan me voorstellen hoe zwaarwichtig, melodramatisch en oppervlakkig een Amerikaanse studioproductie dit soort materiaal zou hebben aangepakt, en hoe sensationeel, moralistisch en suggestief Amerikaanse filmmakers dit soort materiaal zouden hebben aangepakt. Ik heb het gevoel dat Marcel Carne de essentie heeft gevangen van die periode tussen, laten we zeggen, de diploma-uitreiking van de middelbare school en het moment dat je begin dertig bent en je een routine hebt ontwikkeld, wat die routine ook mag zijn. Degenen die bereid zijn de film met een open blik te bekijken en niet op de vele gemakkelijke doelwitten af te vuren die hij biedt, zouden een serieuze en waardevolle studie moeten maken van mensen van begin twintig. En zelfs als je dat niet wilt, kun je in de andere kamer gaan zitten terwijl de film wordt afgespeeld en gewoon genieten van de mooie soundtrack, met geweldige jazz en instrumentale pop uit de jaren vijftig, waaronder de prachtige originele opname van een Amerikaanse Jazz at the Philharmonic-groep met Coleman Hawkins, Dizzy Gillespie, Stan Getz (in de aftiteling gespeld als 'goetz'), Roy Eldridge en Ray Brown.

text_en: This late 50s French study of disaffected youth (in their early 20's, actually--"grown up", but not yet settled down into the adult world) probably missed the mark by a mile in terms of being an accurate depiction of 1958 French youth (don't virtually ALL youth films made by adults do this? The ones that don't--River's Edge comes to mind-- are rare indeed), but director-writer Marcel Carne, of Les Enfants du Paradis fame, is too accurate an observer of humanity to NOT provide an insightful view of the essence of these characters. In a sense, the details are not important--you could change the details and set this film today and it would work just as well--but the loneliness and insecurity and superficial passion and self-righteous anger of the characters is captured well. The young Pierre Brice and Jean-Paul Belmondo are in supporting roles, but leads Jacques Charrier, Laurent Terzieff, Pascale Petit, and Andrea Parisy play the roles with subtlety and depth. There is also a fine jazz score, which you can get on the CD JAZZ IN PARIS--JAZZ & CINEMA VOL. 2. Unlike some who have commented on the film, I don't really see director-writer Carne as sitting in judgment on these characters--he seems as though he is an objective observer to me. Of course, these middle-class characters may seem like people who are spoiled and have nothing to whine about to some working-class viewers of the film, and I think Carne is certainly aware of this. For this American viewer (I watched a dubbed, fairly literally I'd say, version of this titled THE CHEATERS), the film provides an interesting window into the France of the 1950s. It also is self-consciously poetic (the scene on the ledge, saving the cat, is but one example of this) and has intellectual aspirations in that charming way that only French films can get away with--I can imagine the heavy-handed, melodramatic, shallow way this kind of material would have been handled by an American studio production, and the sensationalistic, moralistic, suggestive way this kind of material would have been handled by American drive-in/exploitation filmmakers. I feel that Marcel Carne has captured the essence of that period between, say, high school graduation and when, by one's early 30s, people have largely settled into a routine, whatever that routine may be. Those willing to watch the film with an open mind and not fire away at the many easy targets it offers should find a serious and valuable study of people in their early twenties. And even if you don't want to do that, you can go in the other room while the film is playing and simply enjoy the fine soundtrack, with great 50s jazz and instrumental pop, including the wonderful original score by an American "Jazz at the Philharmonic" group including Coleman Hawkins, Dizzy Gillespie, Stan Getz (spelled "goetz" in the credits), Roy Eldridge, and Ray Brown.


text:
Ten eerste vond ik deze film 10/10. Voor mij is het gewoon een van de beste die ik sinds mijn geboorte heb gezien (ik ben 23, maar ik heb talloze films gezien). Het verhaal is wreed, maar de werkelijkheid is dat ook, niet? Het ging diep bij me naar binnen en roerde mijn ingewanden. Ik heb hem een jaar of 5, 6 geleden gezien en ik vind hem nog steeds schokkend <0xE2><0x80><0x93> en ik herinner hem me nog steeds!
Ten tweede is er geen 'nationale voorkeur' (dit is een rechtstreekse vertaling van het Frans) voor deze film. Ik bedoel, het is niet omdat het een Franse film is dat ik hem zo hoog inschat: hij heeft me echt gegrepen toen ik hem zag. Bovendien ken ik de filmografie van Marcel Carne niet goed, dus ik ken hem niet.' Ik weet niet of het zijn beste film is of niet, maar ik weet wel dat het niet zijn beroemdste is: Hotel du Nord, Quai des Brumes en Les Enfants du Paradis zijn de beroemdste.
Ten derde is de film van B&W, maar hij gaat over intertemporele problemen van de jeugd (geen acne) zoals liefde, vrienden en studie op een moderne manier. Hij zou zelfs beeld voor beeld kunnen worden herschreven met echte jonge acteurs, een Dolby(tm)-geluid en special effects (een auto-ongeluk), dan nog zou het een geweldige film zijn!
Probleem: Misschien is het een film die gezien moet worden door jonge volwassenen (van 16 tot 25 jaar) <0xE2><0x80><0x93> en daarboven natuurlijk <0xE2><0x80><0x93> om de boodschap goed te begrijpen... Heb ik gezegd dat het een geweldige film was?

text_en:
First, I rated this movie 10/10. To me, it's simply one of the best I saw since I was born (I'm 23, but I saw numerous films). The story is cruel, but reality is, too, not ? It went deep into me and stirred my bowels. I saw it about 5 or 6 years ago and it still shakes me - and I still remember it !

Second, there is no 'national preference' (this expression is a direct translation from the French) for this movie. I mean it's not because it is a French movie that I put it so high : it has really caught me when I saw it. Furthermore, I don't know well Marcel Carne's filmography, so I don't know if it is or not his best movie, but I know it is not his most famous : Hotel du Nord, Quai des Brumes and Les Enfants du Paradis are the most famous.

Third, the movie's in B&W, but it deals with inter-temporal problems of youth (not acne) like love, friends and studies in a modern way. It could even be remade frame-by-frame with actual young actors, a Dolby(tm) sound and special effects (a car crash), it would still be a great film !

Problem : Maybe is it a film to be seen by young adults (from 16 to 25 years old) - and above, of course - for its message to be well understood... Did I say it was a great movie ?


text: Ik heb het warm en koud over Carné. Hij kan echt een raadsel voor me zijn. Ik denk dat zijn inspiratie hem misschien iets eerder heeft verlaten dan bij andere regisseurs van zijn generatie. Een man die in de jaren dertig volwassen werd met het Popular Front, lijkt zich niet op zijn gemak te voelen in het Frankrijk van de jaren vijftig, met zijn grillige commercie en zware Amerikaanse invloed. Hij is bijna dertig jaar ouder dan zijn jonge sterren, en dat is te zien. De feestscènes duren veel langer dan zou moeten, alsof hij tijd probeert te winnen om het bloedeloze scenario te laten slagen. Het personage van Roland Lesaffre <0xE2><0x80><0x93> hij speelt Pascale Petit. Zijn oudere broer <0xE2><0x80><0x93> <0xE2><0x80><0x93> lijkt alleen te bestaan om de regisseur ervan te verzekeren dat zijn ouderwetse ideeën nog steeds goed zijn.<br />Deze film is twee uur te lang. Toch wil ik Pascale Petit bedanken voor haar spel; ze was een natuurtalent dat Brigitte Bardot had moeten uitdagen voor de sekspoppenheerschappij, maar op de een of andere manier is ze de weg kwijtgeraakt. Andrea Parisy is ook uitstekend als het meisje dat zwanger raakt en wil dat Charrier met haar trouwt en haar baby wettig maakt (ja, zo dachten ze er in de jaren vijftig nog over). Laurent Terzieff is de enige Franse acteur die een anarchist overtuigend kan spelen: hij is geweldig als hij een kat van de dood redt en dan zegt dat hij katten niet kan uitstaan. Jacques Charrier herinnert me er alleen maar aan hoe middelmatig hij als acteur was, met dat constante lachje en die lege ogen.

text_en:
I blow hot and cold over Carné. He really can be a puzzle for me. I think perhaps his inspiration left him a little earlier than it did for other directors of his generation. Certainly a man who came to maturity in the Thirties with the Popular Front seems ill at ease in the France of the Fifties, with its rampant commercialism and heavy American influence. He is almost thirty years older than his young stars, and it shows. The party scenes go on much longer than they should, as if he were trying to buy time for the anemic scenario to work. Roland Lesaffre's character--he plays Pascale Petit's older brother--seems to exist only to reassure the director that his old-style ideas are still sound.

At two hours, this picture is far too long. Still, let me praise Pascale Petit for her game performance; she was a natural who should have challenged Brigitte Bardot for sexpot supremacy, but somehow lost her way. Andrea Parisy is excellent too as the girl who gets pregnant and wants Charrier to marry her and make her baby legitimate (yes, they still thought that way in the Fifties). Laurent Terzieff is the only French actor who could play an anarchist convincingly: he is great here as he rescues a cat from death, then remarks he can't stand cats. Jacques Charrier only reminds me how mediocre he was as an actor, with that constant little grin and those blank eyes.


text:
Over het algemeen wordt aangenomen dat de films van Marcel Carné van 1936 tot 1946 meesterwerken zijn en het wordt als beleefd beschouwd om te zeggen dat de rest middelmatig is. Dat is een onterechte opvatting: er zijn in elk geval twee films uit die laatste periode die de moeite waard zijn: 'Thérèse Raquin', zijn beste werk van na de oorlog, en 'les tricheurs' (de bedriegers).
Er is een vreemde evolutie van het gouden uur van de Preverts naar 'les tricheurs': in 'les enfants du paradis', 'quai des brumes' of 'le jour se lève', wordt de ware liefde door de schurken gedwarsboomd. In 'les tricheurs' bestaat de ware liefde niet meer: we hebben te maken met een stel jonge mensen die nergens in geloven; verliefd worden zou niet passen bij deze jeugd. De volwassenen zijn helemaal geen schurken: de broer en moeder van Cyril zijn aardige mensen, maar zij Er verschijnen trouwens toch maar heel weinig volwassenen.
Gedurende twee uur houden de personages niet op met spelen, dansen, luisteren naar jazzplaten (een muziek die geen deel meer uitmaakte van de bourgeois-cultuur) en zwaar drinken. Als twee van hen ontdekken dat ze om elkaar geven, is het te laat.
De bezetting is tamelijk goed, Laurent Terzieff als existentialistische cynicus en Andréa Parisy als rijkeluiskind. Aan de andere kant beschikken Pascale Petit en vooral Jacques Charrier (die in hetzelfde jaar met Brigitte Bardot trouwde als 'les tricheurs') niet over de dubbelzinnigheid waar hun rollen om vragen. Ze zijn een en al glimlach, te lief en te aardig om geloofwaardig te zijn.
Vreemd genoeg kreeg 'les tricheurs' het etiket 'nouvelle vague' opgeplakt. Als je weet wat de priesters van deze filmschool (dezelfden als Godard) van Carné dachten, is het eigenlijk een goeie mop. Maar die ontgoocheling die je de hele film lang voelt, is werkelijk verontrustend.

text_en:
It's generally an accepted fact that Marcel Carné's 1936-1946 movies are masterpieces and it's considered polite to say that the rest are mediocrities.This is an unfair opinion:at least ,two of the latter era are eminently watchable:"Thérèse Raquin" ,his best post-war work,and "les tricheurs" (the cheats).

There's a strange evolution from the Prevert golden hour to "les tricheurs":in "les enfants du paradis" "quai des brumes" or "le jour se lève",true love is thwarted by the villains. In "les tricheurs" true love does not exist anymore:we deal with a bunch of young people who believe in nothing;falling in love would be incongruous for this youth.The adults are not the villains at all:Mic's brother and mother are kind people ,but she is beyond their command.Very few grown-ups appear anyway.

During two hours,the characters do not stop playing around,dancing,listening to jazz records(a music which was not still part of the bourgeois culture),and heavily drinking .When two of them discover they care for each others ,it will be too late.

The cast is rather good ,Laurent Terzieff as an existentialist cynic and Andréa Parisy as a rich kid are the stand-outs.On the other hand,Pascale Petit and mainly Jacques Charrier(who married Brigitte Bardot the same year as "les tricheurs")do not possess the ambiguity their parts ask for.They are all smile,too sweet and to nice to be believable.

Oddly,"les tricheurs" was labeled "nouvelle vague"!When you know what the priests of this cinema school (the likes of Godard)thought of Carné ,it's really a good joke.But this disenchantment you feel throughout the whole movie is really disturbing.


text:
Fran<0xC3><0xA7>ois Truffaut, Young Jerk van de 'Cahiers du cinema', het voornaamste bastion van de ophanden zijnde zogenaamde New Wave, maakte er een hele vertoning van dat hij deze film verafschuwde en beschuldigde hem er zelfs van dat hij de Franse cinema naar de middelmaat sleepte. Vertaling: Truffaut, die een ongeneeslijke seksuele verdrukking had, was nu al jaloers op de manier waarop Carné een enorm succes kon maken van een verhaal dat alle juiste snaren van het publiek beroerde en het tot iets belangrijks maakte, met alle attributen en verleiding van de sensualiteit. Met andere woorden, waar het grote publiek en veel critici een opmerkzame sociologische analyse in een prachtige film zagen, zag Truffaut 'Girls on the Loose'. Tenslotte had Carné alles wat de New Wave ten zeerste zou ontberen: intelligentie, verfijning, humor, een groot talent als verhalenverteller, een goed oor voor dialogen, een oogverblindende technische genialiteit, het vermogen zijn acteurs te laten doen wat hij wilde, en een goede dosis goede smaak. In vergelijking daarmee is Truffaut een provinciale zeurpiet die niets te zeggen heeft.
Een tragische remake van 'Pride and Prejudice', het Franse antwoord op 'Rebel Without A Cause', een herziene versie van 'Childen of Paradise', 'Les Tricheurs' vertelt het verhaal van een ontevreden Parijse jeugd die de weg is kwijtgeraakt in een sfeer van existentialisme, seksuele bevrijding en gebrek aan respect voor traditionele en religieuze waarden. De Fransen zien het onderwerp als de moraliserende kant van een 'ouder iemand', terwijl ik denk dat er juist het tegendeel is gebeurd. Carné was een homo en wist het een en ander over onderdrukking. Hij voelde een onuitgesproken sympathie voor de jonge iconoclasten in zijn verhaal. En omdat het een Franse film is, is er geen twijfel mogelijk dat de opstand in kwestie in wezen seksueel is, iets wat nog steeds gedecodeerd moet worden in Amerikaanse films als 'Rebel Without a Cause' en 'The Wild One'.
Carnés jonge mensen zijn allemaal buitengewoon mooi, gracieus, elegant, spontaan en intelligent. Het zijn goden en godinnen. Ze rijden in de nieuwste Vespa's en in de juiste auto's. De snit van hun pakken, jurken en duffelse jassen was een hoogtepunt in de mode van de vorige eeuw. Hun kapsels hangen nog steeds aan de muur bij de plaatselijke kapper. Hun lichaamsvorm, die ze zonder moeite hebben bereikt en behouden, is nog steeds het moderne westerse ideaal. Ze luisteren naar de beste jazzmusici. Ze weten hoe ze moeten bewegen, hoe ze sexy moeten zijn en hoe ze de liefde moeten bedrijven, ook al is de pil nog niet uitgevonden. Ze weten hoe ze moeten omgaan met verschillende maatschappelijke klassen en culturen. Helaas worden ze gedefinieerd door en leven ze volgens de code van de bende en hun eigen harteloze rituelen die sentimentaliteit uitsluiten en romantische liefde tot een zonde maken. Het enige wat er mis is met hen is dat hun ouders niet met hen praten en vice versa. De gebeurtenissen die in deze film worden beschreven, hebben in Frankrijk lange tijd de tongen in beweging gebracht over de amoraliteit en het nihilisme van de jeugd, terwijl ze toch een enorm publiekssucces werden. De film is zo stijlvol en schitterend dat ik vermoed dat de oudere kijkers die ernaar hebben gekeken graag hadden willen zijn zoals de mensen die in de film worden afgebeeld, en heel wat jonge filmmakers of ambitieuze filmmakers als Truffaut kregen last van geelzucht bij de gedachte dat ze nooit een film zouden kunnen maken die zo sexy en populair was als deze, hoewel ze uiteindelijk heel goed zouden zijn in het richten op de nihilistische delen. Aan de andere kant, als je een bepaald cliché-aspect van het script in aanmerking neemt (vals misverstand dat leidt tot een medisch noodgeval), kun je je alleen maar verbazen over de afschuwelijk vrome en puriteinse mengelmoes die Amerikanen uit hetzelfde basisscript zouden hebben gehaald als ze het onderwerp hadden durven aansnijden. Interessant was dat de film op dezelfde basislocaties was opgenomen als de Amerikaanse musical 'Funny Face' van een jaar eerder. Waar Hollywood de pittoreske aspecten van de Rive Gauche en het existentialisme had gezien, had Carné de tragische en ironische dimensie teruggebracht.

text_en:
François Truffaut, Young Jerk of the "Cahiers du cinema", main bastion of the coming so-called New Wave, made a big show of hating this film and even accused it of dragging French cinema into mediocrity. Translation: Truffaut, who was terminally repressed sexually, was already jealous of the way Carné could make a huge success of a story that pushed all the right buttons of its audience and actually involved it into something important with all the trappings and seduction of sensuality. In other words, where the general public and many critics saw a perceptive sociological analysis wrapped in a beautiful film, Truffaut saw "Girls on the Loose".

Carné, after all, had everything that would be severely lacking from the New Wave: intelligence, refinement, humour, a great talent as a storyteller, a great ear for dialogue, dazzling technical brilliance, the capacity to make his actors do what he wanted them to do, and a good dose of good taste. By comparison, Truffaut is a provincial bore with nothing to say.

A 50's tragic remake of "Pride and Prejudice", the French answer to "Rebel Without A Cause", an updated version of "Children of Paradise", "Les Tricheurs" tells a story of disaffected Parisian youth who have lost their way in an atmosphere of existentialism, sexual liberation and disrespect for traditional and religious values. Some (young) critics perceived Carné's take on the subject as the moralizing slant of an "older person", whereas I think what happened, quite to the contrary, is that Carné being gay and knowing a thing or two about repression, felt an untold sympathy for the young iconoclasts in his story. Furthermore, this being a French film, there is no mistaking that the rebellion in question is essentially sexual, something that still had to be decoded in American films like "Rebel Without a Cause" and "The Wild One".

Carné's young people are all supremely beautiful, graceful, elegant, spontaneous and intelligent. They are Gods and Goddesses. They drive the latest Vespas and the right cars. The cut of their suits, dresses and duffle-coats was a high point of the fashions of the last century. Their haircuts are still plastered on the wall of your local hairdresser. Their body shape, which they attained and maintained without effort, is still the modern Western ideal. They listen to the best jazz musicians. They know how to move, how to be sexy and how to make love  even though the pill hasn't yet been invented. They know how to negotiate different social classes and cultures. Unfortunately, they are defined by and live by the code of the gang and their own heartless rituals that exclude sentimentality and make a sin of romantic love. The only thing wrong with them is that their elders don't talk to them and vice-versa. The incidents depicted in this film got a lot of tongues wagging for a long time in France about the amorality and nihilism of youth while still making it a huge public and critical success.

This film is so stylish and gorgeous, I suspect the older viewers who watched it wished they could be like the people depicted in the film and quite a few young filmmakers or aspiring filmmakers like Truffaut developed a bad case of jaundice reflecting how they could never conceivably make a film as sexy or popular as this one, although they would be very good at eventually aiming for the nihilistic bits. On the other hand, given a certain clichéd aspect of the script (amorous misunderstanding leading to a medical emergency), one can only wonder at the horribly pious and puritanical mishmash Americans would have extracted from the same basic script if they had dared to tackle the subject.

Interestingly, the movie was filmed in the same basic locations as the American musical "Funny Face" a year earlier. Where Hollywood saw the picturesque aspects of the Rive Gauche and existentialism, Carné restituted its tragic and ironic dimension. Watch this trailer on YouTube: 19ZkKeoNjPo


text:
Emilio is een succesvolle zakenman, een perfecte vader en een goede echtgenoot. Tenminste, dat denkt iedereen. De perfecte verhaallijn die hij al die jaren zorgvuldig heeft opgebouwd, begint zich plotseling om hem heen te sluiten. Zal hij in staat zijn zijn eigen leugens bij te houden?
Dit is een heel goed opgezet drama, met uitstekend acteerwerk en een vaste regie. Hoewel de plot tot het uiterste wordt opgerekt om de spanning op te voeren, verkent de film een paar van onze grootste angsten... Kennen we de mensen met wie we te maken krijgen echt? Kunnen we daar zo zeker van zijn? Het verhaal ontwikkelt zich in een steeds sneller tempo als het punt bereikt wordt waarop Emilio zijn leugens niet meer onder controle heeft. Veel Spaanse films hebben interessante verhalen, maar zijn verre van technisch goed. Het perfecte ritme en de goed geschoten scènes maken de acteurs zo geloofwaardig dat we ons in Emilio verplaatsen, hem haten en voor hem lijden, terwijl zijn situatie steeds wanhopiger wordt. Er is geen behoefte aan Spaanse folklore, en dit is ook geen poging om een Hollywood-stijl te creëren. Dit is het echte Spanje van 2002, en ondanks de overduidelijke onwaarschijnlijkheid van Emilio's leven in werkelijkheid, is er een grote kans dat iemand die we kennen niet helemaal is zoals hij beweert te zijn. Niet alleen een geweldig commercieel product, je zult je ook gaan afvragen waar leugens ons kunnen brengen. Kunnen we het bijhouden?
Goed zo.

text_en:
Emilio is a successful business man, a perfect father and a good husband. Or that is what everybody think. The perfect storyline he has carefully built all along these years will start closing around him all of a sudden. Will he be able to keep up with his own lies?

This is a very well laid out drama, with great acting and steady direction. Even though the plot is pushed up to the limit to increase the tension, the movie explores some of our worst fears... Do we really know the people we deal with? Can we be so sure?

The story develops at an increasingly faster pace as it reaches the point where Emilio is not in control of his lies anymore. A good deal of Spanish movies have interesting stories but are far from technical proficiency. The perfect rhythm and well shot scenes make the actors so credible, we get inside Emilio, and hate him, and suffer for him, as his situation gets more and more desperate. There is no need for any Spanish folklore, nor is this an attempt to create a Hollywood style flick. This is real Spain, 2002, and regardless the obvious unlikeliness of Emilio's life existing in reality, there are good chances somebody we know is not quite like the person he claims to be. Not just a great commercial product, it will let you wondering where lies can get us to. Can we keep up?

Well done.


text: Natuurlijk kon hij dat niet. Hij had duidelijk een aantal aspecten van die uitstekende film overgenomen, die ook was gebaseerd op het sensationele Franse geval van de zelfbenoemde 'dokter van de Wereldgezondheidsorganisatie' die zijn gezin en hemzelf vermoordde toen hij uiteindelijk als oplichter werd ontmaskerd. Emilio noemt zijn zoon'monster', zingt voor de radio in zijn auto, hangt rond op bankjes in het park en is gespecialiseerd in investeringsplannen om zijn gezin en vrienden op te lichten <0xE2><0x80><0x93> dit alles en meer rechtstreeks overgenomen uit 'Time Out', dat het jaar voor 'Nobody's Life' was uitgekomen. Dat is jammer, want deze film is op zichzelf best goed, met goed acteerwerk en een goed verhaal. De hoofdpersoon is een veel subtieler personage dat een gevoel voor ethiek lijkt te hebben, ook al wordt dat soms in de war geschopt, de hoofdpersoon hier lijkt helemaal gespeend van enig karakter, afgezien van zijn innemende uiterlijk en charme. Serieus, het gedeelte waarin hij r<0xC3><0xB6>ntgenfoto's van de kanker van zijn schoonmoeder gebruikt om zijn vader meer geld af te troggelen, en vervolgens een subtiele draai aan diezelfde zwendel geeft om te voorkomen dat hij uit zijn dure huis wordt gezet omdat hij de huur niet op tijd heeft betaald <0xE2><0x80><0x93> het is bijna te veel. Die vent kent geen enkele schaamte. In feite lijkt hij meer op de hoofdrol in "Stiefvader" dan een arme schlemiel die wordt ontslagen en zo vernederd is dat hij niet meer kan.' Het is niet moeilijk te begrijpen hoe de sexy oppas Emile zo kon fascineren en in de val lokken dat hij het gevaar van haar aangeboren nieuwsgierigheid negeerde en haar toestond zijn niet al te zorgvuldig geconstrueerde zwendel te ontmaskeren. Gezien de vermelde reserveringen is dit een vrij goede film, die we amusant vonden. Als je verlangt naar iets ontroerends op soortgelijke elementen dat dieper gaat en meer intellectueel en spiritueel bevredigend is, raad ik je ten sterkste aan om 'Time Out' te zeggen.

text_en: Of course, how could he. He obviously co-opted several aspects from that excellent movie, which was also based on the sensational French case of the self-described "doctor in the World Health Organization" who murdered his family and himself when finally unmasked as a fraud. Emilio refers to his son as "monster," he sings to the radio in his car, he hangs out on park benches, and he specializes in investment schemes to defraud his family and friends -- all of this and more directly lifted from "Time Out," which came out the year before "Nobody's Life." It's too bad because this movie is pretty good on its own, with good acting and writing. Whereas Vincent from "Time Out" is a much more subtle character who seems to have a sense of ethics even though at times it gets twisted into knots, the protagonist here seems devoid of any character at all save for his winning looks and charm. Seriously, the part where he used X-rays that show his mother-in-law's cancer to bilk more money from his father, then utilizes a subtle twist on the same scam to avoid eviction from his fancy home for failing to pay the lease on time -- it's almost too much. The guy has no shame whatsoever, In fact, he's more like the lead in "Stepfather" than some poor schmuck who gets fired and is so humiliated that he can't face the disappointment of his family and friends and feels forced to invent a shiny new life for himself, as Vincent did in "Time Out." Thus, one could feel the tension mounting in "Nobody's Life" and the violent conclusion coming. One thing "Nobody's Life" has that "Time Out" definitely lacked was a love interest apart from the protagonist's trusting wife. It's not hard to understand how the sexy babysitter was able to fascinate and ensnare Emile to the degree that he ignored the danger of her natural curiosity and allowed it to lay bare his less than carefully constructed con. Given the reservations mentioned, this is a pretty good movie that we found entertaining. If you long for something touching on similar elements that goes a might deeper and is more intellectually and spiritually satisfying, I strongly suggest "Time Out."


text:
Ik zat op het puntje van mijn stoel. Oké, er zitten een paar gaten in de plot, maar de pure spanning, de manier waarop de regisseur de premisse blijft uitdagen, is gewoon fascinerend.
José Coronado en Adriana Ozores zijn twee van de beste Spaanse acteurs (zie _La vida mancha_ en _Héctor_ ) en hier lijken ze een gelukkig stel uit de betere kringen. Maar in werkelijkheid is het hele leven van Coronado een leugen. Hij is geen econoom, heeft nooit gestudeerd en werkt niet in de Spaanse centrale bank, zoals iedereen denkt. We krijgen een paar inzichten over hoe hij de schijn ophield of erin slaagde dat te doen, en hoewel het niet erg plausibel is, is het toch op de een of andere manier geloofwaardig.
De innerlijke werking van de zwendel wordt met tussenpozen getoond, maar hij is geloofwaardig omdat Coronado een bron van zelfverzekerdheid en assertiviteit is. Hij gelooft niet alleen in de zwendel, hij gelooft ook in de premisse van de film, en daarom heeft hij die ook.
Zeker, het bewijst dat een vrouw bijna 10 jaar lang niet weet hoe de financiën van een huwelijk in elkaar zitten, maar nogmaals, omdat hij zogenaamd een briljant econoom is.
Er is op nationalistische toon gezegd dat de film niet 'algemeen Spaans' is. Alsof dat een lakmoesproef was voor een goede film. Inderdaad, geen castagnetten of vreemde taxichauffeurs in deze film, gewoon een spannende thriller. Je wilt vast weten hoe dit verhaal afloopt als je eenmaal begint te kijken.

text_en:
It kept me on the edge of my seat. True, the story has a few plot holes, but the sheer tension of it, the way the director just keeps challenging the premise is simply fascinating.

José Coronado and Adriana Ozores are two of Spain's best actors (see La vida mancha and Héctor) and here they appear as a happy upper-middle class couple. Beneath it all, the truth is that all of Coronado's life is a lie. He's not an economist, never went to college or does not work in Spain's Central Bank Reserve, as everybody else believes. We get a few insights as to how he kept up appearances or manage to do it, and while not very plausible it is still somehow believable.

The inner-workings of the scam are shown intermittently, but it is credible because Coronado is a source of self-assurance and assertiveness. He not only believes in the scam, he also believes in the film premise, and therefore he carries it.

Sure, it tests belief that a wife would not know the inner workings of a marriage's finances for almost 10 years, but again, since he's supposedly a brilliant economist.

It has been said, in a nationalistic tone, that the movie is not "distinctively Spanish", as if that were a litmus test for good film. True, no castanets or odd cabbies in this one, just a taut thriller. You'll want to know how this story ends once you start watching.


text:
Ik heb die film net gezien op het International Film Festival in Santo Domingo. Terwijl ik naar de film zat te kijken, had ik het gevoel dat ik al eens eerder een film met een vergelijkbaar verhaal had gezien... een film met Ray Liotta, maar ik kan me er niet veel van herinneren. Deze is natuurlijk een stuk dramatischer, vooral aan het eind.
Dit is het verhaal: Emilio's leven wordt een leugen die hij niet langer kan verdragen. Nadat hij twintig jaar lang over zijn hele leven heeft gelogen tegen zijn vrouw, zijn zoon en alle mensen die hij kent, zit de waarheid hem achterna en kan hij nergens heen.
<0x3E><0x3E> Het is grappig om te zien hoe Emilio leugens verzint, maar na een tijdje krijg je genoeg van hetzelfde. Het was de bedoeling dat de verhouding met een jong meisje voor reclamedoeleinden zou worden gebruikt, maar dat gebeurt niet. Ondanks dat is de film nog steeds grappig, met een einde en een invalshoek. Of je wilt Emilio helpen met zijn leugens, of je wilt dat iedereen hem te pakken krijgt. Ik vond de analogieën, de foto's en de goede optredens leuk.
7,5 van de 10.

text_en:
I just watched this movie at the Santo Domingo International Film Festival. While watching the movie I had the feeling that I have seen a movie with a similar story before...a movie with Ray Liotta but I can't remember much of it. Of course, this one is a lot more dramatic, especially at the end.

This is the story: Emilio's life becomes a lie that he can not longer sustain. After 20 years lying about his entire life to his wife, son and all the people he knows, the truth is chasing him and there is nowhere to go.

Watching Emilio make up lies is exiting and funny but after a while you get tired of the same thing...the affair with a young girl was supposed to ad something but it doesn't. Despite that the movie is still funny, exiting and involving. Either it makes you want to help Emilio with his lies or help everybody else catch him. I liked the analogies, photography and the good performances.

7.5 out of 10.


text: Ik neem aan dat deze film niet zo'n typische Spaanse thriller is, want hij is gebaseerd op een echt verhaal dat in het buitenland heeft plaatsgevonden. De film is gebaseerd op het echte verhaal van de Franse Jean-Claude Romand, en de echte zaak is veel bloediger en angstaanjagender dan de film. In het echte verhaal van meneer Romand is het gezin niet ontsnapt, na jaren van leugens besloot hij er een eind aan te maken door zijn vrouw, twee kinderen, ouders en hond te vermoorden, en hoewel hij heeft geprobeerd zelfmoord te plegen, lijkt het erop dat hij niet erg zijn best heeft gedaan terwijl hij het overleefde. Ik keek naar de film met mensen naast me die zeiden dat het in het echte leven nooit kon gebeuren dat al die leugens onopgemerkt bleven, ik lachte toen ik het boek over meneer Romand had gelezen en wist dat het wel degelijk kon gebeuren. Ik vind José Coronado in deze film leuk, hij gaf ons een goed optreden, net als de rest van de crew.

text_en: I suppose this movie is not your typical Spanish thriller as it is based in a real story that took place abroad. The movie is based in the real story of French man Jean-Claude Romand, and the real case is much more gory and scary than the film. In the real story of Mr. Romand the family didn't escape, after years of lies he decided to end it all by killing his wife, two children, parents and dog, and although he tried to kill himself, it seems he didn't try very hard as he survived. I watched the movie with people next to me talking about how it could never happen in real life that all these lies went undetected, I was laughing as I had read the book about Mr. Romand, and knew it did happen. I like José Coronado in this movie, he offered us a good performance, as the rest of the crew.


text:
Oké, ik zal het zeggen. Deze film maakte me zo hard aan het lachen dat het pijn deed. Deze opmerking is misschien beledigend voor sommigen van jullie, die misschien denken dat deze film niets meer is dan een verspilling van film. Maar wat de meeste mensen niet begrijpen is dat deze film bedoeld was om slecht en flauw te zijn. Ik bedoel, dachten mensen echt dat een film over een moordlustige sneeuwpop bedoeld was om een meesterwerk te zijn? Kijk maar naar het 'angstaanjagende' hologram op de hoes van de film en je vindt je antwoord. In plaats daarvan bleek deze film, net als de oorspronkelijke Jack Frost (die ik net zo grappig vond), een zijwaartse reis naar de diepten van afgezaagde dialogen, slechte één-afleveringen en afschuwelijke special effects. En het is allemaal gemaakt om ons kijkers aan het lachen te maken. Voor mij werkte het in elk geval wel.
Bijvoorbeeld: Anne Tiler (aan haar gekwelde echtgenoot): Waarom frons je zo diep, schat?
Als dat stuk dialoog je niet aan het lachen maakt, dan heb je een ernstig probleem. Wie bij zijn volle verstand zou die woorden in het echte leven zeggen? Natuurlijk, niemand, omdat het belachelijk moest klinken! Gewoon één keer naar deze film kijken met een open geest en lage verwachtingen, en hopelijk zie je dan wat...' Het is zo verdomd grappig van Jack Frost 2.

text_en:
Okay, I'll say it. This movie made me laugh so hard that it hurt. This statement may offend some of you who may think that this movie is nothing more than a waste of film. But the thing that most people don't get is that this movie was intended to be bad and cheezy. I mean, did people actually think that a movie about a killer snowman was intended to be a masterpiece? Just look at the "scary" hologram on the jacket of the movie and you'll find your answer. Instead, like the original Jack Frost (which I thought was just as funny), this movie turned out to be a side-splitting journey into the depths of corny dialogue, bad one liners and horrible special effects. And it's all made to deliver laughter to us viewers. It certainly worked for me.

For example: Anne Tiler (to her troubled husband): What makes you frown so heavily darling?

If that chunk of dialogue doesn't make you laugh, then you have serious issues. Who in their right mind would utter those words in real life? Of course, no one because it was meant to sound ridiculous! Just take one viewing of this movie with an open mind and low expectations, and hopefully you'll see what's so damn funny about Jack Frost 2.


text: De slechtste horrorfilm aller tijden maar de grappigste film die ooit is opgenomen je moet die film zien hij is zo goedkoop dat het niet te geloven is maar je moet hem echt zien!

text_en: Worst horror film ever but funniest film ever rolled in one you have got to see this film it is so cheap it is unbeliaveble but you have to see it really!!!! P.s watch the carrot


text:
Serieus, ik snap echt niet waarom de mensen hier er zo'n zooitje van maken. Ik bedoel, ik bedoel...
het idee dat een moordlustige sneeuwman een tropisch eilandparadijs in de war schopt is behoorlijk absurd. Het goede nieuws is dat de producenten het in de gaten hadden en er een komedie van hebben gemaakt in de trant van Army of Darkness.
Vooral in de tweede helft van de film, als de kleine moordenaarssneeuwballen aanvallen, lachte ik me dood. Om maar iets te noemen: ze stoppen een van die griezels in een blender (a la Gremlins 1) en mixen hem. Daarna verandert hij weer in een sneeuwbal en gilt met een hoge stem: 'Dat was leuk!'
Het komt erop neer <0xE2><0x80><0x93> ongelooflijke film, huren.

text_en:
Seriously, I don´t really get why people here are bashing it. I mean,

the idea of a killer snowman wreaking havoc on a tropical island paradise is pretty absurd. The good news is, the producers realized it and made it a comedy in the vein of Army of Darkness.

Especially in the second half of the film, when the little killer snowballs attack, I laughed my ass off. For example, the put one of the little creeps into a blender (a la Gremlins 1) and mix it. After that, it morphs back into a snowball and squeals with a high pitched voice "That was fun!".

Bottom line - incredible movie, rent it.


text:
Dit is beter dan de eerste. De film begint met sheriff Sam. Dan pakken Sam en Anne hun koffers en gaan op weg naar het Tropicana, terwijl Jack achter hen aan loopt.
<0x3E><0x3E> Mensen worden neergeschoten, krijgen glas in hun nek, worden geplet door aambeelden, worden gestoken met ijspegels, ogen uitgestoken, explosies in het hoofd, verdrinking, ophanging, kreeften in het gezicht geduwd, doorgesneden kelen, doodvriezend doodgevroren, gedood door sneeuwballen, armen afgerukt, gesmolten door antivries, ijspegels in de nek, in het gezicht geslagen met potten en pannen, vingers afgebeten, ijspegels in de mond, in de nek gebeten, ontploffende mensen, geroosterde sneeuwballen en in blenders gestopt.
<0x3E><0x3E> De sneeuwballen zijn hilarisch, ze doen ze in een blender en zetten hem aan, dan zegt hij 'dat was leuk'. Ze stoppen het in een wafelding en het verbrandt.
Dit is gewoon een geweldige film. Dan beginnen ze andere manieren te bedenken om het te doden, en de sneeuwbal antwoordt: 'Dat is niet aardig.'
Het was tien dollar waard om dit te kopen.
10 van de 10 sterren.

text_en:
This is better then the first. The movie opens up with Sheriff Sam .Then, Sam and Anne pack there bags up and head to the Tropicana while Jack tags along.

People are shot, get glass through necks, get squished by anvils, get stabbed with icicles, eyes gouged out, head explosions, drownings, hangings, lobsters shoved into faces, slit throats, freezing to death, killed by snowballs, arms are ripped off, melted by anti-freeze, icicles down necks, hit in face with pots and pans, fingers getting' bitten off, icicles through mouths, bitten on the neck, exploding people, toasted snowballs, and shoved in blenders.

The snowballs are hilarious, they put it into a blender and turn it on, then it says 'that was fun' they put in in a waffle thing and it gets burnt.

This is just a great movie. Then they start thinking of other ways to kill it, and the snowball replies, 'that's not nice'

It was worth then ten bucks spent to buy this.

10 out of 10 stars.


text: Waar te Beginnen? Ik hou van het enge sneeuwmonster dat Jack Frost heet. Het hele concept werkt goed voor mij, we dachten dat hij terug zou komen en dat was hij ook. Het werkt. Oude vrienden zien en nieuwe personages ontmoeten. Scott MacDonald doet het geweldig als Jack Frost, je kunt zien dat een acteur het leuk vindt om een schurk te spelen, je kunt het zien of in dit geval horen tijdens de voorstelling. Ja, Jack Frost 2 is een welkom vervolg dat beter is dan het eerste. Ik heb één klacht, de kleine Jacks of de Jacklings, zoals ik ze noem. Ze zagen eruit als handpoppen. Ik denk dat ze het met de Jacklings beter hadden kunnen doen, de mond had wat wijder open kunnen gaan, maar de cgi was goed en als geheel is de hele film de moeite waard om keer op keer te bekijken. Als je van jackfrost hebt gehouden, zul je dit vervolg ook mooi vinden. Geen vragen of discussies, 9 grote sterren.

text_en: Where to Begin, I like the scary snow-monster named Jack Frost. The whole concept works well for me, we thought he'd be back and he was. Changing the local to a tropical resort works. Seeing old friends and meeting new characters. Scott MacDonald does a great job as Jack Frost, you can tell when an actor has fun playing a villain, you can see it or in this case hear it in the performance. Yup, Jack Frost 2 is a welcomed sequel that is better then the first. I do have one complaint, the little Jacks or the Jacklings as I call them. They looked like hand puppets. I think they could have done a better job with the Jacklings, the mouth could have opened wider, but the CGI was good and as a whole the whole movie is worth watching over and over again. If you liked JACK FROST, then you will like this sequel. No questions or debate, 9 BIG STARS.


text: Deze film heeft alles wat een doorsnee horrorfilm niet heeft. Hoewel sommige dingen erg goed zijn, hebben we hier te maken met kwaliteits Snowman-technici. De enige preview die ik kan laten zien is dat ik niet op Jackzilla kan wachten. Durf ik oscar-winnaar te zeggen. Dit is een perfecte datefilm. Ik raad alle mannen voor een leuke romantische verrassing aan om deze film met die speciale persoon te zien.

text_en: This movie has everything typical horror movies lack. Although some things are far fetched we are dealing with quality snow man engineers. The only preview i can reveal is that i cant wait for Jackzilla. Dare i say oscar winner. This is a perfect date movie. I advise all men for a nice romantic surprise see this movie with that special person.


text:
Het probleem met zo veel mensen die naar deze film kijken, is de mentaliteit waarin ze ernaar kijken. Mensen gaan op zoek naar een horrorfilm van de bovenste plank, of een 'So Bad It's Good'-film. Jack Frost 2 is geen van beide.
Het is, om het eenvoudig te stellen, een heel goede film die op een slimme manier in een heel slechte verborgen zit. Als je hem ziet als iets anders dan een rare komedie (ongeveer grappiger dan alle drie volkomen waardeloze 'Scary Movies' bij elkaar) dan kun je de film op een fundamenteel niveau verkeerd interpreteren. Het zou zijn alsof je naar Shawshank Redemption kijkt en dan klaagt dat er geen explosies zijn geweest. De premisse is simpel: de personages uit de eerste film, gekweld door herinneringen aan Jack Frost, gaan op vakantie naar een tropisch eiland. Een nieuwe, verbeterde Jack komt achter hen aan, nu met in wezen de krachten van Hydro-Man van Spider-Man; in wezen kan hij van water gemakkelijk en snel in sneeuw veranderen, zichzelf verdelen, zichzelf vermenigvuldigen, en, het ergste van alles, hij is erin geslaagd immuun te worden voor zijn enige voormalige zwakheid: Anti-Freeze.
Het trieste van deze film is dat de hersendode fans van de eerste Jack Frost (een simpele, HELPENDE film) de verandering van toon voor het vervolg niet kunnen waarderen. Net zoals _Alien_ een horrorfilm was en _Aliens_ alleen maar over actie ging, was _Jack Frost_ een zwakke poging tot gimmick-horror en _Jack Frost 2_ is een knap geschreven parodie op het gimmick-horrorgenre.
Het grootste deel van het vermaak bestaat uit live-acteurs die bewonderenswaardig goed hun rol spelen. Vooral de grappige figuren onder hen zijn Ray Tooney (die een karikatuur speelt van een gepensioneerde Britse kolonel uit het begin van de twintigste eeuw), Christopher Allport (die een krankzinnige, hilarische draai geeft aan zijn houten voorstelling uit de eerste film) en David Allen Brooks (die de ooit serieuze rol van manieren tot nieuwe, totaal bizarre hoogten opvoert).
Het ontbreken van 'herinneringen' verontrust me. Als horrorfilm scoort Jack Frost 2: Revenge of The Mutant Killer Snowman een nul. Maar je moet begrijpen dat het geen horrorfilm is.

text_en:
The problem with so many people watching this movie is the mindset they watch it in. People come looking for a B-Grade horror film, or a "So Bad It's Good" movie. Jack Frost 2 is neither of these.

It is, to put it simply, a very good movie cleverly hidden inside a very bad one. To view it as anything other than a screwball comedy (easily funnier than all three absolutely meritless "Scary Movies" combined) is to misinterpret the movie on a basic level. It would be like watching Shawshank Redemption and then complaining that there were no explosions.

The premise is simple; the characters from the first movie, haunted by memories of Jack Frost, take a vacation to a tropical island. A new, improved Jack comes after them, now with essentially the powers of Hydro-Man from Spider-Man; essentially, he can turn from water to snow easily and quickly, divide himself, multiply himself, and, worst of all, he's managed to grow an immunity to his only former weakness...AntiFreeze.

What's sad about this movie is that the brain dead fans of the first Jack Frost (a simply HORRIBLE movie) can't appreciate the change of tone for the sequel. Just as Alien was a horror film and Aliens was all about action, Jack Frost was a weak attempt at gimmick horror and Jack Frost 2 is a cleverly written parody of the gimmick horror genre.

Most of the entertainment comes the live action actors, who serve admirably. Particularly funny among them are Ray Tooney (playing a caricature of a retired British Colonel from the early 1900s), Christopher Allport (offering an insane, hilarious spin on his wooden performance from the first film), and David Allen Brooks (taking the once serious role of manners to new, totally bizarre heights).

The lack of "memorable quotes" disturbs me.

As a horror movie, Jack Frost 2: Revenge of The Mutant Killer Snowman, rates a zero. But you have to understand, IT'S NOT A HORROR MOVIE.


text:
'SPOILERS'
Het kan me niet schelen wat ze zeggen, maar deze film is verrekte hilarisch. Dit is het vervolg op Jack Frost, een film over een moordlustige sneeuwpop. De sneeuwpop wordt gemaakt als een veroordeelde seriemoordenaar die op het punt staat geëxecuteerd te worden naar de executiekamer wordt gebracht, maar de vrachtwagen botst op een vrachtwagen met DNA-manipulatiechemicaliën die een band tussen het menselijk DNA en aarde, of in dit geval sneeuw, leggen. De eerste film was gewoon saai, en uiteindelijk wordt de sneeuwpop vernietigd door hem met antivries te besproeien.
Dat dachten ze tenminste.
Deze film speelt ongeveer een jaar na de tweede. Sommige wetenschappers wekken Jack Frost tot leven door de antivries met chemicaliën te mengen. Er wordt nooit uitgelegd waarom ze dit doen, ze doen het gewoon. Intussen gaat de herrif die Frost in de eerste heeft gearresteerd naar de Bahama's. Helaas gaat de sneeuwman met hem mee.
Deze film heeft alles. Er zijn pratende worteltjes die rechtop kunnen staan, ijsblokjes die exploderen als je ze in je mond stopt, en dodelijke sneeuwballen. Ja, dodelijke sneeuwballen. Ze zeggen zelfs 'Dada!' als baby's. Ik moet de makers van deze film nageven dat de sneeuwballen een van de schattigste dingen zijn die ooit zijn bedacht. Ik wou dat ik er een als huisdier kon krijgen. Eindelijk bevriest het eiland door de vorst, alsof een dodelijke sneeuwman het vermogen heeft om grote weerpatronen te beïnvloeden.
'En dan...' En dan zijn er de stereotiepe Britse avonturier en de stereotiepe zwarte Jamaicaan met dreadlocks. En ten slotte Captain Fun. De fruitigste man op aarde, op niemand na.
Deze film is niet eng, maar wel hilarisch. Ik heb me de hele tijd rot gelachen, en ik kan hem aanbevelen voor iedereen die van een goede'slechte' film houdt.
**** uit.

text_en:
*SPOILERS*

I don't care what anyone says, this movie is friggin' hilarious. This is the sequel to Jack Frost, a movie about a killer snowman. The snowman is created when a convicted serial killer about to be executed is taken to the execution chamber, but the truck crashes with a truck carrying DNA manipulation chemicals that make human DNA bond with dirt, or in this case, snow. The first movie was just boring, and eventually the snowman is destroyed by pouring antifreeze on him.

Or so they thought.

This movie takes place about a year after the second. Some scientists resurrect Jack Frost by mixing the antifreeze with chemicals. No explanation is ever given for why they do this, they just do. Meanwhile, the sherrif who arrested Frost in the first is going to the Bahamas. Unfortunately, the snowman comes with him.

This movie has it all. It has talking carrots that can stand up, ice cubes that explode when you stick them in your mouth, and killer snowballs. Yes, killer snowballs. They even say "Dada!" like babies. I'll have to give the makers of this credit. The snowballs are some of the cutest little things ever dreamed up. I wish that I could get one as a pet. Frost finally freezes the island, as if a killer snowman has the ability to influence major weather patterns.

Then there's the actors. There's Manners, the FBI agent from the first movie, except here he's wearing an eyepatch. YARR MATEYS, SHIVER ME TIMBERS, I BE AN FBI AGENT! YARRR! And then there's the stereotypical British adventurer and the stereotypical black Jamaican with dreadlocks. And finally, Captain Fun. The fruitiest man on the face of the planet, bar none.

This movie isn't scary, but is is hilarious. I laughed my butt off the whole way through, and I recommend this for anyone who likes a good "bad" movie.

*** out ****


text: Jack Frost 2 is waarschijnlijk de meest smakeloze film die ik ooit in mijn leven heb gezien. De volledige titel van de film is Jack Frost 2: Revenge of the Mutant Killer Snowman. Fans van horrorfilms die van kitscherige verhaallijnen houden, zullen dit geweldig vinden. Deze film was rechtstreeks naar de video gegaan, en daar had hij goede redenen voor. Dit is de reden: het acteerwerk was zo afschuwelijk en zo verschrikkelijk dat je er bijna van moest huilen. De hoofdpersoon had geen persoonlijkheid, en het slechte acteerwerk van de acteur maakte het allemaal nog erger. Het scenario was ook afschuwelijk. Elke hoofdpersoon zegt altijd een smakeloze regel, en voeg de smakeloze regels toe aan de slechte choreografie, dan heb je iets slechts. In het begin wordt er een kop koffie in het aquarium gegooid, samen met de gesmolten Jack Frost. Wetenschappers proberen zijn leven te herstellen, maar dat lukt niet. Als de kop koffie eenmaal in het aquarium is gevallen, is Jack Frost weer helemaal de oude. Nu is hij immuun voor antivries. In Jack Frost deel 1 is het DNA van de hoofdpersoon vermengd met de antivries die is gebruikt om Jack Frost te doden. Omdat de hoofdfiguur allergisch is voor bananen, is Jack Frost dat ook. Vandaar dat ik dit zeg. Ze zeggen dat het DNA van Sam overeenkomt met dat van Jack Frost. Maar een van de wetenschappers had wat speeksel op de beker, dus als het in de tank viel, zou het DNA van de wetenschappers overeenkomen met dat van Jack Frost. En nog iets, de special effects waren ook niet erg goed. Hier zijn de goede punten: Jack Frost 2 heeft veel bloed, dat ziet er behoorlijk realistisch uit. Ook al is deze film door en door slecht, hij is nog steeds vermakelijk. Al met al is Jack Frost 2 een leuke horrorfilm. Maar de eerste was beter. 7 van de 10.

text_en: Jack Frost 2, is probably the most cheesiest movie I have ever seen in my life. The complete title of the film, is Jack Frost 2: Revenge of the Mutant Killer Snowman. Horror movie fans that have a taste for campy story lines, will be delighted to watch this. This film was straight to video, and for good reasons. Here's why: The acting, was so atrocious, and so terrible, that it could cause one to cry. The main character had no personality, and the actor's bad acting made it all worse. The screenplay was, was also atrocious. Each character always says a cheesy line, and add the cheesy lines to the bad choreography, then you have something bad. Second, the story line isn't really all that impressive, but since this movie was straight to video, it is forgiven. The director, and writer could have turned the idea of a killer snowman, into something cool, but they didn't. They story has lots of plot holes in it. In the beginning, a cup of coffee gets knocked into the fish tank, with the melted Jack Frost. Scientists try to restore his life, but they couldn't. Once the cup of coffee fell into the tank, Jack Frost was completely restored. Now he is immune to anti-freeze. In Jack Frost part 1, the main character's DNA got mixed up with the Anti-freeze that was used to kill Jack Frost. Since the main character is allergic to bananas, Jack Frost is too. Hence, here's my point. They say that Sam's DNA combined with Jack Frost's. But, one of the scientists had some saliva on the cup, so when it fell into the tank, the scientists DNA would have been combined with Jack Frosts. Another thing, the special effects weren't very good either. Here's the good points: Jack Frost 2 has lots of blood, that looks pretty realistic. Even though this movie is flawed to hell, it is still entertaining. Overall, Jack Frost 2 is an enjoyable horror movie. The first one was better though. 7 out of 10.


text:
Sommigen zullen zeggen dat deze film een schuldig genoegen is. Ik was dol op deze film, maar ik voel me er niet schuldig over. Je kunt zien dat de hele cast en de crew plezier hebben gehad bij het maken van deze film. Maar Jack Frost 2 zal bij sommige mensen niet in de smaak vallen. Vanaf het begin kun je zien dat deze film goedkoop zal zijn en beslist een amateuristische indruk zal maken. Nou, als je het voorrecht hebt om deze film te zien, denk er dan na afloop aan dat Jack Frost 2: Revenge of the Mutant Killer Snowman een genoegen is, geen schuldig genoegen. Nu, omdat ik geen tien regels kan vullen, hier zijn een paar geweldige scènes:

SPOILERS
De drie vrouwen op het strand hebben een geweldige dood gehad. De eerste keer zat Jack in een boom en probeerde hij ijspegels op een van hen te laten vallen. Hij miste steeds, dus liet hij een aambeeld op haar vallen. De volgende vrouw viel op een bed van ijspegels. De laatste werd met een tang in haar ogen gestoken.
De andere grote was waar twee blowers bij een bevroren paal hingen. Een van hen kwam met zijn tong vast te zitten (natuurlijk). Jack Frost trok hem terug en scheurde zijn tong eraf terwijl hij 'COWA-TONGUE-A DUDE!' zei. Nou, dat moet je zelf maar zien.
En natuurlijk schopten de sneeuwballenkinderen hem verrot.

END SPOILERS

oneindigheidssterren.

text_en:
Some will say this movie is a guilty pleasure. I loved this flick but I don't feel guilty about it. You can tell the whole cast and crew had fun making this movie. But Jack Frost 2 won't go over well with some people. Right from the beginning you can tell this movie will be cheesy and it definitely has an amateurish look to it. Well, if you get the privilege to watch this movie, after watching it remember that Jack Frost 2: Revenge of the Mutant Killer Snowman is a pleasure, not a guilty pleasure. Now, because I can't fill up ten lines heres some great scenes:

**SPOILERS**

The three women on the beach had great deaths. The first one had Jack in a tree trying to drop icicles on one of them. He kept missing so he dropped an anvil on her. The next woman fell on a bed of icicles. The last one was stabbed in the eyes with tongs.

The other great one was where two surfers stoners are hanging out near a frozen pole. One of them gets their tongue stuck on it (of course). Jack Frost pulls him back a rips his tongue off while saying "COWA-TONGUE-A DUDE!". Well, you have to see it for yourself.

And of course, the snowball children kicked ass.

**END SPOILERS**

infinity stars


text: Oké, dit was niet wat ik verwacht had. Ik heb deze film gehuurd om te zien hoe hij zou zijn, want ik wil toch de eerste zien. Maar deze film was een B-film. Maar toen ik ernaar keek, besefte ik dat het heel grappig was. De eerste 30 minuten was het alleen maar hoe de sneeuwman mensen aan het kietelen was en een man die zijn verstand verloor. Maar die eerste paar minuten zaten een paar grappige one-liners in. Als Hij de eerste van zijn slaafjes opgooit, weet ik dat het heel erg grappig zal zijn. Ze gedragen zich allemaal als de gremlins uit de jaren tachtig die gremlins zo te grazen nemen dat het lijkt alsof ze het voor de grap doen, zodat ik vergeet dat het een B-film is. Dus als je wilt lachen, huur deze dan.

text_en: Okay , so this wasnt what I was expecting. I rented this film just to see how it would be since I want to see the first one anyway. But , this film had B-movie all over it. But when I watched it I realized that it was very funny. For the first 30 minutes It was just how the snowman was kiiling people and one man losing his sanity. But , those first few minutes had some funny one liners in it. When He throws up the first of his little minions I knew this would be very very funny. They all act like the gremlins in the ninteen eighty four hit gremlins that it made it look like it was spoofing it and made me forget it was a B-movie. So if you like to laugh rent this one.


text:
Een van de beste zwijgende drama's die ik ooit heb gezien. Net zo duister en schimmig als alles wat de Duitse expressionisten produceerden, maar met voorstellingen die voor die tijd heel ingetogen en naturalistisch waren. Geen camera-overvallers en geen onbedoelde lachsalvo's als gevolg van wild zwaaiende armgebaren. Sjostrom gaf een overtuigende vertolking van de dronken, gemene en angstaanjagende David Holm.
De film, die voornamelijk's nachts in een groezelige Zweedse achterbuurt was opgenomen, had een claustrofobisch, vastomlijnd gevoel, wat nog werd versterkt door de lage belichting en het uitgebreide gebruik van iriseren.
Het verhaal had een diepe, typisch Scandinavische sfeer van wanhoop en hopeloosheid: de film begint in een nogal grimmig heden, en dan krijgen we te horen dat David Holm is overleden.' Het verhaal van Sjostrom wordt verteld in een reeks flashbacks (en flashbacks binnen flashbacks <0xE2><0x80><0x93> een vrij ingewikkelde verhaalstructuur voor 1921), waarbij zijn personage talloze kansen op verlossing wordt geboden, maar hij grijpt ze niet aan, en we weten dat hij ze ook niet zal grijpen, want we hebben hem zoals altijd in het heden dronken en ellendig en gemeen zien sterven. De voorlaatste scène is de donkerste die ik ooit in de bioscoop heb gezien.
Het schrijven en regisseren is strak en intelligent, zelfs naar de maatstaven van deze tijd. In verschillende gevallen zet Sjostrom het publiek op het verkeerde been door het publiek op het verkeerde been te zetten en vervolgens met een verrassing op de proppen te komen. Het einde zou voor sommige kijkers misschien niet zo'n verrassing zijn, maar ik zag het niet aankomen. '
Deze film verdient een volledige restauratie en een dvd-uitgave. Of zelfs een lullige budgetuitgave. Hij moet gewoon worden uitgebracht, zodat mensen hem kunnen zien en kunnen waarderen.

'9,5/10, wat oploopt tot 10/10.

text_en:
One of the best silent dramas I've seen. As dark and shadowy as anything the German Expressionists produced, but featuring performances that were quite understated and naturalistic for the day. No camera mugging and no unintentional laughs due to wild-eyed arm-waving histrionics. Sjostrom gave a convincing performance as the drunken, mean-spirited and frightening David Holm.

Set mostly at night in a dingy Swedish slum, the film had a very claustrophobic set-bound feel to it, aided by the low key lighting and extensive use of irising.

There was a deep, and typically Scandinavian, sense of despair and hopelessness to the narrative: the film begins in a rather grim present, and then we're told David Holm's story in a series of flashbacks (and flashbacks within flashbacks--a pretty complex story structure for 1921), where his character is offered numerous chances at redemption, but he doesn't take them, and we know he won't take them, because we've seen him die drunk and wretched and mean as ever in the present. The penultimate scene is as dark as any I have seen in all of cinema.

The writing and directing is tight and intelligent, even by today's standards. In several instances, Sjostrom skillfully sets the audience up to suspect one thing, and then pulls out a surprise. The ending might not be such a surprise to some viewers, but I didn't see it coming.

This movie deserves a full restoration and DVD release. Or even a crappy budget release. It just needs to be out there so people can see and appreciate it.

9.5/10, which rounds up to 10/10


text:
Deze film is een meesterwerk, om het maar eenvoudig te zeggen. Vooral de dubbelopname die gemaakt is door de cameraman Julius Jaenzon. Hij is vakkundig gemaakt, zelfs naar de maatstaven die we nu, achtenzeventig jaar later, gewend zijn. Viktor Sjintstr<0xC3><0xB6>m, de regisseur, speelt ook de hoofdfiguur, David Holm. Op de avond van de nieuwe jaren's avonds wordt hij gedood in een gevecht, en de legende zegt dat de eerste die op het nieuwe jaar sterft, zal moeten werken als zielenverzamelaar in de vorm van een doorzichtige geest. Elk jaar wordt er een nieuwe zielenverzamelaar benoemd. De scène waarin de alcoholist, David Holm, opstaat uit zijn dode lichaam (alsof de ziel zijn aardse lichaam verlaat) op het kerkhof (waar het gevecht heeft plaatsgevonden) is een echte prijs voor een filmminnend oog. Ook wanneer de huidige zielenverzamelaar met zijn paard en rijtuig arriveert, is het een prachtige, maar ook angstaanjagende scène. David Holm herkent deze zielenverzamelaar als een drinkvriend uit een vroeger leven. Nu is het zijn beurt om het over te nemen. Net als Scrooge in het verhaal van Dickens, 'A Christmas Story', wordt David getoond waartoe zijn leven en daden hebben geleid voor de mensen om hem heen.
De film gaat over het gevaar van het misbruiken van drugs, in dit geval alcohol. Het is gebaseerd op een boek van de Nobelprijswinnaar Selma Lagerstr<0xC3><0xB6>m. Viktor Sjentstr<0xC3><0xB6>m heeft nog een paar van haar boeken gefilmd, maar dit is het boek met het beste resultaat, misschien omdat dit boek het meest filmisch is.

text_en:
This film is a masterpiece to put it simply. Especially the double exposure made by the cameraman Julius Jaenzon. It is skillfully made even with the standards we are used to today seventy eight years later. Viktor Sjöström, the director, also plays the main character, David Holm. On the night of new years eve he is killed in a fight, and the legend says that the first one who dies on the new year, will have to work as a soul-collector in the form of a transparent ghost. There is a new soul-collector to be appointed every year.

The scene in which the alcoholic, David Holm, rises up from his dead body (like the soul is leaving his earthly body) in the churchyard (where the fight took place) is a real award for a filmloving eye. Also when the present soul-collector arrives with his horse and carriage is a beautiful but also a scary scene. David Holm recognizes this soul-collector as a drinkingfriend from earlier life. It is now his turn to take over. Just like Scrooge in Dickens story "A christmas tale", David is shown what his life and doings has led to for the people around him.

The film is about the danger of abusing drugs, in this case alcohol. It is based upon a book by Nobel prize winner Selma Lagerlöf. Viktor Sjöström filmed a few more of her books, but this is the one with the best outcome, maybe because this book is the most filmic of them.


text: Veel zei zonder woorden.<br />Dit is een uitstekende film. Hij is in kleur gemaakt, niet in kleur zoals in de huidige films, maar met een speciale monokleurentechniek (met tinten) die betekenis, stemming, zintuiglijke waarneming en tijd weergaf. Je moet hem in kleur zien, want het wordt een heel andere film. Het verhaal, van Nobelprijswinnaar Selma Lagerl<0xC3><0xB6>f, wordt op een effectieve manier gepresenteerd. Je hebt nooit een duidelijk gevoel van echt, herinnering of fantoom. De veranderingen die zich in de Zweedse samenleving in die tijd voltrekken, zijn subtiel gelaagd. De meeste zijn zeer aanbevelenswaardig. Probeer hem te huren of online te vinden. Ik heb hem gezien bij een Zweedse filmcursus en ik wil hem toevoegen aan mijn filmbibliotheek.

text_en:
Much said without words.

This is an excellent movie. It was made in color-not color as in today's films, but a special mono-color use (with shadings) that portrayed meaning, mood, sense and time. It should be seen in color, as it becomes an entirely different film. The story, by Nobel prize-winner Selma Lagerlöf, is effectively presented. One never has a clear sense of real, memory or phantom. Changes going on in Swedish society at the time are subtly layered. Most highly recommend. Try to rent it or find it on-line. I saw it in a Swedish film class and I want to add it to my film library.


text:
Victor Sjrenstr<0xC3><0xB6>ms _Kdenrkarlen_ dompelt de kijker gedurende een groot deel van de looptijd van de film onder in de lagere regionen van het leven, met grimmige taferelen van alcoholische ontaarding, gezinsgeweld en suïcidale wanhoop, maar de meest gedenkwaardige passages bevatten het mythische beeld van de Dood zelf. Hier wordt de Dood belichaamd als een spookachtig door paarden getrokken rijtuig, bestuurd door een ellendige zondaar die de laatste was die op de vorige oudejaarsavond stierf. Gedurende een jaar moet de ellendeling de zielen van de pas overledenen verzamelen, en na twaalf maanden van deze verschrikkelijke dienstbaarheid wordt de ziel van de koetsier eindelijk bevrijd wanneer de laatste persoon die op 31 december sterft de nieuwe koetsier wordt.
De scènes die deze koets betreffen (de film stond bekend als 'Het Spookrijtuig' of 'Het Spookrijtuig'). 'The Phantom Chariot', in Engelstalige landen) zijn griezelig en hypnotiserend, met gebruikmaking van dubbel-ontwikkelde cinematografie, die heel geraffineerd was voor zijn tijd en die nog steeds effectief is als je hem vandaag de dag ziet. Het opvallendst is dat het rijtuig naar de bodem van de oceaan reist om de ziel op te halen van iemand die is verdronken. Hoe fascinerend deze scènes ook zijn, het grootste deel van de film gaat over de neerwaartse spiraal van David Holm, gespeeld door de regisseur zelf in een ingehouden vertolking van een man die de hoop op een fatsoenlijk leven heeft opgegeven. In flashbacks zien we Holm genieten van een aangename dag op het strand met zijn vrouw, kinderen en broer, en hij lijkt een doodgewone man. Plotseling, zonder overgang of uitleg, zien we Holm als een alcoholisch wrak, dat problemen heeft met de wet en vervreemd is van zijn familie. Normaal gesproken zou deze sprong van Voor naar Na kunnen voelen als een tekortkoming in het verhalen vertellen, maar in dit geval vertrouwen de filmmakers erop dat wij de vertrouwde, smerige details zelf wel invullen. Er wordt gesuggereerd dat Holm is misleid door zijn gezellige vriend Georges, de drinkebroer die als eerste het verhaal van het Spookrijtuig vertelt, maar wat de oorzaak van Holms ondergang ook mag zijn, het lijkt een verloren zaak, een boosaardige dronkelap die er een pervers genoegen in schept om zijn familie pijn te doen en te weigeren zijn leven te beteren.
Terwijl David Holm onze centrale figuur is, is het verhaal.' 's ware katalysator is een jonge verpleegster van het Leger des Heils die een sympathieke belangstelling voor zijn geval aan de dag legt en hardnekkig in hem gelooft, ondanks zijn hatelijke gedrag. Als de verpleegster zelf op sterven ligt <0xE2><0x80><0x93> indirect door haar hulp aan Holm <0xE2><0x80><0x93> eist ze hem te zien en zet zo per ongeluk een reeks gebeurtenissen in gang die tot zijn herstel zal leiden.
Soms lijkt deze film op het verhaal van Dickens over Scrooge, in zijn gebruik van spookbezoekers die een diepgewortelde man inspireren om zijn leven onder de loep te nemen, te lijden onder zijn wangedrag en te veranderen. Ik moest ook denken aan het drama _Terje Vigen_ van Sjengstr<0xC3><0xB6>m uit 1917. De regisseur herhaalt ook een standaardthema van de Scandinavische folklore, dat eerder al in zijn _Berg-Ejvind och hans hustru_ (ook wel bekend als _The Outlaw and His Wife_, 1918) werd aangetroffen: geen mens kan zijn lot ontlopen. Deze keer zou echter kunnen worden aangevoerd dat David Holm erin slaagt zijn schijnbaar onvermijdelijke lot te ontlopen, want hij krijgt een onverwachte tweede kans om het goed te maken.
Kijkers die een duik in het bovennatuurlijke verwachten, zullen de scènes met het Spookrijtuig van de titel kunnen waarderen, maar zijn misschien niet voorbereid op het pijnlijke onderzoek van de alcoholische ondergang van een gekwelde man. Maar degenen die van intens en krachtig zwijgend drama houden, zullen _Kdenrkarlen_ in zijn geheel kunnen waarderen. Het is een van de beste serieuze films van zijn tijd en zeker een van de meest geavanceerde werken van Sjemonar.

text_en:
Victor Sjöström's "Körkarlen" plunges the viewer into life's lower depths for much of its running time, with grim scenes of alcoholic degradation, family violence and suicidal despair, but the most memorable passages involve the mythic image of Death itself. Here Death is embodied as a ghostly horse-drawn carriage, driven by a wretched sinner who was the last person to die on the previous New Year's Eve. For one year the wretch must collect the souls of the newly departed, and after twelve months of this horrible servitude the driver's own soul is finally released when the last person to die on December 31st becomes the new driver.

The scenes involving this carriage (the film was known as "The Phantom Carriage" or "The Phantom Chariot" in English-speaking countries) are eerie and mesmerizing, utilizing double-exposure cinematography that was quite sophisticated for its time and still effective when seen today. Most strikingly, the carriage travels to the floor of the ocean to collect the soul of a person who drowned. As fascinating as these scenes are, however, the bulk of the film is concerned with the downward spiral of David Holm, played by the director himself in an understated portrayal of a man who has given up on the possibility of living a decent life. In flashbacks we see Holm enjoying a pleasant day at the beach with his wife, children and brother, and he appears to be a perfectly ordinary guy. Abruptly, without segue or explanation, we then see Holm as an alcoholic wreck, in trouble with the law and alienated from his family. Ordinarily this leap from Before to After might feel like a story-telling deficiency, but in this case the filmmakers trust us to fill in the familiar, sordid details on our own. It's suggested that Holm has been led astray by his convivial friend Georges, the drinking companion who first relates the tale of the Phantom Carriage, but whatever the cause of his downfall Holm appears to be a lost cause, a mean-spirited drunk who takes perverse pleasure in inflicting pain on his family and in refusing to reform.

While David Holm is our central figure the story's true catalyst is a young Salvation Army nurse who takes a sympathetic interest in his case and doggedly believes in him despite his hateful behavior. When the nurse herself is dying-- indirectly due to her ministrations on Holm's behalf --she demands to see him, and thus inadvertently sets in motion a chain of events that will result in his recovery.

At times this film resembles Dickens' tale of Scrooge in its use of ghostly visitors who inspire a deeply flawed man to take stock of his life, suffer over his misbehavior, and reform. I was also reminded of Sjöström's 1917 drama "Terje Vigen," in which a man returns from jail to find his house empty and his family gone (a sequence echoed here). The director also reiterates a standard theme of Scandinavian folklore, found earlier in his "Berg-Ejvind och hans hustru" (a.k.a. "The Outlaw and His Wife," 1918) that no man can outrun his fate. This time, however, it could be argued that David Holm actually succeeds in evading his seemingly inevitable fate, for he's given an unexpected second chance to make amends.

Viewers expecting a plunge into the supernatural will appreciate the sequences featuring the Phantom Carriage of the title, but may not be prepared for this film's painful examination of a troubled man's alcoholic downfall. But those with a taste for intense and powerful silent drama will appreciate "Körkarlen" in its entirety. It stands with the best serious cinema of its era and is certainly one of Sjöström's most accomplished works.


text:
Victor Sjostroms meesterwerk The Phantom Carriage is kortgeleden op dvd uitgekomen met een nieuwe soundtrack van de KTL. Het duo, bestaande uit de Amerikaanse gitarist Stephen O'Malley en de Oostenrijkse laptopkunstenaar Peter Rehberg, heeft een buitengewone verzameling geluiden gecreëerd die de originele filmbeelden uit 1921 begeleidt en accentueert. Elke act wordt ingeleid door een onheilspellend dreunend geluid en een mengeling van drones, gitaarakkoorden en feedback ebt en vloeit terwijl het grimmige drama zich ontvouwt.
Hoe indrukwekkend de nieuwe soundtrack ook is, de film blijft de echte ster met zijn tijdloze weergave van een duister en dystopisch sprookje. Volgens dit sprookje is de laatste persoon die voor middernacht op nieuwjaarsdag sterft.' Eve wordt veroordeeld om een jaar achter de teugels van het fantoomrijtuig te zitten, om de zielen van de doden te verzamelen. Dit is het lot van de antiheld van de film, David Holm, die na zijn voortijdige dood en de ontmoeting met de koetsier van het rijtuig een pijnlijk onderzoek naar zijn leven moet ondergaan.
Deze film wordt vaak een horrorfilm genoemd, en hoewel dit een passend etiket is, schuilt de echte horror hier niet in de bovennatuurlijke elementen, maar in de vertolking van menselijk lijden door anderen. Sjostrom levert een opmerkelijke prestatie als de dronken, hatelijke en dreigende Holm in levenden lijve, en de ongelukkige, bange Holm die terugkijkt uit het land der doden en terugdeinst voor zijn daden uit het verleden.
<0x3E> Strijdlustige beeldspraak is overvloedig aanwezig in Het spookrijtuig en compenseert ruimschoots de onvermijdelijk beperkte dialoog. Het onheilstijding van middernacht wordt krachtig geïllustreerd door het beeld van een klok die als een tweede maan in de donker wordende nachthemel zweeft. Even indrukwekkend zijn de doden die worden geïllustreerd met pionierende, half doorzichtige beeldspraak, en de taferelen van het spookrijtuig dat over land en zee rijdt blijven huiveringwekkend om naar te kijken.
<0x3E> De film verdient zijn plaats als een van de meest gewaardeerde stomme films aller tijden en de nieuwe soundtrack van de KTL is een sublieme accentuering van de thema's.

text_en:
Victor Sjostrom's silent film masterpiece The Phantom Carriage has recently been released on DVD with a new soundtrack recorded by KTL. The duo, comprising American guitarist Stephen O'Malley and Austrian laptop artist Peter Rehberg, has conjured an extraordinary collection of sounds to accompany and accentuate the original film footage from 1921. An ominous banging sound introduces each Act and a medley of drones, guitar chords and feedback ebbs and flows as the grim drama unfolds.

As impressive as the new soundtrack is, the film remains the real star with its timeless rendering of a dark and dystopian fairy tale. According to this tale the last person to die before the stroke of midnight on New Year's Eve is condemned to spend a year behind the reins of the eponymous phantom carriage, collecting the souls of the dead. This is the fate of the anti-hero of the film, David Holm, who is moved to painful scrutiny of his life following his untimely death and subsequent encounter with the driver of the carriage.

This film is often referred to as a horror film and although this is a fitting label, the real horror here resides not in the supernatural elements but rather in the depiction of human suffering at the hands of others. Sjostrom gives a remarkable performance as the drunken, spiteful and menacing Holm in life, and the wretched, frightened Holm looking back from the land of the dead and shrinking from his past deeds.

Striking imagery abounds throughout The Phantom Carriage and more than compensates for the inevitably limited dialogue. The ill-omened onset of midnight is powerfully illustrated through the image of a clock-face hovering alone in the darkening night sky like a second moon. Equally impressively, the dead are depicted through pioneering semi-transparent imagery and the scenes of the phantom carriage riding over land and sea remain chilling to watch.

Sjostrom's film deserves its place as one of the most esteemed silent films of all time and the new soundtrack by KTL is a superb accentuation of its themes. This is a must-see.


text:
Dit is helaas een weinig bekende film... ik zeg 'ongelukkig', want hij staat hoog op de lijst van de 'klassieken' van het Amerikaanse stomme filmdoek!
Het gaat over een legende over een'spokenwagen' die over de hele wereld reist en de zielen oppikt van degenen die gestorven zijn. De legende zegt dat de laatste persoon die op oudejaarsavond sterft, veroordeeld is het hele volgende jaar in de spokenwagen te rijden.
Het doet me denken aan de scène van het spook van de toekomst die toch nog komt in Dickens' beroemde kerstverhaal.
De dubbel-ontvankelijkheidseffecten van de geesten (b.v. wanneer ze in contact komen met de 'levende' mensen) zijn EXCELLENT!
Als je van stomme films houdt, moet je dit zien; het zal je 'wegblazen'!

Norm Vogel

Norm's Old Movie Heaven http://www.nvogel.com/film/film.

text_en:
This, unfortunately, is a little-known film.....i say "unfortunately", because it ranks up there with the "classics" of the American silent screen!

It's about a legend of a "phantom chariot" that travells all over the world, picking up the souls of those who have died. The legend says tha the last person to die on New Year's Eve is condemned to drive the chariot for the next whole year.

It brings to mind the sequence of the "Ghost of Future Yet To Come" in Dicken's famous "Christmas Carol".

The double-exposure effects of the ghosts (esp. when they interact with the "live" people) are EXCELLENT!

If you love silent films, you MUST see THIS; it will "blow you away"!

Norm Vogel

Norm's Old Movie Heaven http://www.nvogel.com/film/film.html


text: Sjornstr<0xC3><0xB6>ms meesterwerk en een film die de Zweedse ziel vastlegt. Het was ook een grote inspiratiebron voor Bergman; de overeenkomst tussen Kderkarlen en Smultronst Mattillet (met Sjornstr<0xC3><0xB6>m in de hoofdrol als Isak Borg) uit 1957 is geen toeval. Mis het voor geen goud!

text_en: Sjöströms masterpiece and a movie that captures the swedish soul . It also served as a great inspiration for Bergman; the similarites between Körkarlen and Smultronstället (with Sjöström in the leading role as Isak Borg) from 1957 is not a coincidence. Don't miss it for the world!


text:
Op oudejaarsavond vraagt de tuberculeuze zus van het Leger des Heils (Astrid Holm) aan haar moeder en haar collega Maria (Lisa Lundholm) of ze David Holm (Victor Sj baardstr<0xC3><0xB6>m) willen bellen om haar op haar sterfbed te bezoeken. Ondertussen vertelt de alcoholist David op het kerkhof aan twee andere dronkaards de legende van de Spookrijder en zijn koetsier: in overeenstemming met de legende wordt de laatste zondaar die aan het begin van het nieuwe jaar sterft, de zielenverzamelaar die zielen verzamelt in zijn koets. Als David weigert Edit te bezoeken, krijgen zijn vrienden ruzie met hem, ze krijgen ruzie en David sterft. Als de koetsier arriveert, herkent hij zijn vriend Georges (Tore Svennberg), die aan het eind van het afgelopen jaar is gestorven. George bezoekt delen van Davids weerzinwekkende leven en in flashbacks laat hij zien hoe gemeen en egoïstisch David was.
'Kderkarlen' is een indrukwekkende en stijlvolle stomme film, met schitterende special effects (voor een film uit 1921). De personages zijn zeer goed ontwikkeld, maar het verhaal is gedateerd en er is een vreemde en onverklaarbare situatie wanneer zuster Edit vertelt dat ze van David Holm houdt. Waarom zou een verlichte vrouw van zo'n verachtelijke man houden die zijn leven heeft verspild door andere mensen te corrumperen? Ondanks het feit dat de film in de huidige tijd religieus gedateerd is, geeft hij uiteindelijk een prachtige boodschap van geloof en verlossing. Mijn stem is negen.
Titel (Brazilië): 'A Carromera Fantasma' ('De Phantom Coach').

text_en:
In the New Year's Eve, the tuberculous sister of the Salvation Army Edit (Astrid Holm) asks her mother and her colleague Maria (Lisa Lundholm) to call David Holm (Victor Sjöström) to visit her in her deathbed. Meanwhile, the alcoholic David is telling to two other drunkards in the cemetery the legend of the Phantom Coach and his coachman: in accordance with the legend, the last sinner to die in the turn of the New Year becomes the soul collector, gathering souls in his coach. When David denies to visit Edit, his friends have an argument with him, they fight and David dies. When the coachman arrives, he recognizes his friend Georges (Tore Svennberg), who died in the end of the last year. George revisits parts of David's obnoxious life and in flashbacks, he shows how mean and selfish David was.

"Körkarlen" is an impressive and stylish silent movie, with magnificent special effects (for a 1921 movie). The characters are very well developed; however, the story is dated and there is a weird and unexplained situation, when Sister Edit tells that she loves David Holm. Why should a enlightened woman love such a despicable man that wasted his life corrupting other people? Despite being religiously dated in the present days, it gives a beautiful message of faith and redemption in the end. My vote is nine.

Title (Brazil): "A Carroça Fantasma" ("The Phantom Coach")


text:
Op een donkere, sombere oudejaarsavond eist een zieke verpleegster dat David Holm onmiddellijk aan haar wordt voorgesteld. We weten nog niet wie David Holm is of waarom deze verpleegster hem wil spreken, maar haar laatste wens is dat ze hem nog één keer kan spreken. Aan de andere kant van de stad, genesteld tussen de grafstenen van de plaatselijke begraafplaats, wachten Holm (Victor Sj baardstr<0xC3><0xB6>m, die ook de leiding had) en twee van zijn dronken collega's vrolijk de komst van het nieuwe jaar af. 'Hier weten we precies wanneer we het nieuwe jaar in kunnen drinken,' roept Holm uit, terwijl hij een vinger in de richting van de grote klokkentoren in de duisternis werpt. Hij weet echter niet dat hij niet meer in leven zal zijn om het te begroeten.
Om de tijd te doden vertelt Holm opgewekt een spookverhaal. Hij heeft ooit een vriend gehad die George heette, 'een vrolijke kerel' die'slimmer was dan de rest van ons'. Op een oudejaarsavond, een paar jaar geleden, heeft George een potentieel rampzalige vechtpartij ontketend, omdat hij bang was dat de laatste man die voor middernacht zijn laatste adem uitblies, veroordeeld zou worden tot het besturen van de fantoomwagen voor het komende jaar, om te doen wat de dood wilde en de zielen van de overledenen te verzamelen. 'En, heren, George stierf op oudejaarsavond!' besluit Holm opgewekt, zonder de moeite te nemen zijn spottende scepsis over de overtuigingen van de man te verbergen. Het lot wil natuurlijk dat een onverwacht gewelddadig treffen resulteert in Holms dood, precies om middernacht. Terwijl de doorzichtige geest van de man voorzichtig uit zijn aardse lichaam opstijgt, is hij tot zijn afgrijzen getuige van de verre nadering van een spookrijtuig. De koetsier, een fr<0xC3><0xAA>le gestalte in een mantel <0xE2><0x80><0x93> een sikkel stevig in zijn hand geklemd <0xE2><0x80><0x93> stapt uit het rijtuig en loopt naar het rijtuig toe. Tot onze verbijstering ontdekken we dat de koetsier niemand anders is dan de afgeleefde George, die zich opmaakt om zijn gruwelijke taak over te dragen aan de opvolger van dit jaar.
Gezien het tijdperk waarin 'K derkarlen' is gemaakt, zijn de special effects in deze film absoluut subliem. Cinematographer Julius Jaenzon maakte gebruik van dubbele belichting om het spookachtige, spookachtige silhouet van het rijtuig en de verdoemde koetsier te creëren. Het eindresultaat is tot op de dag van vandaag zeer effectief. Een bijzonder indrukwekkende scène is die van de spookwagen die naar de bodem van de oceaan reist om de ziel van een verdronken man op te halen. Een andere scène, die griezelig veel lijkt op Jack Torrance (Jack Nicholson) in Stanley Kubricks 'The Shining', gaat over Holm die de keukendeur met een bijl intrapt om zijn vluchtende vrouw en kinderen te bereiken.
Victor Sjrenstr<0xC3><0xB6>ms 'K denrkarlen' is werkelijk onheilspellend en verontrustend in zijn uitvoering. Het is een prachtig filmwerk waarin Holms gestage aftakeling als alcoholist, zijn onvermijdelijke dag des oordeels en de hoop op verlossing met succes worden geportretteerd.

text_en:
On a dark, gloomy New Year's Eve night, an ill nurse, her life slowly ebbing away, demands that David Holm be presented to her at once. We don't yet know who David Holm is, or why this nurse wishes to see him, but her only dying wish is to speak with him just one more time. On the other side of the town, nestled comfortably amongst the gravestones of the local cemetery, Holm (Victor Sjöström, who also directed) and two of his drunken associates merrily await the coming of the New Year. "Here we can tell just when to drink the New Year in," exclaims Holm, casting a finger towards the large clock tower that looms through the darkness. Little does he know, however, that he will not be alive to greet it.

To pass the time, Holm cheerfully recites a ghost story. He'd once had a friend name George, "a merry fellow" who was "smarter than the rest of us." On one New Year's Eve several years ago, George has broken up a potentially disastrous brawl, fearing that the final man to draw his last breath before midnight would be condemned to drive the phantom chariot for the next year, doing Death's bidding and collecting the souls of the deceased. "And, gentlemen, George died last New Year's Eve!" concludes Holm happily, not bothering to contain his mocking skepticism of the man's beliefs.

As fate has it, of course, an unexpected violent encounter results in Holm's death, just on the stroke of midnight. As the man's transparent spirit rises gingerly from his earthly body, he witnesses, to his horror, the distant approach of a phantom carriage. The driver, a frail cloaked figure - a sickle clasped tightly in his hand - steps down from the carriage and approaches. We are astonished to discover that the driver is none other than a decrepit George, preparing to pass on his ghastly duty to this year's successor.

Considering the era in which 'Körkarlen' is made, the special effects in this film are absolutely superb. Cinematographer Julius Jaenzon used double-exposure photography to create the eerie, ghostly silhouette of the carriage and its damned driver. Even today, the end result is highly effective. A particularly impressive scene involves the phantom chariot travelling to the ocean floor to retrieve the soul of a drowned man. Another scene, eerily reminiscent of Jack Torrance (Jack Nicholson) in Stanley Kubrick's 'The Shining,' involves Holm breaking down the kitchen door with an axe in order to reach his fleeing wife and children.

Genuinely ominous and unsettling in its execution, Victor Sjöström's 'Körkarlen' is a fine work of cinema, successfully portraying Holm's steady alcoholic decline, his inevitable day of judgment, and a final hopeful possibility of redemption.