Onun Buynuzdakı həyət qapısı Pir qapısı kimidir. Bu, şairin şəxsiyyəti, davranış tərzi ilə əlaqədardır. Pirin sahibi qonağın birinə də demir ki, mən sizi xatırlamıram. Halbuki qonaqlar qırx, otuz, on il əvvəlin tanışlığından da danışırlar. Hərdən gündə iki və üç dəstə gəlirlər. Onlar hərdən şairə əziyyət verirlər. Amma şair onların hamısını sevir, çünki onlar onun buğda dənəsi təkin bitdiyi torpağın hissələridir. Şair özünü də, Allahını da, atasını da bu torpaqdan bilir. Musa Yaqub bu cür bir panteistdir, sufi babalarımızın, Nəsiminin, Füzulinin varisidir. Musanın atasının adını da düz yazsaq Sufi Məhəmməd alınır, yəqin ki, bu təsadüfi deyil.