«Deyirəm, insanın gözü açıq olmalıdır, insan özünü bəsirətli etməlidir. Şair məhz belə edir – bütün hissləri uzun müddət və dəfələrlə, amma məntiqi şəkildə qarışdırmaqla, hər cür sevgini, hər növ dərdi və dəliliyi sınaqdan keçirməklə. O özünü axtarır, hər cür acıları dadır və yalnız onların cövhərini saxlayır. O, dillə deyilməsi mümkün olmayan işkəncəyə tab gətirməlidir və bu zaman onun özündəki bütün inama, bütün fövqəlbəşəri qüvvəyə, vücudundakı böyük cinayətkara, böyük xəstəyə, tam lənətlənmişə və hədsiz bəsirətliyə ehtiyacı olacaqdır. Çünki bu halda o, məchula yetişir. O, ruhunu tərbiyə etdikdə və onu bütün digər ruhlardan zəngin bir hala gətirdikdə, məchula çatır»…22