- Deyildiyi şəkildə yox. Mənim fikrimcə, böhran həyatın zəruri cəhətlərindən biridir. Heç indiyə qədər böhran keçirmədiyini deyən bir şair görmüsünüzmü? Böhran hamı üçün var, amma şairdən şairə, dövrdən dövrə fərqlənir. Hər şairin öz böhranı olur. Nizar Qəbbaninin böhranı ilə Məhəmməd Əli Şəmsəddinin böhranı tamam ayrı şeylərdir. Məncə, dünya həllə ehtiyacı olan və heç zaman həllini tapmayan bir problemdir. Həmişə naməlum şeyləri öyrənmək arzusu olub və var, lakin bu məchul şeylər heç vaxt bütünlüklə, axıra qədər aşkar olmur. Əks təqdirdə insan tükənər. Əgər insan qabaqcadan taleyi oxuya bilsə, qiyamət qopar, deyilmi? Deməli, bu böhran labüd bir şeydir. Mən özüm Livanın cənubundan çıxmış bir şairəm və əsasən kəndli olan yoxsul insanlarla birlikdə yaşayıram. Onların yaşadığı torpaq, özü də təkcə torpaq yox, tarix və insani dəyərlər bütünlüklə yox olmaq təhlükəsi ilə üzləşib. Bu səbəbdən mən bir növ böhran şəraitində yaşayıram. Digər tərəfdən, mən bir şair kimi dünyanın başqa yerlərində baş verən hadisələrə də biganə qala bilmərəm, çünki poetik təfəkkür bir bölgənin, bir ölkənin çərçivəsi ilə məhdüdlaşmır, bütün dünya ilə bağlanır. Özü də indi bizim Yer kürəmiz kiçik bir kəndə çevrilib. Odur ki, özünün kiçik və böyük dərdləri ilə yanaşı bütün dünyanın qəmini də ürəyinə yığan şairin böhrana düçar olması təbiidir.