M. Hüseyni ədəbiyyat və dil tariximizin faktı kimi kitaba daxil etdiyi nümunələrin bədii keyfiyyətlərindən bəhs etmir. Bu da təbiidir, çünki farsdilli şerin hakim mövqedə olduğu dövrlərdə milli ədəbiyyat və dil faktı olmağın özü onların elmi və ədəbi əhəmiyyətini şərtləndirir. Lakin bədii-estetik baxımdan da verilən nümunələrin bir çoxu xüsusi diqqətə layiqdir. Misal üçün, Mirzə Saleh Təbrizinin (XVII əsr) aşağıdakı misralarına nəzər salaq: