Fransız sürrealistləri Bleykdən və onun kimi digər şairlərdən təxəyyülün gücünü və əzəmətini öyrəndilər, eyni zamanda bu ideyanı mənimsədilər ki, ruhən mütləq «mən»sizliyə yetişmək üçün kilsə adlanan nəhəng aparata, hətta səmavi kitaba və dinə ehtiyac yoxdur. İnsan özü səmavi bir kitabdır. İnsan hər şeyə qadirdir, hər şeyi əhatə edir və təxəyyülün gücü sayəsində nəinki hər şeyi insan halına sala bilər, eyni zamanda bitkiyə, daşa, heyvana çevrilə, hətta özündə onlara tam qovuşmaq üçün sönməz bir yanğı da görə bilər. Lotreamon bu fikirdədir ki, hürən itlər sonsuzluğa təşnəliklərini büruzə verirlər: «Sizin kimi, mənim kimi, bütün digər insanlar kimi. Mən hətta itlərin görkəmində də sonsuzluq ehtiyacını hiss edirəm».6 Sonsuzluğa bu ehtiyac bir növ mütləq mücərrədlik aləmində axtarış və «Böyük obraz»a7 qovuşmaq tələbatıdır.