A, E, İ, U, O səslərdir və onları qulaq eşitməlidir. Amma hisslərin qəsdən qarışdırılması nəticəsində onlar qara, ağ, qırmızı, yaşıl və göy olurlar və göz onları görməlidir. Məgər Mövlana gözümüzün eşitməsini, qulağımızın görməsini istəmir? Elə isə Remboya irad tuta bilərikmi? Əgər "A" qaradırsa, başqa bir səs olan qışqırıq niyə bənövşəyi olmasın? «Bənövşəyi qışqırıq» kimi çox gözəl və mənalı bir ifadəni pisləyənlər24 müəllifin nə demək istədiyini anlamadıqlarına görə ondan üzr istəməli deyillərmi? Halbuki ədəbiyyatın bir belə tarixi olduğu halda gərək onu anlayaydılar. Məgər Mövlana oda düyün vurub havanı bağlamırmı? Axı şeiri də ən azı nəsrin prinsipləri və şərtilikləri ilə ölçmək lazımdır. Şair gözləyir ki, oxucusu təkcə onun şeirini başa düşməsin, həm də onun qalan hissəsini özü desin. Belə ki, oxucunun hər hansı metaforanı başa düşməsi və onun təsiri altına düşməsi şeirin yaradılması prosesini davam etdirmək və şairin yaradıcılığı ardınca hərəkət etmək deməkdir. Nə isə, mətləbdən uzaq düşməyək.