Bütün qapılar Cəhənnəm əhlinin üzünə bağlandıqdan və onların sözünü dinləyəcək heç kəsin olmamasından sonra Cəhənnəm əhli bəzi cəzaların yüngülləşdirilməsi ümidi ilə Allaha üz tutarlar. Arasıkəsilməyən çağırış və nidalarla Allaha yalvararlar, lakin bunun da onlara heç bir faydası dəyməz. Çünki vaxtilə onlar Allaha üsyan edərək Onun qanunlarını tapdalamış, Allaha xas olan bir yerdə Ona qarşı vuruşmuşlar. Artıq Allah dərgahında onlar üçün nə əfvdən, nə də mərhəmət və məğfirətdən zərrə qədər də pay qalmamışdır. Allahın isə onlara cavabı belə olacaqdır: «(Allah) buyurar: "Orada zəlil (mə’yus) vəziyyətdə durub qalın və Mənə heç bir şey deməyin! (Cəhənnəm odundan xilas edilməyinizi Məndən diləməyin!)" Çünki bəndələrimdən bir zümrə (mö’minlər) var idi ki, onlar: "Ey Rəbbimiz! Biz (Sənə) iman gətirdik. Artıq bizi bağışla, bizə rəhm et. Sən rəhm edənlərin ən yaxşısısan!" - deyirdilər. Siz isə onları məsxərəyə qoyurdunuz. (Bu məsxərə, lağlağı başınızı o qədər qatmışdı ki) Məni yada salmağı belə sizə unutdurmuşdu. Siz (istehza ilə) onlara gülürdünüz. Həqiqətən, Mən səbr etdiklərinə görə onları mükafatlandırdım. Onlar nicat tapanlardır (uğura yetənlərdir)!»