Mövlananın poeziyası zahiri şəxsiyyətdən daxili şəxsiyyətə doğru qaçışdır. O öz içini axtarır ki, öz «başqa kəs»ini tapsın və bu işdə ətrafında olan bütün əşyalardan, dövrünə qədər mövcud olmuş bütün əsatirlərdən, məzhəblərdən, dinlərdən, mədəniyyətlərdən və ənənələrdən vasitə kimi istifadə edir. Və bu yolla vücudunun dərinliklərindəki pərdələri cırıb daxili «mən»i ilə üzbəüz durmağa, onunla xəlvətdə qalmağa çalışır. Vücudunun dərinliklərindən həqiqətən sel kimi qaynayıb daşan bütün simvollar, metaforalar və bənzətmələr onu tamamilə aydın bir məqsədə – o «başqa kəsi», o daxili «mən»i, o «misdə qızıl» qabiliyyətini dərk etməyə doğru aparır. Təsadüfi deyil ki, bəşər övladı uzun müddət iksir axtarışında olmuşdur. Məgər bu iksir Mövlananın vücudunda gizlənib daim öz əlamətləri ilə, işarələr, əmrlər, simvollar, metaforalar, baxışlar, açarlar, çıraqlar və şimşəklərlə onu özünə doğru çəkən o Allahın, o «başqa kəs»in ayrı bir adı deyilmi?!...