İbn Rüşdün şöhrəti yəqin ki, təsadüfi deyil, lakin bu müəyyən qədər ondan əvvəl yaşamış Şərq müsəlman filosoflarının üstünlüklərini kölgədə qoyur. Həmin filosoflardan xüsusilə Farabinin (870-950) və İbn Sinanın (980-1030) adlarını çəkmək lazımdır. Bir çox tədqiqatçıların fikrincə, onların təlimləri ağıl ilə imanın barışdırılmasına yönəlmişdi və buna görə də İbn Ruşdün fəlsəfəsində olan daxili bütövlükdən məhrum idi. Lakin reallıq budur ki, həmin filosoflar nəinki ərəb-ispan fəlsəfəsinin yaranmasını və onun İbn Rüşdün simasında öz zirvəsinə çatmasını hazırlamışlar, hətta çox vaxt İbn Rüşdün adına çıxılan bir çox ideyaların həqiqi müəllifləri olmuşlar.