Məlum olduğu kimi, XVI əsrin ikinci yarısından farsdilli poeziyanın ağırlıq mərkəzi tədricən Hindistana – Böyük Moğollar dövlətinə keçirdi. Bir sıra amillər, o cümlədən, Əkbər şahın (1556-1605) və onun yaxın xələflərinin ədəbiyyata xüsusi diqqət yetirməsi və hamilik etməsi Azərbaycandan, İrandan, Kiçik və Orta Asiyadan şairlərin kütləvi surətdə Hindistana köçməsinə şərait yaratdı. Əslində qeyd olunan “Hind üslubu” da bu dövrdə son dərəcə intensiv xarakter kəsb etmiş müsəlman-hind mədəni sintezinin təzahürü kimi meydana gəldi.