- Bu məsələ bir çox amillərlə şərtlənmişdir. Onu da deyim ki, son vaxtlar İspaniyada kimsə mənim yaradıcılığım barədə geniş tədqiqat işi yazıb və bu zaman müəyyən statistik hesablamalar da aparıb. Məsələn, götürüb mənim yeddi kitabımı araşdırıb və görüb ki, "qan" sözü ilk kitablarımda cədvəlin başında dayanır, son kitablarımda isə cədvəlin sonuna düşür. Əvəzində əvvəllər az işlənən "su", "uşaq" və ya "quş" kimi sözlər tədricən çoxalmağa başlayıb. Nə isə. Amma soruşduğunuz "quş" sözü mənim üçün mühüm bir simvoldur. Qarşınızdakı jurnalın cildinə baxın: orada uçan göyərçinlər təsvir olunub. "Göyərçin" ən ilkin simvollardandır, çünki o, öz uçuşu ilə hər hansı bir varlığın zamanda hərəkətini göstərir. Göyərçin mənim üçün qanadlı bir canlı olmazdan öncə, bir ruhdur, qanad isə yalnız onun örtüyüdür. Qurani-Kərimə baxsanız, orada da "quş"un heyrətamiz bir simvol kimi işləndiyini görərsiniz. Aşağıdakı ayəyə fikir verin: "Hər bir insnın boynundan bir quş asdıq". Gəlin, əvvəlcə bu sözlərin yaratdığı təsvirə nəzər salaq, sonra onun rəmzi, simvolik mənasına keçək. Təsəvvür edin ki, böyük bir şəhərdəsiniz, küçələr adamlarla doludur, onların hərəsinin boynundan bir quş asılıb: küçədə adam və göyərçin əlindən tərpənmək olmur. Həmin sözlərdən mənim hissimin yaratdığı təsvir belədir, amma məsələnin mahiyyəti başqadır. "Hər bir insanın boynundan bir quş asdıq…". Mən bilmirəm, bu sözlərin dəqiq mənası nədir. Ola bilər ki, onlar nəyəsə işarə edir, məsələn, insanın boynundan asılan quş onun kitabıdır, yaxud taleyidir. Allah bilir, bu quş hardan hara qədər uçacaq. Hər halda bu ayənin mənası ona verilən şərhlərdən qat-qat dərindir. Və bu, sözün tam mənasında poeziyadır, baxmayaraq ki, söhbət Quranın mətnindən gedir…