İmanla idrak arasında əlaqəni anlamaq tərzləri nəticəsində İbn Rüşd, İbn Sina və Farabi hər üçü belə hesab edirlər ki, din yalnız cəmiyyət üçün zəruri olan «siyasi sənət»dir. Belə ki, cəmiyyət nəzəri və mücərrəd həqiqətləri dərk etməyə qadir olmayan nəhəng insan kütləsindən ibarətdir və din onların münasibətləri üçün etik və hüquqi çərçivənin mövcudluğunu təmin edən yeganə vasitədir.