Qərb sürrealizmi ilə Şərq sufizmi arasında bir çox oxşarlıqlar var. Birincisi odur ki, hər ikisi bir növ mütləq subyektivizmə can atır. Hər ikisi qeyri-fiziki kamillikdə, əllə toxunulması mümkün olmayan mənəvi və ruhani ucalıqda qərq olmağa çalışır. Sufi «kəsrət» («çoxluq») dünyasındakı simvollar, əlamətlər və işarələr vasitəsilə onun əsl mənbəyinə, yəni «vəhdət» («vahidlik») aləminə yol tapır. Atdığı hər bir addımda sufi əşyaları, obrazları və simvolları vasitəyə çevirir ki, özünü «mən»sizliyə qovuşdursun. Sufinin bir məqamdan digərinə varması, son nəticədə özünü Allahda və ya vəhdət aləmində «həll etməsi» və Allahın böyük obrazına oxşar kimlik qazanması bir növ potensial haldan aktual hala keçmiş şeirdir.1 O mənada ki, hər hansı bir şeirdə də əvvəlcə mistik «yol»un ilkin məqamına uyğun gələn bir obraz meydana çıxır, sonra onun əsasında və onu təkmilləşdirib dolğunlaşdırmaq üçün başqa bir obraz yaradılır, daha sonra bu obrazların üzərində digər obrazlar qurulur – eynən irfanın müxtəlif mərtəbələri, nərdivanın pillələri və ya ən dəqiqi, hindlilərin müqəddəs məbədlərinin zahiri forması kimi – beləcə şeir öz zirvəsinə çatır və bitir.