Mövlana bu parçada yaradılış mərtəbələrini, külldən cüzə doğru hərəkəti və cüzdən küllə qayıdışı12 təsvir etməklə, şey formasından adam qiyafəsinə, adam qiyafəsindən isə Böyük obraz şəklinə düşmüş insanı göstərir. Burada «yoxluq» deyildikdə, özündən və ətrafdan xəbərin yoxluğu nəzərdə tutulur, əslində özünü yox etməkdən və özünü Böyük obrazın varlığında öldürməkdən söhbət gedir. Yoxluq, yəni Allaha qovuşmaq. Mövlana nəinki bəşərin yaradılışını şer dili ilə bəyan edir, bəlkə də özünün və dünyanın yaradılışında öz şeri ilə iştirak edir, öz şeri vasitəsilə özünü daha yaxşı tanıyır. Giyom Apolliner yazır: «Şer və yaratma eyni bir işdir. Yalnız o kəsi şair adlandırmaq olar ki, kəşf edir və yaradır. Və o vaxta qədər ki, bu işlərin hər ikisinə qadirdir»…13