- Düz deyirsiniz. Səbəbi də budur ki, mənə elə gəlir, mən bu dünyaya atılmışam. Mənə hər şey verilib və heç nə də verilməyib. Mənə, insana, nə ad qoyursunuz, qoyun, lap elə Məhəmməd Əli Şəmsəddinə! Bu dünyanı mənə veriblər, amma "Adəm peşman deyil" adlı şeirimdə belə misralar var: "Mənə hər şey verilib, amma əlim heç nəyə çatmır". Fikir verirsinizmi? Mənə istək və meyllər verilib, qarşısına bəla və müsibətlər də qoyulub. Mənə bütün ləzzətləri və gözəllikləriylə birgə həyat veriblər, amma ölümü də yolum üstdə oturdublar. Daha dəqiq desək, bütün hərəkət istəklə imtina, icazə ilə qadağa, yaxud qadağa ilə qadağa arasında baş verir. Götürdüyümüz hər bir faydanın arxasında zərər, yaxud zərərlər durur. Əlbəttə, mənim şeirlərimdə ümid şüası da var. Mənim poeziyam ölümlə ümid arasında irəliləyir. Hər halda bütün bu mübhəm məqamarı açıb izah etmək mənm üçün çətindir. Məncə, şeirlərim içimdəki sirləri məndən yaxşı açıb göstərə bilir.