6 Ar ndóigh, b’in breis agus tríocha bliain ó shin, agus tá scóipiúlacht agus sofaisticiúlacht ar leith ag roinnt leis an ionramháil chriticiúil atá déanta ag de Paor ar an bhfilíocht le blianta fada anois. Tá an chaibidil a bhreac sé do The Cambridge History of Irish Literature (2008), mar shampla, ar an achoimre is cumasaí ar nuafhilíocht na Gaeilge dá bhfuil i gcló. Ar deireadh thiar, is túisce agus is fearr an éisteacht a thugann pobal nuafhilíocht na Gaeilge fós don ghuth faoistiniúil aonair — nó don ghuth a shamhlaítear a bheith faoistiniúil agus aonair, b’fhearr a rá — ná d’aon dioscúrsa fileata níos dealaithe ná níos ilghuthaí. Bíodh go dtugtar a cheart i Leabhar na hAthghabhála do Eoghan Ó Tuairisc agus a mhórdhán siomfóineach ‘Aifreann na Marbh,’ a chuirtear faoinár mbráid ina iomláine, agus do Thomás Mac Síomóin cuid áirithe le sliocht as ‘Brúdlann Thomáis,’ is cosúil go bhfuil an nua-aoiseachas trialach chomh himeallach inniu is a bhí riamh i gcultúr fileata na Gaeilge. Más ‘scata’ a scríobh ranna Uí Ríordáin, mar a mhaígh sé tráth, is é an rud is mó a chualathas ag an am, agus ó shin i leith, guth an ‘ego easumhal’; agus is amhlaidh freisin, dar liom, do mhacarónachas dialógach Ghearóid Mhic Lochlainn, bíodh gur cinnte gurb é siúd an guth is úire a tháinig chun cinn ag casadh na mílaoise. Cé go bhfuil dornán breá dánta le Michael Davitt anseo, féach nár aimsíodh slí don chineál ‘poésie concrète’ a chleacht sé ó uair go chéile. Ar an taobh eile den scéal, is cosúil gur mar fhile Béarla seachas mar fhile Gaeilge is mó a shamhlaíonn an t‑eagarthóir Micheál Ó hAirtnéide, a bhfuil dhá dhán ghearra leis anseo, agus sin uile; agus ní mé an mbeadh Seán Ó Curraoin ná Derry O’Sullivan le háireamh anseo murach a ndánta fada eisceachtúla ‘Beairtle’ (a thuill imprimatur Uí Thuama freisin, ar deireadh) agus ‘Marbhghin 1943: Glaoch ar Liombó’ faoi seach, arb iad amháin atá le léamh anseo uathu, an dara dán díobh ina iomláine. Ar ndóigh, tá filí eile ann a gcuirfidh a n‑easnamh iontas ar léitheoirí áirithe.