Minic go leor faigheann páistí nochtadh ar sheánraí teoranta drámaíochta; síscéalta, miotaseolaíocht na Gaeilge agus fabhalscéalta, de ghnáth. Baineann na drámaí a foilsíodh i gcnuasach Ní Nuadháin le roinnt critéar, foirmeacha dúchasacha ealaíne a chur in oiriúint don aos óg ina measc.[57] Tá an cur chuige seo ag teacht leis an seanchur chuige a bhí in úsáid ag an bPiarsach agus de Valera chun mórtas cultúrtha a threisiú. Cosnaíonn Ní Nuadháin sa réamhrá don phacáiste Tomás na hOrdóige an rogha a rinne sí scéalta béaloidis amháin a chur ann mar gheall ar chríoch shimplí na scéalta mar go bhfuil “fuascailt le fáil ar na fadhbanna sin agus bíonn na páistí sona sásta sa deireadh, cosúil leis na carachtair sna scéalta.”[58] Ní nach ionadh mar sin go bhfuil a leithéid seo de shíscéalta san áireamh: Na Trí Mhuc agus Na Trí Bhéar agus scéalta dúchasacha na hÉireann: Labhraidh Loingseach agus Cúchulainn, agus leagan drámaíochta de shaothar ceannródaíoch Jimín Mháire Thaidhg -Dreoilín Jimín. Feictear an nós céanna sna drámaí eile a foilsíodh sna nóchaidí: Clann Lir agus Drámaí Eile le Máire Uí Cheallaigh. Leantar fós leis an nós seo, drámaíocht na n-óg a bhunú ar sheanscéalta, mar atá sa chnuasach Déan Dráma 1 (2005) a dhíríonn mar shampla ar Na Trí Mhuicín agus Jeaic agus an Gas Pónaire. Roghnaíonn Fil Uí Dhubhghaill agus Mícheál Ó Dubhghaill suíomh samhalta do na drámaí eile atá sa chnuasach freisin: Feargal an Fear Bréige Cineálta agus Díoltas na Coille, a chuirfeadh síscéal i gcuimhne dúinn.