D’fhreastail an pobal freisin ar dhrámaí Scoil Éanna[6] a bhuí leis an bhfógraíocht mhaith a rinneadh orthu, agus an tacaíocht a fuair siad sna meáin, mar shampla litir láidir Seán O’Casey chuig an Irish Worker sa bhliain 1913: “Any Gael who refuses to help, or neglects to help the efforts being made to strengthen and extend the influence of St. Enda’s College, let him be anathema!”[7] Mar a mhíníonn Máire Nic Shiúbhlaigh chomh maith, bhí cúrsaí drámaíochta i mbéal an phobail ag an taca seo agus scata mór daoine ag triall go rialta ar dhrámaí nua is cuma má bhí siad “unsophisticated, propagandistic or wordy.”[8] Cosúil le cur chuige Shinéad de Valera níos deireanaí, thug an Piarsach óráidí go minic roimh léiriú aon dráma. Tríd an mbolscaireacht seo, thug sé comhthéacsú don dráma agus d’oibrigh sé sin mar bhealach chun daoine a ghríosú ionannú leis an ábhar. Ba mhodh ealaíne sofaisticiúil na drámaí a chuir sé ar siúl agus faightear léargas ar chur chuige turgnamhach maidir le suíomhanna, go háirithe drámaí a chur ar siúl lasmuigh.[9] Fearacht na gcur chuige drámatúil a bhí ann, iarradh ar an nglúin nua na hidéil a shlogadh gan an deis a thapú machnamh a dhéanamh ar leibhéal níos doimhne ar an teannas cultúrtha, síceolaíoch agus mothúchánach a bhain leis an an tionscnamh athneartaithe. Ba dhearmad é ag an am chomh maith, dar liom, nár cothaíodh cur chuige a d’éileodh rannpháirtíocht níos mó ón lucht féachana.