7 Ar fhaitíos na míthuisceana, ní hionann seo ar fad is a shéanadh gur éacht foilsitheoireachta atá in Leabhar na hAthghabhála. I measc na mbuanna breise atá aige thar aon chnuasach dá shórt dár foilsíodh roimhe seo tá an fearas criticiúil atá curtha ar fáil don léitheoir: na nótaí mínithe ar dhánta ar leith i gcúl an leabhair, an ghluais áisiúil logainmneacha agus, thar aon rud eile, na tuairiscí tathagacha ar bheathaí na bhfilí. Is iontu seo, mar shampla, a léiríonn de Paor, ar bhealach atá nach mór cúlráideach, gné amháin den nuálachas agus den neamhspleáchas intinne a bhaineann leis anois mar chriticeoir. Is é atá i gceist, sa chás seo, an plé spéisiúil a dhéantar agus an bhéim a leagtar ar thoisí na teanga, na canúna agus an fhriotail a ghlac na filí éagsúla chucu, agus an éagsúlacht eatarthu seo. Cinneadh eile atá le moladh ná go bhfógraítear deireadh le ré na ‘n‑aistritheoirí dofheicthe’ (Venuti 1995). Ní hamháin go dtugtar a gceart don mheitheal mhór aistritheoirí — tugtar a nóta beathaisnéise féin don cheithre dhuine fichead acu — ach tugtar guth dóibh chomh maith, i bhfoirm tuairiscí óna leath acu, nach mór, ar an gcur chuige faoi leith a bhí feiliúnach dar leo le tabhairt faoi Bhéarla a chur ar shaothar na bhfilí a bhí faoina gcúram. Údar spéise ann féin, mar shampla, na tuairimí contráilte seo a leanas ag Peter Sirr agus Eiléan Ní Chuilleanáin faoi seach, ar filí cumasacha Béarla iad féin: