Is iarracht shuntasach a bhí ann caitheamh aimsire spreagúil a chur ar fáil don ghlúin nua. Dealraítear gur fhreastail 4000 páiste ó na scoileanna éagsúla ar na léirithe seo sa bhliain 1937, mar shampla. Reáchtáladh comórtas an Chumainn Scoildrámaíochta gach bliain. Is soiléir an rud é go raibh na comórtais seo ina bhfóram do labhairt na Gaeilge. Is léir ó na critéir sa chomórtas go rabhthas ag súil le forbairt teanga agus foclóra mar chroílár na taithí, mar atá leagtha amach i Riail 1. “Labhairt na Gaeilge d’fhoirleathnú i measc na ndaltaí scoile.”[22] Tá tuairisc ann ó na caogaidí go raibh amhras ann faoin méid Béarla a bhí á labhairt acu ach níl an bhuairt chéanna curtha in iúl maidir le caighdeán na haisteoireachta nó an léirithe, rud a léiríonn an scaradh ó thraidisiún na hamharclannaíochta go dtí modheolaíocht chun an Ghaeilge a threisiú. Tá an bhéim ar an drámaíocht mar mhodheolaíocht le feiceáil ó shin i leith. Aithnítear i misean reatha an Chumainn Scoildrámaíochta go bhfuil an drámaíocht ina háis éifeachtach do mhúineadh na Gaeilge.[23]