Toisc gurb í an bhunscoil an fóram is mó ina bhfuil nochtadh rialta ag páistí óga ar dhrámaíocht na n-óg, ní mór an taithí a bhíonn ag páistí ar an gcineál seo litríochta a chomhthéacsú sa seomra ranga. Is gá a aithint freisin go bhfuil feidhm speisialta ag bunscoileanna na hÉireann i gcur chun cinn na Gaeilge óir cuireadh an fhreagracht is mó ar an gcóras oideachais sa tionscadal athneartaithe ó bhunú an tSaorstáit sa bhliain 1922.[3] Os cionn seachtó bliain níos deireanaí, cuireadh an drámaíocht mar ábhar éigeantach ar an gcuraclam bunscoile leis na 11 nó 12 ábhar eile a mbíonn taithí rialta ag páistí óga orthu le linn na seachtaine scoile. Fágann sé sin go bhfuil drámaíocht na Gaeilge á múineadh i gcomhthéacs faoi leith—múinteoirí bunscoile seachas drámadóirí agus scríbhneoirí á múineadh, agus foghlaimeoirí Gaeilge i measc na bpáistí agus na múinteoirí den chuid is mó. Ní mór féachaint ar na difríochtaí caolchúiseacha atá ag teacht ar an modh ealaíne seo toisc an ceangal le hoideachas drámaíochta seachas é a bheith ceangailte le tionscadal náisiúnta níos leithne chun bród a chothú as litríocht na Gaeilge, agus an úsáid a bhaintear aisti mar mhodheolaíocht do chainteoirí teanga bhreise.