Tháinig drámaí na hóige faoi bhláth sna tríochaidí, tar éis Chogadh na Saoirse agus nuair a thug an tAire Oideachais Tomás Ó Deirg an-tacaíocht do chur cinn na Gaeilge. Mhol sé go mór úsáid na n-amhrán, na bpaidreacha agus na seanfhocal ar scoil chun an t-anam Gaelach a chur chun cinn. Ba é fócas an Chomhluchta Oideachais ón tús, fiú, drámaí a chur ar fáil don óige.[10] Ba chuid lárnach d’iarrachtaí Shinéad de Valera an Ghaeilge a athneartú na drámaí a réitigh sí don óige.[11] Rinne de Valera iarracht chomh maith luachanna cultúrtha agus náisiúnaíocha a chur chun cinn trí mhodh na drámaíochta go háirithe sa Ghaelú a chuir sí i bhfeidhm ar go leor síscéalta. Feicimid é seo sna seamróga ar a dtagann Cochaillín Dearg a labhraíonn léi faoin tírghrá.[12] Mar aon leis an drámaíocht, baineadh úsáid as an gceol chun mórtas a chothú, agus bhí neart véarsaí le canadh ag páistí i ndrámaí de Valera.[13] B’ardán é freisin do de Valera maidir le bolscaireacht pholaitiúil a dhéanamh d’Éirinn Saor. Deirtear gur tugadh óráidí ag an idirlinn faoin gcúis náisiúnta agus faoin treascairt pholaitiúil.[14] Tá guth na bpáistí fágtha ar lár minic go leor sna cinnidh a rinneadh an tír a ath-Ghaelú. Dá bharr, bíonn údair mar Mhicheál Mac Liammóir ag spocadh as an taithí a bhí aige agus ag a phiaraí glacadh le féiniúlacht níos Gaelaí gan labhairt leo ná gan a dtuairimí faoin gcinneadh seo a fháil,[15] nós a léiríonn arís nach raibh mórán de dheis ag an aos óg sa tréimhse seo ach an oiread machnamh a dhéanamh ar ábhar na ndrámaí ná ar inspreagadh na gcarachtar.