Is léir ó theideal na gcnuasach drámaí, cuir i gcás Tríocha Dráma do Dhaltaí Scoile le Nóirín Ní Nuadháin agus Dhá Dhráma Bunscoile le Míchéal Mac Cárthaigh, go bhfuil an bhéim ar an seomra ranga mar fhóram do dhrámaíocht na n-óg. Leagtar béim ar rannpháirtíocht an ranga seachas ar fhorbairt an phlota: “Tá sé tábhachtach go mbeadh gach páiste sa rang páirteach sa dráma más féidir.”[40] Moltar ag tús roinnt drámaí freisin, aisteoirí breise a úsáid ach ní fios cén ról a bheidh acu i dtitim amach an scéil.[41] Is minic na príomhcharachtair luaite ag tús an dráma, ach níl líon daoine luaite in aice leis na róil ghinearálta eile, mar shampla, na saighdiúirí agus na spásfhir;[42] na hollphéisteanna, crainn, agus sióga[43] agus an slua.[44] Tugtar nótaí maidir le pearsantachtaí na gcarachtar ag an tús i roinnt de na drámaí a d’fhoilsigh An Gúm sa tsraith drámaí ag deireadh na n-ochtóidí. Sa dráma Buailigí Bóthar, a Lucht Siúil! deirtear linn go bhfuil Neasa “mallintinneach, lách agus an-láidir.”[45] Tá na nótaí seo faoi phearsantachtaí na gcarachtar in easnamh ó go leor drámaí a foilsíodh ina dhiaidh sin agus cuireann sé sin srian breise le cumas an pháiste ról bríoch an charachtair a ghlacadh. Tá simpliú déanta ar úsáid na treorach stáitse ar dhrámaí eile chomh maith, rud a chabhródh leis an bpáiste an carachtar a chur in iúl ar bhealach níos fearr, agus i bhformhór na gcásanna tá an treoir stáitse bainteach le mím a dhéanamh agus ní le mothúcháin a chur leis na focail.[46]