5 Is fiú i gcónaí, mar sin féin, súil a chaitheamh ar an mbonn aeistéitiúil a bhíonn le múnlú agus le hathmhúnlú canóine. Thiar i 1991 ba í breith Sheáin Uí Thuama ar Mháire Mhac an tSaoi gurbh é a mórbhua an ‘iarracht chuthaigh’ a bhí déanta aici ‘a guth fileata féin a cheangal … le guth traidisiúnta na Gaeltachta,’ rud a d’fhág ‘saibhreas scanrúil friotail ina saothar trí chéile’. Ag an am céanna bhí sé den tuairim ‘sna liricí is fearr aici …gur gléiní go mór a chuireann sí a braistint íogair phaiseanta in iúl nuair a lomann sí anuas ar na ciútaí traidisiúnta, ar a rilleadh míorúilteach cainte’ (1991: ix). Ba é tuairim an Tuamaigh riamh go mba í an ‘bhraistint íogair phaiseanta’ bun agus barr na filíochta — nuair a thug sé ‘stíleoir par excellence’ ar Ó Direáin bhí sé le tuiscint, dar liom, nach ardmholadh ar fad a bhí i gceist — agus go raibh an liric phearsanta sárfheiliúnach mar fhoirm dá leithéid. Ní beag an tionchar a bhí ag an dearcadh seo ar chultúr na nuafhilíochta le leathchéad bliain anuas. Is fiú breith Uí Thuama ar Mhac an tSaoi a chur i gcomparáid, mar shampla, lena raibh le rá ag Louis de Paor féin tamall roimhe sin i léirmheas ar an dara cnuasach dánta le Nuala Ní Dhomhnaill, Féar Suaithinseach: