4 Anois déarfar gur éagóir ar dhíolaimí dá sórt seo caitheamh leo faoi mar ba chairteacha popcheoil nó rásaí capall a bhí iontu, ach is deacair gan géilleadh don chathú. Ar aon nós, tá nithe le foghlaim faoi éabhlóid na filíochta agus na critice araon ón gcur chuige áirithe sin. Sa réamhrá a chuir sé le Coiscéim na hAoise Seo thug an Tuamach le fios go raibh, dar leis na heagarthóirí, triúr nuafhilí Gaeilge a bhí ‘ard-tréitheach’: Ó Ríordáin agus Ní Dhomhnaill ar comhscór, maidir le háireamh na ndánta leo sa chnuasach, agus Ó Direáin beagáinín ar a gcúl (1991: ix). Ina fhianaise seo is cosúil gurb é an t‑athrú is suntasaí idir 1991 agus 2016 an t‑athbhreithniú criticiúil atá déanta le blianta beaga anuas ar shaothar Mháire Mhac an tSaoi (ar ndóigh, murab ionann agus í, bhí an Ríordánach agus an Direánach faoin bhfód faoi dheireadh na n‑ochtóidí). Más í Nuala Ní Dhomhnaill a thugann an svae léi anseo ó thaobh líon na ndánta aici, tá Máire Mhac an tSaoi agus an Ríordánach bonn araon anois sna sála uirthi, agus an Direánach tite go maith chun deiridh, taobh thiar de Michael Davitt, Biddy Jenkinson agus Liam Ó Muirthile. Agus an t‑athordú seo ar chanóin na nuafhilíochta á mheas is gá aitheantas a thabhairt d’eagarthóir Leabhar na hAthghabhála é féin mar gurb é siúd chomh maith a chuir eagar ní hamháin ar rogha dánta Mhac an tSaoi, An Paróiste Míorúilteach / The Miraculous Parish (2011), ach ar an gcnuasach d’aistí critice a d’éirigh as, Míorúilt an Pharóiste (2014). Is cuimhin liom féin na sceitimíní a chuir an chomhdháil lae in Ollscoil na hÉireann, Gaillimh as ar eascair an dara leabhar díobh seo ar mhórán dá raibh i láthair, agus an oscailt súl do chuid againn a bhí ag tabhairt aghaidh i gceart agus i gcomhpháirt den chéad uair le tamall ar dhánta a shíleamar a bhí ar eolas go maith againn le fada. Tá buíochas ag dul don Phaorach freisin as an ngairm scoile sin.