Is maith an léiriú é, dar liom féin, an chaoi ar ghlac na Spáinnigh féin le scéala na titime, léiriú ar an dóigh a shiúlann a n-aigne. Dhein roinnt acu magadh faoi, mar ab fhurasta a dhéanamh: seanduine, raidhfil ina ghlac aige agus é ag dul ag fiach i mbrothall Bhotsuáine. Truisle. Goineadh. Deabhadh abhaile. Náire, agus an scéal ag leathadh ar fud na cruinne. D’aithin sé gur siocair náire é, mar gur ghabh sé a leithscéal go poiblí. Ní shamhlaítear a leithéid le ríthe. Bhí an searmanas féin, gabháil an leithscéil, stiúrtha go mion (an chaolchúis thuas) ag a lucht bolscaireachta. Is iontach go deo an umhlaíocht a léiríonn sé ann. Is fiú féachaint air. B’fhéidir gurbh é briseadh na geise a bhí i ndán don rí agus aghaidh á tabhairt aige ar an mBotsuáin. Bhí seilg eilifintí déanta aige cheana féin, agus gan aon mháchail air ina dhiaidh. Bíodh sí mar atá, tuigeadh domsa gainne m’eolais ar iompar agus ar bhéascna ríoga tar éis ghabháil an leithscéil. Ba chuma le daoine a thuilleadh. Oidhreacht na ríthe an tseilg. Is nach bhfuil cathú air i ngeall air? Ba leor sin.