Braithim nach bhfuil na macallaí béaloideasa i roinnt dánta ag freagairt d’aon phráinn phearsanta i meon an fhile. Dá chumhachtaí iontu féin iad na móitífeanna scéalaíochta i ‘Féar Suaithinseach’ agus ‘Kundalini’ mar shampla is múnlaí gan feidhm iad mar nach leanann siad aon stiúir mhothálach a dhéanfadh fódú i mbraithstint an fhile orthu … Ar an gcuma chéanna dar liom nach bhfuil an saothrú a deintear ar acmhainní na teanga in ‘A Alba’, ‘A chroí tincéara’ agus ‘Foláireamh’ dírithe ar aon sprioc mhothálach a chuirfeadh fuadar pearsanta iontu (1984: 52).