Ní mór an treocht seo a mheas, áfach, sa chomhthéacs stairiúil inar mhair an drámaíocht. Admhaíonn Ní Mhuircheartaigh agus Mac Congáil go raibh “anáil láidir an náisiúnachais chultúrtha” le brath ar dhrámaí thús an chéid, rud a bhí soiléir i gcás drámaí don óige freisin. Is féidir a fheiceáil go raibh go leor téamaí coitianta idir na drámaí a scríobhadh do dhaoine fásta agus na cinn a scríobhadh do pháistí, ina measc cúrsaí staire, creidimh, teanga, imirce agus óil.[16] B’áis theagascach a bhí sna drámaí luachanna faoi leith a chur chun cinn, agus modheolaíocht freisin “a chabhródh le Gaeilge labhartha a mhúineadh don lucht féachana agus do na haisteoirí”[17] agus mar a bheifí ag súil leis, bhain an léirmheastóireacht ar na drámaí céanna leis an gcaighdeán Gaeilge iontu seachas breithiúnas orthu mar shaothair liteartha.[18] Cé gur bhain aidhm oideachasúil leis na drámaí, feicimid ó ábhar na ndrámaí a bhí in úsáid ag an bPiarsach agus de Valera go raibh caighdeán níos airde Gaeilge ag na páistí a chleacht iad i gcomparáid le páistí an lae inniu.[19]