ძლი­ე­რი აფეთ­ქე­ბის ხმა გა­ვი­გე, გარ­შე­მო მხო­ლოდ მტვე­რი და ბოლი იყო. ამ სცე­ნის აღ­წე­რა შე­უძ­ლე­ბე­ლია, ვხე­დავ­დი სის­ხლს და სხე­უ­ლის ნა­წი­ლებს. ისი­ნი ბავ­შვე­ბი იყ­ვნენ, რომ­ლე­ბიც იცი­ნოდ­ნენ, თა­მა­შობ­დნენ, გამ­გზავ­რე­ბამ­დე რამ­დე­ნი­მე დღის გან­მავ­ლო­ბა­ში უზო­მოდ ბედ­ნი­ე­რე­ბი იყ­ვნენ. ახლა კი მათ­გან მხო­ლოდ და­ნა­წევ­რე­ბუ­ლი გვა­მე­ბი დარ­ჩა. ერთ ად­გი­ლას გავ­შეშ­დი, ხმა­მაღ­ლა ვყვი­რო­დი - „ხალ­ხო, ისი­ნი მხო­ლოდ ბავ­შვე­ბი არი­ან!