მე არ ვიტყოდი, რომ ეს არაჰუმანური ფრაზაა, პირიქით არაფერია ისეთი ჰუმანური, როგორც ღირსება - ბოლოს და ბოლოს რუსთაველი შემიძლია დავიმოწმო, რომელიც გვასწავლის, რომ ნაძრახ სიცოცხლეს სახელოვანი სიკვდილი სჯობს. რა თქმა უნდა პირდაპირი მნიშვნელობით არც შოთა მოგვიწოდებს სიკვდილისკენ და არც მე მოვუწოდებ ვინმეს - ჩვენ ორივენი სიცოცხლეზე ვლაპარაკობთ და არა სიკვდილზე, კაცმა რომ თქვას, ძალიან მცირეა იმის შესაძლებლობა, რომ ადამიანმა უღრსად იცხოვროს და ღირსეულად მოკვდეს... თვითმკვლელობა არ არის ღირსების ინდულგენცია. ის მხოლოდ უღირსობის გააზრების აუტანლობიდან, მისი ჯოჯოხეთიდან გაქცევის ყველაზე იოლი საშუალებაა. მაგრამ საკუთარი უღირსობის გააზრებას გარკვეული ღირსება, მისი გააზრების კულტურა მაინც სჭირდება. ქართველი მაღალი ფუნქციონერებისა და პოლიტიკოსების უდიდესი ნაწილს კი ზოგადი კულტურის ძალიან დიდი დეფიციტი აქვთ, ამდენად მათთვის ღირსება ძალიან ელასტიური, დეფორმირებადი, თუ გნებავთ მოდელირებადი ცნებაა. ასეთებს ღირსების რამდენიმე მოდელი აქვთ შენახული თავიანთ სულიერების გარდერობში, რომელსაც "ამინდისა" და "სეზონის" მიხედვით ირგებენ კარგად შეკერილი კოსტიუმივით.