გაზაფხულია, რაც იმას ნიშნავს, რომ ჩემთვის ღრიანცელის და ხმაურის სეზონი დაიწყო . არაუშავს გავუძლებ, ხმაურიან ქეიფებს და საქეიფო სიმღერებს შუაღამისას, ჩემი უბნიდან, სადაც პატრული ყურს არ გაიბერტყავს ასეთ ველურ გამოვლინებებზე. გაზაფხულია, რაც იმას ნიშნავს, რომ მყუდროებას ვეღარ ვიპოვი აივანზე, სადაც ზემო სართულიდან ერთი სახენაყვავილარი ბიჭი სიგარეტს დააფერფლავს ჩემს სარეცხს, დამიწვავს მაისურებს და ჩანთებს და ამას ვიღა ჩივის, ისე გადმოიხრება იმ თავისი აივნიდან ჩემს აივანზე ჩამოსახედად შემეშინდება არ გადმოვარდეს. მოკლედ ამასაც გავუძლებ, ოღონდ ასეთი ამინდები გაგრძელდეს. ერთხელ ეს ბიჭი ადგა და ისე, რომ თავის დედას არაფერი ჰკითხა, წავიდა და სადღაც გადაიკარგა, მერე კი თვითონ დაბრუნდა. ყველას მკვდარი ეგონა და დედამისი თურმე მეგრულად დასტიროდა, ეს დედაჩემმა მითხრა, როცა მეც ჩამოვწანწალდი სახლში. ახლა მგონი აღარსად გარბის, დგას მუდამ აივანზე და იყურება მისი პატარა სამყაროს მეცხრე სართულიდან, ხანდახან ვესალმები და ვხვდები, რომ უხარია, მერე მეც მადლობებლი ვრჩები მისი, რომ ის იღიმება და სახლიდან აღარ გარბის. როგორ შეიძლება ასეთ ადამიანებს დაეხმარო? ძალიან ხშირად ვფიქრობ ამაზე და რეალურად რაც შემიძლია, ისაა რომ არ ვაგრძნობინო თავი საზოგადოების დაკარგულ ნაწილაკად, მივესალმო, ხანდახან საათი ვკითხო, ხანდახან დახმარება ვთხოვო, ხანდახან დედამისს და მას მსხალი და ვაშლი ავუტანო. ასეთი ადამიანები სხვა ჩვეულებრივი ადამიანებისგან განსხვავებით უფრო მეტად ყურადღებიანი არიან და უფრო მეტად ინიციატივიანი, რაღაც კარგი გააკეთონ. ეს ხვიჩაა, რომელიც ახლაც აივანზე დგას და გაჰყურებს კორპუსებით გამოტენილ სივრცეს, რომელიც გაზაფხულობით სეირნობს დედასთან ერთად და აცვია ძალიან ძველი, დახეული ბოტასები და საერთოდაც ყველაფერი ძველი აცვია.