“მარშუტკების “გაძვირება და დასუფთავების გადასახადის ახალი ტარიფები უნდა ყოფილიყო სერიოზული სოციალური პროტესტის საფუძველი, მაგრამ ეს ასე არ მოხდა, რადგან ჩვენთან არც ლონდონია, არც პარიზი და არც მადრიდი, სადაც ადამიანები თავიან უფლებებს პატივს სცემენ და ბოლომდე იცავენ მათ. მათგან, განსხვავებით აქ ხელისუფლების და გაჭირვებული ხალხის რიტორიკა უნისონშია, “გზები ხომ დავაგეთ, სასტუმროებს, ხომ ვაშენებთ და შუქი ხომ გვაქვს” ამ დემაგოგიას ხალხიც იზიარებს და ბატებივით აყიყინდებიან, როცა მათი მეთაური ყიყინს მორთავს. პრინციპში, რა საჭიროა პროტესტი, როცა “საზოგადოება” თავად უცხადებს ყველანაირ სოციალურ თანხმობას ხელისუფლებას, ისინი განდობილებივით არიან, ერთმანეთს თვალს უკრავენ, ჩუმად მოქმედებენ, კარგ ტიპებს სასწრაფოდ იშორებენ და ასე მიზანმიმართულად ახდენენ უსამართლობის ლეგიტიმაციას, რომელსაც ასე შეიძლება ვუწოდოთ :“რაღაც, ხომ კეთდება”.