პირველ რიგში, კლუბი საზოგადო სივრცეა (სწორად ის სივრცე, რომელიც ასე ძნელად ყალიბდება საქართველოში). სოციალური სივრცე, სადაც ერთად იყრის თავს სრულიად განსვავებული ხალხი, სხვადასხვა გაგების და მსოფლმხედველობის ადამიანი, ჰეტერო და გეი, ნეოლიბერალი და ანარქისტი, ძველი ბიჭი და ჰიპსტერი, მორწმუნე და ათეისტი. რაც მთავარია თავს იყრის არა თუ უკონფლიქტოდ, არამედ პოულობს რაღაც საერთოს: მუსიკას და რიტმს. ბასიანი გახდა მის გარეთ არარსებული სივრცის მიკრომოდელი, რომელიც გვიჩვენებს, რომ შესაძლებელია ისეთი საზოგადო სივრცე, სადაც მოხერხდებოდა განსხვავებათა შეთავსება იმის გარეშე, რომ ადამიანებმა საკუთარი შეხედულება ან ცხოვრების სტილი სხვისი კარნახით შეიცვალონ ან დათმონ. იყვნენ ისინი ვინც არიან. ვიღაცას შეიძლება გაუკვირდეს, მაგრამ სწორედ (პირობითად) ბასიანია დღეს თანასწორი და დემოკრატიული სივრცის მოდელი.