თენგო ხუციშვილი არა მხოლოდ ერთ კონკრეტულ პოეტთან ასოცირდება არამედ , იმ თამამედროვე პოეტებთან, რომლებიც ერთად დგანან, ერთმანეთისთვის მხარმიცემულნი და ნაბინ-ბაბიჯ იმკვიდრებენ სახელს ქართულ პოეზიაში. თენგო ყოველთვის იცავს საკუთარ შემოქმედებით პრინციპს, ეს პრინციპი კი სხვა არაფერია თუ არა, ქართული ტრადიციული, მეტაფორული ლექსისა და ქართული მწერლობის ეროვნული ტრადიციების ერთგულება. მისი პოეზია კიდევ ერთხელ გვარწმუნებს, რომ შემოქმედს, მრავალი განზომილება გააჩნია და ლიტერატურულ სტერეოტიპს ვერა და ვერ მიუსადაგებ. სწორედ ამიტომაცაა, რომ მისი ყოველი ლექსი ძალიან უშუალო და ბუნებრივია. სხვა შემთხვაში მისი პოეზიის სოცუალური მნიშვნელობა ცალმხრივი იქნებოდა.