სვეტლანა ალექსიევიჩი საბჭოთა და პოსტსაბჭოთა მწერლობაში მართლაც უნიკალური მოვლენაა. ის ამბებს ზეპირი ისტორიის მეთოდით აღწერს, ხოლო მისი ნაწარმობებების გმირები ჩვეულებრივი ადამიანები არიან, ვისი ნაამბობის მიხედვითაც მწერალი სრულიად უნიკალური ტექსტების შექმნას ახერხებს. რომანი „ჩერნობილის ლოცვა“ იმ ციკლის ნაწილია, რომელსაც ალექსიევიჩმა მოგვიანებით „უტოპიის ხმები“ უწოდა.