- ბავშვობიდან მიყვარდა ხატვა და ძალიან მინდოდა, ამ გზას გავყოლოდი. ჩემი ძმაც ხატავდა. სამხატვრო აკადემიაში მინდოდა ჩამებარებინა, მაგრამ ასე არ მოხდა. თოიძეში ჩავირიცხე და იქ ვისწავლე ხეზე კვეთაც. სამწუხაროდ, სწავლა ვერ დავამთავრე, რადგან ციხეში მოვხვდი. როცა ავჭალის მკაცრი რეჟიმის კოლონიაში აღმოვჩნდი, იქ ტაძრის მშენებლობა მიდიოდა. ხელობა დამეხმარა, რომ ამ საქმეში ჩემი წვლილი შემეტანა. როცა ავჭალაში გადამიყვანეს, ზვიად ძიძიგური, რომლის ინიციატივითაც ეს ტაძარი შენდებოდა, ციხიდან უკვე გასული იყო და არქიტექტორთან ერთად პერიოდულად შემოდიოდა. ქვაზე არასოდეს მქონდა ნამუშევარი და ციხეში დავიწყე. დამიდებდნენ პატიმრები გათლილ ქვას და მე ვაჩუქურთმებდი. რთული იყო თავისთავად, მიუჩვეველი ხარ, ახალია, თან არანაირი ტექნიკა არ გვქონდა, რადგან პატიმრები ვიყავით, ე.წ. ზუბილასა და სხვა მჭრელ საგნებს ვინ მოგვცემდა? ამიტომ ბევრად რთული იყო და დიდ დროს ვანდომებდით. იმ ტაძრის კანკელიც მე გავაკეთე ჩუქურთმაში და ძალიან ლამაზი გამოვიდა. ხარაჩოზე ვიდექი, ასე შემოვუარე ტაძარს ირგვლივ და ქვის სვეტები ასე გავაკეთე. როგორც წესი, ძირს ამზადებენ ქვებს და მერე აკრავენ, მე კი ხარაჩოზე მდგარი ვაკეთებდი ამას. ეს ბევრად რთული იყო და მადლობა უფალს, რომ შემაძლებინა.