გაგვიჭირდება დავადანაშაულოთ ადამიანი, რომლებიც რეალობისგან გაქცევას არჩევენ მის შეცვლას. ეს უფრო მარტივი გზაა. განსაკუთრებით გაგვიჭირდება იმიტომ, რომ ამ რეალობის შესაცვლელად ჩვენც ბევრს არაფერს ვაკეთებთ. სამაგიეროდ ამ რეალობით ხელის მოთბობას ახერხებს რამდენიმე ასეული ადამიანი, რომელიც პერიოდულად “ზემოთ” მოექცევა ხოლმე, იქ, რასაც ჩვენთან ჯერ კიდევ საბჭოთა, არადემოკრატიული ტრადიციით “ხელისუფლებას” ეძახიან. რადგანაც სსრკ-ს შემდეგ მართვის ერთპარტიული სისტემა დღემდე შეუცვლელი დარჩა, ისე ხდება, რომ ადრე თუ გვიან “ხელისუფლება” თვითშენარჩუნების რეჟიმზე გადადის. (სწორედ ამას ქვია სისტემა, ძალაუფლებრივი მექანიზმი, რომელიც თავის თავს ავტომატურად თავიდან აწარმოებს). თვითშენარჩუნების მექანიზმი პირდაპირ გულისხმობს რეპრესიებს და ალტერნატიული კერების ჩახშობის აუცილებლობას (ეს სისტემური ლოგიკაა: ჩაახშოს ყველაფერი ანტისისტემური).