კომპანიის მიერ მადნის მოპოვება დამუშავებისას აუცილებელია რიგი წესების დაცვა, რომ მინიმუმამდე დავიდეს მადნის მოპოვებისას წარმოქმნილი უარყოფითი ზემოქმედება. თავდაპირველად უნდა მოიხსნას მიწის ზედა, მცენარებით დასახლებული ფენა, მადნის ამოღების შემდეგ აუცილებელია გადათხრილი მონაკვეთის რეკულტივაცია. რაც ნიშნავს იმას, რომ პირველ ეტაპზე უნდა მოხდეს ამოთხრილი კარიერის (ან მაღაროს) ამოვსება მიწის ფენით, ღია კარიერის შემთხვევაში კი ნიადაგის გამდიდრება ჰამუსით და ბალახის ბელტებით, რომ აღდგეს მცენარეული საფარი. თუ მადნის შემდეგ არ განხორციელდა მიწის რეკულტივაცია, ნიადაგი აბსოლიტურად მწირი და უმოსავლო ხდება, რაც იწვევს მის გაუდაბნოებას. სამწუხაროდ კომპანიის მიერ მადნის მოპოვების შემდეგ, არსად არ მიმდინარეობს მიწის რეკულტივაცია, რამაც უკიდურესად გააღარიბა ინდუსტრიული რეგიონი და ფაქტობრივად ძირი გამოუთხარა სოფლის მეურნეობას. უმძიმესი მდგომარეობაა მდინარე ყვირილასა და მის შემოგარენში, სადაც დღემდე უმოწყალოდ მიმდინარეობს ასწლოვანი ტყეების უნებართვოდ გაჩეხვა. განადგურებულია საქალაქო და სასოფლო ინფრასტრუქტურა, ჭიათურის ათზე მეტმა სოფელმა პრაქტიკულად შეწყვიტა არსებობა. დღემდე კვლავ აქტიურად გრძელდება მანგანუმის ღია წესით მოპოვება, რომელიც ატმოსფერულ ჰაერს აბინძურებს, რადგან აფეთქებისას ჰაერში მანგანუმის ორჟანგი გაიბნევა, რაც უკიდურესად საშიშია ადამიანის სიცოცხლისათვის. ჭიათურის სოფლების წყალმომარაგების ქსელის 70% შპს „ჯორჯიან მანგანეზის“ კუთვნილებაა, კომპანია მოსახლეობას ამ პრობლემის მოგვარებას უკვე წლებია ჰპირდება, თუმცა ფაქტია, რომ ამ კუთხით დღემდე არაფერი არ გაკეთებულა. მოსახლეობას არა აქვს წვდომა სუფთა წყალთან, რადგან სასმელი წყალი უკიდურესად დაბინძურებულია, ადგილობრივების განცხადებით, ხანდახან წყალს მანგანუმიც კი მოსდევს და ჭურჭელში ილექება. საბჭოთა პერიოდში მანგანეცის რეცხვა სპეციალურ კლდეზე აშენებულ საცავში ხდებოდა, დღეს კი კომპანიის მიერ მისი წმენდა მდინარე ყვირილაში ხდება, რომელშიც მანგანუმის ნარეცხი წყალი ჩაედინება. წლების წინ განარეცხი წყლის გამწმენდი და სალექავი სისტემაც არსებობდა, თუმცა ამჟამად შლამი პირდაპირ მდინარეში მიედინება.