2003 წელს კი ხელისუფლებაში მოდის ახალგაზრდა და ამბიციური ლიდერი, მიხეილ სააკაშვილი, რომელმაც ახალი საკონსტიტუციო ცვლილებები განახორციელა. ქვეყანა მმართველობის „ამერიკული მოდელიდან“ ე.წ „ფრანგულ მოდელზე“ გადავიდა. ქვეყანაში შეიქმნა ძლიერი ქმედუნარიანი ხელისუფლება. საქართველო საპრეზიდენტო რესპუბლიკიდან ნახევრად-საპრეზიდენტო რესპუბლიკად გადაიქცა, თუმცა პრეზიდენტის უფლებამოსილება ამ შემთხვევაში სუპერ საპრეზიდენტო რესპუბლიკას ნამდვილად არ ჩამოუვარდებოდა. ქვეყანაში რჩებოდა ძლიერი პრეზიდენტი, რომელიც აკონტროლებდა მთავრობას და მისი დათხოვნაც შეეძლო, პრეზიდენტმა მთავრობის დათხოვნასთან ერთად პარლამენტის დათხოვნის უფლებაც მიიღო. პრეზიდენტის უფლებამოსილების გაზრდის შემდეგ, ხელისუფლებამ ქვეყანაში კაპიტალიზმის ახალი მოდელის დამკვიდრება დაისახა მიზნად, რაც გამოიხატა ე.წ „შოკურ თერაპიაში“, ისეთი მკვეთრ და რადიკალური რეფორმებისა და პოლიტიკის წარმოებაში, როგორიც იყო ეკონომიკური და სოციალური რეფორმები (ლიბერალური საგადასახადო პოლიტიკა, ბიზნესის ლიცენზირებისა და ნებართვების გამარტივებული სისტემა, სახელმწიფო საკუთრების პრივატიზაცია, ახალი შრომის კოდექსი, შეღავათიანი საგარეო-სავაჭრო რეჟიმები და ა.შ). მიხეილ სააკაშვილმა ეკონომიკური წარმატების გზად თავისუფალი ბაზრისა და სრული დერეგულირების პოლიტიკა გამოაცხადა. სწორედ ამ პერიოდიდან იწყება სახელმწიფო სტრატეგიული ობიექტების საპრივატიზაციოდ გამოტანა, მათ შორის, სასარგებლო წიაღისეულის მოპოვებაზე ნებართვების გაცემის უფლება. ანტიკორუფციული მოტივით ხელისუფლებამ გააუქმა შრომის ინსპექცია, ანტი მონოპოლიური სამსახური, სურსათის უვნებლობის მარეგულირებელი ორგანო,