მართლმადიდებლობა ადამიანის პირში ქებას საძრახის საქმედ მიიჩნევს. ის შედარებულია სწრაფად მოსიარულე ადამიანისათვის წასაქცევად დადებულ ფეხთან. ქებას, როგორც ძაგებას, ქრისტიანმა ფხიზლად უნდა უყუროს, რადგან ერთიცა და მეორეც, როგორც წმინდა მამები გვმოძღვრავენ, ჩვენს სულს ყოველთვის აორებს, რადგან ამით ჩვენ შესახებ სრულყოფილად არაფერია ნათქვამი. როდესაც ჩვენზე საქებარ სიტყვებს გავიგონებთ, ამან საკუთარი ნაკლოვანებები უნდა გაგვახსენოს, რომ პატივმოყვარეობის ტყვეობაში არ აღმოვჩნდეთ. უნდა ვეცადოთ, ავიცილოთ ქება, ვერიდოთ და გვეშინოდეს იმ ადამიანების, ვინც გვაქებს და გვეპირფერება, ხოლო ვინც გვამხელს, გულით უნდა შევიყვაროთ, როგორც ჩვენი კეთილისმყოფელი, რადგან ისინი სიმდაბლის შეძენაში, ჩვენი ხსნისა და გადარჩენის საქმეში გვეხმარებიან.