მე ეს მხოლოდ სიტყვის მასალად არ გამომიყენებია. დააკვირდით, საქართველოში მართლაც ძალიან იშვიათია გამარჯვების მონუმენტი. რაც იყო ისიც დაინგრა როგორც საბჭოთა სიმბოლიკა. მე რა თქმა უნდა არ ვადარებ საქართველოს დიდ იმპერიებს, ან თბილისს მათ დედაქალაქებს, არ ვითხოვ ტრიუმფალურ არკებს, სფინქსებსა და პირამიდებს. მაგრამ ფაქტია - ჩვენ რაღაც გლოვის მონუმენტებითა და ქანდაკებებითა ვართ გარშემორტყმული. თუმცა არა მგონია ეს მთავარი მიზეზი იყოს ჩვენი კოლექტიური აგრესიულობის. მხოლოდ გამარჯვებების მითოლოგიზაცია და კულტივირებაც არა ნაკლებ აგრესიულს ხდის საზოგადოებას, ჩვენ სამოცდაათწლიანი " უწყვეტი გამარჯვებების" ეპოქა გამოვიარეთ ქვეყანაში, რომელიც ერთერთი ყველაზე აგრესიული იყო კაცობრიობის ისტორიის მანძილზე. თუმცა მერე შევქმენით სამოცდაათწლიანი ისტორიული სიცარიელე,რომელიც გადავაბით რუსეთის იმპერიაში ყოფნის ასოც წელს, ყველაფერი ნულამდე დავიყვანეთ და ბეჯითად შევუდექით ახალი დამარცხებების სერიის კულტივირებას. რამაც მიგვიყვანა იქამდე რომ სულ რაღაც ორი წლის წინ საქართველოს მოსახლეობის მნიშვნელოვან ნაწილს გულწრფელად ჯეროდა რომ დიდგორის ბრძოლის შემდეგ პირველი მნიშვნელოვანი გამარჯვება რაც ქართველმა ერმა მოიპოვა არის ვარდების რევოლუცია.