იმ ვითარებაში, როდესაც შესაბამისი სოციალური ძალები, რომელნიც წარმოადგენენ მთავარ აქტორებს ევროპული საზოგადოების დღის წესრიგში ამ საკითხის (სინთეზური ვერსია თანასწორობისა) წამოჭრის, გადაწყვეტის და შენარჩუნებისა (დღესაც აქტუალურობისა), უაღრესად სუსტია, და მათ პრაქტიკულად არ ძალუძთ არც პრობლემათა აგრეგირება, არც თანამედროვე პირობების გათვალისწინებით მათი ფორმულირება და მოქმედება მათი გადაწყვეტისათვის, ეს ფუნქცია უნდა აიღონ ინტელექტუალურმა ჯგუფებმა.