რატომ დადის ხალხი კლუბში? კათარზისი, რომელზეც ზემოთ მოგახსენეთ, გათავისუფლებაა - არისტოტელეს მიხედვით ნეგატიური ემოციებისგან გათავისუფლება (მაგალითად შიშისგან, რომელიც პირველ რიგში სიკვდილის შიშია). თანამედროვე სამყაროზე და გლობალიზაციაზე ლაპარაკით თავს არ შეგაწყენთ, მაგრამ თანამედროვე ადამიანს ნეგატიური ემოციები რომ არ აკლია, მოგეხსენებათ. განსაკუთრებით საქართველოში. სადაც სიღარიბე და სიღატაკე ყოველ ნაბიჯზე გვხვდება და სამწუხაროდ ისე ხდება, რომ ვცდილობთ მას თვალი ავარიდოთ ხოლმე. პრობლემების ჩამონათვალი, რომელიც ჩვენს წინაშეა გრძელია: დაწყებული ტოტალური უმუშევრობით, უიმედობით, უსახსრობით, ელემენტარული საჭიროების არარსებობით. ელემენტარული საჭიროება მარტო პური და წყალი კი არაა, საკუთარი თავის გამოხატვის საშუალებაცაა (მაგ. ხელოვნება, სპორტი, დასვენება, რომელზეც უმრავლესობას ხელი უბრალოდ არ მიუწვდება თუნდაც იმიტომ, რომ ეს ინფრასტრუქტურა მიზანმიმართულად განადგურდა, გაიყიდა და ჩანაცვლდა “ მსუყე და იაფი ფულის მომტანი კორპუსებით) და რომელსაც ჩვენს თანამემამულეთა დიდი ნაწილი სხვადასხვა ფორმის ნარკოტიკებით უმკლავდება (თუ მარქსის არ იყოს და რელიგიასაც ნარკოტიკში მივათვლით). მარქსი რელიგიას “სახალხო ოპიუმს” იმიტომ კი არ ამბობდა, რომ შეურაცხყოფა მიეყენებინა მორწმუნეთა გრძნობებისთვის, არამედ იმიტომ, რომ ეჩვენებინა: ადამიანი კი არ ებრძვის მის წინაშე მდგომ პრობლემას, არამედ მისგან გაქცევას ცდილობს, ლოცვაში იქნება თუ თრიაქში.