როცა, გამოსავალს ეძებ, სხვადასხვა ვარიანტებს მონიშნავ ხოლმე, გარდა ერთისა, რომელიც ჯანსაღი პროტესტის გზაა, სოციალური აქტივობის დასტური, სამოქალაქო სულიერების (მგონი) ყველაზე კარგი თვითგამოხატვის ფორმა, ვგულისხმობ რა თქმა უნდა ჯანსაღ ფორმას და არა “მიშა გადადექის” და ა.შ სამწუხაროდ, ჩვენ არ გვაქვს ეს კულტურა, იოტისოდენა სოლიდარობის განცდა, არც მაგალითის მიმცემები მოიძებნებიან, ყველა სადღაცაა შეყუჟული და თვითგადარჩენის ტრაქტატებს თხზავენ, სამაგიეროდ აქტიურად მოღვაწეობენ პრეზიდენტის ჟურნალისტები და სასახლის კარზე დაახლოებული ხელოვანები. მიუხედავად, იმისა რომ ყოველ დღე გვესმის “სამოქალაქო ურთიერთობების, ღირებულებების” და ასეთი ფასეულობების შესახებ, სხვადასხვა ენჯეოების და “წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოებების” ამ კუთხით გაწეული შრომის რეალური შედეგი არადამაკმაყოფილებელია, შეიძლება ითქვას, შედეგი არც არის.