თავისუფლებისა და თანასწორობის იდეების, ერთი მხრივ ურთიერთგანმაპირობებელი, ხოლო მეორე მხრივ ურთიერთწინააღმდეგობრივი მიმართება, რომელიც ერთ-ერთ ცენტრალურ ადგილს იკავებს “მოდერნის” პოლიტიკურ დისკურსში ბოლო ორი საუკუნის განმავლობაში, სრულიად არაადექვატურად აღიქმება საბჭოთა კავშირის დაშლის შედეგად წარმოქმნილ სივრცეში. კერძოდ, თანასწორობის შემადგენელი ზემოთხსენებული თავისუფლება-თანასწორობის ერთიანი დისკურსისა, უკეთეს შემთხვევაში დაქვემდებარებულ ადგილს იკავებს, ხოლო, უმეტესწილად, პრაქტიკულად იგნორირებულია.