„შავი ოქროს ქალაქი“, ასე იცნობდნენ ჭიათურას საბჭოთა კავშირში. ქალაქი, რომელიც საბჭოთა პერიოდში ერთ-ერთ ხმაურიან და სიცოცხლით სავსე ინდუსტრიულ ცენტრს წარმოადგენდა, დღეს მივიწყებულია და მარტო უწევს ბრძოლა გადარჩენისათვის. ჭიათურის შესასვლელში, რაც ადამიანის ყურადღებას იპყრობს, ეს საბჭოთა დროინდელი ნახევრად ჩამონგრეული და დაჟანგული ინფრასტრუქტურა, ქუჩებში, გზის პირებზე, მწვანე ნარგავების ფოთლებზე დაფენილი შავი მტვრის ფენები და საოცრად შავი ყვირილაა, ეს ყველაფერი კი მანგანუმის მოპოვების წესების დაუცველობის შედეგია. ჭიათურა, რომელიც მე-19 საუკუნიდან მოყოლებული ერთ-ერთ ყველაზე მდიდარი ნედლეულის მწარმოებელია მსოფლიოში, მისი მაცხოვრებლები სიღარიბის, სიდუხჭირისა და ეკოლოგიური კატასტროფის უკიდურეს ზღვარზე დგანან. მძიმეა ჭიათურელი ადამიანის ყოველდღიური ტკივილიანი ცხოვრება, რომლის ერთადერთი შემოსვალის წყარო მხოლოდ მაღაროა, რომელიც მათივე თქმით თან კლავთ და თან აცოცხლებთ.