- კედლები სულ გადაჯღაბნილი იყო და გადავწყვიტე, ჩემი ბოლო ნამუშევარი დარჩენილიყო იმ საკნის კედელზე, საიდანაც დასახვრეტად გამიყვანდნენ. საკანში მქონდა ჩემი საქმის მასალები და დახვრეტის განაჩენი. ამ ფურცლების მეორე გვერდები სუფთა იყო. გავაკარი კედლებზე და იმაზე დავხატე ამაღლების ხატი. ერთ გვერდზე წმინდა გიორგი იყო გამოსახული და მეორე გვერდზე ღვთისმშობელი, ანგელოზები. მთელ ჩემს სულსა და განცდებს ვაქსოვდი ამ ნამუშევარში. ერთ კედელზე კი ჯვარცმა დავხატე. საღებავებს პატიმრები გვიგზავნიდნენ. წითელი საღებავი არ მქონდა, ჯვარცმისთვის კი სწორედ ეს ფერი მჭირდებოდა. ამიტომ ავიღე სამართებელი, გადავიჭერი ხელები და ჩემი სისხლით მოვხატე ეს ადგილები. პატრიარქი ხშირად შემოდიოდა, მაშინ თაფლი და წიგნები მოგვიტანა სიკვდილმისჯილებს და მოგვინახულა. სათითაოდ ყველას საკანში შევიდა. ჩემთან დიდხანს დაყოვნდა, ნახა ჩემი ხელით მოხატული კედლები, ჩამიხუტა გულში და დამაიმედა, ნუ გეშინია, არ დაგხვრეტენო. ეს დიდი იმედი იყო ჩემთვის, მაშინ 6 თვე იყო გასული დახვრეტის განაჩენიდან და უწმინდესის სიტყვებმა გამაძლიერა. მერე მოხდა საოცრება, თავად პატრიარქმა მიშუამდგომლა, რომ არ დავეხვრიტე და ერთი წლის თავზე შემიწყალეს, დახვრეტა 20 წლით შემიცვალეს - ეს იყო ჩემთვის უბედნიერესი დღე. მანამდე დიდად მორწმუნეც არ ვიყავი. იქ დავიწყე ლოცვა. მძიმე დღეები იყო თითოეულისთვის, როცა ყოველ წუთს ველოდებოდით სიკვდილს. გულწრფელად გაუხარდა ჩემს თანამესაკნეს, რომ შემიცვალეს დახვრეტა, მაგრამ შინაგანად ეს ძნელია. შენ გვერდით მყოფი რომ ელოდება დახვრეტას და შენ გეშველა. მაშინ მიდიოდა სიკვდილით დასჯის გაუქმებაზე საუბარი და მხოლოდ ამ გადაწყვეტილებას ველოდით ყველა. ბევრი ადამიანი გადარჩა. სასჯელი რომ შემიცვალეს, იმ საკნიდან ე.წ. კრიტში გადამიყვანეს.