- ვერ გავაცნობიერე, რა ხდებოდა. დარბაზში ჩემს დას გული წაუვიდა და წაიქცა, აურზაური იყო, გაგვიყვანეს. სასამართლო პროცესიდან პირდაპირ სიკვდილმისჯილებისთვის განკუთვნილ საკანში შემიყვანეს. ერთი ბიჭი დამხვდა საკანში, გია, რომელსაც დახვრეტა ჰქონდა მისჯილი. სულ ლოცულობდა. თან წინა დღეებში 7 კაცი ერთდროულად დახვრიტეს და ყველა შიშით ელოდა იმ წუთს, როცა გაიყვანდნენ. მაშინ გავაანალიზე ჩემი სასჯელი. ძალიან რთულია, გადმოსცე ემოციები. სულ შიშში ხარ, არ იცი, როდის გააღებენ კარს და გაგიყვანენ დასახვრეტად. ყველა კარის გაჩხაკუნებისას ფიქრობ, რომ ეს ბოლო წუთებია. თუმცა, შინაგანად მჯეროდა, რომ არ დამხვრეტდნენ. ძალიან ძნელია. თან თუ გასამართლებამდე ვითხოვდით, საკანში ექიმი შემოეყვანათ და მოეხედათ, აქ გაძლიერებული იყო ყურადღება. გოჭსა და ინდაურს რომ ზრდიან საახალწლოდ, ისე ვიყავი. ყოველდღე მოდიოდა ექიმი, გამოწმებდა. ხვდები, რომ დასაკლავად გამზადებენ, სულ მოლოდინში ხარ. ვინ იცის, რამდენჯერ გამოვემშვიდობეთ ერთმანეთს მე და ჩემი თანამესაკნე. შემოწმებაზე ყველა გაყვანის დროს ვემშვიდობებოდით. ერთი კვირით ადრე 7 კაცის დახვრეტამ ყველა სიკვდილმისჯილი გატეხა მორალურად და სულიერად. თან ერთი თურმე მიხვდა და ძლივს გაიყვანეს საკნიდან ყვირილით.