დღევანდელ პოსტსაბჭოთა საქართველოში შექმნილი მდგომარეობიდან გამომდინარე ძნელი სავარაუდოა, რომ თანასწორობის სინთეზური ვერსიის და შესაბამისად რეალური ევროპეიზაციის მიმართულებით ნაბიჯების გადადგმა დაიწყოს იმ წესით, როგორც ეს ხორციელდებოდა ტრადიციულ ევროპაში. მოქმედი პოლიტიკური (და სოციალური) აქტორები ან არ არიან დაინტერესებულნი, ან ვერ ახერხებენ საკითხის აქტუალიზებას და მის წინ წამოწევას საზოგადოებრივ–პოლიტიკური ცხოვრების დღის წესრიგში. არც გლობალიზაციური და ნეოლიბერალური გავლენები უწყობენ ხელს ხსენებული საკითხის წამოწევას. მედიაც (განსაკუთრებით ტელევიზია), რომელიც მჭიდროდ და ურთიერთგანპირობებულობის წესით უკავშირდება პოლიტიკურ სფეროს, ვერ ახერხებს ჩართოს საკუთარ სივრცეში არა მიმდინარე, ღრმა და ფუნდამენტური ღირებულებრივი პრობლემები. პრაქტიკა განაგდებს ამგვარ საკითხებს საზოგადოებრივი დისკურსიდან.