„ისინი მიჰყვებოდნენ და თან ეძიებდნენ პასუხებს… ხშირად ჩქარობდნენ, შიშობდნენ, ვერ მოვასწრებთო. მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, რომ მათი მოწმეობის საფასური მათივე სიცოცხლე იყო. „ჩაიწერეთ, - მიმეორებდნენ, - ყველაფერი, რაც ვნახეთ, ვერ გავიგეთ, მაგრამ, დაე, დარჩეს. ვიღაც წაიკითხავს და მიხვდება მერე, ჩვენ შემდეგ… ტყუილად არ ჩქარობდნენ, ბევრი უკვე დღეს აღარაა ცოცხალი, მაგრამ სიგნალის გადაცემა მოასწრეს“, - აღნიშნავდა ერთ-ერთ ინტერვიუში მწერალი.