- ეს ჩემი წარსულია და ამას ვერ გავექცევი. გულწრფელად გიპასუხებთ ყველა კითხვაზე. ჩვეულებრივ ოჯახში გავიზარდე. მამა ჩაის ფაბრიკის დირექტორი იყო, მატერიალურად არ გვიჭირდა. ჩხოროწყუში პირველ საშუალო სკოლაში ვსწავლობდი. დედა სკოლა-ინტერნატში მუშაობდა და გადაწყვიტა, იქ გადავეყვანე, - ჩემ გვერდით იქნება და ასე უფრო გავაკონტროლებო. ვფიქრობ, ეს შეცდომა იყო. იქ სხვა კონტინგენტი სწავლობდა, უფრო რთული ბავშვები, დედამ ვერ გამაკონტროლა, ჩემთვის უარესი აღმოჩნდა იქ გადასვლა. სხვებს ავყევი და ცხოვრებაში შეცდომები დავუშვი. VII კლასში ვიყავი, მამაჩემმა თავისი ხელით რომ წამიყვანა ძნელად აღსაზრდელთა დაწესებულებაში, "მალალეტკებს" რომ ეძახდნენ. იქ ყველა ჩემკენ იშვერდა თითს, - ეს არის, მამამ თავისი ხელით რომ მოიყვანაო. გამოსწორების ნაცვლად, აირია ჩემი ცხოვრება. გავიჩინე სამეგობრო, რომელიც სხვანაირად აზროვნებდა და მერე მათთან ერთად ჩავდიოდი დანაშაულებს. სხვა შეხედულებები გამიჩნდა. იქაურ მეგობრებთან ერთად მოპარვა დავიწყე, მაღაზიებში შევდიოდით, ჯიბეზე ვმუშაობდით. განა მიჭირდა? არა, მამაჩემი იქით ეხმარებოდა ხალხს, მაგრამ ამით ჩემს გარემოცვას, იმ ბიჭებს ვუმტკიცები, არავისზე ნაკლები არ ვარ, მაგარი ვარ-მეთქი.