სინამდვილეში, პოლიტიკური ერთობის საბოლოო ამოცანა სამართლიანი საზოგადოების შემქნაა. ქართულმა პოლიტიკამ კი სამართლიანობა ინსტრუმენტად გამოაცხადა, იმად, რაც მის პირად კეთილდღეობას უნდა ემსახუროს. თან ისე, რომ ამ გამოცხადებით იმგვარ უღირს ინსტრუმენტებს გაუთანაბრა, როგორიცაა: კომპრომატებით ბრძოლა, შანტაჟი, ღალატი, ზეგავლენით ვაჭრობა, კორუფცია და ანტიპოლიტიკის სხვა ენდემური მეთოდები. ამით მან არა მარტო პოლიტიკა აქცია ბინძურ საქმედ, არამედ პოლიტიკის მთავარ მიზანს - სამართლიანობას - გამოაცალა შინაარსი.