მაშინაც კი, როდესაც კომუნისტური რეჟიმი მძვინვარებდა, ასე აშკარად ვერავინ გაბედავდა ტაძრების ნგრევაზე და „სამართალმა ეკლესიაშიც შეაღწია“-ო საჯაროდ თვითკმაყოფილების გამოხატვას. ახლა კი, იცოცხლე, ერთმანეთს ასწრებენ ველური სიხარულის გამოხატვაში. ადრე თუ მოსკოვში ყოყლოჩინობდნენ მართლმადიდებლობისა და მართლმადიდებელთა დევნით, ახლა სტრასბურგი და ვაშინქტონი გაუხდიათ „ახალ კრემლად“! ვერავინ დამაჯერებს, რომ სტალინის ძეგლის აღების იდეა ადგილობრივი ნაციონალების ტვინში მომწიფდა. ამ იდეას, მსოფლიოში საკმაოდ ცბიერი და გავლენიანი პატრონი ჰყავს. მათთვის საჭიროა ქართველთა გულისყურის გადატანა „ქართველ“ სტალინზე და მისი ძეგლის აღების გარშემო სურთ აჟიოტაჟის ატეხვა. აქამდე „თ. თუთბერიძე“ შემოგვიგდეს და კარგა ხანი ამით იყო დაკავებული საზოგადოება. შემდეგ „მართლმადიდებელი პრეზიდებტი თავს არ მოიკლავდა“-ო, პრეზიდენტი სიკვდილის წინ აწამესო, ეჭვი გვაქვს მის უახლოეს გარემოცვაზე ასეთიო და კიდევ რამდენ ასეთ სატყუარას მოიგონებენ იმისათვის, რომ ქართველს ნამდვილი სატკივარი და საფიქრალი დაავიწყონ. ეს საფიქრალი კი კანონიერების აღდგენა, ეროვნული ხელისუფლების არჩევა და ქართველი ერის სასიცოცხლო ინტერესების დაცვაა, რომ ერი არ გადაშენდეს. ამის შესახებ საუბარი, სამწუხაროდ, უხერხულ ტონადაც კი ითვლება დღევანდელ საზოგადოებაში.