ამ ვითარებაში ნებისმიერი ჯგუფისგან სამართლიანობის მისაღწევად გადადგმული ნებისმიერი ნაბიჯი პოლიტიკური ელიტების ბრძოლის საერთო სურათში ეწერება და ავტონომიურ მნიშვნელობას კარგავს. ქართული პოლიტიკა წარმოგვიდგება უშინაარსო ფანტომებით მოფენილ ბრძოლის ველად, რომელსაც რეალობასთან არავითარი შეხება არ აქვს და საზოგადოების პრობლემების არეკვლა არ შეუძლია. ნებისმიერი პოლიტიკური პოზიცია ამ ბრძოლის კონტექსტში იკითხება. ნებისმიერი პროტესტი ინტერპრეტირდება, როგორც ერთის, მეორის, მესამის და ა.შ. წისქვილზე წყლის დასხმა. ეს მაშინ, როცა სინამდვილეში არავითარი პოლიტიკურ ძალთა სიმრავლე არ არსებობს. რასაც ჩვენ ვხედავთ, ეს საკუთარი ინტერესების დამცველი ერთი მუჭა ადამიანების ჯგუფებია, რომლებიც არავის წარმოადგენენ საკუთარი გაუმაძღარი მადის გარდა.