იმ დროს არავისთვის შეადგენდა საიდუმლოებას ის გარემოება, რომ საქართველო იყო დაპყრობილი წითელი ჯარის მიერ სამხედრო ხელობის ყველა წესიერი და უწესო საშუალების გამოყენებით. სტალინმა ააშენა თავისი მოხსენება ორ ძირითად დებულებაზე. მისი მტკიცე ნებით „საქართველოს დაპყრობას მოითხოვდა პირველად ყოვლისა მსოფლიო რევოლუციის ინტერესები“ და შემდეგ საქართველოს მშორომელთა მასების ინტერესები, „რომლებიც ჩამოგლიჯეს რუსეთის ძმურ მასებს „გამცემელმა მენშევიკებმა““. აქვე უნდა შევნიშნოთ, რომ მოხსენების შესავალში მან სურვილი გამოთქვა აზრთა გაცვლა-გამოცვლა მომხდარიყო მოხსენების შემდეგ და ყველა მსურველს გამოეთქვა აზრი სრულიათ თაავისუფლათ და მოურიდებლათ, თან კამათში მონაწილეთ აღუთქვა სრული ხელშეუხებლობა. იმ დროს კომუნისტური პარტიის ფენა ტფილისის მუშები იყო ძალიან თხელი. პლეხანოვის თეატრი გაჭედილი იყო ხალხით, უმეტესად მუშებით, რომელთა შორის საკვირველია 90 პროც. სოც-დემოკრატები იყო. მსმენელები ნდობით მოეპყრნენ სტალინის განცხადებას ხელშეუხებლობის შესახებ, ამ განცხადებით გათამამებულნი დამსწრენი ადვილად წამოეგნენ ანკესზე და კრიტიკის ქარცეცხლში გაატარეს სტალინის მოხსენება, რომელიც წაკითხული იყო ავლაბრული ქართული ენით. კამათის გახსნამდე უკვე ცხადი იყო, რომ სტალინის მდგომარეობა არ იყო ადვილი. მას რასაკვირველია არ ძალუძდა დაემტკიცებია თეატრში თავმოყრილ ქართველი ერის აქტიური ელემენტებისათვის სარგებლიანობა და მიზანშეწონილობა საქართველოს რუსეთის მიერ დაპყრობისა და იქ საოკუპაციო რუსული ჯარის ყოფნისა. მოხსენების დროს ხშირად ისმოდა რეპლიკები: გამცემო, სამშობლოს გამყიდველო, მოღალატევ, დამპყრობელო, წითელო იმპერიალისტო და სხვა. მოხსენების დასასრულ ჩაწერილ მოკამათეთა რიცხვი აღემატებოდა რამდენიმე ათეულს, მათშორის იყო ბევრი ცნობილი მოღვაწე და ჩინებული ორატორი (ის. რამიშვილი, ალ. დგებუაძე და სხვა) მოკამათეებმა ქვა- ქვაზედ არ დატოვეს სტალინის მოხსენებიდან, რამდენადაც უფრო მკაცრად ილაშქრებდნენ სტალინის წინააღმდეგ, იმდენად უფრო აღფრთოვანებული ტაშით აჯილდოვებდნენ ორატორს. სტალინს სიბრაზისაგან შავი ფერი დაედო. ის მაშინ უკვე ჩაფიქრდებოდა სასჯელის მეთოდებზე და მკაცრ ზომებზე. საბოლოო სიტყვის დროს ხალხი სრულიად გამოვიდა მორჩილებიდან და აშკარად დასცინოდა მომხსენებელს. მან ვერ დაამთავრა საბოლოო სიტყვა და სტვენისა და ფეხების ბრახუნის ქვეშ ჩამოვიდა ტრიბუნიდან. გვიანი ღამე იყო მან მოითხოვა სასწრაფოდ ცეკას სხდომის მოწვევა და შეუდგა ანგარიშის გასწორებას ყველასთან, ვინც მოხვდა მას ცხელ ხელზე. იმ დღესვე აიძულა ცეკა მიეღო დადგენილება მთავრობის თავმჯდომარეობისაგან ფილიპე მახარაძის მოხსნისა და მის მაგიერ ბ. მდივნის დანიშვნის. მახარაძე შეიქმნა პასუხისმგებელი იმ საღამოს სტალინის წინააღმსეგ გამოსვლების, თუმცა კამათის ნება თითონ სტალინმა დართო. სტალინის არგუმენტაცია ფ. მახარაძის მოხსნის შესახებ იყო შემდეგი: „მაგარი ხელმძღვანელობისათვის ისეთი გამოსვლები, რომელსაც ადგილი ჰქონდა მისი მოხსენების ირგვლივ დაუშვებელია და ამიტომ უნდა მოიხსნას მახარაძე და დაინიშნოს მდივანი“. წინდადადება მისცა ცეკას, დაუყოვნებლივ მოხდეს რეოორგანიზაცია ჩეკის და შევსებულ იქნეს გამოცდილი ჩეკისტებით მოსკოვიდან. სტალინმა ლაჩრულათ დაარღვია მისი მიცემული სიტყვა ხელშეუხებლობაზე და დილისთვის, მისი ბრძანებით უკვე მზათ იყო სია მის წინააღმდეგ მოლაპარაკე ორატორებისა, რომელიც ცეკამ თავის მხრივაც შეავსო. ჩეკას სხდომა დასრულდა გათენებისას სტალინის მუქარით: „საქართველოს უნდა გადაესვას ოქტომბრის უთო“-ო.