თავად სისტემა ზოგადად მშვენიერია, ისევე როგორც წინა, საპრეზიდენტო სისტემა. მხოლოდ არა ფეოდალურ-პუტინისეული უფლებებით როგორითაც სააკაშვილმა დაასრულა თავისი მანდატი. საკითხავი ის არის, თუ რამდენად არის ქართული პოლიტიკური სპექტრი ასეთი მართველობისათვის მზად? შეგახსენებთ, ეს სისტემა 2010 წელს ყოფილმა ხელისუფლებამ ქვეყნის უფრო ეფექტრად განვითარებისთვის კი არა, მიხეილ საკაშვილის სამომავალი მანტიად გამოჭრა და შეკერა. მაშინდელი გათვლებით ის დღეს ფლეჩერის სკოლის მასწავლებელი კი არა პრემიერი უნდა ყოფილიყო და კვლავ მას უნდა ემართა ქვეყანა, რეალურად პლურალისტული და ძლიერი საკანონმდებლო ორგანო მათ გეგმებში აბსოლუტურად არ შედიოდა. ნაციონალური მოძრაობა საკუთარი ცუდად გათვლილი გეგმის მსხვერპლი გახდა. დღევანდელი პარლამენტი წარმოადგენს ერთის მხრივ პოლიტიკაში სრულიად შემთხვევით მოხვედრილი არაკომპეტენტური ადამიანების უმრავლესობას, რომელთა ერთ ნაწილს დეპუტატის სტატუსის შესაბამისი არც ცოდნა გააჩნია და სამწუხაროდ არც ზოგადი კულტურა, ისინი კომფორტაბელურად არიან მოკალათებულნი იდეოლოგიური და ფასეულობითი კრიტერიუმებით რადიკალურად და შემაშფოთებლად განსხვავებულ კომპრომეტირებულ პოლიტიკოსთა კოალიციაში. მეორეს მხრივ კი ასევე არაკომპეტენტური, მხოლოდ პოლიტიკურ ინტრიგებსა და მანიპულაციებში შედრებით გამოცდილი უმცირესობის, ნაციონალური მოძრაობის აბსოლუტურად დისკრედიტირებული ნარჩენების სახით. ამ ორი ანტოგონისტი მხარის გაუთავებელი კინკლაობა და ბოროტი ლაზღანდარობა, განსაკუთრებული ოპტიმიზმის საფუძველს არ იძლევა, ეს ადამიანები, სავარაუდოდ, არ ჰგვანან იმ ხალხს ვისაც შეუძლია ქვეყნის განვითარებაზე სერიოზული პასუხისმგებლობა აიღოს.