საბჭოთა კავშირიდან მოყოლებული, ნარკოტიკები სისტემის რეპრესიული მანქანის ერთ-ერთი მთავარი ინსტრუმენტი იყო. 1980-იანი წლების თბილისზე არსებობს რუსულენოვანი ქართველი მწერლის, მიშა გიგოლაშვილის რომანი “ეშმაკის ბორბალი”, ალბათ ერთადერთი წიგნი, რომელშიც იმ ეპოქის ეს მხარე ფაქტიურად დოკუმენტურადაა აღწერილი. ვერცერთმა პოსტსაბჭოთა მთავრობამ ვერ მოახერხა ნარკოტიკებზე,როგორც ახალგაზრდების კონტროლის და მათი რეპრესიების ინსტრუმენტზე უარის თქმა. “ჩადება”-ს რომ თავი დავანებოთ, ქუჩაში გაჩერება და მკლავების გასინჯვა არის სიგნალი: მე, სახელმწიფო, გიყურებ და გაკონტროლებ, ფრთხილად იყავი და დამემორჩილე!