აღარ მახსოვს, რა მოვიმოქმედე. თურმე, ოთახიდან გამოვვარდი და ჩემს სიდედრს ვახრჩობდი. როგორც ჩანს, მარიკა ისე დაიბნა ჩემს დანახვაზე, მიუხედავად იმისა, რომ ვცემდი, ხმას ვერ იღებდა. არ ვიცი, რატომ, მაგრამ, ინსტინქტურად სარდაფში ჩავათრიე და დაჟინებით მოვითხოვდი მისგან, აეხსნა, რას ნიშნავდა მისი საქციელი. თავიდან წყნარად იყო და ბოდიშებსაც იხდიდა, მაგრამ, ბოლოს ისეთი ყვირილი ატეხა, სხვა გზა აღარ დამიტოვა – პირი ავუკარი, ხელ-ფეხი შევუკარი და იქვე მიგდებულ პიანინოს ყუთში ჩავსვი... ამის შემდეგ ჩემს ცოლთან ავედი. რომ მკითხა, დედამისი სად იყო, ვუთხარი, რომ სახლიდან წავიდა, რაც ძალიან გაუხარდა, რადგან ჩვენ შორის კონფლიქტი ამოწურულად ჩათვალა. ეგონა სახლში დავბრუნდებოდით, მაგრამ, ვუთხარი, რომ ჯერ იქ ვრჩებოდით. სწორედ ამ დროს გარედან მანქანამ დაასიგნალა. მე და მანანამ ფანჯარაში ერთდროულად გავიხედეთ. ნომერს რომ შევხედე, სწორედ ის მანქანა იყო, ვისაც მარიკა მოჰყავდა ხოლმე. მანანამ მითხრა, რომ ის გახედავდა მოსულს, მაგრამ, იმდენად საეჭვოდ მითხრა, არ გავუშვი და მე თვითონ გავედი. მანქანაში რომ შევიხედე თვალებს არ დავუჯერე – ილია-რ იჯდა. მისი ცემა მინდოდა, მაგრამ, სასწრაფოდ დაქოქა მანქანა და გაიქცა...