არ დაგჭირდებათ იმის თქმა, რომ ამ მოძრაობის ერთ-ერთი (მართალია ბევრად უფრო გვიან, 1977 წელს იან დიურის მიერ შექმნილი, მაგრამ სულისკვეთებად იქამდეც არსებული) ფორმულა იყო სექსი, ნარკოტიკები და როკენ-როლი. “ქართული მარშის” ზოგიერთ წარმომადგენელს გიტარის დანახვაზე შეიძლება მარტო “ჩუნგა-ჩანგა” არ გაახსენდეს და ვთქვათ, ჯიმ მორისონის პლაკატიც ნანახი ჰქონდეს სადმე. აი ეს იყო თაობა, რომელიც “ტრადიციული ფასეულობების” წინააღმდეგ იბრძოდა არა (ან არა მარტო) პოლიტიკით, არამედ მუსიკით და ცხოვრების ახალი, თავისუფალი სტილით. ცხოვრების ამ სტილში - მათ შორის თავისუფალ, ემანსიპირებულ სექსუალობაში, რომელიც გულისხმობდა, რომ სექსიც არის ადამიანის თვითგამოხატვის ერთ-ერთი სრულიად ლეგიტიმური ფორმა - ნარკოტიკები მთავარი არ ყოფილა. მთავარი იყო ადამიანის დაუოკებელი წყურვილი იყოს თავისუფალი და თვითონ იყოს საკუთარი ბედის (თუ უბედურების) მჭედელი. ამ მოძრაობამ, თუ პოლიტიკური და ეკონომიკური საფუძვლები ვერ შეარყია, ის მაინც მოახერხა, რომ სამყაროს ერთი ნაწილი მაინც უფრო თანასწორი გახდა . თავისუფლება გადამდებიცაა და ჩემი თავისუფლება (თუ თავისუფლებას არ დავუძახებთ “ყველაფერი ნებადართულიას”) შენს თავისუფლებასაც ნიშნავს. ის გადამდები და ინკლუზიურია და გულისხმობს, რომ თავისუფლება ან ყველას აქვს, ან არავის, იმიტომ რომ მე ვერ ვიქნები თავისუფალი, შენ თუ მონა ხარ.