ბედნიერების შეგრძნება ყველგან არ მოიპოვება, ზოგი ადგილი ახერხებს მის გამომუშავებას ზოგი არა და ამისი ზუსტი ქიმია არავინ იცის. ფაქტია, რომ ბერლინში მთელი მსოფლიო სწორედ ამისთვის ჩამოდის და ახლა თბილისშიც დაიწყო ჩამოსვლა. ვერც იმის გარანტიას მოგცემთ, რომ ბასიანშიმისული ყველა ადამიანი კათარზისს განიცდის და ცოტა ხნით ბედნიერი გახდება, მაგრამ ვხედავთ, რომ ამ ჯადოქრულ რეცეპტს თბილისის რამდენიმე კლუბმა მიაგნო. ამიტომაც ჩამოდის ხალხი თბილისში, იმ რაღაც უცნაური განცდისათვის, რომელიც თბილისში გაჩნდა და რომელზეც, გადმოცემით ვიცოდით, ვთქვათ, ბოლშევიკებამდელი თბილისიდან. კიდევ ერთხელ გაგიკვირდებათ, მაგრამ ბასიანი დღეს ისეთივე კულტურული მემკვიდრეობაა (ოღონდ ცოცხალი), როგორც ვთქვათ, მეტეხის ეკლესია. ისაა ქართული კულტურის სახე, ოღონდ ცოცხალი კულტურის და არა დაკონსერვებულის. აბა “ჩუნგა-ჩანგას” მოსასმენად არა მგონია ვინმემ მოინდომოს საქართველოში ჩამოსვლა.