ეროვნული უშიშროების საბჭოსთვის დამახასიათებელი სამი ძირითადი კომპონენტიდან - საბჭოს ხელმძღვანელობა, შემადგენლობა და ფუნქციები, საქართველოს კონსტიტუციაში მხოლოდ პირველი მათგანის ამოკითხვაა შესაძლებელი. ძირითადი კანონი მსგავსად ფუნქციებისა, არ შეიცავს ჩანაწერს არც საბჭოს წევრების შესახებ, რაც, პრაქტიკული თვალსაზრისით, მნიშვნელოვანი პრობლემაა. “სამართლებრივი სახელმწიფოს პრინციპი” გულისხმობს, რომ ყოველი მუხლი, რომელიც სახელისუფლებო განშტოებებს შორის უფლებამოსილებათა გადანაწილებას ემსახურება, საკმარისად ცხადი უნდა იყოს, ნებისმიერი შესაძლო მანიპულირების თავიდან ასაცილებლად. 99-ე მუხლის არასრულფასოვნება, საბჭოს წევრების განუსაზღვრელობის კუთხით, განაპირობებს ხელისუფლების ერთი განშტოების უფლებამოსილებების ბედის მინდობას მეორე სახელისუფლებო განშტოებისთვის. უფრო ზუსტად რომ ვთქვათ, ეროვნული უშიშროების საბჭოს წევრებთან დაკავშირებული საკითხის (საქართველოს პრეზიდენტის კომპეტენცია) განსაზღვრა მინდობილი აქვს ორგანულ კანონს (საქართველოს პარლამენტის კომპეტენციას). შექმნილ ვითარებაში კი, ეროვნული უშიშროების საბჭოს ხელმძღვანელი - საქართველოს პრეზიდენტი საბჭოს შემადგენლობის განსაზღვრასთან დაკავშირებით, პარლამენტის წევრთა სიითი შემადგენლობის უმრავლესობის ნებაზე უფრო არის დამოკიდებული,[4] ვიდრე საქართველოს კონსტიტუციაზე და ეს იმის ფონზე, როდესაც მას საკანონმდებლო ინიციატივის უფლებაც აღარ აქვს.[5]