რაც შეეხება ეროვნული უშიშროების საბჭოს შესახებ საქართველოს კონსტიტუციის სხვა ნორმებს, 73-ე მუხლის მესამე პუნქტის ჩანაწერი - „საქართველოს პრეზიდენტი ნიშნავს ეროვნული უშიშროების საბჭოს წევრებს“, ერთი მხრივ, შესაძლოა, აბსოლუტურ ფორმალობად, მეორე მხრივ კი, სახელმწიფოს მეთაურის რეალურ უფლებამოსილებად მოგვეჩვენოს. ამ დებულების ანალიზი იძლევა იმის შესაძლებლობას, რომ ის განიმარტოს საქართველოს პრეზიდენტის უფლებამოსილებად არა მხოლოდ დანიშნოს, არამედ არ დანიშნოს ეროვნული უშიშროების საბჭოს წევრები. იმ შემთხვევაში, თუ საქართველოს პრეზიდენტი უარს იტყვის კონსტიტუციით განსაზღვრული ამ მოქმედების შესრულებაზე, „ეროვნული უშიშროების საბჭოს შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის მე-3 მუხლის მეორე პუნქტი[6] წინააღმდეგობაში მოვა კონსტიტუციის აღნიშნულ ჩანაწერთან და ბუნებრივია, უპირატესი იურიდიული ძალა ამ უკანასკნელს მიენიჭება.