ასეა აქაც, 200 წლის წინ, ამერ-იმერ საქართველოს, ზრდასრული მამაკაცებით, ანუ მეომრებით, ერთი პაიჭაძის სახელობის სტადიონის შევსებაც კი გაუჭირდებოდა, 2 საუკუნე გასვას, გაჭამოს, შენს მოსისხლე და ამომგდებ მტრებთან მრავალი ომები აწარმოოს, მათ მიერ წართმეული ტერიტორიები ფორმალურად რუსეთის იმპერიას, თბილისისა და ქუთაისის გუბერნიებს შეუერთოს, რეალურად კი ქართულენოვან კულტურულ სივრცეს დაუბრუნოს, მის იმპერიაში ფიზიკური გადაშენების რეალური პერსპექტივით შესული ერი 5 მილიონი გახდე და მოღონიერებულ-მომრავლებულმა განუცხადო – რუს „ნატაშას“, ამერიკელი „ნატო“ მირჩევნიაო, რა ჰქვია ასეთ საქციელს?