ვცდი­ლობ­დით, რაც შე­იძ­ლე­ბა მალე გაგ­ვეყ­ვა­ნა დაჭ­რი­ლე­ბი ად­გი­ლი­დან, რად­გან ქა­ო­სი იყო, ხალ­ხი ცხედ­რებ­ზე გა­დარ­ბო­და, ყვი­როდ­ნენ... ერთ-ერთი ცხე­და­რი გად­მო­ვაბ­რუ­ნე და აჰ­მე­დის სახე და­ვი­ნა­ხე. ხელ­ში ავიყ­ვა­ნე და ჩა­ვი­ხუ­ტე. ის ჩემი შვი­ლი იყო.