უმძიმესია თავად მდგომარეობა შრომითი უფლებების კუთხით. დღეს ჭიათურა შრომითი ექსპლუატაციის სარისკო კერას წარმოადგენს. მაღაროში დასაქმებულებს მუშაობა უჟანგბადო და საბჭოთა კავშირის დროინდელ, მოძველებულ ინფრასტრუქტურულ სივრცეში უწევთ, რომლის განიავება და ჟანგბადით შევსება არ ხდება და შესაბამისად ხშირია მუშათა დასახიჩრებისა და გარდაცვალების შემთხვევები. მიზერულია მაღაროში მომუშავე ქალების შრომითი ანაზღაურება, რომლებიც მაღაროში ძირითადად ექთნის, დამლაგებლისა და ბუღალტრის პოზიციებზე არიან დასაქმებულნი და რომელთა ხელფასი 200 ლარს შეადგენს. კომპანია მათ ზეგანაკვეთური შრომის შესრულებასაც ავალდებულებს, რაც კომპანიის მიერ დადებული ხელშეკრულების გათვალისწინებით, სათანადოდ არ ნაზღაურდება. ბოლო პერიოდში „ჯორჯიან მანგანეზში,“ ადგილი ჰქონდა ქალების დისკრიმინაციას შრომითი უფლებების კუთხით, როდესაც რამდენიმე მათგანი სქესის ნიშნით გათავისუფლებული იქნა სამსახურიდან. ეს მხოლოდ ნაწილობრივი ჩამონათვალია იმ პრობლემებისა, რაც უკვე წლებია აწუხებს ჭიათურელ მოსახლეობას და რამაც ისინი სიღარიბისა და ეკოლოგიური კატასტროფის ზღვარამდე მიიყვანა.