Nuntempe ni vivas trankvile, De tempo al tempo iu malsanetas, sed temas pri ordinara kaj simpla afero. Niaj plene deĵorantaj kunfratoj, kontraŭe, havas tre pli kuriozajn travivaĵojn. Matene la misiisto prenas sian korbon (17 kg) kaj iras al la najbara vilaĝo dum 2-3 horoj Tuj li komencas paroli kun la loĝantoj; vespere li celebras la S. Meson, kaj matene il iras al la sekvanta vilaĝo... Post tri semajnoj li revenas hejmen por ripozi kaj prepari sin al nova marŝado. En nia Misio troviĝas 40 misiaj postenoj, al kiuj ni ne povas veturi per aŭtomobilo aŭ motorciklo, ekskluzive piede. Estas malmultaj vilaĝoj, al kiuj oni povas vojaĝi per aŭtomobilo, kelkaj per motorciklo. Ni dezirus aĉeti unu aŭ du motorciklojn, ankaŭ duan aŭtomobilon. Sed, eĉ se ni havus monon, ni ne trovus tion en vendejoj. Cetere, ricevante donacojn el eksterlando ni devas pagi fortan dogan-imposton. Mankas al ni eĉ simplaj aĵoj, ekz.. kopipapero kaj filmoj por diapozitivoj; kaj aĵoj estas netroveblaj ĉi tie.