Tiel, ene de du monatoj, la kurdoj aperis antaŭ la mondo kiel la lasta remparo kontraŭ la OIŜ. Tiuj tradiciaj forgesitoj de la proksim-orienta scenejo markas de nun la lastan limon al la norda ekspansio de la ĝihadista translandlima organizaĵo, kiun la okcidentaj landoj kaj ties aliancanoj deklaras voli neniigi, tamen ekskluzivante alfronti ĝin surterene. Tiu prezento, abunde relajsita kaj ĝenerale ĝusta, havas en sia plej baza esprimo la malavantaĝon konsideri la kurdan spacon kiel homogenan blokon. La antaŭnelonga alfrontiĝo kun komuna malamiko nur parte sukcesis forviŝi konsiderindajn fendoliniojn. La kurda mondo restas fragmentita. Ties politikaj kaj armeaj agantoj evoluas en alianco-ludoj historie diverĝaj (vd sube : « La ĉeestantaj fortoj »)).