La Kardinalo bone sciis, ke por fruktodona evoluo de la rilatoj kun aliaj kristanoj, kaj do por la ekumena sindevigo, estas nepre necese klarigi la problemon de religia libereco. Temis pri la agnosko, ke la homo rajtas havi internan kaj eksteran liberecon en la serĉado kaj en la akceptado de la religia vero. La vojo de la koncerna koncilia dokumento estis tre malfacila; la konciliaj diskutoj pri ĝi estis viglaj, eĉ akraj. La skemo de la dokumento estis kvinfoje profunde reellaborita; fine, ankaŭ dank’ al la sindevigo de Kard. Bea, ĝi estis aprobita preskaŭ unuanime.