Oni jam delonge scias ke en la sferoj de sciencfikcio kaj fantasto orbitas nifoj. Sed aparta grupo surterigis en Santander por eldoni la kompilaĵon de la terano Miguel Gutiérrez Adúriz. Ĉi terano kolektis el la SF-tereno esperanta en 1988. Do, mezgrada rikolto, la tuto enpaĝiĝis en centkvardeko da pagoj. Kaj jen el kio gi konsistis - 13 noveloj (ĉu fingro de Satano?) el dek autoroj: István Nemere, Arnoldo Aguila, Bela Kovacs, Sergo Elgo, Miroslav A. Andric, Liven Dek, Pekka Virtanen, Georgo Kamaco, Bernard Golden kaj Giorgio Silfer. Unuavide nenio ligas la diversajn pecojn en la libro, kvankam komuna trajto povus esti la retrospektivo, renkontata en ses rakontoj. Iel trudiĝas la demando kial ses diversaj autoroj elektas la formon de rakonto en la rakonto kaj per tio la plimulto el ili simple evitas la intrigon kaj morne filozofiumas ĉu pri 1' estonta apokalipso, ĉu pri 1' homa naturo el ekstertera vidpunkto. Tamen mi sekvos, vere iom ambigue, la konsilon de la grupo Nifo: Pri la noveloj de ĉi volumo juĝu la leganto mem. Jen kelkaj el miaj prijuĝoj: La ladbubo kaj La Inferulo (de Nemere) estas inter la bono en la kolekto, kaj precipe La Inferulo - rakonto pri freneza komponisto, uzinta la urban metroon kiel gigantan orgenon - aludoj pri la Katastrofo au nerekte pri Frankenstein. La Neforlaseblaj vere postlasas bonan impreson per sia alloga maniero rakonti - temas pri la degenerinta homa specio en iu maŝina mondo. Kaj same tie oni povas observi la lingvan evoluon kaj rememori kun rideto la neantaŭlongajn debatojn pri komputero aŭ komputilo kaj vidi alian arkaikiĝintan formon: televizio anstataú televido. Tamen tio ne damaĝas la bonan rakonton."