Ek de mia 30 jaraĝo, mi iĝis, pro okazaĵoj en mia vivo, tre kritikema. Ne nur pri tio, kio okazis ĉirkaŭ mi, sed ankaŭ pri tio, kion mi faris. Mi komencis kompreni ke mia laboro kiel diamantprilaboristo estis absolute senutila kaj ke fakte mi helpas pri la detruado de la naturo en landoj kie mi eĉ ne vivas, ne konas homojn. Pli kaj pli mi konstatis ke fakte mi scias nenion pri la sorto de aliaj laboristoj en la mondo. Jes evidente mi povis legi ĵurnalojn kaj gazetojn, sed pro propra sperto mi scias ke la informo kiun ni trovas en ĝi, ne ĉiam redonas realecon, sed rakonton de tiuj, kiuj havas la potencon. Mi iom pristudis la eblecojn kaj konstatante ke la Hispana estas unu de la plej uzataj lingvoj kaj pro la fakto ke mi tre proksime sekvis la batalojn en landoj kiel Kubo, Ĉilio kaj Nikaragvo por nomi nur kelkajn, mi decidis lerni la hispanan.