Tiuj rivalecoj emas artikiĝi al la regiona opozici-ludo devenanta de la nuna konflikto. La PDK ekregis la energian sektoron en la iraka Kurdujo. Ĝi kalkulas kun la bone komprenataj interesoj de Turkujo rilate hidrokarbonon por igi la aŭtonoman kurdan regionon plenrajta eksportanta lando, ekster regado de Bagdado. En sia opono al la iraka centra ŝtato kaj al la ŝijaisma registaro de s-ro Nuri Al-Maliki [3], la PDK alproksimiĝas al la sunaistoj, favoraj al la siria opozicio kaj subtenataj de Ankaro. Simetrie, la PLK kaj ties aliancanoj, historiaj malamikoj de Ankaro, konservas bonajn rilatojn kun la siria reĝimo, subskribas momentan pafĉesigon kun ĝia irana protektanto, samtempe flegante duonoficialajn rilatojn kun Bagdado.