Tia aliancado restas kongrua post la falo de Mosulo. La PDK, kiu flegas rilatojn kun kelkaj ĉefoj de la sunaisma popolribelo, vidas en tiu unue favoran okazon survoje al sendependo de la iraka Kurdujo [4]. Sed la neatendita ofensivo de la OIŜ sur la zonoj, kiujn ĝi regas en la teritorioj ĵus eskapintaj la bagdadan aŭtoritaton, ŝanĝas la situacion. Dum la peshmerga retroiras kaj Arbil estas minacata de la antaŭeniro de la ĝihadistoj, la strategia alianco farita kun Turkujo montriĝas senefika por la sekureco de la iraka Kurdujo.