Mi esperas, ke novjorkaj esperantistoj, kiuj ĉeestos la Diservon, ne kaŝos sian Esperantismon sed ne malkaŝos ĝin en malrespektema aŭ truda maniero (jen ideala okazo por porti laŭtan pinglon!) eĉ se la predikanto diros ion agace malveran pri nia lingvo, aŭ eĉ indikos, ke ni (Esperanton parolantaj homoj) ne ekzistas. (Sendube, tamen, li jam ricevis sufiĉajn retmesaĝojn por konvinki lin pri la malĝusteco de tia aserto. Ke ni estas frenezaj stranguloj, nu… ni vidos.) I hope that New York Esperantists who attend the service will not hide their Esperantism under a bushel, but will also not reveal it in a disrespectful or intrusive manner [here’s an ideal occasion to wear a loud lapel pin!] even if the preacher says something irritatingly untrue about our language, or even if he indicates that we (people who speak Esperanto) don’t exist. [Doubtless, though, he’s already got enough emails to convince him of the incorrectness of such an assertion. That we are crazy weirdos, well… we’ll see.)