Jam longe ni parolis pri tio, ke ni dum bicikla karavano foje manĝu beston kiu jam mortis pro akcidento. Somere malfacilas, ĉar la viando tro rapide putras. Sed jen freŝa kuniklaĵo! Bedaŭrinde ni ne havis tempon por buĉi kaj kuiri ĝin. Lastmomente ni ja akceptis inviton de Valer, la estro de la Verdaj Skoltoj, kaj tial planis pli longan bicikladon hodiaŭ. La tempopremo permesis nur respektoplene meti la kadavron en arbaron kiel nutraĵon por aliaj bestoj.