La mezepoka Rusio antaŭ Petro la Granda ne apartenis al tiamaj marregnoj, kaj malkiel okcidenteŭropaj ŝtatoj, kiuj strebis konkeri novajn landojn kaj kristanigi novajn popolojn transoceane, ĝi asimilis vastajn kontinentajn teritoriojn situantajn oriente de la Urala montara zono en Azio. Surgut estis fondita surloke de malgranda triba jurtaro de ĥantoj, kiujn la rusoj tiutempe nomis ostjakoj. La cara ordono pri fondo kaj konstruado de Surgut aperis la 19an de februaro 1594 kaj estis direktita al vojevodo Fjodor Petroviĉ Borjatinskij kaj civila postenulo Vladimir Aniĉkov, kiuj venigis sur altan dekstran bordon de la riverego Obo 155 homojn. La veninta kompanio, venkinte en kurta batalo per kanona pafado la kontraŭstaron de siberiaj ostjakoj, gvidataj de la indiĝena tribestro Bardak, ekkonstruis unuan rusan fortikaĵon sur apudborda monteto ĉe Meza Obo. La potenca siberia riverego en ĝia meza parto kondiĉis elekton de oportuna geografia loko en la sino de la senlima kaj apenaŭ trairebla tajgo. Kozakaj ĉarpentistoj somere kaj aŭtune konstruis el arbotrunkoj ne nur defendajn murojn kun remparo, sed ankaŭ preĝejon, vojevodan domon, staplojn kaj punkameron. En 1601 la loĝantaro de Surgut atingis la nombron de 280 homoj, inter kiuj estis kozakoj, malaltrangaj militistoj, litvoj kaj ĉerkasoj. La novkonstruita urbeto, ĉirkaŭita per kvar solidaj muroj el pintaj fostoj, du pordegoj kun unu trairturo, fariĝis grava antaŭposteno por plua ekspansio de rusoj al norda kaj orienta direktoj de Siberio.