Volodja trinkis kaj pensis: «Jen kia mi estas! Kiom da nomoj mi havas: kaj Volodja, kaj Bonaj homoj, kaj Sentaugulo, kaj Neebla knabo, Glacipendajho malfelicha, kaj ankorau Pasero. Kaj kiel longe mi vivas! Kaj kiom da tasoj mi sukcesus rompi. Tutan monton — ghis la luno. Longe mi vivas. Sed tio ne gravas — vivi min ne tedis».