Surgut, cetere kiel ankaŭ la tuta Siberio, evitis kaj ne sciis la servutismon, kiu en Rusia imperio estis abolita nur en 1861. Ĉi tie loĝis liberaj kaj sendependaj homoj, sed pro geografia izoliteco Surgut baldaŭ iĝis ekzilejo por personoj nedezirataj de la cara regantaro: unue en la 17a jarcento por partoprenintoj de la kazaka ribelo de Stepan Razin (1670-1671), poste por religiaj skismuloj kaj decembristoj pro ilia komploto kaj malsukcesa kontraŭcara ribelo sur la Senata placo (1825). Fine de la 19a jarcento ĉi tie aperis unuaj politikaj ekzilitoj. Ankaŭ la registaro de Stalin en la 30-40aj jaroj de la pasinta jarcento amase ekzilis en Surguton kaj ĝiajn ĉirkaŭaĵojn milojn da specialaj transloĝigitoj: eksproprietigitaj kulakaj familioj, kontraŭvole kaj kontraŭleĝe deportitaj kalmukoj, germanoj el Ĉevolgio kaj reprezentantoj de aliaj popoloj.