Tiel venis, ke miaj Esperanto-konoj cxiam pli progresis kaj progresis. Kiel mi vizitis la duan fojon la geamikojn en Olsztyn, Marian demandis min: "Vi nun intertempe pli bone parolas Esperanton, kio vi faris ? Cxu vi lernis ?." Mi respondis: "Ne, mi nur praktikis ĝin !!! Mi vivis Esperanton !! Kompreneble ankau spronis min, se Marian diris al mi per severa mieno: Vidu en via vortaro !!! Certe ankau Marian tre subtenis min, kiam li siamtempe skribis multajn leterojn al mi, cxar li volis, ke mi ekzercu. Tiamaniere kontribuis "Pasporta Servo" ke mi hodiau estas entuziasma Esperantisto. Mi estas - ĝis hodiau - ne perfekte, sed miajn vortlibrojn mi nun nur ankorau malofte bezonas.