Nuntempe oni diskutas plurajn versiojn, klarigantajn la etimon de la loknomo. Cetere jam en la ukazo de caro Fjodor Ioannoviĉ estis konkrete ordonite konstrui novan urbon surloke de Surgut. Sekve la nomo de ĉi tiu ostjaka setlejo tiutempe jam estis bone konata en Moskva princlando. Indiĝenoj, setlintaj la nunan teritorion de Surgut ne havis skribon, kaj pro tio aŭtentaj skribaj atestoj pri aŭtoktonaj prapopoloj de ĉi tiu regiono ne ekzistas. Preskaŭ ĉiuj versioj devenas el la lingvo de ĥantoj, ekzemple populariĝis la klarigo pri “Apudrivera inundejo riĉa je fiŝaro”, ĉar la vortradiko “sor” signifas malprofundan vastan akvejon, aperantan pro ĉiujaraj printempaj inundegoj, kaj “kut” en la loka dialekto de ĥantoj estas fiŝo. Evidente la vorto “sorkut” povas esprimi en la praugra lingvo la nomadan vivmanieron de loka indiĝena tribo, kiu faris sezonan migradon de foraj arbaraj jurtoj ĉe riveretoj kaj lagoj al la bordoj de Obo, kiu ekskluzive grave rolis en la vivo de indiĝenoj. “Ŝajnas, ke la rivero Obo eĉ ne estas rivero: la akvo inundas senlimajn apudbordajn kaj arbarajn terenojn. Nur iam, unufoje dum du tagoj, aperas malgranda preĝejo, kiu ŝajnas stari ankaŭ sur akvo”. – Tiel priskribis en la pasinta jarcento siajn impresojn pri la siberia riverego verkisto Gleb Uspenskij.