En 1444 Nikolao de Kuzo ekinteresiĝis pri astronomio kaj en kontaktoj kaj diskutoj kun tiufakaj diskutoj partianiĝis por la centreco de la suno en la ĉiela geografio: laŭ li la tero ne estas senmova sed ĝi turnas ĉirkaŭ sia akso; krome laŭ li ne eblas determini la centron de la universo ĉar tiu ĉi estas, rilate la dimensiojn, senfina, kaj la steloj estas similaj al la suno kaj ĉirkaŭ ili povas rondiri aliaj planedoj kaj aliaj planedoj povas esti loĝataj... Do, liaj intuicioj pri astronomio produktis teoriojn similajn al tiu de nia epoko. Temas pri vizio de la universa senfineco kiu apartenis al diversaj dum Mezepoko, kiel al Alano el Lille de la 12-a jarcento. Tiujn teoriojn cetere esploristoj trovas jam kurantaj en la epoko de Hermeso Trismegisto kaj de Novplatonismo. [1] Kuzano okupiĝis ankaŭ pri ebla reformo de la kalendaro por plikreskigi la eblecon legi la movojn de la ĉielaĵoj de la Alfonsaj tabeloj. El liaj priskriboj pri la universo prenis starton Agrippa von Nettesheim, Charles de Bovelles, Leonardo da Vinci, Nikolao Koperniko, Keplero, Galileo Galilei, Gottfried Leibniz, Georg Hegel, Carl Friedrich Gauss, Friedrich Schelling kaj certe la domenikano Giordano Bruno, kiu tamen faris en la senfinecon de la spaco dian karakterizon.