— Atendu, atendu, — same komencante subridi, interrompis lin Zolotuĥin, — tio estas tia, eĉ tre bela, kvazaŭ de sur pentraĵo? Kiu «vostojn hakas»? — Li pli forte ekridis kaj aldonis, bonhumoriĝante: — Certe, certe, mi memoras. Estis ŝi ĉe mi, bruis ĉi tie terure, trarompiĝis al mi tra ĉiuj baroj. Al la CK minacis pri mi skribi...