La suferegoj de la jezidoj de la Sinjar-regiono, la forfuĝo de la kristanoj de la Ninivo -ebenaĵoj al la kurd-regataj regionoj kaj la antaŭeniro de la trupoj de la OIŜ direkte al Arbil, la ĉefurbo de iraka Kurdujo, mobilizis koalicion, kies amplekso estis neatendita [1]. La aviadilaj bombadoj ebligis rapide igi la kurdajn regionojn ne atingeblaj, dum la peshmerga (kurdaj batalantoj) profitis senperajn liveradojn da armiloj kaj trejnad-programojn gvidatajn de usonaj konsilantoj.