Mi estis metita en kunvenĉambron sur la dua etaĝo. En la ĉambro kun areo de 20 kvadrataj metroj jam loĝis pli ol 10 pacientoj kaj flegantoj. Viroj kaj virinoi, olduloj kaj infanoj. Tio estis ne malkomforta al mi: la vetero en tiu aŭtunmezo similis al printempo kaj apenaŭaj estis nebonodoroj. Atendo. Kalkulante muŝojn, mi forsonĝis 6 tagnoktojn. Majstro Hai venas apud min. La magia fingro min celas. Mi eksaltas. Riverencinte mi kuras for per miaj lertaj kruroj. Min postkuras flegistino kun bukedo da floroj en sia mano. Pro ĝojo Panjo ploras. Eksamikoj nun ovacias. Ankaŭ eksamatino etendas siajn brakojn al mi. Kaj ĵurnalistoj kaj gazetistoj ... Intertempe anstataŭ la majstro du ĉigong-doktoroj laŭvice kuracadis tiujn malsanulojn, kiuj venis antaŭ mi. Unu el ili, suferanta paralizon je la malsupra parto de la korpo, povis bone telepatii doktoran mesaĝon. Kiam doktoro faris blankan magion (ne sorĉaĉon) en la teretaĝo for de liaj okuloj kaj oreloj, lia kapo ŝanceliĝis, liaj brakoj takte svingis sin, kaj liaj pugnoj brue batis la liton de tempo al tempo ... spektamaso gapis malfermante sian buŝon. Ankaŭ mi.. Sed Panjo restis ne tre ĝoja; sub telesenso moveblaj estas ĉiuj partoj ― krom la malsupra.