“Ĥo-ĥo! – kriis ŝi, esprimante per tiu ĉi kanibala krio konsterne komplikajn sentojn, kiuj ekposedis ŝin. Tiujn ĉi sentojn, en simpligita formo, oni povus esprimi per jena frazo: «Viroj, vidonte min tia, ekscitiĝos. Ili ektremos. Ili iros post mi al rando de la mondo, murmurante pri la amo. Sed mi estos malvarma.Ĉu ili valoras min? Mi estas plej bela. Tian elegantan bluzeton havas neniu sur terglobo”. Sed estis nur trideko da vortoj, tial Elĉjo elektis plej espriman el ili: «Ĥo-ĥo».