Іншых, якія адкрыта дэкларавалі сваю прыхільнасць сацыялістычнаму шчасцю, у пераважнай большасці — гэтаксама былі закратаваныя. Навошта было чапаць шчырых у сваёй службе дзяржаве, творцаў? Нашто было, скажам, арыштоўваць і занявольваць першага беларускага савецкага паэта Андрэя Александровіча? Гэта ж якая крыўда: да 1937 года на старонках «Літаратуры і мастацтва», «Полымя рэвалюцыі» ты крыў направа і налева ворагаў савецкага ладу ад літаратуры, розных там Хадыкаў, Кляшторных, Зарэцкіх ды іншых Ізі Харыкаў з Шашалевічамі і раптам цябе арыштоўваюць! Якая пакута бачыць радасць на абліччах тых, нешматлікіх ацалелых, не пасаджаных табой пісьменнікаў (Кузьмы Чорнага, Пятра Глебкі, Петруся Броўкі), што ёсць хоць маленькая, але справядлівасць. Як гэта крыўдна — пазней даведацца, што калі Панамарэнка, падчас кароткачасовай пасляяжоўскай адлігі, прапаноўваў цябе адпусціць, амаль усе (колькі іх там заставалася) літаратары выступілі супраць!