Гэта значыць, што адміністрацыя гэтага музея пры падтрымцы польскіх пракурораў і суддзяў забараняе нам усім сімвалічна ўспрымаць Асвенцім, казаць аб трагічным для многіх у сучаснасці кантэксі вобразнага канцлагера мінулага. Нельга ўжо, атрымліваецца, сказаць: «Выходзіць наш цягнік у Асвенцым — сёння і штодня». Нельга параўнаць пакуты гінуўшых штодня ад гвалту і нялюдскасці вайны дзяцей (тое, чаму на самай справе і была прысвечана акцыя асуджаных перформераў) — з тымі пакутамі, якія зведалі вязні канцлагера, які стаў музеем.