Толькі яго лагодны гумар часта суседнічаў з іранічным стаўленнем да жыцця. Наш аднакурснік многае падвяргаў сумненню, падсмейваўся з рэчаў і з’яваў, якія іншым здаваліся звычайнымі. Адчувалася, што гэты хлопец з Барысава глядзіць на жыццё глыбей, бачыць яго лепш, чым мы, і яго паважалі. Невыпадкова быў ён прызначаны старастам нашай студэнцкай групы. Але найбольш яго ведалі і шанавалі як паэта.