Калі мне было шэсьць гадоў, я часта гулялася ў двары шматпавярховіка з дзецьмі, старэйшымі за мяне на адзін-два гады, і за намі не глядзелі дарослыя. На шчасьце, нічога страшнага ні з кім не здарылася, а найбольшымі траўмамі былі пабітыя каленкі. У той час такія самастойныя гульні лічыліся нормай, і нікому не прыйшло б да галавы асуджаць нашых бацькоў за абыякавасьць альбо стварэньне патэнцыйна небясьпечнай сытуацыі.