“Культура прысваення” існавала ў нашым рэгіёне цягам тысячагоддзяў, фактычна да пачатку эпохі жалеза, разам з якой пачаўся актыўны пераход да больш прадуктыўных формаў земляробства і жывёлагадоўлі. Гэты пераход адбыўся яшчэ ў балтаў, непасрэдных нашчадкаў культуры паляўнічых. Новыя ўмовы гаспадарання кардынальна мянялі лад жыцця, але старая светапоглядная мадэль аказалася дастаткова гнуткай, каб адаптавацца. Пра складаную, добра распрацаваную сістэму вераванняў старажытных балтаў распавядаюць сярэднявечныя храністы, шмат архаічныя ўяўленняў і вераванняў, звязаных са светапоглядам паляўнічых, захаваў (да пачатку ХХ ст. уключна) літоўскі і часткова беларускі фальклор. Апошні спалучае гэтыя вераванні з новай каляндарна-абрадавай магіяй земляробаў, носьбітам якой былі славяне. Што характэрна, у літоўскім фальклоры гэты тып народна-паэтычнай творчасці прадстаўлены ў асноўным у зоне беларуска-літоўскага сумежжа.