“Па-першае, сыстэма сапраўды застаецца ў нас савецкая: ёсьць паказчыкі, якіх ніхто ня хоча псаваць. Калі чалавек загінуў на вытворчасьці, тут ужо не схаваеш, але выпадкі без асаблівых наступстваў у дзевяноста працэнтах проста хаваюцца. Хаваюцца і самімі рабочымі, і начальствам, якое ідзе на ўсё, каб толькі не дапусьціць афармленьня актаў, каб не было прызнана, што гэты выпадак здарыўся на вытворчасьці. Таму што гэта цягне за сабой, па-першае, разбор, па-другое, усе віды дэпрэміяваньня для начальнікаў”.