«Быў у пана верабейка гаварушчы» — неаспрэчнае патрабаванне таго, каб гэтыя гісторыі былі ўзятыя пад увагу. Ізноў жа: не новае патрабаванне. Але ці не ўпершыню — настолькі сістэматычнае. Сістэматычнае як «ёмістае» і сістэматычнае як «канцэптуальна паслядоўнае». Апошняе, хутчэй, трэба аднесці да заганаў кнігі. Ці сапраўды наіўнае асветніцтва «на ніве беларушчыны» робіць гэтыя нарысы лепшымі? Але гэта адно пытанне — пытанне густу. Ёсць яшчэ метадычная рызыка.