Сваім дзецям Ян і Саламея далі добрую адукацыю, ўсе сыны скончылі Дэрпскі ўніверсітэт і заняліся навуковай дзейнасцю, таксама пазней ў гэтым жа ўніверсітэце і навучаліся пляменнікі Бенедыкта. Дарэчы Бенедыкт скончыў Мінскую гімназію. Аб чым сведчыць шыльда ў нашыя часы на будынку гімназіі №2. Ва ўніверсітэт паступіў ён у 1853 годзе. Падчас бурнага студэнцкага жыцця з Бенедыктам здарыўся выпадак з-за якога ён на ўсё жыццё адмовіўся ад спіртных напояў. Па традыцыі малодшыя студэнты павінны былі праставіцца гарэлкай кампаніі больш старэйшых сяброў. Гэта прастаўленне скончылася моцным алкагольным атручаннем пасля чаго Бенедыкт згубіў усялякую цікавасць да спіртных напояў на ўсё жыццё. Навуковую дзейнасць пачаў яшчэ падчас студэнцтва, калі займаўся даследваннем рыб Прыбалтыкі. Пасля сканчэння ўніверсітэта атрымаў ступень доктара медыцыны і хірургіі, а ў планах маладога Бенедыкта было надалей застацца ў родным альма матэр, толькі ўжо ў якасці выкладчыка. Але за ўдзел у дуэлі ў якасці секунданта, за ўдзел у дэманстрацыі супраць расійскай улады ў 1857 годзе, за ўдзел у падкольных гуртках быў выключаны з універсітэта без права паступлення ў любыя іншыя навучальныя ўстановы Расіі. І Бенедыкт пераехаў жыць у Нямеччыну, дзе вывучаў эмбрыалогію насякомых на кафедры Берлінскага і Вроцлаўскага ўніверсітэтаў, там жа абараняе дысертацыю. У 1862 годзе становіцца прафесарам заалогіі і параўнальнай анатоміі Галоўнай школы ў Варшава. У былой сталіцы Рэчы Паспалітай знаёміцца з новымі сябрамі і прымае актыўны ўдзел у падрыхтоўцы паўстання 1863 года. З пачаткам паўстання вяртаецца на радзіму і прымае актыўны ўдзел у ім, займае галаўнакамандуючыя пасады на Віленшчыне.