Да слабога знаёмства сучасных дудароў з традыцыйным граннем апеляваў і дудар Стась Чавус: “Тое, што цяпер усведамляецца ў інфармацыйным полі як беларуская дударская традыцыя — вельмі стракатая рэч. Тут і шатландскія валынкі, і нямецкія дудльзакі, і сярэднявечны рэпертуар. Вось гэта і ёсць сёння нашай жывой традыцыяй, як бы ні імкнуліся асобныя дудары працаваць з этнаграфічным матэрыялам. У параўнанні з гэтым славацкае дударства выглядае проста маналітам, нават з усімі іх праблемамі. Я за тое, каб падаць у UNESCO толькі сучасны пласт, не паглыбляючыся ў этнаграфію”.