— Памятаю крыкі дзяцей і дарослых, галашэнне, якія даносіліся з-пад лесу. Гэта было вельмі жудасна, — расказвала лынтупчанка Ганна Францаўна Бондар. — Потым гаварылі, што блізкія, родныя паміж сабой яўрэі перад смерцю абдымаліся, развітваліся, так у абдымках і падалі ў магілу. Адносіны паміж яўрэямі і мясцовым насельніцтвам былі вельмі добрыя, таму пасля расстрэлу ў жалобе быў увесь пасёлак.