Да паўднёваславянскіх моў адносяцца балгарская македонская сербская харвацкая славенская а таксама мёртвая стараславянская. Носьбіты паўднёваславянскіх моў якіх больш за 30 млн. чалавек жывуць у асноўным на Балканскім паўвостраве – у Балгарыі Македоніі Сербіі Харватыі Славеніі Босніі і Герцэгавіне а таксама ў сумежных з імі краінах (Грэцыі Аустрыі Венгрыі і інш.). Славянскія плямёны з’явіліся на Балканах у сярэдзіне I тысячагоддзя і ў параўнальна кароткі час засялялі даволі вялікую тэрыторыю. Адзінай для паўднёвых славян прамовы ў мінулым не існавала (інтэнсіўнасць рассялення не спрыяла развіццю адзінай мовы). Моўны саюз паўднёвых славян складваўся на аснове агульнасці гістарычнага лёсу балканскіх народау г.зн. ён фарміраваўся у межах так званага балканскага моўнага саюза які у сваю чаргу ўзнік у выніку складанага ўзаемадзеяння розных моўных стыхій. З аднаго боку гэта мовы старажытных насельнікау Балканау (ілірыйская фракіская дакійская) якія хоць і былі выцеснены славянскімі мовамі але аказалі на іх моцны ўплыу; з другога боку гэта актыўнае ўзаемадзеянне з неславянскімі мовамі (албанскай грэчаскай лацінскай) носьбіты якіх жывуць на Балканах. На працягу некалькіх стагоддзяў асманскага іга на мовы балканскіх народаў моцны ўплыў аказвала турэцкая мова. У выніку гэтага моўнага ўзаемадзеяння міжмоўных кантактаў паўднёваславянскія мовы набылі агульныя рысы т.зв.