Перформеры, якія выступілі ў сакавіку 2017 года ў Асвенціме каля ўваходу ў мемарыяльны комплекс, падобна, набылі сабе ўсе лаўры — нянавісць улады, музея, грамадства. Іх намаганні ацаніў і суд — паўтара года турмы аднаму з арганізатараў, год і 2 месяцы — іншаму, ды яшчэ штрафы, забароны на прафесію, выдварэнне з Польшчы (дзе абодва вучыліся на рэжысёраў). Што ж асмеліліся «намаракаць» гэтыя «злыдні», чым выклікалі на сябе такі агонь? Сама ідэя перформансу была даволі простая: выйсці групай маладых людзей да знакамітага ўваходу ў былы канцлагер Аўшвіц-Біркенаў (Асвенцім), сесці там, распрануўшыся дагала і скавацца кайданкамі, павесіць на варотах слова «каханне» (чамусьці на англійскай, што ўзмацняе агульнае ўражанне ад хіпі-настрою), маліцца аб міры. Назваць усё гэта сур'ёзнай правакацыяй цяжка, хоць выкарыстоўваліся яшчэ дымавыя і шумавыя эфекты (петарды), што, дзіўным чынам, напалохала саміх людзей, якія маліліся (аказваецца, большасць і не ведала пра нарыхтаваныя шашкі).