Не ведаю, ці можна казаць пра негатыўны змест чорнага ў звязку з ягонымі магічнымі ўласцівасцямі, якія дапамагаюць кантактаваць з цёмнымі сіламі, весці з імі перамовы і нейтралізоўваць іх шкодны ўплыў. З пункту гледжання хрысціянства гэта тое, чаго рабіць нельга, але калі кіравацца прагматычным сэнсам, то здольнасць нейтралізаваць злыя сілы – гэта хутчэй плюс, як мінімум неабходнасць. Народная традыцыя ў якасці медыятараў згадвае хатнія жывёлы чорнага колеру – ката, пеўня, казла, сабаку. Разам з тым у беларускім фальклоры хапае гісторый, дзе прысутнічае вобраз “чорнай жанчыны”, як прадвесніцы хваробы, мору, бяды, як чарадзейкі, вядзьмаркі або прывіда. Ва ўсіх гэтых гісторыях праглядаюцца агульнаеўрапейскія сюжэты ў іх мясцовых інтэрпрэтацыях. Сімволіка чорнага як колеру смерці, жалобы, пакоры магутным пластом прысутнічае ў нашай культуры, але наўрад ці яе можна назваць базавай.