Працэс славянізацыі цяперашніх беларускіх земляў, які расцягнуўся болей чым на тысячагоддзе, на думку большасці даследчыкаў, меў пераважна мірны характар. Праз адсутнасць пісьмовых крыніц на ранніх этапах, ягоная дынаміка адсочваецца па наяўнасці славянскага альбо балцкага археалагічнага матэрыялу ў археалагічных слаях, а таксама па характары мясцовай тапанімікі – балцкай або славянскай. Зыходзячы з гэтага можна казаць пра працяглае існаванне на тэрыторыі сучаснай Беларусі (на пэўных этапах) умоўна-славянскіх і ўмоўна-балцкіх земляў, аднак частка яе тэрыторыі ўяўляла сабой тэрыторыі, на якіх жылі балты і славяне, утвараючы большыя і меншыя анклавы, цераспалосіцу альбо месцы супольнага пражывання.