Згадваць аб тым, як з намі ў дзяцінстве нічога не здарылася, — безумоўна, весела. Але зь іншымі здарылася. Адзін мой знаёмы спаліў хату, калі яму было чатыры гады, бо застаўся адзін, дацягнуўся да запалак і падпаліў кнігі. Ён, дарэчы, кажа, што страшна не было, нават калі вагонь пачаў пераходзіць на іншыя прадметы. Проста было сьпякотна, і таму ён выйшаў, адышоў мэтраў на 20, сеў на камень, назіраў, як гарыць хата, і не разумеў, чаму ўсе вакол так хвалююцца.