Ажаніўся, выгадавалі добрую дачку, якая атрымала педагагічную адукацыю і якой бацька ганарыўся. Жылі ў асобным дамку матэрыяльна сціпла, трымалі невялікую гаспадарку. Пісаў, што невымерна ўдзячны жонцы, якая аддала яму вельмі многа сардэчнай цеплыні і самаахвярна клапацілася аб ім. У лістах трымаўся заўсёды годна, але зноў і зноў мільгала нота глыбокай тугі, якая, праўда, прыкрывалася лёгкай самаіроніяй. Мы звычайна пазбягалі палітычных і літаратурных тэм: я, з свайго боку, баяўся зрабіць яму балюча і нават не ведаў, ці піша ён, як раней. Сёння пра гэта шкадую. Пытанні ж Беларусі, беларушчыны, нават беларускага правапісу хвалявалі яго ўвесь час. Ён быў моцным чалавекам і заставаўся паслядоўным у сваіх поглядах і прынцыпах.