У класічнай мадэлі чорны колер утварае бінарную апазіцыю з белым, падзяляючы сусвет на гэты і той, наш і не наш, людскі і нялюдскі. У беларускай традыцыі такая ярка выяўленая апазіцыя адсутнічае, і таму больш карэктна было б казаць пра свет “засвоены” і “незасвоены”. Незасвоеная прастора маркіруецца хутчэй не чорным, а сінім колерам, прычым не ў сучасным яго разуменні, а ў архаічным, дзе ён адпавядае сённяшнім цёмна-шызым адценням. Зрэшты, ведыйскае “кршна” азначае не толькі імя бога і не проста чорны колер, а колер чорна-сіні. Чорны колер у беларускай народнай міфа-паэтычнай творчасці пазбаўлены выразнай касмалагічнай нагрузкі. Не мае ён і адназначна негатыўнай канатацыі. Гэтаксама як белы, чорны колер полісемантычны і яго па-рознаму трактавала народная культура і культура эліты, што, найболей верагодна, звязана з розным узроўнем засваення хрысціянскага светапогляду.