Зрэшты, самае сумнае і павучальнае ў гэтай гісторыі нават не бязладнае нагрувашчванне падзей, а тое, што фактычна ўсе дзесяць гадоў з сядзібай нічога добрага не адбывалася — і, адпаведна, яна паціху развальвалася. Няма ўжо ні арыгінальнага паркету, ні балюстрады, ні кафлянай печы, ні, урэшце, значнай часткі даху… Захаваць статус кво або хаця б мінімалізаваць страты было б цалкам магчыма, каб уласнікі (хто б ні выступаў у іх ролі на тым ці іншым этапе) рабілі для гэтага элементарныя захады. Урэшце, каб там проста быў вартаўнік.