Прыняты ён быў беларускім Дзяржстандартам. Арт. 4 вымагае: «Інфармацыя для спажыўца ў выглядзе тэксту наносіцца на расейскай або расейскай і беларускай мовах». Г. зн. толькі па-беларуску інфармацыю даводзіць нельга, а толькі па-расейску — можна. Сказанае быццам бы вынікае з вышэйзгаданых патрабаваньняў ТРМС, але фармулёўка яўна парушае палажэньне Канстытуцыі аб роўнасьці моваў. Выправіць парушэньне можа толькі ўвядзеньне абавязку інфармаваць спажыўца на дзьвюх дзяржаўных мовах адначасова.