Сучасная археалогія трактуе эпоху неаліту як стартавую цывілізацыйную пазіцыю дзеля засваення чалавекам свету. У эпоху неаліту ўзнікаюць розныя тыпы археалагічных культур, якія, у сваю чаргу, фармуюць асновы светапогляду. У нашым выпадку гэта так званая “культура прысваення лясной зоны”, то-бок культура, матэрыяльнай асновай якой былі паляванне, рыбалоўства, збіральніцтва, а месцам лакацыі – лясная зона поўначы Еўропы. Гэты тып культуры праіснаваў тысячагоддзі – для пераходу да вытворчых формаў гаспадарання тут не было ані прыдатных прыродна-кліматычных умоў, ані патрэбы (стымулу), бо прыродных рэсурсаў хапала з лішкам.