Помню дагэтуль тое моцнае ўражанне, якое зрабіў гэты твор сваёй балючай праўдай. Тады на вуліцах Мінска такія калекі з працягнутай рукой сустракаліся часта. І мы, студэнты, нязменна церпячы безграшоўе, хутка міналі іх, сарамліва-баязліва адводзячы ўбок вочы. Пра іх не прынята было гаварыць. А тут вось малады паэт сказаў публічна, нібы тыцнуў носам кожнага з нас у гэту трагічна-страшную рэальнасць.