Лес мае адметную прасторавую структуру, карацейшы шлях тут не па наўпроставай лініі, а паводле крывой. У лесе не бачная лінія далягляду, а гарызантальная прастора мае дадатковае вертыкальнае вымярэнне ў выглядзе дрэваў, над кронамі якіх – неба. Лес быў для чалавека і домам, і крыніцай харчавання, і адначасова пагрозай. З лесам трэба было суіснаваць, з лесам трэба было “дамаўляцца”. Таму тут узнікла адмысловая магія паляўнічых, рыбаловаў, збіральнікаў, якая паступова сфармавалася ў светапоглядны комплекс, для якога характэрна татэмізацыя жывёл, птушак, раслін, а навакольная прастора азначана адмысловымі месцамі, якія шануюцца і ахоўваюцца. Космас людзей лесу пранізаны шматлікімі і складанымі сувязямі на розных узроўнях, тут няма абсалютных катэгорый дабра і зла, і хаця вышэйшыя багі найлепей пачуваюцца на нябёсах, малодшыя з іх жывуць сярод людзей. Космас людзей лесу – эластычны, ён пазбаўлены жорсткай арганізацыйнай структуры і абсалютных катэгорый.