«Я адразу ўвечары даслала тэлеграму: трымайся, мацуйся — мы з табой. А затым ліст напісала, што ўсё трымаюцца і падтрымліваюць яго, што хутка ўсё гэтае вар’яцтва скончыцца, што хвалююся за інстытут, бо хутка верасень. Канечне ж, праз слова, што мы яго чакаем. Хоць крышку гэта дало нейкага спакою, хоць на выходныя дні, калі атрымаецца так, што яго ўсё ж не адпусьцяць».