Чорны колер прысутнічае ў арнаментыцы тканін, якія паходзяць з арэалу былых яцвяжскіх земляў па абодва бакі ракі Заходні Буг, а таксама ў Маларыцкім раёне і на Падляшшы. Чорна-белая арнаментыка не характэрная для іншых беларускіх этнакультурных рэгіёнаў; па ўсёй Беларусі – за рэдкімі выключэннямі – традыцыйным колерам з’яўляецца чырвоны на белым тле. Сваім бездакорным і пазнавальным стылем вылучаецца так званы “чорны гафт“ з вёскі Страдзечы Брэсцкай вобласці, выкананы ў тэхніцы шытва наборам. Суадносіны чорнага і белага прыблізна аднолькавыя, на карысць чорнага колера. Прысутнасць чорнага ў традыцыйным строі характэрная і для суседніх вёсак па абодва берагі Заходняга Буга. Да гэтай традыцыі тэрытарыяльна і стылістычна блізкімі з’яўляюцца дамачаўскі строй на Беларусі, падляскі (альбо надбужанскі) строй на польскім Падляшшы, валынскі строй на поўначы Украіны. Ў арнаментацыі гэтых лакальных комплексаў таксама сустракаецца чорна-белая каларыстыка.Другім цікавым артэфактам ахраматычнай каларыстыкі з’яўляецца вялікодная пісанка з мястэчка Сапоцкін на Гарадзеншчыне. Чорны колер не надта пасуе да сімволікі Свята Уваскрашэння Хрыстова, але на самым паўночным захадзе Беларусі менавіта яму аддае перавагу мясцовая традыцыя. Падобныя пісанкі малююцца і па той бок мяжы – ў Літве і Польшчы. Раней традыцыя чорна-белых пісанак шпількай існавала і на Берасцейшчыне.