Спачатку яго за капейкі купіў беларускі прадпрымальнік, але рашэннем Камітэта дзяржкантролю здзелку скасавалі (тады яшчэ многім было няўцям, што палацы можна аддаваць амаль задарма — абы ў выніку яны аднаўляліся). Потым здарыўся пажар, потым гродзенскія ўлады вырашылі ўзяцца за сядзібу самастойна, не аддаючы інвестарам такі ласы кавалак. Потым людзі ў аблвыканкаме змяніліся. Потым інвестар такі знайшоўся, прычым ажно з Іарданіі. Потым ён “саскочыў”, і ўсё пайшло па другім коле. Здаецца, я нічога не прапусціў.