А вось Яўген Барышнікаў, дудар, куратар Дударскага клуба (сустрэчы дудароў і танцораў), намеснік старшыні Студэнцкага этнаграфічнага таварыства, акрэдытаванага UNESCO як кансультант па нематэрыяльнай культурнай спадчыне, выказаўся супраць сёлетняй падачы беларускага дударства ў мультынацыянальны файл. Ён адзначыў: “Ёсць ля тузіна зафіскаваных найгрышаў дудароў з тэрыторыі колішняга Вялікага Княства Літоўскага. З гэтага тузіна толькі некалькі сучасных дудароў граюць па пары мелодый. Да ўсяго, наша дударская традыцыя была распаўсюджана ў паўночнай Беларусі (Падзвінне, Навагрудчына, поўнач Міншчыны і Магілёўшчыны) і на Вілейшчыне, у сённяшняй латвійскай Латгаліі, на захадзе сучасных Цвярской і Смаленскай абласцей, на поўдні Пскоўскай вобласці Расіі. На тэрыторыі Беларусі, нагадаў Барышнікаў, захоўваюцца толькі дзве старыя дуды: у Лепельскім краязнаўчым музеі і ў Гродне, а большасць інструментаў, датычных Беларусі, знаходзяцца ў музеях Вільнюса, Масквы, Санкт-Пецярбурга.