У сувязі з вайной шмат хто страціў зьвесткі пра мужоў, самі мужчыны сталі іншымі, больш жорсткімі. Беларускія жанчыны змагаліся супроць хатняга, ня толькі кухоннага рабства. Эпіскап Мелхісэдэк, калі прыехаў у Менск у 1918 годзе, палічыў гэтае пытаньне адным з важнейшых для вырашэньня. Заўважу, што ў савецкія часы беларускія жанчыны атрымалі шмат з таго, за што змагаліся жанчыны сьвету — права на аборт, магчымасьць працаваць на традыцыйна мужчынскіх пасадах, у тым ліку і кіруючых, атрымліваць адукацыю. У БССР абавязковай была наяўнасьць жанчын у складзе выбарных органаў усіх узроўняў. У пэўным сэнсе дзяячкі БНР лічылі гэта і сваім дасягненьнем. І мабыць, таму і вярнуліся з замежжа ў Беларусь.