— «Прошча» была бунтарская і баявая, а Druva — вельмі архаічная, яна заснаваная збольшага на запісах, якія мы рабілі падчас фальклорных экспедыцый. Гэта інтымная, медытатыўная музыка, яе не выканаеш са сцэны ці на стадыёне. Гралі яе на інструментах, якія рабілі і рэстаўравалі самі. Гэтых альбомаў нам было дастаткова, каб доўга ездзіць з канцэртамі: мы гастралявалі па Еўропе, часта выступалі ва Украіне і Расіі. А яшчэ мы кіраваліся прынцыпам «новыя песні піша той, у каго дрэнныя старыя». Гэта, вядома, жарт, у нейкай меры нам і не хацелася пісаць — а ўласна, каму мы павінныя, ніхто нас не абавязаў. Я вельмі добра памятаю, што, калі ў нас скончыўся другі наклад пласцінак, мы паехалі на адзін досыць буйны фестываль у Эстонію, нарэзалі 200 даўбешак (нават без якіх-небудзь апазнавальных знакаў) — і ўсе іх прадалі ўжо пасля першага канцэрта! Адзіны важны паказчык — гэта энергія, якой ты можаш падзяліцца падчас выступу, а колькі менавіта песень у цябе — ужо другаснае.