Մյուս բանը, որ պարոն Բլեյանը շատ դիպուկ նշեց, դա այն է, որ շարժումը շատ անկեղծ էր , այսինքն՝ մարդը ինչ-որ անում էր, հավատալով էր անում, ոչ թե ինչ-որ խաղում էր՝ որ էկեք սենց անենք, հետո կթռնենք, կկեղծենք, մարդը համոզմունքով էր: Ես նայում էի Նիկոլի հարցազրույցները՝ մեկ-երկու ամիս առաջ տված։ Ինքը շատ համոզված էր խոսում, էդ շատ հետաքրքիր ցուցանիշ է։ Ինչ-որ մի բան որպեսզի իրականություն դառնա, դու պետք է անկեղծ լինես, հավատաս, ոչ թե, ասենք, կասկածներ ունենաս, կամ ինչ-որ գործարքների պատրաստ լինես: Էս իմաստով երևի պետք է շատ գովեստի խոսքեր ասենք մեր երիտասարդներին, որովհետև իսկապես ճիշտ եք ասում, երիտասարդները տաքարյուն են, նրանք պատրաստ են նաև ծայրահեղ քայլերի, բայց այստեղ մենք տեսանք ինքնակազմակերպման ֆանտաստիկ բարձր մակարդակ: Հիմա, ես կարծում եմ, մենք մի քիչ տաք ենք, բայց այն, ինչ տեղի ունեցավ Հայաստանում Նիկոլի առաջնորդությամբ, ֆանտաստիկայի ժանրից էր. հարյուր հազարավոր մարդիկ, մեծ մասը՝ երիտասարդներ, ու այսքա՜ն խաղաղ, այսքան համերաշխ, իհարկե, շատ մեծ դեր կատարեց ինտերնետը, որովհետև սադրիչների փորձեր եղան, ինչ-որ բաներ ջարդելու, փշրելու, բայց երիտասարդները, ինտերնետը օգտագործելով, շուտ արձագանքում էին, և նաև որոշ լրատվամիջոցները՝ «Ազատությունը», «Ֆակտորը», «Սիվիլնեթը», «Ա1+-ը» բավական, էսպես, արձագանքում էին, և ստեղծվեց մի միջավայր, որ Նիկոլը և իր թիմակիցները կարողացան ապացուցել, որ բռնությունը բերում է հակառակ ռեակցիա։