Կրթական ոլորտի հիմնական խնդիրը համապատասխան մասնագետների ֆիզիկական բացակայությունն է և վերջիններիս անհրաժեշտությունը: Սակայն այս խնդիրը զուտ տեխնոլոգիական չէ, այլ հոգեբանական, որովհետև մեր հանրության հավաքական ցանկությունն է իրենց զավակներին տալ այնպիսի մասնագիտություն, որտեղ ավելի շատ են կողոպտելու և կաշառք վերցնելու լծակները, և սա է, թերևս, պատճառը, որ մենք կանգնում ենք մեծ խնդրի առջև: Օրինակ՝ Ստեփանակերտում կա ֆիզմաթ ուղղությամբ դպրոց, որի շրջանավարտների 99%-ն ընտրում է հաշվապահի մասնագիտությունը. այսինքն կա ոլորտի նկատմամբ թերահավատության և բացասական վերաբերմունքի դրսևորում: Այդ առումով մեր միությունը կատարում է ծավալուն աշխատանք. մարզերում ստեղծել ենք ռոբոտաշինության խմբակներ և ձեռնարկություններ, իսկ մեր գերնպատակն է բոլոր դպրոցներում ստեղծել այդ խմբակները: Այդպես տարեկան հինգ հազար տաղանդավոր երեխա կարող ենք ընտրել և ուղղորդել այս ոլորտ: