Աշոտ Բլեյան – Սերոբ ջան, որ ասացիր՝ անկեղծ առաջնորդների, շատ կարևոր էր, որ շարժման էս երեսուն տարվա ընթացքում մեզ հայտնի դեմքեր, գործիչներ, որոնք փողոցում են եղել և մնում են փողոցում, այսինքն՝ պայքարող մարդիկ են, առանց անուններ տալու եմ ասում, կուսակցական գործիչներ, հանրային և այլ, իրենք շատ արագ նկատեցին պարմանիներին, էս հեղափոխական, նոր շարժումը, մարդկանց, որ հրապարակը նրանցն է, և իրենք այդքան հայրական մոտեցում ունեցան, ինչքան հեշտ քաշվեցին, տեղը զիջեցին: Դժվար էր իրենց համար, մանավանդ իրենք՝ մինչև Նիկոլի քաղաք մտնելը շատերը ամբիոնին էին թատերական՝ Ազատության հրապարակի, ճիշտ եմ ասում, չէ՞, կային տեքստեր, հայտարարություններ և այլն, բայց ինչքա՜ն մեծավարի, արժանապատիվ հետ կանգնեցին, հասկացան, որ պատանիները հայտ են ներկացրել, հա՞, իրենց նոր առաջնորդի ղեկավարությամբ, որին փողոցով են ընտրել, և իրենք նոր մեթոդ, նոր կազմակերպում են առաջարկում։ Եվ տեսաք՝ իրենք չնկատվեցին: Նույնը ես՝ փողոցում եմ, բայց, միևնույն է, ես հասկացա՝ էս ուրիշ բան է, էս իմ շրջանավարտների, իմ տղաների, աշակերտների՝ իրենց բանն է: