Ու՞մ էր պետք, կամ ու՞մ կարող էր պետք լինել այդ իրավիճակում «խայթել» Ռուսաստանին: Այդ հարցը փորձել էի շոշափել Հարված Ռուսաստանին. նոր իրավիճակի արկերը հոդվածում: Ավելի ուշ եղան տեղեկություններ, թե ռուսական ռազմակայանին հարվածը հասցվել է ապառազմականացված գոտու այսպես ասած թուրքական ենթակայության կամ վերահսկողության հատվածից: Նախօրեին տեղի էր ունեցել Ռուսաստանի եւ Թուրքիայի նախագահների հեռախոսազրույց եւ ահա այսօր Պուտինը հայտարարում է, որ հարվածողը Թուրքիան չէր: Նա ասում է, թե գիտեն ով էր, սակայն չի ասում, թե ով: Ընդ որում ուշագրավ է, որ Անկարան եւս մեկ ժեստ արեց Մոսկվային, ձերբակալելով Անկարակում ՌԴ դեսպանի սպանության կազմակերպչին: Մեկ այլ ուշագրավ հանգամանք է այն, որ երբ Սիրիայի ու Թուրքիայի սահմանին խփվեց ռուսական օդանավը, գժտությունից հետո ռուս-թուրքական հաշտության մեկնարկին Պուտինը գրեթե նույն ոգով հայտարարեց, թե հարվածողը Անկարան չէր, այլ ձեռք, որը ցանկանում էր խփել ռուս-թուրքական հարաբերությանն ու բարեկամությանը: