Այն հարցի վերաբերյալ, թե կառավարությունը որևէ մոտեցում ցուցաբերու՞մ է, որևէ քայլ արվու՞մ է ոլորտը խթանելու համար, հստակ կարող եմ ասել, որ այսօրվա կառավարական մարմինները դուրս են եկել ոչ արտադրական խավերից, ինչը չի կարող նպաստել ոլորտին: Իննսունական թվականներից մեր իշխանությունը կարող էր հենվել Հայաստանի գերակշիռ ինժեներական խավին, բայց վերջինս հենվեց առևտրական, կաշառքի վրա հիմնված մոտեցումներին, և մինչ այսօր մեր իշխանության պատկերացումները տնտեսության մասին չեն փոխվել: Վերջիններիս ոչ արտադրական մոտեցումները արտադրական ոլորտների վերացման հիմնական պատճառ հանդիսացան: Անհրաժեշտ է արագ տեմպերով վերականգնել այն նախկին տեխնոլոգիական պոտենցիալը, որն ուներ Հայաստանը իննսունականներին: Կարևոր է ստեղծել այնպիսի կազմակերպված կառույցներ և արհմիություններ, որոնց առաջնային նպատակը լինի ոլորտի զարգացման ուղղությամբ անընդհատ ճնշումը կառավարության վրա, զուգահեռ հանդիսանալ վերջիններիս ամենահուսալի գործընկերը և միահամուռ ուժերով հասնել բարձունքների ՏՏ ոլորտում: Ավելի բարենպաստ և արդար պետք է դարձնել նաև պետական գնումների համակարգը, արդյունքում տեխնոլոգիական գնումների ծավալները մեծանում են, իսկ կաշառակերությունը և ոչ թափանցիկությունը սպանում են մեր տեղական ընկերություններին՝ նախապատվությունը տալով այլ երկրներին: Բնական է, որ դրանք ևս կոռուպցիոն երևույթներ են: Նմանատիպ երևույթներից զերծ մնալու համար կառավարությունը պետք է համագործակցի նման միությունների հետ, իսկ համագործակցության արդյունքում կարող ենք հայտնվել աշխարհի քսան ամենատեխնոլոգիական երկրների շարքում: Կարևոր խնդիրներից է նաև հարկային արտոնությունների խնդիրը, որը կարող է փոխել վիճակը՝ ուղղելով ռեսուրսներ և կադրեր այս ոլորտ, ինչը նաև կհանդիսանա լոկոմոտիվ Հայաստանի տնտեսության և այլ խնդիրների լուծման համար: Բայց հարկային հատկանիշները միայն խնդրի մի մասն են, դրանց մեջ պետք է ստեղծվի ենթակառուցվածք՝ ի դեմս ինկուբատորների և տեխնոպարկերի, որտեղ այն երիտասարդները, ովքեր ցանկություն կցուցաբերեն զբաղվել տեխնոլոգիական բիզնեսով, հեշտությամբ կմտնեն դաշտ և կիրականացնեն իրենց գաղափարները: Սակայն պետք է նախ և առաջ տրամադրել այդ դաշտը: