Անցան տարիներ: Իններորդ դասարանում էի, երբ տատս մահացավ: Նրա թաղմանը հայրս վերջապես եկավ Ռուսաստանից: Ինձ գրկեց ու լաց եղանք` որպես իրար կորցրած երկու հարազատներ: Իմ ու նրա արտաքին նմանությունն այնքան զգալի էր, որ նույնիսկ, եթե պատահաբար նրան դրսում տեսնեի, կզարմանայի` ինձ այդքան նման լինելու համար: Տատիս թաղումից հետո մի քանի օր մնաց ու նորից գնաց. կինը զանգեց ու ասաց, որ երեխան հիվանդացել է: Նա էլ հապճեպ մեկնեց: Կարծում էի, թե ինձ էլ կտանի հետը: Իսկ նա համոզեց. «Ես կգնամ, մի 2-3 ամսից փող կուղարկեմ, դու կգաս»: Ամիսներ անցան, բայց այդպես էլ լուր չստացվեց: Մտածեցի, թե դպրոցն ավարտելուս է սպասում: Բայց… իզուր: Մի երկու-երեք անգամ զանգեց, սակայն ինձ կանչելու ակնարկ իսկ չեղավ: Հասկացա, որ նա վանում է ինձ իրենից: Համակերպվեցի ճակատագրիս: Հորաքույրս ինձ որոշ ժամանակ տարավ իրենց տուն: Առավոտյան դպրոց էի հաճախում, ցերեկները շուկայում առևտուր անում, որ հորաքրոջս ընտանիքին հոգս չպատճառեմ: