Եվ այսպես ծագեց պարադոքսը. Ֆոլքների խորհրդավոր վեպերի ինչ-որ հարավցու ձախորդություններն ինձ ավելի հետաքրքիր ու հարազատ էին, քան այն, ինչ կատարվում էր սոցռեալիստական սովետական վեպերի հերոսների հետ: Ես շատ տարված էի այդ ամենով և կամա թե ակամա, գիտակցաբար թե անգիտակցորեն, նմանակում էի որոշ ամերիկյան գրողների, առաջին հերթին` Հեմինգուեյին, որն, ինչպես գիտեք, որոշակի փուլում ազդեցություն է ունեցել ոչ միայն ռուսական գեղարվեստական գրականության, այլև իմ սերնդի երիտասարդների կենսակերպի վրա. նրանք սկսեցին համապատասխան հագնվել, խոսել համապատասխան շեշտադրումով: Դա որոշակի առնչություն էր Հեմինգուեյի ստեղծագործության հետ, դա մի տեսակ Հեմինգուեյի ոճ էր, ինչպես կա Պիեռ Կարդենի կամ ինչ-ինչ նորաձև դիզայներների ոճ: Հեմինգուեյ, Ֆոլքներ, Սելինջեր, ավելի պակաս` Ապդայք, Վոննեգութ, Թոմաս Վուլֆ, Դոս Պասոս…