Որպեսզի այս ամենը տեղի չունենար, իշխանական բուրգի ամեն մի Մանվել պետք իր նպաստը բերեր բուրգի վերարտադրությանը, ինչի արդյունքում պետական բարիքները բաշխվում էին ըստ նպատակահարմարության՝ կախված իշխանական բուրգում զբաղեցրած դիրքից: Եվ որպեսզի դա տեղի ունենար, իշխանական բուրգի ղեկավարը, ում համար պետական հարստությունը թերեւս առավելագույն մատչելիությունն է ունեցել, պետք է ապահովեր հարմարավետ պայմաններ բուրգի ներսում գտնվող «հերոսների» համար, ովքեր իրենց ուսերին պահում էին ամբողջ ծանրությունն ու կրում վերարտադրության հոգսը: Գործող օրենքներով թիմի ամեն մի անդամի հարմարավետությունն ու հաճույքի ապահովումը կարեւոր նախապայման էր, որովհետեւ ուղղակի այդ հարմարավետությունից էր կախված բուրգի կենսունակությունը: Տվյալ դեպքում 40 տոկոսանոց աղքատ երկրում սեփական գազանանոց ունենալու եւ արջերի որովայնը լցնելու հաճույքն էր գերակա, որովհետեւ եթե իշխանությունը հանրության մի զգալի մասի հետ գտել էր հարցեր լուծելու իր տարբերակը, որին կարծես թե դեմ չէր հասարակության այդ հատվածը, ապա նույնը չէր կարելի ասել արջերի համար: Նրանք պետք է լավ սնվեին, այդ մասին երկրորդ կարծիք չկար պարզապես: