Կիրակի է։ Արմինեի բկաբորբը՝ անգինան, կտրուկ փոխվեց ուժեղ գրիպի, անկողնային ռեժիմով, ես ու Դավիթն էլ՝ խնամակալ անշնորհք․․․ Ինտերնետի, նրա TV-սոցցանցի եթերում Սիրիան է՝ Ամերիկայի, Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի մութի մեջ հրթիռա-ռմբահարումների լուսահետքերով-հռնդյուններով, այլ ձայներով, դրան հաջորդող Դամասկոսի սիրացիների ցնծության ցույցով՝ ի պաշտպանության իրենց անփոխարինելի Ասադի, հետո մարմարի վրա քայլող, աշխատանքի եկող Սիրիայի նախագահի, մեր երկրում Ֆրանսիայի հրապարակն է՝ Նիկոլով ու ցուցարարների փոփոխվող տեսակներով խաղաղ, Ծաղկաձորը՝ խորհրդային-բրեժնևյան շրջան տանող կուսակցական համագումարյան վարժեցված քվեարկումով՝ վեր-վար սինխրոն շարժումով ձեռքերի, կուսակցական կուռ շարքերի․․․ 30 տարի անց. ի՞նչ է փոխվել աշխարհում, Հայաստանում։ Հայտնի է իմ թուլությունը տեքստի նկատմամբ․․․ Սերժ Թանկյանի երաժշտությունն իմը չէ, բայց տեսեք խոսքի այս կտորը՝ «Քաղաքացիական անհնազանդությունը նման է կախարդանքի, երբ բավականաչափ մարդիկ են մասնակցում։ Դա պատմության ամենահզոր զենքերից է»…