Հակառակ դեպքում Հայաստանը այլընտրանք ձևավորած կլիներ մինչև ճգնաժամը, այսպես ասած՝ կանխարգելիչ տրամաբանությամբ, որը միանգամայն բնական պետք է լինի ցանկացած պետականության համար: Այդ դեպքում Ռուսաստանի հանդեպ տնտեսական պատժամիջոցները, Ռուսաստան-Արևմուտք խնդիրները Հայաստանի համար կարող էին լինել զգալի, բայց ամենևին ոչ վճռորոշ: Հայաստանը չէր կորցնի երկու տասնամյակ ժամանակ, գործնականում ամբողջ պետականությունը՝ տնտեսաքաղաքական համակարգով՝ Ռուսաստանին տալուց հետո վտանգի պահին սկսելով այն քայլ առ քայլ փրկելու գործընթացը: Ընդ որում, ամեն քայլից առաջ Մոսկվային համոզելով՝ այն էլ նույնիսկ ընդդիմության մակարդակով, որ դա ամենևին նրա դեմ չէ, որ Մոսկվան ոչինչ չի կորցնում Հայաստանում: