Աքսորավայրում Մարգարիտից խլում են նրա ավագ որդուն եւ հանձնում մանկատուն, իսկ նրան տեղափոխում բանտ: Մեկ տարի հետո Մարգարիտը դուրս է գալիս բանտից եւ բնակություն է հաստատում իր մատնանշած հասցեում` Բուրժինո գյուղում: Աշխատում է որպես կոլտնտեսության բանվոր, ապա` դպրոցի հավաքարար: Եվ, քանի որ ժամանակին տիրապետել է գրբացության գաղտնիքներին, աքսորավայրում զբաղվել է գրբացությամբ` գրավելով տեղի մարդկանց եւ ղեկավարների ուշադրությունը: Ժամանակի ընթացքում կարողանում է հասկանալ ու քիչ-միչ խոսել նաեւ ռուսերեն: Իր վաստակած փողը հավաքում է Մարգարիտը, տալիս իր ծանոթին, որ մանկատնից նա հանի ու իր խնամքին բերի Սերյոժային: Գործը հաջողությամբ է պսակվում, ու Սերյոժան հաճախում է տեղի դպրոց: Նրան շատ են սիրում տեղի մարդիկ, քանի որ երեխան ցույց է տալիս աչքաբացություն, ուշիմություն ու խելացիություն, կապվում տեղի երեխաների ու տարեց մարդկանց հետ: Ու աննկատ գլորվում են տարիները: