Հիասթափվելը՝ թե վերաբերում է մարդկանց, իրենց կյանքին, կյանքի փոփոխությունների լավացմանն ուղղված հանրային՝ հասարակական, թե քաղաքական գործողություններին, այդպես էլ չեմ ընկալում… Այս օրերին էլ աջ ու ձախ հնչում է՝ որ չհիասթափվեն, միայն թե չհուսահատվեն… Հաղթանակի հաջողությունը ո՞վ երաշխավորի, եթե ինքն է գործուն-գործիչը, իր շուրջ՝ իր նմանները… Փորձառություն ձեռք բերի, իմաստնություն-հասունություն, հասկանալի է, լիդեր դառնա կամ կապեր հաստատի, քաղաքական-քաղաքացիական պայքարի հմտություններ ձեռք բերի… ուրիշ ինչպե՞ս, որտե՞ղ, եթե ոչ՝ փողոցում, էլի ինքնակրթությամբ, բայց փողոցում… Հնարավո՞ր է քաղաքացուց օտարել, բա ով-ովքեր անեն… Իսկապես, մեզանում այդ ո՞նց արմատացավ, որ մեր հանրային կյանքի կարգավորումը մեր՝ քաղաքացիներիս թիվ մեկ խնդիրը չէ, այլ չգիտեմ ինչպես առաջացող քաղաքական կուսակցությունների, խմբերի-առաջնորդների, ու անմեղսունակությունը դարձավ քաղաքացու անգործունակության հիմնավորումը… Կարելի է և՛ շնորհակալ լինել Նիկոլին՝ իր խմբով, իրադարձությունների կենտրոն ստեղծելու համար, և՛ կարելի է յոլա գնալ, մի կողմ թողնել Նիկոլին՝ իր խմբով, ընտրել-ստեղծել կյանքի կարգավորման քո ճանապարհը, բայց երբեք չօտարել քեզանից քո կյանքը, կատարել քո քայլը: