Լավ, ենթադրենք, որ չկային պատժամիջոցներ, Հայաստանը շարունակում էր վայելել աշխարհաքաղաքական սուր դիմակայության բացակայության պտուղները: Դա՞ է հայկական պետական երազանքն ու պետական գաղափարախոսությունը, այսինքն՝ երբ որևէ մեկի հովանու ներքո մենք կուշտուկուռ ապրում ենք, տրանսֆերտները գալիս են, այստեղ ինչ-որ գնողունակություն է առաջանում, ներկրումները ավելանում են, կասկածելի՝ հետո նույնիսկ իշխանության բարձր մակարդակով սպեկուլյատիվ որակվող կապիտալ շինարարական փողեր են հայտնվում, երկնիշ աճ է առաջանում, վագրային թռիչք, գուցե նույնիսկ հորթային հրճվանք, ու մեզ թվում է, թե Հայաստանը զարգացող պետություն է: