Փիլիսոփայության նման` ռուսական գրականությունն իր մեջ է առել շրջակա աշխարհի ինտելեկտուալ մեկնաբանությունը. այդ խնդիրը Ռուսաստանում միշտ դրված է եղել ոչ թե փիլիսոփայության, որն ավելի ուշ սկսեց զարգանալ, այլ հենց գրականության վրա: Ինչպես կրոնը` այն ստանձնել է ժողովրդի հոգևոր, բարոյական դաստիարակության գործը: Եվ այդ գործառույթներից ինչ-որ կերպ խույս տվող գրողը բավական երկար ժամանակ հայրենիքում ճանաչում չէր ունենում ու ընդհանրապես թվում էր` գրող չէ: Եթե հետաքրքրաշարժ, գրավիչ, ուրախ, հուզիչ պատմություններ է գրում, գրող չէ, այլ` վիպասան, պատմող: Այս երկու եզրույթները մի տեսակ իջեցնում են այդ գործունեության որակը: