- Փոքր ժամանակ շատ էի գիրք կարդում. նույնիսկ դասերից փախչում, գնում էի գիրք կարդալու կամ հիվանդ էի ձեւանում, որ դասի չգնայի ու գրքեր կարդայի: Այդ ժամանակից սկսած «գրող» հասկացությունն ինձ մոտ ասոցացվում է Րաֆֆու, Նար-Դոսի, Շիրազի, Իսահակյանի, Թումանյանի, Անանյանի հետ. այդ մարդիկ են ինձ համար գրողները: Այսօր գիրք տպելը դարձել է ինչ-որ չափով նորաձեւ. մտնում ես գրախանութ, ժամանակակից գրողների, բանաստեղծների մի հսկայական շարք կա, ու, ցավոք, շատերի անուններին ծանոթ էլ չենք: Տպաքանակները 100, 200 կամ 300 են… Այդ ամենով հանդերձ` մի գիրք տպելով` գրող համարվելը ես չեմ ընդունում, որովհետեւ մենք ունենք «գրող» հասկացության չափանիշ: Իմ սիրելի գրողներից մեկի օրինակով ասեմ. Վարդգես Պետրոսյանի ցանկացած գրքի տպաքանակը հասնում է 40000-50000-ի, ու շատ արագ սպառվում էր: Իհարկե, այսօր չենք էլ կարող նման տպաքանակով որեւէ գիրք տպել: Ամեն դեպքում, կարծում եմ, գոնե 3-4 հաջողված, պահանջված, ասելիք ունեցող գիրք ունենալուց հետո կարելի է համարել, որ այդ մարդը գրող է: