Սերգեյ ԴՈՎԼԱԹՈՎ -Քսան տարեկանից քիչ թե շատ կանոնավոր գրում էի ու փորձում տպագրվել: Որոշ ժամանակ անց հասկացա, որ պատմվածքներս Սովետական Միությունում չեն հրապարակվի: Հետո դրանք, տրամաբանորեն և ոչ առանց իմ մասնակցության, հայտնվեցին Արևմուտքում ու 1975 թվականից այստեղ հրապարակվում էին ռուսալեզու հրատարակություններում: Պատմվածքներս տպվում էին, ու հենց դա էլ բերեց որոշակի տհաճությունների: Ինչ-որ փուլում Նյու Յորքի և բանտի միջև ընտրություն կատարելու անհրաժեշտություն ծագեց: Ու ես որոշեցի, որ այդ իրավիճակում երկար տատանվել չի կարելի: Շատ հստակ հասկանալ տվին, թե ինձ ինչ է սպասում, եթե խելամիտ չվարվեմ: Բավական լիբերալ ժամանակներ էին, 1978 թվականն էր, ու հավանաբար ինչ-որ առեղծվածային ատյաններ այնտեղ վճռեցին, որ նստեցնելու և ինձնից այլախոհ սարքելու փոխարեն,- քանի որ արդեն շատ բարեկամներ ունեի արտասահմանում, և՛ նրանց թվում, որ մեկնել էին ՍՍՀՄ-ից, և՛ մեր արևմտյան ծանոթների մեջ,- նրանք որոշեցին` խելամիտ կլինի, որ ինձ հիմնավոր առաջարկեն մեկնել: Ու ես որոշեցի, որ տատանվելն անհեթեթություն է, և որոշ ժամանակ անց հայտնվեցի Նյու Յորքում: Այդպիսի վիճակը երկար շարունակվել չէր կարող. ապրել Լենինգրադում, տպվել Արևմուտքում ու դրա հետ միասին ազատության մեջ մնալ, ավելին` որոշակի բարեկեցիկ վիճակում, քանի որ շարունակում էի աշխատել, և իմ կյանքում այդ ժամանակ առանձնակի դրամատիկ իրադարձություններ չէին կատարվում: Ու ես մեկնեցի: