Որքան հիշում եմ մանկությունս, աչքերիս առջև հառնում է տատս` բարի, հոգառատ, խելացի դեմքով: Երբ նրան հարցնում էի, թե ո՞ւր է մայրիկս, միշտ հոգոց էր հանում, մտահոգ հայացքը գցում հեռուն ու ասում. «Կգա, բալես, կգա, սպասիր մի քիչ»: Ավելի ուշ, երբ արդեն սկսեցի դպրոց հաճախել, հասկացա, որ սպասելն այլևս իմաստ չունի. նա երբեք չի գալու: