Վերջին զանգի միջոցառմանը դահլիճում ինձ հարազատ ոչ ոք չկար: Այդ օրն ես ինձ զգացի ամենամիայնակ մարդն աշխարհում: Դպրոցն ավարտելուց հետո մեկնեցի զինծառայության: Ինձ ոչ ոք երբևէ այցի չեկավ, նամակ չգրեց: Վերադարձա, աշխատանք գտա, փոքր-ինչ նորոգեցի տատիս տունն ու սկսեցի ապրել այնտեղ: Իմացա, որ մայրս իր ամուսնուց 3 երեխա ունի, ապրում է գյուղում, երբեմն գալիս է քաղաք` իր ծնողներին այցի: Հաճախ ուզում եմ գնալ այդ գյուղը, գոնե հեռվից տեսնել նրան, իսկ եթե հանկարծ ճանաչի (չնայած կասկածում եմ դրան), նայել աչքերին ու ասել. «Մամ, ես քեզ ներում եմ, միայն ասա, որ այսքան տարիներ դու էլ տառապել ես ինձ տեսնելու կարոտից»: