با حسی عجیب کاست را درون ضبط صوت قدیمی گذاشتم و منتظر شدم تا به بخش مورد نظر برسد. شجریان شروع کرد به خواندن غزلی از حافظ که با آن بیگانه نبودم: «کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد». بیشتر منتظر قسمت آشنای کاست بودم اما دلم نمی آمد که به جلو بزنم. آواز تمام شد و سپس تصنیفی بر شعر حافظ و آنگاه....... آنگاه غزلی از حافظ. پای ضبط صوت میخ کوب شدم: «سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی....»