به خدا سوگند! روزي نزد او (علي عليه السلام ) رفتم و درباره فردي كه از طرف او متولي صدقات ما بود و به ما ظلم كرده بود، به امام شكايت كردم. تصادفاً آن حضرت در وقت ورود من مشغول نماز بود، تا مرا ديد، نماز را تمام كرد و با رويي گشاده، همراه با لطف و بزرگواري كه از خود نشان داد، به من روي كرد و فرمود: آيا حاجتي داري؟ عرض كردم: آري. و خبر ظلم كردن آن متولي را به حضرت گزارش كردم. امام عليه السلام در حالي كه گريه اش گرفته بود، رو به آسمان كرد و فرمود: «اللّهمّ انت الشاهد عليّ و عليهم و انّي لم آمرهم بظلم خلقك و لابترك حقك»؛ خدايا! تو برمن و برآنان شاهدي كه من هرگز دستورشان نداده ام كه به بندگانت ظلم كرده و يا حقي از حقوقت را ترك كنند. سپس يك قطعه پوست را بيرون آورد و در آن چنين نوشت: «بسم اللّه الرحمن الرحيم، «قدجاءتكم بينة من ربّكم فاوفوا الكيل و الميزان و لا تبخسوا الناس أشياء هم و لا تفسدوا في الأرض بعد اصلاحها، ذلكم خيرلكم ان كنتم مؤمنين»(27)؛ دليل روشني از طرف پروردگارتان براي شما آمده است. بنابراين حق پيمانه و وزن را ادا كنيد و از اموال مردم چيزي نكاهيد و در روي زمين بعد از آن كه اصلاح شده است، فساد نكنيد. اين براي شما بهتر است، اگر با ايمان هستيد. پس اگر نامه مرا خواندي، آنچه در اختيارداري، نگهداري كن تا كسي بيايد و از تو تحويل بگيرد. والسلام.»