با این وجود تظاهرات وسیعی در روز عاشورا (13/3/1342) و روز بعد از آن تهران را فرا گرفت که با شعارهای ضد رژیم و حمایت از امام خمینی همراه بود. در برخی از شهرهای دیگر ایران نیز تظاهرات‌هایی صورت گرفت، که علم به نیروهای انتظامی دستور داده بود به تظاهر کنندگان حمله کنند.[78] در این میان تظاهرات شهر قم با توجه به موقعیت خاص آن که رهبری اعتراضات در آن قرار داشت، از شکوه خاصی برخوردار بود. به ویژه آن که قرار بود عصر همان روز امام در مدرسة فیضیه‌ برای مردم سخن‌رانی نماید. این سخن‌رانی نقطة اوج تنش‌های ایجاد شده بین علما و مردم از یک سو و دولت و دربار از سوی دیگر می‌باشد. پیش از این سخن‌رانی، امام دولت علم را تهدید کرده بودند که در روز عاشورا، قم را تبدیل به صحرای کربلای ثانی خواهیم نمود.[79] در این سخن‌رانی امام مستقیماً شاه را مورد خطاب و عتاب قرار داد و با لحن تند، اهانت‌هایی را که دستگاه حکومتی در طول یک‌سال گذشته به ساحت روحانیت روا داشته بود محکوم کرده و ضمن نصایحی شاه را متوجه عاقبت امور می‌نمایند و برای او و آینده‌اش اظهار نگرانی می‌کنند.[80]