آنچه در مورد عزل ارسنجانی اهمیت دارد این است‌ که: علم و شاه از همان آغاز به کار هیئت دولت علم قصد داشتند ارسنجانی را کنار گذارند ولی جایگزین مناسبی برای وی نیافتند. به ویژه اینکه اصلاحات ارضی هنوز در آغاز راه بود و طرح‌های در دست اقدام بدون حضور وی محکوم به شکست بود. اما ادامة حضور وی با توجه به سیاست‌های دولت که در جهت دیکتاتوری شاه بود و می‌خواست شاه تنها قهرمان اصلاحات در کشور قلمداد شود محلی از اعراب نداشت. «با بیرون راندن ارسنجانی از گود دیگر حریف سرشناس که بتواند خودی نشان بدهد در میان نبود. اصلاحات اجتماعی یک رهبر داشت و آن هم شاه بود. هر گونه پیروزی افتخاری را در این زمینه می‌بایست به حساب او گذاشت.»[10]