این حصر، نسبت به چیز معین دیگر (و نه تمام اشیاء دیگر)، حکم را محصور و مقصور می کند؛ مثلا اگر کسی در جمع سه نفریِ علی و رضا و جواد، بگوید: «فقط علی مسافر است» (و منظورش این باشد که: رضا و جواد مسافر نیستند)، او با این ادات حصری که در کلامش آورده، منظورش اینست که از آن جمع سه نفره، تنها علی مسافر است اما رضا و جواد مسافر نیستند؛ و منظور او این نیست که در دنیا هیچ مسافری جز علی وجود ندارد! این را می گویند «حصر اضافی یا نسبی». (2)