اسدالله علم تمام خصوصیات فرد مورد نظر آمریکایی‌ها و شاه را دارا بود. سلطنت‌ طلب کهنه کاری که خود را «نوکر اعلیحضرت» می‌نامید، با انگلیسی‌ها و آمریکا‌یی‌ها روابط خوبی داشت و معتقد بود برای «اداره ایران دو چیز لازم است زور زیاد و عقل کم»[5] بنابراین پس از استعفای امینی در تاریخ تیر 1341 اسدالله علم طی حکمی در 28 تیر 1341 از سوی شاه به نخست‌وزیری منصوب شد.