این زیباترین نوایی بود که از موسیقی انتظار داشتم. گوش دادم. گوش دادم و باز گوش دادم. از اینکه پیشتر از شنیدن چنین صدایی به شکل خودخواسته محروم بودم خویش را سرزنش می‌کردم. این‌بار با اطمینان بیشتری به نوارفروشی رفتم و از فروشنده کاست‌های دیگر شجریان را خواستم. لبخندی زد و چهار کاست روی میز گذاشت: بیداد، دستان، ماهور، نوا مرکب‌خوانی. بیداد و دستان را با پولی که به همراه داشتم خریدم و به سرعت تا منزل آمدم. نام بیداد برایم جالب بود. در دستگاه گذاشتم و اندکی بعد باز غزلی از حافظ: «یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد!» این بسیار فراتر از انتظاری بود که من از موسیقی داشتم. هرچه می‌شنیدم تشنه‌تر می‌شدم و....!