علما جمله ای دارند به این بیان " العبرة بعموم اللفظ لا بخصوص المورد " یعنی ملاک در استنباط احکام شرعی اطلاق و شمول الفاظی است که در آیه یا حدیث آمده است فلذا حکم آیه یا حدیث، منحصر به مورد نزولش نمی شود. این قاعده اصولی در تمام احکام شریعت جاری است یعنی هر آنچه خدای سبحان در مقام تشریع احکام و تکالیف بندگان بیان کرده است حکمی کلی و عمومی است و شامل همه مردم می شود. فقها در چنین مواردی با تمسک به اطلاق آیه و حدیث (با شرایطش) و نیز الغاء خصوصیات مورد نزول، حکم شرعی را استنباط می کنند. (4)