آخرین و یکی از پیچیده ترین ویژگی های موسیقی بهره برداری از آن به منزله یک صنعت و تجارت عظیم است. ویژگی های اقتصادی موسیقی تا بدان حد است که شرکت های برگزار کننده موسیقی صحنه و کمپانی های تهیه و توزیع محصولات ضبط شده موسیقی رقابت های بسیار شَدید و بعضاً خشنی با یکدیگر دارند. چشم انداز اقتصاد سیاسی در حوزه موسیقی نشان دهنده آن است که سلطه شرکت های بزرگ تهیه و تولید موسیقی، خواه ناخواه تاثیر تعیین کننده ای بر خلاقیت هنرمندان، عوامل تولید و مخاطبان خواهد داشت. بر اساس مطالعات آماری صنعت موسیقی آمریکا که استیو چپی و ریبی گاروفالو ( Steve Chappie & Reebee Garofalo – 1977) آن را انجام دادند، کنترل محصولات موسیقی از سوی تعداد محدودی از شرکت های بزرگ، تاثیر قابل ملاحظه ای بر کیفیت موسیقی های اجرایی و به دنبال آن کاهش تدریجی تنوع در انواع موسیقی به ویژه در گونه هایی که بازار فروش محدودتری دارند گذارده و این روند در حال تداوم است. این یافته های مایوس کننده مبنی بر سلطه بی قید و شرط بعضی تهیه کنندگان خاص بر اجراهای موسیقی دانان و سلیقه مصرف کنندگان نشان دهنده آن است که لذت ما از محصولات موسیقی به سرعت رو به زوال خواهد گذاشت. از دیدگاه نگاس (Negus – 1999) گرچه عملکرد اقتصاد سیاسی هنگام توافق اعضای گروه موسیقی در ضبط آثاری خاص امری قابل توجه بود، لیکن در رابطه با آهنگسازی، اجرای قطعات و بسیاری فعالیت های مربوط به مصرف موسیقایی چندان رضایت بخش ظاهر نشده است.