از دوران جوانى حالات تعبد در ايشان آشكار بود و نمازش را اول وقت و حتى الامكان به جماعت اقامه مى‏ نمود و در صحن فيضيه در نماز جماعتى كه به امامت آية الله العظمى اراكى اقامه مى‏ گشت، حاضر مى‏شد. اعتقاد وافرى به نماز شب، زيارت جامعه كبيره و ساير ادعيه داشت كه در مواقع تنهايى به آن‏ها مشغول بود. نماز و دعا را وسيله صفاى قلب و تزكيه درون مى‏دانست، طبق قواعدى كه در آداب مسجد جمكران آمده بيش‏تر اوقات با پاى پياده به اين مكان مى‏ آمد و به آداب اين مسجد عمل مى ‏نمود، از قيودات دست و پاگير نفرت داشت و مى‏گفت‏ برخى تكلف‏ها سد راه رشد انسان است، در يكى از سال‏ها كه به آبادى «وشنوه‏» از توابع قم رفت و اتاق خرابه اى كه مربوط به امام‏زاده بود در اختيارش قرار گرفت ‏به اتفاق همراهان آن را تعمير نمود و بخشى از قرآن را طى دو ماه تابستانى كه در اين آبادى به سر برد، حفظ نمود