در شهر تبریز که بودم جریده ایرانشهر را می خواندم، دیدم یکی از ادبای ادبار خلق الساعه، یا هم فکری های سالون مدرسه عالی موسیقی، شرحی در موضوع غم و اندوه و حزن نوشته، ضمناً شکایت از تصنیف (دل هوس سبزه و صحرا ندارد) باز کرده و نوشته است که در آن تصنیف در هر گونه خوشی را روی عموم بسته و سراینده خود از این مصیبت ماتم زده و در کنج خانه نشسته.