عطوفت و مهربانى ‏اش به گونه‏ اى بود كه دوستان و همكارانش از محيطى كه با او مشغول تلاش بودند، لذت می‏بردند. او كار را تنها براى خدا میكرد و به همين دليل در ميان جامعه كم‏تر شناخته شد و مى‏ كوشيد حضور تبليغاتى خود را كم رنگ نشان دهد. اميد، تلاش و توكل در روانش موج میزد و هرگز در طول سال‏ها مجاهدت و مبارزه او را به كنجى خزيده و مايوس نمیشد ديد. مى ‏دانست كه چه میكند و چه میگويد و با برخوردى متين مسايل را ارزيابى مى‏كرد و پس از شناسايى راه با پشت‏كارى شگرف آن را خاتمه مى‏ داد. گستردگى معلومات هرگز موجب خويشتن بينى در او نبود و به دليل فروتنى همواره تا پايان عمر آماده آموختن از ديگران بود. خود محورى در وى ديده نمى‏شد و در مواردى كه ديگران او را مشاور خويش قرار مى‏ دادند، دل‏سوزى زايدالوصفى از خود بروز مى‏ داد. هرگز خستگى را ملاقات نمى‏كرد و با آن لبخند دائمى كه بر لبانش نقش بسته بود، نور اميد را در اطرافيان روشن نگاه مى‏ داشت، در برخوردهاى خانوادگى با اقوام، دوستان و بستگان دور و نزديك اعم از كوچك بزرگ يكى يكى احوال‏پرسى مى‏كرد و از كار و فعاليتشان سؤال مى ‏نمود گرچه باهنر فردى آرام و ساكت ‏بود، ولى درست جايى كه لازم بود تا در مقابل حركتى منفى يا جريانى انحرافى يا سخنى خام مقاومت نشان دهد، مقابله مى‏ كرد و در برابر آن‏ها ايستادگى مى‏ نمود