ایشان با بیان اینکه قاسطین که دشمنان بنیادی بودند با اصل حکومت امیرالمؤمنین مخالف بودند تصریح کردند: بعدها تاریخ نشان داد که بدیلی که این‌ها برای حکومت امام می‌توانستند ارائه کنند چه بود؛حجاج‌بن یوسف‌ها، و عبیدالله زیادها و یوسف بن عمر سقفی‌ها، کسانی بودند که از طرف آن قاسطین و آن دشمنان بنیادین،جایگزین حکومت عدل علوی شدند. سهم‌خواهان و دنیاطلبان هم به نحو دیگری، و کج‌فهم‌ها هم به نحو دیگری. البته کج‌فهمی، مربوط به توده‌های مارقین بود؛ رؤسای آن‌ها، احتمالاً با دشمنان، بی‌زد و بند نبودند؛ کما اینکه در تاریخ چنین چیزی را درباره خوارج می‌گویند و ادعا می‌شود.