محسن حججی نمونه کامل و تندیس واقعی «آتش به اختیار» است. کسی به او فرمان نداد که چنین و چنان کند. او تنها به وظیفه و تکلیفی که به آن رسید عمل کرد. نه منتظر بودجه ماند و نه انتظار تشویق و تقدیر داشت و نه اهل گوشه‌ای نشستن و ناله کردن بود که؛ آه! اوضاع خیلی خراب است و نمی‌توان کاری کرد و دیگران به وظیفه خود عمل نمی‌کنند و می‌خورند و می‌برند...او شاگرد مکتب مولاست که فرمود؛ در میدان نبرد اگر کوه‌ها از جای جنبیدند تو استوار باش! و سرت را به خدا بسپار.