علامت دیگر این است که موشکافی‌هایی که وسواسی در طهارات و عبادات ظاهری می‌کند در طهارات و عبادات باطنی که اصل و محور و هدف هستند دیده نمی‌شود. آیا دیده شده است که این‌گونه افراد در رفع بیماری عجب یا حسد وسواس به خرج دهند؟ آیا وسواسی‌ها همان‌طور که در وضو و غسل و نماز وسواس دارند، در آداب باطنی آن‌ها مثل حضور قلب، وسواس دارند؟