با تمام این احوال هر چه زمان می‌گذشت اسدالله علم از اقدامات خود در مبارزه با روحانیون نتیجة معکوس بدست می‌آورد و در مقابل آنان در مخالفت با وی و دولت سرسخت‌تر می‌شوند. چنان‌که کشتار طلاب در مدرسة فیضیه‌ در اوایل فروردین 1342 فرصت مغتنمی بدست روحانیون داد تا در مراسم چهلم آنان بار دیگر نوک تیز پیکان حمله خود را متوجه اسدالله علم نمایند و آتش مبارزه علیه او را مشتعل نگه دارند. هنگامی که چهلم کشته شد‌گان فرا رسید و روحانیون سراسر کشور با صدور اعلامیه‌هایی اقدام دولت علم را محکوم کرده و به نوعی خواستار تداوم مخالفت بادولت وی شدند.[71]