يعنى مى‏ كوشيد با رفتار و اعمالش بدون آن كه سخنى بر زبان آورد افراد را موعظه كند، مكتبش را در لحظات و ذره ذره زندگى‏ اش مى‏ شد مشاهده كرد، هيچ گاه چهره عصبانى وى را نمى ‏شد، ترسيم كرد و در مقابل فشارها و ناملايمات متانت و گشاده‏ رويى نشان میداد. خستگى در زندگى وى مفهومى نداشت و در پايان روز، پس از كارهاى طاقت فرسايى كه انجام می‏داد نشاط وى چون زمان آغاز فعاليت‏ بود. البته شادمانى او در روح و روانش ريشه داشت ولى از نظر فيزيكى گاهى چشمانش از فرط خستگى و بى‏ خوابى در التهاب لختى آسودگى، میسوخت.