این اصل که همه افکار و فعالیت های بشر مظاهر اجتماعی بودن وی است، نظریه ای را بین دانشمندان مطرح کرده است که بر اساس آن موسیقی نمودی از زندگی اجتماعی است. بر این اساس، فرض اینکه انسان زندگی اجتماعی نمی داشت و باز در این گستره به تولید موسیقی می پرداخت فرض محالی قلمداد می شد. وِبِر و آدُرنو اندیشمندانی اند که در دهه ۱۹۷۰ این نظریه را توسعه دادند. پیروان این نظریه معتقدند موسیقی عامل مهمی در توصیف رفتارهای اجتماعی هر واحد اجتماعی از یک خانواده گرفته تا یک قبیله و یا حتی یک ملت است. بر مبنای همین نظریه، می توان توسعه ارکسترهای بزرگ را در نزد ملت هایی که کارگروهی در میان آنها به منزله یک نمود اجتماعی است توضیح داد، همچنین وجود تک نوازهای چیره دست را در نزد مللی که برای آنها امور همواره متکی بر کار فردی است.