من یک خواهری دارم حدودا15 سال ازمن بزرگتر هست ومجرد هست،وخیلی بد اخلاق البته قبلا بهتر بود ولی چندسالی هست که این رفتارها به اوج خودش رسیده،خیلی ایرادگیره،همش غیبت می کنه،از همه کاری ایراد میگیره،تو همه چی تجسس میکنه،طوری که من اصلا حوزه ی امنی واسه خودم توخونه ندارم!تاجایی که بعد ازاینکه فهمیدم دفترچه خاطراتمو خونده،خیلی احساس حقارت و ناراحتی بهم دست داد، از کوچکترین کارم هم ایرادمیگیره،اشتباهاتم رو به رخم میکشه،منظورم ازاشتباه،مثلا اینکه یه بار ناخواسته، ظرفا رو تمیز نشسته بودم!دراین حد،تویادش میمونه و میکوبه تو سرآدم!دیگه عزت نفس واعتماد بنفسی برام نمونده،درحالی که خودش پراز عیبه! مثلا اگه من دلم بگیره بخوام برم بیرون ازخونه،با حالت طلبکارانه ای میپرسه:کجا میری؟یا اینکه میگه منم باهات میام!یه جورایی آویزونم هست!منم هیچ سوء پیشینه ای ندارم که این رفتارها رو به این چیزها نسبت بدم! واقعا هم اهل هیچ کار غیر شرعی وخلافی هم نیستم!ولی خواهرم زیادی سوءظن داره!نه تنها به من،به همه! به مامان وبابام خیلی گیر میده!طوری که اونا هم جرات ندارن کاری رو که دلشون میخواد بدون اجازه اون انجام بدن!ازش میترسن!البته خواهرم بعضی وقتا خیلی مهربون میشه،همین مهربونیاش باعث میشه کارهای بدشو ببخشم و فراموش کنم،ولی متاسفانه زیاد طول نمیکشه که دوباره بازخم زبون و اخم و تخماش زندگی روبرامون زهرمار میکنه!واقعا دیگه تحملش روندارم ، یک برادر بزرگتر از خودم هم دارم که اون هم مجرد هست،و با اینکه چندباری گفته من زن می خوام،پدرومادرم اهمیتی نمیدن،ومن نگران اون هم هستم،چون رفتارهای مشکوک و بداخلاقی هاش نگران کننده شده،احساس می کنم ،نیاز جنسی بهش فشار میاره،میترسم به گناه آلوده بشه،ولی واقعا کاری ازدست من برنمیاد،چند باری به مامانم اینا گفتم که کاری براش کنن،ولی میگن،تا کار درست وحسابی گیر نیاره براش نمیریم خواستگاری،فقط دارم ذره ذره آب میشم،تمام نشاطمو از دست دادم!افسردگی گرفتم،دیگه خوشحال نیستم،هیچ موضوعی حالمو خوب نمیکنه،یه برادر کوچکتر ازخودم هم دارم که خیلی مظلومه،وخیلی هم مهربونه،تنها عاملی که باعث میشه من برای تغیر انگیزه داشته باشم همین داداشمه،