به دنبال مصوبة دولت علم و عزم راسخ او را اعطای حق رأی به زنان، گروهی از روحانیون که در میان آنان نام امام نیز به چشم می‌خورد با صدور اعلامیه‌ای که به اعلامیه «نُه امضایی» معروف شد. با استناد به پنج دلیل مستند و قانونی به غیرقانونی بودن مصوبه دولت علم اعتراض کردند.[60]