خواهرت مادر فولاد زره هستش.به خاطر دیرازدواجیه.همه درگیرشن.تنها راهشم ازدواجه.من اون موقع ها که زیاد به ازدواج و اینا اهمیت میدادم تو خونه بداخلاق بودم.اصلا اعثاب :) نداشتم.حتی حوصله خودمم نداشتم.ولی از وقتی برام ازدواج کم اهمیت شده.همش عین دیوونه ها یه لبخند رو لبمه.و از همه چیزه زندگی راضیم.اینکاری که پدر مادر ها در حق بچه هاشون میکنن ظلم واقعا.من فکر میکنم الان که نیازامو سرکوب کردم این همه مدت و دیگه ازدواج برام بی اهمیت شده بخام ازدواج کنم دیگه اون لذت را بهم نمیده و نمیتونه دیگه کسی را خوشبخت کنم.راه حل:1-برا خواهرت شوهر پیدا کن.2-رک به پدر مادرت راجب برادرت بگو که چقدر اذیت میشه.تعارف که نداری باهاشون.3-با گریه کردنت چیزی درست نمیشه.توکل کن به خدا.همیشه لب خند بزن حتی الکی.محقق ها ثابت کردن بر اثر تغییر چهره صورت به صورت لبخند هورمونی ترشح میشه که خوبه(یادم نیست فوایدش چی بود فقط میدونم خوبه)بیشتر در زمان حال زندگی کن.