علاوه بر این امام به دنبال حادثة فیضیه‌، اعلامیة معروف «شاه دوستی، یعنی غارتگری» را صادر کردند و علم را به خاطر اجمالی که در دوره نخست‌وزیری‌اش مرتکب شده بود مورد استیضاح قرار دادند.[68] به کار بردن دو اصطلاح «استیضاح» و «تقیه»‌ در این اعلامیه در فضای سیاسی ـ اجتماعی آن دوره تنها از مرجعی شجاع مانند امام بر می‌آمد زیرا کلمه «استیضاح» بار سیاسی داشت و عنوان کردن آن از سوی یک مرجع تقلید سابقه نداشت. این امر از یک سو حکومت را در تنگنا قرار می‌داد و از سوی دیگر می‌توانست حوزه‌های علمیه و به طور کلی روحانیت و مرجعیت را وارد فضای جدیدی از مباحث سیاسی ـ مذهبی گرداند. همچنین به کار بردن کلمه «تقیه» که یک حکم فقهی سابقه‌دار در اسلام است، فضای سنگینی را بر جامعه روحانیت حاکم ساخت. زیرا دو گروه از روحانیت را به حاشیه راند. نخست کسانی که کم و بیش با دربار ارتباط داشتند. گروه دوم هم کسانی بودند که با استناد به این حکم فقهی [«تقیه»]، شرکت در مبارزات سیاسی را جایز نمی‌دانستند.