اما برخلاف نظر امینی و همان‌گونه که سیر تحولات وقایع نشان داد در این برهه خاص که آمریکا قصد داشت اصلاحاتی در ایران انجام پذیرد و آن اصلاحات هم به دست یک نفر باشد و در واقع سیاست آمریکا در ایران بر مبنای حمایت از دیکتاتور قرار گرفته بود به رئیس دولت و وزرایی مطیع و «خانه‌زاد» نیاز بود که البته بتوانند در مقابل مخالفت‌ها و اعتراضات دست به سرکوب زنند. و به نظر می‌رسد اظهارنظر جیمز بیل به واقعیت نزدیک‌تر باشد. جمیز بیل در این باره می‌نویسد:« شاه، دوست قابل اعتماد و ستمکار و بی‌باک خود، اسدالله علم را به جانشینی [امینی] انتخاب کرد. در همان حال که شاه می‌خواست در سکوی هدایت کشتی ایران در آب‌های پرمخاطره به پیش راند می‌توانست به وفاداری علم در کنار خود تکیه و روی آن حساب کند. همراه علم تعدادی خدمه کشتی وارد کابینه شدند که دوران محافظه‌کاری پیش از امینی را به یاد می‌آورند. به استثنای ارسنجانی که هنوز به طور موقت در کابینه بود، بقیه کابینه متشکل از کسانی بود که شاه آنها را برای انجام انقلاب سفید که در نظر داشت لازم می‌دانست.»[14]