هر چه به پایان سال 1341 و آغاز سال 1342 نزدیکتر می‌شویم بر شدت تعارضات میان علما و در رأس آنها امام با دولت علم نیز افزوده می‌شود. از یک سو چنان که ذکر شد تهدیدات دولت علم نسبت به روحانیون افزایش یافت و از سوی دیگر به سرسختی و ایستادگی امام به عنوان رهبر پیشرو در مبارزات افزوده گشت. ایشان در اوایل اسفند (1341) به مبارزات پیگیر خود با دولت علم ابعاد تازه‌ای بخشید و از مردم خواست در برابر مصوبات این دولت ساکت ننشینند.[62] سرانجام در آستانه عید نوروز (22/12/1341) با توجه به اقدامات دولت علم و موضع‌گیری شاه و اتفاقات روی داده در سال 1341، طی پیامی به روحانیون از عید سال جدید (1342) به عزای عمومی تعبیر کرده و از آنان خواست تا در این باره از وی پیروی کنند و مردم را به مخالفت با دولت علم فرا بخوانند.[63] به دنبال صدور اعلامیة امام عده‌ای از علمای تهران، قم و مشهد نیز به تأسّی از امام دست به اقدام مشابهی زدند و هر یک به طور جداگانه عید نوروز را عزا اعلام کردند.[64]