جمعی از اصحاب امام صادق (ع) بر ایشان وارد شدند و دیدند که حضرت بر خاک نشسته اند و می گریستند به طوری که گونه ای حضرت دگرگون شده و دیدگانشان پر از اشک گردیده است و در همین حال می گویند: ای آقای من! غیبت تو خواب از دیدگان من ربوده و بسترم را بر من تنگ ساخته و آسایش قلبم را از من سلب نموده است. ای آقای من ! غیبت تو اندوه مرا به فجایع ابدی پیوند داده و فقدان یکی پس از دیگری جمع و شما را نابود کرده است، من دیگر احساس نمی کنم اشکی را که از دیدگانم بر گریبانم روان است و ناله ای را که از مصائب و بلایا ی گذشته از سینه ام سر می کشد . . . »