بعد از حادثه فیضیه مخصوصاً امام با استفاده از هر فرصتی مفاسد و فجایع رژیم را گوشزد کرده و افشا‌گری پرداختند. ماه محرم مغتنم‌ترین فرصت بود. خطبا و وعاظ به توصیه امام و علی‌رغم تمهیدات و تهدیدات دولت از ظلم و مفاسد رژیم پرده برداشته مردم را به واکنش برانگیختند. اما سخن‌رانی امام در روز عاشورا که با لحنی تند شخص شاه را آماج انتقادات و حملات خود قرار داد، چاره‌ای جز دستگیری و حبس امام برای رژیم باقی نگذاشت. با دستگیری امام، مردم که دیگر قادر به سکوت در مقابل این همه جرم و جنایت رژیم نبودند، در 15 خرداد 1342 به خیابان‌ها ریخته طی تظاهراتی بی‌سابقه رژیم را در آستانه سقوط قرار دادند.