Συχνά όμως αυτοί οι μεγαλύτεροι στην ηλικία άρρενες ήταν ανίκανοι να κυβερνήσουν. Oι σουλτάνοι αυτής της περιόδου μεγάλωναν απομονωμένοι σε ένα δωμάτιο (στο καφάσι) του παλατιού δίχως καμία πολιτική εμπειρία ή πρόσβαση στα κρατικά μυστικά. Περνούσαν την ημέρα τους στο χαρέμι με αποτέλεσμα να αποκτήσει μεγάλη δύναμη ο αρχιευνούχος, δηλ. ο υπεύθυνος του χαρεμιού, ο οποίος επηρέαζε πολύ τις αποφάσεις τους. Ταυτόχρονα, οι ουλεμάδες και οι γενίτσαροι επιθυμώντας να μην αλλάξει τίποτα για να διατηρήσουν την επιρροή τους, πολεμούσαν κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια.