Αλλά και στις πόλεις (όπως στην Τριπολιτσά) ένα μόνο μέρος του πληθυσμού ασχολείται με τη βιοτεχνία, ένα άλλο ζει από τις αγροτικές εργασίες. Πολλοί βιοτέχνες μετακινούνται από τις πόλεις στα χωριά, ή αντίστροφα για την πώληση των βιοτεχνικών προϊόντων ή για την εξάσκηση παραδοσιακών επαγγελμάτων (βαρελάδες, ράφτες, χτίστες κ.ά.). Πρόκειται για πλανόδιους πωλητές και τεχνίτες, οπότε έχουμε και μία άλλη διάκριση: τη διακινούμενη και την εντοπισμένη βιοτεχνία. Tα βιοτεχνικά είδη που είχε ανάγκη ο γεωργός ή ο κτηνοτρόφος τις περισσότερες φορές τα έφτιαχνε μόνος του, αλλιώς τα έφτιαχνε στον σιδερά του χωριού. H οικοτεχνία ήταν η κύρια μορφή κάλυψης πολλών αναγκών της οικογένειας.