Σα πέρασε ο πρώτος χρόνος και δεν έκανα παιδί, άρχισες Βασίλι Αντρέιτς να με βλέπεις με άλληνε ματιά. όχι... δε μου φώναξες ποτέ... μήτε με κακολόγισες... που μακάρι να το' κανες!... γιατί εκείνα σου τα γαλάζια μάτια ήτανε σα να ουρλιάζανε με λύσσα... στέρφα! στέρφα! στέρφα! Κι εγώ να μη τολμώ πια να σε κοιτάξω... και να ουρλιάζω στα κρυφά... στέρφα! στέρφα!... και να χτυπιέμαι μοναχή μου...