Ο μεν Χριστόδουλος φάνηκε απ’ την αρχή να πιστεύει στο κοινοβιακό σύστημα, για το οποίο είχε αρκετή εμπειρία απ’ τη θέση του ηγουμένου της μονής του Στύλου στο όρος Λάτρος (εξού και η προσωνυμία Λατρηνός), ο δε Σκηνούρης έδειχνε ότι έκλεινε πιο πολύ προς τους μοναχούς που ασκήτευαν ανεξάρτητοι σε κελιά, παρόλο που διέθετε ήδη δικό του μοναστήρι στην Στρόβιλο. Ας θυμηθούμε το Χρυσόβουλλο του Νικηφόρου Βοτανειάτη (Οκτώβριος του 1079) που μιλά για δύο μόνο κελιά στον Δίκιο («κελλία δύο εδείματο»), αν και ο Σκηνούρης διέθετε τα οικονομικά μέσα να κτίσει μονή - πράγμα που έκαμε αργότερα ο Χριστόδουλος στο Παλιό Πυλί- κι εκεί να εγκατασταθεί με τους μοναχούς του. Εξάλλου το γεγονός ότι εγκατέλειψε το μοναστήρι του στην Στρόβιλο για να μονάσει στα κελιά της Κω καθώς και ότι προτίμησε να καταφύγει στα Ιεροσόλυμα, απ’ όπου ξεκίνησε το σύστημα των μονών της «Λαύρας» κι απλώθηκε με τον καιρό στον υπόλοιπο ορθόδοξο κόσμο, μαρτυρεί, κατά τη γνώμη μας, την τάση του Κώου μοναχού ν’ ασκητέψει μόνος, μακριά απ’ τα κοινόβια μοναστήρια.