Είναι δυνατόν; Είναι και παραείναι. Ο Αμερικάνος της Μπάγερν είναι μία από τις πιο παρεξηγημένες φυσιογνωμίες των γηπέδων, αλλά δεν παύει να αποτελεί έναν πολύ καλό παίκτη. Το παρουσιαστικό και η σωματοδομή του ξεγελούν, καθώς δεν είναι τόσο δεινόσαυρος όσο φαίνεται. Τα πόδια του στην άμυνα δεν είναι άσχημα, οι τοποθετήσεις του είναι πανέξυπνες, η χρήση του κορμιού του σχεδόν ιδανική. Δεν είναι παιχταράς, καθώς ψηλά αμύνεται πολύ δύσκολα και όσο να ναι ο όγκος του δεν του επιτρέπει να κινείται με ένταση για πολλά λεπτά στο παρκέ. Το να τον βλέπει κανείς όμως να διαλύει κάθε άμυνα μιας ακριβοπληρωμένης ομάδας που κέρδισε 2 φορές τη Ρεάλ, έχει μία γοητεία. Aυτή δεν είναι άλλη από τη γοητεία του παράδοξου γεγονότος, που για την κατανόηση του τα ερμηνευτικά όπλα μοιάζουν ανεπαρκή. Eίναι η στιγμή που ο Θλιμμένος Μπούφος φωνάζει "μα τον Μανιτού!".