Το κοινωνικό κράτος ήταν προϊόν συμφωνίας μεταξύ του κεφαλαίου και της μη κομμουνιστικής Ευρώπης μετά τον Β᾽ Παγκόσμιο Πόλεμο ούτως ώστε να μην υποκύψει η ρημαγμένη Δυτική Ευρώπη στη γοητεία του υπαρκτού σοσιαλισμού (τόσα ξέρανε, τόσα λέγανε τότε). Από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και μετά, τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο εφ᾽ όσον το φόβητρο του κομμουνισμού εξαφανίστηκε και το κεφάλαιο παίζει μπάλα μόνο του και σε δικό του γήπεδο. Θα σας πω κάτι απλό έως απλοϊκό για να γίνω αντιληπτή: ήδη ορισμένα νοσοκομεία μιας Σκανδιναβικής χώρας (από αυτές με τα έως πρότινος θαυμαστά κοινωνικά κράτη) ζητά, δειλά-δειλά (ακόμα) από τις έγκυες να φέρνουν μαζί τους δικά τους σεντόνια και από τους συγγενείς των νεκρών να πληρώνουν...συμμετοχή προκειμένου οι σωροί των νεκρών να απομακρύνονται από τις εγκαταστάσεις τους. Τόσο δεδομένο είναι το κοινωνικό κράτος πλέον.