Έτσι η παλαιά θεωρητική δυνατότητα εκθρόνισης ενός σουλτάνου -που για πρώτη φορά χρησιμοποίησε σκόπιμα και τον τίτλο του χαλίφη, δηλαδή του θρησκευτικού αρχηγού όλου του ισλαμικού κόσμου, στο κείμενο της συνθήκης του Κιουτσούκ Καϊναρτζή (1774)- έγινε σχεδόν κανόνας, κάποιοι δε σουλτάνοι έχασαν τη ζωή τους από τους εξεγερμένους γενίτσαρους. Την περίοδο αυτή οι μεγάλοι βεζύρηδες προέρχονταν από πρόσωπα της Αυλής και όχι από επιλεγμένα από παιδομάζωμα παιδιά. Το Αυτοκρατορικό συμβούλιο (διβάνι) συνεδρίαζε πλέον αντί για 4 φορές την εβδομάδα μόνο κάθε Τρίτη και στα τέλη του 18ου αιώνα κατέληξε να συνεδριάζει μόνο μία φορά κάθε 6 εβδομάδες.