Pecunia non olet («τα χρήματα δεν μυρίζουν άσχημα»). Ο φόρος των ούρων που θέσπισαν οι αυτοκράτορες Νέρωνας και Βεσπασιανός τον 1ο αιώνα μ.Χ. στην αρχαία Ρώμη, μπορεί να μην υφίσταται πλέον, η φράση αυτή ωστόσο, έμελλε επιβιώσει. Οι χαμηλότερες τάξεις των Ρωμαίων ουρούσαν σε δοχεία δημόσιων ουρητηρίων και στη συνέχεια τα ούρα τους αυτά συλλέγονταν για να χρησιμοποιηθούν, ανάμεσα σε άλλα, για τον καθαρισμό και τη λεύκανση των τηβέννων. Σύμφωνα μάλιστα με κάποιες πηγές, τα ούρα χρησίμευαν ακόμη για τη λεύκανση των δοντιών. Λέγεται πως όταν ο πατέρας του Βεσπασιανού, Τίτος, παραπονέθηκε για την «αηδιαστική» φύση του μέτρου αυτού, ο πατέρας του του έδειξε ένα χρυσό νόμισμα και ξεστόμισε τη διάσημη πλέον φράση, η οποία χρησιμοποιείται ακόμη για να δείξει ότι η αξία των χρημάτων δεν επηρεάζεται από την προέλευσή τους. Το όνομα του Βεσπασιανού απαντάται ακόμη και σήμερα σε δημόσια ουρητήρια στη Γαλλία (vespasiennes), στην Ιταλία (vespasiani) και τη Ρουμανία (vespasiene).