Ήταν τόσο ανθηρή η κτηνοτροφική, κατά βάση, οικονομία αυτών των οικισμών ώστε από τις αρχές του 18ου αιώνα Καλαρυτινοί και Συρακιώτες ιδρύουν καποτάδικα και εμπορικούς οίκους σε πολλά εμπορικά κέντρα του εξωτερικού: στο Λιβόρνο, στη Γένοβα, στην Τεργέστη, στη Βενετία, στη Βιέννη, στην Kων/πολη και στη Μόσχα. Tα τσελιγκάτα τους τροφοδοτούσαν με πρώτες ύλες τα τοπικά υφαντουργεία και αυτά με τη σειρά τους προμήθευαν την αγορά με ποικίλα υφάσματα. Ένα μέρος αυτής της μεταποιημένης παραγωγής εξαγόταν Είναι η εποχή κατά την οποία τα Αγγλικά μάλλινα υφάσματα, ιδίως τα Σκωτσέζικα, δεν έχουν εκτοπίσει ακόμη τα Ελληνικά από τις Ευρωπαϊκές αγορές.