Tο χωματάλωνο μπορούσε να το κατασκευάσει ο ίδιος ο χωρικός με σβουνιά (κοπριά ζώων) με την οποία έφτιαχνε λάσπη για να επικαλύψει το αλώνι. Tο πετράλωνο όμως χρειαζόταν ειδικούς τεχνίτες και, συνεπώς, έξοδα όχι αμελητέα. Συχνά όλο το χωριό αλώνιζε σε ένα μόνο κοινό αλώνι. Tο αλώνισμα γινόταν με διάφορους τρόπους. O πιο συνήθης τρόπος αλωνίσματος ήταν με το ντουγένι που το έσερναν άλογα τα οποία ανήκαν σε τρίτους και αμείβονταν στη Βοιωτία στις αρχές του 19ου αιώνα με το 5% του αλωνισμένου καρπού. Βγάζουν, επίσης, το σιτάρι από το στάχυ χτυπώντας το με το διράβδι.