Στους φόρους αυτούς προσθέτονταν και τα κοινοτικά έξοδα. Tο ρόλο αυτό, που δεν μπορούσε να τον παίξει η Οθωμανική διοίκηση -όσο κι αν αυτό φαίνεται παράδοξο- δεδομένου ότι από τις αρχές του 18ου αιώνα έπαυσαν να διενεργούνται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία «απογραφές» του πληθυσμού, τον ανέθεσε στους εκπροσώπους των Χριστιανικών ή των Εβραϊκών κοινοτήτων. Όλοι οι ιστορικοί συμφωνούν στο ότι ο βασικότερος ρόλος και λόγος ύπαρξης των κοινοτήτων ήταν ο διανεμητικός, η κατανομή δηλαδή των φόρων στα μέλη τους. M’ άλλα λόγια, η Οθωμανική εξουσία χρησιμοποιεί έναν προϋπάρχοντα θεσμό για να εξυπηρετήσει έναν πολύ βασικό, οικονομικής φύσεως σκοπό (τη φορολόγηση των κατακτημένων).