Στην επίθεση αυτή το σύστημα δεν παίζει μόνο του. Έχει καταφέρει να φτιάξει φίλους μέσα στους εργασιακούς χώρους, ώστε να περνά κάθε φορά τις επιδιώξεις του χωρίς παράπλευρες απώλειες. Δεν είναι τυχαία η εδώ και χρόνια απαξίωση των συνδικαλιστικών οργάνων και η διάλυση των σωματείων. Η ταξική υποταγή των ηγεσιών στις αντιλαϊκές κυβερνήσεις, οι οποίες υπέγραψαν μισθούς πείνας, σέρνοντας χιλιάδες εργαζόμενους στα σαγόνια της εξαθλίωσης και της εκμετάλλευσης, δεν αφήνει περιθώρια αγώνων και εργατικών διεκδικήσεων. Αποδεικνύονται άξια φερέφωνα του συστήματος προκηρύσσοντας απεργίες –και αυτές ύστερα από πίεση του κόσμου-υπονομευμένες, χωρίς να υπάρχει χρόνος προπαγάνδισης τους με αποτέλεσμα την απαξίωσή τους ως μέσο πάλης από τους εργαζόμενους.