Σταδιακά οι περισσότερες, εύφορες και αρδευόμενες πεδινές εκτάσεις μετατράπηκαν σε τσιφλίκια, όπου εφαρμοζόταν η μονοκαλλιέργεια και παράγονταν σε μεγάλες ποσότητες προϊόντα που προορίζονταν, κυρίως, για εξαγωγή (σιτάρι, βαμβάκι κ.ά.). Στην εμπορευματοποίηση της παραγωγής του τσιφλικιού, που έγινε κεφαλαιοκρατική μονάδα, συντέλεσαν και οι ανάγκες της Ευρωπαϊκής αγοράς, οι οποίες καθόριζαν, ως ένα βαθμό, τις καλλιέργειες, όπου εκαλλιεργείτο ό,τι απέφερε μεγάλο κέρδος. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα στον Ελλαδικό χώρο είναι τα τσιφλίκια του Αλή Πασά, ο οποίος έχοντας αποκτήσει μεγάλη δύναμη, κατάφερε να εξουσιάζει -ο ίδιος και οι δύο γιοί του- στις αρχές του 19ου αιώνα 935 χωριά,.