Η έστω επιδερμική γνώση της αριστερής μαρξίζουσας βιβλιογραφίας υπήρξε τότε ένα «ψυχολογικό κίνητρο» για συμμετοχή στο «αριστερό πάνθεον» - ένα υποκατάστατο «αντιστασιακού φωτοστέφανου» (πολύ μετά την «αντίσταση»).