Κοιτούσε τα χέρια του σκεφτικός. Οι ρόζοι δε φαίνονταν πια, τα σκασίματα απ τον ασβέστη είχαν κλείσει. Μόνο κείνο το βλέμμα της μικρής του δεν έφευγε από πάνω του. Μ' αυτή τη πληγή στο βλέμμα κοιτούσε τα σκελετωμένα κορμιά, που καρτερούσαν αυτά τα δουλεμένα χέρια να τα στήσουν πάλι ορθά, γερά στα θεμέλια τους. Τα μπετά πήραν κι άνοιγαν και στις ρωγμές τους φώλιαζε η κατάρρευση.