Από τη μία η αριστερά κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, η οποία δυσκολεύεται (και σε ορισμένες περιπτώσεις αδυνατεί) να συμπορευτεί με τις ανάγκες του κόσμου. Καλλιεργώντας λογικές ανάθεσης και εκλογικού προσανατολισμού, δεν μπορεί να εκφράσει μέσα από τις λύσεις που προτείνει, την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου. Την ώρα που η ιστορία την καλεί να πάρει θέση και να έχει ρόλο στην προώθηση του αγώνα, την ένταση της ταξικής πάλης, την ανάληψη της ευθύνης των μαχών, η στάση της έχει σαν αποτέλεσμα την απομάκρυνση του κόσμου. Γιατί ο κόσμος περιμένει από την αριστερά να τον καθοδηγήσει και συνθήματα του τύπου «Ή τώρα ή πότε» δεν δημιουργούν τίποτε άλλο πέρα από απογοήτευση.