Και ο Αντώνης Σαμαράς πορεύεται λίαν επιτυχώς σε αυτή του την πορεία. Εντελώς μόνος αρνείται απέναντι σε ολόκληρη την Ευρώπη να υπογράψει μια δανειακή σύμβαση που σηματοδοτεί το τέλος κάθε αναπτυξιακού μέλλοντος για τη χώρα. Λοιδορήθηκε γι’ αυτό από όλα τα κατευθυνόμενα εγχώρια μέσα. Ένα χρόνο μετά, δικαιώνεται πανηγυρικά και αρχηγοί κρατών που βρέθηκαν ακριβώς στην ίδια θέση ζητούν την εμπειρία του και τις απόψεις του. Χτίζει συμμαχίες παντού για μια συνολική ρύθμιση, αποδεικνύοντας ότι το δικό του “όχι στο μνημόνιο” δεν ήταν απλά ένα εσωτερικό αντιπολιτευτικό όπλο: ήταν ο δικός του προφητικός λόγος της διάθεσης των ευρωπαίων λαών για ανάπτυξη και ευημερία.