Ανεξάρτητα πάντως από αυτές τις ενδοκοινοτικές συγκρούσεις και όσα αρνητικά εμφανίστηκαν κατά την εφαρμογή του θεσμού και χωρίς να ωραιοποιούμε καταστάσεις του παρελθόντος, μπορούμε συμπερασματικά να πούμε ότι οι κοινότητες και οι εκπρόσωποί της έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για τη συσπείρωση του ελληνικού λαού και για τη συντήρηση του Γένους. M’ άλλα λόγια, λειτούργησαν ως ένα ενδιάμεσο σώμα ανάμεσα στην οθωμανική εξουσία και στο λαό, ανάμεσα δηλαδή στην κυρίαρχη και στην κυριαρχούμενη κοινωνία, απαλύνοντας το βάρος της κατάκτησης.