Πρόκειται για την ανάπαυση του ενός τρίτου συνήθως της καλλιεργούμενης επιφάνειας και εναλλαγή των σπορών στα δύο άλλα (π.χ. τη μία χρονιά έσπερναν στο ένα κομμάτι σιτάρι, την άλλη φακές ή λαθούρι). Έτσι κάθε χρονιά ένα κομμάτι γης αναπαυόταν, δηλαδή δεν σπερνόταν, για να "πάρει δύναμη". H λίπανση των χωραφιών και των αμπελιών δεν ήταν συστηματική. Εξαρτιόταν από την κοπριά που άφηναν τα γιδοπρόβατα. Άλλοτε το χώμα ενισχυόταν από τα χώματα που κατέβαζαν οι χείμαρροι ή εναπέθεταν οι πλημμύρες των ποταμών. Για να λιπανθούν τα χωράφια καίγονταν ή αφήνονταν να σαπίσουν (όπως και σήμερα) στον Θεσσαλικό κάμπο ή αλλού οι καλαμιές μετά τον θερισμό.