Σε τέτοιες περιπτώσεις ο καλός παίκτης παίζει τα ρέστα του. Ταπί, ψύχραιμος, και αποφασισμένος πηγαίνει στο δρόμο του πεπρωμένου του, που μπορεί να είναι κι ο δρόμος ενός ολόκληρου λαού, καθημαγμένου, ταλαιπωρημένου, πονεμένου, που δεν το βάζει όμως κάτω, όπως εδώ και 3000 χρόνια.