Εκτός φωτεινών εξαιρέσεων, καμία σύνδεση με την πραγματική κοινωνία και την παραγωγή. Έτσι μετά την ταπεινωτική ήττα του -11% και τις αποτυχημένες διαχειριστικές πρακτικές της προηγούμενης εξουσίας, τα στελέχη αυτά έχουν απαξιωθεί πλήρως στη συνείδηση του κόσμου. Οι πρόσφατες μνήμες της χλιδής, των επτάστερων ξενοδοχείων, των μπουζουκιών, της τρυφηλής ζωής, των φουσκωμένων τραπεζικών καταθέσεων, των πολυτελών κατοικιών και όχι μόνο, συνετέλεσαν στην αυτοδίκαιη απαίτηση του κόσμου για κάθαρση. Όμως, τι είδους κάθαρση μπορεί να συντελεστεί όταν αποτελούν την πλειονότητα στο κόμμα, η σωστότερα στη διαχείριση του κόμματος; Πόσοι να αποχωρήσουν και ποιος τελικά να μείνει;