H συγκέντρωση του ενδιαφέροντος των ξένων σε ορισμένα προϊόντα (πρώτες ύλες και τρόφιμα) ωθούσε τους γαιοκτήμονες στην παραγωγή μεγαλύτερων ποσοτήτων από αυτά, σε βάρος της παραγωγής άλλων προϊόντων. H μείωση όμως της ζήτησης ενός προϊόντος συνεπαγόταν την οικονομική καταστροφή του παραγωγού. Από την άλλη, η αυξημένη ζήτηση των Βαλκανικών προϊόντων, ιδίως του βαμβακιού, από τις υφαντουργίες της Αυστρίας, της Πρωσσίας, της Σαξωνίας και της Ουγγαρίας προκάλεσε οξύ ανταγωνισμό μεταξύ των Ευρωπαίων εμπόρων και φυσικά άνοδο των τιμών τους, γεγονός που ευνόησε τους μεγαλοπαραγωγούς και τους ντόπιους εμπόρους.