Το ευνοϊκό, λοιπόν, για το μοναχισμό κλίμα αυτής της περιόδου παρόρμησε και τον καταγόμενο από επιφανή οικογένεια της Κω Αρσένιο Σκηνούρη να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να καταφύγει στο ψηλότερο και πιο απόκρημνο βουνό του νησιού του, τον Δίκιο, όπου έκτισε δύο κελιά, στα οποία εγκατέστησε γέροντες μοναχούς μαζί με τους οποίους συνασκήτευε. Επειδή όμως η τοποθεσία εκείνη ήταν άγονη και ακατοίκητη, ο Αρσένιος Σκηνούρης παρακάλεσε τον Αυτοκράτορα Νικηφόρο Γ΄ τον Βοτανειάτη να διατηρηθεί το προνομιακό καθεστώς του «αυτεξουσίου» (δηλ. αυτοδιοίκητου, απαλλαγμένου από κάθε εκκλησιαστική ή κρατική εποπτεία) και να τύχουν τα κελιά του ευεργετήματος της «εξκουσσίας» (δηλ. του αφορολόγητου). Ο Βοτανειάτης αποδέχτηκε και τα δύο αιτήματα του Σκηνούρη με Χρυσόβουλλο, που του έστειλε τον Οκτώβριο του 1079. Όριζε ακόμη να ενισχύεται ο Σκηνούρης και οι μοναχοί του από τον «Διοικητή των Κυκλάδων νήσων» με 16 νομίσματα «χάριν σολεμνίου» (δηλ. με ετήσια επιχορήγηση), για ν’ ανακουφίζονται έτσι απ’ τις στερήσεις και να προσεύχονται υπέρ του Αυτοκράτορα.