Άτομα που συγκροτούσαν αυτό που ονομάζουμε τοπικές ελίτ (κυρίως αγιάνηδες, αλλά και κάποιοι Χριστιανοί κοτζαμπάσηδες), που διέθεταν κεφάλαια, βρήκαν σ’ αυτό το σύστημα ενοικίασης των φόρων την ευκαιρία εύκολου και γρήγορου πλουτισμού, αφού δεν υπήρχε ουσιαστικά έλεγχος στην είσπραξη των φόρων, παρά τις κατά καιρούς διαταγές της κεντρικής διοίκησης και τις καταγγελίες, ακόμη και από Οθωμανούς. Πρόκειται για μία γενικευμένη κατάσταση που την επισημαίνουν και ξένοι παρατηρητές. Oι εκμισθωτές των φόρων ρίσκαραν βέβαια τα χρήματα που επένδυαν στην ενοικίαση των φόρων.