Κι εσύ πατέρα... να κάθεσαι μονάχα σ' εκείνη την παλιά πολυθρόνα. Ο πόνος μου δε σ' άγγιξε. τίποτε δεν έσπαγε το παγερό σου βλέμμα. Μ' έδωσες όπως- όπως στον Κούκιν - άλλωστε, τον αγαπούσα!- σα να παρέδιδες μια γλάστρα με κυκλάμινα σ' έναν ξένο. Ούτε οι λυγμοί μου, εκείνο το βράδυ που φτάσανε τα μαντάτα, δε σε τάραξαν.