Ο 11ος αιώνας πέρασε στην ιστορία με κύριο γνώρισμά του τη συνέχιση της αλματώδους εξάπλωσης του μοναχικού βίου και την ανεξέλεγκτη ίδρυση όλο και περισσοτέρων μοναστηριών σ’ ολόκληρη τη Βυζαντινή Επικράτεια. Το γεγονός αυτό δημιούργησε την ανάγκη εξασφάλισης των απαραίτητων για τις μοναστηριακές κοινότητες περιουσιακών στοιχείων. Οι υλικές ανάγκες των μοναστηριών καλύπτονταν είτε με την προσωπική εργασία των μοναχών, την κατάληψη και χρησικτησία πάνω στα ακίνητα και την καρποκτησία, είτε με δωρεές, αγοραπωλησίες, εισφορές των ίδιων των μοναχών κατά την είσοδό τους στο μοναστήρι, κληρονομιές κ.λ.π.