Στα τελευταία προεπαναστατικά χρόνια η αμφισβήτηση του ρόλου της Εκκλησίας στις κοσμικές υποθέσεις είχε επεκταθεί με αποτέλεσμα να περιοριστεί ο ρόλος της στην επικύρωση των πρακτικών της κοινότητας. Μάλιστα ο ανώτερος κλήρος, επιδιώκοντας ηγετικό ρόλο σε συνεργασία με τους κοινοτικούς άρχοντες, παρενέβαινε συχνά στο έργο τους. Στους ισχυρότερους απένεμε και το οφφίκιο του λογοθέτη, όπως στον Iω. Στάμου Χονδροδήμο ή Λογοθέτη, πανίσχυρο κοτζάμπαση της Λεβαδειάς για μερικές δεκαετίες πριν από την Επανάσταση του 1821.