Αυτά ως παρατηρήσεις. Μια πικρή αλήθεια τώρα. Η ψήφιση ή μη του Μεσοπρόθεσμου ισοδυναμούσε με ένα δίλημμα που διατύπωσε πολύ εύστοχα ο Μίμης Ανδρουλάκης. Το δίλημμα ήταν σκληρό αλλά απλό «Να αποδεχτούμε ένα κακογραμμένο μυθιστόρημα με την ελπίδα να το ανατρέψουμε στην πορεία ή να ακολουθήσουμε το δρόμο που οδηγεί στο θάνατο». Το Μεσοπρόθεσμο ψηφίστηκε. Και τώρα πια τι κάνουμε; Δυστυχώς ,ή πιάνουμε τον ταύρο από τα κέρατα ή δε γλιτώνουμε το θάνατο. Προσωπικά δεν πιστεύω –δυστυχώς δεν πιστεύω- πια σε κυβερνήσεις συνεργασίας βλέποντας τον λαϊκισμό του κ. Σαμαρά και τον εξωπραγματισμό της παραδοσιακής αριστεράς. Δεν πιστεύω επίσης σε κυβερνήσεις «τεχνοκρατών», γιατί σε αυτό το διάστημα δε διαπίστωσαν θέληση συμμετοχής εκ μέρους τους. Προτιμούν ,οι περισσότεροι τουλάχιστον το ρόλο του συμβουλάτορα ή του σχολιαστή ,και οπωσδήποτε προτιμούν την ησυχία τους σε μία υψηλόμισθη θέση. Άρα όλη η ευθύνη βρίσκεται στα χέρια της κυβέρνησης. Αν φτάσει το πλοίο στο λιμάνι ,πολλά θα είναι διαφορετικά απ’ότι σήμερα. Αν όχι, τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα…..μα πάρα πολύ δύσκολα!