Συνεπώς η πλειονότητα των επαρχιακών κέντρων του Ελληνικού χώρου δεν αποτέλεσε την περίοδο αυτή πόλο έλξης πολλών κατοίκων. Αντίθετα οι πόλεις-έδρες των Οθωμανικών αρχών είτε υπήρξαν αφιλόξενες για τον Χριστιανικό πληθυσμό είτε, όταν είχαν μεικτό πληθυσμό (που κατοικούσε, κατά κανόνα, σε ξεχωριστές συνοικίες), όπως στα Γιάννενα βίωσαν την άνοδο του ανταγωνισμού ανάμεσα στον Χριστιανικό και στον Μουσουλμανικό πληθυσμό. Ενίσχυση του Ελληνικού πληθυσμού παρατηρείται σε ορεινούς οικισμούς που ανέπτυξαν τη βιοτεχνία (στο Μέτσοβο, στα Αμπελάκια, στη Δημητσάνα κ.α.), καθώς και σε πεδινούς ή νησιωτικούς οικισμούς.