Tο χειμώνα μετακινούνταν σε πιο χαμηλά εδάφη, μέσα στα όρια του χωριού, και το καλοκαίρι στα κοντινά βουνά. Πρόκειται για την ημινομαδική κτηνοτροφία. Αντίθετα στα βουνά η κτηνοτροφία ήταν η κύρια απασχόληση των κατοίκων και το βασικό τους εισόδημα. H κτηνοτροφία δεν ασκείται μόνο στα λιβάδια, αλλά και στις γεωργικές γαίες εποχικά, δηλαδή ανάμεσα στο θερισμό και στη σπορά. Σε πολλές περιοχές, όπως στη Θεσσαλία (όπου υπήρχε μεγάλη διαθεσιμότητα γαιών), στη Μακεδονία, στην Πελοπόννησο και αλλού, συνυπάρχει η χρήση του εδάφους από τη γεωργία και την κτηνοτροφία. H ανάγκη για βοσκότοπους ήταν συνεχής και μερικές φορές δημιουργούσε προστριβές για τη χρήση των βοσκότοπων.