O θερισμός του σιταριού γινόταν με το παραδοσιακό δρεπάνι κάτω από τον καυτό καλοκαιριάτικο ήλιο. Χιλιάδες εργάτες έρχονταν κάθε καλοκαίρι στην Πελοπόννησο από τη Ζάκυνθο και την Κεφαλονιά για να θερίσουν τα σταροχώραφα της πεδιάδας της Γαστούνης ή κατέβαιναν από τα Χάσια και την Πίνδο για να θερίσουν τα σιτάρια του απέραντου Θεσσαλικού κάμπου με λιτή και ακατάλληλη διατροφή (κρεμμύδια, ξύδι, λίγο ψωμί) που εξαντλούσαν τον οργανισμό και προκαλούσαν δυσεντερία και άλλες ασθένειες στους θεριστές. Tα αλώνια, όπου γινόταν το αλώνισμα των σιτηρών, δεν είχαν συνήθως πέτρινο, αλλά χωμάτινο δάπεδο και έτσι το σιτάρι ανακατευόταν με χώμα.