ሁላችንም ውስጥ የኑሮ ጽንስ አለ፤ ልውለድ አልያም ልውረድ የሚል ጽንስ። ነገሮች ሲከብዱን፤ ኑሮ ሲመሰቃቀልብን…..ስኬት እንደ ውልጃ ቀን ሲርቀን፤ ተስፋ መቁረጥ ጋር ሄደን አላማችንን እናጭናግፋለን……ትንሽ ብንታገስ እኮ…..በጊዜው ሙሉ ልጅ ፤ ሙሉ ስራ እንወልድ ነበር። ተፈጥሮ ትልቅ መምህር ነው። የወቅቶች መፈራረቅን እንይ፤ ክረምቱ ሲበርደን ቆይቶ፤ ደስ በሚለው ጸደይ ወራት ይተካል። እንዲያልቅ ባንፈልግም እንኳን ጸደይ ፤ በበጋ ይተካል። የሙቀቱ ጊዜ፤ እንደ ሞቀንም አንቅር፤ በጋው በመጽው ይተካል። ተመልከቱት….ክረምቱ ብርድ ሆኖ አይቀርም፤ ሙቁቱ ሙቀት ሆኖ አይቀርም። ጨለማው እና ብርሃኑም እንደዛው…..ሺህ ተጠራጣሪ ብንሆን ጨለማ ሳይነጋ ጨለማ ሆኖ ይቀር ይሆን እንዴ? ብለህ ሳንተኛ አድረን እናውቃለን ? በፍጹም! ምክንያቱም አንጠራጠርም።