ደራሲዋ — በዚህ አዲሱ መጽሐፏ — ንፁህን — ውሃ-ተራጭታ ካደገችበት ሠፈሯ ጀምራ — እስከ ትምህርት ቤቷና መምህሮቿ — እስከ እናት፣ ወንድም፣ እህቷ — እስከ ቀደማዊ ምኒልክና አዲስ አበባ ዩኒቨርሲቲ እያጓጓዘች — በአሰቃቂው የ60ዎቹ የፖለቲካ እሣት ተቃጥሎ ጠባሳው ያልለቀቀውን — ያን የንፁኅ፣ የንፁሀን ህይወት — በሚገርም ቅለትና ቅርበት — ልብን በሚነካ ሰብዓዊ ቋንቋ — ልክ ራሳችን በሥፍራው ላይ ታዳሚ ሆነን ነበልባሉን የቀመስነው እስኪመስለን ድረስ — ስላየችን፣ ስላናደደችን፣ ስላሳዝነችን፣ ስላስቆጨችን፣ እና ሳንወድ በግድ — በእናት አንጀት ከሚያለቅሱት እናቶች ጋር — አብረን — እንድናለቅስ — የእናት አንጀትን እንዲህ በቃላት ኃይል ግልጽልጽ አድርጋ ላቋደሰችን — ለዚህች ደራሲ — ቆንጂት ብርሃን — በድጋሚ ጤናውን፣ ሠላሙን፣ ዕድሜውን ይስጥሽ፣ ልጆችሽን የኢትዮጵያ አምላክ ይባርክልሽ ብዬ አመስግኜ አበቃሁ፡፡