ይህን ጽሑፍ የሚያነብ ሰው “ማዕበሉ ወደ መርከቢቷ እንዲገባ ያደረገው ማን ነው?” ከሚለው ይልቅ “ማዕበሉ ከዚህ በኋላ እንዳይገባ፣ የገባውም እንዲወጣ እኔ ምን ማድረግ አለብኝ?” ብሎ ቢያስብ መልካም ይመስለኛል፡፡ እርግጥ ነው “ማዕበሉ የትኛውን የመርከቧን አካል ገንጥሎ ገባ? ያ የመርከቧ አካል ክፍተት እንዲፈጥር ያደረገው ምንድን ነበር?” ብሎ መጠየቅና መመርመር ችግሩ ዳግም በሌሎች የመርከቧ ክፍሎች ላይ እንዳይፈጠር ለመጠንቀቅና የጎደለውን እየሞሉ፣ የጠመመውን እያቀኑ ለመሔድ እጅግ ወሳኝ ነው፡፡ ነገር ግን ጥፋተኛውን የመፈለግና የመቅጣት ሥራ መከወን ያለበት መጀመሪያ እየሰመጠች ያለችውን መርከብ ያለ ችግር መንሳፈፍ መቻሏን ማረጋገጥ ከተቻለ በኋላ ብቻ ነው፡፡ አጥፊውን ከመርከቧ ለማስወገድ መጀመሪያ የመርከቧ ህላዌ ወሳኝ ነው፡፡ በቅድሚያ ሁሉም የመርከቧ ተሳፋሪዎች በመደማመጥና በመተባበር ሊሠሩት የሚገባው ቀመር “መርከቢቱን እንዴት እናድናት?” የሚለውን ጥያቄ የሚመልስ እንጂ “አጥፊውን እንዴት እንቅጣው?” ላይ ያተኮረ መሆን የለበትም፡፡ መርከቧን ካዳንንና ሕይወታችንን ካተረፍን በኋላ አጥፊውን ብንፈልግ የመርከቧ ተራዳ (mast) ላይ እንሰቅለዋለን፡፡ መርከቧ ከሰጠመች ግን እንኳን ለቅጣት የሚሆን ተራዳ ነፍስ ለማትረፊያ የሚሆን መቆሚያ ስፍራም አናገኝም፡፡ ችግር ፈጣሪውም፣ ተቆጭዎቹም ወደ ባሕሩ እንወረወራለን፡፡ የሻርክ ቀለብስ ከመሆን ማን ያድነናል?