ያን ጊዜ ጉድ ፈላ። ፊትም የታሰሩበት ሰንሰለት መክፈቻውም፣ መበጠሻውም፣ ማሳጠሪያውም በነሱ እጅ ስላልሆነ በርቀት እንዲበጠስ ሆነ፣ ማጣፊያው አጠረ፣ የትም ማምለጥ አልተቻለ። ቀጣዩን ለማሰር በሚበቃ አይነትም ለክተው ገመዱን ቆራረጡት፣ መንዛዛትን አሳጠሩት፣ ማንም! ሊያጉረመርም አይችልም። ያለ ስምምንት ያለ ውለታ የተፈፀመ አይደለማ! ”ጥንቱን ነበር እንጂ መጥኖ መደቆስ – አሁን ምን ያደርጋል ድስት ጥዶ ማልቀስ " የሚባልበት ጉዳይ ሆነ። ስለዚህም ወያኔ እራሱን ገደብ የሌለው ባርነት ውስጥ በድጋሜ አስገባ። ለስልጣን ላበቁት ባዕዳን ሁሉ በውለታው መሰረት ለመፈፀም ተገደደ። ስለዚህም የህዝብን መሬት እየነጠቀ ለነሱ አከፋፈለ። ለራሱም ሞነቸፈ። አዲዎስ! የህዝብ ትግል ማጭበርበሪያ ሆኖ ቀረ። ሱዳንም ለውለታዋ ሰፊ መሬት ተቸራት። ሟቹ ጠቅላይ ሚኒስትር መለስ ዜናዊ ተከታዩን ሁሉ ማኖ አስነክቶ፣ ጥላቻን፣ ውርደትን፣ ተጠያቂነትን ሁሉንም አውርሶ ነጎደ። " ሸንኮራ ገዳ ቢሰጡኝ አጤ - መምጠጤን ጥዬ ምነው መላጤ" ሲል ስንኝ ቋጠረለት። ባዕዳን በጅልነቱ ሳቁ! ተዘባበቱ፣ በተሰጣቸውም ተደሰቱ። ይኸ ሁሉ ነገር ሲደረግ ተነሳንለት ያሉት የህዝብ ዓላማ ውሸት እንደነበረ ተጋለጠ። ቆምንለት ያሉትን ህዝብ መሬቱን ለመነጠቅ፣ ለድብደባ፣ ለእስር፣ ለእንግልት፣ ለአሰቃቂ ሞት ዳረጉት። ወያኔ እራሱን በቪላ፣ ዘመዶቹን በኮንዶምኒየም፣ ልጆቹን በስኮላርሺፕ አንበሸበሸ። ለድሃው የትግራይ ህዝብ ተረፍ መረፍ የደረሰው ለማስመሰል ቅንጥብጣቢ ጣለለት። የነሆለለውም በሌለ ነገር እንዲኩራራ፣ በባዶ ልቡ እንድታብጥ ተቀሰቀሰ። "ከወርቁ ዘር በመወለዴ እኮራለሁ" ሲል መለስ ዜናዊ ባደባባይ ተናገረ። ልክ " "ዶች ላንድ ኡበር አለስ" ብሎ እንዳለው ሂትለር። መደለያ መሆኑ ነው።