የመደብ ጥያቄ መላውን የኢትዮጵያ ሕዝብ ለማሰተባበር (አብዮት ለመቀስቀስ) የሚችል አልነበረም፡፡ “መሬት ላራሹ ለማን? ለኤርትራውያን? ለትግሮች? ለወሎየዎች? ለጎንደሮች? ለሀረሮች? ለአርሲዎች? ለማ? ይልቅ በመደብ ትግል ስም ዛሬ ለምንሰፈሰፈለት አገር ገድላቸውን ያሳዩ አርበኞች ያለፍርድ ገደልናቸው፡ ከዚያም የኢትዮጵያዊነት ትርጉም ደብዛው ጠፋ፡፡ ሞታቸውም፣ ምንነታችንም በቅጽበት ባዶ ሆነ፡፡ ከዚያም ክርሰቲያኖችም አበዱ፡ እስላሞቹም፣ ማርከሲስቶቹም አበዱ፡፡ ውሾቻችን እንቀብር እንዳልነበር የሰው ልጅ አስከሬን ለመቀጣጫ ፀሐይ ላይ ሲሰጣ አየን፡፡ አስከሬንም እንደሸቀጥ ዕቃ ተሸጠ፡፡ የሰው ልጅ ሁለት ጊዜ የሞተባት አገር የዚህ ትውልድ ኢትዮጵያ ብቻ ነች፡፡ በርዕዮተ ዓለም ተቃውሞ የተነሱት (ጎጃም፡ ሸዋ፡ በጌምድር፡ ወሎ) ተቀጠቀጡ፡፡ “ተሰፋ ለዘውድ” እና “አድኃሪያን” እየተባሉ በግርግር ፖለቲካ አለቁ፡፡ በተቃዋሚዎችና በደርግ መሀል በዚሀ ሰቆቃ ላይ ልዩነት አልነበረም፡፡ የእነዋቆ ጉቱ አሟሟት ግን ታሪካዊ ሸፍጥ ተደርጎበታል፡፡ ሞታቸው በኦሮሞ ስም ለተነሳው የብሔር እንቅስቃሴ እርሾ እንደሆነ ተሰበከ፡፡ የጠባብ ብሄርተኛ ድርጅቶችም ሆኑ የግራ ድርጅቶች የኦሮሞን ጭቁንነት ለማረጋገጫ ተጠቅመውበታል፡፡