መጓዝ ከጀመርን ደቂቃዎች አልፈዋል። “ተንጫጩ ቢለን ነው። ማን ሊሰማን?” መጨረሻው ረድፍ ከተደረደሩ ተሳፋሪዎች አንደኛው ተናገረ። “ኧረ ማን ያንጫጫው የሚባልበት ጊዜ ይመጣል። ስለዚህ የመንጫጫት ዕድልን መጠቀም አንዳንዴ ጥሩ ነው፤” ትለዋለች ከጎኑ የተቀመጠች ባለአይፎን። “ግን ግን የመንጫጫት ሕግን ተከትሎ መንጫጫትና እንዲሁ ዝም ብሎ ማንጫጫት ይለያያል፤” ይላል ሌላው። “ወይ ጉድ። በድርድር ዘመን ጫጫታ? ደግሞ ጫጫታ ምን ሕግ አለው? ሕግም ካለው ሊሆን የሚችለው አለመንጫጫትን የሚከለክል መሆን አለበት፤” ስትል እሷ ሁሉም ፈገግ አሉ። “እንኳን ሰው ቆርቆሮ ካልነኩት ይንቋቋል እንዴ ሳይነኩት? ወደን መሰላችሁ የምንጫጫው? ስለሚነካኩን እኮ ነው፤” የሚለው ደግሞ ጎልማሳው ነው። “የምንጫጫውማ የኢኮኖሚ ዕድገቱና ልማቱ ባመጣው ተፅዕኖ ምክንያት ነው። ጠያቂና ሞጋች ኅብረተሰብ መፈጠሩን የተጠራጠሩትን ለማሳመን ነው። አንጫጭ ተንጫጭ የለውም። ‹ፕሮግረሱ› ነው፤” ሲል መዓት የወረዱበት ወጣት፣ ‹‹እሱን ሂድና ፔጅህ ላይ ፖስት አድርገው። ይኼ ታክሲ ነው። አይደለም እንዴ?›› ብሎ ወያላው ሊያያይዝ ሞከረ።