በሁለተኛ ደረጃ ደግሞ መንፈሳዊነት የዘመኑን ዘመናዊ ጥያቄ በጥልቀትም የተገነዘበ ሊሆን ይገባዋል (Contextualization and Relevance)። እኛ አሁን በመጀመሪያው ክፍለ ዘመን በቆሮንቶስ ከተማ አይደለም የምንኖረው። የአይሁድና የአሕዛብ የእርስበርስ ግንኙነት፤ አብሮ ከአንድ ማዕድ የመብላት ጥያቄ፤ ቀናትን የማክበርና ሰንበታትን የመጠበቅ ጉዳይ እንዲሁም እነዚህ ከወንጌል ጋር ያላቸውን እንደምታ በጥልቀት መዳሰስ ለእኛ በቀጥታ ርባናው (relevance) ጥቂት ነው። ያ ጥያቄ የኛ ጥያቄ ስላልሆነ። ይህ ማለት ግን በቅዱሳት መጻሕፍት ላይ ተጠይቆ ሲመለስ የምናየው ጥያቄ ለጥያቄያችን ረብ-የለሽ (irrelevant) ነው ብሎ ማሰብ ግን ስህተት ነው። ምክኒያቱም እ/ር የእኛን ጥያቄ ሊመልስ የወደደው በእነርሱ ጥያቄ ውስጥ ነውና። ጌታም ሲናገር “ለእናንተም የምነግራችሁ ለሁሉ እላለሁ” (ማር. 13:37) እንዳለው ነው። ለእኛ ለዘመናዊዎቹ ሰዎች የቀረበልን ሕይወት የተሰጠን በጥንታዊው ዓለም ቡሉኮ ውስጥ ነው። የሰማይና የምድር ገዢ የሆነው እግዚአብሔር ማንነቱንና ዓላማውን፣ እንዲሁም ለሰው ልጆች ሕይወት ያለውን ዕቅድ የገለጠልን (divine disclosure) “ሰማያዊው ንጽረተ-ዓለም በዚያ በጥንታዊው ንጽረተ ዓለም” ውስጥ በነበረው «ንኪኪ» ውስጥ ነው። በዚህ ንኪኪ ውስጥ ዘመን መጠቅ የሆነው ነገረ-መለኮታዊው እውነት ተሠጠን (timeless biblical/theological truth)። ስለዚህ ዘመን መጠቅ እና ድንበር ዘለል የሆነው እውነት ለማግኘት የመጀመሪያይቱን ቤተክርስቲያን አንገባጋቢና ወቅታቂ ጉዳይ ማተት ይኖርብናል። ጥያቄዋ እና የተሰጣት መልስ ሲገባን፤ የክርስቶስ ሐሳብ ይገባናል። ይህ የመጀመሪያ ተግዳሮት ነው። ይህ የማይለወጠው አምላክ ፈቃድ በእኛም ዘመን እንዲገለጥ ከዘመናችንም ጋር «ንኪኪ» ልንፈጥር ይገባናል። ለዚህም በዙሪያችን ያለውን አንገብጋቢ ጉዳይ በእኩል አጽኖት ጠንቅቆ መረዳት ያስፈልጋል። ምክኒያቱም ሕይወታችን የምትኖረው በዚህ ዓውድ ውስጥ ስለሆነ። የአማኞችን ልብ ያንጠለጠለው ጉዳይ ምንድር ነው? በውጪ ያለው ፈተና ምንድ ነው? ጣኦት የሆነብን ነገር ምንድር ነው? ሕይወትን አንቆ የሚይዝ ስጋት ምንድር ነው? የግጭታችን መንስኤ ምንድ ነው? ወዘተ….እነዚህ የቅዱስ ቃሉ ጥያቄዎች ሳይሆኑ የዘመናችን ጥያቄዎች ናቸው። ይህ ካልሆነ እንዴት አገልጋይ ህዝቡን ያክማል። ሐኪም ዝም ብሎ መድሃኒት አያዝም፤ በመጀምሪያ ምርመራ ያካሒዳል፤ ከዚያ በሽታው ከታወቀ በኋላ ነው መድሃኒት የሚታዘዘው። በሽታው ሳይታወቅ መድኃኒት ማዘዝ በራሱ በሽታ ነው። በበሽታውና በምርመራው ላይ አተኩሮ መድሐኒቱን ግን አለማወቅ እንዲሁ በራሱ በሽታ ነው። ስለዚህ ሁለቱንም በአንድ ላይ የማገናዘብ ጥበብ በተለይ የቤተክርስቲያን መሪዎች ሊካኑ የሚገባው ጥበብ ነው። ይህ ጥበብ ደግሞ በብዙዎች ምክር የሚጸና እንጂ በአንድ ሰው አስተያየት ላይ የተመሰረተ ሊሆን አይገባም።