“ሾፌር አይበቃም? እንጓዝ እንጂ!” መጨረሻ ወንበር ላይ ከተቀመጥነው ተሳፋሪዎች አንዱ ተንጣጣ። “ይሰማኛል ብለህ ነው የምትደርቀው? ወይስ በሜዳችን የመናገር ነፃነትን እንለማመድ ብለህ?” ስትለው አጠገቡ የተቀመጠች ጎምላላ ዞሮ ዓይቷት አቀለጠው። ይተዋወቁ ኖሯል። “አፌ ቁርጥ ይበልልሽ! ባንቺ ቤት አያይዘሽኝ ሞተሻል እ? ከመቼ ወዲህ ነው ደግሞ እንዲህ አፍ የፈታሽልኝ?” ጎልማሳው ዓይን ዓይኗን እያየ ልጅትን በኃፍረት አንገት አስደፋት። “ቢናገሩ አፈኛ ዝም ቢሉ ሞኝ! ታዲያ አማራጭ ከሌለ ካለው አንዱን መምረጥ የለብኝም? ጊዜው ደግሞ የምርጫ ነው፤” አለችው። “አደራ እንዲህ እያልሽ ቆመሽ እንዳትቀሪ። ሰው ዘንድሮ ካለው የማይሻል አማራጭ እንዳለው ሁሉ፣ የያዘውን እያቃለለ ምርጫ ምርጫ ሲል ነው መላ ቅጡ የጠፋበት። ደህና ነሽ ግን?” እያላት ወደ ግል ጨዋታቸው አዘነበሉ። “ኧረ እናንተ ሰዎች ስለጉልበታችሁ እምላክ እንሂድ?” ሦስተኛው ረድፍ ላይ የተቀመጠች ቆፍጣና ረብሻ ጀመረች። ትዕቢተኛው ወያላችን ብቅ ብሎ ገላምጧት ሲያበቃ፣ “የት ለመድረስ ነው አሁን አንቺ እንዲህ የምትመናቀሪው? መሬት በነፃ እየጠበቀሽ ነው የተባለች አትመስልም? ካሬ ሜትር ሚሊዮን ገብቷል አርፈሽ ቁጭ በይ በሏት፤” ብሎን እየተጎማለለ ራቅ አለ።