እነሆ መንገድ! ከአያት ወደ መገናኛ ልንጓዝ ነው። የሄድንበትን ደግመን ልንሄድበት የተጓዝንበትን ደግመን ልንጓዘው አቀበቱንም ቁልቁለቱንም ተያይዘነዋል። ይህም ለዛሬ ድልና ሽንፈት ሆኖ ይቆጠራል። ታሪክ ጸሐፊ ያለፈውንና የሚመጣውን አቀናጅቶ በሚያሰናኝበት የብራና ቅኝቱ የሚከተብና የማይከተብ ሀቅ እዚህ ጎዳና ላይ ይቀመራል። የታክሲያችን ወያላ የሚጠግብ አይመስልም። “እህ ትሄጃለሽ እሙዬ? እ? አጎቴ? አክስቴ? አባቴ? እናቴ?” እያለ ያልተዛመደውን እያዛመደ አፉ ሰው ያጠምዳል። “ኧረ እንሂድ? ከቤት እስኪወጡ ልትጠብቃቸው ነው? ሞልቷል እኮ፤” ይሉታል መጨረሻ ወንበር የተቀመጡ።