በበኩሌ — ለእኔ — ንፁህም ሆነች ፍሬህይወት ወይም ደራሲዋም ራሷ ብትሆን — ልናዳፍነው በደረስነው በሰብዓዊው ተፈጥሯችን ላይ ፈንጥቀውልን የሚያልፉት ድንቅ ነገር — በአንድ ወቅት በዚህች ምድር ኖረው ያለፉ ወይም የሚያልፉ እውነተኛ የኢትዮጵያውያት ሴቶችን አብርሆትና ማንነትን ብቻ ሳይሆን — ከዚህም በላይ የሚወክሉትን ድንቅ የእውነተኛ የኢትዮጵያውያን እውነተኛ ሰብዕናና እውነተኛ ታሪክ፣ እውነተኛ ቅርስ ነው፡፡ እነዚህ ቆነጃጀት የሚወክሉት — በአንድ ወቅት እንደዘበት ወድቆ ቢቀርም — አንድ ቀን ደግሞ ከአመዱ ውበትን ተላብሶ እንደሚነሳው በራሪ ወፍ — እንደ ፊንክስ — አንድ ቀን ከወደቀበት አለምልሞ የሚነሳውን — እና የብዙዎች ሕልምና ረሃብ የሆነውን — ለምንጊዜም በልባችን ማህተሙ የሚቀርልንን — ያን ታላቅ ኢትዮጵያዊ የሃገር ፍቅር ነው፡፡ ያን ታላቅ ኢትዮጵያዊ የብልፅግና መቅረዝ ነው፡፡ ያን እንደ ኦርየን ከዋክብት ከያቅጣጫው ከተሰባሰቡ እልፍ አዕላፍ ኢትዮጵያውያን ነፍሳት እየተነሣ የሚበራውን — ያን ታላቅ ኢትዮጵያዊ ነፃነት፣ ኢትዮጵያዊ ስብዕና ነው የሚወክሉልኝ!!!