እና ደግሞ . . . ምን የሚል ሃሳብ ደግሞ መጣብኝ? . . . የሁለቱ መጻሕፍት ደራሲ — የ60ዎቹ ወጣቶች ብርሃነ-አምሳል — የአሁኗ ወይዘሮ ቆንጂት ብርሃን — በእርግጥ ግን — የእነዚህ በ‹‹ምርኮኛ›› ላይ ያለችዋ — የፍሬህይወት — እና — በ‹‹ያላረፉት ነፍሶች›› ላይ ያለችዋ የሃሳብ መንትያዋ — የንፁህ — እውነተኛ ታሪክ ባለቤት ራሷ ትሆን?? የሚል ድንገታም ሃሳብ — ድንገት — ጭራው እንደማይያዝ (ግን ጅራታም) ኮከብ ወደኔ ብርሃኑን ፈንጥቆ — ልይዝ ልጨብጠው ስል — በህልሜ ሰማይ ጥሎኝ ተሰወረ፡፡ በእውነት — ለማንም ኢትዮጵያዊት ሴት — ለማንም ኢትዮጵያዊ ወጣት — ለማንም ያን አሰቃቂ ዘመን ከነባህሉ በጽናት ለተወጣ ሰው ጭምር — እነዚህን የደራሲዋን ገጸባህርያት ‹‹ፍሬህይወት››ን ማወቅ ልክ የህይወትን ፍሬ እንደማግኘት ነው፤ እና ደግሞ ‹‹ንፁህ››ን ማወቅ —ልክ የራስን ህሊና፣ የራስን ልቦና እንደማንፃት ያህል ነው — ባይ ነኝ፡፡ ‹‹ፍፁም ኢትዮጵያዊት!›› ከሚለው የእነ ግርማ በየነ ዘፈን ውጭ — በእውን ፍፁም ኢትዮጵያዊት የሚባሉ ኢትዮጵያውያት ሰብዕናዎች እንደኮከብ በራቁን በዚህ ዘመን — ስለእውነት — እነዚህን አርአያ ሰቦች የምርኮኛዋን ፍሬህይወት እና ያላለፉ ነፍሶችን ንፁህን የመሠሉ አብረቅራቂ ከዋክብት — ታሪካቸው በመጽሐፍ ተከሽኖልን ማግኘት — የእውነት — በተለይ ማነፃፀሪያው ለጠፋብን ለእንደኔ አይነቱ እልፍ ኢትዮጵያውያን — ታላቅ መታደል ነው!!! በበኩሌ ደራሲዋን ዝቅ ብዬ አመሠግናለሁ፡፡ ግን ግን… የዚህች ደራሲ የወ/ሮ ቆንጂት ብርሃን ታሪክ — የራሷ የህይወት ታሪክ ይሆን?? የሚል ሀሳቤንም ሳልተወው ነው ታዲያ — በምስጋና የምለጥቀውው፡፡