እኔ ቦሌ ብራስ ሆስፒታል አጠገብ ወርጄ ወደ ጉዳዬ ሳመራ የአንድ እምነት ተከታዮች ሦስት ሆነው መደርደሪያ ቢጤ አቁመው፣ ለአላፊ አግዳሚው የሃይማኖት በራሪ ጽሑፎችንና መጻሕፍትን ይሰጣሉ፡፡ አንዱ ወደ ሰዎቹ እያመለከተ፣ ‹‹እነዚህን ነው እኮ በስሜ ሊያሳስቱ ይመጣሉ ያለው . . .›› እያለ ሲሳለቅ፣ አንዱ ደግሞ፣ ‹‹የእንዳንተ ዓይነቱን ትዕቢተኛ ልብ ለማብረድ የእነሱ መኖር ጥሩ ነው…›› ሲለው ድንገተኛ ፀብ ተፈጠረ፡፡ የመጀመሪያው እንዴት ትናገረኛለህ በሚል ስሜት አንዳች በሚያህል ሰፌድ እጁ ድንገት ሲያሳርፍበት ያኛው አስፋልቱ ላይ ዧ ብሎ ወደቀ፡፡ በአካባቢው የነበሩ ሰዎቸ ገላግለው መቺና ተመቺን ወደ ሕግ ለመውሰድ ሲንቀሳቀሱ ከየት የመጣ የማይታወቅ ንክ ቢጤ፣ ‹‹አባትና ልጅ የማይስማሙበት ዘመን፣ ወገን ከወገኑ የማይተዛዘንበት ጊዜ፣ የጠገበው ለራበው የማይሳሳበት ወቅት፣ መደማመጥ ጠፍቶ ሐሜትና አሉባልታ የገነኑበት አሰልቺ ትውልድ፣ በአጠቃላይ ሁኔታችን ሲታይ ለራሱ ለፈጣሪ ጭምር ግራ የሚያጋባ . . .›› እያለ በከፍተኛ ድምፅ ሲለፍፍ ከእኛ እሱ እንደሚሻል ታሰበኝ፡፡ እሱስ በጊዜ ለይቶለታል፡፡ የእኛ ደግሞ እንዴት ይሆን?