በአሁኑ ‹‹ያላረፉ ነፍሶች›› ደግሞ — በአሁኑ ደግሞ ደራሲዋ ይዛ የመጣቻትም ዋና ባለታሪክ ሴት — ንፁህ — ይህች ንፁህ ደግሞ — ከዚያችኛዋ በምርኮኛ መጽሐፏ አሳምሬ ከማውቃት ከፍሬህይወት ጋር — አንድ ሆነችብኝ፡፡ አንድ ሲባል ግን — ለየት ያለውን — ቀድሞ በምርኮኛ ውስጥ ያላየነውን — በደንብ ገልጣ ያላሳየችውን — ሌላ እሷን ሆና ነው ብቅ ያለችው ንፁህ፡፡ ንፁህም እንደ ፍሬህይወት ከገጠር እስከ ከተማ፣ ከአራት ኪሎ እስከ ግቢ-ገብርዔል — ከባህታ እስከ ቅዱስ ጊዮርጊስ — ከጉለሌ እስከ ሰንጋተራ — ከቅዱስ እስጢፋኖስ እስከ ሩፋኤል — ከቄራ እስከ ላንቻ — ከዝዋይ እስከ ሻሸመኔ (ፍሬ ግን አዋሣን ነበር የረገጠችው – በዝዋይና ሻሸመኔ አልፋ) — ሁሉንም ስፍራ እያዞረች — የንፁኋን ኢትዮጵያዊት ቆንጆ — የንፁህን — እና የእልፍ አዕላፍ የ60ዎቹን ኢትዮጵያውያን ጉዞ — ቀስ አድርጋ አብራን ‹‹ዎክ›› እያደረገች — ታሳየናለች፣ ታወጋናለች፣ ታንሾካሹክልናለች — ከፍስሃ ስብሃቱም፣ ከባህል ትውፊቱም፣ ከሰቆቃውም፣ ከመከራውም፣ ከሁሉም ስብሃት ስብሃቱን ፉት እንድንል እየጋበዘችን — በንፅሂቷ ኢትዮጵያዊት ወጣት ንፁህ አዕምሮና ስሜት ውስጥ ጨምራን፡፡