“እሺ እዚያ ጥግ. . .” ወያላው ጉዞ ከመጀመራችን ያጣድፈናል። መጨረሻ ወንበር ከተቀመጡ አንድ አዛውንት ሌላ ሦስቱ ይተዋወቃሉ። የሚጫወቱት ስለኬንያው የአልሸባብ ጥቃት ነው። “የአበራሽን ጠባሳ ያየ ‘አይስቅም’ ሆኖብኝ እንጂ እኔስ ሳቅ ሳቅ ይለኛል፤” ይላል አንደኛው። “ዋ ሰው ሲሞት የሚስቅ ቀጣዩ ሟች ብቻ ነው ይባላል። አይደል አባት?” አዛውንቱን ለፍርድ ያስገቡዋቸዋል። “ይባላል!” ይመልሳሉ ባጭሩ። “እኔ እኮ የምስቀው በሟቾች አይደለም። ምን ነክቷችኋል? ምንድነው የምድሩ አልበቃ ብሎ በሰማይ ቤት ስም ማጥፋት?” ካለ በኋላ፣ “እኔ ሳቅ ሳቅ ይለኛል ያልኩት የአሸባሪዎችና የተሸባሪዎች ነገር እየከረረ ስለመጣ ነው፤” ሲል አዛውንቱ አቋረጡትና፣ “እግዜር ሲጠብቅ ነዋ ልጄ። ሁሉንም እሱ ሲጠብቅ ነው። ‘እሱ ከተማን ካልጠበቀ ጠባቂ በከንቱ ይደክማል’ ይላል መክብብ። ምህላችን እያስጨነቀው ለቅሷችን ዙፋኑ ሥር እንደ ባህር ተንጣሎ እያየ፣ እንዲያ ላለ የሽብር ጥቃት እንዴት አሳልፎ ይስጠን? ቦምብ ስለማንሰማ ጥይት ስለማይጮህብን እንጂ በቀን ሦስቴ ካለመብላት የከፋ ሽብርስ አለ?” አሉት።