ኦሮሞ በጦርነት ሲያሸነፍ “ጨካኝ” ይሉታል። ሲያሸነፋቸዉ “ፈጀው፣ ጨፈጨፈው፣ ጨረሰው” በማለት እና አቢሲኒያውያን የኦሮሞን ህዝብ ሲያሸንፉ ደሞ “ዛሬ አምላክ አሳልፎ በእጃችን ሰጠ” አንገታቸውን ቆራርጠን ጭንቅላታቸውን ከመርን። በእግዚሃብኤር ኃይል ይህን ያህል ገደልን እያለ ኦሮሞን መግደል ፅድቅ እንደሆነ አድርጎ ይጽፍ የነበረው አባ ባህሪ ነበር። በውጊያ እነሱ ሲያሸንፉ ጀግንነት እና የአምላክ እርዳታ ኦሮሞ ሲያሸንፋቸው ደሞ እንደ ጨካኝነት መቁጠራቸው ወገንተኝነትን እና ጥላቻን ከማንፀባረቅ ውጪ ሌላ ምንም ፍቺ የለውም። ጦርነት ከሆነ ጦርነት ነው፤ ኦሮሞ እየተወጋ ዝም አይልም። ምናልባትም ወግተውት አፀፋውን ሲመልስ መንጫጫቱ “አንቺው ታመጪው አንቺው ታሮጪው” መሆኑ ነው፡፡ በሌላ የሕግ መርህ ባለቤት በራሱ ጉዳይ ፈራጅ አይሆንም ስለሚባል በራሳችሁ ጉዳይ ለራሳችሁ የሰጣችሁት ምስክርነት ተአማንነት አይኖረውም፡፡ እንዲሁም ጠላት ነው ብላችሁ በጥላቻ እና በፍራቻ ስለምታዩት የኦሮሞ ህዝብ የምትሰጡት ምስክርነትም ቢሆን ከወገንተኝነት የፀዳ ሊሆን አይችልም። ይህ ሁሉ ሆኖ ግን ኦሮሞን ከሚጠሉት ጎራ ካሉት ፀሀፊዎች እንደ እነ አለቃ ታዬ አይነቶቹ በመፀሀፋቸው ኦሮሞ ሰላም ወዳድ፣ እግዚሃብሄርን የሚፈራ፣ በሸንጎው በውሸት የማይፈርድ፣ ምንም እንኩዋን ክርስትናን ያልተቀበለ ቢሆንም አስርቱን ትዕዛዛት “ክርስቲያን ነን” ከሚሉት በላይ ያከብራል በማለት መስክሯል። ምንም እንኩዋን ክርስቲያኖች ብንሆንም ክፉዎች እና በመፀሀፉ የማንመራው እኛ ነን እንጅ “ኦሮሞ እንኩዋን በሰው በእንስሳ እንኩዋን አይጨክንም” በማለት በሰፊው ያተተውን እንድታነብ እጋብዝሀለው፡፡ ይህንን የዋህ እና ሰላም ፈላጊ ህዝብ ጫና እና ጥቃት ካበዛችሁበት በኋላ እሱ አምርሮ አፀፋውን ሲመልስ “ጨካኝ” እያላችሁ ብትንጫጩ ማንም አይሰማችሁም። ኦሮሞ ጀግና እንጂ ጨካኝ አይደለም፡፡ ስለ ኦሮሞ ጀግንነት በደንብ አድርጋችሁታዉቃላችሁ። በአድዋ ጦርነት የአምባላገን ምሽግ የሰበረዉ በማን የተመራ ጦር ነዉ? ገበየሁ ገቦ አይደለም እንደ ሚኒሊክ ፈርቶ ስደራደር ሳይታዘዝ ድል አድርጎ በዉጊያዉ የተገደለዉ? ሚኒሊክ ፈረንጆቹን ፈርቶ መቀሌ ላይ የሸኛቸዉ ጣይቱ ባትኖር ከጣሊያን ጋ ይዋጋ ነበር? ጣይቱ ኦሮሞ መ ሆኗን ኢትዮጵያዊነትን እንድንቀበል ለማባበልም ብሆን አምናችኋል::