አንድ ነገር ለማለት ያህል ግን “ዓለም መንደር እየሆነች ነው” በሚል ሰበብ፣ የምዕራባውያን ቴክኖሎጂና የባህላቸው ወረርሽኝ ያመጣው ተፅዕኖ አንድ ወጥ የሆነ (አጉል ልማድና) ባህል በዓለም ሁሉ ላይ እንዲንሰራፋ የሚያደርግ ያላሰለሰ ጥረት ይታያል። ዓለምን “መንደር” የማድረግ ጉዞ (globalization) በበጎ ገፅታው ሲታይ፣ ብዙ ገንቢ ከሆኑ ጥቅሞቹ ውስጥ የህዝቦች መቀራረብና መገናኘት፣ ልምዶችንና ተሞክሮዎችን መለዋወጡ አንዱ ሲሆን ትክክለኛ መልኩ ካየነው ግን በእጅ-አዙር የቅኝ-አገዛዝ የምዕራባዊያንን ሁለንተናዊ የበላይነት ለማስፈን የሚሞከርበት አደገኛ እንቅስቃሴ ነው። የዚህ እንቅስቃሴ ዋና ዓላማ፣ ነባር አገር-በቀል ሥልጣኔዎችን በማቀጨጭ፣ በጥራዝ-ነጠቅ ለውጥ፣ ለዘመናት ያቆየናቸውን ወጎችና እሴቶቻችንን መሸርሸርና የህዳሴያችንን መሠረት ወደ አሸዋ መለወጥ ነው። እንቅስቃሴው ግን ሊገታ የማይችልና ችላ ሊባል የማይገባ የዘመናችን ዕውነታ ነው። ስለሆነም ከሃይማኖት ተቋማት የሚጠበቅ አንዱ ሚና፣ በዚህ በኩል ሊመጡ የሚችሉትን መጥፎና እኩይ ልማዶችን መከላከል ብቻ ሳይሆን ነባር ታሪክ፣ ባህሎችንና የጋራ እሴቶችን በሞግዚትነት (የበላይ ጠባቂነት) መንከባከብ፣ ማበልፀግና ማስፋፋት ይሆናል። እንደ ግል አስተያየት ግን ህብረተሰቡ የለውጡ ማዕበል ሰለባ እንዳይሆን ወቅቱን የጠበቀ የማስጠንቀቂያ ምልክት ሰጪ (watchdog) ለመሆን የተሻለ ተዓማኒነት ያላት የኦርቶዶክስ ቤ/ክ ናት። አቶ ብሩህ፤ “ኦርቶዶክስ ቤ/ክ ይሄንን ማድረግ ያለባት ከማንም በላይ ለራሷ ስትል ነው” ባሉት የምስማማው በዚህ መልኩ ነው።