“የዋለልኝ ነው” አለመባሉ ይመቸኛል፡፡ ሲጀመርም ሆነ ባሁኑ ሰዓት የነፃ አውጭ ንቅናቄዎች ቅዱስ ዶሴ ነው፡፡ ያ ሰው ግን የመዘዘኛዋ ዶሴ ባለንብረት ለመሆን ከፊትም ከኋላዋ ማጀቢያ ሐሣብ አልነበረውም፡፡ የብሔር ጭቆናውን አልተነተነውም፡፡ ከሱ ያገኘናቸው ፅሁፎች አላሰዩንም፡፡ በስድሣ ሚሊዮን (ያኔ) ሕዝብ ላይ የዱብ ዕዳ መርግ (ተወረዋሪ የአለት ደንጋይ) ፈንቅሎ ለመወርወር የሚያስችል ዕውቀት አልነበረውም፡፡ ቅብጠቱ ግን ስሙንና ጀብዱውን (ግብሩን) ከልክ በላይ ለጎሣ ፖለቲካ ማዋሱ ነው፡፡ “On the question of nationalities” “the struggle” በተባለው የዩኒቨርሲቲዉ መጽሔት በራሱ ስም ወጥቷል፡፡ በስንኞቹም መሀል እኔነትን ጨምሯል፡፡ ይህን የኢትዮጵያ ሕዝብ የገጠመ ጣጣና የሁከት ሰነድ ይዘን የዋለለኝን የገድል ሽቅለት ሳስበው ያነጋግራል፡፡ ራሱን የመክዳት ብስጭት ነበረበት ማለት ፍርደ ገምድል ብሎም ድፍረት አይሆንብኝም፡፡ ወሎየዎች የሚዛኑበትን አማረኛ አንገቱን ደፋበት፡፡ የክበባዊ የአማረኛ ዜማውን ከተራቢ አዲሰ አበቤዎች ለመሸሽ እንግሊዝኛን መምረጡ አብዮቱን ሳይራመድ ፈጀው፡፡ የሰሜኑ የጎሣ ፖለቲከኞች ለእርድ ያቀረቡት ሰው እንደነበረም ጅልነቱ ይመሰክራል፡፡ ዋለለኝ በፍጹም ራሱን አልነበረም፡፡