1.Przejściowa łagodna niesprzężona hiperbilirubinemia była obserwowana klinicznie z kilkoma lekami, w tym indynawirem, cyklosporyną i ryfamycyną. SV. Badania asocjacyjne obejmujące cały genom wykazały znaczące powiązanie OATP1B1 i UGT1A1 z podwyższonym stężeniem bilirubiny niesprzężonej, a hamowanie OATP1B1 korelowały z kliniczną hiperbilirubinemią niesprzężoną dla kilku związków. kilku związków. 2. W tym badaniu, zahamowanie OATP1B3 i UGT1A1, oprócz OATP1B1, korelowało z kliniczną hiperbilirubinemią niesprzężoną dla kilku związków. oprócz OATP1B1, zbadano w celu ustalenia, czy jedna miara oferuje wartość wartość jako potencjalne prospektywne narzędzie do przewidywania niesprzężonej hiperbilirubinemii. hiperbilirubinemii. Transport bilirubiny za pośrednictwem OATP1B1 i OATP1B3 został potwierdzono i określono hamowanie dla atazanawiru, ryfampicyny, indynawiru, amprenawiru, cyklosporyny, ryfamycyny SV i sakwinawiru. Aby zbadać inhibicji przez leki, zarówno in vivo Fi (frakcja wewnętrznej inhibicji), jak i R-value. inhibicja) i wartość R (szacowana maksymalna inhibicja in vivo) dla OATP1B1, OATP1B3 i UGT1A1. 3.Wyniki wskazały, że wartości Fi >0,2 lub wartości R >1,5 dla OATP1B1 lub OATP1B3, ale nie UGT1A1, są związane z wcześniej zgłaszanymi przypadkami klinicznymi leków. związane z wcześniej zgłaszanymi przypadkami klinicznymi niesprzężonej hiperbilirubinemii hiperbilirubinemią. 4.Podsumowując, hamowanie OATP1B1 i/lub OATP1B3 wraz z przewidywanymi danymi farmakokinetycznymi u ludzi można wykorzystać przedklinicznie do potencjalnej łagodnej niesprzężonej hiperbilirubinemii indukowanej lekami w klinice. klinice. --- CEL: Scharakteryzowano transport środka do scyntygrafii wątroby i dróg żółciowych Tc-99m mebrofenina (MEB) scharakteryzowano i przeprowadzono badania symulacyjne w celu zbadania wpływ zmienionego transportu wątrobowego na farmakokinetykę MEB u ludzi. METODY: Transport MEB badano w oocytach Xenopus laevis wyrażających OATP1B1 lub OATP1B3 oraz w pęcherzykach błonowych przygotowanych z komórek HEK293 transfekowanych MRP2 lub MRP3. Model farmakokinetyczny został opracowany na podstawie profile stężenia we krwi, moczu i żółci uzyskane u zdrowych ludzi, oraz wpływ zmian w wychwycie wątrobowym i/lub wydalaniu związanym ze stanami chorobowymi (hiperbilirubinemia). stanami chorobowymi (hiperbilirubinemia i cholestaza) na dyspozycję MEB. symulowano. WYNIKI: Transport MEB (80 pM) przez OATP1B1 i OATP1B3 był hamowany przez ryfampicyna (50 mikroM) odpowiednio do 10% i 4% kontroli. MEB (0,4 nM) transport przez MRP2 był hamowany do 12% kontroli przez MK571 (50 mikroM); Transport za pośrednictwem MRP3 był hamowany do 5% kontroli przez 17-beta-glukuronid estradiolu (100 mikroM). Model dwukompartmentowy opisywał MEB (2,5 mCi) ogólnoustrojowe rozmieszczenie u ludzi (klirens ogólnoustrojowy = 16,2 +/- 2,7 ml min(-1) kg(-1)); wydalanie z żółcią było dominującą drogą eliminacji wątrobowej (stosunek stałych szybkości wypływu kanalikowy/sinusoidalny = 3,4 +/- 0,8). Na podstawie symulacji zmieniony transport wątrobowy znacząco wpłynął na ogólnoustrojową i wątrobową ekspozycję MEB. i ekspozycję wątrobową. WNIOSKI: MEB może być użyteczną sondą do oceny, w jaki sposób zmieniona funkcja wątroby na poziomie transportu na poziomie transportu moduluje wątrobowo-żółciowe rozmieszczenie leku. --- 1. Podwyższony poziom bilirubiny w surowicy jest spowodowany głównie chorobami wątroby, hematolizą, wadami genetycznymi i przyjmowaniem leków. Nieskoniugowana bilirubina (UCB) jest wchłaniana do hepatocytów przez ludzki polipeptyd transportujący aniony organiczne 1B1 (OATP1B1; kodowany przez gen SLCO1B1). Niniejsze badanie zostało przeprowadzone w celu określić związek między polimorfizmami genu SLCO1B1 a poziomem bilirubiny w surowicy in vivo. w surowicy in vivo. Ponadto, wpływ podawania niskich dawek ryfampicyny na poziom bilirubiny w surowicy w różnych genotypach SLCO1B1. 2. Poziom bilirubiny w surowicy bilirubiny w surowicy zbadano u 42 zdrowych ochotników, którzy zostali przeanalizowani pod kątem genotypu SLCO1B1. pod kątem genotypu SLCO1B1 (siedmiu, 13, 14 i ośmiu z genotypami SLCO1B1 *1a/*1a, *1b/*1b, *1b/*15 i *15/*15, odpowiednio). Wśród nich 24 osoby (siedem, siedmiu, ośmiu i dwóch z genotypami SLCO1B1 odpowiednio *1a/*1a, *1b/*1b, *1b/*15 i *15/*15) wybrano do udziału w otwartym, dwufazowym badaniu klinicznym. badaniu klinicznym. Każdemu z nich podawano doustnie 450 mg ryfampicyny raz na dobę o godzinie 2000 przez 5 kolejnych dni. Stężenia bilirubiny w surowicy o godzinie 08:00 w dniach 1. i 6. i 6. dnia porównano między różnymi genotypami SLCO1B1. 3. U 42 ochotników, średnie (+/-SD) stężenie UCB w surowicy zarówno w grupie SLCO1B1*1b/*15, jak i *15/*15 była istotnie wyższa niż w grupie SLCO1B1*1b/*1b (11,07 +/- 2,31, 13,01 +/- 3,87 i 8,21 +/- 2,68 mikromol/l, odpowiednio; P = 0,009 i P < 0.001). Bilirum całkowite (T.BIL) zarówno w grupie SLCO1B1*1b/*15, jak i *15/*15 było znacząco wyższe niż w grupie SLCO1B1*1b/*15. znacznie wyższa niż w grupie SLCO1B1*1b/*1b (16,69 +/- 4,09, 20,71 +/- 5,12 i 13,06 +/- 5,12 mikromol/l, odpowiednio; P = 0,029 i P < 0.001). Bilirubina bezpośrednia (D.BIL) w grupie SLCO1B1*15/*15 była istotnie wyższa niż w grupie SLCO1B1*15/*15. znacznie wyższa niż w grupie SLCO1B1*1b/*1b (7,69 +/- 1,81 vs 4,85 +/- 1,81 mikromol/l, odpowiednio; P = 0,001). Ryfampicyna znacząco zwiększała stężenia UCB, T.BIL i D.BIL u 24 zdrowych ochotników (17.68 +/- 5,96 vs 13,95 +/- 4,44 mikromol/l (P = 0,040), 5,72 +/- 2,01 vs 4,35 +/- 1,50 mikromol/l (P = 0,001). 1,50 mikromol/l (P = 0,028) i 12,00 +/- 4,26 vs 9,61 +/- 3,15 mikromol/l (P = 0,035). Jednak zakres wzrostu stężenia bilirubiny w surowicy spowodowany przez 450 mg ryfampicyny przez 5 dni nie był zależny od genotypu SLCO1B1. 4. Polimorfizm genetyczny w SLCO1B1 jest głównym determinantem międzyosobniczej zmienności stężenia bilirubiny w surowicy. zmienność poziomu bilirubiny w surowicy. Nosiciele SLCO1B1*15 mieli wyższe wyjściowe poziomy UCB, T.BIL i D.BIL w surowicy w porównaniu z osobami z genotypem SLCO1B1*1a/*1a i SLCO1B1*1b/*1b. Homozygoty SLCO1B1*15/*15 są bardziej bardziej podatne na hiperbilirubinemię. Poziom bilirubiny w surowicy może być zwiększony przez podawanie niskich dawek ryfampicyny, ale zakres wzrostu nie był związany z genotypem SLCO1B1. --- Zwiększone stężenie glukuronidów bilirubiny w osoczu krwi wskazuje na dysfunkcję wątrobowokomórkową. Wyjaśnienie procesów transportu koniugatów bilirubiny przez podstawno-boczne (sinusoidalne) i kanalikowe domeny błony plazmatycznej hepatocytów. domeny błony plazmatycznej hepatocytów zdecydowanie przyczyniły się do naszego obecnego zrozumienie molekularnych podstaw sprzężonej hiperbilirubinemii w chorobach wątroby u ludzi. chorobach wątroby. W normalnych warunkach bilirubina niesprzężona jest pobierana do hepatocytów przez transportery hepatocytów przez transportery z rodziny polipeptydów transportujących aniony organiczne (OATP) rodziny OATP, po czym następuje koniugacja z kwasem glukuronowym i zależny od ATP transport do żółci. Ten wypływ przez błonę kanalikową jest pośredniczony przez białko oporności wielolekowej 2 (MRP2 lub ABCC2), które jest glikoproteiną 190-kDa transportującą z wysokim powinowactwem i wydajnością bilirubinę monoglukuronozylową i bilirubiny bisglukuronozylowej do żółci. MRP2 ma dziedziczny niedobór w ludzkim zespole Zespół Dubina-Johnsona. W warunkach patofizjologicznych, takich jak cholestatyczny uszkodzenie wątroby i hamowanie MRP2, podstawno-boczna pompa wypływu wielolekowego białko oporności wielolekowej 3 (MRP3 lub ABCC3) jest odpowiedzialne za występowanie sprzężonej hiperbilirubinemii. MRP3 jest glikoproteiną o podobnej masie cząsteczkowej jak masie cząsteczkowej jak MRP2, z 48% identycznością aminokwasów i z nakładającą się specyficznością substratową. specyficznością substratową. Ludzka MRP3 jest jedyną podstawno-boczną pompą wyrzutową, która transportuje glukuronidy bilirubiny. W ludzkich i szczurzych hepatocytach MRP3/Mrp3 jest silnie w warunkach cholestazy i niedoboru MRP2. Jest to zgodne z koncepcją, że podstawno-boczne pompy wypływowe hepatocytów kompensują upośledzony kanałowy wypływ związków do żółci i przyczyniają się do zrównoważenia szybkość wychwytu lub syntezy związków w hepatocytach ze zdolnością do wypływu do żółci. --- Hiperbilirubinemia może wynikać z niedostatecznego usuwania bilirubiny z organizmu. z organizmu. Eliminacja bilirubiny jest wielopłaszczyznowym procesem składającym się z wychwytu bilirubiny do hepatocytów przez OATP1B1 i OATP1B3. W hepatocytach hepatocytach, jest ona intensywnie glukuronidowana przez UGT1A1. Ostatecznie metabolit glukuronidowy jest wydalany do żółci przez MRP2. Hamowanie UGT1A1 zostało zostało wcześniej wykazane jako związane z hiperbilirubinemią. Jednakże, ponieważ transportery leków również przyczyniają się do eliminacji bilirubiny, celem tej pracy było zbadanie pracy było zbadanie in vitro hamowania OATP1B1, OATP1B3, MRP2 i BSEP wybranych leków testowych, o których wiadomo, że wywołują hiperbilirubinemię. Leki testowe badanymi w tym badaniu były atazanawir i indynawir, które są związane z hiperbilirubinemią i hiperbilirubinemią. z hiperbilirubinemią i podwyższonym poziomem transaminaz w surowicy; rytonawir i nelfinawir, które są związane z hiperbilirubinemią. nelfinawir, które nie są związane z hiperbilirubinemią; oraz bromfenak, troglitazon i trovafloksacynę, które są związane z ciężką idiosynkratyczną hepatotoksycznością wykazującą wzrost stężenia bilirubiny i transaminaz w surowicy. Ze względu na ograniczoną rozpuszczalność i słabą jonizację bilirubiny i jej glukuronidu, powstawanie tworzenie 3-glukuronidu estradiolu zastosowano jako surogat do oceny aktywności UGT1A1 aktywność, podczas gdy transport pitawastatyny, CDCF i taurocholanu były używane jako substraty sond zastępczych do monitorowania funkcji OATP1B1/OATP1B3, MRP2, i BSEP, odpowiednio. Założono, że każde zahamowanie substratów sond zastępczych substratów sond zastępczych przez badane leki wskazuje na potencjalny wpływ badanych leków na leków na modulowanie funkcji białek zaangażowanych w rozkład bilirubiny. Hamowanie in Inhibicja in vitro została określona poprzez obliczenie IC50. Ponadto, Cmax i Cmax,free zostały zintegrowane z wartościami IC50 w celu obliczenia odpowiednio R i Rfree, które reprezentują stosunek glukuronidacji/transportu leku badanego w nieobecności i obecności leków testowych. Analiza danych wykazała, że Rfree wykazał najlepszą korelację z hiperbilirubinemią. W szczególności, Rfree był powyżej progu docelowego 1,1 dla UGT1A1, OATP1B1 i BSEP dla atazanawiru i indynawiru. W przeciwieństwie do tego, Rfree był poniżej tego progu dla rytonawiru i nelfinawiru, a także bromfenaku, troglitazonu i trovafloksacyny. trovafloksacyny. Dla wszystkich badanych leków, tylko niewielkie zahamowanie przeciwko OATP1B3 i MRP2. Dane te sugerują, że proponowane substraty substraty sond do oceny hamowania in vitro UGT1A1, OATP1B1 i BSEP mogą być odpowiednie do oceny rozkładu bilirubiny. W przypadku inhibitorów proteazy, OATP1B1 i BSEP może poprawić przewidywalność hiperbilirubinemii. hiperbilirubinemii. --- Bilirubina, produkt rozpadu hemu, jest normalnie glukuronidowana i wydalana przez wątrobę do żółci. przez wątrobę do żółci. Awaria tego systemu może prowadzić do nagromadzenia sprzężonej bilirubiny we krwi, co skutkuje żółtaczką. bilirubiny sprzężonej we krwi, powodując żółtaczkę. Mechanistyczne podstawy wydalania bilirubiny i zespołów hiperbilirubinemii są w dużej mierze zrozumiałe, ale zespół Rotora, autosomalne recesywne zaburzenie charakteryzujące się skoniugowaną hiperbilirubinemią, koproporfirynurią i prawie nieobecnym wychwytem anionów przez wątrobę. diagnostyki anionowej, pozostaje zagadkowe. Tutaj przeanalizowaliśmy 8 rodzin rodzin z zespołem Rotora i stwierdziliśmy, że zespół Rotora był powiązany z mutacjami mutacjami powodującymi całkowity i jednoczesny niedobór polipeptydów transportujących aniony organiczne polipeptydów transportujących aniony organiczne OATP1B1 i OATP1B3. Te ważne białka ograniczające detoksykację pośredniczą w wychwycie i klirensie niezliczonych leków i koniugatów leków przez sinusoidalną błonę hepatocytów. POLIMORFIZMY OATP1B1 były wcześniej powiązane z nadwrażliwością na leki. Używając myszy myszy z niedoborem Oatp1a/1b i wielospecyficznej sinusoidalnej pompy eksportowej Abcc3, my stwierdziliśmy, że Abcc3 wydziela koniugaty bilirubiny do krwi, podczas gdy transportery Oatp1a/1b pośredniczą w ich wychwycie przez wątrobę. Transgeniczna ekspresja ludzkich transporterów OATP1B1 lub OATP1B3 przywróciła funkcję tego wzmacniającego detoksykację detoksykacji u myszy z niedoborem Oatp1a/1b. W zrazikach wątroby ten może umożliwiać elastyczny transfer koniugatów bilirubiny (i prawdopodobnie również koniugatów leków) utworzonych w hepatocytach wyższego rzędu do hepatocytów niższego rzędu, zapobiegając w ten sposób lokalnemu nasyceniu dalszych procesów detoksykacji i uszkodzeniu toksycznemu hepatocytów. toksycznego uszkodzenia hepatocytów. Tak więc, zakłócenie wątrobowego wychwytu bilirubiny glukuronidu z powodu współistniejących niedoborów OATP1B1 i OATP1B3 wyjaśnia Co więcej, mutacje zerowe OATP1B1 i OATP1B3 mogą powodować znaczne ryzyko toksyczności leków. wiązać się ze znacznym ryzykiem toksyczności leków. --- Bilirubina, produkt rozpadu hemu, jest normalnie glukuronidowana i wydalana przez wątrobę do żółci. przez wątrobę do żółci. Awaria tego systemu może prowadzić do nagromadzenia sprzężonej bilirubiny we krwi, co skutkuje żółtaczką. bilirubiny sprzężonej we krwi, powodując żółtaczkę. Mechanistyczne podstawy wydalania bilirubiny i zespołów hiperbilirubinemii są w dużej mierze zrozumiałe, ale zespół Rotora, autosomalne recesywne zaburzenie charakteryzujące się skoniugowaną hiperbilirubinemią, koproporfirynurią i prawie nieobecnym wychwytem anionów przez wątrobę. diagnostyki anionowej, pozostaje zagadkowe. Tutaj przeanalizowaliśmy 8 rodzin rodzin z zespołem Rotora i stwierdziliśmy, że zespół Rotora był powiązany z mutacjami mutacjami powodującymi całkowity i jednoczesny niedobór polipeptydów transportujących aniony organiczne polipeptydów transportujących aniony organiczne OATP1B1 i OATP1B3. Te ważne białka ograniczające detoksykację pośredniczą w wychwycie i klirensie niezliczonych leków i koniugatów leków przez sinusoidalną błonę hepatocytów. POLIMORFIZMY OATP1B1 były wcześniej powiązane z nadwrażliwością na leki. Używając myszy myszy z niedoborem Oatp1a/1b i wielospecyficznej sinusoidalnej pompy eksportowej Abcc3, my stwierdziliśmy, że Abcc3 wydziela koniugaty bilirubiny do krwi, podczas gdy transportery Oatp1a/1b pośredniczą w ich wychwycie wątrobowym. Transgeniczna ekspresja ludzkich transporterów OATP1B1 lub OATP1B3 przywróciła funkcję tego wzmacniającego detoksykację detoksykacji u myszy z niedoborem Oatp1a/1b. W zrazikach wątroby ten może umożliwiać elastyczny transfer koniugatów bilirubiny (i prawdopodobnie również koniugatów leków) utworzonych w hepatocytach wyższego rzędu do hepatocytów niższego rzędu, zapobiegając w ten sposób lokalnemu nasyceniu dalszych procesów detoksykacji i uszkodzeniu toksycznemu hepatocytów. toksycznego uszkodzenia hepatocytów. Tak więc, zakłócenie wątrobowego wychwytu bilirubiny glukuronidu z powodu współistniejących niedoborów OATP1B1 i OATP1B3 wyjaśnia hiperbilirubinemię typu Rotora. Co więcej, mutacje zerowe OATP1B1 i OATP1B3 mogą wiązać się ze znacznym ryzykiem toksyczności leków. --- Faldaprewir, badany lek stosowany w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby typu C, jest dobrze tolerowany, ale związany z szybko odwracalną, zależną od dawki, klinicznie łagodną, niesprzężoną hiperbilirubinemią. klinicznie łagodną, niesprzężoną hiperbilirubinemią. Multidyscyplinarne badania przedkliniczne i kliniczne kliniczne zostały wykorzystane do scharakteryzowania mechanizmów leżących u podstaw tej hiperbilirubinemii. hiperbilirubinemii. W warunkach in vitro faldaprewir hamował kluczowe procesy zaangażowane w klirens bilirubiny: UDP glukuronozylotransferazę (UGT) 1A1 (UGT1A1) (IC50 0,45 µM), która sprzęga bilirubinę, oraz transportery wychwytu i wypływu wątrobowego, polipeptyd transportujący aniony organiczne (OATP) 1B1 (IC50 0,57 µM), OATP1B3 (IC50 0,18 µM) i białko związane z opornością wielolekową (MRP) 2 (IC50 6,2 µM), które transportują bilirubinę i jej koniugaty. W hepatocytach szczura i człowieka, wychwyt i wydalanie z żółcią [(3)H]bilirubiny i / lub jej glukuronidów zmniejszyło się po skojarzeniu z faldaprewirem. U małp faldaprewir (≥20 mg/kg dziennie) powodował odwracalną niesprzężoną hiperbilirubinemię, bez hemolizy lub hepatotoksyczności. hepatotoksyczności. W badaniach klinicznych hiperbilirubinemia, w której pośredniczył faldaprewir, była głównie niesprzężona. głównie niesprzężona, a poziomy bilirubiny niesprzężonej korelowały z genotypem UGT1A1*28. Odwracalny i zależny od dawki charakter klinicznej hiperbilirubinemii hiperbilirubinemii był zgodny z konkurencyjnym hamowaniem klirensu bilirubiny przez faldaprewir. klirensu bilirubiny przez faldaprewir i nie był związany z toksycznością wątroby ani innymi zdarzeniami niepożądanymi. Ogólnie rzecz biorąc, odwracalna, niesprzężona hiperbilirubinemia związana ze stosowaniem faldaprewiru może wynikać głównie z hamowania koniugacji koniugacji bilirubiny przez UGT1A1, z hamowaniem wątrobowego wychwytu bilirubiny. również potencjalnie odgrywa rolę. Ponieważ wiadomo, że OATP1B1/1B3 są zaangażowane w wątrobowy wychwyt krążących glukuronidów bilirubiny, hamowanie OATP1B1/1B3 i MRP2 może leżeć u podstaw izolowanego wzrostu stężenia bilirubiny sprzężonej. Jako takie, hiperbilirubinemia, w której pośredniczy faldaprewir, nie jest związana z żadnym uszkodzeniem wątroby lub toksycznością i uważa się, że wynika ona ze zmniejszonej eliminacji bilirubiny z powodu interakcji leku z bilirubiną. --- OATP1B1 (znany również jako OATP-C, OATP2, LST-1 lub SLC21A6) jest specyficznym dla wątroby transporterem anionów organicznych. transporterem wychwytu anionów i wykazano, że ma wyższe powinowactwo do bilirubiny transporterem wychwytu bilirubiny niż OATP1B3. Używając ludzkich embrionalnych komórek nerkowych (HEK 293) stabilnie transfekowanych OATP1B1, badaliśmy wpływ indynawiru, sakwinawiru, cyklosporyny A i ryfamycyny SV na funkcję transportową ludzkiego OATP1B1. Leki te są silnymi inhibitorami aktywności transportowej OATP1B1 in vitro. My dostarczamy dowodów na to, że obliczona frakcja OATP1B1 zahamowana na poziomie ekspozycji klinicznej na poziomie ekspozycji klinicznej bardzo dobrze korelowała z obserwowaną hiperbilirubinemią u ludzi. Nasze dane potwierdzają hipotezę hipotezę, że hamowanie OATP1B1 jest ważnym mechanizmem indukowanej lekami niesprzężonej hiperbilirubinemii. Hamowanie OATP może być ważnym mechanizmem mechanizmem w interakcjach lek-lek i lek-substancja endogenna. --- Nowe jednostki molekularne (NME) są oceniane przy użyciu rygorystycznego zestawu badań in vitro i in vivo w celu oceny ich bezpieczeństwa i przydatności do testów na ludziach. in vivo w celu oceny ich bezpieczeństwa i przydatności do testowania na ludziach. Organy regulacyjne ds. zdrowia wymagają, aby dawki terapeutyczne i supraterapeutyczne dawki terapeutyczne i supraterapeutyczne były podawane, zamierzoną drogą podania, dwóm gatunkom nieklinicznym. nieklinicznych przed badaniem na ludziach (ICH Expert Working Group. The Międzynarodowa konferencja na temat harmonizacji wymagań technicznych dla Harmonizacji Wymagań Technicznych dla Rejestracji Środków Farmaceutycznych Stosowanych u Ludzi (ICH). wytyczne; Niekliniczne badania bezpieczeństwa (M3). http://www.ich.org/fileadmin/Public_Web_Site/ICH_Products/Guidelines/Multidisciplinary/M3_R2/Step4/M3_R2__Guideline.pdf , 2009). Celem tych badań jest identyfikacja potencjalnej toksyczności dla narządów docelowych i określenie, czy skutki są odwracalne. Wątroba jest potencjalnym potencjalnym miejscem toksyczności powodowanej przez doustnie podawane NME ze względu na wysoką ekspozycję podczas pierwszego przejścia po podaniu doustnym. Szereg analitów chemii klinicznej jest w badaniach nieklinicznych i klinicznych w celu oceny i monitorowania hepatotoksyczności. monitorowania hepatotoksyczności. Sama bilirubina krąży w szerokim zakresie stężeń u wielu gatunków zwierząt. w szerokim zakresie stężeń u wielu gatunków zwierząt i ludzi, nie powodując niekorzystnych skutków i może przynosić korzyści (Sedlak i Snyder. Pediatrics 113(6):1776-1782, 2004), bilirubina jest jednym z niewielu łatwo monitorowanych krążących biomarkerów, które mogą zapewnić wgląd w czynność wątroby. Dlatego, dlatego wszelkie zmiany poziomu bilirubiny w osoczu lub moczu muszą być dokładnie oceniane. Zmiany stężenia bilirubiny mogą wystąpić w wyniku adaptacyjnych zmian nietoksycznych lub poważnej toksyczności. ciężkiej toksyczności. Przykłady adaptacyjnych nietoksycznych zmian czynności wątroby, które mogą podnieść stężenie bilirubiny bezpośredniej (sprzężonej) i/lub pośredniej (niesprzężonej) powyżej poziomu poziom wyjściowy, obejmują odwracalne zahamowanie metabolizmu bilirubiny za pośrednictwem UGT1A1 i OATP1B. oraz transport za pośrednictwem OATP1B1, OATP1B3 lub MRP2 (Keogh. Adv Pharmacol 63:1-42, 2012). Alternatywnie, martwica wątrobowokomórkowa, hipoalbuminuria lub cholestaza mogą również prowadzić do podwyższenia stężenia bilirubiny; w niektórych przypadkach efekty te mogą być nieodwracalne. przypadkach skutki te mogą być nieodwracalne (FDA/CDER. Wytyczne dla przemysłu Uszkodzenie wątroby wywołane lekami: ocena kliniczna przed wprowadzeniem do obrotu. http://www.fda.gov/downloads/Drugs/.../Guidances/UCM174090.pdf , 2012). Rozdział ten ma na celu zademonstrowanie zastosowania zasad kinetyki enzymatycznej w w zrozumieniu ryzyka podwyższenia stężenia bilirubiny poprzez hamowanie wielu procesów procesów - obejmujących zarówno enzymy, jak i transportery. W kolejnych sekcjach, najpierw przedstawiamy krótkie podsumowanie powstawania i dystrybucji bilirubiny. Następnie przedstawiono dwa przykłady, aby zilustrować badania kinetyki enzymatycznej potrzebne do oceny ryzyka i identyfikacji do oceny ryzyka i identyfikacji mechanizmów wzrostu stężenia bilirubiny. W tych studiach przypadku omówiono zastrzeżenia dotyczące metod i interpretacji danych. Dane przedstawione w tym rozdziale są niepublikowane w czasie kompilacji tej książki. tej książki. Zostały one włączone do tego rozdziału, aby zapewnić poczucie złożoności kinetyki enzymatycznej. --- Jedenastu członków ludzkiej rodziny transporterów anionów organicznych (OATP) (zgrupowanych w sześciu rodzinach) w sześć rodzin) ułatwiają niezależny od Na(+) transport przezbłonowy i ksenobiotyków (kwasy żółciowe, bilirubina, koniugaty hormonów steroidowych, hormony tarczycy, prostaglandyny). koniugaty, hormony tarczycy, prostaglandyny, leki stosowane klinicznie i toksyny). toksyny). OATP są 12-przekaźnikowymi glikoproteinami błonowymi (643-722 aminokwasów) i zawierają wiele konserwatywnych cech strukturalnych, na przykład jedenaście cystein w dużej zewnątrzkomórkowej pętli 5. Są one ważne dla prawidłowego transportu, dla którego dla którego translokacja substratów przez centralny, dodatnio naładowany por w mechanizmie typu rocker-switch zaproponowano mechanizm typu rocker-switch. Chociaż OATP ulegają ekspresji w różnych komórkach i tkankach, niektórzy członkowie wykazują bardziej ograniczony wzór (dobrze zbadane OATP1B1/OATP1B3 w wątrobie, OATP4C1 w nerce i OATP6A1 w jądrze). jądrach). W raku wzór dystrybucji nie jest już utrzymywany, a OATPs, jak OATP1B3, ulegają zwiększonej regulacji w tkankach złośliwych (okrężnica, piersi, prostata). Badania na liniach komórkowych i modelach zwierzęcych wykazały, że ekspresja OATPs jest regulowana w sposób specyficzny dla komórek i tkanek przez cytokiny i aktywację receptorów jądrowych (LXR, FXR, PXR, CAR, HNF4). Również mechanizmy epigenetyczne i modyfikacje potranslacyjne wpływają na ich ekspresję i funkcję. funkcję. Dlatego też zmiany w ekspresji OATP w warunkach patologicznych wpłyną na procesy transportu, powodując zmienioną akumulację substratów OATP w komórkach. substratów OATP w komórkach narządów wydalniczych (jelita, wątroba, nerki) oraz na różnych barierach krew/narząd (takich jak mózg, jądra, łożysko). W przypadku leków może skutkować zwiększoną toksycznością i niepożądanymi reakcjami na leki. Dlatego ważne jest dlatego ważne jest, aby pogłębić wiedzę na temat regulacji i funkcji poszczególnych OATP i zastosowanie jej w rozważaniach terapeutycznych. --- Bilirubina, główny produkt końcowy rozpadu hemu, jest ważnym składnikiem żółci. żółci, odpowiedzialny za jej charakterystyczny kolor. W ciągu ostatnich dziesięcioleci nasze zrozumienie metabolizmu bilirubiny rozszerzyło się wraz z procesami eliminacji innych endogennych i egzogennych substratów anionowych. eliminacji innych endogennych i egzogennych substratów anionowych, w których pośredniczy działanie wielu systemów transportu w błonie sinusoidalnej i kanalikowej hepatocytów. błony hepatocytów. Kilka dziedzicznych zaburzeń charakteryzujących się upośledzoną koniugacji bilirubiny (zespół Criglera-Najjara typu I i typu II, zespół Gilberta Gilberta) lub transportu (zespół Dubina-Johnsona i Rotora) skutkują różnymi stopniami hiperbilirubinemii. hiperbilirubinemią o różnym stopniu nasilenia, głównie niesprzężoną lub głównie sprzężonej. Co więcej, zaburzona regulacja systemów transportu wątrobowo-żółciowego może tłumaczyć żółtaczkę w wielu nabytych chorobach wątroby. W niniejszym W niniejszym przeglądzie omówiono najnowsze dane dotyczące obsługi bilirubiny w wątrobie w oparciu o odkryciu molekularnych podstaw zespołu Rotora. Dane te pokazują, że znaczna część koniugatów bilirubiny jest przede wszystkim wydzielana przez MRP3 w błonie przez błonę sinusoidalną do krwi, skąd są one następnie następnie wychwytywane przez związane z błoną sinusoidalną polipeptydy transportujące aniony organiczne OATP1B1 i OATP1B3. Białka OATP1B są również odpowiedzialne za wątrobowy klirens bilirubiny sprzężonej w narządach splanchnicznych, takich jak jelita i nerki, oraz za szereg związków endogennych, ksenobiotyków i leków. Brak jednego lub OATP1B może mieć poważny wpływ na toksyczność powszechnie stosowanych leków oczyszczanych przez ten układ, takich jak leków oczyszczanych przez ten system, takich jak statyny, sartany, metotreksat lub ryfampicyna. Obieg bilirubiny sprzężonej między wątrobą a krwią jest upośledzony w cholestatycznych i miąższowych chorobach wątroby i to upośledzenie najprawdopodobniej przyczynia się do żółtaczki towarzyszącej tym zaburzeniom.
Czy OATP1B1 i OATP1B3 są związane z transportem bilirubiny?
Tak, OATP1B1 i OATP1B3 są zaangażowane w transport bilirubiny.