Wstęp: U pacjentów z tętniakowatym krwotokiem podpajęczynówkowym (SAH), ból głowy zazwyczaj jest silny i często wymaga leczenia opioidami. Magnez ma działanie przeciwbólowe w kilku stanach chorobowych, ale czy zmniejsza ból głowy po SAH jest nieznane. METODY: W kohorcie 108 pacjentów z SAH włączonych do randomizowanego kontrolowanego badania w badaniu Magnesium in Aneurysmal Subarachnoid Haemorrhage-II (MASH-II), nasilenie bólu głowy oceniano regularnie na oceniano regularnie w 11-punktowej skali do 10. dnia po SAH. Ból głowy leczono zgodnie ze znormalizowanym protokołem acetaminofenem, kodeiną, tramadolem lub piritramidem. Poziom magnezu w surowicy oceniano co drugi dzień. co drugi dzień. Różnice w średniej punktacji bólu głowy między pacjentami ze średnim wysokim (>1,0 mmol/l) i prawidłowym (< lub =1,0 mmol/l) poziomem magnezu analizowano za pomocą testu test t-Studenta. Surowe i skorygowane OR dla stosowania kodeiny, tramadolu i piritramidu u pacjentów z wysokim i prawidłowym poziomem magnezu zostały obliczono za pomocą regresji logistycznej. WYNIKI: 61 pacjentów z wysokim poziomem magnezu miało niższe średnie wyniki (4,1) niż 47 pacjentów z prawidłowym poziomem magnezu (4,9; średnia różnica różnica, 0,8; 95% CI 0,1 do 1,6) i wymagali mniej tramadolu (skorygowany OR, 0,3; 95% CI 0,1 do 0,7) lub piritramidu (skorygowany OR 0,2; 95% CI 0,1 do 0,5). Nie było różnic w stosowaniu acetaminofenu lub kodeiny. WNIOSEK: U pacjentów z SAH podwyższony poziom magnezu w surowicy jest związany z nieco mniej silnym bólem głowy i rzadszym stosowaniem opioidów. Dane te sugerują że dożylna terapia magnezem, oprócz rzekomego korzystnego wpływu na wyniki na wyniki, zapewnia również ulgę w bólu pacjentom z SAH, u których może również może również poprawić wyniki funkcjonalne. --- CEL PODSTAWOWY: Badania eksperymentalne i kliniczne sugerują, że magnez ma właściwości neuroprotekcyjne i rozszerzające naczynia krwionośne. magnez ma właściwości neuroprotekcyjne i rozszerzające naczynia krwionośne. Przeprowadzono metaanalizę przeprowadzono w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa dożylnej terapii magnezem u pacjentów z tętniakowatym krwotokiem podpajęczynówkowym (SAH). PROJEKT BADAWCZY: Metaanaliza. METODY I PROCEDURY: Przeszukano bazy Medline, EMBASE i Cochrane Library prospektywnych, kontrolowanych badań oceniających dożylne podawanie magnezu w leczeniu SAH po pęknięciu tętniaka bez ograniczeń językowych. Dwóch badaczy niezależnie przeprowadziło przeszukiwanie literatury i ekstrakcję danych. GŁÓWNE WYNIKI I OMÓWIENIE: Do metaanalizy włączono sześć prospektywnych, kontrolowanych badań z udziałem 699 pacjentów. pacjentów zostało włączonych do tej metaanalizy. Wlew magnezu zmniejszał ryzyko złych wyników i opóźnionego niedokrwienia mózgu (DCI): ryzyko względne wynosiło 0,62 (95% przedział ufności (CI) 0,46-0,83) i 0,73 (95% CI 0,53-1,00), odpowiednio. Analizy wrażliwości były zgodne z metaanalizą. Wskaźnik z powodu działań niepożądanych był wyższy w ramieniu leczenia magnezem w porównaniu z grupą placebo, RR 9,98 (95% CI 3,04-32,74). WNIOSEK: Metaanaliza sugeruje, że dożylna terapia magnezem zmniejsza ryzyko DCI i złego wyniku po tętniakowym SAH. Magnez w surowicy powinien być rutynowo monitorowany zarówno pod kątem skuteczności, jak i bezpieczeństwa. --- Wstęp: Magnez jest środkiem neuroprotekcyjnym, który może zapobiegać lub odwracać opóźnionemu niedokrwieniu mózgu po tętniakowym krwotoku podpajęczynówkowym (SAH). My obecnie prowadzimy randomizowane, kontrolowane placebo, podwójnie ślepe badanie z siarczanem magnezu siarczanem magnezu (64 mmol/dobę dożylnie). Badaliśmy, czy ten reżim leczenia skutkował docelowym poziomem magnezu w surowicy wynoszącym 1,0-2,0 mmol/l. mmol/l. METODY: Siarczan magnezu podawano dożylnie tak szybko, jak to możliwe po przyjęciu i kontynuowano do 14 dni po zamknięciu tętniaka. Pomiary magnezu w surowicy wykonywano na początku badania i co najmniej co 2 dni podczas podawania badanego leku. Do porównania wykorzystano poziomy magnezu w surowicy magnezu w surowicy pacjentów otrzymujących placebo. WYNIKI: Terapię magnezem rozpoczęto u 94 pacjentów. Średni poziom magnezu w w okresie leczenia wynosił 1,47 +/- 0,32 mmol/l. U 81 pacjentów magnez w surowicy utrzymywał się na docelowym poziomie przez cały okres leczenia. Jeden pacjent miał poziom magnezu w surowicy poniżej 1,0 mmol/l (0,91 mmol/l) w pojedynczym pomiarze. a u 10 pacjentów poziom magnezu w surowicy przekraczał 2,0 mmol/l w jednym lub kilku pomiarach. pomiarów. U sześciu pacjentów przerwano leczenie magnezem: u trzech z powodu nudności, bólu głowy lub obu w połączeniu z poziomem magnezu w surowicy powyżej 2,0 mmol/l, a u pozostałych trzech z powodu niedociśnienia, zapalenia żył i niewydolności nerek. niewydolności nerek. WNIOSKI: Przy dożylnym schemacie dawkowania 64 mmol siarczanu magnezu dziennie dziennie, poziom magnezu w surowicy wynoszący 1,0-2,0 mmol/l może być łatwo utrzymany bez przez dłuższy czas u zdecydowanej większości pacjentów z SAH. SAH. --- CEL: Naszym celem było zbadanie profili i wartości prognostycznych opóźnionego niedokrwienia mózgu (DCI) i opóźnionego zawału mózgu. niedokrwienia mózgu (DCI) i opóźnionego zawału mózgu. METODY: Badanie IMASH (Intravenous Magnesium Sulphate for Aneurysmal Subarachnoid Hemorrhage) zostało zarejestrowane na stronie http://www.strokecenter.org/trials i http://www.ClinicalTrials.gov (NCT00124150). Dane 327 pacjentów zostały pobrane do analiz regresji logistycznej. WYNIKI: Siedemdziesięciu jeden (22%) pacjentów rozwinęło DCI, a u 35 (11%) pacjentów u 35 (11%) pacjentów rozwinął się opóźniony zawał mózgu. Tylko 18 (25%) pacjentów z DCI i 7/35 (20%) pacjentów (20%) pacjentów z opóźnionym zawałem mózgu miało średnie prędkości środkowej tętnicy mózgowej tętnicy środkowej mózgu (przezczaszkowe badanie ultrasonograficzne metodą Dopplera) powyżej 120 cm/s. W odniesieniu do znaczenie prognostyczne komponentów DCI, opóźniony zawał mózgu przewidywał niekorzystny wynik pod względem Rozszerzonej Skali Wyników Glasgow (OR 3,1, 95% [CI] 1,3-7,8), gorszy wynik w zmodyfikowanej skali Rankina (iloraz szans [OR] zmodyfikowanej skali Rankina (iloraz szans [OR] 3,0, 95% przedział ufności CI 1,2-7,7) i zależnej aktywności codziennej egzystencji pod względem wskaźnika Barthel (OR 3,6, 95% CI 1,4-9,2) po 6 miesiącach, po uwzględnieniu innych czynników prognostycznych. Z drugiej strony, pogorszenie pogorszenie stanu klinicznego przewidywało śmiertelność szpitalną (OR 8,8, 95% CI 1,6-48,8) po po uwzględnieniu innych czynników prognostycznych. WNIOSKI: Opóźnione niedokrwienie mózgu i opóźniony zawał mózgu miały różne wartości prognostyczne różne wartości prognostyczne w tętniakowym krwotoku podpajęczynówkowym. --- Wstęp: Wtórne niedokrwienie jest częstą przyczyną złych wyników u pacjentów z krwotokiem podpajęczynówkowym (SAH). z krwotokiem podpajęczynówkowym (SAH). Jego patogeneza nie została do końca wyjaśniona, ale skurcz naczyń prawdopodobnie jest czynnikiem przyczyniającym się do jego wystąpienia. Badania eksperymentalne sugerują, że antagoniści wapnia mogą zapobiegać lub odwracać skurcz naczyń krwionośnych i mają właściwości neuroprotekcyjne. CELE: Określenie, czy antagoniści wapnia poprawiają rokowanie u pacjentów z tętniakowym SAH. STRATEGIA WYSZUKIWANIA: Przeszukaliśmy Cochrane Stroke Group Trials Register (ostatnie wyszukiwanie przeszukano w kwietniu 2006 r.), MEDLINE (od 1966 r. do marca 2006 r.) i EMBASE (od 1980 r. do marca 2006 r.). 2006). Przeszukaliśmy ręcznie dwa rosyjskie czasopisma (1990-2003) i skontaktowaliśmy się z badaczami i firmami farmaceutycznymi badaczami i firmami farmaceutycznymi w latach 1995 i 1996. KRYTERIA WYBORU: Randomizowane, kontrolowane badania porównujące antagonistów wapnia z grupą kontrolną lub drugim antagonistą wapnia (siarczanem magnezu) z grupą kontrolną oprócz innego antagonisty wapnia (nimodypiny) zarówno w grupie interwencyjnej, jak i kontrolnej. i grupy kontrolnej. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Dwóch autorów przeglądu niezależnie wyodrębniło dane dane i oceniło jakość badania. Skontaktowano się z badaczami w celu uzyskania informacji. GŁÓWNE WYNIKI: Do przeglądu włączono szesnaście badań z udziałem 3361 pacjentów. trzy z nich dotyczyły siarczanu magnezu jako dodatku do nimodypiny. nimodypiną. Ogólnie rzecz biorąc, antagoniści wapnia zmniejszali ryzyko złych wyników leczenia: względne ryzyko (RR) względne ryzyko (RR) wynosiło 0,81 (95% przedział ufności (CI) 0,72 do 0,92); odpowiednia liczba pacjentów potrzebnych do leczenia odpowiadająca liczba pacjentów potrzebnych do leczenia wynosiła 19 (95% CI 1 do 51). Dla doustnej nimodypiny RR wynosił 0,67 (95% CI 0,55 do 0,81), dla innych antagonistów wapnia lub dożylnie antagonistów wapnia lub dożylnego podawania nimodypiny wyniki nie były statystycznie istotne. Antagoniści wapnia zmniejszali występowanie wtórnego niedokrwienia i wykazywały korzystny trend w odniesieniu do śmiertelności. W przypadku magnezu oprócz standardowego leczenia nimodypiną, RR wynosiło 0,75 (95% CI 0,57 do 1,00) dla słabych wyników i 0,66 (95% CI 0,45 do 0,96) dla klinicznych objawów wtórnego niedokrwienia. WNIOSKI AUTORÓW: Antagoniści wapnia zmniejszają ryzyko złego rokowania i wtórnego niedokrwienia po tętniakowym SAH. Wyniki dotyczące "złego rokowania" zależą w dużej mierze od pojedynczego dużego badania doustnej nimodypiny; dowody dotyczące innych antagonistów wapnia są niejednoznaczne. Dowody dotyczące nimodypiny nie są ponad wątpliwości, ale biorąc pod uwagę potencjalne korzyści i niewielkie ryzyko związane z tym leczeniem, doustna nimodypina jest obecnie wskazana u pacjentów z tętniakowatym SAH. Dożylne podawanie antagonistów wapnia nie może być zalecane w rutynowej praktyce na podstawie rutynowej praktyki na podstawie obecnych dowodów. Siarczan magnezu jest obiecującym środkiem, ale potrzeba więcej dowodów, zanim będzie można wyciągnąć ostateczne wnioski. wnioski. --- CEL: Wyjaśnienie roli siarczanu magnezu u pacjentów z podpajęczynówkowym krwotocznym uszkodzeniem mózgu (SAH) METODA: Badania do metaanalizy zostały zidentyfikowane z PubMed (1966 do 2009), Embase (1980-2009) i dwóch chińskich czasopism (1989-2009). Wybór dokumentów oparto na randomizowanych, kontrolowanych badaniach porównujących leczenie siarczanem magnezu z placebo u pacjentów z SAH. Dwóch niezależnych autorów przeglądu wyodrębniło dane i oceniło jakość badania. Metaanalizę przeprowadzono przy użyciu oprogramowania oprogramowania Cochrane Review Manger. WYNIKI: Do przeglądu włączono pięć badań z udziałem 482 pacjentów. Siarczan magnezu zmniejszał ryzyko złych wyników i ograniczał występowanie opóźnionego niedokrwienia mózgu. opóźnionego niedokrwienia mózgu. W grupach leczonych względne ryzyko złego wyniosło 0,73 (CI 0,57-0,93) i 0,66 (CI 0,47-0,92) dla opóźnionego niedokrwienia mózgu. niedokrwienia mózgu. Ocena śmiertelności przypadków w okresie od trzech do sześciu miesięcy nie wykazała statystycznie istotnych danych (RR 0,88; CI 0,61-1,29). WNIOSKI: Siarczan magnezu wydaje się być skuteczną opcją terapeutyczną w leczeniu SAH. leczeniu SAH. Konieczne są dalsze badania kliniczne, zanim siarczan magnezu może stać się rutynowym leczeniem SAH. --- CEL: Na podstawie badań przedklinicznych siarczan magnezu (MgSO4) zyskał zainteresowanie jako środek neuroprotekcyjny. zyskał zainteresowanie jako środek neuroprotekcyjny. Jednak zdolność obwodowo do przenikania przez barierę krew-mózg jest ograniczona w normalnym mózgu. mózgu. W bieżącym badaniu mierzono przenikanie podawanego dożylnie Mg do płynu mózgowo-rdzeniowego u pacjentów z uszkodzeniem mózgu wymagającym drenażu komorowego. drenażu komorowego. PROJEKT: Prospektywna ocena całkowitego i zjonizowanego stężenia magnezu w płynie mózgowo-rdzeniowym, [Mg stężenia magnezu [Mg] w płynie mózgowo-rdzeniowym podczas utrzymującej się hipermagnezemii. MIEJSCE: Oddział intensywnej terapii neurologicznej w dużej instytucji dydaktycznej. PACJENCI: Trzydziestu pacjentów z ostrym uszkodzeniem mózgu wtórnym do krwotoku podpajęczynówkowego krwotokiem podpajęczynówkowym, urazowym uszkodzeniem mózgu, pierwotnym krwotokiem śródmózgowym, krwiakiem podtwardówkowym podtwardówkowego, guza mózgu, infekcji ośrodkowego układu nerwowego lub udaru niedokrwiennego mózgu. badano. INTERWENCJE: Pacjentów poddano 24-godzinnej indukowanej hipermagnezemii, podczas której mierzono całkowite i zjonizowane stężenie [Mg] w płynie mózgowo-rdzeniowym. Stężenie [Mg] w surowicy dostosowano do 2,1-2,5 mmol/l. Płyn mózgowo-rdzeniowy [Mg] mierzono na początku badania, po 12 i 24 godzinach od rozpoczęcia infuzji. 24 godziny po rozpoczęciu infuzji oraz 12 godzin po zakończeniu infuzji. POMIARY I GŁÓWNE WYNIKI: Na początku badania, całkowity (1,25 +/- 0,14 mmol/L) i zjonizowany (0,80 +/- 0,10 mmol / l) płyn mózgowo-rdzeniowy [Mg] był większy niż surowica całkowity (0,92 +/- 0,18 mmol / l) i zjonizowany (0,63 +/- 0,07 mmol / l) [Mg] (p < .05). Całkowity (1,43 +/- 0,13 mmol / L) i zjonizowany (0,89 +/- 0,12 mmol / L) płyn mózgowo-rdzeniowy Mg] był maksymalnie zwiększony o 15% i 11% w stosunku do wartości wyjściowej, odpowiednio podczas indukowanej hipermagnezemii (p < .05). WNIOSKI: Hipermagnezemia spowodowała jedynie marginalny wzrost całkowitego i zjonizowanego płynu mózgowo-rdzeniowego [Mg]. i zjonizowanego płynu mózgowo-rdzeniowego [Mg]. Regulacja stężenia [Mg] w płynie mózgowo-rdzeniowym jest w dużej mierze utrzymywana po ostrym uszkodzeniu mózgu i ogranicza biodostępność biodostępność MgSO4. --- WPROWADZENIE: Poprzednie metaanalizy wlewu siarczanu magnezu w leczeniu tętniakowatego krwotoku podpajęczynówkowego (SAH) w leczeniu tętniakowatego krwotoku podpajęczynówkowego (SAH) stały się nieaktualne z powodu niedawno opublikowanych badań klinicznych. Naszym celem było zatem przeprowadzenie aktualnego przeglądu systemowego i metaanalizy opublikowanych danych dotyczących stosowania wlewu siarczanu magnezu siarczanu magnezu u pacjentów z tętniakowatym SAH. METODY: Przeprowadzono przegląd systematyczny i metaanalizę piśmiennictwa na opublikowanych randomizowanych kontrolowanych badaniach klinicznych, które badały skuteczność wlewu siarczanu magnezu u pacjentów z tętniakowatym SAH. Wyniki przeanalizowano pod kątem opóźnionego niedokrwienia mózgu (DCI), opóźnionego zawału mózgu i korzystnego zawału mózgu i korzystnych wyników neurologicznych po trzech i sześciu miesiącach. Ryzyko ryzyko błędu systematycznego oceniono za pomocą kryteriów Jadad, przy czym wynik Jadad >3 wskazuje na niższe takie ryzyko. Metaanalizy przedstawiono w kategoriach względnego ryzyka ryzyka (RR) z 95% przedziałami ufności (CI). WYNIKI: Dokonano przeglądu sześciu kwalifikujących się badań z udziałem 875 pacjentów. Łączne RR dla DCI wynosił 0,87 (95% CI, 0,36 do 2,09; P = 0,75). Dla opóźnionego zawału mózgu mózgowego wynosił 0,58 (95% CI, 0,35 do 0,97; P = 0,04), chociaż wynik ten nie utrzymywał się, jeśli nie utrzymał się, jeśli uwzględniono tylko randomizowane badania kliniczne o niższym ryzyku błędu systematycznego (RR 0,61, 95% CI, 0,31 do 1,22; P = 0,17). Łączny wskaźnik RR dla korzystnego wyniku po trzech miesiącach wynosił 1,14 (95% CI, 0,99 do 1,31; P = 0,07), a dla korzystnego wyniku po sześciu miesiącach wynosił 1,08 (95% CI, 0,94 do 1,24; P = 0,29). 0.29). WNIOSKI: Obecne wyniki nie potwierdzają korzystnego wpływu wlewu siarczanu magnezu na siarczanu magnezu na opóźniony zawał mózgu. Zmniejszenie DCI i poprawa wyników klinicznych u pacjentów z tętniakowatym SAH po siarczanu magnezu obserwowane w poprzednich badaniach pilotażowych nie zostały potwierdzone. nie potwierdzono, chociaż nie można wykluczyć korzystnego wpływu z powodu ograniczenia wielkości próby. ograniczenie wielkości próby. --- Wstęp: Wpływ stężenia magnezu w surowicy na częstość występowania Skurcz naczyń tętniczych mózgu po tętniakowym krwotoku podpajęczynówkowym (SAH) jest niejasny. CEL: Zbadanie, czy indukowana hipermagnezemia zmniejsza częstość występowania skurcz naczyń tętniczych mózgu po tętniakowym SAH. METODY: Badanie przeprowadzono w dwóch szpitalach trzeciego stopnia w Australii. pacjentów rekrutowano w okresie od 1 kwietnia 2005 r. do 31 grudnia 2009 r. W ciągu 72 godzin od tętniakowego SAH, pacjenci zostali losowo przydzieleni do wysokiego lub normalnego stężenia magnezu w surowicy. stężenia magnezu w surowicy (odpowiednio 1,60-2,50 mmol/l lub 0,65-1,05 mmol/l), odpowiednio). Pierwszorzędowym punktem końcowym był skurcz naczyń tętniczych mózgu zdiagnozowany na podstawie zaślepionej oceny cyfrowej angiografii subtrakcyjnej. Drugorzędowe wyniki obejmowały nasilenie skurczu naczyń i powrót czynnościowy po 90 dniach. Analizę przeprowadzono według zamiaru leczenia. WYNIKI: Spośród 162 pacjentów, 81 przydzielono do grupy z prawidłowym zakresem, a 81 do grupy z wysokim zakresem. przypisanych do grupy o wysokim zakresie; pierwotny wynik był dostępny odpowiednio dla 78 i 79 pacjentów. 79 pacjentów. Grupy miały podobną charakterystykę wyjściową. Skurcz naczyń wystąpił u 40 pacjentów (50,6%) i 50 pacjentów (64,1%) przydzielonych do grup o odpowiednio do grup o wysokim i normalnym zakresie (skorygowany OR, 0,51; 95% CI, 0.26-1.02; P = 0.06). Po 90 dniach poprawa stanu neurologicznego między grupami była nie różniła się istotnie (skorygowany OR dla gorszego wyniku, 0,71; 95% CI, 0.39-1.32; P = 0.28). Pacjenci w grupie o wysokim zakresie byli leczeni większą ilością noradrenaliny w celu podtrzymania ciśnienia tętniczego (79 [16-218] mg vs 59 [14-129] mg; P = 0,03). mg; P = 0,03) i mieli niższe średnie (SD) stężenie wapnia w surowicy (1,9 [0,2] mmol/l v 2,1 [0,2] mmol/l). mmol/L v 2.1 [0.2] mmol/L, P < 0.001). WNIOSEK: Pacjenci, którym przypisano wyższe stężenie magnezu w surowicy, mieli zmniejszoną częstość występowania skurczu naczyń krwionośnych w angiografii, ale różnica nie była nieistotna statystycznie. Klinicznie istotne wyniki nie różniły się między grupami. nie różniły się między grupami. Na podstawie tego badania nie można sformułować wiążących zaleceń dotyczących indukowanej hipermagnezemii. nie mogą być sformułowane na podstawie tego badania. NUMER REJESTRACYJNY BADANIA: ACTRN12605000058673. --- CEL: Profilaktyczne stosowanie nimodypiny u pacjentów z tętniakowatym krwotokiem podpajęczynówkowym podpajęczynówkowym zmniejsza ryzyko niedokrwiennego uszkodzenia mózgu. Jednak jej skuteczność wydaje się być raczej umiarkowana. Powstaje pytanie, czy inne rodzaje antagonistów antagoniści wapnia zapewniają lepszą ochronę. Magnez, fizjologiczny antagonista wapnia antagonista wapnia, jest neuroprotekcyjny w modelach zwierzęcych, promuje rozszerzenie tętnic mózgowych i ma ustalony profil bezpieczeństwa. tętnic mózgowych i ma ustalony profil bezpieczeństwa. Celem obecnego badania pilotażowego jest ocena skuteczności magnezu w porównaniu z nimodypiną w celu zapobieganie opóźnionym deficytom niedokrwiennym po tętniakowym krwotoku podpajęczynówkowym. METODY: Do badania włączono stu trzynastu pacjentów z tętniakowatym krwotokiem podpajęczynówkowym. krwotokiem podpajęczynówkowym zostało włączonych do badania i losowo przydzielonych do grupy otrzymującej siarczan magnezu (dawka nasycająca 10 mg/kg, a następnie 30 mg/kg dziennie) lub nimodypinę (48 mg/d) dożylnie co najmniej do 7. dnia po operacji. Podstawowymi parametrami były częstość występowania klinicznego skurczu naczyń i zawału. Drugorzędowymi miarami wyniku były częstość występowania przezczaszkowego dopplerowskiego/angiograficznego przezczaszkowej dopplerowskiej/angiograficznej, markery neuronalne (enolaza specyficzna dla neuronów, S-100) oraz wyniki pacjentów w skali Glasgow Outcome Scale przy wypisie i po 1 roku. WYNIKI: Stu czterech pacjentów spełniło wymagania badania. W grupie magnezu (n = 53), u ośmiu pacjentów (15%) wystąpił kliniczny skurcz naczyń krwionośnych i 20 (38%) doświadczyło przezczaszkowego dopplerowskiego/angiograficznego skurczu naczyń w porównaniu do z 14 (27%) i 17 (33%) pacjentami w grupie leczonej nimodypiną (n = 51). Jeśli wystąpił kliniczny skurcz naczyń, 75% pacjentów leczonych magnezem w porównaniu z 50% pacjentów leczonych nimodypiną. pacjentów leczonych nimodypiną doświadczyło zawału mózgu skutkującego zgonem odpowiednio u 37 i 14% pacjentów. śmiertelny odpowiednio u 37 i 14%. Ogólnie rzecz biorąc, wskaźnik zawału związany ze skurczem naczyń był praktycznie taki sam (19 w porównaniu z 22%). Nie było różnicy w wynikach pomiędzy grupami. WNIOSEK: Skuteczność magnezu w zapobieganiu opóźnionemu niedokrwieniu deficytów neurologicznych u pacjentów z tętniakowatym krwotokiem podpajęczynówkowym wydaje się być porównywalna z nimodypiną. Różnica w ich właściwości farmakologicznych sprawia, że badania nad połączonym podawaniem magnezu i nimodypiny wydają się obiecujące. --- TŁO: Wśród wielu powikłań SAH, jednym z najważniejszych jest skurcz naczyń. Zaproponowano kilka alternatywnych metod leczenia tego schorzenia, uzyskując wyniki dalekie od ideału. Siarczan magnezu niedawno powrócił na scenę (z wciąż nieudowodnionymi korzyściami) jako adiuwant w leczeniu skurczu naczyń. skurczu naczyń. METODY: Siedemdziesięciu dwóch pacjentów, u których zdiagnozowano SAH w wyniku pęknięcia tętniaka poddano kraniotomii mikrochirurgicznej i podzielono na 2 grupy. Grupa 1, składająca się z przez 48 pacjentów, otrzymywała profilaktyczną terapię hiperwolemiczną i hemodylucję oprócz nimodypiny. oprócz nimodypiny. Grupa 2, składająca się z 24 pacjentów, otrzymała to samo leczenie grupy 1 z dodatkiem siarczanu magnezu w ciągłym wlewie w ciągłym wlewie od 120 do 150 mg na dobę, utrzymując poziom magnezu w surowicy blisko podwójnych wartości prawidłowych. WYNIKI: Wiek pacjentów wynosił 49 +/- 12,6 lat. Stosunek kobiet do mężczyzn wynosił 3,16:1. Większość pacjentów została przyjęta w stopniu 2 wg Hunta-Hessa (46,4%) i 3 wg Fishera (52,8%). (52.8%). Tętniaki tętnicy łączącej przedniej były najczęstszą lokalizacją (38,8%). tętniaki tętnicy łączącej przedniej (38,8%). Porównano obie grupy i nie stwierdzono różnicy statystycznej różnicy związanej z wiekiem, płcią i stopniami Glasgow, Fishera lub Hunta-Hessa. oceny. Nie stwierdzono statystycznej różnicy w częstości występowania skurczu naczyń między obiema grupami. dwiema grupami. Jednak w grupie 1 skurcz naczyń był skorelowany z dłuższym czasem hospitalizacji (P = .000). dłuższym czasem hospitalizacji (P = .0003), w przeciwieństwie do grupy 2, w której pacjenci z w której pacjenci ze skurczem naczyń otrzymujący siarczan magnezu wymagali krótszego czasu hospitalizacji. WNIOSEK: Magnez nie wydawał się wpływać na częstotliwość skurczu naczyń, ale ale najwyraźniej działał korzystnie na zmniejszenie zachorowalności i długości pobytu w szpitalu. --- Terapia siarczanem magnezu, standard w zapobieganiu napadom w stanie przedrzucawkowym, jest jest aktywnie badana jako środek neuroprotekcyjny. Autorzy zbadali magnezu jako środka rozszerzającego naczynia mózgowe poprzez pomiar prędkości przepływu krwi w mózgu (CBFV) mózgowej (CBFV) na dożylny bolus 5 g MgSO4 w porównaniu z placebo z soli fizjologicznej placebo po krwotoku podpajęczynówkowym (SAH). Przezczaszkowa ultrasonografia dopplerowska środkowej tętnicy mózgowej (MCA) mierzono po każdym wlewie. infuzji. Pacjenci byli badani do trzech razy po SAH w określonych odstępach czasu. odstępach czasu. Czternastu pacjentów (11 kobiet, 3 mężczyzn; średni wiek 58 lat) poddano 29 badaniom. badań. Wszyscy pacjenci przeszli terapię nadciśnieniową i hiperwolemiczną. U czterech pacjentów rozwinęło skurcz naczyń mózgowych. Podwojenie poziomu magnezu w surowicy nie MCA CBFV, ale nieznacznie obniżyło średnie ciśnienie tętnicze i układowy opór naczyniowy. systemowy opór naczyniowy. Dożylny bolus magnezu nie zmniejszył podwyższonego CBFV w podgrupie pacjentów z SAH w podgrupie pacjentów z SAH z klinicznym skurczem naczyń. Rola siarczanu magnezu jako środka rozszerzającego naczynia mózgowe u pacjentów z SAH wymaga dalszych badań. --- Wstęp: Magnez jest środkiem neuroprotekcyjnym, który może zapobiegać lub odwracać opóźnionemu niedokrwieniu mózgu (DCI) po tętniakowym krwotoku podpajęczynówkowym (SAH). Chociaż dawkowanie krótkoterminowej terapii magnezem jest dobrze ustalone, brakuje wiedzy na temat brakuje wiedzy na temat dawkowania w przypadku przedłużonego stosowania magnezu. Naszym celem było znalezienie schematu dawkowania siarczanu magnezu w celu utrzymania poziomu magnezu w surowicy magnezu w surowicy na poziomie 1,0-2,0 mmol/l przez 14 dni, aby objąć okres DCI. METODY: Prospektywnie zbadaliśmy 14 pacjentów przyjętych w ciągu 48 godzin po tętniakowego krwotoku podpajęczynówkowego (SAH) do naszego szpitala. Siarczan magnezu podawano dożylnie przez 14 dni, stosując 3 różne schematy dawkowania. Grupa A (n=3) otrzymała bolusowe wstrzyknięcie 16 mmol siarczanu magnezu, a następnie a następnie ciągły wlew 16 mmol/dobę; grupa B (n=6) ciągły wlew 30 mmol/dobę; a grupa C (n=5) ciągły wlew 64 mmol/dobę. Magnez w surowicy mierzono co najmniej co dwa dni, a wszyscy pacjenci byli pod stałą obserwacją podczas leczenia magnezem. ciągłej obserwacji podczas leczenia magnezem. Wydalanie magnezu przez nerki było mierzone tylko w grupie C. WYNIKI: W grupie leczonej A średni poziom magnezu w surowicy podczas leczenia wynosił 1,03+/-0,14 (zakres 0,82-1,34) mmol/l, w grupie B 1,10+/-0,15 (zakres 0,87-1,43) mmol/l, a w grupie C 1,38+/-0,18 (zakres 1,11-1,98) mmol/l. Nerkowe wydalanie magnezu nerkowe wydalanie magnezu w grupie C było równe podanym dawkom w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia. 48 godzin po rozpoczęciu leczenia. Wszyscy pacjenci w grupie A zgłaszali Wszyscy pacjenci z grupy A zgłaszali uczucie zaczerwienienia podczas wstrzyknięcia bolusa; nie odnotowano żadnych innych działań niepożądanych. INTERPRETACJA: Przy ciągłym podawaniu dożylnym dawki 64 mmol/l dziennie, stężenie magnezu w surowicy magnezu w surowicy utrzymywał się w zakresie 1,0-2,0 mmol/l przez 14 dni. --- TŁO: Niepowodzenia ostatnich badań mających na celu zapobieganie skurczowi naczyń mózgowych Skurcz naczyń mózgowych przesunął punkt ciężkości badań nad opóźnionym niedokrwieniem mózgu z od zwężenia tętnic mózgowych w kierunku innych mechanizmów. Niedawno zgromadzone dowody sugerują, że wczesne uszkodzenie mózgu jest również zaangażowane w rozwój opóźnionego niedokrwienia mózgu. rozwój opóźnionego niedokrwienia mózgu, a wodór może zapobiegać wczesnemu uszkodzeniu mózgu. uszkodzeniom mózgu. W związku z tym opracowaliśmy terapię skojarzoną dożylnego wlewu wodoru i dożylnego wlewu siarczanu magnezu w celu leczenia zarówno wczesnego uszkodzenia mózgu, jak i skurczu naczyń mózgowych. Niniejsze randomizowane kontrolowane badanie kliniczne ma na celu zbadanie wpływu tej nowej strategii terapeutycznej na występowanie skurczu naczyń mózgowych, opóźnionego niedokrwienie mózgu i wyniki kliniczne po krwotoku podpajęczynówkowym wysokiego stopnia. krwotoku podpajęczynówkowego. METODY: Badanie to jest randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo projektem przeprowadzone w dwóch szpitalach. Łącznie 450 pacjentów z krwotokiem podpajęczynówkowym krwotokiem podpajęczynówkowym zostanie losowo przydzielonych do jednego z trzech ramion: (i) grupa Mg + H2 (ii) grupa Mg oraz (iii) grupa kontrolna. Pacjenci przydzieleni do grupy Mg + H2 będą otrzymywać dożylny wlew siarczanu magnezu (2,5 mmol/l) z prędkością 20 ml/h przez 14 dni oraz dożylny wlew płynu bogatego w wodór (200 ml) dwa razy dziennie przez 14 dni. Pacjenci przydzieleni do grupy Mg będą dożylny wlew siarczanu magnezu (2,5 mmol/l) z prędkością 20 mL/h przez 14 dni oraz dożylny wlew normalnego siarczanu magnezu (200 mL/h) dwa razy dziennie przez 14 dni. 14 dni i dożylny normalny roztwór glukozy i elektrolitów (200 ml) bez bez dodatku wodoru dwa razy dziennie przez 14 dni. Pacjenci przydzieleni do grupy kontrolnej otrzymają dożylnie roztwór Ringera bez siarczanu magnezu w dawce 20 ml/h przez 14 dni i dożylny normalny roztwór glukozy i elektrolitów (200 ml) bez dodatku wodoru dwa razy dziennie przez 14 dni. Podstawowymi miarami wyników będą wystąpienie opóźnionego niedokrwienia mózgu i skurczu naczyń mózgowych. Drugorzędowymi będzie zmodyfikowany wynik w skali Rankina po 3, 6 i 12 miesiącach oraz markery biochemiczne. markery biochemiczne. DYSKUSJA: Niniejszy protokół randomizowanego, kontrolowanego placebo badania nad dożylną terapią wodorową z dożylnym wlewem magnezu oczekuje się, że ustalić skuteczność i bezpieczeństwo tej strategii terapeutycznej. REJESTRACJA BADANIA UMIN-CTR: UMIN000014696. --- CEL: Skurcz naczyń krwionośnych pozostaje istotnym źródłem zachorowalności i śmiertelności śmiertelności po tętniakowym krwotoku podpajęczynówkowym (SAH), pomimo postępów w obecnych terapiach medycznych, chirurgicznych i wewnątrznaczyniowych. Terapia siarczanem magnezu wykazano, że jest zarówno bezpieczna, jak i skuteczna w zapobieganiu powikłaniom powikłaniom neurologicznym u pacjentek położniczych z rzucawką. Dowody uzyskane przy użyciu eksperymentalnych modeli uszkodzenia mózgu, niedokrwienia mózgu i SAH wskazują, że Mg może również odgrywać rolę jako środek neuroprotekcyjny. Autorzy że terapia MgSO4 jest bezpieczna, wykonalna i ma korzystny wpływ na skurcz naczyń i ostatecznie skurcz naczyń i ostatecznie na wyniki neurologiczne po tętniakowym SAH. METODY: Prospektywne randomizowane badanie kliniczne z pojedynczą ślepą próbą dotyczące terapii dużymi dawkami MgSO4 po tętniakowatym SAH (stopnie II-IV wg Hunta i Hessa) przeprowadzono u 40 pacjentów. 40 pacjentów, którzy zostali włączeni w ciągu 72 godzin po SAH i otrzymali dożylnie MgSO4 lub roztwór kontrolny przez 10 dni. Poziomy Mg++ w surowicy były w zakresie od 4 do 5,5 mg/dl przez cały okres leczenia. Zasady postępowania klinicznego zasady postępowania klinicznego były takie same w obu grupach (w tym wczesne zastosowanie chirurgii lub leczenia wewnątrznaczyniowego, a następnie agresywna profilaktyka i leczenie skurczu naczyń i leczenie). Codziennie wykonywano przezczaszkową ultrasonografię dopplerowską (TCD) a wyniki kliniczne mierzono za pomocą skali Glasgow Outcome Scale (GOS). Glasgow (GOS). Wyniki GOS pacjentów i zapisy TCD zostały przeanalizowane przy użyciu niezależnego testu t. Do badania włączono czterdziestu pacjentów: 20 (15 kobiet i pięciu mężczyzn) otrzymało leczenie, a 20 (11 kobiet i dziewięciu mężczyzn) pacjentów) stanowiło grupę kontrolną. Średni wiek pacjentów w tych grupach wynosiły odpowiednio 46 i 51 lat, a średnie kliniczne stopnie Hunt i Hess 2,6 +/- 0,68 w grupie leczonej MgSO4 i 2,3 +/- 0,73 w grupie kontrolnej (średnia +/- odchylenie standardowe (średnia +/- odchylenie standardowe [SD], p = 0,87). Stopnie Fishera były podobne w obu grupach. Średnie prędkości tętnicy środkowej mózgu wynosiły 93 +/- 27 cm/sek. u pacjentów leczonych MgSO4 i 102 +/- 34 cm/s w grupie kontrolnej (średnia +/- SD, p = 0,41). Objawowy skurcz naczyń krwionośnych, potwierdzony w angiografii, wystąpił u u sześciu z 20 pacjentów otrzymujących MgSO4 i u pięciu z 16 pacjentów otrzymujących placebo. Średnie wyniki GOS wynosiły 3,8 +/- 1,6 i 3,6 +/- 1,5 (średnia +/- SD, p = 0,74) odpowiednio w grupie leczonej i kontrolnej. odpowiednio w grupie leczonej i kontrolnej. Znaczące działania niepożądane leczenia MgSO4 nie wystąpiły. WNIOSKI: Podawanie wysokich dawek MgSO4 po tętniakowym SAH jest bezpieczne, a stałe poziomy Mg++ w zakresie od 4 do 5,5 mg/dl są łatwe do utrzymania. Leczenie to nie zakłóca oceny neurologicznej, podawania znieczulenia podczas operacji ani innych aspektów opieki klinicznej. Zaobserwowaliśmy trend, w którym wyższy odsetek pacjentów uzyskał wyniki GOS 4 lub 5 w grupie leczonej w grupie leczonej MgSO4, ale trend ten nie osiągnął poziomu istotnego statystycznie. istotnego statystycznie poziomu. Potrzebne jest większe badanie w celu dalszej oceny tego trendu. --- Magnez, jeden z niezbędnych pierwiastków śladowych, odgrywa ważną rolę w utrzymaniu zarówno normalnych funkcji komórkowych, jak i funkcji organizmu. Białko wiążące wapń S100 białko B (S100B) zostało wykorzystane jako marker uszkodzenia gleju w kilku zaburzeniach neurologicznych. Trzydziestu pacjentów z pękniętymi tętniakami wewnątrzczaszkowymi leczonych przez klipsowanie. Pacjenci zostali poddani randomizacji w ciągu 4 dni po ataku krwotoku. Pacjentów podzielono na dwie grupy po 15 pacjentów w każdej grupie. Grupa I otrzymała infuzję magnezu w ciągu 4 dni. Grupa II to grupa kontrolna. Światowa Federacja Chirurgów Neurologicznych, Fishera i Glasgow są oceniane na oddziale intensywnej terapii, oprócz oprócz 3-miesięcznej oceny klinicznej. Próbki surowicy S100B wykonano przy przyjęciu oraz w dniach pooperacyjnych 1, 3 i 7. Istnieje statystycznie istotną różnicę między obiema grupami w odniesieniu do drugiego S100B (dzień 1 po operacji; P < 0,05). Nie ma statystycznie statystycznie istotnej różnicy między obiema grupami w odniesieniu do wyników po 3 miesiącach przy użyciu stanu klinicznego i wartości S100B. W grupie magnezu występuje tendencja do ma lepsze wyniki. Dalsze badania z większą liczbą pacjentów z krwotokiem podpajęczynówkowym krwotokiem podpajęczynówkowym są potrzebne do określenia dokładności białka S100B jako markera prognostycznego i siarczanu magnezu jako neuroprotektora. --- TŁO I CEL: Uzyskano sprzeczne dane dotyczące optymalnych stężeń magnezu w osoczu stężenia magnezu w osoczu dla wyników klinicznych u pacjentów z tętniakiem krwotokiem podpajęczynówkowym. METODY: Dorośli (w wieku 18 lat lub starsi), u których zdiagnozowano ostry tętniakowy krwotok podpajęczynówkowy. zdiagnozowano krwotok podpajęczynówkowy, zostali losowo przydzieleni do otrzymania dożylnego wlewu MgSO(4) (80 mmol w 500 ml normalnej soli fizjologicznej dziennie) lub placebo (500 ml soli fizjologicznej dziennie) przez okres do 14 dni. Przeprowadzono wielozmienną post hoc binarną analizę regresji logistycznej przeprowadzono dzieląc średnie stężenia magnezu w osoczu na 4 kwartyle według w osoczu na 4 kwartyle według grupy leczenia, a następnie porównując je z najniższymi kwartylami. z najniższymi kwartylami. WYNIKI: Najgorsze wyniki kliniczne po 6 miesiącach zaobserwowano u pacjentów z grupy MgSO(4) ze średnim stężeniem magnezu w osoczu w czwartym kwartylu, oraz u pacjentów z grupy placebo, ze średnim stężeniem magnezu w osoczu w czwartym kwartylu. w grupie placebo, ze średnimi stężeniami w trzecim i czwartym kwartylu. kwartylach. WNIOSKI: Nie znaleziono dowodów sugerujących, że wyższe średnie stężenie magnezu w osoczu stężenie magnezu w osoczu poprawia wyniki kliniczne. Wręcz przeciwnie, znaleźliśmy między wysokim stężeniem magnezu w osoczu a gorszymi wynikami klinicznymi. wynikami klinicznymi. --- CEL: Zbadanie, czy utrzymanie podwyższonego stężenia magnezu w surowicy przez dożylne podawanie siarczanu magnezu może zmniejszyć występowanie zdarzeń niedokrwiennych mózgu po tętniakowym krwotoku podpajęczynówkowym. PROJEKT: Prospektywne, randomizowane, kontrolowane placebo badanie. MIEJSCE: Oddział intensywnej opieki neurochirurgicznej szpitala uniwersyteckiego. INTERWENCJE: Stu dziesięciu pacjentów przydzielono losowo do grupy otrzymującej dożylnie siarczan magnezu lub do udziału w badaniu kontrolnym. Leczenie magnezem rozpoczęto od bolusem 16 mmol, a następnie ciągłym wlewem 8 mmol/godz. Stężenia w surowicy mierzono co 8 godzin, a szybkość infuzji dostosowywano tak, aby aby utrzymać docelowy poziom 2,0-2,5 mmol/l. Podawanie dożylne było kontynuowano przez 10 dni lub do ustąpienia objawów skurczu naczyń. Następnie, magnez podawano doustnie i zmniejszano dawkę przez 12 dni. POMIARY I GŁÓWNE WYNIKI: Opóźniony zawał niedokrwienny (pierwszorzędowy punkt końcowy) oceniano analizując seryjne skany tomografii komputerowej. Przezczaszkowa ultrasonografia dopplerowska i cyfrową angiografię subtrakcyjną wykorzystano do wykrycia skurczu naczyń. Opóźniony niedokrwienny deficyt neurologiczny określono na podstawie ciągłych szczegółowych badań neurologicznych. szczegółowe badania neurologiczne; wyniki kliniczne po 6 miesiącach oceniano za pomocą skali Glasgow. Dobry wynik zdefiniowano jako wynik 4 i 5 w skali Glasgow. Częstość występowania opóźnionego zawału niedokrwiennego była znacznie niższa u pacjentów leczonych magnezem (22%). pacjentów leczonych magnezem (22% vs. 51%; p = .002); 34 z 54 pacjentów leczonych magnezem i 27 z 53 pacjentów z grupy kontrolnej osiągnęło dobry wynik (p = .209). Opóźniony niedokrwienny deficyt neurologiczny był nieistotnie zmniejszony (9 z 54 vs. 15 z 53 pacjentów; p = .149), a przezczaszkowy skurcz naczyń wykryty metodą dopplerowską/angiograficznie istotnie zmniejszony w grupie magnezu (36 z 54 vs. 45 z 53 pacjentów; p = .028). U mniejszej liczby pacjentów z objawami skurczu naczyń wystąpił opóźniony zawał mózgu. WNIOSEK: Dane te wskazują, że dożylne podawanie dużych dawek magnezu może zmniejszyć zdarzenia niedokrwienne mózgu po tętniakowym krwotoku podpajęczynówkowym poprzez osłabienie skurcz naczyń i zwiększenie tolerancji na niedokrwienie podczas krytycznej hipoperfuzji. --- TŁO: Metaanaliza aktualnych danych sugeruje, że wlew siarczanu magnezu siarczanu magnezu poprawia wyniki po tętniakowatym krwotoku podpajęczynówkowym poprzez zmniejszenie opóźnionego niedokrwiennego deficytu neurologicznego. Obecnie trwają dwa wieloośrodkowe randomizowane badania kliniczne w celu zbadania tej hipotezy. Możliwe farmakologiczne tej hipotezy obejmują neuroprotekcję i rozszerzenie naczyń krwionośnych. rozszerzenie naczyń krwionośnych. Naszym celem jest zbadanie mózgowych efektów hemodynamicznych siarczanu magnezu u pacjentów z tętniakowatym krwotokiem podpajęczynówkowym. METODA: Łącznie 12 pacjentów, którzy doświadczyli tętniakowatego krwotoku podpajęczynówkowego krwotok podpajęczynówkowy, randomizowano do wlewu siarczanu magnezu (n = 6) lub placebo (n = 6) przez 14 dni. U każdego pacjenta wykonano dwa perfuzyjne MRI, jeden w pierwszym tygodniu po krwotoku podpajęczynówkowym i jeden w drugim tygodniu po krwotoku podpajęczynówkowym. krwotoku podpajęczynówkowego. WYNIKI: Wiek, płeć i stopień Fisher CT nie różniły się między dwiema grupami. grupy. Wszyscy pacjenci, z wyjątkiem jednego, mieli stopień WFNS od I do II w momencie prezentacji. Nie było rCBV, rCBF i MTT między dwoma skanami perfuzji w tej samej grupie lub między dwiema grupami. w tej samej grupie lub między dwiema grupami. WNIOSEK: Wlew siarczanu magnezu, w dawce stosowanej w aktualnych badaniach klinicznych, nie zwiększał perfuzji mózgowej. badań klinicznych, nie zwiększył objętości krwi mózgowej i mózgowego przepływu krwi, jak postulowane przez rozszerzenie małych naczyń i/lub szlaków pobocznych. --- Rozszerzający naczynia krwionośne wpływ wlewu dożylnego roztworu siarczanu magnezu oceniano u 10 pacjentów z objawowym skurczem naczyń po po tętniakowym krwotoku podpajęczynówkowym (SAH), którzy przeszli wczesną operację klipsowania. Drenaż cysternalny został zainstalowany w szczelinach przedmózgowia i/lub Sylwiusza. Angiografię tętnic szyjnych wykonano natychmiast po wystąpieniu objawowego objawowego skurczu naczyń, a następnie wlew dożołądkowy 15 mmol/l siarczanu magnezu w roztworze Ringera. Ringera w ilości 20 ml/godz. i kontynuowano do 14. dnia. Irygację przeprowadzono od rurki cysternalnej (wlot) do drenażu kręgosłupa (wylot). Stężenie jonów magnezu w płynie mózgowo-rdzeniowym (1,2 +/- 0,2 mEq/l) znacząco wzrosło po terapii infuzyjnej (6,0 +/- 1,7 mEq/l, p < 0.001). Powtórna angiografia wykazała działanie rozszerzające naczynia krwionośne na spastyczne tętnice mózgowe tętnic mózgowych po 3 godzinach od infuzji, szczególnie w tętnicach w pobliżu miejsca umieszczenia drenażu cysternalnego. Wlew magnezu spowodował również w tętnicach spastycznych u 6 z 7 pacjentów (162 +/- 38 cm). pacjentów (162 +/- 38 cm/s do 114 +/- 42 cm/s, p < 0,001). Wreszcie, 5 z 10 pacjentów osiągnęło dobry powrót do zdrowia, 1 pacjent miał umiarkowaną niepełnosprawność, 1 pacjent stał się poważnie niepełnosprawny z powodu zapalenia opon mózgowych, a 3 pacjentów było w stanie wegetatywnym lub martwych, z powodu niepowodzenia nawadniania magnezem u 1 pacjenta i zaawansowanego wieku u pozostałych 2 pacjentów (ponad 80 lat). To wstępne badanie wskazuje, że wlew dożołądkowy roztworu siarczanu magnezu ma działanie rozszerzające naczynia krwionośne na spastyczne tętnice mózgowe po tętniakowym SAH. --- Oceniliśmy wpływ siarczanu magnezu na stężenie tlenu w tkance mózgowej (PtO2) napięcie dwutlenku węgla (PtCO2) i pH (pHt) u pacjentów poddawanych czasowej okluzji tętnicy w celu wycięcia tętniaka mózgu. Przebadaliśmy 18 pacjentów z tętniakowym krwotokiem podpajęczynówkowym. Wszyscy pacjenci otrzymali standardowe znieczulenie przy użyciu kontrolowanego wlewu propofolu (3 mikrog/ml) i remifentanil (10 ng/ml). Po kraniotomii skalibrowany czujnik wieloparametrowy (Neurotrend, Diametrics Medical, Minneapolis, MN) w celu pomiaru PtO2, PtCO2 i pHt w tkance zagrożonej niedokrwieniem podczas tymczasowego zamknięcia tętnicy. Pacjenci zostali następnie losowo przydzieleni do otrzymywania dożylnie soli fizjologicznej lub 20 mmol magnezu w ciągu 10 minut, a następnie wlew 4 mmol/h. Stężenie magnezu w osoczu stężenie magnezu w osoczu, gazy w tkance mózgowej i pHt określono na początku badania, 30 min po infuzji badanego leku i 4 minuty po tymczasowym przycięciu. Dane analizowano przez czynnikową ANOVA z powtarzanymi pomiarami. Różnice między grupami porównano z niesparowanym testem t. Wartość P < 0,05 uznano za istotną. Charakterystyka pacjenta charakterystyka pacjentów, wyjściowe gazy tkanki mózgowej i pHt nie różniły się między grupami. grupami. Wlew magnezu zwiększył PtO2 o 34%. Po tymczasowym zamknięciu tętnicy PtO2 i pHt zmniejszyły się, a PtCO2 wzrosło w obu grupach. Jednakże, niedotlenienie tkanek było mniej nasilone, a tempo spadku PtO2 było wolniejsze w grupie magnezu. Nasze dane sugerują, że magnez zwiększa natlenienie tkanek i łagodzi niedotlenienie tkanek podczas czasowego zamknięcia tętnicy. --- Opóźniony niedokrwienny deficyt neurologiczny lub kliniczny skurcz naczyń pozostawał główną przyczyną przyczyną opóźnionej chorobowości neurologicznej i śmiertelności pacjentów z tętniakowym krwotokiem podpajęczynówkowym (SAH). tętniakowym krwotokiem podpajęczynówkowym (SAH). Magnez jest środkiem rozszerzającym naczynia mózgowe. W eksperymentalnym modelu skurczu naczyń wywołanego lekami lub SAH, magnez blokuje blokuje zależne od napięcia kanały wapniowe i odwraca skurcz naczyń mózgowych. Ponadto jego antagonistyczne działanie na receptor N-metylo-D-asparaginianu w mózgu zapobiega stymulacji glutaminianem. mózgu zapobiega stymulacji glutaminianem i zmniejsza napływ wapnia podczas urazu niedokrwiennego. uszkodzenia niedokrwiennego. Klinicznie, ochronne działanie magnezu zostało również u kobiet ze stanem przedrzucawkowym, który uważa się za spowodowany skurczem naczyń mózgowych. skurcz naczyń mózgowych. Wstępne wyniki eksperymentalne na ludziach okazały się bezpieczne i skuteczne w porównaniu z danymi historycznymi. W naszym badaniu pilotażowym 60 pacjentów losowo przydzielonych do otrzymywania wlewu siarczanu magnezu 80 mmol / dzień lub wlew soli fizjologicznej przez 14 dni. Częstość występowania objawowego skurczu naczyń zmniejszyła się z 13/30 (43%) w grupie otrzymującej sól fizjologiczną do 7/30 (23%) u pacjentów otrzymujących siarczan magnezu, p = 0,10, iloraz szans 0,398, 95% CI 0,131-1,211. Korzystny wynik (dobry powrót do zdrowia i umiarkowana niepełnosprawność, zgodnie z definicją w Glasgow Glasgow Outcome Scale) osiągnięto u 20 z 30 (67%) pacjentów otrzymujących wlew siarczanu magnezu siarczan magnezu i 16 z 30 (53%) pacjentów otrzymujących placebo, p = 0,292, iloraz szans 1,750, 95% CI 0,616-4,974.Z przeglądu literatury, łącznie 441 pacjentów z czterech badań (w tym naszego) zostało pogrupowanych do analizy. Używając model efektów losowych (Mantel-Haenszel, Robins-Breslow-Greenland), łączny iloraz szans dla objawowego skurczu naczyń lub opóźnionego niedokrwienia mózgu wynosi 0,620, 95% CI CI 0,389-0,987, istotny statystycznie. Podobnie, łączny iloraz szans dla korzystnego wyniku wynosi 1,598, 95% CI 1,074-2,377, statystycznie istotny. Istnieją prowadzone są dwa wieloośrodkowe badania fazy III (IMASH i MASH2) w celu w celu oceny efektów klinicznych, w którym IMASH zakończył zbieranie danych 30 czerwca 2009 roku. czerwca 2009 roku. --- TŁO: Od dawna istnieją kontrowersje dotyczące stosowania wlewu siarczanu magnezu siarczanu magnezu w leczeniu medycznym tętniakowatego krwotoku podpajęczynówkowego (SAH). Kilka badań klinicznych oceniających korzystny wpływ magnezu na Skurcz naczyń mózgowych i ich słabe wyniki zostały opublikowane. Jednak wyniki z większości tych badań były niejednoznaczne. Niniejsza metaanaliza została przeprowadzona w celu oceny skuteczności magnezu na wyniki pacjentów po tętniakowym SAH. MATERIAŁY I METODY: PubMed i biblioteka Cochrane zostały przeszukane pod kątem kontrolowanych badań klinicznych oceniających skuteczność wlewu siarczanu magnezu po tętniakowym SAH. Włączono osiem badań obejmujących 936 pacjentów. WYNIKI: Stwierdzono zmniejszone ryzyko złego rokowania po 3-6 miesiącach od SAH w grupach leczonych grupach leczonych magnezem w porównaniu z placebo [0,78 (95% CI 0,66-0,93)]. Zły wynik zdefiniowano jako ciężką niepełnosprawność, utrzymujący się stan wegetatywny lub śmierć, mierzone skalą Glasgow (GOS), rozszerzoną skalą Glasgow (GOSE) lub zmodyfikowaną skalą Glasgow (GOSE). Glasgow (GOSE) lub zmodyfikowanej skali Rankina (mRS). Ryzyko śmiertelności po SAH było nie miało wpływu leczenie magnezem [RR 0,68 (95% CI 0,58-1,27)]. WNIOSEK: Wlew siarczanu magnezu zmniejsza ryzyko złego wyniku po SAH tętniaka. tętniaka SAH. Aktualne badania w literaturze nie sugerują roli siarczanu magnezu w śmiertelności siarczanu magnezu w zmniejszaniu śmiertelności po SAH. --- TŁO: Siarczan magnezu jest środkiem neuroprotekcyjnym, który może poprawić wynik po tętniakowym krwotoku podpajęczynówkowym poprzez zmniejszenie występowania lub lub poprawę wyników opóźnionego niedokrwienia mózgu. Przeprowadziliśmy badanie, aby sprawdzić czy terapia magnezem poprawia wyniki po tętniakowym krwotoku podpajęczynówkowym. krwotoku podpajęczynówkowego. METODY: Przeprowadziliśmy to randomizowane, kontrolowane placebo badanie fazy 3 w ośmiu ośrodkach w Europie i Ameryce Południowej. ośrodkach w Europie i Ameryce Południowej. Przydzieliliśmy losowo (za pomocą wygenerowanych komputerowo liczb losowych, z permutowanymi blokami po cztery, stratyfikowanymi według ośrodka ośrodka) pacjentów w wieku 18 lat lub starszych z tętniakowatym wzorcem krwotoku podpajęczynówkowego w obrazowaniu mózgu, którzy zostali przyjęci do szpitala w ciągu 4 dni od krwotoku. dni od krwotoku, aby otrzymać dożylny siarczan magnezu, 64 mmol/dobę, lub placebo. Wykluczono pacjentów z niewydolnością nerek lub masą ciała poniżej 50 kg. Pacjenci, lekarze prowadzący leczenie oraz badacze oceniający wyniki i analizujący dane oraz badacze oceniający wyniki i analizujący dane byli zamaskowani. Pierwszorzędowym wynikiem był słaby wynik - zdefiniowany jako wynik 4-5 w zmodyfikowanej skali Rankina - 3 miesiące po krwotoku podpajęczynówkowego lub zgon. Przeanalizowaliśmy wyniki według zamiaru leczenia. Zaktualizowaliśmy również wcześniejszą metaanalizę badań dotyczących leczenia magnezem w przypadku krwotoku podpajęczynówkowego. To badanie jest zarejestrowane na stronie controlled-trials.com (ISRCTN 68742385) i rejestrze badań klinicznych UE (EudraCT 2006-003523-36). WYNIKI: Do badania włączono 1204 pacjentów, z których jeden utracił przydział do leczenia. utracił przydział leczenia. 606 pacjentów przydzielono do grupy otrzymującej magnez (dwóch utracono), 597 do grupy placebo (jeden pacjent utracony w trakcie obserwacji). 158 pacjentów (26-2%) miało słabe wynik w grupie magnezu w porównaniu z 151 (25-3%) w grupie placebo (współczynnik ryzyka [RR] 1-03, 95% CI 0-85-1-25). Nasza zaktualizowana metaanaliza siedmiu randomizowanych badań z udziałem 2047 pacjentów pokazuje, że magnez nie jest lepszy od placebo w zmniejszaniu złych wyników po tętniakowatym krwotoku podpajęczynówkowym (RR krwotoku podpajęczynówkowego (RR 0-96, 95% CI 0-86-1-08). INTERPRETACJA: Dożylny siarczan magnezu nie poprawia wyników klinicznych po tętniakowym krwotoku podpajęczynówkowym, dlatego nie zaleca się rutynowego podawania magnezu. magnezu nie może być zalecane. FINANSOWANIE: Netherlands Heart Foundation, UK Medical Research Council. --- TŁO I CEL: Magnez odwraca skurcz naczyń mózgowych i zmniejsza objętość objętość zawału po eksperymentalnym krwotoku podpajęczynówkowym (SAH) u szczurów. My miał na celu ocenę, czy magnez zmniejsza częstotliwość opóźnionego niedokrwienia mózgu (DCI) u szczurów. niedokrwienia mózgu (DCI) u pacjentów z tętniakowatym SAH. METODY: Pacjentów randomizowano w ciągu 4 dni po SAH. Terapia siarczanem magnezu Terapia składała się z ciągłej dożylnej dawki 64 mmol / L dziennie, która miała być rozpoczęto w ciągu 4 dni po SAH i kontynuowano do 14 dni po okluzji tętniaka. tętniaka. Pierwszorzędowy wynik DCI (zdefiniowany jako wystąpienie nowej hipodensyjnej zmiany w tomografii komputerowej zgodnej z klinicznymi cechami DCI) analizowano zgodnie z zasadą "on-treatment". Dla drugorzędowych "zły wynik" (Rankin >3) i "doskonały wynik" (Rankin 0), zastosowaliśmy zasadę "intention-to-treat". WYNIKI: Randomizacją objęto łącznie 283 pacjentów. Leczenie magnezem zmniejszyło ryzyko wystąpienia DCI o 34% (współczynnik ryzyka, 0,66; 95% CI, 0,38 do 1,14). Po 3 miesiącach Po 3 miesiącach zmniejszenie ryzyka złego wyniku wyniosło 23% (współczynnik ryzyka, 0,77; 95% CI, 0,54 do 1,09). W tym czasie 18 pacjentów w grupie leczonej i 6 w grupie placebo miało doskonałe wyniki (współczynnik ryzyka, 3,4; 95% CI, 1,3 do 8,9). WNIOSKI: Badanie to sugeruje, że magnez zmniejsza DCI i późniejsze złe wyniki leczenia. wyniki, ale wyniki nie są jeszcze ostateczne. Kolejnym krokiem powinno być badanie fazy faza III, aby potwierdzić korzystny wpływ terapii magnezem, ze złym wynik jako wynik pierwotny. --- Skurcz naczyń mózgowych i opóźnione niedokrwienie mózgu pozostają nierozwiązanym problemem u pacjentów z tętniakowatym krwotokiem podpajęczynówkowym (SAH). pacjentów z tętniakowatym krwotokiem podpajęczynówkowym (SAH). Teoretycznie, wysokie dawki siarczanu magnezu (MgSO(4)) oferuje korzyści naczyniowe i neuroprotekcyjne i dlatego jest obecnie poddawana ocenie. Intensywność odpowiedzi zapalnej po SAH jest związana z wynikiem. Celem obecnego badania była ocena możliwego związku między odpowiedzią zapalną a terapią MgSO(4) ponieważ magnez (Mg(2+)) ma właściwości przeciwzapalne. U 15 pacjentów z SAH, poziomy cytokin zapalnych w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF) i krwi obwodowej oznaczano codziennie za pomocą testu immunoenzymatycznego. między dniem 4 a dniem 12. Ośmiu pacjentów było leczonych standardową samą standardową terapią (grupa 1), a siedmiu pacjentów leczono dodatkowo, wysoką dawką MgSO(4) (grupa 2). Poziomy Mg(2+) w surowicy w grupie 2 były znacząco wyższe w porównaniu do grupy 1: 1,48 ± 0,04 mmol/l w porównaniu do 0,90 ± 0,01 mmol/L, ρ<0,001. Interleukina-6 (IL-6) w płynie mózgowo-rdzeniowym była znacząco niższa w grupie 2 w porównaniu do grupy 1: 6680 ± 989 vs. 11079 ± 1277 pg/ml, ρ = 0,021. A trend w kierunku niższych ogólnoustrojowych poziomów IL-6 stwierdzono w grupie 2: 58 ± 7 vs. 104 ± 21 pg/ml, ρ = 0,052. Ogólnoustrojowe poziomy IL-1β były znacząco niższe w grupie 2: 0,66 ± 0,11 i 0,15 ± 0,01 pg/ml (ρ<0,001), podczas gdy poziomy w płynie mózgowo-rdzeniowym nie różniły się. nie różniły się. Poziomy czynnika martwicy nowotworu α nie różniły się między obiema grupami. Chociaż w grupie 2 było więcej pacjentów z korzystnym wynikiem, różnica różnica nie była istotna statystycznie. Było to prawdopodobnie spowodowane małą liczebnością wielkości próby. Wyniki wskazują na zahamowanie uwalniania cytokin zapalnych, w szczególności IL-6. w szczególności IL-6, u pacjentów leczonych wysokimi dawkami MgSO(4). Te Wyniki te wymagają dalszych badań nad wpływem Mg(2+) na zapalny szlak sygnalizacyjny szlak sygnałowy w odniesieniu do opóźnionego niedokrwienia mózgu po SAH. --- Pomimo opublikowania kilku randomizowanych badań kontrolowanych, nadal istnieje czy siarczan magnezu poprawia wyniki u pacjentów z tętniakowatym krwotokiem podpajęczynówkowym. tętniakowym krwotokiem podpajęczynówkowym. Tutaj przedstawiamy dane do oceny klinicznej skuteczności siarczanu magnezu w zapobieganiu skurczowi naczyń mózgowych u pacjentów, którzy pacjentów z tętniakowatym krwotokiem podpajęczynówkowym. Bazy danych EMBASE i PubMed zostały przeszukane przy użyciu następujących terminów: "siarczan magnezu siarczan magnezu" lub "MgSO(4)" oraz "krwotok podpajęczynówkowy" lub "skurcz naczyń mózgowych". A Przeprowadzono również ręczne przeszukiwanie bibliografii odpowiednich artykułów. Dwóch współautorów niniejszego badania zaprojektowało metaanalizę opublikowanych randomizowanych badań klinicznych i wyodrębniło dane. Dane zostały przeanalizowane przy użyciu Review Manager 4.2 z Cochrane Collaboration (Oxford, Wielka Brytania). Pięć opublikowanych manuskryptów zostało zidentyfikowanych zgodnie z kryteriami przesiewowymi. Występowanie złych wyników (zgon, stan wegetatywny lub zależność) u pacjentów leczonych siarczanem magnezu było mniej prawdopodobne niż u pacjentów z grupy kontrolnej (iloraz szans [OR] 0,54 [95% przedział ufności, CI 0,36-0,81]). Wskaźniki śmiertelności nie śmiertelności nie różnił się między pacjentami leczonymi siarczanem magnezu (14%) a pacjentami z grupy kontrolnej (12%) (OR 1,16 [95% CI 0,51-2,65]). Nasze wyniki wskazują, że chociaż prawdopodobieństwo prawdopodobieństwo złego wyniku u pacjentów leczonych siarczanem magnezu po SAH, śmiertelność pacjentów nie uległa poprawie. --- CEL: Pomimo stosowania obecnych standardowych terapii, skurcz naczyń nadal powoduje śmierć lub poważną niepełnosprawność u pacjentów leczonych z powodu pękniętych tętniaków. leczonych z powodu pękniętych tętniaków. Autorzy zbadali skuteczność ciągłego wlewu MgSO4 w profilaktyce skurczu naczyń. METODY: Siedemdziesięciu sześciu dorosłych (średni wiek 54,6 lat; 71% kobiet; 92% rasy kaukaskiej) zostało włączono do tego porównawczego badania kohortowego pacjentów z tętniakiem krwotokiem podpajęczynówkowym na podstawie wyników tomografii komputerowej (CT). Trzydziestu ośmiu pacjentów, którzy otrzymywali ciągły wlew MgSO4, dopasowano pod względem wiek, rasę, płeć, opcję leczenia, stopień Fishera oraz stopień Hunta i Hessa do 38 historyczną grupą kontrolną, która nie otrzymała infuzji MgSO4. Dwanaście gramów MgSO4 w 500 ml soli fizjologicznej podawano dożylnie codziennie przez 12 dni, jeśli pacjent zgłosił się w ciągu 48 godzin od pęknięcia tętniaka. Skurcz naczyń był na podstawie cyfrowej angiografii substrakcyjnej, angiografii CT i przezczaszkowej ultrasonografii dopplerowskiej. przezczaszkowej ultrasonografii dopplerowskiej oraz dowodów pogorszenia stanu neurologicznego. neurologicznych. Objawowy skurcz naczyń występował z istotnie mniejszą częstością u pacjentów, którzy otrzymali infuzję MgSO4 (18%) w porównaniu z pacjentami, którzy którzy nie otrzymali MgSO4 (42%) (p = 0,025). Nie było znaczącej różnicy w śmiertelności przy wypisie ze szpitala (p = 0,328). Tendencja w kierunku poprawy wyników mierzony zmodyfikowaną skalą Rankina (p = 0,084), ale nie skalą Glasgow (p = 1,0). Glasgow (p = 1,0), zaobserwowano w grupie leczonej MgSO4. WNIOSKI: Analiza wyników sugeruje, że infuzja MgSO4 może mieć rolę w profilaktyce skurczu naczyń mózgowych, jeśli terapia zostanie rozpoczęta w ciągu 48 godzin od pęknięcia tętniaka. od pęknięcia tętniaka. --- WPROWADZENIE: Skurcz naczyń mózgowych w tętniakowym krwotoku podpajęczynówkowym (SAH) jest wiąże się ze złym rokowaniem. Bezpieczeństwo i wykonalność ciągłego podawania dużych dawek dożylnego siarczanu magnezu (MgSO4) w celu zapobiegania skurczowi naczyń mózgowych i niedokrwiennego uszkodzenia mózgu nie zostało dobrze zbadane. METODY: Pacjenci zgłaszający się do naszego ośrodka w ciągu 72 godzin od tętniakowatego SAH (potwierdzonego tomografią komputerową [CT] i angiografią mózgową) między czerwcem 2001 r. a październikiem 2002 r. zostali włączeni do prospektywnego badania pilotażowego, w którym w którym otrzymywali MgSO4 jako dodatek do standardowego leczenia SAH. Badanie pacjenci otrzymywali dożylny wlew 12 g MgSO4 w 500 ml roztworu 0,9% NaCl 0,9% NaCl podawanego z szybkością 4,06 mM (lub 0,5 g) co godzinę w ciągu 24-godzinny okres przez 10 dni, aby osiągnąć docelowy, wcześniej określony zakres Mg w surowicy wynoszący więcej niż 1,5 do mniej niż 4,0 mM/L. Wpływ MgSO4 na badanie kliniczne kliniczne, tętno i ciśnienie krwi mierzono co 2 godziny; stężenie glukozy i fenytoiny w surowicy codziennie monitorowano stężenie glukozy i fenytoiny w surowicy. Pomiary wyników obejmowały dowody skurczu naczyń w badaniu klinicznym, przezczaszkowe badanie dopplerowskie ((TCD); prędkość > lub = 100 cm/s) lub powtórny angiogram mózgowy uzyskany w ciągu 10 dni od SAH; oraz dni od SAH; oraz ocena w skali Glasgow Outcome Scale (GOS) i tomografia komputerowa dowody zawału niedokrwiennego po 30 dniach. WYNIKI: Dziewiętnastu pacjentów (średnia wieku: 55 lat; zakres: 39-84 lata; 11 mężczyzn, 8 kobiet) zostało włączonych do badania. Prezentowany stopień Hunt Hess był II lub wyższy średni stopień w skali Fishera wynosił 3. Skurcz naczyń zaobserwowano u dziewięciu pacjentów (badanie kliniczne u dwóch, TCD u dwóch). badanie kliniczne u dwóch, TCD u pięciu i angiogram u dziewięciu). Średni poziom Mg w surowicy Mg w surowicy wynosił 2,7 mM/l (odchylenie standardowe: +/- 0,37) i utrzymywał się podczas okresu infuzji. okresu infuzji. Brak klinicznych działań niepożądanych, zmian hemodynamicznych lub zaobserwowano wahań stężenia glukozy lub fenytoiny w surowicy. Żaden z pacjentów pacjentów zmarł; nie było dowodów na zawał niedokrwienny w TK; i większość miała większość pacjentów miała dobre wyniki (GOS 5 u 10 pacjentów; GOS 4 u 8 pacjentów). WNIOSEK: Nasze badanie potwierdziło bezpieczeństwo i wykonalność ciągłej ciągłego wlewu dożylnego dużych dawek MgSO4 u pacjentów z tętniakowatym SAH. Aby potwierdzić obiecujące wyniki, konieczne są randomizowane badania kontrolowane. --- TŁO I CEL: Pilotażowe badania kliniczne z zastosowaniem siarczanu magnezu u pacjentów z ostrym krwotokiem podpajęczynówkowym pacjentów z ostrym tętniakowatym krwotokiem podpajęczynówkowym wykazały tendencje w kierunku poprawy wyników klinicznych. Niniejsze badanie fazy III miało na celu porównanie wlewu dożylnego siarczanu magnezu z placebo soli fizjologicznej wśród takich pacjentów. METODY: Rekrutowaliśmy pacjentów z tętniakowatym krwotokiem podpajęczynówkowym w ciągu 48 godzin od wystąpienia godzin od jego wystąpienia z 10 uczestniczących ośrodków. Pacjenci zostali losowo przypisani do wlewu siarczanu magnezu miareczkowanego do stężenia magnezu w surowicy do stężenia magnezu w surowicy dwukrotnie wyższego niż stężenie wyjściowe lub placebo z soli fizjologicznej przez 10 do 14 dni. dni. Pacjenci i oceniający byli zaślepieni na przydział leczenia. Badanie jest zarejestrowane pod adresem www.strokecenter.org/trials (jako Intravenous Magnesium Sulphate for Aneurysmal Subarachnoid Hemorrhage [IMASH]) i www.ClinicalTrials.gov (NCT00124150). WYNIKI: Spośród 327 zrekrutowanych pacjentów 169 zostało losowo przydzielonych do leczenia dożylnym siarczanem magnezu, a 158 otrzymywało sól fizjologiczną (placebo). Odsetki odsetek pacjentów z korzystnym wynikiem po 6 miesiącach (rozszerzona skala Glasgow Glasgow od 5 do 8) były podobne, 64% w grupie otrzymującej siarczan magnezu i 63% w grupie otrzymującej sól fizjologiczną (OR, OR. w grupie soli fizjologicznej (OR, 1,0; 95% CI, 0,7 do 1,6). Analizy wyników drugorzędowych (zmodyfikowana skala Rankina, wskaźnik Barthel, krótki formularz 36 i kliniczny skurcz naczyń) również nie wykazały znaczących różnic między 2 grupami. Predefiniowane podgrupy obejmowały wiek, przyjęty stopień World Federation of Neurological Surgeons nadciśnienie tętnicze, krwiak śródmózgowy, krwotok śródkomorowy, lokalizację krwotoku śródmózgowego. krwotok śródkomorowy, lokalizację tętniaka, wielkość tętniaka i sposób leczenia tętniaka. leczenie. W żadnej z podgrup grupa otrzymująca siarczan magnezu nie wykazywała lepsze wyniki po 6 miesiącach. WNIOSKI: Wyniki nie potwierdzają klinicznych korzyści z dożylnego wlewu siarczanu magnezu wlewu siarczanu magnezu w porównaniu z wlewem placebo u pacjentów z ostrym ostrym tętniakowym krwotokiem podpajęczynówkowym. --- CELE: Siarczan magnezu (MgSO4) może być przydatny w zapobieganiu urazom neurologicznym po krwotoku podpajęczynówkowym (SAH). W tym randomizowanym, podwójnie ślepym ocenialiśmy bezpieczeństwo i skuteczność wlewu MgSO4 w celu poprawy klinicznych po tętniakowym SAH. METODY: Za zgodą komisji etycznej i świadomą zgodą, 45 pacjentów z SAH losowo przydzielono do otrzymywania MgSO4 80 mmol / dzień lub soli fizjologicznej przez 14 dni. Wszyscy pacjenci otrzymywali również dożylnie nimodypinę. Epizody skurczu naczyń były leczone za pomocą terapii hiperwolemicznej. Stan neurologiczny oceniano 3 miesiące po krwotoku przy użyciu wskaźnika Barthel i skali Glasgow (GOS). Odnotowano również występowanie powikłań sercowych i płucnych. powikłań sercowych i płucnych. Dane porównano między grupami przy użyciu Manna-Whitneya lub dokładnych testów Fishera. P < 0,05 uznano za istotne. WYNIKI: Charakterystyka pacjentów, ciężkość SAH i leczenie chirurgiczne nie różniły się między grupami. różniła się między grupami. Chociaż liczba epizodów nie została zmniejszona, MgSO4 skrócił czas trwania skurczu naczyń. Pacjenci otrzymujący MgSO4 mieli tendencję do mniej deficytów neurologicznych, lepszy powrót funkcjonalny i lepszy wynik w GOS. GOS. Jednak żadna z tych zmiennych nie osiągnęła istotności statystycznej. Częstość występowania powikłań sercowych i płucnych w grupie MgSO4 (43%) była również podobna do tej w grupie soli fizjologicznej (59%), P = 0,14. WNIOSKI: Infuzja MgSO4 po tętniakowym SAH jest dobrze tolerowana i może być przydatny w osiąganiu lepszych wyników. Wymagane jest większe badanie w celu potwierdzenia neuroprotekcyjne działanie MgSO4.
Czy siarczan magnezu poprawia wyniki leczenia pacjentów z krwotokiem podpajęczynówkowym?
Nie. Chociaż wstępne badania dostarczyły zachęcających wyników dotyczących podawania siarczanu magnezu pacjentom z tętniakowatym krwotokiem podpajęczynówkowym, ale późniejsze większe badania wykazały, że dożylny siarczan magnezu nie poprawia wyników klinicznych po tętniakowatym krwotoku podpajęczynówkowym, dlatego rutynowe podawanie magnezu nie może być zalecane.