Zespół Sotosa (SoS) jest mnogą anomalią, wrodzonym zaburzeniem charakteryzującym się przerostem, makrocefalią, charakterystycznymi rysami twarzy i różnym stopniem niepełnosprawności intelektualnej. niepełnosprawnością intelektualną. Haploinsuficjencja genu NSD1 w pozycji 5q35.3, wynikająca z mikrodelecji 5q35 z mikrodelecji 5q35, mutacji punktowych i częściowych delecji genu, stanowi za większość pacjentów z SoS. Ostatnio, mutacje i możliwe patogenetyczne rzadkie CNV, oba wpływające na kilka genów kandydujących do przerostu, zostały zgłoszone u pacjentów z cechami przerostu podobnymi do Sotos. Aby oszacować częstotliwość defektów NSD1 w brazylijskiej populacji SoS i ewentualnie ujawnić inne geny zaangażowane w etiopatogenezę tego zespołu, zebraliśmy kohortę zebraliśmy kohortę 21 brazylijskich pacjentów, którzy spełniali kryteria diagnostyczne kryteria diagnostyczne dla SoS i przeanalizowaliśmy geny NSD1 i PTEN za pomocą multipleksowej amplifikacji sondy zależnej od ligacji amplifikacji sond zależnej od ligacji i analiz przesiewowych mutacji. Zidentyfikowaliśmy zidentyfikowaliśmy klasyczną mikrodelecję NSD1, nową mutację missense (p.C1593W), oraz 2 wcześniej zgłoszone mutacje skracające: p.R1984X i p.V1760Gfs*2. Ponadto Ponadto zidentyfikowaliśmy nową mutację de novo genu PTEN (p.D312Rfs*2) u u pacjenta z mniej nasilonym fenotypem SoS, który nie obejmował przed- i pourodzeniowego przerostu. Po raz pierwszy nasze badanie sugeruje udział PTEN w patogenezie patogenezie SoS i dodatkowo podkreśla istnienie różnic etniczno-geograficznych w molekularnych różnic w zmianach molekularnych NSD1 między pacjentami z SoS z Europy/Ameryki Północnej (70-93%) i tymi z Ameryki Południowej (10-19%). --- KONTEKST: Zespół Sotosa jest rzadkim zaburzeniem genetycznym z wyraźnym spektrum fenotypowym obejmującym spektrum fenotypowym, w tym przerostem i trudnościami w nauce. Tutaj opisujemy nowy przypadek Sotosa z mikrodelecją 5q35, wpływającą na gen receptora czynnika wzrostu fibroblastów 4 (FGFR4). receptor czynnika wzrostu fibroblastów 4 (FGFR4), objawiający się dziecięcą hiperkalcemią. CEL: Staraliśmy się wyjaśnić ulotną naturę obserwowanej hiperkalcemii poprzez badanie hiperkalcemii poprzez badanie ontogenezy FGFR3 i FGFR4, które są zarówno związane z homeostazą mineralną, w której pośredniczy czynnik wzrostu fibroblastów (FGF) 23, w rozwijającej się ludzkiej nerce. PROJEKT: Ilościowe RT-PCR i analizy immunohistochemiczne zostały zastosowane na archiwalnych próbek ludzkich nerek w celu zbadania ekspresji szlaku sygnałowego FGFR podczas rozwoju nerek. WYNIKI: Wykazaliśmy, że nerkowa ekspresja genów i białek obu FGFR wzrosła podczas rozwoju płodowego między wiekiem ciążowym (GA) 14-40 tygodni. tygodni. Jednak ekspresja FGFR4 wzrastała szybciej w porównaniu z FGFR3 (nachylenie 0,047 vs 0,0075, P = .0018). Co więcej, ekspresja genów i białek FGFR, Klotho, również wzrosła ze znaczącą dodatnią korelacją między FGFR i Klotho. korelacja między ekspresją mRNA FGFR i Klotho podczas rozwoju nerek. Co ciekawe, stwierdziliśmy, że okołoporodowa ekspresja FGFR4 (GA 38-40 tk) była 7-krotnie wyższa w porównaniu z FGFR3. wyższa w porównaniu z FGFR3 (P = .0035), podczas gdy w dorosłych tkankach nerek, Poziom ekspresji genu FGFR4 był ponad 2-krotnie niższy w porównaniu z FGFR3 (P = .0029). .0029), identyfikując w ten sposób molekularny przełącznik rozwojowy izoform FGFR. WNIOSEK: Proponujemy, aby heterozygotyczna delecja FGFR4, jak zaobserwowano u pacjenta z zespołem Sotos, prowadzi do upośledzonej sygnalizacji FGF23 w okresie niemowlęcym co odpowiada za przejściową hiperkalcemię. Odkrycia te stanowią nowy i intrygujące spojrzenie na homeostazę wapnia, w której pośredniczy FGF23. --- Zespół Sotosa charakteryzuje się nadmiernym wzrostem przed i po urodzeniu, różnym stopniem trudności w nauce i rozpoznawalnym wyglądem twarzy. różnym stopniem trudności w nauce i rozpoznawalnym wyglądem twarzy. W niniejszym raporcie podkreślono trudności w postawieniu diagnozy w przypadku braku i dokumentuje nieopisany wcześniej związek z nawracającym zapaleniem ślinianki przyusznej. związek z nawracającym zapaleniem ślinianek przyusznych. --- Zespół Sotosa (OMIM #117550) jest wrodzonym zespołem charakteryzującym się przerostem z zaawansowanym wiekiem kostnym, makrocefalią i trudnościami w nauce. Powikłania endokrynologiczne tego zespołu nie zostały jeszcze w pełni opisane w poprzednich doniesieniach. wcześniejszych doniesieniach. Zbadaliśmy tutaj kliniczne objawy zespołu Sotos u japońskich pacjentów, u których wystąpiła hiperinsulinemiczna hipoglikemia w okresie niemowlęcym. w okresie niemowlęcym. Rekrutowaliśmy pacjentów ze zdiagnozowanym zespołem Sotosa, u których u których wystąpiło powikłanie hiperinsulinemii w okresie noworodkowym wykorzystując badanie streszczeń ze spotkań pediatrycznych w krajowych regionach Japonii od 2007 do 2011 roku. W rezultacie, pięciu pacjentów (cztery kobiety i jeden mężczyzna) zostało w celu oceny obrazu klinicznego zespołu Sotosa poprzez odniesienie do dokumentacji klinicznej każdego pacjenta. U wszystkich pacjentów wykryto delecję 5q35 obejmującą gen NSD1 wykryto u wszystkich pacjentów. Główne anomalie w ośrodkowym układzie nerwowym, układu sercowo-naczyniowego i moczowo-płciowego. Hipoglikemia występowała między 0,5 a 3 godzinami po urodzeniu, a wysokie poziomy insuliny insuliny stwierdzono początkowo w ciągu 3 dni od urodzenia. Pacjenci byli leczeni dożylnym wlewem glukozy z maksymalną szybkością 4,6-11,0 mg/kg/min przez 12-49 dni. dni. Trzech z pięciu pacjentów wymagało karmienia przez zgłębnik nosowy. Jeden pacjent otrzymywał leczenie diazoksydem. Badanie to pokazuje, że pacjenci z Sotosa mogą mieć przejściową hipoglikemię hiperinsulinemiczną w okresie noworodkowym. okresie noworodkowym. --- Zespół Sotosa jest dobrze znanym zespołem przerostu charakteryzującym się nadmiernym wzrostem w dzieciństwie. w dzieciństwie, makrocefalią, charakterystycznym wyglądem twarzy i upośledzeniem uczenia się. zaburzenia uczenia się. Zaburzenie to jest spowodowane mutacjami lub delecjami w genie NSD1 genu NSD1. Celem niniejszego badania jest zbadanie związku między neuroobrazowaniem a cechami klinicznymi dzieci z zespołem Sotosa. Sześcioro tureckich dzieci tureckich dzieci z zespołem Sotosa obserwowano przez około 3-7 lat. Diagnoza została potwierdzona molekularną analizą genetyczną. Zidentyfikowaliśmy patogenną mutację NSD1 w tym trzy nowe mutacje u wszystkich pacjentów. Wszyscy pacjenci mieli charakterystyczny gestalt twarzy zespołu Sotosa składający się z trójkątnej twarzy z wydatnym czołem, skąpym owłosieniem czołowo-ciemieniowym i małym nosem. Jednak stopień rozwoju psychomotorycznego i intelektualnego był zróżnicowany. Poważny defekt uczenia się i opóźnienie mowy były widoczne u dwóch pacjentów. Analiza Analiza neuroobrazowa wykazała nieprawidłowości u czterech z sześciu pacjentów, w tym obustronne duże komory, ścieńczenie ciała modzelowatego i przetrwałe cavum septum pellucidum et vergae. Typowy wygląd czaszkowo-twarzowy jest podstawowym dla rozpoznania choroby nawet w okresie niemowlęcym. Jednakże, jednak stopień rozwoju psychoruchowego i intelektualnego jest bardzo zmienny i nie nie koreluje z wynikami neuroobrazowania. --- Zespół Sotosa lub gigantyzm mózgowy to zaburzenie regulacji wzrostu. U dzieci z zespołem Sotosa sporadycznie zgłaszano występowanie nowotworów, ale Sotosa, ale nie jest pewne, czy jest to zbieg okoliczności, czy też jest to etiologicznie związane z podstawowym zaburzeniem wzrostu. Opisujemy przypadek 15-miesięcznego dziecka z nerwiakiem przyrdzeniowym i zespołem Sotosa i sugerujemy, że dzieci z tym schorzeniem mogą być bardziej narażone na rozwój nowotworów niż ogół populacji. niż w populacji ogólnej. --- Zespół Sotosa to dobrze opisany zespół wielu anomalii charakteryzujący się przerostem, charakterystycznym wyglądem twarzoczaszki i zmiennymi trudnościami w uczeniu się. uczenia się. Diagnoza zespołu Sotosa opierała się wyłącznie na tych kryteriach klinicznych klinicznych, dopóki haploinsuficjencja genu NSD1 nie została zidentyfikowana jako czynnik sprawczy. Opisujemy 63-letnią kobietę z klasycznymi cechami i patogenną mutacją NSD1 którą uważamy za najstarszą opisaną osobę z zespołem Sotosa. Jest godna uwagi ze względu na późne rozpoznanie zespołu Sotosa, łagodne ograniczenie funkcji poznawczych i przewlekłą chorobę nerek. poznawcze i przewlekłą chorobę nerek przypisywaną dysplazji włóknisto-mięśniowej. z powodu której niedawno otrzymała przeszczep. Ma raka podstawnokomórkowego i kolczystokomórkowego raka podstawnokomórkowego i kolczystokomórkowego, dla których jej ekspozycja na słońce przez całe życie i jasny fototyp skóry są postrzegane jako czynniki ryzyka. Dokonaliśmy również przeglądu wcześniejszych doniesień literaturowych (n = 11) dla dorosłych z zespołem Sotosa i badaliśmy pacjentów ustalonych w Spanish Overgrowth Syndrome Registry (n = 15). Analiza została ograniczona do 21/27 (78%) pacjentów, u których potwierdzono molekularnie zespół Sotosa (15 z mutacją mutacją, 6 z mikrodelecją). Przy średnim wieku 26 lat, najczęstszymi cechami były najczęstszymi cechami były trudności w uczeniu się (90%), skolioza (52%), problemy ze wzrokiem (43%), psychiatryczne (30%) i anomalie w obrazowaniu mózgu (28%). Trudności w uczeniu się były bardziej nasilone u pacjentów z mikrodelecją niż u pacjentów z mutacją punktową. Na podstawie tego niewielkiego badania z niejednorodnym ustaleniem sugerujemy skromne korekty w ogólnym monitorowaniu opieki zdrowotnej nad osobami z zespołem Sotosa. Chociaż seria ta obejmuje nowotwory w czterech przypadkach, nie należy tego nie powinno być interpretowane jako zachorowalność. Nadzór nad nowotworami dostosowany do wieku w zależności od wieku.
Co to jest zespół Sotosa?
Zespół Sotosa to dobrze znany zespół nadmiernego wzrostu charakteryzujący się nadmiernym wzrostem w dzieciństwie, makrocefalią, charakterystycznym wyglądem twarzy i trudnościami w nauce