Undermetylacja DNA jest charakterystyczną cechą zespołu ICF i była w powstawanie chromosomalnych nieprawidłowości w tym rzadkim zespole. tego rzadkiego zespołu. Wcześniej wykazaliśmy, że u pacjentek z ICF nieaktywny chromosom X (Xi) jest również niedemetylowany. Wynik ten był nieoczekiwany ponieważ pacjentki z ICF nie są bardziej dotknięte niż pacjenci płci męskiej. Tutaj pokazujemy, że metylacja wysp CpG jest nieprawidłowa u niektórych pacjentów z ICF, ale w innych pacjentów z ICF, różnica we wzorze metylacji między Xi i Xa (aktywnym X) jest zachowana. Konsekwencje niedometylacji Xi na ekspresję genów zostały zbadane za pomocą testów enzymatycznych. Wykazały one, że znacząca ekspresja genów ekspresja genów nie korelowała ze stanem metylacji wysp CpG. Powszechna niedometylacja Xi nie wpływa na ogólny czas replikacji Xi i nie zapobiega tworzeniu się ciał Barra, co sugeruje, że normalny wzór metylacji nie jest wymagany do prawidłowej organizacji chromatyny Xi. Badanie molekularne niektórych regionów intronowych chromosomu X wykazało, że zmiany metylacji u pacjentek z ICF pacjentek rozciągają się na sekwencje inne niż wyspy CpG. Nasze wyniki sugerują, że genetyczna zmiana metylacji DNA w zespole ICF ma niewielki wpływ na ekspresję genów chromosomu X. na ekspresję genów chromosomu X i organizację chromatyny. --- Ciało Barra jest inaktywowanym chromosomem X w normalnej żeńskiej komórce somatycznej. Inaktywacja tych chromosomów znana jest jako lityfikacja. Lyonizacja ma zarówno znaczenie zarówno genetyczne, jak i kliniczne. Ciałko Barra można łatwo zidentyfikować za pomocą zwykłych plam. Pomaga również w identyfikacji płci osoby, gdy jest używana rozsądnie. Dokonano przeglądu lityfikacji ciała Barra i jego użyteczności w określaniu płci. określaniu płci. --- Ciałko Barra jest nieaktywnym chromosomem X w żeńskiej komórce somatycznej. Jest ono łatwo zidentyfikować jako płasko-wypukłą strukturę o średnicy 2-3 mikronów na obwodzie błony jądrowej. Celem tego badania jest ocena znaczenia liczby ciałek Barra w złośliwych guzach jajnika w cytologii aspiracyjnej cienkoigłowej cytologii aspiracyjnej (FNAC). W tym retrospektywnym badaniu liczba ciałek Barra była w rozmazach FNAC 20 kolejnych złośliwych zmian jajnika i wyrażono w procentach. w procentach. Średnia (±SD) liczba ciałek Barra wynosiła 2,4 ± 2,58. Minimalna liczba ciałek Barr Minimalna liczba ciałek Barra wynosiła 1, a maksymalna 9. w nowotworach jajnika jest interesującym odkryciem cytomorfologicznym. --- Ludzki nieaktywny chromosom X (Xi) tworzy zwartą strukturę zwaną ciałem Barra, która jest wzbogacona w represyjne modyfikacje histonów, takie jak trimetylacja histonu H3 Lys9 (H3K9me3) i Lys27 (H3K27me3). Te dwa znaczniki histonowe są rozmieszczone w różnych domenach, a specyficzny transkrypt X-inactive (XIST) preferencyjnie kolokalizuje z domenami H3K27me3. Tutaj pokazujemy, że zagęszczanie Xi wymaga HBiX1, białka wiążącego heterochromatynę 1 (HP1), i strukturalnego utrzymania chromosomów białko zawierające domenę zawiasową 1 (SMCHD1), z których oba są wzbogacone w całym chromosomie Xi. HBiX1 lokalizacja do domen H3K9me3 i H3K27me3 związanych z XIST (XIST-H3K27me3) była za pośrednictwem interakcji odpowiednio z HP1 i SMCHD1. Ponadto, HBiX1 był wymagany do lokalizacji SMCHD1 w domenach H3K9me3. Pozbawienie HBiX1 lub SMCHD1, ale nie kompleksu represyjnego Polycomb 2 (PRC2), skutkowało dekompresją Xi podobnie jak zubożenie XIST. Zatem sieć molekularna obejmująca HBiX1 i SMCHD1 łączy domeny H3K9me3 i XIST-H3K27me3, organizując zwartą strukturę Xi. zwartą strukturę Xi. --- Ciało Barra od dawna uznawane jest za cytologiczną manifestację nieaktywnego chromosomu X (Xi) w jądrach interfazowych. Pomimo tego, że jest znane od ponad 50 lat, zidentyfikowano stosunkowo niewiele składników ciała Barra. W tym W tym badaniu przeanalizowaliśmy ponad 30 wariantów histonów, zmodyfikowanych histonów i białek niehistonowych pod kątem ich powiązania z ciałem Barra lub wykluczenia z niego. Wykazaliśmy, że podobnie jak wariant histonowy macroH2A, heterochromatyna białko heterochromatyny-1 (HP1), histon H1 i białko grupy wysokiej ruchliwości HMG-I/Y są podwyższone na terytorium Xi w interfazie w ludzkich liniach komórkowych, ale tylko gdy chromatyna Xi jest heteropiknotyczna, co sugeruje, że każdy z nich jest składnikiem ciała Barra. Zaskakujące jest jednak to, że praktycznie wszystkie inne białka kandydujące zaangażowane w tworzenie heterochromatyny i wyciszanie genów są szczególnie nieobecne z ciała Barra, mimo że są zlokalizowane ogólnie gdzie indziej w całym jądrze jądrze, co wskazuje, że ciało Barra reprezentuje dyskretny subjądrowy przedział który nie jest swobodnie dostępny dla większości białek chromatyny. Podobny dychotomiczny wzór asocjacji lub wykluczenia opisuje przestrzenny przestrzenny związek wielu specyficznych wzorów metylacji histonów w odniesieniu do ciała Barra. Warto jednak zauważyć, że kilka metylowanych form histonu H3, które są w chromatynie Xi są obecne w regionie w pobliżu makrosatelitarnego powtórzenia DXZ4. makrosatelitarnego powtórzenia DXZ4, podobnie jak białka chromatynowe CTCF i SAP30, wskazując na charakterystyczny stan chromatyny w tym regionie Xi. Podsumowując razem, nasze dane sugerują, że Xi przyjmuje odrębną konfigurację chromatyny w jądrach interfazowych i są zgodne z mechanizmem, za pomocą którego HP1, poprzez metylację lizyny-9 histonu H3, rozpoznaje i pomaga w utrzymaniu heterochromatyny i genów. heterochromatyny i wyciszania genów w ludzkim Xi. --- U ludzi dymorfizm płciowy jest związany z obecnością dwóch chromosomów X u samic, podczas gdy samce posiadają tylko jeden chromosom X oraz mały i w dużej mierze zdegenerowany chromosom w dużej mierze zdegenerowany chromosom Y. Jak mężczyźni radzą sobie z posiadaniem tylko jednego chromosomu X biorąc pod uwagę, że praktycznie wszystkie inne monosomie chromosomalne są śmiertelne? Jak na ironię, a nawet typowo, można powiedzieć, że kobiety i ogólnie samice ssaków ssaki wnoszą największy wkład w pracę poprzez losowe wyłączenie jednego z dwóch chromosomów X chromosomów X. Zjawisko to, zwane inaktywacją X, zostało pierwotnie opisane około 50 lat temu przez Mary Lyon i od tego czasu urzeka coraz większą liczbę naukowców. naukowców. Fascynacja ta wynikała częściowo z uświadomienia sobie że nieaktywny X odpowiadał gęstej masie heterochromatyny zwanej "ciałem Barra", której liczba zmieniała się wraz z liczbą X w jądrze, a także z wielu intelektualnych pytań, które to wywołało: w jaki sposób komórka liczy chromosomy X w jądrze i inaktywuje wszystkie X z wyjątkiem jednego? Jakiego rodzaju molekularne są w stanie wywołać tak głęboką, obejmującą cały chromosom metamorfozę? chromosomów? Kiedy inicjowana jest inaktywacja X? W jaki sposób jest ona przekazywana do komórek potomnych i jak jest resetowana podczas gametogenezy? Niniejszy przegląd przedstawia niektóre z kluczowych odkryć, które doprowadziły do naszego obecnego zrozumienia biologicznego procesu, który początkowo był uważany za wyjątek całkowicie od konwencjonalnych systemów regulacyjnych, ale obecnie jest postrzegany jako paradygmat "par excellence" dla regulacji epigenetycznej. --- Ostatnio wzrosło zainteresowanie tym, czy utrata heterochromatycznego chromosomu X (ciało Barra) jest powszechna w niektórych nowotworach piersi i jajnika, a także pojawiły się nowe spostrzeżenia na temat zaangażowanych mechanizmów. Błędy segregacji mitotycznej mitotycznej powszechnie tłumaczą utratę nieaktywnego chromosomu X (Xi), ale heterochromatyny Xi w niektórych nowotworach może sygnalizować szersze deficyty heterochromatyny jądrowej. heterochromatyny jądrowej. Dyskutowany związek między BRCA1 i Xi może odzwierciedlać ogólny związek między BRCA1 i heterochromatyną, który może łączyć BRCA1 zarówno z niestabilnością epigenetyczną, jak i genetyczną. Sugerujemy, że niestabilność heterochromatyczna jest powszechnym, ale w dużej mierze niezbadanym mechanizmem, prowadzącym do powszechnych zaburzeń regulacji genomu i ewolucji niektórych nowotworów. --- Pod koniec lat czterdziestych XX wieku mikroanatom z London Ontario, Murray Barr, odkrył znak statusu chromosomów płciowych w tkankach ciała, co stało się znane jako "ciało Barra". Odkrycie to stanowiło ważną technologię diagnostyczną dla rozwijającej się społeczności nauk klinicznych zaangażowanej w interpretację medyczną i zarządzaniem anomaliami seksualnymi. Wydawało się, że oferuje sposób na identyfikację prawdziwej, podstawowej płci u osób, których ciała lub życie były seksualnie anomalne (interseksualiści, homoseksualiści i transseksualiści). Hipoteza, która pozwoliła ciału Barra na zastąpienie płci "chromosomalnej" lub "genetycznej" była tymczasowa, ale ale wspierała oczekiwanie, że informacja genetyczna ustanowi podstawową tożsamość człowieka. tożsamość, a także przekonanie, że świat zwierząt można zgrabnie podzielić na dwie i tylko dwie płcie. Ostatecznie ta tymczasowa hipoteza i jej status jako jednoznaczny arbiter prawdziwej płci, została obalona. Jednak przez większość lat 1950, teza Barra o tożsamości ciała Barra była zgodna ze spójnym zestawem teorii i poglądów. spójnym zestawem teorii i dowodów wyjaśniających rozwój seksualny i patologię seksualną. i patologię seksualną. Chociaż tymczasowy, naukowy status chromatyny płciowej w ramach tego systemu wiedzy tego systemu wiedzy był wystarczająco dobry, aby wspierać kwitnące przedsięwzięcie badawcze w naukach klinicznych. w naukach klinicznych. --- Niniejsze badanie zapewnia trójwymiarową (3D) analizę różnic między morfologią 3D aktywnych i nieaktywnych ludzkich chromosomów interfazowych X (terytoria Xa i Xi ). Terytoria chromosomów zostały namalowane w utrwalonych formaldehydem, trójwymiarowo nienaruszone ludzkie diploidalne żeńskie jądra komórkowe płynu owodniowego (46, XX) za pomocą sond kompozytowych specyficznych dla całego chromosomu X. Kolokalizacja 4,6-diamidino-2-fenyloindolu barwionego dichlorowodorkiem Barra z jednym z dwóch pomalowanych terytoriów z jednym z dwóch pomalowanych terytoriów X pozwoliła na jednoznaczną dyskryminację nieaktywnego X od jego aktywnego odpowiednika. Lekkie optyczne sekcje seryjne uzyskano za pomocą konfokalnego laserowego mikroskopu skaningowego. Zrekonstruowane w 3D terytoria Xa ujawniły bardziej płaski kształt i wykazywały większą i bardziej nieregularną powierzchnię w porównaniu do z pozornie gładszą powierzchnią i bardziej zaokrąglonym kształtem obszarów Xi. Zależność związek między powierzchnią i objętością terytorium został określony ilościowo przez określenie bezwymiarowego współczynnika zaokrąglenia (RF). Pomiary RF i powierzchni wykazały wysoce znaczącą różnicę między terytoriami Xa i Xi (P < 0,001) w przeciwieństwie do różnic w objętości (P > 0,1). Dla porównania z autosomem o podobnej zawartości DNA, terytoria chromosomu 7 zostały dodatkowo pomalowane. Morfologia 3D terytoriów chromosomu 7 była podobna do terytorium Xa, ale silnie różniła się od terytorium Xi pod względem w odniesieniu do RF i powierzchni (P < 0,001).
Czym jest ciało Barra?
Ciałko Barra jest nieaktywnym chromosomem X w żeńskiej komórce somatycznej. Można je łatwo zidentyfikować jako płasko-wypukłą strukturę o średnicy 2-3 mikronów na obrzeżach błony jądrowej.   Jeden z chromosomów X w wyniku losowego procesu inaktywacji kondensuje się, tworząc chromatynę X (ciałko Barra) we wczesnym życiu embrionalnym. Gdy to nastąpi, jest to ostateczne i stałe dla tej komórki i wszystkich jej potomków (1,2).  Ciałko Barra jest inaktywowanym chromosomem X w normalnej żeńskiej komórce somatycznej. Inaktywacja tych chromosomów znana jest jako lityfikacja. Lyonizacja ma znaczenie zarówno genetyczne, jak i kliniczne. Ciało Barra można łatwo zidentyfikować za pomocą zwykłych plam. Pomaga ono również w identyfikacji płci osobnika, gdy jest stosowane z rozwagą.   Ciałko Barra od dawna uznawane jest za cytologiczną manifestację nieaktywnego chromosomu X (Xi) w jądrach interfazowych. Pomimo tego, że jest znane od ponad 50 lat, zidentyfikowano stosunkowo niewiele składników ciałka Barra.  