NEDD9, białko rusztowania ogniskowej adhezji, zostało niedawno zaproponowane do reguluje inwazję i przerzuty w niektórych typach nowotworów, ale jest nieznane w raku szyjki macicy. raka szyjki macicy. Celem tego badania było ustalenie, czy NEDD9 był zaangażowany w progresję i przerzuty raka szyjki macicy. Wyniki eksperymentalne wykazały Białko NEDD9 ulegało nadekspresji w raku szyjki macicy w porównaniu z normalnymi tkankami nabłonka szyjki macicy. tkanki nabłonka szyjki macicy. Nadekspresja NEDD9 była skorelowana z histologicznym histologicznym, przerzutami do węzłów chłonnych i stadium FIGO raka szyjki macicy. Wyciszenie NEDD9 skutkowało fosforylacją tyrozyny onkoprotein FAK i SRC, oraz zmniejszenie migracji komórek i inwazji w komórkach raka szyjki macicy SiHa i HeLa komórek. Nadekspresja NEDD9 prowadziła do tyrozynowej fosforylacji onkoprotein FAK i SRC oraz zwiększała migrację i inwazję komórek. Co więcej, fosforylacja tyrozyny fosforylacja NEDD9 była znacznie zmniejszona poprzez tłumienie fosforylacji tyrozyny fosforylacji FAK lub SRC, co sugeruje dodatnią pętlę sprzężenia zwrotnego fosforylacji tyrozyny między NEDD9 a FAK lub SRC. Ponadto nasze dane wykazały, że wyciszenie NEDD9 zmniejszyło ekspresję wimentyny i zwiększyło ekspresję E-kadheryny w komórkach raka szyjki macicy i odwrotnie. E-kadheryna podlegała regulacji NEDD9, FAK i SRC, ale nie zmieniała ani fosforylacji tyrozyny ani całkowitego NEDD9. Nasze odkrycia sugerują, że NEDD9 ulega nadekspresji w tkankach i komórkach raka szyjki macicy. tkankach i komórkach raka szyjki macicy, a nadekspresja NEDD9 sprzyja migracji i inwazję w komórkach raka szyjki macicy, prawdopodobnie poprzez dodatnią pętlę sprzężenia zwrotnego fosforylacji tyrozyny pomiędzy NEDD9 i FAK lub SRC. --- G3BP jest białkiem wiążącym RasGAP, które ulega nadekspresji w wielu ludzkich nowotworach. My wcześniej, że regulacja w dół G3BP hamowała wzrost komórek i indukowała apoptozę w komórkach HCT116. Tutaj donosimy, że zarówno przejściowe, jak i stabilne nokaut G3BP hamował wzrost, migrację i zdolność do inwazji ludzkiego raka płuc H1299. Co więcej, obniżenie poziomu G3BP znacząco zahamowała fosforylację Src, FAK i ERK, a poziomy NF-κB zostały również znacznie zmniejszone w komórkach H1299. Knockdown G3BP zmniejszył również ekspresję metaloproteiny macierzy ekspresji metaloproteinazy macierzy-2 (MMP-2), MMP-9 i aktywatora plazminogenu aktywatora plazminogenu (uPA), a dane in vivo wykazały, że obniżenie poziomu G3BP znacząco hamowała wzrost ksenograftów nowotworowych H1299. Łącznie, dane te wykazały, że knockdown G3BP hamował migrację i inwazję ludzkich komórek raka płuc poprzez komórek raka płuca poprzez hamowanie Src, FAK, ERK i NF-κB oraz obniżenie poziomów MMP-2, MMP-9 i uPA. --- CEL: Nasze słabe zrozumienie tego, w jaki sposób mediatory stanu zapalnego mogą wpływać na zachowanie osteoblastów zachowanie osteoblastów doprowadziło nas do zbadania czynnika martwicy nowotworów (TNF)α i fosforylacji Src. MATERIAŁ I METODY: Komórki preosteoblastów MC3T3-E1 zostały zebrane w określonych punktach czasowych po leczeniu TNFα lub pożywką kondycjonowaną stymulowaną RAW267, a następnie ekstrakty komórkowe przygotowano do testu immunoblottingu. ELISA wykrył zawartość TNFα w pożywce kondycjonowanej. Martwica guza zastosowano również przeciwciała neutralizujące czynnik martwicy nowotworów-α. WYNIKI: Udało się wykazać, że TNFα prowokuje osłabienie w fosforylacji Y-fosforylacji zarówno białek FAK (przy Y397 ), jak i Src (przy Y416 ) (P < 0,05), sugerując spadek ich aktywności. Bardzo podobny profil zaobserwowano gdy osteoblasty inkubowano z pożywką kondycjonowaną z lipopolisacharydu (LPS), różniąc się istotnie od kontroli (FAK i Src, P < 0,05). Niemniej jednak, aby zweryfikować te odkrycia, postanowiliśmy zdecydowaliśmy się na preinkubację osteoblastów z przeciwciałem neutralizującym anty-TNFα (2 μg ml(-1) ) przed ekspozycją na kondycjonowaną pożywkę. Co ważne, nasze wyniki ujawniły, że nastąpiło zmniejszenie tych efektów pożywki kondycjonowanej, gdy oceniano te same parametry biologiczne (P < 0,05). Co więcej, wykazaliśmy również wykazaliśmy również, że TNFα upośledza adhezję osteoblastów, co sugeruje interesującą rolę w wydajność osteoblastów. WNIOSKI: W sumie wyniki te sugerują, że mediatory makrofagów stymulowane przez LPS osłabiają aktywację FAK i Src w osteoblastach, sugerując nową rolę TNFα w osteoblastach. nową rolę TNFα w wydajności osteoblastów. --- Oparta na integrynach adhezja do macierzy zewnątrzkomórkowej (ECM) odgrywa kluczową rolę w kontrolowaniu w kontrolowaniu różnicowania, przeżywalności i ruchliwości komórek nabłonkowych. Komórki przyczepiają się do ECM poprzez dynamiczne struktury zwane ogniskowymi przyległościami (FA). FA ulegają ciągłej przebudowie, w której pośredniczy ruch pęcherzyków i fuzja. A rozpuszczalny czynnik wrażliwy na N-etylomaleimid (NSF) białko wiążące α (αSNAP) jest niezbędnym mediatorem fuzji błon; jednak jego rola w regulacji ECM i ruchliwości komórek pozostają niezbadane. W tym badaniu odkryliśmy, że αSNAP indukowała oderwanie komórek nabłonka jelitowego, podczas gdy nadekspresja αSNAP komórek, podczas gdy nadekspresja αSNAP zwiększała adhezję ECM i hamowała inwazję komórek. inwazję. Utrata αSNAP upośledzała zależną od Golgiego glikozylację i handel integryny β1 i zmniejszyła fosforylację ogniskowej kinazy adhezyjnej (FAK) i paxillin, co skutkuje demontażem FA. Te efekty zubożenia αSNAP na adhezję ECM były niezależne od apoptozy i NSF. Zgodnie z naszymi wcześniejszymi doniesieniami, że fragmentacja Golgiego pośredniczy w komórkowych efektach knockdownu αSNAP, stwierdziliśmy, że farmakologiczne lub genetyczne zaburzenie Golgiego rekapitulowało wszystkie efekty zubożenia αSNAP na adhezję ECM. Ponadto, nasze dane implikują integrynę β1, FAK i paksylinę w pośredniczeniu w obserwowanym proadhezyjne działanie αSNAP. Wyniki te ujawniają nową rolę αSNAP w regulowaniu adhezji ECM i ruchliwości komórek nabłonkowych. --- Rgnef (znany również jako p190RhoGEF lub ARHGEF28) jest czynnikiem Rho (GEF), który wiąże ogniskową kinazę adhezyjną (FAK). FAK jest rekrutowana do zrostów i aktywowana przez receptory integrynowe wiążące się z białkami macierzy, takimi jak białkami macierzy, takimi jak fibronektyna (FN). Modele kanoniczne umieszczają Rgnef w regulacji aktywności GTPazy Rho i ruchu komórek. ruch komórek. Niniejszym ustalamy nową, odgórną rolę Rgnef w zwiększaniu lokalizacji FAK do wczesnych zrostów obwodowych i promowaniu aktywacji FAK po związaniu FN wiązanie. Fibroblasty zarodkowe myszy (MEF) pozbawione Rgnef wykazują wady w adhezji tworzenie, poziomy fosfotyrozyny FAK (pY)-397 i lokalizacja FAK do adhezji obwodowej po ponownym umieszczeniu na FN. Reekspresja Rgnef ratuje te defekty wady, ale wymaga wiązania Rgnef-FAK. Mutacja w domenie Rgnef pleckstrin (PH) hamuje tworzenie adhezji, lokalizację FAK oraz FAK-Y397 i fosforylację paksyliny-Y118 bez zakłócania interakcji Rgnef-FAK. Mutant Rgnef nieaktywny w GEF ratuje fosforylację FAK-Y397 i wczesną lokalizację adhezji, ale nie paxillin-Y118. lokalizację, ale nie fosforylację paxillin-Y118. Sugeruje to, że, za wiązaniem FN, paxillin-pY118 wymaga aktywności Rgnef GEF poprzez mechanizm mechanizm różny od tworzenia adhezji i aktywacji FAK. Wyniki te wspierają rolę rusztowania dla Rgnef w lokalizacji i aktywacji FAK na wczesnym etapie adhezji w sposób zależny od domeny PH, ale niezależny od aktywności GEF. --- CELE: PTPN13 jest nowym genem kandydującym hamującym rozwój nowotworu. Zbadanie ekspresji ekspresji PTPN13 i jego potencjalnej funkcji w inwazji i przerzutach raka płaskonabłonkowego płuc (LSCC), przeprowadziliśmy to badanie w 91 pierwotnych tkankach LSCC i sąsiadujących tkankach nienowotworowych. METODY: Ekspresję mRNA PTPN13 i FAK oznaczono ilościowo za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną reakcję łańcuchową polimerazy z odwrotną transkrypcją. Ekspresja białka PTPN13, ogniskowej ogniskowej kinazy adhezyjnej (FAK) i fosforylowanego FAK (P-FAK) oceniano za pomocą barwienia immunohistochemicznego i barwienie immunohistochemiczne i western blotting. Związek między ekspresją PTPN13 FAK i parametrami kliniczno-patologicznymi. WYNIKI: Ekspresja PTPN13 była obniżona w LSCC i była ujemnie skorelowana ze stopniem i stadium zaawansowania nowotworu. Poziom mRNA FAK, jak również białka FAK były podwyższone w tkankach LSCC. Poziom P-FAK, również podwyższony, nie miał związku z ekspresją mRNA FAK i białka FAK, ale wykazywał ujemną korelację z PTPN13. korelację z ekspresją PTPN13. Poziom P-FAK miał znaczącą dodatnią korelację z klasyfikacją TNM. WNIOSEK: Nadmierna ekspresja FAK i zwiększona fosforylacja FAK odgrywa istotną rolę w inwazji ważną rolę w inwazji i przerzutach LSCC. --- W połowie lat 80. stało się jasne, że transformująca aktywność onkogennego Src była powiązana z aktywnością jego domeny kinazy tyrozynowej i zwrócono uwagę na identyfikację substratów, domniemanego kolejnego poziomu kontroli na ścieżce do transformacji. Wśród pierwszych, którzy rozpoznali potencjał przeciwciał specyficznych dla fosfotyrozyny, Parsons i współpracownicy rozpoczęli ryzykowną podejście, które ostatecznie doprowadziło do klonowania cDNA i funkcjonalnej i funkcjonalnej charakterystyki wielu z najbardziej znanych substratów Src (np, p85-kortaktyna, p110-AFAP1, p130Cas, p125FAK i p120-katenina). Dwie dekady i ponad 6000 cytowań później, pierwotne cele projektu mogą być postrzegane jako drugorzędne w stosunku do ogromnego wpływu tych substratów białkowych na wiele obszarów biologii. biologii. Na prośbę redaktorów, niniejszy przegląd nie ogranicza się do aktualnego statusu substratów, ale także odzwierciedla anatomię samego projektu i niektóre wyzwania projektu oraz niektórych wyzwań i decyzji napotkanych po drodze. po drodze. --- CEL: Zbadanie wpływu Ganfukang (GFK) na czynnik wzrostu tkanki łącznej czynnik wzrostu (CTGF) i ogniskową kinazę adhezyjną (FAK) / kinazę białkową B (PKB lub Akt) w szczurzym modelu zwłóknienia wątroby oraz w celu zbadania leżących u podstaw terapeutycznych mechanizmów molekularnych GFK. METODY: Pięćdziesiąt szczurów SD podzielono losowo na pięć grup w następujący sposób grupa kontrolna, grupa modelowa (powtarzane podskórne wstrzyknięcie CCl4) i trzy grupy leczonych GFK (31,25, 312,5 i 3125 mg/kg, podawanie dożołądkowe). dożołądkowo). Reakcja łańcuchowa odwrotnej transkryptazy-polimerazy (RT-PCR), Western blotting i immunohistochemię wykorzystano do zbadania ekspresji CTGF, integryny α5, integryny β1, szlaku sygnałowego FAK/Akt, cyklinyD1 oraz kolagenu u szczurów poddanych różnej terapii. WYNIKI: GFK osłabiał regulację w górę CTGF, integryny α5 i integryny β1 u szczurów ze zwłóknieniem wątroby i hamował zarówno fosforylację FAK, jak i jednocześnie fosforylację Akt (P<0,01). W tym samym czasie ekspresja cyklinyD1, kolagenu I i kolagenu III została znacznie zmniejszona przez GFK (P<0.01). WNIOSKI: Szlak sygnałowy CTGF i FAK/Akt został aktywowany w indukowanym przez CCl4 szczurów z włóknieniem wątroby, co przyczynia się do zwiększonej ekspresji cyklinyD1 i genów kolagenu. genów kolagenu. Mechanizmy działania przeciwzwłóknieniowego GFK mogą być spowodowane z jego wpływu na CTGF i szlak sygnałowy FAk/Akt.
Czy białko FAK (Focal Adhesion Kinase) jest fosforylowane?
Tak, białko FAK (Focal Adhesion Kinase) jest fosforylowane.