TŁO: Mapowanie T1 rezonansu magnetycznego serca (CMR) zostało wykorzystane do scharakteryzować rozproszone zwłóknienie mięśnia sercowego. Celem tego badania jest określenie powtarzalności i wielkości próby pomiarów zwłóknienia CMR, które byłyby zastosowanie w badaniach klinicznych. METODY: Zmodyfikowana sekwencja Look-Locker z odzyskiwaniem inwersji (MOLLI) została do określenia wartości T1 mięśnia sercowego przed, 12 i 25min po podaniu środka kontrastowego na bazie gadolinu przy 3 Teslach. Dla 24 zdrowych osób (8 mężczyzn; 29 ± 6 lat), uzyskano dwa oddzielne skany a) z bolusem 0,15 mmol/kg gadopentanu dimegluminy i b) 0,1 mmol/kg gadobenatu dimegluminy. gadobenianu dimegluminy, z uśrednionym odstępem 51 ± 34 dni między dwoma skanami. skanami. Oddzielnie, 25 pacjentów z niewydolnością serca (12 mężczyzn; 63 ± 14 lat), było oceniano po podaniu bolusa 0,15 mmol/kg gadopentanu dimegluminy. Współczynnik podziału mięśnia sercowego (λ) obliczono według wzoru (ΔR1mięsień sercowy/ΔR1krew), a ECV uzyskano z λ poprzez dostosowanie (1-hematokryt). WYNIKI: Średnia ECV i λ były istotnie wyższe u osób z HF niż u zdrowych zdrowych (ECV: 0,287 ± 0,034 vs. 0,267 ± 0,028, p=0,002; λ: 0,481 ± 0,052 vs. 442 ± 0,037, p < 0,001, odpowiednio). Zmienność ECV i λ między badaniami była około 2,8 razy większa niż wewnątrz badania ECV i zmienność λ u zdrowych osób (ECV: 0,017 vs. 0,006, λ: 0,025 vs. 0,009, odpowiednio). Szacowana wielkość próby do wykrycia zmiany ECV o 0,038 lub zmiany λ o 0,063 (odpowiadającej ~3% wzrostowi histologicznego zwłóknienia mięśnia sercowego) z mocą 80% i błędem alfa alfa na poziomie 0,05 dla pacjentów z niewydolnością serca przy zastosowaniu schematu dwugrupowego wynosiła odpowiednio 27 w każdej grupie. WNIOSKI: Kwantyfikacja ECV i λ charakteryzuje się niską zmiennością między skanami i może być realnym narzędziem do oceny wyników badań klinicznych. --- TŁO: Ilościowe pomiary czasu relaksacji za pomocą rezonansu magnetycznego układu sercowo-naczyniowego (CMR) rezonansu magnetycznego (CMR) mają ogromne znaczenie w badaniach ze wzmocnieniem kontrastowym eksperymentalnego zawału mięśnia sercowego. Po pierwsze, w porównaniu do pomiarów jakościowych jakościowych opartych na zmianach intensywności sygnału, są one mniej wrażliwe na określone parametry parametry, umożliwiając tym samym lepsze porównanie między różnymi badaniami lub podczas badań podłużnych. Po drugie, pomiary T1 mogą pozwolić na kwantyfikację lokalnych stężeń środka kontrastowego. W tym badaniu niedawno w mysim modelu zawału mięśnia sercowego zastosowano niedawno opracowaną technikę mapowania 3D T1. do pomiaru różnic w T1 mięśnia sercowego przed i po wstrzyknięciu liposomalnego środka kontrastowego. liposomalnego środka kontrastowego. Zostało to następnie wykorzystane do oceny stężenia nagromadzonego środka kontrastowego. MATERIAŁY I METODY: Uszkodzenie niedokrwienne/reperfuzyjne mięśnia sercowego wywołano u myszy 8 myszy poprzez przejściowe podwiązanie tętnicy wieńcowej LAD. Wyjściowe ilościowe mapy T1 wykonano w 1. dniu po zabiegu, a następnie wstrzyknięto liposomalny środek kontrastowy na bazie Gd liposomalnego środka kontrastowego. Pięć myszy służyło jako grupa kontrolna, która postępowała zgodnie z tym samym protokołem ten sam protokół bez wstępnej operacji. Dwadzieścia cztery godziny po wstrzyknięciu wykonano przeprowadzono drugi pomiar T1. Lokalne wartości ΔR1 porównano z regionalnym pogrubieniem ściany określonym przez funkcjonalne cine CMR i skorelowane ze stężeniami ex vivo stężeniami Gd określonymi za pomocą ICP-MS. WYNIKI: W porównaniu z wartościami kontrolnymi, przedkontrastowy T1 zawału mięśnia sercowego był nieznacznie podwyższony, podczas gdy T1 odległego mięśnia sercowego nie różnił się istotnie. Dwadzieścia cztery godziny po wstrzyknięciu kontrastu stwierdzono wysokie wartości ΔR1 w regionach z niskimi wartościami pogrubienia ściany. Jednak w porównaniu z tkanką odległą (pogrubienie ściany pogrubienie ściany > 45%), ΔR1 było istotnie wyższe tylko w tkance z ciężkim zawałem (pogrubienie ściany < 15%). Stwierdzono istotną korelację (r = 0,81) między wartości ΔR1 na podstawie CMR i stężenia Gd z pomiarów ICP-MS ex vivo. Ponadto analiza regresji wykazała, że efektywna relaksacyjność liposomalnego środka kontrastowego wynosiła tylko około połowy wartości określonej in vitro. WNIOSKI: Trójwymiarowe mapowanie T1 serca za pomocą CMR może być wykorzystywane do monitorowania akumulacji środków kontrastowych we wzmocnionych kontrastem badaniach zawału mięśnia sercowego u myszy. zawału mięśnia sercowego. Relaksacja środka kontrastowego była zmniejszona w warunkach in vivo w porównaniu z pomiarami in vitro, co należy wziąć pod uwagę przy przy ilościowym określaniu lokalnych stężeń środka kontrastowego. --- Wstęp: Rozproszone zwłóknienie śródmiąższowe jest obecne w różnych kardiomiopatiach i wiąże się ze złym rokowaniem. Zbadaliśmy, czy rezonans magnetyczny oparte na obrazowaniu mapowanie T1 może ilościowo określić indukcję i farmakologiczne farmakologiczne tłumienie rozproszonego zwłóknienia mięśnia sercowego u myszy z przerostem spowodowanym przeciążeniem ciśnieniowym. METODY I WYNIKI: Myszy poddano poprzecznemu zwężeniu aorty lub operacji pozorowanej. operacji pozorowanej. Połowie zwierząt podano losartan, bloker receptora angiotensyny. zwierząt. Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego wykonane po 7 i 28 dniach wykazało przerost i przebudowę oraz dysfunkcję skurczową i rozkurczową w grupach poprzecznego aorty zgodnie z oczekiwaniami. Późny rezonans magnetyczny obrazowanie rezonansu magnetycznego ujawniło ogniskowe wzmocnienie sygnału w dolnej prawej punktu wstawienia prawej komory u myszy z poprzecznym zwężeniem aorty, co jest zgodne z ogniskami zwłóknienia w badaniu histologicznym. Frakcja objętości pozakomórkowej, obliczona na podstawie pomiarów T1 przed i po kontraście, była podwyższona przez poprzeczne zwężenie aorty i wykazywała bezpośrednią korelację liniową z objętością kolagenu z frakcją objętościową kolagenu w czerwieni pikrosyryjskiej, potwierdzając w ten sposób przydatność pozakomórkowej frakcji objętościowej jako miary in vivo rozproszonego zwłóknienia. Leczenie losartanem zmniejszało dysfunkcję lewej komory i zapobiegało zwiększonej frakcji objętości pozakomórkowej, wskazując, że mapowanie T1 jest wrażliwe na farmakologiczne zapobieganie zwłóknieniu. WNIOSKI: Rezonans magnetyczny może wykrywać rozproszone i ogniskowe zwłóknienie mięśnia sercowego serca w klinicznie istotnym zwierzęcym modelu przeciążenia ciśnieniowego i jest wrażliwy na farmakologiczne zmniejszenie zwłóknienia przez blokadę receptora angiotensyny blokadę. Zatem mapowanie T1 może być wykorzystane do oceny strategii terapeutycznych przeciw włóknieniu. strategii terapeutycznych. --- Późne wzmocnienie gadolinem jest techniką z wyboru do wykrywania zwłóknienia mięśnia sercowego. mięśnia sercowego. Chociaż technika ta jest stosowana w szerokim zakresie patologii układu sercowo-naczyniowego. patologii układu sercowo-naczyniowego, kardiomiopatia niedokrwienna oraz badanie w kierunku zapalenia mięśnia sercowego i innych kardiomiopatii stanowią znaczną część wszystkich wskazań. Liczne badania przeprowadzone w ciągu ostatniej dekady wykazały jego przydatność do odpowiednio scharakteryzować tkankę mięśnia sercowego i zaoferować informacje diagnostyczne i prognostyczne. informacje diagnostyczne i prognostyczne. Najnowsze techniki mapowania T1 mają na celu przezwyciężenie ograniczeń późnego wzmocnienia gadolinowego w celu oceny rozproszonego zwłóknienia. Rezonans magnetyczny ¹⁹F stał się ostatnio obiecującą techniką oceny stanu zapalnego. stanu zapalnego. W poniższym przeglądzie omówimy podstawowe aspekty oceny oceny zwłóknienia za pomocą MR i jego przydatność do oceny diagnostycznej i prognostycznej. diagnostycznej i prognostycznej. Zajmiemy się również tematem zapalenia sercowo-naczyniowego obrazowanie za pomocą ¹⁹F jako potencjalny nowy rozwój, który może poszerzyć wskazania dla MR w przyszłości. --- Wstęp: Patofizjologia niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFPEF) nie jest do końca poznana. frakcją wyrzutową (HFPEF) nie jest do końca poznana, ale uważa się, że główną rolę odgrywa akumulacja macierzy zewnątrzkomórkowej w mięśniu sercowym. Uważa się, że akumulacja macierzy zewnątrzkomórkowej odgrywa główną rolę. Naszymi celami były oszacowanie macierzy pozakomórkowej mięśnia sercowego za pomocą mapowania T1 i ocena związku między patobiologią/patofizjologią a rokowaniem. a rokowaniem. METODY I WYNIKI: Do prospektywnego badania obserwacyjnego włączono pacjentów z podejrzeniem HFPEF (n=100). prospektywne badanie obserwacyjne. Potwierdzające testy diagnostyczne, rezonans magnetyczny serca rezonans magnetyczny serca, w tym mapowanie T1 i inwazyjne oceny hemodynamiczne. inwazyjne oceny hemodynamiczne. Sześćdziesięciu jeden pacjentów z potwierdzonym HFPEF weszło w podłużną fazę monitorowania wyników (średnia, 22,9 ± 5,0 miesięcy), podczas której podczas której u 16 wystąpił incydent sercowy. Czas T1 rezonansu magnetycznego serca (współczynnik ryzyka, 0,99; 95% przedział ufności, 0,98-0,99; P=0,046), obszar lewego przedsionka (współczynnik ryzyka (współczynnik ryzyka, 1,08; 95% przedział ufności, 1,03-1,13; P<0,01) i naczyniowy opór płucny naczyniowy płuc (współczynnik ryzyka, 1,01; 95% przedział ufności, 1,00-1,01; P=0,03) były istotnie istotnie związane ze zdarzeniami sercowymi. Pacjenci z czasem T1 poniżej mediany (<388,3 ms) byli bardziej narażeni na zdarzenia sercowe niż reszta grupy (P<0,01). grupy (P<0,01). Macierz zewnątrzkomórkowa biopsji lewej komory (n=9), określona ilościowo za pomocą technologii TissueFAXS korelowała z czasem T1 (R=0,98; P<0,01). T1 korelował również ze sprzężeniem prawej komory z tętnicą płucną (naczyniowy opór płucny: R=-0,36; P<0,01; frakcja wyrzutowa prawej komory frakcja wyrzutowa prawej komory: R=0,28; P=0,01). WNIOSKI: W niniejszym wstępnym badaniu, rezonans magnetyczny serca rezonansu magnetycznego serca jest związany z rokowaniem w HFPEF, co sugeruje, że postkontrastowy T1 jako możliwy biomarker dla HFPEF. --- Bezpośredni pomiar czasu relaksacji podłużnej T1 zapewnia obiektywne i ilościowe informacje diagnostyczne. Jednak obecne metody mapowania T1 są generalnie czasochłonne bez pomocy szybkiego obrazowania. W niniejszym badaniu wykorzystano do szybkiego mapowania T1 serca u małych zwierząt. zwierząt. W oparciu o fizykę odzyskiwania magnetyzacji, artefakt aliasingu związany z niedostatecznym próbkowaniem został usunięty poprzez wykorzystanie rzadkości sygnałów w kierunku powrotu T1. sygnałów w kierunku odzyskiwania T1. Przeprowadzono badanie symulacyjne w celu oceny dokładność rekonstrukcji w różnych warunkach eksperymentalnych. Kilka podejść, które uwzględniały zmiany fazy, porównano w celu zoptymalizowania rekonstrukcji w badaniu fantomowym. rekonstrukcji w badaniu fantomowym. Walidacja in vivo została przeprowadzona na MRI serca ze wzmocnieniem manganowym na myszach. Dokładna rekonstrukcja niedopróbkowanych obrazów i wynikowe mapy T1 zostały osiągnięte zarówno w symulacji i MRI na fantomach i myszach in vivo. Wyniki te sugerują, że obecna metoda skompresowanego wykrywania umożliwia szybkie (<80 s) mapowanie T1 myszy serca myszy w wysokiej rozdzielczości przestrzennej (234×469 μm2). --- Informacje o autorze: (1)Department of Congenital Heart Disease and Pediatric Cardiology, Deutsches Herzzentrum Berlin, Augustenburger Platz 1, Berlin 13353, Niemcy Division of Imaging Sciences and Biomedical Engineering, St Thomas' Hospital, 4th Floor, Lambeth Wing, Westminster Bridge Road, London SE1 7EH, UK darachohici@gmail.com. (2)Department of Congenital Heart Disease and Pediatric Cardiology, Deutsches Herzzentrum Berlin, Augustenburger Platz 1, Berlin 13353, Niemcy. (3) Wydział Nauk o Obrazowaniu i Inżynierii Biomedycznej, Szpital św, 4th Floor, Lambeth Wing, Westminster Bridge Road, London SE1 7EH, UK Institute for Biomedical Engineering, University Inżynierii Biomedycznej, Uniwersytet i ETH Zurych, Gloriastrasse 35, Zurych 8092, Szwajcaria. (4)Department of Congenital Heart Disease and Pediatric Cardiology, Deutsches Herzzentrum Berlin, Augustenburger Platz 1, Berlin 13353, Niemcy Department of Chorób Wewnętrznych/Kardiologii, Deutsches Herzzentrum Berlin, Augustenburger Platz 1, Berlin 13353, Niemcy. --- TŁO: Bezkontrastowe mapowanie T1 rezonansu magnetycznego odzwierciedla połączenie zarówno sygnał wewnątrzkomórkowy, jak i zewnątrzkomórkowy. Postawiliśmy hipotezę, że bezkontrastowe mapowanie T1 może scharakteryzować mięsień sercowy w stopniu większym niż osiągnięty przez dobrze ugruntowaną techniką późnego wzmocnienia gadolinowego (LGE) (która wykrywa ogniskowe zwłóknienie) zarówno w kardiomiopatii przerostowej (HCM), jak i rozstrzeniowej (DCM), poprzez wykrywanie zarówno rozproszonego, jak i ogniskowego zwłóknienia. METODY I WYNIKI: Pacjentów poddano rezonansowi magnetycznemu układu sercowo-naczyniowego w 3T (28 HCM, 18 DCM i 12 osób zdrowych). Dopasowane plastry o krótkiej osi zostały cine, mapowanie T1 i obrazowanie LGE (0,1 mmol/kg). Odkształcenie obwodowe mierzono w przekroju środkowo-komorowym, a spektroskopię rezonansu magnetycznego (31)P dla przegrody środkowej części komory. Średni czas relaksacji T1 był wydłużony w HCM i DCM (HCM 1209±28 ms, DCM 1225±42 ms, normalny 1178±13 ms, P<0,05). Stwierdzono słabą korelację między średnim T1 i LGE (r=0,32, P<0,001). Wartości T1 były wyższe w segmentach z LGE niż w tych bez bez LGE (HCM z LGE 1228±41 ms vs. brak LGE 1192±79 ms, P<0,01; DCM z LGE 1254±73 ms w porównaniu z brakiem LGE 1217±52 ms, P<0,01). Jednakże, zarówno w HCM, jak i DCM, nawet w segmentach niezmienionych przez LGE, wartości T1 były znacznie wyższe niż normalnie (P<0.01). Wartości T1 korelowały z ciężkością choroby, zwiększając się wraz ze wzrostem grubości ściany w HCM w HCM; odwrotnie, w DCM wartości T1 były najwyższe w najcieńszych segmentach mięśnia sercowego. w najcieńszych segmentach mięśnia sercowego. Wartości T1 korelowały również istotnie z odkształceniem obwodowym (r=0,42, P<0,01). Co ciekawe, korelacja ta pozostała statystycznie istotna nawet dla wycinków bez LGE (r=0,56, P=0.04). Wreszcie, istniała również statystycznie istotna ujemna korelacja korelacja między wartościami T1 a stosunkiem fosfokreatyny do trifosforanu adenozyny (r=-0,59, P<0,0001). WNIOSKI: W HCM i DCM niekontrastowe mapowanie T1 wykrywa podstawowe procesy chorobowe procesy chorobowe wykraczające poza te oceniane za pomocą LGE u osób o stosunkowo niskim ryzyku. --- CEL PRZEGLĄDU: Zwłóknienie mięśnia sercowego jest powszechną cechą wielu kardiomiopatii, w tym kardiomiopatii przerostowej. kardiomiopatii, w tym kardiomiopatii przerostowej. Wykazano, że zwłóknienie mięśnia sercowego wykazano, że jest ono odwracalne i uleczalne dzięki odpowiednio wczesnej interwencji. Chociaż wczesne wykrywanie i ocena zwłóknienia jest kluczowa, odpowiednia diagnostyka jest wciąż w fazie rozwoju. wciąż w fazie rozwoju. Ostatnie badania wykazały postęp w nieinwazyjnych metodach obrazowania nieinwazyjnych metod obrazowania zwłóknienia z wykorzystaniem rezonansu magnetycznego (CMR) i obrazowania jądrowego. obrazowania jądrowego. Najnowsze ustalenia: Mapowanie T1 i mapowanie objętości pozakomórkowej (ECV) w połączeniu z obrazowaniem CMR to najnowocześniejsze metody obrazowania włóknienia. CMR są najnowocześniejszymi metodami, które mają potencjał do oceny śródmiąższowego zwłóknienia mięśnia sercowego. Ostatnie odkrycia pokazują, że pomiar ECV może może być skorelowany z rozległością rozproszonego zwłóknienia. Dla porównania, obrazowanie molekularne obrazowanie molekularne jest ukierunkowane na określone biomarkery w szlaku powstawania zwłóknienia i zapewnia zwiększoną czułość obrazowania wczesnej choroby. Biomarkery obejmują cząsteczki zaangażowane w angiogenezę, przebudowę komór i tworzenie tkanki włóknistej kolagenu mogą bezpośrednio identyfikować tkankę włóknistą w sercu. tkanki włóknistej w sercu. STRESZCZENIE: W niniejszym przeglądzie przedstawiono nowe metody obrazowania zwłóknienia, które wykorzystują właściwości macierzy zewnątrzkomórkowej i jej biomarkerów. Zmiany w charakterystyce i biomarkerach komórkowych przestrzeni zewnątrzkomórkowej mogą dostarczyć istotnych informacji dotyczących powstawania zwłóknienia i jego roli w kardiomiopatii. kardiomiopatii. Ostatecznie, odkrycia te mogą poprawić wykrywanie i monitorowanie choroby oraz poprawić skuteczność i efektywność leczenia. --- CELE: Niniejsze badanie miało na celu zbadanie potencjalnej roli niekontrastowego mapowanie T1 mięśnia sercowego w celu wykrycia zajęcia serca u pacjentów z pierwotną amyloidozą łańcuchów lekkich (AL). TŁO: Zajęcie serca wiąże się ze złym rokowaniem w układowej amyloidozie AL amyloidozie układowej. Rezonans magnetyczny serca (CMR) z późnym wzmocnieniem gadolinowym (LGE) jest przydatny do wykrywania amyloidu sercowego, ale charakterystyczne wzorce LGE nie zawsze występują lub pojawiają się w późnym stadium choroby. Charakterystyka amyloidotycznego mięśnia sercowego z mapowaniem T1 może poprawić wykrywanie choroby. wykrywanie choroby. Ponadto, ilościowa ocena obciążenia amyloidem mięśnia sercowego byłaby amyloidu w mięśniu sercowym. METODY: Pięćdziesięciu trzech pacjentów z amyloidozą AL (14 bez zajęcia serca, 11 z możliwym zajęciem i 28 z określonym zajęciem serca na podstawie standardowych biomarkerów i kryteriów echokardiograficznych) poddano CMR (1,5-T) w tym bezkontrastowe mapowanie T1 (skrócona zmodyfikowana sekwencja inwersji look-locker Recovery [ShMOLLI]) i obrazowanie LGE. Zostały one porównane z 36 zdrowych ochotników i 17 pacjentów ze zwężeniem aorty i porównywalnym stopniem przerostu lewej komory serca jak u pacjentów z amyloidem sercowym. WYNIKI: T1 mięśnia sercowego był znacząco podwyższony u pacjentów z amyloidozą AL serca (1 140 ± 61 ms) w porównaniu z osobami zdrowymi (958 ± 20 ms, p < 0,001) i pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej (979 ± 51 ms, p < 0,001). T1 mięśnia sercowego był zwiększony w amyloidzie AL, nawet gdy zaangażowanie serca było niepewne (1,048 ± 48 ms) lub uważany za nieobecny (1,009 ± 31 ms). Odcięcie T1 mięśnia sercowego bez kontrastu wynoszące 1,020 ms dało 92% dokładność w identyfikacji pacjentów z amyloidem z możliwym lub z możliwym lub określonym zajęciem serca. W kohorcie z amyloidozą AL stwierdzono istotne korelacje między czasem T1 mięśnia sercowego a wskaźnikami dysfunkcji skurczowej i rozkurczowej. dysfunkcji skurczowej i rozkurczowej. WNIOSKI: Bezkontrastowe mapowanie T1 ma wysoką dokładność diagnostyczną w wykrywaniu amyloidozy amyloidozy AL serca, dobrze koreluje z markerami dysfunkcji skurczowej i rozkurczowej oraz jest potencjalnie dysfunkcją i jest potencjalnie bardziej czułe w wykrywaniu wczesnej choroby niż obrazowanie LGE. Podwyższony T1 mięśnia sercowego może stanowić bezpośredni marker obciążenia amyloidem mięśnia sercowego. amyloidu. Konieczne są dalsze badania w celu oceny znaczenia prognostycznego prognostycznego podwyższenia T1. --- CELE: Celem tego badania było zbadanie wartości natywnej i pokontrastowej relaksacji T1 w różnicowaniu T1 w różnicowaniu między zdrowym i rozproszonym mięśniem sercowym w 2 modelowych stanach w 2 modelowych warunkach, kardiomiopatii przerostowej i nieniedokrwiennej kardiomiopatii rozstrzeniowej. niedokrwiennej kardiomiopatii rozstrzeniowej. Wstęp: Mapowanie T1 zostało zaproponowane jako potencjalnie wartościowe w ilościowej ocenie rozproszonego mięśnia sercowego. ilościowej ocenie rozproszonego zwłóknienia mięśnia sercowego, ale żadne dotychczasowe badania nie systematycznie oceniały jego rolę w różnicowaniu zdrowego mięśnia sercowego od choroby rozproszonej w warunkach klinicznych. METODY: Kolejne osoby poddawane rutynowemu klinicznemu rezonansowi magnetycznemu serca rezonansu magnetycznego serca w King's College London zostali zaproszeni do udziału w tym badaniu. Grupy były oparte na wynikach rezonansu magnetycznego serca i składały się z z rozpoznaną kardiomiopatią przerostową (n = 25) i niedokrwienną kardiomiopatią rozstrzeniową (n = 25). kardiomiopatią rozstrzeniową (n = 27). Trzydziestu normotensyjnych pacjentów z niskim prawdopodobieństwem kardiomiopatii prawdopodobieństwem kardiomiopatii, nieprzyjmujących żadnych regularnych leków i z prawidłowymi wynikami rezonansu magnetycznego serca, w tym wyniki rezonansu magnetycznego serca, w tym prawidłowe wskaźniki masy lewej komory wskaźniki, służyły jako kontrole. Pojedyncze równikowe mapowanie T1 w krótkiej osi zostało wykonano przy użyciu skanera 3-T przed i po 10, 20 i 30 minutach od podania podaniu 0,2 mmol/kg gadobutrolu. Wartości T1 określono ilościowo w obrębie mięśnia sercowego (T1 natywny) i obliczono frakcje objętości pozakomórkowej (ECV). i obliczono frakcje objętości pozakomórkowej (ECV). WYNIKI: T1 natywny był istotnie dłuższy u pacjentów z kardiomiopatią w porównaniu z osobami z grupy kontrolnej (p < 0,01). I odwrotnie, wartości T1 po kontraście były istotnie krótsze u pacjentów z kardiomiopatią we wszystkich punktach czasowych (p < 0.01). ECV była istotnie wyższa u pacjentów z kardiomiopatią w porównaniu z grupą kontrolną we wszystkich punktach czasowych (p < 0,01). Wieloczynnikowa binarna regresja logistyczna regresja wykazała, że T1 natywny może różnicować zdrowe i chore mięśnie sercowe z czułością od chorego mięśnia sercowego z czułością 100%, swoistością 96% i dokładnością diagnostyczną diagnostyczną wynoszącą 98% (pole pod krzywą 0,99; 95% przedział ufności: 0,96 do 1,00; p < 0,001), podczas gdy wartości T1 po kontraście i ECV wykazywały niższą skuteczność dyskryminacyjną. niższą skuteczność dyskryminacyjną. WNIOSKI: Badanie to pokazuje, że natywne i pokontrastowe wartości T1 zapewniają wskaźniki o wysokiej dokładności diagnostycznej do rozróżniania normalnego i rozproszonej choroby mięśnia sercowego. --- Wstęp: Wpływ rozproszonego zwłóknienia przedsionków wykrytego za pomocą mapowania T1 na kliniczny po ablacji migotania przedsionków (AF) jest nieznany. CEL: Niniejsze badanie miało na celu walidację i ocenę wpływu po-kontrastowego rezonansu magnetycznego serca (CMR) przedsionkowego mapowania T1 na kliniczny kliniczny po ablacji cewnikowej migotania przedsionków. METODY: Obrazowanie CMR wykonano w 3 grupach przy użyciu klinicznego skanera 1,5-T pacjentów z napadowym migotaniem przedsionków i pacjentów z przetrwałym migotaniem przedsionków. Sekwencja mapowania T1 została wykorzystana do obliczenia czasu relaksacji T1 po kontraście (czas T1) w przegrodzie międzyprzedsionkowej jako wskaźnik rozproszonego zwłóknienia przedsionków. A podzbiór poddano mapowaniu napięcia dwubiegunowego lewego przedsionka w celu korelacji elektrofizjologicznej. Po ablacji migotania przedsionków pacjenci kliniczną i 7-dniowe monitorowanie metodą Holtera w odstępach 6-miesięcznych. WYNIKI: Stu trzydziestu dwóch pacjentów (20 osób z grupy kontrolnej, 71 (63%) pacjentów z napadowym migotaniem przedsionków i 41 (37%) pacjentów z przetrwałym migotaniem przedsionków) poddano obrazowaniu CMR. Pokontrastowy czas T1 przedsionków był istotnie krótszy w grupach AF (237 ± 42 ms) niż w grupie kontrolnej (280 ± 37 ms) (P < .001). Czas T1 przedsionków po kontraście korelował ze średnim napięciem przegrody (R2 = .48; P < .001) i globalnym napięciem lewego przedsionka (R(2) = .2; P < .001). lewego przedsionka (R(2) = .41; P < .001). Rozpoznanie migotania przedsionków, czas trwania migotania przedsionków i objętość końcoworozkurczowa lewej końcowo-rozkurczowa lewej komory niezależnie przewidywały skrócenie czasu T1 po kontraście. przedsionkowego T1. Wskaźnik powodzenia pojedynczego zabiegu wynosił 74% po 12 ± 5 miesiącach po ablacji. po ablacji. Pokontrastowy przedsionkowy czas T1 był jedynym predyktorem nawrotu arytmii nawrotu arytmii w analizie wieloczynnikowej (P = .015). Pokontrastowy czas T1 przedsionka >230 ms wiązał się z brakiem migotania przedsionków w 85% w porównaniu do 62% w przypadku przedsionkowy czas T1 <230 ms (P = .01). WNIOSEK: Czas T1 przedsionka po kontraście mierzony za pomocą obrazowania CMR zapewnia wskaźnik zwłóknienia przedsionków, który koreluje z napięciem tkanek, obecnością migotania przedsionków, i wynikami klinicznymi po ablacji cewnikowej. --- Obliczanie wartości T1 piksel po pikselu (mapowanie T1) zostało zastosowane w różnych tkankach tkankach, aby skupić się na zmianach T1 w sposób ilościowy. Celem niniejszego badania było ustanowienie mapowania T1 ludzkiego mięśnia sercowego w systemie 1,5 Tesli oraz zbadanie jego potencjału diagnostycznego u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego (AMI). 8 pacjentów z reperfuzją AMI (dzień 3 +/- 1) poddano badaniu MRI z wielokrotnym wstrzymywaniem oddechu MRI w systemie 1,5 Tesli. Zestawy pięciu obrazów z różną wagą T1 zostały przed i po podaniu środka kontrastowego w celu wygenerowania obrazów z obliczonych wartości T1 (mapowanie T1). Przed podaniem środka kontrastowego wszyscy pacjenci wykazywali wydłużenie T1 w obszarze zawału, który został zidentyfikowany w oddzielnych pomiarach przy użyciu metody opóźnionego wzmocnienia. podejście. W porównaniu z obszarami bez zawału, wartości T1 w obszarach zawału były zwiększone o 18 +/- 7% (SE, p < 0,05). Zakres przestrzenny obszaru wydłużenia T1 był większy niż obszarów hiper-wzmocnionych w konwencjonalnych obrazach ze wzmocnieniem kontrastowym. obrazach ze wzmocnieniem kontrastowym. Mapy T1 uzyskane po zastosowaniu Gadolinium-DTPA wykazały redukcję T1 o 27 +/- 4% w tkance objętej zawałem w porównaniu do obszarów bez zawału (p < 0,05). Obszary wykazujące redukcję T1 były zgodne z obszarami hiperwzmocnionymi na konwencjonalnych obrazach ważonych T1. Mapowanie T1 wizualizuje zmiany w czasie relaksacji podłużnej wywołane przez AMI. Mapowanie T1 może wykryć martwicę mięśnia sercowego bez użycia środków kontrastowych. środka kontrastowego. Informacje, które można wyodrębnić z kombinacji map T1 przed i po i map T1 po kontraście przewyższają te z konwencjonalnych badań kontrastowych. --- Szybkie innowacje w rezonansie magnetycznym układu sercowo-naczyniowego (CMR) pozwalają obecnie na rutynowe pozyskiwanie ilościowych pomiarów T1 mięśnia sercowego i krwi, które które są kluczowymi cechami tkanek. Możliwości te wprowadzają nową granicę w kardiologii, umożliwiając lekarzowi/badaczowi ilościowe określenie biologicznie ważnych właściwości mięśnia sercowego, które w przeciwnym razie mogą być trudne do ustalenia klinicznie. CMR może być w stanie śledzić biologicznie ważne zmiany w mięśniu sercowym poprzez mięśnia sercowego poprzez: a) natywny T1, który odzwierciedla chorobę mięśnia sercowego obejmującą miocytów i śródmiąższu bez użycia gadolinowych środków kontrastowych (GBCA), lub b) frakcję objętości pozakomórkowej (ECV) - bezpośredni pomiar wielkości objętości pozakomórkowej oparty na GBCA wielkości przestrzeni pozakomórkowej, odzwierciedlający chorobę śródmiąższową. Ta ostatnia dychotomizuje mięsień sercowy na komponenty komórkowe i śródmiąższowe. komórkowe i śródmiąższowe z szacunkami wyrażonymi jako frakcje objętościowe. Niniejszy dokument zawiera zalecenia dotyczące klinicznych i badawczych pomiarów T1 i ECV w oparciu o opublikowane dowody, jeśli są dostępne, i konsensus ekspertów, jeśli nie są dostępne. jeśli nie są dostępne. Omawiamy przygotowanie miejsca, typ skanu, planowanie skanu i akwizycję, kontrola jakości, wizualizacja i analiza, rozwój techniczny. Omawiamy również kontrowersje w tej dziedzinie. Podczas gdy ECV i natywne mapowanie T1 wydają się mają wpłynąć na podejmowanie decyzji klinicznych, brakuje im zastosowania wieloośrodkowego i stoją przed poważnymi wyzwaniami, które wymagają ogólnospołecznego podejścia wśród interesariuszy. interesariuszy. Obecnie ECV i natywne mapowanie T1 wydają się wystarczająco solidne dla wielu chorób; jednak potrzebne są dalsze badania, zanim będzie można zalecić do podejmowania decyzji klinicznych. --- Rozpoznanie zapalenia mięśnia sercowego może być trudne, biorąc pod uwagę objawy, wyniki badania klinicznego, wyniki elektrokardiogramu, biomarkery i wyniki echokardiogramu. kliniczne, wyniki elektrokardiogramu, biomarkery i wyniki echokardiogramu są często niespecyficzne. są często niespecyficzne. Biopsja wsierdzia jest uznaną metodą diagnozowania zapalenia mięśnia sercowego. diagnozowania zapalenia mięśnia sercowego, ale niesie ze sobą ryzyko powikłań i wyników fałszywie ujemnych. powikłań i wyników fałszywie ujemnych. Rezonans magnetyczny serca (MRI) stał się podstawowym nieinwazyjnym narzędziem obrazowania w zapaleniu mięśnia sercowego. nieinwazyjnym narzędziem obrazowania u pacjentów z podejrzeniem zapalenia mięśnia sercowego. Zapalenie mięśnia sercowego można zdiagnozować za pomocą trzech markerów tkankowych, w tym obrzęku, przekrwienie/przeciek kapilarny i martwicę/włóknienie. Interpretacja wyników serca może być myląca, zwłaszcza gdy mięsień sercowy jest rozproszony. mięśnia sercowego. Korzystając z map T1 i T2, diagnozę zapalenia mięśnia sercowego można postawić nawet w następujących przypadkach przypadków globalnego zapalenia mięśnia sercowego za pomocą analizy ilościowej. Poniżej przypadek ostrego globalnego zapalenia mięśnia sercowego, który został zdiagnozowany przy użyciu ilościowego mapowania T1 i T2. --- CEL: Optymalizacja i walidacja w pełni zintegrowanej wersji zmodyfikowanego systemu Look-Locker inversion-recovery (MOLLI) do klinicznego mapowania T1 serca z pojedynczym wstrzymaniem oddechu. serca. MATERIAŁY I METODY: Wariant MOLLI umożliwiający bezpośredni dostęp do wszystkich parametrów sekwencji impulsu zaimplementowano w systemie MR 1,5T. Zmieniając cztery krytyczne parametry sekwencji parametry sekwencji, MOLLI przeprowadzono w ośmiu żelach agarozowych z domieszką gadolinu przy różnych symulowanych częstościach akcji serca. Wartości T1 uzyskano dla każdego wariantu i porównano z nominalnymi wartościami T1. Na podstawie wyników, badanie MOLLI MOLLI w krótkiej osi widoku środkowej wnęki u 20 zdrowych ochotników przed i po po podaniu Gd-DTPA. WYNIKI: W fantomach, kąt flip odczytu 35 stopni, minimalny TI 100 minimalny TI wynoszący 100 ms, przyrost TI wynoszący 80 ms i zastosowanie trzech cykli pauzy serca pozwoliło na najdokładniejsze i najmniej zależne od częstości akcji serca pomiary T1. Używając tego schematu sekwencji impulsów u ludzi, czasy relaksacji T1 w prawidłowym mięśniu sercowym były porównywalne z danymi z poprzednich badań i wykazywały wąskie zakresy zarówno przed, jak i po po kontraście bez zależności od częstości akcji serca. WNIOSKI: Przedstawiamy zoptymalizowaną implementację MOLLI do szybkiego mapowania T1 z wysoką rozdzielczością przestrzenną, którą można zintegrować z rutynowymi protokołami obrazowania. protokołów obrazowania. Dokładność T1 jest lepsza niż w przypadku oryginalnego zestawu parametrów sekwencji impulsów. sekwencji impulsów i uniknięto zależności od tętna. --- Rezonans magnetyczny serca (CMR) jest dobrze ugruntowaną nieinwazyjną metodą obrazowania w kardiologii klinicznej. w kardiologii klinicznej. Jego niezrównana dokładność w definiowaniu morfologii i funkcji serca oraz jego zdolność do zapewnienia charakterystyki tkanki tkanek sprawiają, że dobrze nadaje się do badania pacjentów z chorobami serca. serca. Późne wzmocnienie gadolinem było głównym postępem w rozwoju technik charakteryzacji tkanek. technik charakteryzacji tkanek, umożliwiając unikalną zdolność CMR do różnicowania choroby niedokrwiennej serca od kardiomiopatii innych niż niedokrwienne. Przy użyciu T2-zależnej można zidentyfikować obszary obrzęku i stanu zapalnego w mięśniu sercowym. mięśnia sercowego. Pojawia się nowa generacja technik mapowania mięśnia sercowego, umożliwiając bezpośrednią ocenę ilościową właściwości tkanki mięśnia sercowego w wartościach bezwzględnych. w wartościach bezwzględnych. Niniejszy przegląd podsumuje najnowsze osiągnięcia obejmujące T1 i T2 oraz skupi się na zastosowaniach klinicznych i przyszłym potencjale tych rozwijających się technik CM przyszłych możliwościach tych rozwijających się metod CMR. --- TŁO: Zwiększony ogólnoustrojowy stan zapalny został powiązany z dysfunkcją mięśnia sercowego u pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym. i niewydolnością serca u pacjentów z toczniem rumieniowatym układowym (SLE). Dokładne wykrycie wczesnych zmian w mięśniu sercowym może być w stanie ukierunkować interwencję zapobiegawczą. Zbadaliśmy, czy obrazowanie wieloparametryczne za pomocą rezonansu magnetycznego układu sercowo-naczyniowego może wykryć różnice między grupą kontrolną a bezobjawowymi pacjentami ze SLE. METODY I WYNIKI: Łącznie 33 pacjentów ze SLE, głównie kobiet (średni wiek, 40±9 lat) poddano rezonansowi magnetycznemu układu sercowo-naczyniowego w celu rutynowej oceny perfuzji mięśnia sercowego, funkcji i późnego wzmocnienia gadolinowego. Mapowanie T1 wykonano w pojedynczym przekroju krótkiej osi przed i po 15 minutach od podania gadolinu. podaniu gadolinu. Dwadzieścia jeden osób z niskim prawdopodobieństwem wstępnym i prawidłowym rezonansem magnetycznym układu sercowo-naczyniowego stanowiło grupę kontrolną. Obie grupy miały podobną objętość i masę lewej komory oraz prawidłową globalną funkcję skurczową. funkcję skurczową. Pacjenci z tru mieli znacznie zmniejszone odkształcenie podłużne (kontrole w porównaniu ze SLE, -20±2% w porównaniu z -17±3%; P<0,01) i wykazywali wewnątrzsercowe i osierdziowe późne osierdziowe późne wzmocnienie gadolinowe. Pacjenci ze SLE mieli znacząco zwiększony natywny T1 mięśnia sercowego (1056±27 w porównaniu do 1152±46 milisekund; P<0,001) i frakcję objętości pozakomórkowej (26±5% w porównaniu z 30±6%; P=0,007) oraz zmniejszoną T1 mięśnia sercowego po kontraście (454±53 w porównaniu do 411±62 milisekund; P=0,01). Wskaźniki pochodzące od T1 były związane z odkształceniem podłużnym (r=0,37-0,47), ale ale nie z obecnością późnego wzmocnienia gadolinowego. Natywne wartości T1 wykazały największą zgodność z obecnością klinicznego rozpoznania SLE. klinicznym tru. WNIOSKI: U pacjentów ze SLE i bez objawów kardiologicznych istnieją istnieją dowody na subkliniczne upośledzenie funkcji mięśnia sercowego. Ponadto wykazaliśmy, że mapowanie T1 może potencjalnie wykrywać subkliniczne zajęcie mięśnia sercowego u pacjentów pacjentów ze SLE. --- Wstęp: Obecne metody rezonansu magnetycznego układu sercowo-naczyniowego (CMR), takie jak późne wzmocnienie gadolinowe (LGE) i obrazowanie obrzęku (T2W) stosowane do zobrazowania niedokrwienia mięśnia sercowego niedokrwienia mięśnia sercowego, mają swoje ograniczenia. Nowe ilościowe techniki mapowania T1 mają potencjał do dalszego scharakteryzowania składników uszkodzenia niedokrwiennego. U pacjentów z zawałem mięśnia sercowego (MI) staraliśmy się zbadać, czy najnowocześniejsze przedkontrastowe mapowanie T1 (1) wykrywa ostre uszkodzenie mięśnia sercowego, (2) pozwala na ilościowe określenie ciężkości uszkodzenia w porównaniu do w porównaniu ze standardowymi technikami, takimi jak LGE i T2W, oraz (3) ma zdolność przewidywania długoterminowego długoterminowej regeneracji funkcjonalnej. METODY: Badanie 3T CMR obejmujące T2W, mapowanie T1 i LGE wykonano u 41 pacjentów [spośród nich 78% stanowiły zawały serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI)] z ostrym zawałem serca w 12-48 godzin po bólu w klatce piersiowej i po 6 miesiącach (6M). Pacjenci ze STEMI przeszli pierwotną PCI przed CMR. Ocena ostrych regionalnych nieprawidłowości ruchu ściany, ostrej segmentalna uszkodzona frakcja przez T2W i LGE oraz średnie segmentalne wartości T1 były wykonano na dopasowanych przekrojach w osi krótkiej. Uzyskano również LGE i poprawę regionalnej w 6M. WYNIKI: Stwierdziliśmy, że zmienność pomiarów T1 była znacznie niższa w porównaniu do niższa w porównaniu z T2W i że, podczas gdy wydajność diagnostyczna ostrego T1 do wykrywania uszkodzenia mięśnia sercowego była co najmniej tak dobra, jak w przypadku T2W-CMR u pacjentów ze STEMI, była lepsza niż obrazowanie T2W w NSTEMI. Istniała istotny związek między segmentalną frakcją uszkodzoną ocenianą za pomocą LGE lub T2W, a średnimi segmentowymi wartościami T1 (P < 0,01). Wskaźnik uratowanego mięśnia sercowego uzyskany za pomocą ostrego mapowania T1 i 6M LGE nie różnił się od z T2W (P = 0,88). Ponadto prawdopodobieństwo poprawy funkcji segmentalnej w 6M zmniejszało się stopniowo wraz ze wzrostem ostrych wartości T1 (P < 0.0004). WNIOSKI: W ostrym MI przedkontrastowe mapowanie T1 umożliwia ocenę stopnia uszkodzenia mięśnia sercowego. Mapowanie T1 może stać się ważną techniką uzupełniającą techniką uzupełniającą do LGE i T2W w celu identyfikacji odwracalnego uszkodzenia mięśnia sercowego i przewidywania powrotu funkcji w ostrym MI. --- TŁO: Rozproszone zwłóknienie mięśnia sercowego i, w mniejszym stopniu, globalny obrzęk mięśnia sercowego obrzęk mięśnia sercowego, są ważnymi procesami w chorobach serca, które są trudne do ocenić lub określić ilościowo za pomocą rezonansu magnetycznego układu sercowo-naczyniowego (CMR) przy użyciu konwencjonalnego późnego wzmocnienia gadolinowego (LGE) lub mapowania T1. Pomiar frakcji objętości zewnątrzkomórkowej mięśnia sercowego (ECV) omija czynniki, które zakłócają obrazy ważone T1 lub mapy T1. Postawiliśmy hipotezę, że ilościowa ocena mięśnia sercowego byłaby klinicznie przydatna do wykrywania zarówno ogniskowych, jak i rozproszonych nieprawidłowości mięśnia sercowego w różnych powszechnych i rzadkich chorobach serca. METODY: Łącznie 156 osób zostało zobrazowanych, w tym 62 z prawidłowymi wynikami, 33 pacjentów z przewlekłym zawałem mięśnia sercowego (MI), 33 z przerostową kardiomiopatią kardiomiopatią przerostową (HCM), 15 z nieniedokrwienną kardiomiopatią rozstrzeniową (DCM), 7 z ostrym zapaleniem mięśnia sercowego, 4 z amyloidozą serca i 2 z układowym zespołem przecieku kapilarnego (SCLS). zespół przecieku włośniczkowego (SCLS). Mapy ECV z korekcją ruchu zostały wygenerowane automatycznie z map T1 uzyskanych przed i po kontraście skalibrowanych za pomocą hematokrytu krwi. Nieprawidłowo podwyższona ECV została zdefiniowana jako >2SD od średniej ECV u osób z prawidłowymi wynikami. W HCM wielkość obszarów LGE określono ilościowo jako obszar region >2 SD od odległego. WYNIKI: Średnia ECV u 62 zdrowych osób wynosiła 25,4 ± 2,5% (m ± SD), zakres normy 20,4%-30,4%. zakres 20,4%-30,4%. Średnia ECV w obrębie rdzenia przewlekłych zawałów mięśnia sercowego (bez MVO) (N=33) wynosiła 68,5 ± 8,6% (p<0,001 vs norma). W HCM zakres zakres nieprawidłowo podwyższonej ECV korelował z zakresem LGE (r=0,72, p<0,001), ale miał systematycznie większy zakres według ECV (średnia różnica 19 ± 7% przekroju). Nieprawidłowo podwyższoną ECV zidentyfikowano u 4 z 16 pacjentów z niedokrwienną DCM (38,1 ± 1,9% (p<0,001 vs norma), a LGE w tym samym wycinku u 2 z tych 4 pacjentów. Średnie wartości ECV w innych jednostkach chorobowych wynosiły 32-60% w przypadku amyloidozy serca (N=4), 40-41% w przypadku zespołu zespół przecieku włośniczkowego (N=2) i 39-56% w nieprawidłowych obszarach dotkniętych zapalenie mięśnia sercowego (N=7). WNIOSKI: Mapowanie ECV wydaje się obiecującym uzupełnieniem obrazowania LGE w przypadkach bardziej jednorodnie rozproszonej choroby. Zdolność do wyświetlania map ECV w jednostkach, które w jednostkach, które są fizjologicznie intuicyjne i mogą być interpretowane w skali bezwzględnej. potencjał wykrywania rozproszonej choroby oraz pomiaru zasięgu i nasilenia nieprawidłowych obszarów. i nasilenia nieprawidłowych obszarów. --- Rezonans magnetyczny jako metoda obrazowania zapewnia doskonałe zróżnicowanie tkanek miękkich. tkanek miękkich, co stanowi idealny wybór do obrazowania serca. Rezonans magnetyczny serca rezonans magnetyczny serca (CMR) umożliwia charakterystykę tkanki mięśnia sercowego, a także kompleksową ocenę struktur. Chociaż późne wzmocnienie gadolinu po wstrzyknięciu gadolinowego zewnątrzkomórkowego środka kontrastowego jeszcze bardziej rozszerzyło naszą zdolność do charakteryzowania tkanki mięśnia sercowego, ma również ograniczenia w ilościowym określaniu patologii tkanki mięśnia sercowego oraz wykrywania rozproszonej choroby mięśnia sercowego, która nie jest łatwo rozpoznawana przez kontrast wzmacniający. kontrastu wzmacniającego. W ostatnim czasie nastąpił znaczący postęp w technice CMR, np. jak mapowanie T1, które może ilościowo ocenić stan mięśnia sercowego, wykazały potencjał do przezwyciężenia ograniczeń istniejących sekwencji CMR i rozszerzenia zastosowania CMR. zastosowania CMR. Niniejszy artykuł zawiera przegląd technicznych i klinicznych punktów do rozważenia w praktycznym zastosowaniu mapowania T1 przed i po kontraście. --- Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego serca (MR) rozwinęło się w ciągu ostatnich kilku dekad w zatwierdzone, nieinwazyjne narzędzie do obrazowania diagnostycznego, odgrywające kluczową rolę w ocenie morfologicznej i funkcjonalnej serca oraz charakterystyce tkanek. morfologicznej i funkcjonalnej ocenie serca oraz charakterystyce tkanek. Z tradycyjnych sekwencji obrazowania MR serca, ocena różnych stanów patologicznych, od niedokrwiennych patologicznych, począwszy od kardiomiopatii niedokrwiennej i nieniedokrwiennej, a skończywszy na zaangażowaniu serca w choroby układowe (np. serca w chorobach ogólnoustrojowych (np. amyloidoza i sarkoidoza); jednak sekwencje te są najbardziej przydatne w ogniskowej chorobie mięśnia sercowego, a interpretacja obrazu a interpretacja obrazu opiera się na subiektywnej analizie jakościowej intensywności sygnału. Nowsze techniki mapowania T1 i T2 mięśnia sercowego oferują ilościową ocenę mięśnia sercowego (przy użyciu czasów relaksacji T1 i T2), co może być pomocne w przypadku choroby ogniskowej i wykazują szczególną przydatność w ocenie rozproszonej choroby mięśnia sercowego (np. choroby mięśnia sercowego (np. obrzęku i zwłóknienia). Zmienione czasy relaksacji T1 i T2 w stanach chorobowych można porównać z opublikowanymi zakresami normalnych czasów relaksacji u zdrowych pacjentów. u zdrowych pacjentów. W połączeniu z tradycyjnymi sekwencjami obrazowania MR w połączeniu z tradycyjnymi sekwencjami obrazowania MR serca, mapowanie T1 i T2 może ograniczyć między pacjentami i między badaniami i może dostarczyć klinicznych klinicznych do długoterminowej obserwacji. --- Wstęp: Pacjenci z miotoniczną dystrofią mięśniową (DM) są zagrożeni wystąpieniem blok przedsionkowo-komorowy i dysfunkcja lewej komory (LV). Nieinwazyjne wykrycie rozproszonego zwłóknienia mięśnia sercowego może poprawić zarządzanie chorobą w tej populacji. populacji. CEL: Określenie cech funkcjonalnych i pokontrastowych mięśnia sercowego w czasie T1 rezonansu magnetycznego rezonansu magnetycznego u pacjentów z DM. METODY: Trzydziestu trzech pacjentów z DM (24 z typem 1 i 9 z typem 2) oraz 13 zdrowych ochotników poddano rezonansowi magnetycznemu serca w celu oceny wskaźników LV i oceny rozproszonego zwłóknienia mięśnia sercowego za pomocą mapowania T1. Związek związek czasu T1 mięśnia sercowego z nieprawidłowościami w elektrokardiogramie i wskaźnikami LV zbadano wśród pacjentów z DM. WYNIKI: Pacjenci z DM mieli niższy wskaźnik objętości końcoworozkurczowej (68,9 mL/m(2) vs 60,3 mL/m(2); P = .045) i wskaźnik sercowy (2,7 L/min/m(2) vs 2,33 L/min/m(2); P = .005) i krótszy czas T1 mięśnia sercowego (394,5 ms vs 441,4 ms; P < .0001) niż u osób kontrolnych. niż osoby z grupy kontrolnej. Wśród pacjentów z DM występował dodatni związek między dłuższym czasem T1 a wskaźnikiem masy LV (2,2 ms dłużej na g/m(2); P = .006), wskaźnikiem objętości końcoworozkurczowej LV (1,3 ms dłużej na ml/m(2); P = .026), filtrowanym czas trwania zespołu QRS (1,2 ms dłużej na jednostkę; P = .005) i czas trwania późnego potencjału o niskiej amplitudzie (<40 mcV) czas trwania późnego potencjału (0,9 ms dłużej na jednostkę; P = .01). Używając regresji regresji efektów losowych, każdy 10-ms wzrost czasu T1 mięśnia sercowego u pacjentów z DM typu 1 był niezależnie związany z wydłużeniem o 1,3 ms podłużnych odstępów PR i QRS podczas obserwacji. WNIOSKI: DM wiąże się ze zmianami strukturalnymi w rezonansie magnetycznym serca. rezonansu magnetycznego serca. Pokontrastowy czas T1 mięśnia sercowego był krótszy u pacjentów z DM niż w grupie kontrolnej, prawdopodobnie odzwierciedlając obecność rozproszonego zwłóknienia mięśnia sercowego. --- CELE: Celem tego badania było wykorzystanie rezonansu magnetycznego serca (CMR) i inwazyjnych pomiarów ciśnienie-objętość (PV) lewej komory (LV), aby zbadać związek między rozproszonym włóknieniem mięśnia sercowego a pomiary w celu zbadania związku między rozproszonym zwłóknieniem mięśnia sercowego a a wskaźnikami wydajności rozkurczowej w kohorcie biorców przeszczepu serca. TŁO: Dokładny mechanizm dysfunkcji rozkurczowej LV w obecności zwłóknienia mięśnia sercowego mięśnia sercowego nie został wcześniej ustalony. METODY: Wykonaliśmy CMR z mapowaniem T1 i uzyskaliśmy inwazyjne pomiary LV PV za pomocą cewnika konduktancyjnego u 20 biorców przeszczepu serca w czasie w czasie klinicznie wskazanej koronarografii. WYNIKI: Zarówno czas T1 mięśnia sercowego po kontraście, jak i frakcja objętości zewnątrzkomórkowej korelowały z β, niezależną od obciążenia stałą sztywności biernej LV (odpowiednio r = -0,71, p = 0,001 i r = 0,58, p = 0,04). Po analizie wieloczynnikowej czas T1 po kontraście mięśnia sercowego pozostał jedynym niezależnym predyktorem Nie zaobserwowano istotnych związków między czasem T1 mięśnia sercowego a τ, aktywną relaksacją LV. a τ, stałą aktywnej relaksacji LV lub innymi parametrami funkcji rozkurczowej zależnymi od obciążenia. parametrami funkcji rozkurczowej zależnymi od obciążenia. WNIOSKI: Rozproszone zwłóknienie mięśnia sercowego, oceniane na podstawie czasu T1 mięśnia sercowego po kontraście T1, koreluje z wykazaną inwazyjnie sztywnością LV u biorców przeszczepu serca. biorców przeszczepu serca. U pacjentów ze zwiększonym rozproszonym włóknieniem mięśnia sercowego, nieprawidłowa bierna sztywność komorowa może być zatem głównym głównym czynnikiem przyczyniającym się do dysfunkcji rozkurczowej. --- Wstęp: Zwężenie aorty (AS) prowadzi do rozproszonego zwłóknienia mięśnia sercowego, co jest związane z niekorzystnymi wynikami. Wartości T1 mięśnia sercowego zmieniają się wraz ze składem tkanki tkanki. CEL: Aby przetestować hipotezę, że nasz niedawno opracowany bezkontrastowy Bezkontrastowa sekwencja mapowania T1 rezonansu magnetycznego serca (CMR) może zidentyfikować zwłóknienie mięśnia sercowego bez środka kontrastowego. mięśnia sercowego bez środka kontrastowego. PROJEKT, OTOCZENIE I PACJENCI: Prospektywne badanie bezkontrastowego mapowania T1 CMR u 109 pacjentów z umiarkowaną i ciężką postacią stwardnienia zanikowego bocznego oraz 33 pacjentów osób z grupy kontrolnej. METODY: CMR przy 1,5 T, w tym bezkontrastowe mapowanie T1 przy użyciu skróconej skróconej sekwencji inwersyjnej Look-Locker. Biopsja próbki do oceny histologicznej frakcji objętościowej kolagenu (CVF%) zostały uzyskano u 19 pacjentów poddanych wymianie zastawki aortalnej. WYNIKI: Stwierdzono istotną korelację między wartościami T1 i CVF% (r=0,65, p=0.002). Średnie wartości T1 były istotnie dłuższe we wszystkich grupach z ciężką AS (972 ± 33 ms w ciężkiej postaci bezobjawowej, 1014 ± 38 ms w ciężkiej postaci objawowej) niż w grupie kontrolnej niż w grupie kontrolnej (944 ± 16 ms) (p<0,05). Najsilniejsze powiązania z wartościami T1 z zastawką aortalną (r=-0,40, p=0,001) i wskaźnikiem masy lewej komory (LVMI) (r=0,05). (LVMI) (r=0,36, p=0,008) i były to jedyne niezależne predyktory w analizie wieloczynnikowej. w analizie wieloczynnikowej. WNIOSKI: Wartości T1 bez kontrastu są podwyższone u pacjentów z ciężką AS i u pacjentów z objawami w porównaniu z pacjentami bezobjawowymi. Wartości T1 wydłużały się wraz z większym LVMI i korelowały ze stopniem zwłóknienia skwantyfikowanego w biopsji. zwłóknieniem. Może to zapewnić użyteczną kliniczną ocenę rozproszonego zwłóknienia mięśnia sercowego w przyszłości. mięśnia sercowego w przyszłości. --- Wstęp: T2w-CMR jest szeroko stosowany do oceny obrzęku mięśnia sercowego. Ilościowe T1 jest również wrażliwe na zmiany zawartości wolnej wody. Postawiliśmy hipotezę że mapowanie T1 będzie miało wyższą skuteczność diagnostyczną w wykrywaniu ostrego obrzęku niż T2w-CMR w ciemnej i jasnej krwi. METODY: Zbadaliśmy 21 osób z grupy kontrolnej (55 ± 13 lat) i 21 pacjentów (61 ± 10 lat) z kardiomiopatią Takotsubo lub ostrym regionalnym obrzękiem mięśnia sercowego bez zawału. CMR wykonane w ciągu 7 dni obejmowało cine, T1-mapping przy użyciu ShMOLLI, T2-STIR w ciemnej krwi, ACUT2E w jasnej krwi i obrazowanie LGE. Przeanalizowaliśmy ruch ściany, wartości T1 mięśnia sercowego i stosunek intensywności sygnału T2 (SI) względem zarówno mięśnia szkieletowego, jak i odległego mięśnia sercowego. WYNIKI: Wszyscy pacjenci mieli ostre objawy sercowe, podwyższone stężenie troponiny I (0,15-36,80 ug/L) i ostre zaburzenia kurczliwości, ale bez LGE. T1 był w segmentach pacjentów z nieprawidłową i prawidłową kurczliwością w porównaniu do w porównaniu z grupą kontrolną (odpowiednio 1113 ± 94 ms, 1029 ± 59 ms i 944 ± 17 ms; p < 0,001). Stosunek T2 SI przy użyciu STIR i ACUT2E był również zwiększony w segmentach pacjentów z z nieprawidłowym i prawidłowym ruchem ściany w porównaniu z grupą kontrolną (wszystkie p < 0,02). Analiza operatora wykazała, że mapowanie T1 miało znacząco większy obszar pod krzywą (AUC = 0,94) w porównaniu z metodami ważonymi T2, niezależnie od tego, czy referencyjny ROI był mięśniem szkieletowym, czy odległym mięśniem sercowym (AUC = 0,58-0,89; p < 0,03). Wartość T1 większa niż 990 ms najbardziej optymalnie segmentów dotkniętych obrzękiem od segmentów prawidłowych przy 1,5 T, z czułością i swoistością czułością i swoistością na poziomie 92%. WNIOSKI: Bezkontrastowe mapowanie T1 przy użyciu ShMOLLI jest nowatorską metodą obiektywnego wykrywania obrzęku mięśnia sercowego z wysoką skutecznością diagnostyczną. Mapowanie T1 może służyć jako technika uzupełniająca do obrazowania ważonego T2 w celu oceny obrzęku mięśnia sercowego w chorobie niedokrwiennej i niedokrwiennej serca, takich jak ilościowe określanie obszaru ryzyka i diagnozowanie zapalenia mięśnia sercowego. --- CEL: Opracowanie szybkiej, niewrażliwej na arytmię (AIR) sekwencji impulsów mapowania T1 serca do ilościowej oceny rozproszonego włóknienia. do ilościowej oceny włóknienia rozproszonego. METODY: Opracowano niewrażliwą na arytmię sekwencję impulsów mapowania T1 serca w oparciu o ważenie T1 z odzyskiem saturacji, które jest z natury niewrażliwą na częstość akcji serca i rytm, a także dwie akwizycje obrazów z wolną precesją z centrycznym uporządkowaniem przestrzeni k, w której obliczenia T1 jest z natury niewrażliwe na efekty T2. Jego wydajność w porównaniu konwencjonalnym mapowaniem T1 serca opartym na odzyskiwaniu inwersji (tj. MOLLI). MOLLI. Przeprowadzono eksperymenty na fantomach (T1 w zakresie od 535 do 2123 ms) z symulacją tętna i rytmu na poziomie 60 i 120 uderzeń na minutę (bpm) oraz arytmii przy użyciu zewnętrznego urządzenia wyzwalającego. Dziesięć osób i 17 dużych zwierząt skanowano przed podaniem kontrastu oraz 5, 10 i 15 minut po podaniu środka kontrastowego. podaniu środka kontrastowego. WYNIKI: W porównaniu z referencyjnym mapowaniem T1, AIR dało niższy znormalizowany błąd niższy znormalizowany błąd średniokwadratowy niż MOLLI (odpowiednio 8% vs. 3% przy 60 uderzeń na minutę, 28% vs. 3%, odpowiednio, przy 120 bpm i 22% vs. 3%, odpowiednio, przy arytmii). Badania in in vivo wykazały, że pomiary T1 wykonane przez MOLLI i AIR były silnie silnie skorelowane (r = 0,99), ale w słabej zgodności (średnia różnica = 161,8 ms, górna i dolna granica i dolne 95% granice zgodności = 347,5 ms i -24,0 ms). WNIOSEK: Nasza sekwencja impulsów AIR może być klinicznie przydatna do oceny rozproszonego zwłóknienia mięśnia sercowego u pacjentów. --- CELE: Celem tego badania było zbadanie nieinwazyjnej metody do ilościowego określania rozproszonego zwłóknienia mięśnia sercowego za pomocą rezonansu magnetycznego serca (CMRI). rezonansu magnetycznego serca (CMRI). TŁO: Rozproszone zwłóknienie mięśnia sercowego jest podstawowym procesem w patologicznej przebudowie kardiomiopatii. remodelingu w kardiomiopatii i postuluje się, że powoduje zwiększenie sztywność serca i słabe wyniki kliniczne. Chociaż regionalne zwłóknienie można łatwo obrazowane za pomocą rezonansu magnetycznego serca, obecnie nie ma nieinwazyjnej metody do ilościowego określania rozproszonego zwłóknienia mięśnia sercowego. METODY: Wykonaliśmy CMRI u 45 osób (25 pacjentów z niewydolnością serca, 20 pacjentów kontrolnych), na klinicznym skanerze CMRI 1,5-T. Prototypowa sekwencja mapowania T(1) do obliczenia czasu T(1) po kontraście mięśnia sercowego jako wskaźnika rozproszonego włóknienia. wskaźnik rozproszonego zwłóknienia; regionalne zwłóknienie zidentyfikowano na podstawie opóźnionego wzmocnienia kontrastowego. kontrastu. Regionalną i globalną funkcję skurczową oceniano za pomocą cine CMRI w w standardowych płaszczyznach krótkiej i długiej osi, z echokardiografią stosowaną do oceny diastologii. Dodatkowych 9 pacjentów poddano CMRI i biopsji endomiokardialnej w celu korelacji histologicznej. WYNIKI: Po-kontrastowe czasy T(1) mięśnia sercowego korelowały histologicznie z zwłóknieniem (R = -0,7, p = 0,03) i były krótsze u osób z niewydolnością serca niż u osób niż w grupie kontrolnej (383 +/- 17 ms vs. 564 +/- 23 ms, p < 0,0001). Czas T(1) mięśnia sercowego niewydolności serca był krótszy niż w grupie kontrolnej, nawet po wykluczeniu obszarów regionalnego zwłóknienia (429 +/- 22 ms vs. 564 +/- 23 ms, p < 0,0001). T po kontraście czas T(1) mięśnia sercowego skracał się wraz z pogorszeniem funkcji rozkurczowej (562 +/- 24 ms w prawidłowej funkcji rozkurczowej vs. 423 +/- 33 ms w upośledzonej funkcji rozkurczowej vs. 368 +/- 20 ms w upośledzonej funkcji rozkurczowej. funkcji rozkurczowej vs. 368 +/- 20 ms w funkcji restrykcyjnej, p < 0,001). WNIOSKI: Wzmocnione kontrastem mapowanie CMRI T(1) identyfikuje zmiany w mięśnia sercowego w niewydolności serca, które wydają się odzwierciedlać rozproszone włóknienie. włóknienie. --- Wstęp: Wskaźniki mapowania T1 rezonansu magnetycznego układu sercowo-naczyniowego (CMR), takie jak czas T1 i współczynnik podziału (λ), wykazały potencjał do oceny rozproszonego zwłóknienia mięśnia sercowego. zwłóknienia mięśnia sercowego. Celem tego badania było zbadanie, w jaki sposób skaner i zmienność natężenia pola wpływają na dokładność i precyzję / odtwarzalność wskaźników mapowania T1. METODY: Badania CMR przeprowadzono na dwóch skanerach 1,5T i trzech skanerach 3T. Wykonano osiem fantomów do naśladowania T1/T2 mięśnia sercowego przed i po kontraście oraz krwi przy 1,5T i 3T. Mapowanie T1 przy użyciu MOLLI przeprowadzono z symulowaną częstością akcji serca 40-100 uderzeń na minutę. serca 40-100 uderzeń na minutę. Odwrócone echo spinowe (IR-SE) było standardem odniesienia dla określenia T1. referencyjnym dla określenia T1. Dokładność zdefiniowano jako procentowy błąd między MOLLI i IR-SE, a powtarzalność skanowania / ponownego skanowania zdefiniowano jako względną względna procentowa średnia różnica między powtórzonymi skanami MOLLI. Współczynnik podziału został oszacowany przez ΔR1 fantom mięśnia sercowego/ΔR1 fantom krwi. Uogólniony liniowy model mieszany zastosowano do porównania dokładności i precyzji/reprodukowalności T1 i λ w zależności od natężenia pola, skanerów i protokołów. WYNIKI: Natężenie pola znacząco wpłynęło na dokładność MOLLI T1 (błąd 6,3% dla 1,5T vs. 10,8% błędu dla 3T, p<0,001), ale nie na dokładność λ (błąd 8,8% dla 1,5T vs. 8,0% błędu dla 3T, p=0,11). Współczynniki podziału MOLLI nie były różniły się między dwoma skanerami 1,5T (47,2% vs. 47,9%, p=0,13) i wykazywały jedynie niewielką zmienność między trzema skanerami 3T (49,2% vs. 49,8% vs. 49,9%, p=0,016). Współczynnik podziału miał również znacznie niższy błąd procentowy dla precyzji (lepsza powtarzalność skan/skan) niż pomiar poszczególnych wartości T1 (3,6% dla λ vs. 4,3%-4,8% dla wartości T1, w przybliżeniu, dla wartości przed/po krwi i mięśnia sercowego). mięśnia sercowego). WNIOSEK: Na podstawie badań fantomowych błędy T1 przy użyciu MOLLI wahały się od 6 do 14% w różnych skanerach MR, podczas gdy błędy dla w różnych skanerach MR, podczas gdy błędy współczynnika podziału były mniejsze (6-10%). (6-10%). W porównaniu z bezwzględnymi czasami T1, współczynnik podziału wykazywał mniejszą mniejszą zmienność w zależności od platformy i natężenia pola, a także większą precyzję. --- Wstęp: Mapowanie T1 w rezonansie magnetycznym serca (CMR) jest nowym narzędziem do obiektywnej kwantyfikacji zwłóknienia mięśnia sercowego. CELE: (a) ustalenie wykonalności pomiarów T1 lewego przedsionka (LA) (b) określenie zakresu wartości LA T1 u pacjentów z migotaniem przedsionków (AF) i migotaniem przedsionków (AF) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami oraz (c) walidacja mapowania T1 vs LA wewnątrzsercowych pomiarów amplitudy napięcia elektrogramów. METODY: Obrazowanie CMR przy 1,5 T wykonano u 51 kolejnych pacjentów przed ablacją AF oraz u 16 zdrowych ochotników. Pomiary T1 uzyskano z mięśnia sercowego tylnej części mięśnia sercowego LA przy użyciu zmodyfikowanej sekwencji inwersyjno-odtwarzającej Look-Locker Look-Locker. Biorąc pod uwagę ustalony związek zmniejszonej amplitudy elektrogramu z włóknieniem, wewnątrzsercowe pomiary napięcia dwubiegunowego LA punkt po punkcie zostały w celu walidacji pomiarów T1. WYNIKI: Mediana czasu relaksacji T1 LA była krótsza u pacjentów z AF (387 [zakres międzykwartylowy 364-428] ms) w porównaniu do zdrowych ochotników (459 [zakres międzykwartylowy 418-532] ms; P < .001) i był krótszy u pacjentów z AF z wcześniejszą ablacją w porównaniu do pacjentów bez wcześniejszej ablacji (P = .035). W modelu w uogólnionym modelu równań estymujących, z uwzględnieniem klastrów danych na uczestnika na uczestnika, wiek, rytm podczas CMR, wcześniejszą ablację, typ AF, nadciśnienie tętnicze i cukrzycę cukrzycy, każde 100 ms wydłużenia czasu relaksacji T1 wiązało się ze wzrostem o 0,1 mV wewnątrzsercowego dwubiegunowego napięcia LA (P = .025). WNIOSKI: Pomiar czasu relaksacji T1 mięśnia sercowego LA jest wykonalny i silnie związany z inwazyjnymi pomiarami napięcia. Ta metodologia może poprawić może poprawić kwantyfikację zmian zwłóknieniowych w cienkościennych tkankach mięśnia sercowego. --- CELE: Niniejsze badanie miało na celu sprawdzenie skuteczności diagnostycznej natywnego mapowania T1 w ostrym zapaleniu mięśnia sercowego w porównaniu z kardiologicznym rezonansem magnetycznym (CMR) techniki, takie jak ciemna krew T2-ważona (T2W) - CMR, jasna krew T2W-CMR i późne wzmocnienie gadolinowe (LGE). Wstęp: Rozpoznanie ostrego zapalenia mięśnia sercowego w badaniu CMR często wymaga zastosowania wielu technik, w tym technik, w tym T2W, wczesnego wzmocnienia gadolinowego i obrazowania LGE. Nowatorskie techniki, takie jak mapowanie T1 i jasna krew T2W-CMR są również wrażliwe na zmiany zawartości wolnej wody. zmiany zawartości wolnej wody. Postawiliśmy hipotezę, że techniki te mogą służyć jako nowe i potencjalnie lepsze kryteria diagnostyczne zapalenia mięśnia sercowego. METODY: Zbadaliśmy 50 pacjentów z podejrzeniem ostrego zapalenia mięśnia sercowego (wiek 42 ± 16 lat; 22% kobiet) i 45 osób z grupy kontrolnej (wiek 42 ± 14 lat; 22% kobiet). CMR w 1,5-T (mediana 3 dni od prezentacji) obejmowało: 1) T2W-CMR ciemnej krwi (krótka rekonstrukcja inwersji tau); 2) jasna krew T2W-CMR (akwizycja dla serca obrzęk T2); 3) natywne mapowanie T1 (skrócony zmodyfikowany look-locker inversion recovery); oraz 4) LGE. Analiza obrazu obejmowała: 1) globalny sygnał T2 mięśnia sercowego w porównaniu z mięśniami szkieletowymi; 2) czasy relaksacji T1 oraz 3) obszary LGE. WYNIKI: W porównaniu z grupą kontrolną, pacjenci mieli znacznie wyższe globalne współczynniki intensywności sygnału T2 w badaniu T2W-CMR ciemnej krwi (1,73 ± 0,27 vs. 1,56 ± 0,15, p < 0,01), T2W-CMR w jasnej krwi (2,02 ± 0,33 vs. 1,84 ± 0,17, p < 0,01) i średnią T1 mięśnia sercowego (1,73 ± 0,27 vs. 1,56 ± 0,15, p < 0,01). T1 mięśnia sercowego (1 010 ± 65 ms vs. 941 ± 18 ms, p < 0,01). Analiza charakterystyki wykazała wyraźne różnice w skuteczności diagnostycznej. Obszary obszary pod krzywą dla każdej metody wynosiły: mapowanie T1 (0,95), LGE (0,96), T2 ciemnej krwi (0,78) i T2 jasnej krwi (0,76). Odcięcie T1 wynoszące 990 ms miało czułość, swoistość i dokładność diagnostyczną na poziomie odpowiednio 90%, 91% i 91%, odpowiednio. WNIOSKI: Natywne mapowanie T1 jako nowe kryterium wykrywania ostrego zapalenia mięśnia sercowego ostrego zapalenia mięśnia sercowego wykazało doskonałą i lepszą wydajność diagnostyczną w porównaniu z T2W-CMR. Ma również wyższą czułość w porównaniu z technikami T2W i LGE, co może być szczególnie przydatne w wykrywaniu subtelnej choroby ogniskowej i gdy obrazowanie z kontrastem gadolinowym nie jest możliwe.
Jakie są wskazania kliniczne do wykonania rezonansu magnetycznego z mapowaniem T1 serca?
Mapowanie T1 może ilościowo scharakteryzować tkankę mięśnia sercowego, w szczególności rozproszone i śródmiąższowe zwłóknienie, obrzęk zarówno w jawnych, jak i subklinicznych kardiofibroopatiach. Konieczne są jednak dalsze badania, zanim będzie można zalecić zastosowanie na dużą skalę w podejmowaniu decyzji klinicznych.