Sekwencyjne stosowanie chemioterapii i kondycjonowania o zmniejszonej intensywności (RIC) z allogenicznym przeszczepem komórek macierzystych (SCT) zostało zaproponowane w celu poprawy wyników leczenia wyniki leczenia u pacjentów z ostrą białaczką szpikową (AML) wysokiego ryzyka. Tutaj przedstawiamy nasze doświadczenia z tą procedurą w kohorcie 60 pacjentów z AML z pierwotnym niepowodzeniem indukcji (n = 9); wczesnym, opornym na leczenie lub ≥ drugim nawrotem (n = 41); lub niekorzystną cytogenetyką (n = 10). Zastosowano kombinację fludarabiny (30 mg/m²/dzień), cytarabiny (2 g/m²/dzień) i amsakryny (100 mg/m²/dzień) przez 4 dni. Po 3 dniach odpoczynku przeprowadzono RIC, składające się z napromieniania całego ciała dawką 4 Gy, globuliny antytymocytarnej (ATG-Fresenius) i cyklofosfamidu (fludarabina, amsakryna i cytarabina (FLAMSA) - protokół CRIC). Profilaktyczne infuzje limfocytów dawcy (pDLI) były podawano pacjentom z całkowitą remisją (CR) i bez dowodów na choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi ≥120 dni po SCT. Mediana czasu wszczepienia neutrofili wynosił 17 dni. CR osiągnięto u 47 z 60 pacjentów (78%). Jedenastu pacjentów otrzymało pDLI, co skutkowało długotrwałą CR u ośmiu z nich. Śmiertelność bez nawrotu śmiertelność po 1 i 3 latach wynosiła odpowiednio 25 i 28%. Z medianą obserwacji wynoszącej 37 miesięcy (zakres, 10-69), 3-letnie przeżycie całkowite i 3-letnie przeżycie przeżycie wolne od progresji wynosiły odpowiednio 42 i 33%. W analizie wieloczynnikowej dawka komórek CD34(+) >5 × 10⁶/kg (p = 0,005; współczynnik ryzyka (HR) = 0,276), remisja 0,276), remisja AML przed SCT (p = 0,044; HR = 0,421) i osiągnięcie całkowitego chimeryzmu po SCT (p = 0,044; HR = 0,421). całkowitego chimeryzmu po SCT (p = 0,001; HR = 0,205) były istotnymi czynnikami przeżycia całkowitego. Zastosowanie protokołu FLAMSA-RIC u odpowiednich pacjentów z AML wysokiego ryzyka skutkuje długoterminowym wskaźnikiem przeżycia wynoszącym ponad 40%. --- W tym prospektywnym badaniu przeanalizowaliśmy toksyczność i skuteczność zintensyfikowanego schematu kondycjonowania w leczeniu pacjentów z nawrotową lub ostrą białaczką limfoblastyczną wysokiego ryzyka poddawanych allogenicznemu przeszczepowi krwiotwórczych komórek macierzystych. komórek macierzystych. Piętnastu pacjentów otrzymywało fludarabinę w dawce 30 mg/m(2), cytarabinę 2000 mg/m(2), amsakrynę 100 mg/m(2) w dniach -10, -9, -8 i -7, globulina antytymocytarna (ATG-Fresenius) 20 mg/kg masy ciała w dniach -6, -5 i -4 i frakcjonowane napromienianie całego ciała 2 x 2 Gy w dniach -3, -2 i -1 (FLAMSA-ATG-TBI) przed allogenicznym przeszczepem krwiotwórczych komórek macierzystych. W czasu przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych, 10 pacjentów było w całkowitej remisji (8 CR1; 2 CR2), 3 z pierwotną opornością, a 2 cierpiało na a 2 cierpiało na oporny nawrót. Wszyscy pacjenci osiągnęli całkowitą remisję po przeszczepieniu krwiotwórczych komórek macierzystych; i po medianie czasu obserwacji wynoszącej 1091 dni (zakres, 334-1554 dni), dziewięciu pacjentów (60%) żyje i jest wolnych od choroby, w tym trzech pacjentów z wcześniejszą chorobą oporną na leczenie. Trzech pacjentów zmarło z powodu śmiertelności związanej z leczeniem. Najczęstsze i najcięższe Najczęstszymi i najpoważniejszymi działaniami toksycznymi związanymi z leczeniem, zaobserwowanymi u 9 z 15 pacjentów, były infekcje stopnia III/IV stopnia według wspólnych kryteriów toksyczności. W związku z tym, kondycjonowanie schematem FLAMSA-ATG-TBI jest wykonalną i skuteczną alternatywą dla pacjentów ze z nawrotową ostrą białaczką limfoblastyczną lub ostrą białaczką limfoblastyczną wysokiego ryzyka. --- Pacjenci cierpiący na zespół mielodysplastyczny wysokiego ryzyka (MDS) lub ostrą białaczkę szpikową (AML) białaczkę szpikową (AML) wtórną do MDS (sAML) charakteryzują się słabą odpowiedzią na konwencjonalną odpowiedź na konwencjonalną chemioterapię cytotoksyczną. Celem naszego prospektywnego jednoośrodkowego badania było zbadanie bezpieczeństwa i skuteczności allogenicznej chemioterapii przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT) po sekwencyjnym schemat kondycjonowania jako terapia pierwszego rzutu u wcześniej nieleczonych pacjentów z MDS lub sAML wysokiego ryzyka. W okresie od listopada 2003 r. do czerwca 2010 r. 30 pacjentów (20 MDS wysokiego ryzyka, 10 sAML) otrzymywało fludarabinę (4 × 30 mg/m(2)), amsakrynę (4 × 100 mg/m(2)) i Ara-C (4 × 2 g/m(2), FLAMSA). Po 2-3 dniach odpoczynku, pacjenci otrzymywali sam melphalan w wysokich dawkach (200 mg/m(2) dla pacjentów w wieku wieku <50 lat, 150 mg/m(2) dla pacjentów w wieku od 50 do 60 lat oraz 100 mg/m(2) dla pacjentów w wieku >60 lat; n = 24) lub melphalan i tiotepa (10 mg/kg, Mel/Thio, n = 6). Po tych schematach kondycjonowania mediana liczby 7,7 × 10(6) komórek CD34(+)/kg masy ciała (zakres: 2,9 × 10(6)-17,2 × 10(6)) przeszczepiono od 13 spokrewnionych lub 17 niespokrewnionych dawców. dawców. Globulina antytymocytarna (Fresenius 30-60 mg/kg), jak również takrolimus i mykofenolan mofetylu. mykofenolan mofetylu stosowano w profilaktyce choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD). profilaktyka. Wszyscy pacjenci z wyjątkiem 1 z pierwotną niewydolnością przeszczepu osiągnęli całkowitą remisję po HSCT. Po medianie czasu obserwacji wynoszącej 28 miesięcy (zakres: 7-81), 21 pacjentów (70%) żyło i było wolnych od choroby. Ogółem nawrót choroby wystąpił u 4 pacjentów. Po 2 latach całkowite przeżycie, przeżycie wolne od zdarzeń i śmiertelność związana z leczeniem z leczeniem wynosiły odpowiednio 70%, 63% i 30%. Z powodu nadmiernej toksyczności, tiotepa nie jest już częścią schematu kondycjonowania. Nasze wyniki uzupełniają dowodów na to, że sekwencyjna terapia kondycjonująca oparta na FLAMSA jest skuteczna u wcześniej nieleczonych pacjentów z MDS lub sAML wysokiego ryzyka. --- Na podstawie aberracji molekularnych, w szczególności mutacji NPM1 (NPM1(mut)) oraz FLT3 (Flt3-ITD), zdefiniowano podgrupy prognostyczne wśród pacjentów z ostrą białaczką szpikową z prawidłowym kariotypem. wśród pacjentów z ostrą białaczką szpikową z prawidłowym kariotypem. Podczas gdy wiadomo, że podgrupy te odgrywają ważną rolę w wynikach w pierwszej całkowitej remisji, a także całkowitej remisji, a także we wskazaniach do allogenicznego przeszczepu komórek macierzystych. macierzystych, dane na temat ich roli po przeszczepie w zaawansowanej chorobie są ograniczone. zaawansowanej chorobie. Aby ocenić rolę podgrup molekularnych ostrej białaczki szpikowej białaczki szpikowej z prawidłowym kariotypem po allogenicznym przeszczepie komórek macierzystych poza pierwszej całkowitej remisji, przeanalizowaliśmy dane od 141 kolejnych osób dorosłych (mediana wieku: 51,0 lat, zakres 18,4-69,3 lat), którzy otrzymali allogeniczny przeszczep przeszczep w pierwotnym niepowodzeniu indukcji lub po pierwszej całkowitej remisji. remisji. Sekwencyjny schemat chemioterapii cytoredukcyjnej (fludarabina, wysoka dawka AraC, amsakryna), a następnie kondycjonowanie o zmniejszonej intensywności (FLAMSA-RIC), był jednolicie stosowany do kondycjonowania. Po medianie obserwacji wynoszącej trzy lata, całkowite przeżycie od przeszczepu wynosiło 64 ± 4%, 53 ± 4% i 44 ± 5% odpowiednio po roku, dwóch i czterech latach. Czterdziestu pacjentów przeszczepionych w osiągnęło zachęcający 2-letni wskaźnik przeżycia wynoszący 69%. Wśród 101 pacjentów po pierwszej całkowitej remisji, 2-letnie przeżycie wynosiło 81% wśród pacjentów z genotypem NPM1(mut)/FLT3(wt), w przeciwieństwie do 43% w przypadku innych genotypów. innych genotypów. Wyższa liczba przetoczonych komórek CD34(+) (współczynnik ryzyka 2,155, 95% przedział ufności 0,263-0,964, P=0,039) i korzystny genotyp (współczynnik ryzyka 0,142, 95% przedział ufności: 0,19-0,898, P=0,048) były związane z lepszym przeżyciem lepszym przeżyciem całkowitym w analizie wieloczynnikowej. Podsumowując, pacjenci z ostrą białaczką szpikową z prawidłowym kariotypem mogą być często ratowani po po niepowodzeniu pierwotnej indukcji przez przeszczep allogeniczny po FLAMSA-RIC. Rola prognostyczna podgrup opartych na NPM1(mut)/FLT3-ITD została przeprowadzona po allogenicznym przeszczepie komórek macierzystych po pierwszej całkowitej remisji. --- Celem tej analizy było określenie roli schematu kondycjonowania o umiarkowanej intensywności fludarabina Ara-C amsakryna (FLAMSA) - schemat kondycjonowania o zmniejszonej intensywności (RIC) dla pacjentów z AML wysokiego ryzyka poddawanych allogenicznemu SCT (alloSCT) w pierwszej CR1. Wysokie ryzyko zdefiniowano jako (1) AML wtórną do MDS lub radio-/chemioterapii, (2) niekorzystną cytogenetykę lub (3) opóźnioną odpowiedź na chemioterapię indukcyjną. Łącznie 23 z 44 pacjentów z AML skierowanych na Uniwersytet w Monachium do alloSCT w CR1 w latach 1999-2006 spełniło te kryteria i otrzymało chemioterapię FLAMSA, a następnie RIC (4 Gy TBI/cyklofosfamid/ATG) do alloSCT. alloSCT. Dwudziestu dwóch pacjentów otrzymało przeszczep, jeden zmarł z powodu aplazji. Dwuletnia skumulowana nawrotów i śmiertelności niezwiązanej z nawrotem (NRM) wynosiły odpowiednio 4,6 i 22,5 proc, odpowiednio. Czteroletnie przeżycie całkowite i wolne od białaczki wyniosło 72,7% (mediana wśród osób, które przeżyły: 35 miesięcy). Wyniki tej kohorty wysokiego ryzyka zostały porównano z wynikami 21 kolejnych pacjentów z grupy standardowego ryzyka w wieku <55 lat, którzy którzy otrzymali standardową, mieloablacyjną SCT rodzeństwa w CR1 AML w tym samym ośrodku i okresie. ośrodku i w tym samym okresie. Przeżycie i skumulowana częstość występowania nawrotów i NRM były identyczne w obu grupach. Podsumowując, schemat FLAMSA-RIC zapewnia długotrwałą remisję u wysokiego odsetka pacjentów z AML wysokiego ryzyka przeszczepionych w CR1. W tej kohorcie FLAMSA-RIC wykazał równoważną aktywność przeciwbiałaczkową aktywność przeciwbiałaczkową w porównaniu ze standardowymi protokołami. --- Pacjenci z pierwotną oporną lub nawrotową ostrą białaczką szpikową (AML) mają ponure rokowania. fatalne rokowanie. Przedstawiamy retrospektywną, jednoośrodkową analizę chemioterapii indukującej aplazję z zastosowaniem fludarabiny, cytarabiny i amsakryny (FLAMSA), a następnie kondycjonowanie o zmniejszonej intensywności (RIC) dla allogenicznego przeszczepienie komórek krwiotwórczych (HCT) u 62 kolejnych pacjentów z pierwotną oporną lub pacjentów z nawrotową AML. Dwuletnie przeżycie wolne od zdarzeń i całkowite przeżycie (OS) wynosiły odpowiednio 26 i 39%. Stratyfikacja ryzyka według cytogenetycznych i molekularnych markerów genetycznych wykazała lepsze przeżycie u pacjentów z grupy ryzyka w grupie ryzyka pośredniego-1 (2-letnie OS 70%) w porównaniu do grupy ryzyka pośredniego-2 (2-letni OS 34%, p = 0,03) i grupy ryzyka niekorzystnego (2-letni OS 38%, p = 0,06). Zastosowanie w porównaniu z dawcami niedopasowanymi pod względem HLA nie miało istotnego wpływu na przeżycie (p = 0,98). przeżycie (p = 0,98). Dwuletnie OS w podgrupie osób starszych zdefiniowanej na podstawie wieku ≥60 lat wynosił 31% w porównaniu do 46% w grupie młodszych pacjentów <60 lat (p = 0.19). Skumulowana częstość występowania śmiertelności niezwiązanej z nawrotem po 2 latach skorygowana o nawrót jako ryzyko konkurencyjne wynosiła 20% dla pacjentów <60 lat i 26% dla starszych pacjentów pacjentów (p = 0,55). Przewlekła choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi była związana ze statystycznie istotnym dłuższym przeżyciem (p < 0,01). FLAMSA-RIC, a następnie allogenicznym HCT umożliwia długoterminowe przeżycie wolne od choroby w pierwotnej opornej lub nawrotowej AML nawet w populacji pacjentów w podeszłym wieku.
Jakie leki wchodzą w skład schematu chemioterapii FLAMSA?
Fludarabina, cytarabina i amsakryna wchodzą w skład schematu chemioterapii FLAMSA.