Sugeruje się, że ludzki wirus niedoboru odporności (HIV), a tym samym wywoływany przez niego zespół nabytego niedoboru odporności (AIDS) zespół nabytego niedoboru odporności (AIDS), który wywołuje, został nieumyślnie wprowadzony do organizmów ludzkich przez zastosowanie doustnej szczepionki przeciwko polio (OPV) podczas kampanii szczepień kampanii szczepień rozpoczętej przez Wistar Institute, Filadelfia, PA, USA, w Kongu Belgijskim w 1958 roku. Kongu Belgijskim w latach 1958 i 1959. "Hipoteza OPV/AIDS" sugeruje, że szczepionka OPV użyty w tej kampanii został wyprodukowany w hodowlach komórek nabłonkowych nerek szympansów, a nie w małpich nerkach. w hodowlach komórek nabłonka nerek szympansów, a nie w hodowlach komórek nerek małp, jak twierdzą H. Koprowski i współpracowników, którzy wyprodukowali OPV. Jeśli rzeczywiście użyto komórek szympansa, to wspierałoby hipotezę OPV/AIDS, ponieważ szympansy są nosicielami małpiego wirusa małpiego wirusa niedoboru odporności, powszechnie uznawanego za źródło HIV-1. Przeanalizowaliśmy kilka wczesnych pul OPV i nie znaleźliśmy dowodów na obecność szympansiego DNA. szympansa; dla kontrastu, małpie DNA jest obecne. --- Rutynowe i masowe podawanie doustnej szczepionki przeciwko polio (OPV) od 1961 roku zapobiegło wielu milionom przypadków paralitycznego poliomyelitis. Wartość dla zdrowia publicznego wartość tego niedrogiego i łatwego do podania produktu była niezwykła. niezwykła. Postępy Globalnej Inicjatywy na rzecz Eradykacji Polio dodatkowo wartość OPV, jak również ryzyko związane ze szczepieniami przeciwko poliomyelitis związanego ze szczepionką (VAPP) i szczepionkowych wirusów polio (VDPV). Chociaż oba są rzadkie, po przerwaniu transmisji dzikiego wirusa polio przez OPV, jedyne poliomyelitis wywołane wirusem polio będzie spowodowane przez OPV. Poliowirus zostanie zostanie wyeliminowany dopiero po zaprzestaniu stosowania OPV. Ten paradoks stanowi główną zachętę do ostatecznego zaprzestania szczepień przeciwko polio lub zastąpienia OPV. ale także wprowadza złożoność do procesu identyfikacji bezpiecznych i bezpiecznych i naukowo uzasadnionych strategii. Podstawowe kwestie dotyczące immunizacji po eradykacji po eradykacji obejmują ryzyko/korzyści dalszego stosowania OPV, zakres zastąpienia OPV zastąpienia OPV szczepionką IPV, możliwe strategie zaprzestania stosowania OPV oraz i licencjonowania bezpiecznego i skutecznego zamiennika dla OPV. OPV. Sformułowanie świadomej polityki szczepień po eradykacji wymaga dokładnej oceny epidemiologii polio, możliwości nadzoru, dostępności szczepionki dostępność szczepionki, zabezpieczenia laboratoryjne i ryzyko stwarzane przez samo narzędzie odpowiedzialne za skuteczne przerwanie transmisji dzikiego wirusa polio. --- Inaktywowana szczepionka przeciw polio (IPV), opracowana w USA przez Jonasa Salka na początku lat 50. została przetestowana w 1954 roku i uznana za bezpieczną i skuteczną. W 2004 r. Rok 2004 to złoty jubileusz tego przełomowego odkrycia. Od 1955 r. IPV był szeroko stosowany w Stanach Zjednoczonych, a zachorowalność na polio spadła o ponad 95%. Jednak w 1962 r., kiedy dostępna stała się doustna szczepionka przeciwko polio (OPV), polityka polityka krajowa została przesunięta na jej wyłączne stosowanie, z powodów innych niż naukowe i ekonomiczne. i ekonomia. Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) również przyjęła politykę wyłącznego stosowania OPV w krajach rozwijających się. W ten sposób IPV popadła w niełaskę w dużej części świata, podczas gdy kraje Europy Północnej nadal ją stosowały. Nowe badania badania doprowadziły do poprawy jej siły działania, zmniejszenia kosztów produkcji i i połączenie jej ze szczepionką przeciw błonicy, tężcowi i krztuścowi (DTP), aby uprościć jej podawanie i obniżyć koszty podawania i zmniejszenia kosztów programowych. Wszystkie kraje, które zdecydowały się IPV wyeliminowały krążenie wirusa polio bez polio wywołanego przez OPV lub ryzyko powrotu żywych wirusów szczepionkowych do dzikiej natury. IPV jest wysoce immunogenna, nadaje odporność błon śluzowych i wywiera efekt ochronny stada, czyli wszystkie cechy dobrej szczepionki. cechy dobrej szczepionki. Może być stosowana w harmonii z rozszerzonym programem program szczepień (EPI) szczepień niemowląt szczepionką DTP, zmniejszając w ten sposób koszty programowe. zmniejszając koszty programowe. W ciągu ostatnich dziesięciu lat IPV ponownie odzyskała popularność i około 25 krajów uprzemysłowionych stosuje ją wyłącznie. Popyt ze strony innych krajów rośnie, a podaż nie nadąża, siły rynkowe dyktują cenę sprzedaży IPV. Przewidując taki obrót Indie uruchomiły swój własny program produkcji IPV w 1987 roku, ale projekt został zamknięty w 1992 roku. projekt został zamknięty w 1992 roku. Dziś nie jest jasne, czy uda nam się ukończyć zadanie globalnej eradykacji polio bez IPV, ze względu na niestabilność genetyczną OPV i wynikającą z tego tendencję wirusów szczepionkowych do powrotu do dzikich właściwości. właściwości. Opcja użycia IPV jest skomplikowana, ponieważ nie jest jeszcze licencjonowana w Indiach Indiach, nie produkujemy go, a importowana szczepionka byłaby zbyt kosztowna. kosztowna. Jednak w tym złotym jubileuszowym roku mamy wiele do świętowania, ponieważ globalna eradykacja dzikich wirusów polio jest w zasięgu wzroku. Gdybyśmy ściśle ściśle przestrzegać zasad nauki i ekonomii zdrowia, być może udałoby nam się osiągnąć sukces wcześniej i taniej, z brakiem polio wywołanego szczepionką jako bonusem. jako bonusem.
Kiedy szczepionka przeciwko polio stała się dostępna?
Inaktywowana szczepionka przeciwko polio (IPV), opracowana w USA przez Jonasa Salka na początku lat 50-tych, została przetestowana w 1954 roku,