GTPazy Rho organizują cytoszkielet aktyny i są zaangażowane w przerzuty raka. przerzuty nowotworowe. Wcześniej wykazaliśmy, że GTPaza RhoC była wymagana do inwazji komórek raka prostaty PC-3 inwazji komórek raka prostaty. Ukierunkowana regulacja w dół RhoC prowadziła do trwałej aktywacji GTPazy aktywacji GTPazy Rac1 oraz zmian morfologicznych, molekularnych i fenotypowych przypominające przejście nabłonkowe do mezenchymalnego. Donieśliśmy również, że Rac1 jest wymagana do diapedezy komórek PC-3 przez warstwę komórek śródbłonka szpiku kostnego. szpiku kostnego. W obecnym badaniu zastanawialiśmy się, czy GTPazy Rac3 i RhoG mają również rolę w diapedezie komórek nowotworowych prostaty. Wykorzystując specyficzne siRNA wykazaliśmy dla każdego białka w adhezji i diapedezie komórek PC-3 i C4-2. Wykazaliśmy wykazaliśmy, że chemokina CCL2 indukuje diapedezę komórek nowotworowych poprzez aktywację Rac1. Tutaj odkrywamy, że RhoG częściowo przyczynia się do indukowanej przez CCL2 diapedezy komórek nowotworowych. diapedezę. Odkryliśmy również, że GTPaza Rac1 pośredniczy w ścisłym wiązaniu komórek raka prostaty komórek raka prostaty do komórek śródbłonka szpiku kostnego i promuje retrakcję komórek śródbłonka komórek śródbłonka wymagane do diapedezy komórek nowotworowych. Wreszcie, Rac1 prowadzi do aktywacji integryny β1 integryny, co sugeruje mechanizm, w którym Rac1 może pośredniczyć w ścisłym wiązaniu z komórkami śródbłonka. Łącznie nasze dane sugerują, że GTPaza Rac1 jest kluczowym mediatorem interakcji komórek raka prostaty z komórkami śródbłonka szpiku kostnego. --- Istnieją znaczące dowody eksperymentalne na to, że nadaktywne białka Ras promują wzrost i rozwój raka piersi, w tym inwazyjność, pomimo niskiej częstotliwości występowania zmutowanych form Ras w raku piersi. Wcześniej wykazaliśmy że H-Ras, ale nie N-Ras, indukuje inwazyjny fenotyp, w którym pośredniczy mała GTPazę Rac1 w ludzkich komórkach nabłonkowych piersi MCF10A. Naskórkowy czynnik wzrostu (EGF) odgrywa ważną rolę w nieprawidłowym wzroście i tworzeniu przerzutów wielu typów nowotworów, w tym raka piersi. Niniejsze badanie ma na celu zbadanie korelacji między inwazyjnością indukowaną przez EGF a aktywacją Ras w czterech szeroko stosowanych liniach komórkowych raka piersi. Po stymulacji EGF, zdolności inwazyjne i aktywacja H-Ras były znacząco zwiększone w liniach komórkowych Hs578T i MDA-MB-231, ale nie w MDA-MB-231. ale nie w liniach komórkowych MDA-MB-453 i T47D. Stosując małe interferujące RNA (siRNA) do celowania w H-Ras, wykazaliśmy kluczową rolę H-Ras w inwazyjnym fenotypie fenotypie indukowanym przez EGF w komórkach Hs578T i MDA-MB-231. Ponadto, siRNA-knockdown Rac1 znacząco hamował inwazyjność indukowaną przez EGF w tych komórkach. w tych komórkach. Podsumowując, w niniejszym badaniu scharakteryzowano linie komórkowe ludzkiego raka piersi w odniesieniu do związku między aktywacją H-Ras a inwazyjnym fenotypem indukowanym przez EGF. fenotypem inwazyjnym indukowanym przez EGF. Nasze dane pokazują, że aktywacja H-Ras i cząsteczki cząsteczki Rac1 koreluje z indukowaną przez EGF inwazją komórek raka piersi inwazją, dostarczając ważnych informacji na temat regulacji złośliwego w komórkach raka sutka. --- Ruchliwość komórek przebiega poprzez cykle wypukłości krawędzi, adhezji i retrakcji. Nie wiadomo, czy funkcje te są koordynowane przez procesy biochemiczne czy biomechaniczne. procesy są nieznane. Inwazja guza i przerzuty są bezpośrednio związane z ruchliwością komórek. ruchliwością komórek. Wykazaliśmy, że stymulacja receptora aktywowanego proteinazą-1 (PAR1) może wywołać szereg odpowiedzi, które promowałyby wzrost i inwazję komórek nowotworowych. inwazję. W związku z tym zbadaliśmy aspekty aktywacji PAR1 związane z komórkami zmiany morfologiczne, które mogą przyczyniać się do ruchliwości komórek. Stworzyliśmy komórkę PAR1 stabilnie transfekowaną linię komórkową raka żołądka MKN45 (MKN45/PAR1). Zbadaliśmy zmiany morfologiczne, aktywację rodziny Rho i nadekspresję białek cytoszkieletu w komórkach poddanych działaniu agonistów PAR1 (α-trombiny i TFLLR-NH2). MKN45/PAR1 rośnie z wydłużoną i spolaryzowaną morfologią, rozciągając pseudopodia na krawędzi wiodącej. Jednakże, w obecności antagonisty PAR1, MKN45/PAR1 nie wykazywał nie wykazywały żadnych zmian w kształcie komórek po dodaniu α-trombiny lub TFLLR-NH2. Aktywowany PAR1 indukował fosforylację RhoA i Rac1, a następnie nadekspresję miozyny IIA i filaminy B, które są składnikami włókien stresowych które zostały zidentyfikowane przez analizę PMF danych masy peptydów uzyskanych przez MALDI-TOF/MS. Po stymulacji MKN45/PAR1 przez 24 godziny za pomocą α-trombiną lub TFLLR-NH2, dystrybucja zarówno miozyny IIA, jak i filaminy B przesunęła się w kierunku dystrybucji w cytoplazmie do błony, z bardziej intensywnymi sygnałami luminescencji niż w przypadku braku stymulacji. Te wyniki pokazują, że aktywacja PAR1 indukuje zmiany morfologiczne komórek związane z ruchliwością komórek poprzez aktywację rodziny Rho i nadekspresję białek cytoszkieletu. nadekspresję i odgrywa kluczową rolę w inwazji i przerzutowaniu komórek raka żołądka. przerzutów. --- Glejak wielopostaciowy (GBM) jest najbardziej złośliwym typem glejaka o rozproszonych z powodu rozległego naciekania komórek nowotworowych. Dlatego zrozumienie mechanizmu mechanizmu rozprzestrzeniania się komórek GBM ma kluczowe znaczenie dla opracowania skutecznych terapii w celu ograniczenia infiltracji. Zidentyfikowaliśmy neuropilinę-1 jako mediatora inwazji komórek nowotworowych inwazji komórek nowotworowych i wykazaliśmy jej rolę w komórkach GBM. Neuropilina-1 jest receptorem dla semaforyny3A (Sema3A), wydzielanego chemorepellentu który ułatwia prowadzenie aksonów podczas rozwoju neuronalnego. Chociaż ekspresja neuropiliny-1 w GBM, jej rola jako receptora Sema3A pozostawała nieuchwytna. nieuchwytna. Stosując inaktywację świetlną wspomaganą fluoroforem i interferencję RNA, wykazaliśmy, że neuropilina-1 wykazaliśmy, że neuropilina-1 jest wymagana do migracji komórek GBM. Wykazaliśmy również, że Komórki GBM wydzielają endogennie Sema3A, a interferencja RNA za pośrednictwem w dół Sema3A hamuje migrację i zmienia morfologię komórek, która jest zależną od aktywności Rac1. Zubożenie Sema3A zmniejsza również dyspersję, która jest odzyskane przez egzogenne dostarczanie Sema3A. Pozakomórkowa aplikacja Sema3A zmniejsza adhezję komórka-podłoże w sposób zależny od neuropiliny-1. Używając immunohistochemii wykazaliśmy, że Sema3A ulega nadekspresji w podzbiorze ludzkich GBM w porównaniu z mózgiem nienowotworowym. Wszystkie te odkrycia implikują Sema3A jako autokrynny sygnał dla neuropiliny-1 w celu promowania GBM poprzez modulowanie adhezji substratu i sugerują, że celowanie w Sema3A-neuropilina-1 może ograniczyć infiltrację GBM. --- Cudratricusxanthone G (CTXG), naturalny bioaktywny cudratricusxanthone ekstrahowany z C. tricuspidata, wykazuje właściwości przeciwnowotworowe. Jednak funkcja i mechanizm CTXG w inwazji guza nie zostały do tej pory wyjaśnione. W W tym badaniu zbadaliśmy hamujący wpływ CTXG na proliferację, migrację i inwazję komórek SW620. Stwierdziliśmy, że MMP-2, kluczowy czynnik w inwazji guza inwazji guza, był tłumiony zarówno pod względem ekspresji, jak i aktywacji przez CTXG w sposób sposób zależny od dawki. Tłumienie ekspresji MMP-2 przez CTXG doprowadziło do zahamowanie inwazji i migracji komórek SW620 poprzez inaktywację Rac1 i Cdc42 ale nie GTPazy RhoA. Ponadto CTXG hamował również aktywność transkrypcyjną aktywność AP-1 (białko aktywatora-1). Podsumowując, nasze dane pokazują, że CTXG wywiera działanie przeciwinwazyjne w komórkach SW620 poprzez ukierunkowanie MMP-2 poprzez regulując aktywność Rac1, Cdc42 i ich dalszych transkrypcyjnych czynników czynnika transkrypcyjnego AP-1. Wyniki te są pierwszymi, które ujawniają nowe funkcje CTXG w inwazji komórek nowotworowych i jego molekularne podstawy działania przeciwnowotworowego. --- P-kadheryna jest cząsteczką adhezyjną komórka-komórka, której ekspresja jest wysoce związana z niezróżnicowanymi komórkami w normalnych dorosłych tkankach nabłonkowych, jak również z jak również ze słabo zróżnicowanymi nowotworami. Jej ekspresja została już w ludzkich embrionalnych komórkach macierzystych i przypuszcza się, że jest markerem komórek macierzystych lub komórek progenitorowych niektórych tkanek nabłonkowych. W normalnej piersi P-kadheryna odgrywa istotną rolę podczas istotną rolę podczas przewodowego rozgałęziania sutka, ulegając ekspresji przez monowarstwę nabłonkowych komórek czapeczki w pąkach końcowych. W dojrzałej tkance sutka jej ekspresja jest ograniczona do mioepitelium; postuluje się, że może być również obecna może być również obecna we wczesnych luminalnych komórkach progenitorowych. W raku piersi, P-kadheryna często ulega nadekspresji w guzach o wysokim stopniu złośliwości, będąc dobrze ugruntowanym wskaźnikiem złego rokowania dla pacjenta. Została ona opisana jako ważnym czynnikiem indukującym migrację i inwazję komórek nowotworowych, z leżącymi u podstaw mechanizmy molekularne obejmujące sygnalizację, w której pośredniczy jego domena domenę, wydzielanie metaloproteaz macierzy do środowiska zewnątrzkomórkowego oraz rozszczepienie rozpuszczalnej formy P-kadheryny o aktywności proinwazyjnej. Wewnątrzkomórkowo białko to zakłóca działanie endogennego kompleksu kadheryna/katenina kompleksu kadheryna/katenina, indukując delokalizację p120-kateniny do cytoplazmy oraz aktywację Rac1/Cdc42 i związane z tym zmiany w cytoszkielecie aktyny. aktyny. Biorąc pod uwagę rolę P-kadheryny w inwazji komórek nowotworowych i tworzeniu przerzutów przerzutów, humanizowane przeciwciało monoklonalne zostało niedawno wyprodukowane w celu antagonizować szlaki sygnałowe związane z P-kadheryną, które jest obecnie w fazie I badań klinicznych. w fazie I badań klinicznych. W niniejszym przeglądzie przedstawiono najważniejsze odkrycia dotyczące roli P-kadheryny w prawidłowym rozwoju piersi i raka zostaną zilustrowane i omówione, z naciskiem na najnowsze dane. --- WPROWADZENIE: Progresja raka z przerzutami jest bezpośrednim wynikiem rozregulowania licznych szlaków sygnalizacji komórkowej, w tym tych związanych z adhezją, migracją i inwazją. Członkowie rodziny Rac działają jako regulatory struktur cytoszkieletu aktynowego i silnie wpływają na procesy komórkowe i silnie wpływają na komórkowe procesy adhezji i migracji, w których pośredniczą integryny. migracji. Chociaż wykazano, że hiperaktywowane białka Rac wpływają na procesy przerzutowe, białka te nigdy nie były bezpośrednio powiązane z progresją przerzutów. progresją przerzutów. METODY: W celu zbadania roli Rac i Cdc42 w inwazji i migracji komórek przerzutowego raka piersi inwazji i migracji komórek, względna endogenna aktywność Rac lub Cdc42 została określona w panelu przerzutowych wariantów przerzutowej ludzkiej linii komórkowej raka piersi MDA-MB-435 linii komórkowej raka piersi przy użyciu testu ściągania domeny wiążącej p21-PAK. Aby zbadać potencjał migracyjny i inwazyjny izoform Rac w ludzkim raku piersi, a mianowicie raka piersi, a mianowicie Rac1 i później sklonowanego Rac3, stabilnie wyrażaliśmy dominującą aktywną Rac1 lub dominującą aktywną Rac3 w najmniej przerzutowym wariancie komórek. wariant komórek. Dominujący ujemny Rac1 lub dominujący ujemny Rac3 były stabilnie w najbardziej przerzutowym wariancie komórek. Linie komórkowe wyrażające zmutowane Rac1 lub Rac3 analizowano przy użyciu testów adhezji, migracji i inwazji in vitro. WYNIKI: Wykazaliśmy, że zwiększona aktywacja białek Rac bezpośrednio koreluje z rosnącym potencjałem przerzutowym w panelu wariantów komórkowych pochodzących z przerzutowej linii komórkowej raka piersi (MDA-MB-435). Tej samej korelacji nie można było znaleźć z aktywowanym Cdc42. Ekspresja dominującego aktywnego Rac1 lub Rac3 skutkowała bardziej inwazyjnym i ruchliwym fenotypem. Co więcej, ekspresja dominującego ujemnego Rac1 lub dominującego ujemnego Rac3 w najbardziej przerzutowym wariancie komórek skutkowała zmniejszoną inwazyjnością i ruchliwością. właściwości inwazyjne i ruchliwe. WNIOSEK: Badanie to koreluje endogenną aktywność Rac z wysokim potencjałem przerzutowym i wiąże Rac z regulacją migracji komórek i inwazji w przerzutowych komórkach raka piersi. przerzutowych komórkach raka piersi. Podsumowując, wyniki te sugerują rolę dla zarówno GTPazy Rac1, jak i Rac3 w progresji ludzkiego raka piersi. --- Ekspresja czynnika wymiany nukleotydów Rac-guaniny (RacGEF), P-Rex1 jest kluczowym czynnikiem jest kluczowym czynnikiem determinującym progresję do przerzutów w wielu ludzkich nowotworach. Zgodnie z zgodnie z tą proponowaną rolą w inwazji komórek nowotworowych i przerzutach, my że ektopowa ekspresja P-Rex1 w unieśmiertelnionej ludzkiej linii komórek fibroblastów jest wystarczająca do wywołania wielu fenotypów migracyjnych i inwazyjnych. Fenotyp fenotyp inwazyjny jest znacznie wzmocniony przez obecność gradientu surowicy lub czynnika wzrostu pochodzącego z płytek krwi i jest zależny od ekspresji Konsekwentnie, inwazyjność komórek czerniaka WM852, które endogennie wykazują ekspresję receptora PDGF β. komórek czerniaka WM852, które endogennie wyrażają P-Rex1 i PDGFRβ, przeciwstawia się siRNA obu tych białek. każdego z tych białek. Ponadto, obecny model aktywacji P-Rex1 jest P-Rex1 i PDGFRβ jako składników tego samego kompleksu makromolekularnego. kompleksu makromolekularnego. Dane te sugerują, że P-Rex1 ma wpływ na fizjologiczne procesy migracyjne, takie jak inwazja komórek nowotworowych, zarówno poprzez poprzez wpływ na klasyczną ruchliwość napędzaną przez Rac1 i nowe powiązanie z kompleksami sygnalizacyjnymi kompleksami sygnalizacyjnymi RTK. --- Rak prostaty oporny na kastrację (CRPC) jest leczony chemioterapią opartą na taksanach ale ostatecznie staje się lekooporny. Niezbędne jest zatem zidentyfikowanie nowych celów terapeutycznych dla oporności na taksany u pacjentów z CRPC. My zbadaliśmy rolę receptora chemokiny (motywu C-C) 1 (CCR1) i jego ligandu, chemokiny (motywu C-C) ligandu, ligandu chemokiny (motywu C-C) 5 (CCL5), w CRPC opornym na taksany przy użyciu komórek raka prostaty opornych na paklitaksel (PC3PR) utworzonych z komórek PC3. Stwierdziliśmy, że poziomy ekspresji CCR1 mRNA i białka były regulowane w górę w komórkach PC3PR w porównaniu do komórek PC3. W celu zbadania roli CCR1 w komórkach PC3PR, stymulowaliśmy komórki CCL5, jednym z ligandów chemokiny ligandów chemokin CCR1. W komórkach PC3PR stymulowanych CCL5, za pomocą siRNA obniżenie ekspresji CCR1 zmniejszyło fosforylację ERK1/2 i Rac1/cdc42. Ponadto, knockdown CCR1 i hamowanie MEK1/2 zmniejszyły stymulowane CCL5 wydzielanie MMP 2 i 9, które odgrywają ważną rolę w inwazji komórek nowotworowych i przerzutach. W teście inwazji Matrigel, knockdown CCR1 i hamowanie sygnalizacji ERK i Rac szlaków sygnałowych ERK i Rac znacząco zmniejszyło liczbę komórek inwazyjnych. komórek inwazyjnych. Wreszcie, poziom białka CCL5 w surowicy mierzony testem ELISA był nie różnił się między trzema grupami pacjentów: tymi z ujemnym wynikiem biopsji prostaty z ujemną biopsją gruczołu krokowego, tych z początkową diagnozą raka prostaty i tych z rakiem prostaty rakiem prostaty opornym na taksany. Wyniki te wykazały po raz pierwszy że interakcja CCR1 z CCL5 spowodowana zwiększoną ekspresją CCR1 promuje inwazję komórek PC3PR poprzez zwiększenie wydzielania MMP 2 i 9 oraz poprzez aktywację sygnalizacji ERK i Rac. Nasze odkrycia sugerują, że CCR1 może być nowym celem terapeutycznym dla CRPC opornego na taksany. --- Wiadomo, że rozregulowanie adhezji i ruchliwości komórek jest ważnym czynnikiem w rozwoju nowotworów złośliwych. w rozwoju nowotworów złośliwych. Aktopaksyna (α-parvin) jest paksyliną, kinazą związaną z integryną i białkiem adhezji ogniskowej wiążącym F-aktynę z kilkoma miejsc fosforylacji seryny na końcu aminowym, które przyczyniają się do regulacji rozprzestrzeniania się i migracji komórek. Tutaj wykazano, że fosforylacja aktopaksyny przyczynia się do regulacji degradacji macierzy i inwazji komórek. inwazji. Komórki kostniakomięsaka stabilnie wyrażające typ dziki (WT), niefosforylowaną (Quint) i fosfomimetyczną (S4D/S8D) aktopaksynę wykazują, że fosforylacja aktopaksyny że fosforylacja aktopaksyny jest niezbędna do skutecznego działania metaloproteinaz Src i macierzy metaloproteinazy degradacji macierzy zewnątrzkomórkowej. Stwierdzono, że Rac1 do degradacji macierzy indukowanej przez aktopaksynę, podczas gdy hamowanie kurczliwości miozyny miozyny sprzyjało degradacji w komórkach Quinta wykazujących ekspresję fosfomutantów Quint, co wskazuje, że równowaga sygnalizacji GTPazy Rho i regulacji napięcia komórkowego są ważne dla tego procesu. Ponadto, aktopaksyna tworzy kompleks kompleks z Rac1/Cdc42 GEF β-PIX i efektorem Rac1/Cdc42 PAK1, w celu regulacji zależną od aktopaksyny degradację macierzy. Fosforylacja aktopaksyny jest podwyższona w inwazyjnej linii komórkowej raka piersi MDA-MB-231 w porównaniu z prawidłowym komórek nabłonka piersi MCF10A. Ekspresja niefosforylowanej aktopaksyny Quint w komórkach MDA-MB-231 hamuje inwazję komórek, podczas gdy nadekspresja WT promuje inwazję w komórkach MCF10A. Podsumowując, badanie to wykazuje nową rolę fosforylacji aktopaksyny w degradacji macierzy i inwazji komórek poprzez regulację R inwazji komórek poprzez regulację sygnalizacji GTPazy Rho. --- Donosimy, że Binder of Arl Two (BART) odgrywa rolę w hamowaniu inwazji komórek poprzez regulację aktywności białka Rho małej trifosfatazy guanozyny Rac1 w komórkach raka trzustki. BART został pierwotnie zidentyfikowany jako wiążący partnera czynnika ADP-rybozylacji podobnego do 2, małego białka G związanego jako regulator dynamiki mikrotubul. jako regulator dynamiki i fałdowania mikrotubul. BART oddziałuje z aktywnymi formami Rac1, a kompleks BART-Rac1 lokalizuje się na wiodących krawędziach migrujących komórek nowotworowych. migrujących komórek nowotworowych. Tłumienie BART zwiększa aktywność Rac1, tym samym zwiększając inwazję komórek. inwazję. Leczenie komórek raka trzustki, w których BART jest stabilnie znokautowany inhibitorem Rac1 zmniejsza inwazyjność. Zatem zależne od BART jest prawdopodobnie związane ze zmniejszoną aktywnością Rac1. Tłumienie BART indukuje marszczenie błony i wypukłość lamellipodialną oraz zwiększa obwodowe struktury aktyny w marszczeniach błony na krawędziach lamellipodii. Inhibitor Rac1 hamuje tworzenie lamellipodii, które jest stymulowane przez supresję BART. Nasze wyniki sugerują, że BART reguluje przegrupowania aktyny i cytoszkieletu na błonowych marszczeniach poprzez modulację Rac1, co z kolei hamuje inwazję komórek raka trzustki. --- Znaczenie dziedziny: Inhibitor dysocjacji Rho GDP 2 (RhoGDI2) został został zidentyfikowany jako regulator GTPaz Rho, które odgrywają ważną rolę w rozwoju wielu aspektów złośliwego fenotypu, w tym cyklu komórkowego cyklu komórkowego, oporności na bodźce apoptotyczne, neowaskularyzacji, ruchliwości komórek nowotworowych, inwazyjności i ruchliwość, inwazyjność i przerzuty. Chociaż wiadomo, że RhoGDI2 jest tylko w tkankach hematopoetycznych, ostatnie badania sugerują, że białko to ulega również jest również nieprawidłowo wyrażane w kilku ludzkich nowotworach i przyczynia się do agresywnych fenotypów, takich jak inwazja i przerzuty. W związku z tym RhoGDI2 wydaje się wydaje się być interesującym celem manipulacji terapeutycznych. OBSZARY OBJĘTE NINIEJSZYM PRZEGLĄDEM: Tutaj podsumowujemy rolę RhoGDI2 w ludzkich nowotworach, w szczególności przerzutach. nowotworach, w szczególności w procesach związanych z przerzutami, i omawiamy jego potencjał jako celu terapeutycznego. cel terapeutyczny. CO ZYSKAJĄ CZYTELNICY: RhoGDI2 moduluje inwazyjność i zdolność przerzutową komórek nowotworowych poprzez regulację Rac komórek nowotworowych poprzez regulację aktywności Rac1. WIADOMOŚĆ DO DOMU: RhoGDI2 może być użytecznym markerem progresji nowotworów u ludzi. nowotworów, a przerwanie inwazji i przerzutowania komórek nowotworowych, w których pośredniczy RhoGDI2 przerzutów przez inhibitor międzyfazowy może być potężnym podejściem terapeutycznym do raka. --- TŁO: Małe białka GTPazy, w tym RhoA, RhoB, RhoC, Rac1 i cdc42, są ważnymi cząsteczkami łączącymi kształt komórki i progresję cyklu komórkowego ze względu na ich rolę zarówno w aranżacji cytoszkieletu, jak i sygnalizacji mitogennej. Wykazano, że nadekspresja typu dzikiego lub konstytutywnie aktywnych form RhoA indukuje inwazyjne zachowanie w nieinwazyjnych komórkach wątrobiaka szczura in vitro. Ponadto, nadekspresja RhoC została stwierdzona w komórkach czerniaka z z rosnącą aktywnością przerzutową, a także w zapalnym raku piersi. Te wyniki wskazują, że nadekspresja białek Rho przyczynia się do inwazji i przerzutów komórek rakowych. inwazji i przerzutów. Inhibitor dysocjacji Rho GDP 2 (RhoGDI2) został niedawno wykazano, że działa jako gen supresorowy przerzutów w raku pęcherza moczowego. Celem tego badania było wyjaśnienie klinicznego znaczenia ekspresji tego genu u pacjentów z rakiem jelita grubego. METODY: Pięćdziesiąt par próbek prawidłowej błony śluzowej i raka uzyskanych w czasie operacji od pacjentów z rakiem jelita grubego (CRC) poddano reakcji łańcuchowej odwrotnej reakcji łańcuchowej odwrotnej transkrypcji-polimerazy dla RhoGDI2. WYNIKI: Żaden pacjent z guzami o wyższej ekspresji RhoGDI2 nie miał przerzutów do wątroby (0 w 8 przypadkach); jednak 33,3% (14 w 42 przypadkach) pacjentów z guzami o niższej ekspresji RhoGDI2 RhoGDI2 miało przerzuty do wątroby. Jeśli chodzi o wyniki w odniesieniu do RhoGDI2, guzy o wyższej ekspresji RhoGDI2 miały znaczącą korelację z lepszym przeżyciem bez nawrotu choroby. korelację z lepszym czasem przeżycia bez nawrotu (RFS) w porównaniu do guzy o niższej ekspresji RhoGDI2 w stadium III CRC (test log-rank, P < 0,05). Co więcej, analiza wieloczynnikowa wykazała, że RhoGDI2 był niezależnym czynnikiem prognostycznym dla RFS. WNIOSEK: RhoGDI2 jest nowym czynnikiem prognostycznym RFS u pacjentów z rakiem jelita grubego. raka jelita grubego.
Czy Rac1 bierze udział w inwazji komórek nowotworowych?
Stwierdzono, że wiele szlaków sygnałowych zbiega się i aktywuje Rac1, który z kolei aktywuje szereg dalszych celów w celu kontrolowania rearanżacji aktyny-cytoszkieletu na bruzdach błonowych, a także tworzenia i aktywności lamellipodii, w celu regulacji procesów migracyjnych prowadzących do inwazji komórek.