TŁO: Niwolumab, inhibitor punktu kontrolnego programowanej śmierci 1 (PD-1), był w niekontrolowanych badaniach z udziałem wcześniej leczonych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym. wcześniej leczonych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym. To randomizowane, otwarte badanie fazy 3 porównywało niwolumab z ewerolimusem u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym, którzy rakiem nerkowokomórkowym, którzy byli wcześniej leczeni. METODY: Łącznie 821 pacjentów z zaawansowanym jasnokomórkowym rakiem nerkowokomórkowym u których wcześniej stosowano jeden lub dwa schematy leczenia antyangiogennego. terapią antyangiogenną przydzielono losowo (w stosunku 1:1) do grupy otrzymującej 3 mg niwolumabu na kilogram masy ciała dożylnie co 2 tygodnie lub tabletkę ewerolimusu 10 mg ewerolimusu doustnie raz na dobę. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie całkowite. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały obiektywny odsetek odpowiedzi i bezpieczeństwo. WYNIKI: Mediana całkowitego przeżycia wyniosła 25,0 miesięcy (95% przedział ufności [CI, 21,8 do nie do oszacowania) w przypadku niwolumabu i 19,6 miesiąca (95% CI, 17,6 do 23,1) z ewerolimusem. Współczynnik ryzyka zgonu dla niwolumabu w porównaniu do ewerolimusem wynosił 0,73 (98,5% CI, 0,57 do 0,93; P=0,002), co spełniło wstępnie określone kryterium wyższości (P≤0,0148). Wskaźnik obiektywnych odpowiedzi był wyższy w przypadku niwolumabu niż ewerolimusu (25% vs. 5%; iloraz szans, 5,98 [95% CI, 3,68 do 9,72]; P<0,001). Mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 4,6 miesiąca (95% CI, 3,7 miesiąca). miesięcy (95% CI, 3,7 do 5,4) z niwolumabem i 4,4 miesiąca (95% CI, 3,7 do 5,5) z ewerolimusem (współczynnik ryzyka, 0,88; 95% CI, 0,75 do 1,03; P=0,11). Zdarzenia niepożądane stopnia 3. lub 4. zdarzenia niepożądane związane z leczeniem wystąpiły u 19% pacjentów otrzymujących niwolumab i u 37% pacjentów otrzymujących ewerolimus; najczęstszym zdarzeniem z niwolumabem było zmęczenie (u 2% pacjentów), a najczęstszym zdarzeniem z ewerolimusem była niedokrwistość (u 8%). WNIOSKI: Wśród pacjentów z wcześniej leczonym zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym raka nerkowokomórkowego, całkowite przeżycie było dłuższe, a mniej zdarzeń niepożądanych stopnia 3. lub 4. w przypadku niwolumabu niż w przypadku ewerolimusu. (Finansowane przez Bristol-Myers Squibb; Numer badania CheckMate 025 ClinicalTrials.gov, NCT01668784). --- Informacje o autorze: (1)Scott N. Gettinger i Mario Sznol, Yale Cancer Center, New Haven, CT; Leora Horn, David P. Carbone i Jeffrey A. Sosman, Vanderbilt University Medical Center; David R. Spigel, Sarah Cannon Research Institute/Tennessee Onc Center; David R. Spigel, Sarah Cannon Research Institute/Tennessee Oncology, Nashville, TN; Leena Gandhi, David M. Jackman i F. Stephen Hodi, Dana-Farber Cancer Institute; Rebecca S. Heist i Lecia V. Sequist, Massachusetts General Hospital Cancer Center; David F. Hodi, Dana-Farber Institute. Hospital Cancer Center; David F. McDermott, Beth Israel Deaconess Medical Center, Boston, MA; Scott F. McDermott, Beth Israel Deaconess Medical Center, Boston, MA Beth Israel Deaconess Medical Center, Boston, MA; Scott J. Antonia i Mary C. Pinder-Schenck, H. Lee Moffitt Cancer Center and Research Institute, Tampa, FL; Naiyer A. Rizvi, Richard D. Carvajal i Matthew D. Hellmann, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, Nowy Jork, Nowy York, NY; John D. Powderly, Carolina BioOncology Institute, Huntersville, NC; David C. Smith, University of Michigan, Ann Arbor, MI; Philip Leming, Christ Hospital Cancer Center, Cincinnn Hospital Cancer Center, Cincinnati, OH; Suzanne L. Topalian, Drew M. Pardoll, i Julie R. Brahmer, Sidney Kimmel Comprehensive Cancer Center, Johns Hopkins, Baltimore, MD; oraz Vindira Sankar, Christoph M. Ahlers, Mark Salvati, Jon M. Wigginton, Georgia D. Kollia i Ashok K. Gupta, Bristol-Myers Squibb, Princeton, NJ. scott.gettinger@yale.edu. (2) Scott N. Gettinger i Mario Sznol, Yale Cancer Center, New Haven, CT; Leora Horn, David P. Carbone i Jeffrey A. Sosman, Vanderbilt University Medical Center; David R. Spigel, Vanderbilt University Medical Center. Center; David R. Spigel, Sarah Cannon Research Institute/Tennessee Oncology, Nashville, TN; Leena Gandhi, David M. Jackman i F. Stephen Hodi, Dana-Farber Cancer Institute; Rebecca S. Heist i Lecia V. Sequist, Massachusetts General Hospital Cancer Center; David F. Hodi, Dana-Farber Institute. Hospital Cancer Center; David F. McDermott, Beth Israel Deaconess Medical Center, Boston, MA; Scott F. McDermott, Beth Israel Deaconess Medical Center, Boston, MA Beth Israel Deaconess Medical Center, Boston, MA; Scott J. Antonia i Mary C. Pinder-Schenck, H. Lee Moffitt Cancer Center and Research Institute, Tampa, FL; Naiyer A. Rizvi, Richard D. Carvajal i Matthew D. Hellmann, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, Nowy Jork, Nowy York, NY; John D. Powderly, Carolina BioOncology Institute, Huntersville, NC; David C. Smith, University of Michigan, Ann Arbor, MI; Philip Leming, Christ Hospital Cancer Center, Cincinnn Hospital Cancer Center, Cincinnati, OH; Suzanne L. Topalian, Drew M. Pardoll, i Julie R. Brahmer, Sidney Kimmel Comprehensive Cancer Center, Johns Hopkins, Baltimore, MD; oraz Vindira Sankar, Christoph M. Ahlers, Mark Salvati, Jon M. Wigginton, Georgia D. Kollia i Ashok K. Gupta, Bristol-Myers Squibb, Princeton, NJ. --- TŁO: Niwolumab (inhibitor punktu kontrolnego programowanej śmierci 1 [PD-1]) i ipilimumab (inhibitor punktu kontrolnego 4 [CTLA-4] cytotoksycznego antygenu związanego z limfocytami T). inhibitor) wykazują uzupełniającą się aktywność w przerzutowym czerniaku. czerniaka z przerzutami. W tym randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu fazy 3, sam niwolumab lub niwolumab plus ipilimumab porównywano z samym ipilimumabem u pacjentów z przerzutowym czerniakiem. czerniakiem z przerzutami. METODY: Przydzieliliśmy, w stosunku 1:1:1, 945 wcześniej nieleczonych pacjentów z nieoperacyjnym czerniakiem w stadium III lub IV do leczenia samym niwolumabem, niwolumabem plus ipilimumab lub sam ipilimumab. Przeżycie wolne od progresji i przeżycie całkowite były głównymi punktami końcowymi. Wyniki dotyczące przeżycia wolnego od progresji przedstawione tutaj. WYNIKI: Mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 11,5 miesiąca (95% przedział ufności [CI], 8,9 do 16,5 miesiąca). przedział ufności [CI], 8,9 do 16,7) w przypadku niwolumabu i ipilimumabu, w porównaniu z 2,9 miesiąca (95% CI, 2,8 do 16,7) w przypadku ipilimumabu. miesięcy (95% CI, 2,8 do 3,4) z ipilimumabem (współczynnik ryzyka zgonu lub progresji choroby lub progresji choroby, 0,42; 99,5% CI, 0,31 do 0,57; P<0,001) i 6,9 miesiąca (95% CI, 4,3 do 9,5) z niwolumabem (współczynnik ryzyka dla porównania z ipilimumabem, 0,57; 99,5% CI, 0,43 do 0,76; P<0,001). U pacjentów z guzami dodatnimi dla ligandu PD-1 (PD-L1), mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 14,0 miesięcy w grupie otrzymującej w grupie niwolumab plus dipilimumab i w grupie niwolumabu, ale u pacjentów z nowotworami PD-L1, przeżycie wolne od progresji było dłuższe w przypadku terapii skojarzonej niż w przypadku niwolumabu. niż w przypadku samego niwolumabu (11,2 miesiąca [95% CI, 8,0 do nieosiągniętego] vs. 5,3 miesiąca [95% CI, 8,0 do nieosiągniętego]). 5,3 miesiąca [95% CI, 2,8 do 7,1]). Zdarzenia niepożądane związane z leczeniem stopnia 3. lub 4 stopnia wystąpiły u 16,3% pacjentów w grupie niwolumabu, 55,0% pacjentów w grupie w grupie niwolumab plus ipilimumab i u 27,3% pacjentów w grupie ipilimumab. WNIOSKI: Wśród wcześniej nieleczonych pacjentów z przerzutowym czerniakiem, niwolumab sam lub w skojarzeniu z ipilimumabem skutkował istotnie dłuższym przeżyciem przeżycie wolne od progresji niż sam ipilimumab. U pacjentów z guzami PD-L1-ujemnymi nowotworami, połączenie blokady PD-1 i CTLA-4 było bardziej skuteczne niż niż każdy z tych leków osobno. (Finansowane przez Bristol-Myers Squibb; CheckMate 067 Numer ClinicalTrials.gov, NCT01844505). --- Niwolumab został opracowany jako przeciwciało monoklonalne przeciwko receptorowi zaprogramowanej śmierci receptor-1, inhibitor immunologicznego punktu kontrolnego, który negatywnie reguluje proliferację komórek T proliferację i aktywację limfocytów T. Dożylne podawanie niwolumabu zostało zatwierdzony do leczenia nieresekcyjnego czerniaka złośliwego w 2014 roku w Japonii. Gdy pacjenci z zaawansowanym czerniakiem byli leczeni niwolumabem, mediana całkowitego przeżycia przeżycia stała się dłuższa. Ogólny wskaźnik przeżycia był znacznie lepszy u pacjentów pacjentów z czerniakiem leczonych niwolumabem niż pacjentów z czerniakiem leczonych dakarbazyną. Niwolumab miał akceptowalny długoterminowy profil tolerancji, z 22% pacjentów u 22% pacjentów wystąpiły zdarzenia niepożądane stopnia 3 lub 4 związane z lekiem. W związku z tym, niwolumab może stać się alternatywną terapią zaawansowanego czerniaka złośliwego. --- TŁO: Pacjenci z zaawansowanym płaskonabłonkowym niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NSCLC), u których doszło do progresji choroby w trakcie lub po chemioterapii pierwszego rzutu mają ograniczone możliwości leczenia. To randomizowane, otwarte, międzynarodowe badanie, badanie fazy 3 oceniało skuteczność i bezpieczeństwo niwolumabu, w pełni ludzkiego IgG4 programowanej śmierci 1 (PD-1), w porównaniu z docetakselem w tej populacji pacjentów. docetakselem w tej populacji pacjentów. METODY: Losowo przydzieliliśmy 272 pacjentów do otrzymywania niwolumabu w dawce 3 mg na kilogram masy ciała co 2 tygodnie lub docetaksel w dawce 75 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała. na metr kwadratowy powierzchni ciała co 3 tygodnie. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie całkowite. WYNIKI: Mediana całkowitego przeżycia wyniosła 9,2 miesiąca (95% przedział ufności [CI, 7,3 do 13,3) w przypadku niwolumabu w porównaniu z 6,0 miesiąca (95% CI, 5,1 do 7,3) w przypadku docetakselem. Ryzyko zgonu było o 41% niższe w przypadku niwolumabu niż docetakselu (współczynnik ryzyka, 0,59; 95% CI, 0,44 do 0,79; P<0,001). Po 1 roku ogólny wskaźnik przeżycia wynosił 42% (95% CI, 34 do 50) w przypadku niwolumabu w porównaniu z 24% (95% CI, 17 do 31) z docetakselem. Odsetek odpowiedzi wynosił 20% w przypadku niwolumabu w porównaniu z 9% w przypadku docetakselem (P=0,008). Mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 3,5 miesiąca w przypadku niwolumabem w porównaniu z 2,8 miesiąca z docetakselem (współczynnik ryzyka zgonu lub progresji choroby progresji choroby, 0,62; 95% CI, 0,47 do 0,81; P<0,001). Ekspresja ligandu PD-1 (PD-L1) nie była czynnikiem prognostycznym ani predykcyjnym korzyści. Zdarzenia niepożądane związane z leczeniem stopnia 3. lub 4. odnotowano u 7% pacjentów w grupie niwolumabu. pacjentów w grupie niwolumabu w porównaniu z 55% pacjentów w grupie docetakselu. w grupie docetakselu. WNIOSKI: Wśród pacjentów z zaawansowanym, wcześniej leczonym płaskonabłonkowym NSCLC, przeżycie całkowite, odsetek odpowiedzi i przeżycie wolne od progresji były znacząco lepsze w przypadku niwolumabu niż docetakselu, niezależnie od poziomu ekspresji PD-L1 niezależnie od poziomu ekspresji PD-L1. (Finansowane przez Bristol-Myers Squibb; CheckMate 017 Numer ClinicalTrials.gov, NCT01642004).
Jakie jest docelowe białko leku niwolumab?
Niwolumab został opracowany jako przeciwciało monoklonalne przeciwko receptorowi programowanej śmierci-1, inhibitorowi immunologicznego punktu kontrolnego, który negatywnie reguluje proliferację i aktywację komórek T.