Aby wyjaśnić mechanizm hiperinsulinemii indukowanej hormonami tarczycy, zbadano ostry i bezpośredni wpływ podawania hormonów tarczycy na wydzielanie insuliny badano u szczurów in vivo i in vitro. W perfundowanej trzustce szczura, dodanie dodanie tyroksyny (10 mikrogramów / dl) lub 3,5,3'-trijodotyroniny (150 ng / dl) do medium perfuzyjnego nie wpływało na wydzielanie insuliny. Podanie tyroksyny (40 mikrogramów/kg, s.c.) in vivo zwiększyło poziom insuliny w osoczu z 11 +/- 2 mikroUnits / ml (średnia +/- SD) do 30 +/- 7 mikroUnits / ml, podczas gdy krew glukoza i glukagon w osoczu pozostały niezmienione. Zjawisko to zostało zahamowane całkowicie przez wstępne podanie chlorowodorku oksprenololu (2 mg/kg, s.c.), i częściowo hamowane przez wcześniejsze podanie winianu metoprololu (35 mg/kg, s.c.). Wyniki te sugerują, że hormon tarczycy indukuje hiperinsulinemię poprzez stymulację beta-adrenergiczną u szczura. --- Używając pożywki o niskiej sile jonowej, niskim stężeniu Ca2+ i Mg2+ oraz pozbawionym K+, zmierzyliśmy aktywność Ca(2+)-ATPazy w homogenatach wysepek szczura wysepek szczura preinkubowanych przez 3 minuty z kilkoma hormonami w obecności 3,3 mmol glukozy/l. Wydzielanie insuliny mierzono również w wysepkach inkubowanych przez 5 min w identycznych warunkach eksperymentalnych. Wysepki wstępnie inkubowane z glukozą (3,3 mmol/l) i glukagonem (1,4 mumol/l) oraz teofiliną (10 mmol/l), ACTH (0,11 nmol/l), bydlęcy GH (0,46 mumol/l), prolaktyna (0,2 mumol/l) lub trójjodotyronina (1,0 nmol / l) mają znacznie niższą aktywność Ca(2+)-ATPazy niż te preinkubowane tylko z 3,3 mmol glukozy/l. Wszystkie te hormony zwiększyły uwalnianie insuliny. Deksametazon (0,1 mumol/l) i somatostatyna (1,2 mumol/l) zwiększały aktywność Ca(2+)-ATPazy, podczas gdy adrenalina (10 mumol/l) nie miała znaczącego wpływu na aktywność enzymu. Te hormony znacznie zmniejszyły uwalnianie insuliny. Wyniki te wykazały, że aktywność wysepkowej Ca(2+)-ATPazy była modulowana przez hormony badane hormony. Ich działanie hamujące lub wzmacniające wydawało się być związane z ich wpływ na wydzielanie insuliny; tj. te, które stymulowały wydzielanie insuliny hamowały aktywność enzymu i odwrotnie. Stąd ich wpływ na wydzielanie insuliny może być częściowo spowodowany ich wpływem na aktywność enzymu i w konsekwencji na stężenie cytozolowego Ca2+. Wyniki te wzmacniają założenie założenie, że aktywność Ca(2+)-ATPazy uczestniczy w fizjologicznej regulacji wydzielania insuliny. regulacji wydzielania insuliny, będąc jednym z celów komórkowych dla kilku czynników wpływających na ten proces. --- Hormon tarczycy jest głównym determinantem wydatku energetycznego i kluczowym regulatorem aktywności mitochondriów. aktywności mitochondriów. Wcześniej zidentyfikowaliśmy mitochondrialny receptor receptor trijodotyroniny (p43), który działa jako mitochondrialny czynnik transkrypcji czynnik transkrypcji genomu organelli, który prowadzi in vitro i in vivo do stymulacji biogenezy mitochondriów. Tutaj wygenerowaliśmy myszy specjalnie pozbawione p43, aby zbadać jego fizjologiczny wpływ. Odkryliśmy, że p43 jest wymagane do prawidłowej homeostazy glukozy. Myszy p43(-/-) miały poważny defekt w wydzielaniu insuliny wydzielania insuliny zarówno in vivo, jak i w izolowanych wysepkach trzustkowych oraz utratę stymulowanego glukozą wydzielania insuliny. Co więcej, dieta wysokotłuszczowa / wysokocukrowa wywołała cięższą nietolerancję glukozy niż ta odnotowana u normalnych zwierząt. Ponadto zaobserwowaliśmy u myszy p43(-/-) zarówno zmniejszenie gęstości wysepek trzustkowych, jak i aktywności kompleksów i aktywności kompleksów łańcucha oddechowego w izolowanych wysepkach trzustkowych. wysepek trzustkowych. Te dysfunkcje były związane z regulacją w dół ekspresji transportera glukozy. ekspresji transportera glukozy Glut2 i Kir6.2, kluczowego składnika kanału K(ATP). Nasze odkrycia wskazują, że p43 jest ważnym regulatorem homeostazy glukozy i funkcji komórek β trzustki i dostarczają dowodów na po raz pierwszy fizjologiczną rolę mitochondrialnego receptora endokrynnego. --- Badano dehalogenację tyroksyny przez wysepki trzustkowe szczurów inkubując wyizolowane wysepki ze znakowanym T4. [125I]T4 dodana do pożywki inkubacyjnej była dejodynowany przez wysepki z następczą produkcją T3, rT3 i jodku. Proces dejodynacji wykazywał wyraźną zależność od glukozy, będąc znacząco w obecności 16,6 mmol/l glukozy. Istnienie miejsc wiązania o wysokim i niskim powinowactwa dla T3 wykazano również inkubując [125I]T3 z wysepkami w różnych warunkach eksperymentalnych. wysepkami w różnych warunkach eksperymentalnych. Właściwości tych miejsc wiązania były w znacznym stopniu zależne od pozakomórkowego stężenia glukozy. Dodanie T3 do pożywki inkubacyjnej znacząco zmodyfikowało uwalnianie insuliny, ale jego efekt różnił się w zależności od stężenia glukozy. uwalnianie insuliny, ale jego efekt różnił się w zależności od stężenia glukozy w pożywce, tj. pożywce, tj. zwiększało uwalnianie insuliny przy stężeniu glukozy między 2 do 8 mmol / l; nie ma wpływu na 12 mmol / glukozę i znacząco hamuje wydzielanie insuliny w obecności 16,6 mmol/l glukozy. Nasze wyniki sugerują, że hormony tarczycy mogą odgrywać bezpośredni wpływ regulacyjny na wydzielanie insuliny. wydzielanie insuliny, prawdopodobnie za pośrednictwem jej dejodynacji i interakcji ze specyficznymi receptorami w komórkach wysepek. receptorami w komórkach wysepek. --- Hormony tarczycy mają kluczowy wpływ na rozwój podczas życia płodowego. Niniejsze badanie bada wpływ niedoczynności tarczycy u matki na metabolizm węglowodanów metabolizm i zdolność wydzielania insuliny przez wysepki dorosłego męskiego potomstwa szczurów. szczurów. Jedna grupa ciężarnych matek (płodowa niedoczynność tarczycy) szczurów Wistar piła wodę zawierającą 0,02% 6-propylo-2-tiouracylu podczas ciąży, podczas gdy grupa kontrolna spożywała tylko wodę z kranu. grupa kontrolna spożywała tylko wodę z kranu. Po porodzie, przeżywalność i waga noworodków z obu grup. U dorosłego potomstwa płci męskiej przeprowadzono dożylny test tolerancji glukozy i 5-6 tygodni później, oceniano stymulowane glukozą wydzielanie insuliny przez izolowane wysepki. Stężenie glukozy w osoczu stężenie glukozy w osoczu grupy z niedoczynnością tarczycy podczas dożylnego testu tolerancji glukozy było istotnie wyższe (p=0,003) w czasie 5-20 min w porównaniu do grupy grupy kontrolnej, podczas gdy stężenie insuliny w osoczu było istotnie niższe (p=0,012) po 5-20 min. Wydzielanie insuliny przez izolowane wysepki stymulowane 16 mM glukozy potomstwa w grupie niedoczynności tarczycy płodu (376,2 ± 57,1 pmol/ wysepkę/60 min) było istotnie niższe (p=0,02) w porównaniu z grupą kontrolną (618,1 ± 85,2). Chociaż dorosłe potomstwo urodzone przez matki z niedoczynnością tarczycy były eutyreozą, ich tolerancja glukozy i stymulowane glukozą wydzielanie insuliny przez wysepki wysepek były zmienione, co może ostatecznie przyczynić się do rozwoju cukrzycy. cukrzycy. --- Hormony tarczycy modulują układ odpornościowy i metabolizm, wpływają na wydzielanie insuliny i powodują zmniejszoną tolerancję glukozy. i powodują zmniejszoną tolerancję glukozy. Hormony tarczycy zostały Hormony tarczycy zostały opisane w celu zmiany częstości występowania spontanicznego autoimmunologicznego zapalenia tarczycy u szczurów Bio-Breeding/Worcester (BB), ale nie wiadomo, w jaki sposób hormony te wpływają na rozwój cukrzycy typu 1. rozwój cukrzycy typu 1 (T1DM). Celem było zbadanie wpływu wpływu zmian w funkcjonowaniu tarczycy podczas rozwoju postnatalnego na występowanie T1DM u szczurów BB i wpływ T3 na masę komórek beta u szczurów szczurów Wistar bez cukrzycy. Szczury BB leczono jodem sodu (NaI) lub hormonem stymulującym tarczycę (T3). hormonem stymulującym tarczycę (TSH) noworodkowo lub trójjodotyroniną (T3) w okresie dojrzewania. W wieku 19 tygodni oceniano częstość występowania T1DM i stopień zapalenia insuliny. oceniano stopień zapalenia insuliny. Wpływ leczenia T3 na masę komórek beta oceniano u szczurów rasy Wistar za pomocą bezstronnych metod stereologicznych. Częstość występowania T1DM u kontrolnych szczurów BB wynosiła 68% w wieku 19 tygodni. NaI i T3 zmniejszyły częstość występowania częstość występowania, podczas gdy TSH nie miało wpływu. U szczurów Wistar leczenie T3 zwiększyło masę komórek beta na masę ciała. masę komórek beta na masę ciała. Modulacja funkcji tarczycy podczas może zatem wpływać na wystąpienie T1DM u osób genetycznie podatnych. genetycznie podatnych osobników.
Czy trójjodotyronina odgrywa rolę regulacyjną w wydzielaniu insuliny przez trzustkę?
TAK