Zespół Retta jest dominującym zaburzeniem neurorozwojowym sprzężonym z chromosomem X spowodowanym mutacjami genu mutacjami w genie MECP2. Mutacje zostały wykazane u ponad 80% kobiet z typowymi cechami zespołu Retta. Zidentyfikowaliśmy mutacje w genie genie MECP2 i udokumentowaliśmy objawy kliniczne u 65 pacjentów z zespołem Retta w celu scharakteryzowania spektrum genotyp-fenotyp. Dwukierunkowe sekwencjonowanie przeprowadzono dwukierunkowe sekwencjonowanie całego regionu kodującego MECP2. Zdiagnozowaliśmy 65 pacjentów z mutacjami MECP2. Spośród nich 15 mutacji zostało zgłoszonych wcześniej, a 13 jest nowych. Dwóch pacjentów miało wielokrotne delecje w obrębie genu MECP2. Osiem powszechnych mutacji stwierdzono u 43 z 65 pacjentów (66,15%). Większość Większość pacjentów ze zidentyfikowanymi mutacjami ma klasyczny fenotyp Retta, a kilku miało nietypowe fenotypy. Analiza MECP2 zidentyfikowała mutacje w prawie wszystkich przypadkach typowego zespołu Retta, a także w niektórych z nietypowymi fenotypami. nietypowych fenotypach. Jedenastu (20,4%) z 54 pacjentów ze zdefiniowanymi mutacjami, u których uzyskano dane fenotypowe u których uzyskano dane fenotypowe, nie rozwinęła się nabyta mikrocefalia. Stąd, małogłowie przy urodzeniu lub brak nabytego małogłowia nie wyklucza potrzeby analizy potrzeby analizy MECP2. Rozpoczęliśmy testy kaskadowe, zaczynając od analizy PCR dla powszechnych mutacji, a następnie sekwencjonowanie, gdy jest to konieczne. Analiza powszechnych mutacji przed sekwencjonowaniem całego genu jest przewidywana jako najskuteczniejszą strategią identyfikacji mutacji genu zespołu Retta. --- Zespół Retta (RTT) jest dominującym zaburzeniem neurorozwojowym sprzężonym z chromosomem X. dotykającym 1/10 000-15 000 dziewczynek. Gen powodujący chorobę został zidentyfikowany jako MECP2 na chromosomie Xq28, a mutacje zostały znalezione u około 80% pacjentów, u których zdiagnozowano RTT. Liczne mutacje zostały zidentyfikowane w przypadkach de novo i rzadkich przypadkach rodzinnych, i występują one głównie w domenach wiążących metylo-CpG i transkrypcyjno-represyjnych. domenach transkrypcyjnych MeCP2. Nasza pierwsza strategia diagnostyczna wykorzystywała dwukierunkowe sekwencjonowanie całego regionu kodującego MECP2. Następnie wdrożyliśmy dwupoziomową strategię, która wykorzystywała denaturującą wysokosprawną chromatografię cieczową (DHPLC). chromatografię cieczową (DHPLC) do wstępnego badania przesiewowego wariantów nukleotydowych, a następnie potwierdzająca analiza sekwencjonowania. Jeśli określona mutacja nie została zidentyfikowana, następnie sekwencjonowano cały region kodujący MECP2, aby zmniejszyć ryzyko fałszywych wyników fałszywych wyników negatywnych. Łącznie przebadaliśmy 228 niespokrewnionych pacjentek z rozpoznaniem diagnozą możliwego (209) lub klasycznego (19) RTT i znaleźliśmy mutacje MECP2 u 83 (40%) z 209 i 16 (84%) z 19 pacjentek. Zidentyfikowano trzydzieści dwie zidentyfikowano trzydzieści dwie różne mutacje (8 missense, 9 nonsense, 1 splice site i 14 przesunięć ramki), z których 12 jest nowych, a 9 powtarzających się u niespokrewnionych pacjentów. Siedem niesklasyfikowanych wariantów i osiem polimorfizmów wykryto u 228 probantów. probantów. Co ciekawe, odkryliśmy, że T203M, wcześniej zgłaszana jako mutacja missense mutacja u pacjenta z autyzmem, jest w rzeczywistości łagodnym polimorfizmem, zgodnie z analizą analiza rodzicielska przeprowadzona w drugim przypadku zidentyfikowanym w tym badaniu. Te odkrycia podkreślają złożoność interpretacji wariantów missense i podkreślają znaczenie rodzicielskiej analizy DNA dla ustalenia etiologicznego związku między możliwą mutacją a chorobą. Ogólnie rzecz biorąc, stwierdziliśmy 98,8% między DHPLC a analizami sekwencji. Jedna mutacja początkowo pominięta w badaniu przesiewowym DHPLC została zidentyfikowana przez sekwencjonowanie. Zmodyfikowane warunki następnie umożliwiły jej wykrycie, podkreślając potrzebę wielokrotnej optymalizacji warunków dla analizy DHPLC. Wnioskujemy, że to dwupoziomowe podejście zapewnia czułą, solidną i skuteczną strategię diagnostyki molekularnej RTT. diagnostyki molekularnej RTT. --- Zespół Retta (RTT) to postępujące zaburzenie neurorozwojowe, które dotyka niemal wyłącznie dziewczynki. prawie wyłącznie dziewczynki. Stwierdzono, że przyczyną są mutacje w związanym z chromosomem X genie białka wiążącego metylo-CpG 2 (MECP2) zostały uznane za przyczynę. W celu zbadania spektrum mutacji mutacji MECP2 u chińskich pacjentów, zastosowaliśmy PCR i sekwencjonowanie regionu kodującego genu MECP2 w 31 chińskich przypadkach klasycznego sporadycznego RTT. Mutacje w MECP2 stwierdzono w około 55% przypadków. Dwanaście różnych mutacji w eksonie 3 zidentyfikowano u 17 z tych 31 pacjentów; dwie z nich są nowe. Wykryto nowy wariant wariant missense wykryto w regionie C-końcowym u pacjentki i jej ojca, który był normalny. Ponadto wykryto wariant pojedynczego nukleotydu w 3'UTR. 3'UTR. --- CEL: Zespół Retta (RTT) jest zaburzeniem neurorozwojowym, które dotyka 1/10 000 dziewczynek. Celem niniejszego badania jest określenie molekularnej molekularnej zespołu Retta w Chinach w oparciu o największą grupę chińskich chińskich pacjentów. METODY: W sumie zrekrutowano 365 chińskich pacjentów z zespołem Retta. Zebrano informacje kliniczne, w tym rodzinną historię reprodukcyjną poprzez wywiady z pacjentami i ich rodzicami, a także kwestionariusze. Analizę mutacji MECP2, CDKL5, FOXG1 przeprowadzono przy użyciu reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR), bezpośredniej sekwencjonowania reakcję łańcuchową polimerazy (PCR), bezpośrednie sekwencjonowanie i multipleksową amplifikację zależną od ligacji amplifikację (MLPA). Rodzicielskie pochodzenie zmutowanego genu MECP2, wskaźnik mutacji genu MECP2 mutacji u matek pacjentów oraz wzór inaktywacji chromosomu X u matek nosicielek inaktywacji chromosomu X u matek nosicielek mutacji. WYNIKI: Prawie wszyscy pacjenci byli sporadycznymi przypadkami, z wyjątkiem jednej pary bliźniąt. bliźniąt. Utrata ciąży u matek probantów i stosunek płci potomstwa w pokoleniu były dostępne w 352 rodzinach i były porównywalne z ogólną populacją. populacji ogólnej. Spośród 365 przypadków, 315 miało mutacje genu MECP2, a 3 miały mutacje genu CDKL5 de novo. Żaden pacjent nie miał mutacji FOXG1. Wśród 315 przypadków z mutacjami MECP2, 274 stanowiły przypadki typowe, a 41 przypadki nietypowe. Wszystkie 3 przypadki z mutacjami genu CDKL5 były nietypowymi RTT z wczesnymi napadami drgawkowymi. napadami. Analizę pochodzenia rodzicielskiego zmutowanego genu MECP2 przeprowadzono na 139 przypadkach, 90 (64,7%) przypadków miało charakter informacyjny. Wynik wykazał 94,4% przypadków z mutacjami pochodzenia ojcowskiego i 5,6% z pochodzenia matczynego. Wśród przypadków z mutacją ojcowską, 90,6% miało mutacje punktowe. C > T była najczęstszą najczęstszą, stanowiącą 85,7% mutacji punktowych. Tylko jedna matka matka (0,41%) posiadała tę samą mutację p.R133C genu MECP2, co jej córka o łagodnym fenotypie. córka z łagodnym fenotypem. Różne wzorce inaktywacji chromosomu X inaktywacji chromosomu X u matki i córki mogą wyjaśniać ich różne fenotypy. fenotypy. WNIOSEK: Wysoki wskaźnik ojcowskiego pochodzenia zmutowanego genu MECP2 może wyjaśniać częste występowanie RTT u płci żeńskiej. Rodzinne przypadki RTT są rzadkie, a ryzyko nawrotu RTT jest w Chinach bardzo niskie. Tylko 0,41% (1/244) matek jest nosicielkami patogennego genu. Mutacje FOXG1 nie zostały znalezione w tej grupie chińskich pacjentów. chińskich pacjentów. --- Zespół Retta (RTT) jest postępującym zaburzeniem neurorozwojowym spowodowanym mutacjami genu przez mutacje w związanym z chromosomem X genie białka wiążącego metylo-CpG2 (MECP2). W tym badaniu, sekwencje MECP2 u 121 niespokrewnionych chińskich pacjentów z klasycznym lub z klasycznym lub nietypowym RTT zostały przebadane pod kątem delecji i mutacji. W sumie zidentyfikowaliśmy 45 różnych mutacji MECP2 u 102 pacjentów z RTT. Mutacja p. T158M (15,7%) była najczęstsza, a następnie w kolejności częstości występowania p. R168X (11,8%), p. R133C (6,9%), p. R270X (6,9%), p. G269fs (6,9%), p. R255X (4,9%) i p. R306C (3,9%). Ponadto zidentyfikowaliśmy pięć nowych mutacji MECP2: trzy missense (p. K305E, p. V122M, p. A358T), jedną insercję (c.45-46insGGAGGA) i jedną delecję 22 bp (c.45-46insGAGGA). jedna delecja 22 bp (c.881-902del22). Duże delecje stanowiły 10,5% wszystkich zidentyfikowanych mutacji MECP2. I odwrotnie, mutacje w eksonie 1 wydawały się być rzadkie (0.9%). Pozostałe przypadki bez mutacji MECP2 zostały przebadane pod kątem obecności genu kinazy cyklinozależnej 5 (CDKL5) przy użyciu denaturującej wysokosprawnej chromatografii cieczowej (DHPLC). chromatografii cieczowej (DHPLC). Znaleziono jedną mutację synonimiczną (p. I72I) w egzonie 5, co sugeruje, że CDKL5 jest rzadką przyczyną RTT. Ogólny wskaźnik wykrywalności mutacji MECP2 dla tej serii pacjentów wynosił 84,3:87,9% w 107 klasycznych przypadkach RTT i 57,1% w 14 nietypowych przypadkach RTT. Co więcej, było dwóch pacjentów z homozygotycznymi mutacjami i prawidłowymi kariotypami żeńskimi. Jednak nie zidentyfikowaliśmy znaczącego związku między genotypem a fenotypem w tych przypadkach. --- Zespół Retta (RTT), dominujące zaburzenie neurorozwojowe sprzężone z chromosomem X u kobiet jest spowodowane głównie mutacjami de novo w genie białka wiążącego metylo-CpG 2 (MECP2). W niniejszym raporcie przedstawiono analizę mutacji genu MECP2 u 87 pacjentów z RTT z Czech, Słowacji i Ukrainy. Pacjenci pacjentki, wszystkie dziewczynki, z klasycznym RTT zostały przebadane pod kątem mutacji przy użyciu dwukierunkowego sekwencjonowania DNA i elektroforezy żelowej wrażliwej na konformację analizę sekwencji kodującej i granic eksonów/intronów genu MECP2. Analiza polimorfizmu długości fragmentów restrykcyjnych została przeprowadzona w celu potwierdzenia mutacje, które powodują utworzenie lub zniesienie miejsca restrykcji. Przypadki ujemne pod względem mutacji były następnie badane przez wielokrotną amplifikację sondy amplifikacji sondy zależnej od ligacji (MLPA) w celu identyfikacji dużych delecji. Badanie przesiewowe mutacji ujawniło 31 różnych mutacji u 68 pacjentów i 12 niepatogennych polimorfizmów. Sześć mutacji nie zostało wcześniej opublikowanych: dwie mutacje punktowe (323T>A, 904C>T), trzy delecje (189_190delGA, 816_832del17, 1069delAGC) i jedna delecja/inwersja (1063_1236del174;1189_1231inv43). Analiza MLPA ujawniła duże delecje u dwóch pacjentów. Wskaźnik wykrywalności wyniósł 78,16%. Nasze wyniki potwierdzają wysoką częstotliwość mutacji MECP2 u kobiet z RTT i dostarczają danych dotyczących mutacji mutacji w populacji słowiańskiej. --- Zespół Retta (RTT) jest zaburzeniem neurorozwojowym, które prawie wyłącznie dotyka dziewczynki. dotyka dziewcząt, które po początkowym okresie pozornie normalnego rozwoju, mowy i celowego używania rąk, nieprawidłowości chodu i stereotypowych ruchów rąk. stereotypowe ruchy rąk. W 2000 roku odkryto mutacje w genie dla białka wiążącego MECP2, zostały zidentyfikowane u 35-80% pacjentów w trzech różnych badaniach. pacjentów w trzech różnych badaniach. Zidentyfikowaliśmy 15 różnych mutacji MECP2 u 26 z 30 duńskich pacjentów z RTT. Mutacje obejmowały pięć nowych mutacji (jedna mutacja punktowa, trzy mniejsze delecje obejmujące identyczne w genie i jedną duplikację). W przeciwieństwie do mutacji punktowych i duplikacji, które wpływają na domenę wiążącą metyl lub domenę transkrypcyjną domenę represyjną, trzy nakładające się delecje są skupione w 3' końcu genu. Nie znaleźliśmy spójnej korelacji między typem mutacji a obrazem klinicznym pacjenta lub wzorem inaktywacji X we krwi obwodowej. we krwi obwodowej. Nasz wysoki wskaźnik wykrywalności mutacji, w porównaniu do dwóch z poprzednich badań, podkreśla znaczenie kryteriów włączenia pacjentów i potwierdza, że MECP pacjentów i potwierdza, że MECP2 jest najważniejszym, jeśli nie jedynym, genem odpowiedzialnym za RTT. --- Zespół Retta (RTT) to dominujące zaburzenie neurorozwojowe sprzężone z chromosomem X, które dotyka niemal wyłącznie dziewczynki. prawie wyłącznie dotyka dziewczęta, z szacowaną częstością występowania wynoszącą jedną na 10 000-15 000 urodzeń płci żeńskiej. Mutacje w genie białka wiążącego metyl CpG 2 (MECP2) zostały zidentyfikowane u około 75% klasycznych dziewczynek z zespołem Retta. Zdecydowana większość przypadków Większość przypadków zespołu Retta (99%) jest sporadyczna i wynika z mutacji de novo. mutacji. Zebraliśmy próbki DNA od 50 włoskich dziewczynek z klasycznym zespołem Retta i zbadaliśmy region kodujący MECP2 pod kątem mutacji metodą denaturującej wysokosprawnej chromatografii cieczowej (DHPLC). chromatografię cieczową (DHPLC), a następnie bezpośrednie sekwencjonowanie. DHPLC jest niedawno opracowaną metodą badań przesiewowych mutacji, która identyfikuje heterodupleksy powstałe w próbkach DNA zawierających niedopasowania między dzikim typem i zmutowanym DNA DNA typu dzikiego i zmutowanego, łącząc w sobie wysoką czułość, niższe koszty i wysoką przepustowość. W naszej serii, 19 różnych mutacji de novo MECP2, z których osiem było wcześniej wcześniej niezgłoszonych, znaleziono u 35 z 50 dziewczynek z zespołem Retta (70%). Siedem mutacji zostało scharakteryzowanych w 22 niespokrewnionych przypadkach. Wstępne DHPLC pozwoliło na identyfikację 17 z 19 różnych mutacji (90%). (90%); po ustaleniu optymalnych warunków liczba ta wzrosła do 100%, z wszystkimi nawracającymi mutacjami MECP2 generującymi charakterystyczny profil chromatograficzny. charakterystyczny profil chromatograficzny. Szczegółowe dane kliniczne były dostępne dla 27 z 35 dziewczynek z mutacją dziewczynek z zespołem Retta. Łagodniejsza choroba była wykrywalna u pacjentów niosących mutację nonsensowną w porównaniu z pacjentami niosącymi mutacje typu missense, chociaż ta różnica różnica nie była istotna statystycznie (P = 0,077). --- Mutacje w genie białka wiążącego metylo-CpG MECP2 w Xq28 powodują zespół Retta (RTT). zespół Retta (RTT), dominujące zaburzenie neurorozwojowe sprzężone z chromosomem X, charakteryzujące się okresem stagnacji, po którym następuje regresja w rozwoju młodych dziewcząt. dziewcząt. Mutacji w MECP2 poszukiwano u 48 kobiet z klasycznym sporadycznym RTT, siedem rodzin z możliwym rodzinnym RTT i pięć sporadycznych kobiet z cechami sugerującymi, ale nie diagnostycznymi RTT. Długodystansowy PCR w połączeniu z sekwencjonowaniem z długim odczytem zastosowano do sekwencjonowania całego regionu kodującego genu MECP2 we wszystkich przypadkach. we wszystkich przypadkach. Mutacje zidentyfikowano w 44/55 (80%) niespokrewnionych klasycznych sporadycznych i rodzinnych pacjentów z RTT, ale tylko 1/5 (20%) sporadycznych przypadków z sugerującymi, ale niediagnostycznymi cechami RTT. Zidentyfikowano dwadzieścia jeden różnych mutacji (12 mutacji typu missense, cztery nonsensowne i pięć mutacji typu frame-shift mutacji); 14 z nich było nowych. Wszystkie mutacje typu missense były zlokalizowane w domenie wiążącej metylo-CpG lub w domenie represji transkrypcji. Dziewięć powtarzających się mutacji zostało scharakteryzowanych w łącznie 33 niespokrewnionych przypadkach (73% wszystkich przypadków z mutacjami MECP2). Znacznie łagodniejszy przebieg choroby odnotowano u pacjentów pacjentów niosących mutacje missense w porównaniu z tymi z mutacjami skracającymi mutacjami (P = 0,0023), a łagodniejsza choroba była związana z późnymi w porównaniu z wczesnymi mutacjami skracającymi (P = 0,0190). --- Mutacje w genie białka wiążącego metylo-CpG 2 (MECP2) są identyfikowane u większości kobiet z zespołem Retta (RTT). Większość kobiet z zespołem Retta (RTT), dominującym zaburzeniem neurorozwojowym sprzężonym z chromosomem X zaburzeniem neurorozwojowym sprzężonym z chromosomem X. Szukaliśmy mutacji poprzez sekwencjonowanie regionu kodującego MECP2 w 45 sporadycznych przypadkach (35 z klasycznym RTT, osiem z wariantem i dwóch mężczyzn) oraz w siedmiu rodzinach z dwiema lub więcej dotkniętymi chorobą kobietami. Po naszym poprzednim raporcie dotyczącym mutacji w dwóch rodzinach i ośmiu sporadycznych przypadkach przypadkach, przedstawiamy tutaj 18 dodatkowych mutacji. Znaleźliśmy 13 pojedynczych nukleotydów z których wszystkie są przejściami C-->T w gorących punktach CpG. Mutacje Frameshift mutacje, prowadzące do przedwczesnego zakończenia translacji, obejmują dwa pojedyncze nukleotydy guaninowe (G). delecje nukleotydów guaniny (G) z odcinka sąsiadujących G, nową delecję czterech nukleotydów, delecję nukleotydu delecję czterech nukleotydów, nową delecję 32 nukleotydów w domenie C-końcowej oraz nową złożoną rearanżację duplikacji/delecji w tym samym regionie. Kiedy wzorce inaktywacji chromosomu X porównano w 16 mutacjach MECP2-dodatnich i 23 próbkach ujemnych pod względem mutacji, nie zaobserwowano znaczących różnic. Spektrum spektrum mutacji w naszej badanej populacji jest podobne do badań z całego świata. świata. Spośród ponad 300 zgłoszonych mutacji MECP2, dwie trzecie to mutacje skracające mutacje, a jedna trzecia to mutacje typu missense, głównie w domenie wiążącej metyl domenie wiążącej metyl. Prawie 70% wszystkich zidentyfikowanych mutacji to przejścia C-->T w jednym z ośmiu gorących punktów CpG. gorących punktów CpG, a około 10% to wewnątrzgenowe delecje lub złożone rearanżacje, które prowadzą do przesunięć ramek w regionie C-końcowym. Wskaźnik wykrywania mutacji w regionie kodującym MECP2 waha się od 70 do 85% w klinicznie zdiagnozowanej klinicznie zdiagnozowanej RTT i jest znacznie niższy w wariantach diagnostycznych.
Jakie jest zaburzenie neurorozwojowe związane z mutacjami w genie mecp2 sprzężonym z chromosomem X?
Zaburzenie neurorozwojowe zwane zespołem Retta, pierwotnie określane jako hiperamonemia mózgowo-rdzeniowa. Chociaż najczęściej dotyka wyłącznie kobiety, stwierdzono je również u mężczyzn.