Neuroprzekaźniki oparte na tlenie w synapsach mózgu odgrywają ważną rolę w generowaniu świadomości. ważną rolę w generowaniu świadomości. Obejmują one aminokwasy glutaminian i GABA, które do syntezy wykorzystują prekursory cyklu Krebsa, oraz monoaminy dopamina, noradrenalina, adrenalina i serotonina, które są pochodzą z tyrozyny i tryptofanu. Podczas niedokrwienia po ostrym mózgu, wzrost GABA często inicjuje supresję mózgu. Zaproponowano, że że w przypadku przewlekłego niedokrwienia występuje wtórna, prawdopodobnie epigenetyczna odpowiedź gdy neuroprzekaźniki wyczerpują się, mechanizm oszczędzania glukozy i tlenu określany jako neurodormancja, która może wywoływać alternatywne, długoterminowe, niskoenergetyczne szlaki metaboliczne w mózgu. szlaki metaboliczne w mózgu, spotykane w zaburzeniach świadomości. Niektóre leki mogą odwrócić zaburzenia świadomości u niektórych pacjentów. Praktycznie działają na układy neuroprzekaźników, które wykorzystują tlen jako budulec lub jako źródło energii w mózgu. Farmaceutyki, które działają w układach na bazie aminokwasów w mózgu obejmują leki GABAergiczne zolpidem i baklofen, podczas gdy te, które działają w osiach monoaminowych obejmują dopaminergiczne L Dopa, amantadynę, bromokryptynę, apomorfinę i metylofenidat, oraz metylofenidat oraz leki noradrenergiczne i serotoninergiczne - dezipramina, amitryptylina, protryptylina i fluoksetyna. Kolejną grupą są inhibitory cholinoesterazy, odpowiedzialne za zwiększenie stężenia acetylocholiny, która jest syntetyzowana z inicjatora cyklu Krebsa, acetylo-CoA. Wydaje się, że farmaceutyki, które są aktywne w szlakach neuroprzekaźników opartych na tlenie mózgu są skuteczne w budzeniu do przytomności pacjentów, którzy cierpią na zaburzenia. Badania muszą być wspierane jako podstawa do zrozumienia mechanizmów biochemicznych, które są zaangażowane w zaburzenia świadomości i do zbadać dalsze możliwości leczenia farmakologicznego tych wyniszczających schorzeń neurologicznych. --- Osoby, które przeżyły poważne urazy mózgu, mogą znaleźć się w stanie "czuwania braku reakcji" lub w stanie minimalnej świadomości. Leczenie farmakologiczne pacjentów z zaburzeniami świadomości ma na celu poprawę poziomu pobudzenia i odzyskanie świadomości. poziomu pobudzenia i odzyskania świadomości. Przedstawiamy tutaj systematyczny przegląd terapeutycznych amantadyny, apomorfiny i zolpidemu u pacjentów wychodzących ze śpiączki. Dowody z badań klinicznych z wykorzystaniem tych powszechnie farmakologicznych sugerują pozytywne zmiany w stanie neurologicznym pacjentów, prowadzące niekiedy do stanu neurologicznego pacjentów, prowadząc niekiedy do dramatycznej poprawy. Odkrycia te są omawiane w kontekście aktualnych hipotez dotyczących mechanizmów terapeutycznych tych środków na funkcjonowanie mózgu. mechanizmów terapeutycznych tych środków na funkcjonowanie mózgu. W celu lepszego zrozumienia mechanizmów patofizjologicznych leżących u podstaw mechanizmów patofizjologicznych tych leków, sugerujemy połączenie czułe i specyficzne narzędzia behawioralne z neuroobrazowaniem i elektrofizjologicznymi w dużych randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo. Wnioskujemy, że farmakokinetyka i farmakodynamika amantadyny, apomorfiny i zolpidemu wymagają dalszej w celu ustalenia, które leczenie zapewniłoby lepsze wyniki neurologiczne w odniesieniu do etiologii w odniesieniu do etiologii, diagnozy, czasu od urazu i ogólnego stanu pacjenta. stanu ogólnego. --- CEL: Przeprowadzenie pilotażowego badania amantadyny u dzieci z zaburzeniami świadomości spowodowanymi świadomości spowodowanym nabytym uszkodzeniem mózgu, w celu ustalenia wykonalności projektu, oraz ocena wpływu na poziom pobudzenia i świadomości. PROJEKT: Randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie krzyżowe. Siedmiu osób (średni wiek, 12,7 lat) z nabytym urazem mózgu (średni czas trwania, 6 tygodnie) zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymującej przez 3 tygodnie placebo lub amantadynę, a następnie przez 1 tydzień, a następnie 3 tygodnie drugiego środka. Głównymi były skala śpiączki/bliskiej śpiączki i skala powrotu do śpiączki, każda wykonywane trzy razy w tygodniu. Subiektywne oceny zmian w pobudzeniu i świadomości świadomości przez rodzica i lekarza. WYNIKI: Pięciu uczestników ukończyło badanie. Nie było znaczącej różnicy w nachyleniu powrotu do zdrowia w obu ramionach dla skali śpiączki / bliskiej śpiączki (P = 0,24) lub Coma Recovery Scale-Revised (P = 0,28), chociaż lekarz odnotował poprawę świadomości. świadomości zostały odnotowane przez lekarza w tygodniach, w których podawano amantadynę (P = 0.02). WNIOSKI: Badanie to sugeruje, że amantadyna ułatwia odzyskanie świadomości w pediatrycznym nabytym uszkodzeniu mózgu i dostarcza ważnych informacji niezbędnych do zaprojektowania przyszłych, bardziej ostatecznych badań. --- CEL: Ocena farmakokinetyki amantadyny u dzieci z zaburzeniami świadomości spowodowanymi zaburzeniami świadomości spowodowanymi nabytym uszkodzeniem mózgu. KONCEPCJA: Randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie krzyżowe z rzadkim pobieraniem próbek w celu oceny farmakokinetyki. USTAWIENIE: Szpital pediatryczny trzeciego stopnia. UCZESTNICY: Dzieci w wieku 6-18 lat, z zaburzeniami świadomości 5-10 tygodni po nabytym urazie mózgu. METODY: Pacjenci otrzymywali amantadynę przez 3 tygodnie. Pacjenci byli randomizowani do placebo lub amantadynę w dawce 4 mg/kg/dzień przez 7 dni, a następnie 6 mg/kg/dzień przez 14 dni. dni. Zmiana nastąpiła po 7-dniowym okresie wypłukiwania. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW: Skala śpiączki/bliskiej śpiączki i Skala powrotu do śpiączki zrewidowana były wykonywane 3 razy w tygodniu w celu oceny pobudzenia i świadomości. Stężenia stężenia amantadyny w osoczu określono dla parametrów farmakokinetycznych farmakokinetycznych i oceny zależności ekspozycja-odpowiedź. Monitorowano zdarzenia niepożądane. były monitorowane. WYNIKI: Dziewięć osób spełniło ostateczne kryteria włączenia i wykluczenia, z których 7 zgodziło się na udział w badaniu. Pięć osób ukończyło oba ramiona badania. Całkowity klirens amantadyny w organizmie wynosił 0,17 l/h/kg, a okres półtrwania 13,9 godziny. Większa ekspozycja na amantadynę (średnie stężenie amantadyny podczas 6 mg/kg/dzień > 1,5 mg/l) może wiązać się z lepszym odzyskiwaniem przytomności. WNIOSKI: Amantadyna była dobrze tolerowana u dzieci z nabytym uszkodzeniem mózgu mózgu i wykazuje farmakokinetykę podobną do tej opisywanej u zdrowych młodych dorosłych. zdrowych młodych dorosłych. Na podstawie wstępnych danych można rozważyć wyższe dawkowanie w przypadku w przypadku uszkodzenia mózgu. --- Zaburzenia świadomości (DOC) obejmują śpiączkę, stan wegetatywny (VS) i stan minimalnej świadomości (MCS). stan minimalnej świadomości (MCS). Śpiączka jest stanem nieświadomości z całkowitym brakiem czuwania i świadomości. całkowitym brakiem czuwania i świadomości, podczas gdy VS charakteryzuje się brak świadomości pomimo zachowanego czuwania. Pacjenci w śpiączce są nieprzytomni, ponieważ brakuje im zarówno czuwania, jak i świadomości. Pacjenci w stanie VS są nieprzytomni, ponieważ choć są przytomni, brakuje im świadomości. Pacjenci z MCS wykazują minimalne, ale wyraźne behawioralne dowody świadomości siebie i otoczenia. i świadomości środowiskowej. Śpiączka wynika z rozproszonych obustronnych zmian półkulowych lub selektywnego uszkodzenia wstępującego układu siatkowatego (który jest funkcjonalnie połączony z korą mózgową). funkcjonalnie połączony z korą mózgową przez jądra wzgórzowe). VS jest który jest uważany za wynik rozłączenia różnych sieci korowych, a nie dysfunkcji sieci korowych, a nie dysfunkcji pojedynczego obszaru lub globalnego zmniejszenia metabolizmu korowego. zmniejszenie metabolizmu korowego. Jak wykazały badania obrazowania funkcjonalnego, poprawa kliniczna jest często związana z funkcjonalnym przywróceniem funkcjonalnych połączeń korowo-podwzgórzowo-korowych. W zależności od ilości przywróconej sieci przywrócona, pacjenci mogą odzyskać pełną świadomość lub pozostać w MCS. Molekularne i neuronalne mediatory mogą pośrednio przyczyniać się do powyższych procesów odbudowy dzięki ich roli w zjawisku plastyczności synaptycznej neuronów. W związku z tym rośnie zainteresowanie możliwymi skutkami leków, które działają na poziomie OUN w promowaniu wychodzenia z DOC. Sporadyczne przypadki po podaniu różnych środków farmakologicznych, takich jak baklofen, baklofen farmakologicznych, takich jak baklofen, zolpidem i amantadyna, zostały ostatnio poparte intrygującymi obserwacjami naukowymi. przez intrygujące obserwacje naukowe. Analiza zgłoszonych przypadków przypadków powrotu do zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem stanu pacjentów i związku związek ich poprawy z rozpoczęciem podawania leków, sugeruje, że leczenie to mogło przyczynić się do poprawy stanu klinicznego niektórych pacjentów. niektórych pacjentów. Leki te pochodzą z różnych i rozbieżnych klas, ale można je pogrupowane w dwie główne kategorie, stymulanty OUN i depresanty OUN. Niektóre z te terapie wydają się bezpośrednio zachęcać do przywrócenia świadomości, podczas gdy inne odgrywają bardziej determinującą rolę w poprawie domen poznawczych, zwłaszcza u pacjentów z resztkowymi zaburzeniami poznawczymi, niż w dziedzinie świadomości. świadomości. Biorąc pod uwagę duże zainteresowanie, jakie ostatnio wzbudza w społeczności naukowej przez rosnącą liczbę artykułów poruszających tę kwestię, dalsze badań nad powyższymi terapiami, ze szczególnym uwzględnieniem ich mechanizmy działania, zaangażowane neuroprzekaźniki i ich wpływ na na obwody korowo-podwzgórzowo-korowe. --- W artykule przedstawiono wyniki pierwszego wieloośrodkowego badania skuteczności stosowania siarczanu amantadyny (PK-Merz) u pacjentów z ostrą chorobą mózgu podczas wybudzania ze śpiączki. Badanie wykazało pozytywny wpływ tego leku na śpiączki, co objawiło się poprawą kliniczną i lepszym i lepszym wynikiem choroby. Pełny obiektywizm wyników wymaga dalszych badań. --- TŁO / CELE: Celem niniejszego artykułu jest systematyczny przegląd proponowanych metod leczenia medycznego lub chirurgicznego u pacjentów w przewlekłym stanie wegetatywnym wegetatywnym (VS) lub stanie minimalnej świadomości (MCS), a także mechanizmów ich działania i ograniczeń. działania i ograniczeń. METODY: Do tego przeglądu zgodziliśmy się włączyć pacjentów w VS lub MCS, którzy utrzymywały się przez ponad 6 miesięcy w przypadkach pourazowych i ponad 3 miesiące w przypadkach nieurazowych, przed czasem interwencji. Wyszukiwania były prowadzone niezależnie przeprowadzone niezależnie przez 2 badaczy między majem 2009 r. a wrześniem 2009 r. w następujących bazach danych następujących bazach danych: Medline, Web of Science i Cochrane Library. Wyszukiwanie uzupełniono przez sprawdzenie odnośników do wszystkich istotnych artykułów. odpowiednich artykułów. Ogółem do przeglądu systematycznego zakwalifikowano 16 artykułów. WYNIKI: Według 16 kwalifikujących się badań, leczenie za pomocą dopaminergiczne (lewodopa, amantadyna), zolpidem i stymulację nerwu pośrodkowego lub leczenie chirurgiczne polegające na głębokiej stymulacji mózgu, zewnątrzoponowej stymulacji kory stymulację korową, stymulację rdzenia kręgowego i baklofen dooponowy. wykazały poprawę poziomu świadomości w niektórych przypadkach. WNIOSEK: Proponowane metody leczenia zaburzeń świadomości nie osiągnęły jeszcze poziomu "terapii opartych na dowodach". nie osiągnęły jeszcze poziomu "terapii opartych na dowodach"; co więcej, dotychczasowe badania doprowadziły do niejednoznaczności. Opublikowane odpowiedzi terapeutyczne muszą być uzasadnione dalszymi badaniami klinicznymi o solidnej metodologii. --- CELE: Opracowanie modeli predykcyjnych powrotu do zdrowia ze stanu wegetatywnego (VS) i stanu minimalnej świadomości (MCS) po urazowym uszkodzeniu mózgu (TBI) oraz zebranie wstępnych dowodów na wpływ różnych leków psychotropowych na proces powrotu do zdrowia w celu wsparcia przyszłych randomizowanych badań kontrolowanych. Projekt Podłużny obserwacyjny projekt kohortowy, w którym informacje demograficzne, informacje demograficzne, historia urazu i ostrej opieki, dane neuroobrazowe i początkowy wynik w skali oceny niepełnosprawności (DRS) Skala oceny niepełnosprawności (DRS) zostały zebrane w momencie rejestracji do badania. Cotygodniowe dane z obserwacji, obejmujące wynik w skali DRS, przyjmowane leki psychoaktywne i powikłania powikłania medyczne, były gromadzone aż do wypisu ze szpitala. rehabilitacji szpitalnej. MIEJSCE BADANIA: Siedem ośrodków rehabilitacji szpitalnej w Stanach Zjednoczonych i Europie i Europie ze specjalistycznymi programami leczenia pacjentów z VS i MCS. UCZESTNICY: Osoby z TBI (N=124), które przebywały w VS lub MCS od 4 do 16 tygodni po urazie. po urazie. INTERWENCJE: Nie dotyczy. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW: Wynik w skali DRS po 16 tygodniach od urazu i czas do po raz pierwszy zastosowano się do poleceń (wśród uczestników wykazujących brak polecenia w momencie włączenia do badania). Wyniki: Wynik DRS w momencie rejestracji, czas między a włączeniem do badania oraz tempo zmian DRS w ciągu pierwszych 2 tygodni obserwacji po badaniu były wysoce predykcyjne dla obu wyników. Żadne zmienne związane z charakterystyką urazu lub zmianami w neuroobrazowaniu były istotnymi predyktorami. Spośród leków psychoaktywnych, chlorowodorek amantadyny był z większym powrotem do zdrowia, a sól sodowa dantrolenu była związana z mniejszym powrotem do zdrowia, pod względem pod względem wyniku DRS po 16 tygodniach, ale nie czasu do wydania poleceń. były przestrzegane. Bardziej szczegółowa analiza czasu poprawy funkcjonalnej, w odniesieniu do rozpoczęcia stosowania amantadyny dostarczyła sugestywnych, ale nie ostatecznych dowodów na przyczynową rolę leku. WNIOSKI: Wyniki te pokazują wykonalność poprawy przewidywania wyników z VS i MCS przy użyciu łatwo dostępnych zmiennych klinicznych i dostarczają sugestywnych dowodów na działanie amantadyny i dantrolenu, ale wyniki te wymagają wyniki wymagają potwierdzenia w randomizowanych badaniach kontrolowanych. --- Neurobiologiczne podejście do świadomości wychodzi z założenia, że wszystkie fenomenalne doświadczenia są oparte na aktywności neuronów w mózgu. fenomenalne doświadczenia są oparte na aktywności neuronalnej w mózgu. Świadomość ma dwa główne składniki: czuwanie i świadomość. Chociaż może to być być stosunkowo łatwe do określenia neuronalnych korelatów czuwania, nie jest tak samo w przypadku świadomości. świadomości, której neuronalne korelaty są słabo poznane. słabo poznane. Znajomość obwodów i neurochemii stanu snu / czuwania jest konieczna, ale niewystarczająca do zrozumienia obwodów i neurochemii świadomości. neurochemii świadomości. Zaburzenia świadomości (DOC) obejmują śpiączkę, stan wegetatywny i stan minimalnej świadomości. Badanie DOC i zmian elektrofizjologicznych leżących u podstaw wywołanej znieczuleniem ogólnym utraty może pomóc w zrozumieniu neuronalnych korelatów świadomości. świadomości. Z kolei zrozumienie neuronalnych podstaw świadomości może pomóc w projektowaniu interwencji mających na celu przywrócenie świadomości u pacjentów z DOC pacjentów. Sporadyczne przypadki odzyskania przytomności po DOC były zgłaszane po różnych środków farmakologicznych (baklofen, zolpidem, amantadyna itp.). itp.). Niniejszy przegląd zawiera przegląd takich leków, które pochodzą z różnych różnych klas, ale można je podzielić na dwie główne kategorie: STYMULANTY OUN stymulanty i depresanty OUN. Dostępne dane wydają się sugerować, że efekt przebudzenia z depresantami ośrodkowego układu nerwowego niż stymulantami, przy czym te ostatnie są skuteczniejsze w poprawie funkcjonalnego odzyskiwania funkcji poznawczych i behawioralnych u pacjentów, którzy spontanicznie odzyskali przytomność. pacjentów, którzy spontanicznie odzyskali znaczny poziom świadomości. Istnieje potrzeba przeprowadzenia bardziej rygorystycznych, systematycznych badań i dalszych analiz powyższych metod leczenia, ze szczególnym uwzględnieniem ich mechanizmów działania i neuroprzekaźników. działania i zaangażowanych neuroprzekaźników.
Czy amantadyna jest skuteczna w leczeniu zaburzeń świadomości?
Wykazano, że amantadyna, środek dopaminergiczny, jest skuteczna w indukcji powrotu do zdrowia po zaburzeniach świadomości. Amantadyna jest powszechnie przepisywanym lekiem dla pacjentów z przedłużającymi się zaburzeniami świadomości po urazowym uszkodzeniu mózgu. Amantadyna przyspiesza tempo odzyskiwania funkcji podczas aktywnego leczenia u pacjentów z pourazowymi zaburzeniami świadomości. Wyższe dawki amantadyny można rozważyć w przypadku urazu mózgu.