Czterdzieści cztery wcześniej zdiagnozowane próbki biopsji chirurgicznej oligodendroglioma ze zwapnieniami z akt Szpitala Ogólnego Weteranów w Tajpej w latach 1977-1985 stanowią podstawę tego badania. Trzydziestu dwóch pacjentów (72,8%) miało różny stopień zwapnienia złogów w miąższu guza związanym z naczyniami krwionośnymi natomiast u 12 pacjentów (27,2%) w miąższu guza niezwiązanym z naczyniami krwionośnymi. Dziesięciu pacjentów (22,7%) ujawniło zwapnienia w pobliżu tkanki nowotworowej. Badania histochemiczne zwapniałych złogów nie wykazały obecności minerałów śladowych innych niż wapń i żelazo. poza wapniem i żelazem. Badanie mikroskopowe elektronowe zwapnień wykazało pęcherzyki związane z błoną i promieniowo wytrącone kryształy, które symulowały hydroksyapatyt ciała psammoma w oponiaku. Nie było statystycznie statystycznie istotnej korelacji między śmiercią lub nawrotem pacjentów a zwapnieniem guza, gdy zastosowano test Chi-kwadrat. --- Zwapnienie, takie jak ciało psammoma, jest czasami stwierdzane zwłaszcza w oponiaku rdzenia kręgowego. ale rzadko obserwowano kostnienie guza opon mózgowych. Dwa przypadki skostniałych oponiaków rdzenia kręgowego, zlokalizowanych pozaszpikowo śródrdzeniowo poza kością kręgosłupa, zostały poddane analizie kliniczno-patologicznej. Pacjenci 75-letnia kobieta z oponiakiem na poziomie T9-10 i 60-letnia kobieta z oponiakiem na poziomie T6-8. z oponiakiem na poziomie T6-8. W badaniu patologicznym stężenie nie jest związane z tworzeniem tkanki kostnej. Metaplazja komórek pajęczynówki wydaje się być źródłem struktury kostnej. --- Zwapnienia w zrębie splotu naczyniówkowego dorosłego telencefalicznego badano w 20 pośmiertnych mózgów i jedną biopsję za pomocą mikroskopii świetlnej, transmisyjnej i skaningowej mikroskopii elektronowej i porównano ze zwapnieniami w ciałach psammoma w prawidłowym pajęczaku, pięciu oponiakach rdzenia kręgowego i w kalcyferytach sześciu szyszynek. szyszynki. Piętnaście płodowych i noworodkowych splotów naczyniówkowych zbadano również pod mikroskopem świetlnym. mikroskopii świetlnej. Odkładanie wapnia obserwowano w podnabłonkowych obszarach splotu naczyniówkowego dorosłych. splotu naczyniówkowego, w ścianach naczyń krwionośnych, ale głównie w kulistych ciałkach psammoma. kulistych ciałach psammoma. Zwoje kolagenu o średnicy 20-60 mikronów i otoczone komórkami pajęczynówki zaobserwowano w zrębie splotu naczyniówkowego. splotu naczyniówkowego; wapń, fosfor i żelazo odkładały się w okółkach kolagenu, tworząc tworząc ciałka psammoma. Pęcherzyki macierzy i kolce przypominające hydroksyapatyt były związane z komórkami pajęczynówki otaczającymi okółki kolagenowe oraz z włóknami kolagenowymi wewnątrz okółków. Gęsty amorficzny zwapniały rdzeń każdego ciała psammoma był otoczony zewnętrzną powłoką splecionych włókien kolagenowych włókien kolagenowych łatwo widocznych w skaningowej mikroskopii elektronowej. Podobne ciała psammoma były czasami obserwowane w normalnym pajęczaku. Ciała psammoma w oponiakach przypominały te w zrębie splotu naczyniówkowego. Kalcyferyty w szyszynce różniły się od ciał psammoma; były płatowate, miały bardziej nieregularny kształt i nie miały podstawy kolagenowej. Wyniki tego badania sugerują, że ciałka psammoma w splocie naczyniówkowym, podobnie jak w oponiakach, tworzą się w procesie zwapnienia dystroficznego zwapnienia związanego z komórkami pajęczynówki i włóknami kolagenowymi. Obecność w ciałach psammoma splotu naczyniówkowego może być wynikiem krwotoku do zrębu. do zrębu. Mechanizm zwapnienia w szyszynce pozostaje niejasny. --- Przedstawiamy rzadki przypadek oponiaka mikrocytarnego z nietypowymi cechami neuroradiologicznymi. cechami neuroradiologicznymi. 76-letnia kobieta została przyjęta do naszego szpitala w październiku 1996 roku z powodu października 1996 roku z powodu uczucia ciężkości głowy bez wyraźnych deficytów neurologicznych. Poprzednie badanie TK w 1989 roku nie wykazało żadnych nieprawidłowości, ale kolejne badanie w 1992 roku wykazał obszar o niskiej gęstości w prawym obszarze czołowym. Od tego czasu pacjent był obserwowany jako przypadek zawału mózgu. W momencie tomografii komputerowej ujawniono, że obszar o niskiej gęstości urósł do wielkości 4 cm i niejednorodnie wzmocniony po wstrzyknięciu środka kontrastowego. Na MRI zmiana masowa została przedstawiona jako niska intensywność na obrazie ważonym T1 i o wysokiej intensywności na obrazie ważonym T2. Masa była niejednorodnie wzmocniona po podaniu Gd-DTPA. podaniu Gd-DTPA. Angiogramy prawej tętnicy szyjnej wewnętrznej i zewnętrznej nie wykazały obecności guza ani plam nowotworowych. Kraniogram nie wykazał hiperostozy ani erozji kości, a jednak scyntygram kości wykazał znacznie zwiększony wychwyt obejmujący prawą kość czołową w pobliżu guza. Podczas operacji stwierdzono stwierdzono, że guz wywodzi się z opony twardej w prawej wypukłości czołowej, która była dobrze odgraniczona i oddzielona od otaczającej tkanki mózgowej. Całkowite Przeprowadzono całkowite usunięcie oznaczone jako procedura stopnia I Simpsona. Mikroskopia świetlna mikroskopia ujawniła obfite mikrocysty o różnej wielkości w całym guzie mikrocysty o różnej wielkości w tkance guza z obecnością formacji okółkowej i ciała psammoma, ale nie wykazano złośliwości. złośliwości. Mikroskopia elektronowa dodatkowo wykazała interdygitację sąsiadujących błon komórkowych, desmosomy i włókna wewnątrzcytoplazmatyczne, które są patognomonicznymi objawami oponiaków. Mikrocysty znajdowały się raczej w przestrzeniach w przestrzeniach zewnątrzkomórkowych, a nie w cytoplazmie. Dzięki tym patologicznym patologicznymi, guz został ostatecznie zdiagnozowany jako oponiak mikrocystyczny. --- W tym badaniu przeanalizowaliśmy morfologiczną i ultrastrukturalną charakterystykę ciała psammoma w dziesięciu oponiakach różnych podtypów histologicznych, charakteryzując składniki ciała psammoma i elementy guza, takie jak naczynia włosowate i zwyrodnienia guza, takie jak naczynia włosowate i komórki zwyrodnieniowe, które były klasycznie uważane za inicjatory powstawania tych wapiennych struktur. Dyskusja diagnostyczne ciałek psammoma w guzach ośrodkowego układu nerwowego, jak również ośrodkowego układu nerwowego, a także ich histogenezę. Różne punkty widzenia wyjaśniające biologiczną mineralizację w innych obszarach organizmu są jak również powstawanie ciał psammoma, porównując dane morfologiczne uzyskane w tym badaniu. dane morfologiczne uzyskane w tym badaniu. Stwierdzono, że mineralizacja ciał jest indukowana głównie przez włókna kolagenowe syntetyzowane przez meningocyty i że forma meningocyty i że forma mineralizacji jest sferyczna, a wzrost jest promieniowy, kontrolowany przez komórki nowotworowe. --- Guz śródkostny stwierdzono u 63-letniego mężczyzny z rakiem płuca podczas badania diagnostycznego przerzutów. Zwykłe zdjęcie rentgenowskie czaszki wykazało dużą osteolityczną w lewej kości skroniowo-ciemieniowej. Scyntygramy kości i Ga wykazały zwiększoną aktywność w tej zmianie. Tomografia komputerowa wykazała izodensyjną soczewicowatą, która była jednorodnie wzmocniona środkiem kontrastowym. Guz był izointensywny w T1 i wysokointensywny w T2 oraz na obrazach MR ważonych protonami. Guz usunięto en bloc wraz z otaczającą go prawidłową kością. Dołączona opona twarda była znacznie pogrubiała, ale nie stwierdzono naciekania guza. Diagnoza histologiczna rozpoznano oponiaka przejściowego z ciałem psammoma. Po operacji został przeniesiony z powrotem do szpitala Okinawa i wykonano lobektomię prawego dolnego płata płuca z powodu guza płuca. Rozpoznanie histologiczne to dobrze zróżnicowany gruczolakorak. Zbadaliśmy immunohistochemicznie ekspresję białka p53, ale immunoaktywność p53 nie zaobserwowano w żadnym z guzów. Nowotwory mnogie związane z guzem mózgu są stosunkowo rzadkie, ale częstość ich występowania wzrośnie w przyszłości wraz z rozwojem diagnostyki. diagnostyki. Diagnoza patologiczna da nam decydującą szansę na właściwe leczenie. możliwość właściwego leczenia. Należy podkreślić, że w przypadku nowotworach należy zachować ostrożność, aby uniknąć błędnej diagnozy przerzutów. --- Opisano przypadek cytologicznie zweryfikowanego wewnątrzoponowego rozsiewu łagodnych oponiaków. oponiaków. 36-letni mężczyzna został przyjęty do naszego szpitala z powodu zaplanowano operację przezklinową w celu usunięcia wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego spowodowanego nawracającym gruczolakiem przysadki. nawracającym gruczolakiem przysadki. Tomografia komputerowa wykazała przypadkowe guzy rozprzestrzeniły się w cysternach pontomedullarnych i otaczających. Badanie głowy MRI głowy i kręgosłupa wykazało ponad piętnaście małych guzów w tylnym dole piersiowym kanale kręgowym. Cytologia płynu mózgowo-rdzeniowego wykazała łagodne włókniaki lub oponiaka z tworzeniem okółków i ciałem psammoma. Kilka komentarzy na temat mechanizmu wewnątrzoponowego rozprzestrzeniania się oponiaków. oponiaków. --- W czterech przypadkach oponiaka fibroblastycznego zbadano drobną strukturę ciał psammoma. oponiaka włóknistokomórkowego. Ogólnie rzecz biorąc, duża liczba różnej wielkości zwapniałych ciałek (ciała psammoma) były rozproszone wśród włókien śródmiąższowych. W tych ciałach, najmniejsze miejsce zwapnienia znaleziono w pęcherzykach macierzy związanej z błoną zewnątrzkomórkową. które mierzyły około 0,1 do 0,2 mu średnicy. Ponadto, zewnątrzkomórkowe "gigantyczne ciała macierzy", z lub bez agregatów hydroksyapatytu i mierzące do 3 mu średnicy, były często spotykane. Ciała te były najwyraźniej zaopatrzone w pojedyncze, podwójne lub wielokrotne koncentryczne ściany o średniej grubości prawie 0,1 mu. Prawdopodobnie pochodziły one z komórek nowotworowych w wyniku pozostałości cytoplazmatycznych związanych ze zwyrodnieniem komórkowym lub martwicą komórek. degeneracją komórek lub nekrotycznymi procesami komórkowymi. Kryształy hydroksyapatytu wytrąciły się wielokrotnie w obrębie ciałek. Osad może stopniowo agregować w obrębie i gromadzić się w skupiska, tworząc duże ciało psammoma. Wreszcie, włókna kolagenowe wokół zwapniałych ciał olbrzymich gromadziły złogi kryształów apatytu tworząc ogromne ciało psammoma. Odkrycia te sugerują, że zarówno ciała olbrzymie i pęcherzyki macierzy mogą służyć jako początkowe nidus zwapnienia ciał psammoma w oponiaku fibroblastycznym. W konsekwencji, ten proces mineralizacji może reprezentować pewne dystroficzne zwapnienie komórek meningocytarnych. --- CEL: Zbadanie etiologii i wyników kliniczno-patologicznych związanych z z meningioangiomatozą i ocena immunoreaktywności MIB1 (marker proliferacji komórek w tej zmianie). proliferacji komórek) w tej zmianie. OPIS: Retrospektywna seria patologii chirurgicznych trzech pacjentów. MIEJSCE: Trzeciorzędowy ośrodek referencyjny z dużą liczbą operacji padaczki. PACJENCI: Osoby z meningioangiomatozą, które przeszły chirurgiczną resekcję zmiany. zmiany. WYNIKI: Badaniem objęto trzech pacjentów w wieku 11, 14 i 32 lat (dwie kobiety, jeden mężczyzna). obejmuje badanie. Wszyscy pacjenci zgłaszali się z historią nieuleczalnych napadów (2, 3 i 30 lat). Żaden z pacjentów nie miał choroby von Recklinghausena. Wszyscy trzej pacjenci przeszli całkowitą resekcję zmiany zmiany, a pooperacyjne okresy wolne od napadów wahały się od 7 do 15 miesięcy. Histologicznie zmiana charakteryzuje się proliferacją naczyń krwionośnych i komórek opon mózgowo-rdzeniowych rozmieszczonych wokół naczyń w oponach mózgowo-rdzeniowych, korze i leżącej poniżej istocie korze mózgowej i istocie białej. Tworzenie się ciał jamistych lub dystroficzna mineralizacja i glejozę miąższu międzykomórkowego zaobserwowano we wszystkich trzech przypadkach. Barwienia Bodiana nie wykazały splątków neurofibrylarnych w obrębie neuronów miąższowych. neuronów miąższowych. Ogniskową dodatnią antygenową błonę nabłonkową zaobserwowano w dwóch zmianach i była nieobecna w jednej. Barwienie MIB1 zaobserwowano w dwóch zmianach (indeks MIB1 = 0,8 i 0,6) w jądrach komórek meningotelialnych i było nieobecne w jednym przypadku. w jednym przypadku. WNIOSKI: Meningioangiomatoza jest rzadką zmianą malformacyjną lub hamartomatyczną ośrodkowego układu nerwowego. ośrodkowego układu nerwowego charakteryzującą się proliferacją naczyń i okołonaczyniowych mankietów i okołonaczyniowych mankietów komórek meningotelialnych. Brak immunoreaktywności MIB1 lub niskie wskaźniki immunoreaktywności MIB1 lub niskie wskaźniki MIB1 w zmianie potwierdzają kliniczne wrażenie wolno rosnącej zmiany i dodatkowo potwierdzają etiologię malformacyjną lub hamartomatyczną. --- Przedstawiono siedem samotnych guzów włóknistych (SFT) opon mózgowo-rdzeniowych i ich cechy kliniczno-patologiczne porównano z cechami kliniczno-patologicznymi 64 oponiaków włóknistych (FM). Wśród pacjentów z SFT było 5 kobiet i 2 mężczyzn w wieku od 47 do 73 lat. Guzy Oparte na oponie twardej guzy obejmowały obszar parasagitalny (1), tentorium (2), kąt móżdżkowo-mostowy (2) i obszar kręgosłupa (2). Każdy z nich wykazywał inwazję mózgu i korzenia nerwu rdzeniowego. Spośród czterech SFT z co najmniej roczną obserwacją, jeden subtotalnie resekowany wznowił się. Żaden guz nie dał przerzutów. Wszystkie składały się z wrzecionowatych komórek ułożonych w pęczki między widocznymi, eozynofilowymi pasmami kolagenu. eozynofilowymi pasmami kolagenu. Brak było okółków i piętrowych układów komórek. Mitozy wahały się od 1 do 7/10 400 x pól. Wskaźniki znakowania MIB-1 wahały się od 1% do 18% (średnio 4%). Wszystkie były PAS ujemne i wykazywały silną immunoreaktywność dla wimentyny i CD34. Spośród badanych przypadków, połowa była immunopozytywna dla receptorów estrogenowych i progesteronowych. immunopozytywne. Większość (72%) FM wystąpiła u kobiet i większość (72%) była nadnamiotowa. Nawrót odnotowano u 15%. Aktywność mitotyczna wahała się od 0 do 3 mitoz na 10 400 x pól (średnia < 1). Wskaźniki znakowania MIB-1 wahały się od 1% do 5% (średnio 1,5%). W przeciwieństwie do SFT, FM zawierały glikogen i w różnym stopniu wykazywały wzór gwiaździsty (13 z 20), tworzenie się ciał psammoma (9 z 20) i zwapnienie kolagenu (4 z 20). Immunoreaktywność obejmowała wimentynę (100%), ogniskowe lub niejednolite EMA (80%), białko S-100 (80%), kolagen IV (25%) oraz niejednolite, łagodne do umiarkowanego barwienie CD34 (60%). Spośród badanych przypadków prawie połowa była estrogenu i wszystkie były dodatnie pod względem receptora progesteronu. SFT opon mózgowo-rdzeniowych stanowią odrębną jednostkę morfologiczną, której cechy morfologiczne i immunohistochemiczne morfologiczne i immunohistochemiczne różnią się od FM i sugerują histogenetyczny związek histogenetyczny związek z SFT opłucnej. Chociaż mniejszość histologicznie wydaje się być niskiego złośliwa, nasze ograniczone doświadczenie sugeruje, że zachowują się one w łagodny sposób. sposób. Klasyfikacja guzów mezenchymalnych wpływających na ośrodkowy układ nerwowy ośrodkowy układ nerwowy musi zostać rozszerzona o SFT. --- Dwadzieścia ludzkich oponiaków zbadano pod kątem IgG i IgM metodą bezpośredniej immunofluorescencji lub metodami immunoperoksydazowymi. IgG była wyraźnie w naczyniach krwionośnych, okółkach i ciałach psammoma oraz wokół nich. Była również wyraźnie obecna na błonach cytoplazmatycznych komórek nowotworowych. Z drugiej strony IgM była widoczna tylko w obrębie naczyń krwionośnych. Znaczenie tych wyników jest krótko omówione, w tym możliwe humoralne reakcje immunologiczne w odniesieniu do powstawania ciałek okółkowych i psammoma w oponiaku. --- W przeciwieństwie do struktury wewnętrznej, trójwymiarowa struktura ciałek psammona w oponiakach nie jest dobrze zdefiniowana. W niniejszym badaniu zbadano trzy hodowane oponiaki, w których obserwacja powierzchni ciałek psammoma może być łatwiejsza niż w tkankach nowotworowych, ponieważ wpływ tkanki łącznej jest zminimalizowany w hodowli tkankowej. zminimalizowany w hodowli tkankowej. Wczesna hodowla ujawniła, że ciałka psammoma z zwapnieniem były zawieszone w pożywce do hodowli tkankowej, a więc były zebrane, odwirowane, a następnie przetworzone do mikroskopii elektronowej. Ultrastrukturalnie, ciałka psammoma miały w większości kulisty kształt i składały się z z rdzenia gęstego zwapnienia i otaczających wiązek włókien kolagenowych. Oprócz od ciał psammoma, okrągłe ciała z koncentryczną laminacją jak mikroskopii świetlnej często obserwowano okrągłe ciałka z koncentryczną laminacją przypominającą poprzecznie pokrojoną cebulę. Ciała te składały się głównie z plątaniny włókien kolagenowych wyłaniających się z otaczających komórek nowotworowych. Wyniki sugerują, że ciałka psammoma w oponiakach powstają częściowo z okółków opon mózgowo-rdzeniowych z powodu produkcji kolagenu przez komórki nowotworowe przez komórki nowotworowe, po której następuje obliteracja i zanik wyrostków komórek nowotworowych, chociaż niektóre z alternatywnych ścieżek tworzenia ciał psammoma zaproponowanych przez innych badaczy nie mogą być wykluczone przez to badanie. --- Ciała Psammoma w okółkach meningocytarnych badano za pomocą mikroskopii elektronowej. W niektórych okółkach widoczne były włókna tkanki łącznej i pęcherzyki związane z błoną przylegały do zdegenerowanych komórek. Niektóre małe pęcherzyki o średnicy od 0,1 do 0,5 mikrona średnicy, były obrysowane błoną plazmatyczną (pęcherzyki macierzy), inne większe, o średnicy od 1 do kilku mikronów, były otoczone grubą ścianą (matrix ciała olbrzymie). Zmineralizowane złogi były częste w tych pęcherzykach i czasami duże masy zmineralizowanych włókien tkanki łącznej (ciałka psammoma ciała). Analiza materiału w zmineralizowanych pęcherzykach i włóknach włókien, przy użyciu mikroanalizatora rentgenowskiego z dyspersją energii, wykazała, że zarówno wapń i fosfor, a hydroksyapatyt został potwierdzony przy użyciu dyfraktometru rentgenowskiego. dyfraktometru rentgenowskiego. Tworzenie się ciał Psammoma w okółkach meningocytów może reprezentować zwyrodnienie w niektórych okółkach komórek centralnych, które zawierają włókna tkanki łącznej. włókien tkanki łącznej, wytwarzając resztki komórkowe, takie jak pęcherzyki zainwestowane w błonę. Następnie, w tych pęcherzykach, a proces mineralizacji rozszerza się na sąsiednie włókna tkanki łącznej. do sąsiednich włókien tkanki łącznej. Zwapniona masa tworzy ciało psammoma ciało.
Czy ciałka psammoma są charakterystyczne dla oponiaków?
Tak, ciałka psammoma są często spotykane i są charakterystyczne dla oponiaków. Mogą one jednak występować również w innych typach guzów lub tkankach nienowotworowych.