Spermiogeneza jest procesem postmeiotycznym, który napędza rozwój okrągłych spermatyd do w pełni wydłużonych plemników. Wydłużanie plemników jest w dużej mierze kontrolowane potranskrypcyjnie po globalnym wyciszeniu syntezy mRNA z haploidalnego genomu. haploidalnego genomu. Tutaj szczury, które różnie wyrażają EGFP z lentiwirusowego transgenu lentiwirusowego transgenu podczas wczesnych i późnych etapów spermiogenezy wykorzystano do sortowania przepływowego frakcji okrągłych i wydłużających się plemników. Analiza spektralna plamek białkowych w żelu 2D wzbogaconych >3-krotnie w każdej frakcji ujawniła heterogeniczny proteom wiążący RNA (hnRNPA2/b1, hnRNPA3, hnRPDL, hnRNPK, hnRNPL, hnRNPM, PABPC1, PABPC4, PCBP1, PCBP3, PTBP2, PSIP1, RGSL1, RUVBL2, SARNP2, TDRD6, TDRD7) obficie wyrażane w okrągłych spermatydach przed ich wydłużeniem. Warto zauważyć, że każde białko w tym klastrze ontologicznym reguluje alternatywny splicing, transport subkomórkowy, degradację i/lub translację represję translacji mRNA. W przeciwieństwie do tego, wydłużające się frakcje spermatyd były wzbogacone w enzymy glikolityczne, enzymy redoks i czynniki syntezy białek. Białka kodowane przez retrogeny były nadreprezentowane wśród najbardziej obfitych zidentyfikowanych czynników wydłużających spermatydy. Zgodnie z tymi biochemicznymi biochemicznymi i odpowiadającymi im profilami histologicznymi, zidentyfikowane czynniki przetwarzania RNA czynniki przetwarzania RNA, które zgodnie z przewidywaniami wspólnie napędzają posttranskrypcyjną ekspresję alternatywnego egzomu, który napędza końcowe etapy plemników dojrzewania i kondycji. --- Kontrola translacji wielu mRNA w rozwijających się zarodkach metazoicznych jest osiągana poprzez zmiany w długości ich ogona poli(A). Rodzina cytoplazmatycznych białek białek wiążących poli(A) (PABP) wiąże ogon poli(A) i może regulować translację i stabilność mRNA. translację i stabilność mRNA. Jednakże, pomimo obszernej biochemicznej charakterystyki jednego członka rodziny (PABP1), zaskakująco niewiele wiadomo o ich roli in vivo lub pokrewieństwie funkcjonalnym. Ponieważ nie ma żadnych informacji dostępnych u kręgowców, zajmujemy się ich biologicznymi rolami, ustalając, że każdy z cytoplazmatycznych PABP konserwowanych w Xenopus laevis [PABP1, embrionalny PABP (ePABP) i PABP4] jest niezbędny do prawidłowego rozwoju. Za pośrednictwem morfolino knockdown PABP1 lub ePABP powoduje zarówno fenotypy przednie, jak i tylne oraz letalność embrionalną. W przeciwieństwie do tego, zubożenie PABP4 skutkuje głównie przednimi wadami i letalnością na późniejszych etapach rozwoju. wady i letalność na późniejszych etapach. Nieoczekiwanie, eksperymenty krzyżowego ratowania ujawniają, że ani ePABP, ani PABP4 nie mogą w pełni uratować deplecji PABP1, ustalając, że PABP mają różne funkcje. Analiza porównawcza niescharakteryzowanego PABP4 z PABP1 i ePABP pokazuje, że ma on wspólną mechanistycznie zachowaną podstawową rolę w promowaniu globalnej translacji. Konsekwentnie z tą analizą, każdy morfant wykazuje defekty syntezy białek, co sugeruje że ich rola w regulacji translacji specyficznej dla mRNA i / lub rozpadu mRNA, a nie globalnej translacji, leżą u podstaw różnic funkcjonalnych między PABP. Eksperymenty z zamianą domen ujawniają, że podstawa funkcjonalnej specyficzność jest złożona, obejmująca wiele domen PABP i jest nadawana, przynajmniej częściowo, przez interakcje białko-białko. --- Białko wiążące poli(A) 1 (PABP1) odgrywa fundamentalną rolę w regulacji translacji mRNA. translacji i stabilności mRNA, z których oba są kluczowe dla wielu różnych procesów komórkowych. procesów komórkowych. Chociaż ogólnie jest to rozproszone białko cytoplazmatyczne, może być w dyskretnych ogniskach, takich jak ziarnistości stresowe i neuronalne. Ssaki kodują kilka dodatkowych cytoplazmatycznych PABP, które pozostają słabo scharakteryzowane, a z wyjątkiem wyjątkiem PABP4, wydają się być ograniczone w swojej ekspresji do niewielkiej liczby niewielkiej liczby typów komórek. Odkryliśmy, że PABP4, podobnie jak PABP1, jest rozproszonym białkiem cytoplazmatycznym, które może być zlokalizowane w ziarnistościach stresowych. Jednakże, Ekspozycja na promieniowanie UV nieoczekiwanie relokowała oba białka do jądra. Jądrowa PABP towarzyszyło zmniejszenie syntezy białek, ale nie było to związane z apoptozą. nie była związana z apoptozą. Badając mechanizm relokalizacji PABP, stwierdziliśmy, że była ona związana ze zmianą dystrybucji poli(A) RNA w komórkach. Dalsze badania wykazały, że ta zmiana w dystrybucji RNA nie miała wpływu nokaut PABP, ale perturbacje, które blokują eksport mRNA odzwierciedlają relokalizację PABP. Nasze wyniki potwierdzają model w którym eksport jądrowy PABP jest zależny od trwającego eksportu mRNA, oraz że blok tego procesu po ekspozycji na promieniowanie UV prowadzi do akumulacji cytoplazmatycznych PABP w jądrze. Dane te zapewniają również mechanistyczny wgląd w doniesienia że inhibitory transkrypcji i ekspresja niektórych białek wirusowych powodują relokację PABP do jądra. --- Białko wiążące poli(A) (PABP) wiąże ogony poli(A) mRNA i wpływa na stabilność mRNA stabilność i translację. Pokazujemy tutaj, że w komórkach NIH3T3 jest niewiele wolnego PABP z ogromną większością skompleksowaną z RNA. Stwierdziliśmy, że PABP w lizatach cytoplazmatycznych NIH3T3 lizaty cytoplazmatyczne i rekombinowany ludzki PABP mogą wiązać się z RNA bogatym w AU z wysokim powinowactwem. Ludzki PABP wiązał bogaty w AU RNA z Kd w zakresie nm, który był tylko sześciokrotnie słabsze niż powinowactwo do oligo(A) RNA. Skrócony PABP zawierające domeny motywu rozpoznawania RNA 3 i 4 zachowały wiązanie zarówno do AU-rich i oligo(A) RNA, podczas gdy skrócony PABP zawierający domeny motywu rozpoznawania RNA domeny motywu rozpoznawania RNA 1 i 2 były wysoce selektywne dla oligo(A) RNA. Indukowalny PABP, iPABP, okazał się jeszcze mniej dyskryminujący niż PABP w wiązaniu RNA, z powinowactwo do RNA bogatego w AU i oligo(A) różniło się tylko dwukrotnie. Dane te sugerują, że iPABP i PABP mogą w niektórych sytuacjach oddziaływać z innymi regionami RNA regionami RNA oprócz ogona poli(A). --- Cytoplazmatyczne białka wiążące poli(A) (PABP) regulują stabilność i translację mRNA. translację. Chociaż głównie zlokalizowane w cytoplazmie, białka PABP krążą również w jądrze. Ostatnie prace wykazały, że ich lokalizacja w stanie ustalonym może być zmieniona przez stresy komórkowe, takie jak promieniowanie ultrafioletowe (UV) i zakażenie kilkoma wirusami, co skutkuje jądrową akumulację PABP. Tutaj przedstawiamy dalsze dowody na to, że ich interakcje z mRNA i kompleksami translacyjnymi oraz ich uwalnianie są ważne w określaniu ich dystrybucji subkomórkowej i proponujemy zintegrowany model dla regulowanego transportu jądrowo-cytoplazmatycznego PABP. --- Tob jest członkiem wyłaniającej się rodziny białek antyproliferacyjnych, które hamują wzrost komórek w przypadku nadekspresji. mRNA Tob ulega silnej ekspresji w anergicznych komórkach T. anergicznych limfocytach T, a nadekspresja Tob hamuje transkrypcję interleukiny-2 (IL-2) poprzez interakcję ze Smadami. Tutaj zidentyfikowaliśmy dwa typy klonów cDNA kodujących białko wiążące poli(A) (PABP) i indukowalne PABP (iPABP), badając bibliotekę ekspresyjnego cDNA za pomocą sondy GST-Tob. Eksperymenty koimmunoprecypitacji i ściągania GST wykazały, że Tob związany z karboksylowo-końcowym regionem iPABP. Następnie odkryliśmy, że iPABP, podobnie jak PABP, był zaangażowany w regulację translacji: iPABP zwiększał translację IL-2 mRNA in vitro. Zwiększona translacja IL-2 mRNA wymagała sekwencji 3'UTR i sekwencji poli(A). Tob znosił wzmocnienie translacji poprzez jego interakcję z karboksylowo-końcowym regionem iPABP in vitro. Konsekwentnie, nadekspresja Tob w komórkach NIH3T3, w których egzogenny iPABP był stabilnie spowodowała zahamowanie produkcji IL-2 z jednocześnie transfekowanych plazmidów ekspresyjnych transfekowanego plazmidu ekspresji IL-2. Wreszcie, Tob, którego ekspresja była indukowana przez stymulację anergiczną, była koimmunoprecypitowana z iPABP w ludzkich limfocytach T. Odkrycia te sugerują, że Tob jest zaangażowany w supresję translacji mRNA IL-2 w anergicznych limfocytach T poprzez interakcję z iPABP. --- Białko wiążące poli(A) (PABP) jest ważnym czynnikiem inicjującym translację. który wiąże się z poliadenylowanym końcem 3' mRNA. Wcześniej wykazaliśmy, że PABP2 oddziałuje z polimerazą RNA zależną od RNA (RdRp) i VPg-Pro wirusa mozaiki rzepy (turnip mosaic virus, RdRp). wirusa mozaiki rzepy (TuMV) w obrębie pęcherzyków indukowanych wirusem. Co najmniej osiem izoform PABP jest produkowanych w Arabidopsis thaliana, z których trzy (PABP2, PABP4 i PABP8) ulegają wysokiej i szerokiej ekspresji i prawdopodobnie stanowią większość PABP wymaganą dla funkcji komórkowych. Po zakażeniu TuMV, wzrost ekspresji białka i mRNA z genów PAB2, PAB4 i PAB8. Testy wiązania in vitro ujawniły, że RdRp i białko związane z genomem wirusa (VPg-Pro) oddziałują preferencyjnie z PABP2, ale są również zdolne do interakcji z jednym lub oboma innych PABP klasy II (tj. PABP4 i PABP8). Aby ocenić, czy PABP jest wymagane do replikacji potyvirusa, A. thaliana pojedyncze i podwójne nokauty pab zostały wyizolowane i zaszczepione TuMV. Wszystkie linie wykazywały podatność na TuMV. Jednakże, gdy przeprowadzono precyzyjne monitorowanie akumulacji wirusowego RNA, stwierdzono w mutantach pab2 pab4 i pab2 pab8, w porównaniu z roślinami typu dzikiego. Poziomy PABP były najbardziej znacznie zmniejszone we frakcji związanej z błoną w obu tych mutantach. mutantów. Poziomy mRNA TuMV korelowały zatem z komórkowymi stężeniami PABP w A. thaliana. Dane te zapewniają dalsze wsparcie dla roli PABP w replikacji potyvirusa. --- Cytoplazmatyczne białko wiążące poli(A) 4 (PABPC4) jest białkiem przetwarzającym RNA, które odgrywa ważną rolę w regulacji ekspresji genów. Celem tego było zbadanie wzorca ekspresji i zidentyfikowanie potencjalnego klinicznego znaczenia PABPC4 w raku jelita grubego. Analiza immunohistochemiczna wykazała, że 26,7% (27/101 pacjentów) pierwotnych guzów jelita grubego i 60,5% (23/38 pacjentów) odpowiadających im sąsiadujących, prawidłowych tkanek wykazywało wysoką cytoplazmatyczną ekspresję PABPC4, podczas gdy ekspresja była nieobecna w 98% (43/44 pacjentów) odległych, prawidłowych tkanek. Korzystając z analizy Kaplana-Meiera, zaobserwowaliśmy że ekspresja PABPC4 była istotnie skorelowana z przeżyciem wolnym od choroby i całkowitym przeżyciem u pacjentów z rakiem jelita grubego w stadium II i III (odpowiednio raka jelita grubego (odpowiednio P=0,022 i P=0,020). Ekspresja PABPC4 była pozytywnie związana z wynikiem przeżycia i może mieć wartość predykcyjną w prognozowaniu pacjentów z rakiem jelita grubego. Podsumowując, nasze wyniki wskazują, że PABPC4 może odgrywać rolę w patogenezie raka jelita grubego.
Z czym wiąże się białko wiążące poliadenylany 4 (PABP4)?
PABP4 wiąże ogony poli(A) mRNA.