Przewlekłe nowotwory mieloproliferacyjne (MPN) i zespoły mielodysplastyczne (MDS) mają nieodłączną tendencję do progresji do ostrej białaczki szpikowej (AML). Wykorzystując mikromacierzy SNP o wysokiej rozdzielczości, przebadaliśmy łącznie 517 pacjentów z MPN i MDS w różnych stadiach choroby, w tym 77 przypadków AML z wcześniejszą historią MPN (N = 46) lub MDS (N = 31). Wykryto częste delecje chromosomalne o zmiennej wielkości umożliwiając mapowanie domniemanych genów supresorowych nowotworów zaangażowanych w proces transformacji białaczkowej. proces transformacji białaczkowej. Wykryliśmy częste delecje na krótkim ramieniu ramieniu chromosomu 6 (del6p). Wspólny usunięty region na 6p mapował się do regionu 1.1-Mb i zawierał tylko gen JARID2 - członka kompleksu represyjnego polycomb 2 (PRC2). kompleksu represyjnego polycomb 2 (PRC2). Kiedy porównaliśmy częstotliwość del6p między przewlekłą i fazą białaczkową, zaobserwowaliśmy silny związek del6p z transformacją białaczkową transformacją białaczkową (P = 0,0033). Następnie analiza profili delecji innych członków innych członków PRC2 ujawniła częste utraty genów, takich jak EZH2, AEBP2 i SUZ12; jednak delecje ukierunkowane na te geny były duże. Zidentyfikowaliśmy również zidentyfikowaliśmy również dwóch pacjentów z homozygotycznymi utratami JARID2 i AEBP2. Zaobserwowaliśmy częstą kodelecję AEBP2 i ETV6, a także SUZ12 i NF1. Wykorzystując sekwencjonowanie 40 pacjentów zidentyfikowaliśmy tylko jedną mutację somatyczną w kompleksie PRC2. mutację somatyczną w SUZ12, członku kompleksu PRC2. Ponieważ częstotliwość mutacji punktowych w członkach PRC2 okazała się niska, delecje były głównym typem zmian ukierunkowane na członków kompleksu PRC2. Nasze badanie sugeruje istotną rolę kompleksu PRC2 w transformacji białaczkowej przewlekłych chorób szpikowych. --- Nadekspresja białka grupy polycomb enhancer of zeste homologue 2 (EZH2) została stwierdzona w wielu nowotworach złośliwych, w tym w raku prostaty. (EZH2) stwierdzono w kilku nowotworach złośliwych, w tym w raku prostaty, z agresywnym fenotypem. agresywnym fenotypem. Amplifikacja genu została wcześniej w kilku nowotworach złośliwych, ale nie w raku prostaty. Naszym celem była ocena liczby kopii genu i zmian ekspresji EZH2 w raku prostaty. raka prostaty. Liczba kopii EZH2 w liniach komórkowych (LNCaP, DU145, PC-3, 22Rv1), ksenograftach (n = 10) i guzach klinicznych (n = 191) badano za pomocą fluorescencji w hybrydyzacji in situ. Wszystkie linie komórkowe wykazywały wzrost EZH2. Osiem z dziesięciu ksenograftów wykazało zwiększoną liczbę kopii genu, w tym jeden przypadek wysoki poziom amplifikacji (>lub=5 kopii genu i stosunek EZH2/centromer >lub=2). >lub=2). 34/125 (27%) nieleczonych raków prostaty wykazywało zwiększoną liczbę kopii, ale tylko jeden przypadek ale tylko jeden przypadek amplifikacji niskiego poziomu (> lub = 5 kopii genu i stosunek EZH2/centromer <2), podczas gdy połowa (25/46) raków opornych na hormonoterapię wykazywała zwiększoną liczbę kopii. wykazała zwiększoną liczbę kopii, w tym siedem przypadków amplifikacji niskiego poziomu i trzy przypadki amplifikacji amplifikacji i trzy przypadki amplifikacji wysokiego poziomu (P < 0,0001). Ekspresja EZH2 była znacząco (P = 0,0009) wyższa w raku prostaty opornym na hormony raka prostaty w porównaniu z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego lub nieleczonym rakiem raka, zgodnie z ilościowym testem RT-PCR w czasie rzeczywistym. Stwierdzono również ekspresję białka EZH2 była wyższa w guzach opornych na hormony niż w guzach niż w guzach nieleczonych hormonalnie za pomocą immunohistochemii. Amplifikacja genu EZH2 była znacząco (P < 0,05) związana ze zwiększoną ekspresją białka EZH2. Dane Dane pokazują, że amplifikacja genu EZH2 jest rzadka we wczesnym raku prostaty, podczas gdy część guzów w późnym stadium zawiera amplifikację genu prowadzącą do nadekspresji białka EZH2. do nadekspresji genu, co wskazuje na znaczenie EZH2 w progresji raka prostaty. progresji raka prostaty. --- Pierwotna mikrocefalia (PM) jest zaburzeniem rozwojowym wczesnych neuroprogenitorów które powoduje zmniejszenie masy mózgu, zwłaszcza kory mózgowej. Aby uzyskać nowy wgląd w patogenezę PM, opisujemy rodzinę spokrewnioną w linii prostej z nowym wariantem genetycznym odpowiedzialnym za chorobę. Przeprowadziliśmy mapowanie autozygotyczności, a następnie sekwencjonowanie egzomu w celu wykrycia przyczynowego wariantu genetycznego. wariant genetyczny. Przeprowadzono kilka testów funkcjonalnych w komórkach wyrażających dziki lub zmutowany gen. w celu zrozumienia patogenezy zidentyfikowanej mutacji. Zidentyfikowaliśmy nową mutację w PHC1, ludzkim ortologu Drosophila polihomeotycznego członka grupy polycomb (PcG), która znacząco zmniejsza ekspresję białka PHC1 białka, zwiększa poziom białka Geminin i znacznie znosi zdolność do ubikwitynacji białka PcG. zdolność do ubikwitynacji histonu H2A w komórkach pacjenta. Zubożenie PHC1 w komórkach kontrolnych podobnie zwiększa ekspresję Gemininy i zmniejsza ubikwitynację histonu H2A ubikwitynację. Defekt ubikwitynacji i akumulacja Gemininy z w cyklu komórkowym są ratowane przez nadekspresję PHC1 w komórkach pacjenta. komórkach pacjenta. Chociaż pacjenci z mutacją PHC1 wykazują PM bez jawnej progresji choroby. progresji choroby, komórki pacjenta wykazują również nieprawidłową naprawę uszkodzeń DNA, co jest niwelowane przez nadekspresję PHC1. Odkrycia te ujawniają kilka defektów komórkowych w komórkach niosących mutację PHC1 i podkreślają rolę przebudowy chromatyny w patogenezie PM. w patogenezie PM. --- Zderegulowana ekspresja HOX, poprzez translokacje chromosomalne i rearanżacje białaczki szpikowo-limfoidalnej (MLL) (MLL), jest przyczyną niektórych rodzajów białaczki. Używając odwrotnej transkrypcji-PCR w czasie rzeczywistym, zbadaliśmy ekspresję 43 klastrów HOX, polycomb, MLL i FLT3 w 119 nowo zdiagnozowanych ostrych białaczkach szpikowych u dorosłych (AML). białaczek szpikowych (AML) wybranych ze wszystkich głównych grup cytogenetycznych. Obniżona ekspresja HOX była stałą cechą korzystnych AML, a wśród tych przypadków, inv(16) miały odrębny profil ekspresji. Używając 17-genowego predyktora w 44 dodatkowych próbkach, zaobserwowaliśmy 94,7% swoistość dla klasyfikacji korzystnych vs pośrednie/niekorzystne grupy cytogenetyczne. Wśród innych AML, nadekspresja HOX była związana z mutacjami nukleofosminy (NPM), a my również zidentyfikowaliśmy również fenotypowo podobny podzbiór z wt-NPM. W wielu niekorzystnych i i innych pośrednich cytogenetycznych AML, poziomy HOX przypominały te w normalnych komórkach CD34+ komórki, z wyjątkiem tego, że jednorodność charakterystyczna dla normalnych próbek nie była nie występowała. Zaobserwowaliśmy również, że poziomy HOXA9 były istotnie odwrotnie skorelowane z przeżyciem i że BMI-1 ulegał nadekspresji w przypadkach z rearanżacją 11q23 sugerując, że supresja p19(ARF) może być zaangażowana w białaczkę białaczce związanej z MLL. Wyniki te podkreślają ścisły związek między HOX a niektórymi postaciami AML i podkreślają konieczność określenia, czy różnice te odgrywają rolę w procesie chorobowym. --- Mięsaki zrębu endometrium (ESS) stanowią <10% wszystkich mięsaków macicy. Dane cytogenetyczne dotyczące tego typu nowotworu są ograniczone do 32 przypadków, a kariotypy są często złożone. są często złożone, niemniej jednak wzór rearanżacji jest wyraźnie nielosowy, ze szczególnie częstym zaangażowaniem ramion chromosomowych 6p i 7p. Niedawno wykryto specyficzną translokację t(7;17)(p15;q21) prowadzącą do fuzji dwóch genów palców cynkowych, położonych obok siebie. genów palca cynkowego, zestawionych z innym palcem cynkowym (JAZF1) i połączonych z genem JAZF1 (JJAZ1), została opisana w podgrupie ESS. Przedstawiamy trzy ESS, których kariotypy były pozbawione specyficznego dla choroby t(7;17), ale zamiast tego wykazywały rearanżację pasma chromosomalnego 6p21, dwukrotnie jako niezrównoważony t(6p;7p) i raz jako trójstronna translokacja 6;10;10. Wszystkie trzy guzy wykazywały specyficzną rearanżację genu białka palca PHD 1 (PHF1), zlokalizowanego w chromosomie chromosomalnym 6p21. W dwóch guzach z t(6;7), PHF1 został zrekombinowany z genem JAZF1 z 7p15, prowadząc do powstania genu fuzyjnego JAZF1/PHF1. Trzeci guz wykazał t(6p;10q;10p) jako jedyną nieprawidłowość kariotypową, prowadzącą do fuzji PHF1 z innym partnerem, genem enhancer of polycomb (EPC1) z pozycji 10p11; EPC1 nie był dotychczas związany z nowotworami. Gen PHF1 koduje białko z dwoma motywami palca cynkowego, którego udział w nowotworzeniu i/lub progresji nowotworu nie został wcześniej opisany, ale jego rearanżacja wyraźnie definiuje nową podgrupę patogenetyczną ESS. --- Niestabilność chromosomalna (CIN) jest powszechnie uważana za cechę charakterystyczną raka, ale jej w nowotworowych komórkach macierzystych (CSC) i progresji nowotworu złośliwego pozostają niepewne. pozostaje niepewna. BMI1 jest członkiem grupy białek modyfikujących chromatynę Polycomb która jest niezbędna do samoodnowy komórek macierzystych. W ludzkich nowotworach nadekspresja BMI1 napędza właściwości podobne do macierzystych związane z indukcją przejścia nabłonkowo-mezenchymalnego (EMT), które sprzyja inwazji, przerzutom i złym rokowaniom. złe rokowanie. Tutaj donosimy, że BMI1 pośredniczy w swoich różnorodnych efektach poprzez regulację w górę kinazy mitotycznej Aurora A, która jest kodowana przez gen AURKA. Stwierdzono, że dwa mechanizmy są odpowiedzialne za indukowaną przez BMI1 ekspresję AURKA. Po pierwsze, BMI1 aktywował szlak Akt, tym samym zwiększając ekspresję AURKA poprzez aktywację kompleksu czynników transkrypcyjnych β-katenina/TCF4. Po drugie, BMI1 represjonował miRNA let-7i poprzez mechanizm zależny od kompleksu Polycomb, uwalniając w ten sposób ekspresję AURKA od supresji let-7i. Regulacja AURKA w górę przez BMI1 wywiera kilka efektów, w tym amplifikację centrosomalną i aneuploidię, antyapoptozę i progresję cyklu komórkowego poprzez degradację p53 i EMT poprzez stabilizację Snail. Hamowanie aktywności kinazy Aurora A osłabiało indukowany przez BMI1 wzrost guza in vivo. W próbkach klinicznych raka głowy i i szyi stwierdziliśmy, że koamplifikacja BMI1 i AURKA korelowała z gorszym rokowaniem. gorszym rokowaniem. Łącznie nasze wyniki łączą CSC, EMT i CIN poprzez oś BMI1-AURKA i sugerują terapeutyczne zastosowanie hamowania Aurory A w nowotworach głowy i szyi, w których występuje nadekspresja Aurory A. szyi, w których występuje nadekspresja BMI1. --- Przewlekła białaczka mielomonocytowa (CMML) została ostatnio powiązana z wysoką częstością występowania różnych mutacji w genach, takich jak TET2 lub EZH2, które są związane z w mechanizmy epigenetyczne. Przeprowadziliśmy tablice metylacji DNA w całym genomie i analizę mutacji TET2, IDH1, IDH2, EZH2 i JAK2 w grupie 24 pacjentów z CMML. pacjentów z CMML. 249 genów różniło się metylacją między pacjentami z CMML a grupą kontrolną. Korzystając z analizy ścieżek Ingenuity, zidentyfikowaliśmy w sieci genów skupionej wokół PLC, JNK i ERK, co sugeruje, że te szlaki, których deregulacja te szlaki, których deregulacja została niedawno opisana w CMML, są wpływają mechanizmy epigenetyczne. Mutacje TET2, JAK2 i EZH2 stwierdzono odpowiednio u 15 pacjentów (65%), 4 pacjentów (17%) i 1 pacjenta (4%), podczas gdy nie stwierdzono mutacji mutacji w genach IDH1 i IDH2. Co ciekawe, pacjenci z dzikim typem TET2 grupowali się oddzielnie od pacjentów z mutacjami TET2, wykazywały wyższy stopień hipermetylacji i były związane z kariotypami wyższego ryzyka. kariotypami. Nasze wyniki wskazują na obecność nieprawidłowej metylacji DNA w CMML i identyfikują CMML z mutacją TET2 jako biologicznie odrębny podtyp choroby z odmiennym profilem epigenetycznym. --- Genotypowaliśmy 370 pacjentów z pierwotną mielofibrozą (PMF) i 148 z postpolycythemia vera/postessential thrombocythemia (PPV/PET) MF pod kątem mutacji EZH2. Status mutacji w momencie rozpoznania był skorelowany z parametrami hematologicznymi parametrami hematologicznymi, objawami klinicznymi i wynikiem. Łącznie 25 różnych mutacji EZH2 wykryto u 5,9% pacjentów z PMF, 1,2% pacjentów z PPV-MF i 9,4% pacjentów z PET-MF. Większość z nich stanowiły egzoniczne heterozygotyczne zmiany typu missense. Mutacja EZH2 współistniała z mutacją JAK2V617F lub ASXL1 u 12 z 29 (41,4%) i 6 z 27 (22,2%) ocenianych pacjentów. (22,2%) ocenianych pacjentów; mutacje TET2 i CBL stwierdzono odpowiednio u 2 i 1 pacjentów. Pacjenci z PMF z mutacją EZH2 mieli znacząco wyższą leukocytów, liczbę komórek blastycznych i większe śledziony w momencie rozpoznania, a większość z nich (52,6%) miała z nich (52,6%) znajdowała się w kategorii wysokiego ryzyka International Prognostic Score System (IPSS). Po medianie obserwacji wynoszącej 39 miesięcy, 128 pacjentów (25,9%) zmarło, 81 (63,3%) zmarło, 81 (63,3%) z powodu białaczki. Przeżycie wolne od białaczki (LFS) i całkowite (OS) były znacząco zmniejszone u pacjentów z PMF z mutacją EZH2 (odpowiednio P = .028 i P < .001, odpowiednio); takiego wpływu nie zaobserwowano u pacjentów z PPV/PET-MF, prawdopodobnie ze względu na niską liczbę zmutowanych przypadków. W analizie wieloczynnikowej, przeżycie pacjentów z PMF było przewidywane przez kategorię wysokiego ryzyka IPSS, allel < 25% obciążenie allelem JAK2V617F i status mutacji EZH2. Wnioskujemy, że mutacje EZH2 są niezależnie związane z krótszym przeżyciem u pacjentów z PMF. PMF. --- Niesyndromiczny rozszczep wargi z rozszczepem podniebienia lub bez (CL/P) dotyka ok. 1 na 1000 urodzeń. Badania genetyczne dostarczyły dowodów na rolę kilku genów i loci kandydujących w rozszczepie; jednak często uzyskiwano sprzeczne wyniki i wiele pozostaje do zrobienia. sprzeczne wyniki i wiele pozostaje do zrobienia, aby rozwikłać złożoną genetykę CL/P. genetyki CL/P. W niniejszym badaniu skupiliśmy się na regionie kandydującym w 6p23. w 6p23, regionie, który został uznany za powiązany z CL/P w kilku badaniach w kilku badaniach, próbując znaleźć gen podatności tymczasowo nazwany OFC1. Eksperymenty ekspresji genów w zarodku myszy z pozycyjnymi genami kandydującymi ujawniły, że JARID2 ulegał wysokiej i specyficznej ekspresji w komórkach nabłonka komórek w łączących się półkach podniebiennych. Rodzinne badanie nierównowagi sprzężeń potwierdziło kluczową rolę JARID2 w rozwoju orofacjalnym i silnie wspiera rolę tego genu w etiologii CL/P (test haplotypów wielokrotnych P=6 x 10(-5)). Zrozumienie molekularnej roli JARID2 w rozwoju twarzoczaszki może zaoferować dodatkowe informacje w celu dalszego rozwikłania złożonej genetyki CL/P. --- W tym badaniu wykazaliśmy wysoką częstotliwość spontanicznej białaczki z komórek T γδ (T-ALL) u myszy z bialleliczną delecją enhancer of zeste homolog 2 (Ezh2). Komórki nowotworowe wykazują niewielkie pozostałości trimetylacji H3K27 w porównaniu do z grupą kontrolną. EZH2 jest składnikiem kompleksu białkowego grupy PRC2 Polycomb, który jest związany z metylotransferazami DNA. Korzystając z sekwencjonowania sekwencjonowanie, identyfikujemy zmiany w poziomach ekspresji genów EZH2 i nabytych mutacji w genach związanych z PRC2 (DNMT3A i JARID2) u dorosłych ludzi z T-ALL. T-ALL. Łącznie badania te dokumentują, że deregulacja EZH2 i powiązanych genów genów prowadzi do rozwoju mysiej i prawdopodobnie ludzkiej T-ALL. --- CEL: Podgrupa pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS), którzy są z chorobą niższego ryzyka, zgodnie z definicją Międzynarodowego Systemu Prognostic Scoring System (IPSS) wykazuje bardziej agresywną chorobę i krótsze całkowite niż oczekiwano. Identyfikacja pacjentów z większym niż przewidywane ryzykiem prognostycznym może wpłynąć na wybór terapii i poprawić opiekę nad pacjentami z MDS niższego ryzyka. PACJENCI I METODY: Przeprowadziliśmy niezależną walidację skali prognostycznej MD Anderson MD Anderson Prognostic Scoring System (LR-PSS) w kohorcie 288 pacjentów z MDS o niskim lub średnim ryzyku 1 IPSS i zbadaliśmy próbki szpiku kostnego od tych pacjentów pod kątem mutacji w 22 genach, w tym SF3B1, SRSF2, U2AF1 i DNMT3A. WYNIKI: LR-PSS skutecznie stratyfikował pacjentów z MDS niższego ryzyka do trzech kategorii ryzyka trzy kategorie ryzyka z istotnymi różnicami w całkowitym przeżyciu (20% w kategorii kategorii 1 z medianą 5,19 roku [95% CI, 3,01 do 10,34 roku], 56% w kategorii kategorii 2 z medianą 2,65 roku [95% CI, 2,18 do 3,30 roku] i 25% w kategorii kategorii 3 z medianą 1,11 roku [95% CI, 0,82 do 1,51 roku]), tym samym walidując ten model prognostyczny. Mutacje zidentyfikowano w 71% wszystkich próbek, a mutacje związane ze złym rokowaniem zostały wzbogacone w kategorii w kategorii LR-PSS najwyższego ryzyka. Mutacje EZH2, RUNX1, TP53 i ASXL1 były związane z krótszym całkowitym przeżyciem niezależnie od LR-PSS. Tylko mutacje EZH2 zachowały znaczenie prognostyczne w modelu wieloczynnikowym, który obejmującym LR-PSS i inne mutacje (współczynnik ryzyka, 2,90; 95% CI, 1,85 do 4,52). WNIOSEK: Połączenie LR-PSS i statusu mutacji EZH2 pozwala zidentyfikować 29% pacjentów z pacjentów z MDS niższego ryzyka z gorszym niż oczekiwano rokowaniem. Pacjenci ci pacjenci mogą odnieść korzyści z wcześniejszego rozpoczęcia terapii modyfikującej przebieg choroby. --- Gen BMI1 z grupy Polycomb (PcG) jest wymagany do proliferacji i samoodnowy normalnych i białaczkowych komórek macierzystych. samoodnowy prawidłowych i białaczkowych komórek macierzystych. Nadekspresja onkogenu Bmi1 powoduje transformację nowotworową limfocytów i odgrywa istotną rolę w patogenezie białaczki szpikowej. patogenezie białaczki szpikowej. Inne białko PcG, Ezh2, było zaangażowane w przerzutowych rakach prostaty i piersi, co sugeruje, że aktywacja szlaku PcG jest istotna dla nowotworów nabłonkowych. Czy onkogenna rola aktywacji szlaku BMI1 i aktywacji szlaku PcG może wykraczać poza białaczkę i może wpływać na progresję guzów litych również pozostaje nieznana. Tutaj pokazujemy, że aktywacja szlaku PcG związanego z onkogenem BMI1 odgrywa istotną rolę w przerzutowym raku prostaty. w przerzutowym raku prostaty, łącząc w ten sposób mechanistycznie patogenezę białaczki, samoodnowy komórek macierzystych i przerzutów raka prostaty. Aby scharakteryzować status funkcjonalny szlaku PcG w przerzutowym raku prostaty wykorzystaliśmy zaawansowane technologie obrazowania komórek i całych zwierząt, profilowanie ekspresji genów i białek, stabilne si i profilowanie ekspresji białek, stabilne celowanie w geny siRNA i analizę tkankową analizę mikromacierzy tkankowych (TMA) w odpowiednich warunkach eksperymentalnych i klinicznych. My wykazać, że w wielu eksperymentalnych modelach przerzutowego raka prostaty zarówno geny BMI1, jak i Ezh2 ulegają amplifikacji, a amplifikacja genów jest związana z zwiększoną ekspresją odpowiednich mRNA i białek. Po raz pierwszy dostarczamy obrazy ludzkich komórek prekursorowych przerzutów raka prostaty wyizolowanych z krwi i wykazujących nadekspresję zarówno onkoprotein BMI1, jak i Ezh2. Zgodne z hipotezą aktywacji szlaku PcG, zwiększona ekspresja BMI1 i Ezh2 w przerzutowych komórkach nowotworowych jest związana z podwyższonym poziomem histonów H2AubiK119 i histonów H3metK27. Ilościowa analiza kolokalizacji immunofluorescencyjnej i eksperymenty profilowania ekspresji eksperymenty profilowania ekspresji udokumentowały zwiększoną ekspresję BMI1 i Ezh2 w próbkach klinicznych raka prostaty i wykazały, że wysoki poziom ekspresji BMI1 i Ezh2 są związane ze znacznie zwiększonym prawdopodobieństwem terapii niepowodzenia terapii i nawrotu choroby po radykalnej prostatektomii. Analiza wyciszania genów ujawnia, że aktywacja szlaku PcG jest mechanicznie powiązana z wysoce złośliwym zachowaniem ludzkich komórek raka prostaty i jest niezbędna dla wzrostu in in vivo wzrostu i przerzutów ludzkiego raka prostaty. Wnioskujemy, że wyniki analiz eksperymentalnych i klinicznych wskazują na ważną biologiczną rolę aktywacji szlaku PcG w przerzutowym raku prostaty. Nasza praca sugeruje, że aktywacja szlaku PcG jest powszechnym zdarzeniem onkogennym w patogenezie przerzutowych guzów litych i zapewnia uzasadnienie dla rozwoju małocząsteczkowych inhibitorów szlaku wyciszania chromatyny PcG jako nowej metody terapeutycznej w leczeniu przerzutowego raka prostaty. --- Ostra białaczka limfoblastyczna z komórek T (T-ALL) jest niedojrzałym nowotworem układu krwiotwórczego. nowotworem złośliwym napędzanym głównie przez onkogenną aktywację sygnalizacji NOTCH1. W tym badaniu donosimy o obecności mutacji utraty funkcji i delecji genów EZH2 i SUZ12, które kodują kluczowe składniki kompleksu represyjnego Polycomb kompleksu represyjnego Polycomb 2 (PRC2), w 25% T-ALL. Aby dokładniej zbadać rolę PRC2 w T-ALL, wykorzystaliśmy mysie modele choroby zależne od NOTCH1, a także ludzkie próbki T-ALL i połączyliśmy analizę specyficzną dla locus i globalną analizę zmian epigenetycznych wywołanych przez NOTCH1. zmian epigenetycznych. Badania te wykazały, że aktywacja NOTCH1 specyficznie indukuje utratę represyjnego znacznika trimetylacji Lys27 histonu 3 (H3K27me3) poprzez antagonizowanie aktywności PRC2. Badania te sugerują supresorową rolę supresorową rolę PRC2 w białaczce ludzkiej i sugerują dotychczas nierozpoznane dynamiczną interakcję między onkogenną funkcją NOTCH1 i PRC2 w regulacji ekspresji genów i transformacji komórek. ekspresji genów i transformacji komórek.
Czy mutacje w grupie Polycomb zostały znalezione w ludzkich chorobach?
Tak, różni członkowie rodziny Polycomb zostali zmutowani w chorobach takich jak pierwotna mikrocefalia, niesyndromiczny rozszczep wargi i kilka nowotworów (w tym nowotwory układu krwiotwórczego, rak przełyku, rak głowy i szyi lub rak prostaty).

Dokładna odpowiedź:
Tak