Apoptyna, białko pochodzące z wirusa niedokrwistości kurcząt, indukuje śmierć komórek w różnych komórkach nowotworowych, ale wykazuje niewielką lub żadną cytotoksyczność w normalnych komórkach. Mechanizm mechanizm indukowanej apoptyną śmierci komórkowej jest obecnie nieznany, ale wydaje się, że indukuje apoptozę niezależnie od statusu p53. Tutaj pokazujemy, że p73, członek rodziny p53 członek rodziny p53, jest ważny w apoptozie indukowanej apoptyną. W komórkach z niedoborem p53 i/lub zmutowanych komórkach apoptyna indukowała ekspresję TAp73, prowadząc do indukcji apoptozy. apoptozy. Zablokowanie p73 przy użyciu siRNA spowodowało znaczne zmniejszenie cytotoksyczności indukowanej apoptyną. Proapoptotyczny cel p53 i p73 PUMA odgrywa ważną rolę w indukowanej przez apoptynę ważną rolę w śmierci komórek indukowanej apoptyną, ponieważ knockdown PUMA znacząco zmniejszyło wrażliwość komórek na apoptynę. Co ważne, ekspresja apoptyny spowodowała znaczny wzrost stabilności białka TAp73. Badanie mechanizmów stabilności TAp73 wykazało, że apoptyna indukowała że apoptyna indukowała ekspresję ligazy ubikwityny PIR2, która jest zaangażowana w degradację antyapoptyny. w degradację antyapoptotycznej izoformy ∆Np73. Podsumowując, nasze wyniki sugerują nowy mechanizm apoptozy indukowanej apoptyną poprzez zwiększoną stabilność stabilność TAp73 i indukcję PIR2, co skutkuje degradacją ∆Np73 i aktywację proapoptotycznych celów, takich jak PUMA, powodujących śmierć komórek nowotworowych. --- p73 ulega ekspresji jako izoformy TA i ΔN, z których obie są zaangażowane w supresję i/lub promocję nowotworu supresji i / lub promocji. Aby dowiedzieć się, w jaki sposób p73 posiada te przeciwstawne funkcje funkcje, opracowaliśmy trójwymiarową hodowlę komórek MCF10A, które ulegają morfogenezie, tworząc spolaryzowane sferoidy z pustym światłem podobnym do do normalnych gruczołów sutkowych in vivo. Tutaj wykazaliśmy, że po knockdown p73, w szczególności TAp73, ale nie ΔNp73, komórki MCF10A tworzyły nieregularne i prawie normalne acini bez pustego światła w trójwymiarowej hodowli. Stwierdziliśmy również, że po knockdown p73 lub TAp73, ale nie ΔNp73, komórki MCF10A przeszły przez przejście nabłonkowo-mezenchymalne (EMT) poprzez regulację w dół E-kadheryny w połączeniu z regulacją w górę β-kateniny i lamininy V. Ponadto stwierdziliśmy, że że Snail-1, Slug i Twist, o których wiadomo, że działają jako induktory EMT poprzez represję ekspresji E-kadheryny, zostały znacznie zwiększone po znokautowaniu p73 i TAp73, ale niewiele, jeśli w ogóle, przez ΔNp73. Ponadto wykazaliśmy, że knockdown p73 lub TAp73 w komórkach MCF10A doprowadziło do znacznego wzrostu proliferacji i migracji komórek. migracji. Łącznie nasze dane sugerują, że TAp73 jest niezbędny do utrzymania prawidłowej polaryzacji komórek poprzez hamowanie EMT. --- Wstęp: Medulloblastoma jest najczęstszym złośliwym guzem mózgu w dzieciństwie. mózgu w dzieciństwie. Dzieci, u których dochodzi do nawrotu choroby, zwykle umierają z jej powodu, co odzwierciedla oporność na radioterapię i/lub chemioterapię. Poprawa wyników leczenia wymaga lepszego zrozumienia molekularnych podstaw wzrostu rdzeniaka i odpowiedzi na leczenie. odpowiedzi na leczenie. TP73 jest członkiem rodziny genów supresorowych guza TP53 który ulega nadekspresji w różnych nowotworach i pośredniczy w odpowiedzi apoptotycznej na genotoksyczność. apoptotyczne odpowiedzi na stres genotoksyczny. W tym badaniu oceniliśmy ekspresję gatunków RNA TP73 w próbkach guza pacjenta i w liniach komórkowych rdzeniaka i manipulowaliśmy ekspresją pełnej długości TAp73 i amino-końcowego skróconego DeltaNp73, aby ocenić ich wpływ na wzrost. METODY: Przeanalizowaliśmy próbki rdzeniaka zarodkowego od trzydziestu czterech pacjentów pediatrycznych oraz ustalone linie komórkowe rdzeniaka zarodkowego, Daoy i D283MED, pod kątem ekspresji RNA TP73, w tym transkryptu o pełnej długości i wariantów 5'-końcowych które kodują izoformę DeltaNp73, a także RNA TP53 przy użyciu ilościowego real-time czas-RTPCR. Ekspresję białek TAp73 i DeltaNp73 oznaczono ilościowo metodami metodami immunoblottingu. Wyniki kliniczne analizowano na podstawie ekspresji RNA TP73 i białka p53 i ekspresji białka p53. Aby określić wpływ nadekspresji lub knock-down TAp73 i DeltaNp73 na cykl komórkowy i apoptozę, przeanalizowaliśmy przejściowo transfekowane linie komórkowe rdzeniaka za pomocą cytometrii przepływowej i metod TUNEL. WYNIKI: Próbki pacjentów z rdzeniakiem i linie komórkowe wyrażały pełną długość i 5'-końcowy wariant TP73 RNA w 100-krotnym nadmiarze w porównaniu do nienowotworowymi kontrolami mózgu. Analiza Western immunoblot potwierdziła ich podwyższony poziom TAp73 i amino-końcowych skróconych białek DeltaNp73. Analiza Kaplana-Meiera ujawniła tendencje w kierunku korzystnego przeżycia całkowitego i przeżycia wolnego od progresji u pacjentów, których guzy wykazują nadekspresję TAp73 RNA nadekspresję. Nadekspresja TAp73 lub DeltaNp73 indukowała apoptozę w warunkach podstawowych warunkach wzrostu in vitro i uwrażliwiała je na śmierć komórek w odpowiedzi na chemioterapeutyki. na środki chemioterapeutyczne. WNIOSEK: Wyniki te wskazują, że pierwotne rdzeniaki wykazują ekspresję znaczące poziomy izoform TP73 i sugerują, że mogą one modulować przeżywalność i wrażliwość genotoksyczną komórek rdzeniaka. --- Raki piersi pozbawione ekspresji receptorów estrogenowych i progesteronowych oraz amplifikacji Her2 wykazują różne profile ekspresji genów i cechy kliniczne, i stanowią większość nowotworów związanych z BRCA1. Tutaj wykazaliśmy że członek rodziny p53 p63 kontroluje szlak dla cisplatyny zależnej od p73 specyficzną dla tych "potrójnie ujemnych" guzów. In vivo, izoformy DeltaNp63 i izoformy TAp73 ulegały koekspresji wyłącznie w podgrupie potrójnie ujemnych pierwotnych raków piersi, które często wykazywały mutacyjną inaktywację p53. Izoforma DeltaNp63alfa promowała przeżycie komórek raka piersi poprzez wiązanie TAp73 i tym samym hamując jego aktywność proapoptotyczną. W konsekwencji, zahamowanie p63 przez interferencję RNA prowadziło do zależnej od TAp73 indukcji proapoptotycznych członków rodziny członków rodziny Bcl-2 i apoptozy. Komórki raka piersi wyrażające DeltaNp63alfa i TAp73 wykazywały wrażliwość na cisplatynę, która była wyjątkowo zależna od TAp73. Tak więc, w odpowiedzi na leczenie cisplatyną, ale nie innymi chemioterapeutykami, TAp73 ulegał fosforylacji zależnej od c-Abl, która promował dysocjację kompleksu białkowego DeltaNp63alfa/TAp73, zależną od TAp73 transkrypcję proapoptotycznych członków rodziny Bcl-2 i apoptozę. Odkrycia te definiują p63 jako czynnik przetrwania w podgrupie raków piersi. raka piersi; co więcej, dostarczają one tego, co uważamy za nowy mechanizm wrażliwości na cisplatynę w tych potrójnie ujemnych nowotworach i sugerują, że takie nowotwory mogą dzielić wrażliwość na cisplatynę z guzami związanymi z BRCA1. --- CEL: Skumulowane dane potwierdzają rolę wariantów ΔTAp73 w procesach nowotworowych, takich jak oporność na leki. procesach nowotworowych, takich jak oporność na leki. Oceniamy wpływ izoform TP73 i ich domniemanych genów docelowych ich przypuszczalnych genów docelowych ABCB1, HMGB1 i CASP1 na przeżycie pacjentów z rakiem okrężnicy pacjentów z rakiem jelita grubego i korelację między ich ekspresją. PROJEKT EKSPERYMENTALNY: U 77 pacjentów z rakiem jelita grubego określiliśmy ekspresję ΔEx2p73, ΔEx2/3p73, ΔNp73, TAp73, ABCB1, HMGB1 i CASP1 metodą ilościową odwrotną transkryptazę-PCR w czasie rzeczywistym. Charakterystyka guza, przeżycie wolne od choroby i całkowite przeżycie (OS) zostały zbadane u każdego pacjenta. Eksperymenty funkcjonalne eksperymenty przeprowadzono w celu sprawdzenia, czy ektopowa ekspresja ΔNp73 modyfikuje proliferację, oporność na leki, migrację i właściwości inwazyjne komórek nowotworowych jelita grubego oraz ekspresję ABCB1, HMGB1 i CASP1. WYNIKI: Zaobserwowano dodatnie korelacje między poziomami ekspresji wariantów ΔTAp73 i HMGB1. Ponadto zaobserwowano trend dla ABCB1. Nadekspresja izoform ΔEx2/3p73 i ΔNp73 była istotnie związana z zaawansowanymi stadiami zaawansowanymi stadiami (odpowiednio P = 0,04 i P = 0,03) i przewidywanym skróceniem OS (odpowiednio P = 0,04 i P = 0,05). Wysokie poziomy ABCB1 i HMGB1 były związane z krótszym OS (odpowiednio P = 0,04 i P = 0,05). Analiza wieloczynnikowa analiza wykazała, że oprócz stadium nowotworu, ABCB1 i HMGB1 miały niezależne związki z OS (P = 0,008). Ektopowa ekspresja ΔNp73 była związana ze wzrostem proliferacji i oporności na leki. WNIOSKI: Dodatnia korelacja między wariantami ΔTAp73 a ekspresją HMGB1 i ABCB1 wspiera je jako cele TP73. Fakt, że regulacja w górę ΔTAp73 była związana ze skróceniem OS, wzrostem proliferacji i opornością na leki potwierdza ich onkogenną rolę i wiarygodną wartość jako markerów prognostycznych. markerów. ABCB1 i HMGB1, przypuszczalne geny docelowe ΔTAp73, silnie przewidują OS w niezależny sposób, co jasno pokazuje znaczenie niezależny sposób, co jasno pokazuje znaczenie badania dalszych celów TP73 które mogłyby przewidywać wyniki pacjentów z rakiem jelita grubego lepiej niż niż same warianty ΔTAp73. --- Stwardnienie zanikowe boczne (ALS) jest wyniszczającym zaburzeniem paralitycznym spowodowanym przez dysfunkcję i degenerację neuronów ruchowych rozpoczynającą się w wieku dorosłym. Większość naszej wiedzy na temat mechanizmów patofizjologicznych ALS pochodzi z transgenicznych modeli myszy, które naśladują transgenicznych modeli myszy, które naśladują podgrupę rodzinnych przypadków ALS (FALS), z mutacjami w genie kodującym dysmutazę ponadtlenkową (SOD1). W ciągu ponad ponad 15 lat od wygenerowania tych myszy, duża liczba nieprawidłowych mechanizmów komórkowych mechanizmów komórkowych leżących u podstaw degeneracji neuronów ruchowych, ale do tej pory wysiłki te doprowadziły do kilku ulepszeń w terapii i nie doprowadziły do wyleczenia. W tym miejscu uważamy, że ten nadmiar mechanizmów jest najlepiej interpretowany przez obecne które sugerują bardzo wczesną inicjację patologii w neuronach ruchowych, a następnie różnorodność wtórnych kaskad i mechanizmów kompensacyjnych, które maskują objawy przez dziesięciolecia, dopóki uraz i / lub starzenie się nie przeciążą ich funkcji ochronnej. funkcję ochronną. Pogląd ten zakłada zatem, że ALS o początku w wieku dorosłym jest konsekwencją procesów zapoczątkowanych podczas wczesnego rozwoju. W rzeczywistości neurony ruchowe u noworodków zmutowanych myszy SOD wykazują istotne zmiany w ich wewnętrznych właściwościach elektrycznych, wejściach synaptycznych i właściwości, wejść synaptycznych i morfologii, którym towarzyszą subtelne nieprawidłowości behawioralne. nieprawidłowościom behawioralnym. Rozważamy dowody na to, że ludzkie zmutowane białko SOD1 w noworodkowych myszy hSOD1(G93A) wywołuje degenerację neuronów ruchowych poprzez zwiększenie trwałe prądy sodowe i pobudliwość, z kolei zmieniając obwody synaptyczne które kontrolują nadmierne odpalanie neuronów ruchowych i prowadzą do ekscytotoksyczności. Omawiamy również jak terapie, które mają na celu tłumienie nieprawidłowej aktywności neuronów mogą skutecznie złagodzić lub zapobiec wystąpieniu nieodwracalnego uszkodzenia neuronów w wieku dorosłym. J. Cell. Biochem. 113: 3301-3312, 2012. © 2012 Wiley Periodicals, Inc. --- Wstęp: Zbadaliśmy związek jednego sprzężonego polimorfizmu GC/AT w p73 z ryzykiem raka jelita grubego. CEL: W tym badaniu zbadaliśmy, czy ten polimorfizm był związany z ryzykiem raka jelita grubego i czy istniały zależności między ryzykiem raka jelita grubego i czy istniały związki między polimorfizmem polimorfizmem a utratą heterozygotyczności, ekspresją białka lub zmiennymi kliniczno-patologicznymi. zmiennymi kliniczno-patologicznymi. MATERIAŁY I METODY: Genotypy p73 określono za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy reakcji łańcuchowej polimerazy z polimorfizmem długości fragmentów restrykcyjnych u 150 tunezyjskich pacjentów z rakiem jelita grubego i u 204 zdrowych osób z grupy kontrolnej. Immunohistochemia została przeprowadzono na prawidłowej błonie śluzowej, guzie pierwotnym i przerzutach. WYNIKI: Częstości genotypów wynosiły 52% dla typu dzikiego (GC/GC), 31% dla heterozygot (GC/AT) i 17% dla wariantów (AT/AT) u pacjentów i 54%, 35% i 11% w grupie kontrolnej. Nie stwierdzono istotnych różnic częstotliwości 3 genotypów między pacjentami a grupą kontrolną (P=0,11). Nie znaleźliśmy żadnego związku genotypów z cechami kliniczno-patologicznymi pacjentów. cechami kliniczno-patologicznymi pacjentów. Stwierdziliśmy, że pacjenci z genotypem GC/GC mieli znacznie korzystniejszy wynik kliniczny niż pacjenci z wariantami AT (genotyp AT/AT lub GC/AT). Nie było znaczącej różnicy między immunobarwieniem guza a polimorfizmem p73 (P=0,16), ale stwierdziliśmy, że próbki posiadające allel że próbki niosące allel AT wykazywały tendencję do większego zabarwienia guza. Nie nie zaobserwowano utraty heterozygotyczności w locus p73. Nasze wyniki sugerują, że genotyp AT/AT jest istotnie związany ze złym rokowaniem w raku jelita grubego. raka jelita grubego. Wszystkie te wyniki sugerują, że analiza polimorfizmu p73 może dostarczyć użytecznych informacji prognostycznych dla pacjentów z rakiem jelita grubego. --- p73, ważny gen rozwojowy, ma wysoką homologię sekwencji z p53 i indukuje zarówno zatrzymanie cyklu komórkowego G(1), jak i apoptozę. Jednak molekularne mechanizmy mechanizmy, poprzez które p73 indukuje apoptozę, są niejasne. Odkryliśmy, że apoptoza indukowana przez p73 jest mediowana przez indukcję PUMA (p53 up-regulated modulator of apoptozy), co z kolei powoduje translokację mitochondriów Bax i uwalnianie cytochromu c. uwalnianie cytochromu c. Nadekspresja izoform p73 promuje śmierć komórki i transaktywację promotora bax w sposób zależny od czasu. Jednak kinetyka apoptozy nie koreluje ze wzrostem poziomu białka Bax. Zamiast tego, indukowana przez p73 mitochondrialna translokacja Bax jest kinetycznie zgodna z indukcją śmierci komórki. p73 jest zlokalizowany w jądrze i pozostaje jądrowy podczas indukcji śmierci komórki. podczas indukcji śmierci komórki, co wskazuje, że wpływ p73 na translokację Bax jest pośredni. Zdolność p73 do bezpośredniej transaktywacji PUMA i bezpośredni wpływ bezpośredni wpływ PUMA na konformację Bax i relokalizację mitochondrialną sugerują molekularne powiązanie między p73 a mitochondrialnym szlakiem apoptotycznym. Nasze dane wskazują zatem, że translokacja mitochondrialna Bax, w której pośredniczy PUMA, a nie jego bezpośrednia transaktywacja, koreluje ze śmiercią komórki. Wreszcie, ludzka DeltaNp73, izoforma pozbawiona amino-końcowej domeny transaktywacji, hamuje apoptozę indukowaną przez TAp73, jak również indukowaną przez p53. Izoformy DeltaNp73 wydają się zatem działać jako dominujące negatywy, tłumiąc system PUMA / Bax i, w ten sposób precyzyjnie dostrajając apoptozę indukowaną przez p73. Nasze odkrycia pokazują, że p73 wywołuje apoptozę poprzez szlak mitochondrialny, wykorzystując PUMA i Bax jako mediatory. --- p73 jest czynnikiem transkrypcyjnym z rodziny p53. Ze względu na obecność w 5' regionie flankującym regionu dwóch promotorów, istnieją dwa warianty N-końcowe, TAp73, który zachowuje w pełni aktywną domenę transaktywacyjną (TA), oraz ΔNp73, w którym koniec N jest skrócony. Ponadto, rozległy splicing 3' daje początek co najmniej siedmiu charakterystyczne izoformy; selektywny nokaut TAp73 podkreśla jego rolę jako regulatora śmierci komórkowej, starzenia się i supresora nowotworu. Selektywny nokaut ΔNp73 nokaut, z drugiej strony, podkreśla antyapoptotyczną funkcję ΔNp73 i jego zaangażowanie w odpowiedź na uszkodzenia DNA. W tej pracy zbadaliśmy ekspresję wzór mysich izoform C-końcowych p73. Stosując podejście RT-PCR, byliśmy w stanie w stanie wykryć mRNA wszystkich izoform C-końcowych opisanych u ludzi. My scharakteryzowaliśmy ich profil ekspresji in vivo w narządach myszy i na różnych etapach rozwoju myszy. etapach rozwoju myszy. Na koniec zbadaliśmy profil ekspresji C-końcowego fragmentu p73 po uszkodzeniu DNA, ex vivo po leczeniu pierwotnych kultur i in in vivo po ogólnoustrojowym podaniu związków cytotoksycznych. Ogólnie rzecz biorąc, nasze badanie po raz pierwszy wyjaśnia czasoprzestrzenną ekspresję mysich izoform p73 i zapewnia nowy wgląd w ich przełączanie ekspresji w wyzwalanych warunkach. --- Czynnik transkrypcyjny Brn-3a/POU4F1 POU ma kluczowe znaczenie dla przeżycia i różnicowania określonych neuronów czuciowych podczas rozwoju lub po urazie; poprzez regulację ekspresji genów docelowych, bezpośrednio lub pośrednio po interakcji z innymi białkami. W tym badaniu wykazaliśmy fizyczną interakcję Brn-3a z różnymi izoformami p73 i wykazaliśmy kolokalizację w neuronach czuciowych powstających z grzebienia nerwowego. Biologiczne skutki interakcji p73/ Brn-3a zależą od konkretnej izoformy p73, ponieważ koekspresja Brn-3a z TAp73 zwiększała zatrzymanie cyklu komórkowego, podczas gdy Brn-3a i DeltaNp73 współpracowały w celu zwiększenia ochrony przed apoptozą. Brn-3a antagonizował TAp73 transaktywację proapoptotycznego Bax, ale współpracował w celu zwiększenia transkrypcji regulatora cyklu komórkowego p21 CIP1/Waf1. Region 425-494 aminokwasów w obrębie końca C TAp73 C terminus był krytyczny dla Brn-3a do tłumienia transaktywacji Bax, ale nie dla współpracy z promotorem p21 CIP1/Waf1. Nasze wyniki sugerują, że kofaktory wiążące się do końca C p73 ułatwiają maksymalną aktywację na promotorze Bax, ale nie na promotorze p21 CIP1/Waf1 i że Brn-3a moduluje tę interakcję. Tak więc, fizyczna interakcja Brn-3a ze specyficznymi izoformami p73 będzie krytyczna dla określenia losu komórek podczas rozwoju neuronów lub w uszkodzonych neuronach neuronach wyrażających oba czynniki. --- TŁO: Aby wyjaśnić rolę homologów p53 w onkogenezie i cytodifferentacji guzów odontogennych, ekspresja p63 i p73 była w ameloblastoma, jak również w zarodkach zębów. METODY: Próbki tkanek dziewięciu zarodków zębów oraz 48 łagodnych i pięciu złośliwych ameloblastoma badano metodą immunohistochemii i odwrotnej reakcję łańcuchową polimerazy z odwrotną transkryptazą (RT-PCR) pod kątem ekspresji p63 i p73. WYNIKI: Immunoreaktywność dla p63 i p73 była widoczna w komórkach nabłonkowych sąsiadujących z błoną podstawną w rozwijających się i nowotworowych tkankach odontogennych. Ekspresja p63 w desmoplastycznych ameloblastoma była znacznie wyższa niż w niż w ameloblastoma akantomatycznym i ziarnistokomórkowym, a raki ameloblastyczne ameloblastyczne wykazywały wyższą ekspresję p63 niż ameloblastomy z przerzutami. p73 była znacząco wyższa w splotowatych ameloblastoma niż w pęcherzykowych, a ameloblastomy podstawnokomórkowe wykazywały wyższą ekspresję p73 niż ameloblastomy ziarnistokomórkowe. niż szpiczaki ziarnistokomórkowe. transkrypty mRNA dla Delta Np63 i TAp73 wykryto we wszystkich rozwijających się i nowotworowych tkankach odontogennych. TAp63 mRNA ulegał ekspresji w pięciu z ośmiu zarodków zębów, 16 z 34 ameloblastoma, i jednym z jednego złośliwego ameloblastoma, podczas gdy Delta Np73 mRNA rozpoznano w jednym z ośmiu zarodków zębowych, dziewięciu z 34 ameloblastoma i jednym z jednego złośliwego ameloblastoma. ameloblastoma. WNIOSEK: Ekspresja p63 i p73 sugeruje, że te homologi p53 odgrywają odgrywają rolę w różnicowaniu i proliferacji komórek nabłonka zębopochodnego. Różnice w głównie wyrażanych izoformach sugerują, że p63 i p73 mogą różnie funkcjonować w tkankach odontogennych. --- TŁO I CELE: p73 należy do rodziny czynników transkrypcyjnych p53, o których wiadomo, że regulujących cykl komórkowy i apoptozę. Gen Trp73 posiada dwa promotory, które napędzają ekspresję dwóch głównych podrodzin izoform p73: TA i ΔN. Ogólnie Ogólnie rzecz biorąc, izoformy TAp73 wykazują aktywność proapoptotyczną, podczas gdy członkowie rodziny N-końcowo skrócone (ΔN) podrodziny p73, które nie posiadają domeny transaktywacji wykazują funkcje antyapoptotyczne. Stwierdziliśmy, że regulacja w górę ΔNp73 w raku wątrobowokomórkowym (HCC) korelowała ze zmniejszoną przeżywalnością. Tutaj zbadaliśmy mechanizmy molekularne odpowiedzialne za onkogenną rolę ΔNp73 w HCC. WYNIKI: ΔNp73β może bezpośrednio zakłócać aktywację transkrypcji funkcję izoform TA (zawierających domenę transaktywacji) rodziny p53 i w konsekwencji hamować transaktywację proapoptotycznych genów docelowych. Interferencja ΔNp73β z wrażliwością na apoptozę/chemosensitivity zachodzi na kilku poziomach sygnalizacji apoptozy. poziomach sygnalizacji apoptozy. ΔNp73β negatywnie reguluje geny kodujące receptory śmierci dla receptorów śmierci CD95, TNF-R1, TRAIL-R2 i TNFRSF18. Ponadto, ΔNp73β hamuje geny kodujące kaspazę-2, -3, -6, -8 i -9. Jednocześnie ΔNp73β hamuje apoptozę pochodzącą z mitochondriów. WNIOSKI: Tak więc, ekspresja ΔNp73 w HCC selekcjonuje zarówno receptor śmierci receptora śmierci i mitochondrialnej aktywności apoptozy izoform TA. Nasze dane sugerują, że izoformy ΔNp73 hamują geny związane z apoptozą zewnętrznej i wewnątrzpochodnych szlaków sygnałowych apoptozy, przyczyniając się w ten sposób do chemiooporności. Znaczenie kliniczne tych danych jest potwierdzone przez nasze odkrycie, że ΔNp73ß może przewidzieć rokowanie pacjentów cierpiących na HCC. z HCC. --- Wydzielany mitogenny czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, VEGF, odgrywa kluczową rolę w angiogenezie. odgrywa kluczową rolę w angiogenezie. Niedotlenienie, inaktywacja p53 i onkogenny K-Ras indukują ekspresję VEGF. ekspresję VEGF. Inne czynniki, takie jak p73, mogą również wpływać na poziom VEGF. Co ciekawe, p73 może również regulować angiogenezę poprzez wpływ na ekspresję czynnika pochodzącego z nabłonka barwnikowego, PEDF. Ponadto VEGF może pełnić dodatkowe funkcje poprzez aktywację czynników transkrypcyjnych E2F. Niedawno opisano nowy wariant VEGF utworzony przez alternatywny splicing, VEGF(165)b, który wywiera działanie antyangiogenne. został opisany jako wywierający aktywność antyangiogenną. Badamy tutaj, czy poziomy izoform p73 -TAp73 i DeltaTAp73- oraz status p53 i K-Ras wpływają na ekspresję wyżej wymienionych angiogenów. ekspresję wyżej wymienionych genów związanych z angiogenezą (poprzez korelację między ich ekspresją), wartość prognostyczną VEGF(165)b i PEDF oraz korelację między poziomami VEGF i E2F-1. Tkanka nowotworowa i prawidłowa 112 pacjentów z rakiem jelita grubego analizowano w celu oceny: (i) poziomów TAp73, DeltaTAp73, VEGF, VEGF(165)b, PEDF i E2F-1 za pomocą ilościowego RT-PCR w czasie rzeczywistym, (ii) status p53 za pomocą immunohistochemii oraz (iii) mutacje w pierwszym eksonie K-Ras metodą PCR-SSCP. Charakterystyka guza została zbadana u każdego pacjenta. Zaobserwowano powiązania między: (i) specyficznymi izoformami p73 a ekspresją VEGF i VEGF(165)b; (ii) wariantem DeltaEx2p73 i obniżoną regulacją PEDF; (iii) ekspresja VEGF i PEDF; (iv) nieaktywne poziomy p53 i VEGF(165)b; (v) onkogenny K-Ras i VEGF(165)b. onkogenny K-Ras i downregulacja PEDF; (vi) ekspresja E2F-1 i VEGF; (vii) obniżenie poziomu VEGF(165)b i złe parametry prognostyczne nowotworów. Wnioskujemy że poziomy izoform p73 mogą wpływać na ekspresję VEGF, VEGF(165)b i PEDF. Ten scenariusz staje się skomplikowany, ponieważ może istnieć sprzężenie zwrotne między VEGF i PEDF. PEDF może istnieć. VEGF może aktywować czynnik E2F-1. Mutacje w K-Ras mogą Mutacje w K-Ras mogą negatywnie regulować ekspresję PEDF. mechanizmy kompensacyjne, takie jak nadekspresja VEGF(165)b. Nasze dane potwierdzają rolę VEGF (165) b jako czynnika supresorowego guza w karcynogenezie jelita grubego i jego możliwą wartość prognostyczną. --- P73 jest członkiem rodziny czynników transkrypcyjnych p53, odgrywającym znaczącą rolę w neurobiologii. neurobiologii, wpływając na rozwój mózgu, a także kontrolując przeżywalność neuronów. przeżywalność neuronów. W związku z tym p73 został zidentyfikowany jako kluczowy gracz w wielu związanych z wiekiem neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Alzheimera, neuroAIDS i choroba Niemanna-Picka typu C. Niemanna-Picka typu C. Tutaj badamy możliwe korelacje p73 z chorobą Parkinsona. Hydroksylaza tyrozynowa jest kluczowym graczem w chorobie Parkinsona. będąc enzymem niezbędnym do syntezy dopaminy. W tej pracy pokazujemy że na poziom hydroksylazy tyrozynowej może wpływać p73. Wykazujemy również wykazać, że p73 może chronić przed wyczerpaniem hydroksylazy tyrozynowej w modelu in modelu in vitro choroby Parkinsona. --- Inaktywacja supresora nowotworu p53 jest najczęstszym defektem w komórkach nowotworowych. p53 jest specyficznym dla sekwencji czynnikiem transkrypcyjnym, który jest aktywowany w odpowiedzi na różne formy stresu genotoksycznego. odpowiedzi na różne formy stresu genotoksycznego w celu indukcji zatrzymania cyklu komórkowego i apoptozę. Indukcja p53 podlega złożonej i ścisłej kontroli poprzez kilka szlaków. kilka ścieżek, ponieważ często determinuje losy komórek. Białko p73 wykazuje silne podobieństwa strukturalne i funkcjonalne z białkiem p53, takie jak potencjał do aktywacji genów reagujących na p53 i zdolność do indukowania apoptozy. Oprócz alternatywnego splicingu na końcu karboksylowym, który daje kilka izoform p73, wariant p73 pozbawiony N-końcowej domeny transaktywacyjnej (Delta Np73). transaktywacji (Delta Np73) został opisany u myszy. W tym badaniu zgłosiliśmy klonowanie i charakterystykę ludzkich izoform Delta Np73, ich regulację przez p53 i ich możliwą rolę w kancerogenezie. Podobnie jak u myszy, ludzkiej Delta Np73 brakuje domeny domeny transaktywacji i zaczyna się od alternatywnego eksonu (ekson 3'). Jego ekspresja jest napędzana przez drugi promotor zlokalizowany w regionie genomowym przed tego eksonu, wspierając ideę dwóch niezależnie regulowanych białek, pochodzących z tego samego genu. Zgodnie z przewidywaniami, Delta Np73 jest w stanie regulować funkcje TAp73 i p53, ponieważ jest w stanie blokować ich aktywność transaktywacyjną i ich zdolność do indukowania apoptozy. Co ciekawe, ekspresja Delta Np73 jest silnie regulowana w górę przez izoformy TA i p53, tworząc w ten sposób pętlę sprzężenia zwrotnego, która ściśle reguluje apoptozę. pętlę sprzężenia zwrotnego, która ściśle reguluje funkcję TAp73 i co ważniejsze p53. Regulacja Delta Np73 jest wywierana przez element reagujący na p53 zlokalizowany na promotorze Delta N. Ekspresja Delta Np73 nie tylko reguluje funkcję funkcję p53 i TAp73, ale także wyłącza własną ekspresję, po raz kolejny precyzyjnie regulując cały system. Nasze dane sugerują również, że zwiększona ekspresja Delta Np73, funkcjonalnie inaktywująca p53, może być zaangażowana w tumorogenezie. Obszerna analiza wzoru ekspresji Delta Np73 w pierwotnych nowotworach w guzach pierwotnych wyjaśniłaby tę kwestię. --- Guzy glejowe są wyniszczającą, słabo poznaną chorobą o ponurym rokowaniu. dla których klinicystom bardzo brakuje wiarygodnych parametrów prognostycznych ułatwiających rozsądną strategię leczenia. Tp73, członek rodziny p53, wykazuje ekspresję dwie główne klasy izoform - aktywność transaktywacyjną (TA) p73 i DeltaTAp73 - wykazujące odpowiednio właściwości genu supresorowego nowotworu i onkogenu, odpowiednio. Autorzy zbadali ich stan ekspresji w dorosłych glejakach glejakach dorosłych o wysokim i niskim stopniu złośliwości. Specyficzna dla izoform reakcja łańcuchowa reakcja łańcuchowa odwrotnej transkrypcji-polimerazy została wykorzystana do analizy ekspresji transkryptu izoformy Tp73 w serii 51 dorosłych pacjentów z nowotworami glejowymi, w celu porównania guzów guzy glejowe, w celu porównania stopni zaawansowania nowotworów ze sobą i z z próbkami nienowotworowymi uzyskanymi od pacjentów z padaczką. Nasze dane wykazują wzrost poziomu transkryptów TAp73 i DeltaTAp73 na początku i we wczesnym stadium choroby. wczesnym stadium choroby. Pokazujemy również, że ekspresja izoformy DeltaEx2-3 w guzach w guzach o niskim stopniu złośliwości przewiduje progresję kliniczną i obrazową do wyższych stopni złośliwości, i koreluje z przeżyciem pacjentów. Poziomy ekspresji promotora P1 generowanych izoform Tp73 - a zwłaszcza DeltaEx2-3 - rzeczywiście pozwalają na przewidywanie progresji klinicznej glejaków o niskim stopniu złośliwości u dorosłych. Nasze dane są pierwszym takim raportem biologii molekularnej dotyczącym guzów o niskim stopniu złośliwości i jako takie powinny być pomocne w podejmowaniu właściwych decyzji. --- TŁO: Różnicowy splicing mRNA i alternatywne wykorzystanie promotora genu TP73 TP73 powoduje ekspresję wielu skróconych izoform NH2, które działają jako onkogeny. jako onkogeny. Obfite poziomy tych wariantów p73 w różnych ludzkich nowotworach koreluje z niekorzystnym rokowaniem klinicznym i brakiem odpowiedzi na konwencjonalne terapie. na konwencjonalne terapie, podkreślając ich znaczenie jako markera nasilenia choroby i cel interwencji przeciwnowotworowej. W odniesieniu do równie równie ważną rolę odgrywają skrócone aminowo formy splicingu p73 (DeltaTAp73) i DeltaNp73 (podsumowane jako DNp73) w procesie nowotworowym, zaprojektowaliśmy antysensowny zablokowany kwas nukleinowy kwas nukleinowy (LNA) antysensowne oligonukleotydy (ASO) przeciwko poszczególnym gatunkom które były komplementarne do połączeń splicingowych DeltaEx2 i DeltaEx2/3 oraz regionu w eksonie 3B unikalnym dla DeltaN' i DeltaN. WYNIKI: Leczenie komórek nowotworowych tymi ASO spowodowało silną i specyficzna redukcja nowotworowych transkryptów i białek p73, co ważne, bez zniesienia formy supresora nowotworu p73 typu dzikiego, jak zaobserwowano w przypadku p73-shRNA. Specyficzne oligonukleotydy antysensowne ratowały komórki przed apoptozą z powodu nadekspresji odpowiadającej im amino-truncowanej izoformy p73 i zmniejszały proliferację komórek nowotworowych. Ponadto, ASO-116 przeciwko DeltaEx2/3 sprzężony z magnetycznymi nanonośnikami polietylenoiminy (MNB/PEI) znacząco hamował wzrost czerniaka złośliwego, co korelowało z przesunięciem w równowadze między endogennym TAp73 i DeltaEx2/3 w kierunku apoptotycznego pełnej długości p73. WNIOSEK: Nasze badanie pokazuje udany rozwój LNA-ASO, które selektywnie różnicują między blisko spokrewnionymi onkoproteinami p73 i zapewniają nowe narzędzia do dalszego określania ich właściwości biologicznych w różnych ludzkich nowotworach złośliwych i do terapeutycznego celowania w raka. --- CEL: Określenie ekspresji białka i mRNA p53, p63 i p73 w centralnych i obwodowych ludzkich komórkach śródbłonka rogówki. centralnych i obwodowych ludzkich komórkach śródbłonka rogówki. Ponieważ białka te są zaangażowane w regulację podziału komórek, niniejsze badanie ma na celu uzyskanie informacji o ich wpływie na regulację proliferacji komórek w śródbłonku rogówki człowieka. śródbłonka rogówki. METODY: Ludzkie rogówki dawców zostały podzielone na centralne i obwodowe skrawki. Tkanka śródbłonka z tych próbek została wycięta, a próbki analizowano pod kątem transkrypcji mRNA p53, transaktywującego p63 (TAp63), delta N p63 (DeltaNp63), transaktywującego p73 (TAp73) i delta N p73 (DeltaNp73) przez reakcję łańcuchową odwrotnej transkryptazy-polimerazy (RT-PCR). Dodatkowe próbki analizowano pod kątem ekspresji białek p53, p63 i p73 za pomocą SDS-PAGE, western blotting i immunodetekcję. Zamrożone skrawki rogówki poddano barwieniu immunologicznemu w kierunku p53 i analizowane za pomocą mikroskopii fluorescencyjnej. WYNIKI: Ekspresję mRNA i białka p53 i TAp63 wykryto w centralnym i centralnym i obwodowym śródbłonku ludzkiej rogówki. Ekspresja białek p53 i TAp63 była większa w centralnym niż w obwodowym śródbłonku rogówki. większa w tkance centralnej niż obwodowej. DeltaNp63 i wszystkie izoformy p73 nie zostały wykryte ani w centralnym, ani w obwodowym śródbłonku rogówki. WNIOSKI: p53 ulega ekspresji zarówno w obwodowym, jak i centralnym śródbłonku ludzkiej rogówki. śródbłonku rogówki, chociaż jest on silniej wyrażany w śródbłonku centralnym. Podobnie, TAp63 ulega silniejszej ekspresji w śródbłonku centralnym niż obwodowym. śródbłonku. Sugeruje to, że śródbłonek obwodowy może mieć więcej potencjał do podziału komórek niż śródbłonek centralny. DeltaNp63, marker komórek macierzystych nie został wykryty w śródbłonku rogówki. Ani izoformy TAp73, ani DeltaNp73 nie wykryto ani w centralnym, ani w obwodowym śródbłonku ludzkiej rogówki. śródbłonka rogówki. --- Myszy z całkowitym niedoborem p73 mają poważne wady neurologiczne i defekty immunologiczne z powodu braku wszystkich izoform TAp73 i DeltaNp73. W ramach część naszego trwającego programu mającego na celu rozróżnienie funkcji biologicznych tych izoform. izoform, wygenerowaliśmy myszy z selektywnym niedoborem izoformy DeltaNp73 izoformy. Myszy pozbawione DeltaNp73 (myszy DeltaNp73(-/-)) są żywotne i płodne, ale wykazują oznaki neurodegeneracji. Komórki myszy DeltaNp73(-/-) są uczulone na czynniki uszkadzające DNA i wykazują wzrost apoptozy zależnej od p53. apoptozę. Analizując odpowiedź na uszkodzenia DNA (DDR) w komórkach DeltaNp73(-/-), odkryliśmy zupełnie nową rolę DeltaNp73 w hamowaniu sygnału molekularnego sygnału pochodzącego z pęknięcia DNA do szlaku DDR. Odkryliśmy, że DeltaNp73 lokalizuje się bezpośrednio w miejscu uszkodzenia DNA, może wchodzić w interakcje z białkiem czujnikowym uszkodzenia DNA DNA 53BP1 i hamuje aktywację ATM, a następnie fosforylację p53 fosforylację. To nowe odkrycie może wyjaśniać, dlaczego ludzkie guzy z wysokim poziomem ekspresji DeltaNp73 wykazują zwiększoną oporność na chemioterapię. --- Członek rodziny p53, p73, ma kilka izoform i w zróżnicowany sposób reguluje transkrypcję genów zaangażowanych w kontrolę cyklu komórkowego i apoptozy. apoptozę. Wcześniej wykazaliśmy skuteczną i niezależną od p53, specyficzną dla guza śmierć komórkową indukowaną przez białka wirusowe E1A i Apoptin. Tutaj, wykazujemy, że indukcja apoptozy przez te białka wirusowe obejmuje aktywację TAp73. Zarówno E1A, jak i Apoptin indukowały ekspresję endogennego TAp73 i proapoptotycznego celu p53/p73 BH3-only, PUMA, niezależnie od funkcji p53 . Ponadto, egzogenna ekspresja izoform TAp73, w szczególności TAp73beta, uwrażliwiała komórki na zabijanie zarówno przez E1A, jak i Apoptin, podczas gdy ekspresja DeltaNp73alfa blokowała tę aktywność. Poza tym, nokaut regulatora p73, c-Abl, osłabiał apoptozę indukowaną przez E1A. Zgodnie z rolą p73 w apoptozie indukowanej przez te białka wirusowe, nadekspresja TAp73beta silnie indukowała apoptozę w komórkach nowotworowych z niedoborem p53 in vitro i w ksenograftach HNSCC ksenograftach. Używając systemu indukowanego doksycykliną, dostarczamy dowodów na selektywność celu i znaczące różnice w stabilności białka dla określonych izoform p73 sugerując zróżnicowaną i kluczową rolę p73 w odpowiedzi na różne czynniki genotoksyczne. czynniki genotoksyczne. Podsumowując, nasze dane pokazują, że przy braku funkcji p53 białka wirusowe E1A i Apoptin wykorzystują szlak p73 do indukowania skutecznej śmierci komórek nowotworowych. skutecznej śmierci komórek nowotworowych. --- Badania nad transkryptomem oocytów są ważne dla zrozumienia biologicznych zaangażowanych w oogenezę, totipotencję i wczesny rozwój embrionalny. Co więcej, geny regulujące szlaki fizjologiczne w gametach mogą reprezentować potencjalnymi kandydatami do zaburzeń reprodukcyjnych. Oprócz specyficznych dla oocytów czynników transkrypcyjnych, również członkowie rodziny p53 mogą być etiologicznie zaangażowani ze względu na ich funkcje biologiczne. W rzeczywistości, ich rola w kontroli cyklu komórkowego, apoptozy i stabilności genomu linii zarodkowej jest dobrze znana. Starzenie starzenie się układu rozrodczego jest jedną z przyczyn obniżenia płodności i często jest często wiąże się ze wzrostem aneuploidii komórek jajowych. W celu zweryfikowania potencjalnego zaangażowanie p73 w starzenie reprodukcyjne, określiliśmy jego ekspresję w pojedynczych dojrzałych oocytach MII od dwóch grup kobiet, odpowiednio młodszych niż 35 i starszych niż 38 lat. lat. Stwierdziliśmy, że izoformy TAp73 są regulowane w dół w oocytach od kobiet starszych niż 38 lat. Potwierdziliśmy te dane w pulach mysich oocytów. oocytów myszy. Regulacja w dół TAp73 w oocytach kobiet w zaawansowanym wieku rozrodczym może wyjaśniać zarówno zmniejszenie płodności, jak i wzrost liczby noworodków z nieprawidłowościami chromosomalnymi. --- TŁO: Gen p73 jest homologiem p53, który indukuje apoptozę i hamuje proliferację komórek. proliferację komórek. N-końcowe skrócone izoformy p73 (DeltaNp73) działają jako dominująco-ujemne inhibitory dzikiego typu p53 i TAp73 i powodują wzrost guza u nagich myszy. wzrost u nagich myszy. CELE: Wykrycie ekspresji DeltaNp73 w 24 próbkach łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, 33 próbkach raka prostaty i pięciu próbkach prawidłowych oraz ocena związku między DeltaNp73, stężeniami TAp73 i kliniczno-patologiczną charakterystyką pacjentów z rakiem prostaty. METODY: TAp73 oznaczono metodą łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR) w czasie rzeczywistym; DeltaNp73 i DeltaN'p73 zostały ocenione przy użyciu PCR z odwrotną transkrypcją. do analizy ekspresji białek. Mutację p53 określono za pomocą immunohochemii. immunohistochemii. WYNIKI: Znaczący wzrost DeltaNp73 zaobserwowano w 20 z 33 raków i 17 z 24 łagodnych przerostów prostaty. 17 z 24 tkanek łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, ale w żadnej z próbek prawidłowych. W żadnej z próbek nie stwierdzono ekspresji DeltaN'p73. Nie stwierdzono istotnego związku między ekspresją TAp73 a parametrami klinicznymi. Częstość występowania dodatniej DeltaNp73 korelowała z punktacją Gleasona w rakach prostaty. raka prostaty. Próbki raka z dzikim typem p53 miały znacznie wyższą DeltaNp73 niż raki z mutacją p53. WNIOSEK: Dane te sugerują potencjalną rolę DeltaNp73 w progresji raka prostaty. progresji. --- Wykazano, że tazaroten, należący do nowej klasy retinoidów acetylenowych skuteczny w leczeniu kilku hiperproliferacyjnych chorób skóry, w tym nieczerniakowego raka skóry. Uważa się, że jego skuteczność opiera się na zdolność do aktywacji receptorów kwasu retinowego beta i gamma oraz do indukowania wielu genów antyproliferacyjnych. Tutaj pokazujemy, że gen gen związany z p53 p73 jest celem tazarotenu. Rzeczywiście, tazaroten moduluje ekspresję genu p73 w unieśmiertelnionych liniach komórkowych keratynocytów poprzez indukowanie proapoptotyczne i antyproliferacyjne izoformy TAp73 oraz poprzez represję antyapoptotyczne i proproliferacyjne izoformy DeltaNp73. Dzieje się to na poziomie poziomie transkrypcji poprzez skoordynowane działanie na promotory P1p73 i P2p73 które kontrolują ekspresję odpowiednio izoform TA i DeltaN. Selektywna Selektywna regulacja w dół ekspresji DeltaNp73 przez małe interferujące RNA doprowadziła do wzmocnienie aktywacji bax i apoptozy indukowanej tazarotenem, podczas gdy w dół zarówno izoform TA, jak i DeltaN upośledza apoptozę, w której pośredniczy tazaroten apoptozę. Wyniki te wskazują na znaczenie produktów genowych p73 w hamowaniu wzrostu indukowanego tazarotenem i skuteczności w leczeniu nowotworów skóry. nowotworów skóry. --- p73, członek rodziny p53, wykazuje aktywność podobną do p53, w tym zdolność do indukowania zatrzymania wzrostu i apoptozy. p73 wpływa na odpowiedzi chemioterapeutyczne u pacjentów z nowotworami u ludzi, w połączeniu z p53. Alternatywny splicing genu TP73 wytwarza wiele C- i N-końcowych izoform p73. które różnią się aktywnością transkrypcyjną w stosunku do promotorów reagujących na p53. promotorów. W tym artykule pokazujemy, że C-końcowe splicowane izoformy białka białka p73 różnią się zdolnością wiązania DNA, ale nie jest to dokładny predyktorem aktywności transkrypcyjnej. W różnych liniach komórkowych pozbawionych p53, p73beta indukuje apoptozę związaną z mitochondriami lub za pośrednictwem receptora śmierci, a różnice te znajdują odzwierciedlenie w różnych profilach ekspresji genów. Ponadto Ponadto, p73 indukuje zatrzymanie cyklu komórkowego i ekspresję p21(WAF1) w komórkach H1299, ale nie w Saos-2. Dane te pokazują, że izoformy TAp73 działają różnie w zależności od w zależności od tła komórek nowotworowych i mają ważne implikacje dla odpowiedzi terapeutycznych, w których pośredniczy p73 odpowiedzi terapeutycznej u poszczególnych pacjentów z rakiem. --- Homolog p53 p73 ulega nadekspresji w wielu nowotworach, w tym w raku płuc. My oceniliśmy zróżnicowaną ekspresję i lokalizację subkomórkową funkcjonalnie różne apoptotyczne (TA) i antyapoptotyczne (DeltaN) izoformy p73 w niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC), ich możliwy związek z ekspresją p53 ekspresją i określono status metylacji dwóch promotorów genu p73 (P1 i P2) w tym typie nowotworu. Analiza immunohistochemiczna wykazała, że obie izoformy ulegają ekspresji w większości przypadków. Jednakże, onkogenny wariant DeltaN pochodzący z transkryptów DeltaN'p73 (z P1) i/lub DeltaNp73 (z P2), jest zlokalizowany głównie w jądrze, podczas gdy antyonkogenna izoforma TAp73 izoforma (pochodząca z transkryptu P1) jest sekwestrowana w cytoplazmie w prawie wszystkich analizowanych przypadkach. Stwierdzono istotną korelację między ekspresją p53 i DeltaNp73 (p=0,041). Analiza metylacji przeprowadzona na 41 próbkach guza wykazała, że że promotor P1 jest prawie niezmiennie niezmetylowany (39/41 przypadków), podczas gdy P2 był całkowicie metylowany w 17 przypadkach i częściowo lub całkowicie niezmetylowany w 24 próbkach. Nie stwierdzono korelacji między stanem metylacji P1 i P2 a ekspresją p73. Nasze wyniki pokazują, że obie izoformy przyczyniają się do nadekspresji p73 w NSCLC i sugerują, że ich że ich różna lokalizacja wewnątrzkomórkowa może odzwierciedlać zmianę funkcjonalnej sieci p53-p73, która może przyczyniać się do rozwoju raka płuc. --- Deacetylazy histonowe (HDAC) odgrywają ważną rolę w podstawowych procesach komórkowych. a inhibitory HDAC stają się obiecującymi terapeutykami przeciwnowotworowymi. p73, członek rodziny p53, odgrywa kluczową rolę w hamowaniu nowotworów i rozwoju neuronów. rozwoju neuronów. Co ciekawe, p73 wytwarza dwie klasy białek o przeciwstawnych funkcjach przeciwstawnymi funkcjami: TAp73 o pełnej długości i N-końcowo skrócone ΔNp73. W obecnym badaniu staraliśmy się scharakteryzować potencjalną regulację p73 przez HDAC i stwierdziliśmy, że deacetylaza histonowa 1 (HDAC1) jest kluczowym regulatorem stabilności białka TAp73. stabilności białka TAp73. W szczególności wykazaliśmy, że hamowanie HDAC1 przez inhibitory HDAC przez inhibitory HDAC lub siRNA skróciło okres półtrwania białka TAp73, a następnie a następnie zmniejszało ekspresję TAp73 w warunkach normalnych i wywołanych uszkodzeniem DNA. Mechanistycznie stwierdziliśmy, że knockdown HDAC1 spowodował hiperacetylację i inaktywację białka szoku cieplnego 90p73. i inaktywację białka szoku cieplnego 90, co zakłóciło interakcję między białkiem szoku cieplnego 90 a TAp73. białkiem szoku cieplnego 90 i TAp73, a tym samym promowało proteasomalną degradację TAp73. Funkcjonalnie stwierdziliśmy, że regulacja w dół TAp73 była wymagana do zwiększonej migracji komórek, w której pośredniczy nokaut HDAC1. Razem odkryliśmy nową regulację stabilności białka TAp73 przez kompleks HDAC1-białko szoku cieplnego 90 a nasze dane sugerują, że TAp73 jest krytycznym mediatorem downstream mediatorem migracji komórek regulowanej przez HDAC1. --- Ludzkie białko p73 jest niezbędne do prawidłowej morfogenezy i utrzymania tkanki nerwowej. Ostatnio kilka transkryptów TP73 zostało ujawnionych w medulloblastoma (MB), najczęstszym złośliwym guzie mózgu u dzieci. Tutaj, przeprowadziliśmy analizę immunohistochemiczną na 29 próbkach MB przy użyciu anty-p73alfa i przeciwciał anty-DeltaNp73. Przeprowadzono kwantyfikację PCR w czasie rzeczywistym w celu oceny transkryptów TAp73 i DeltaNp73 w podzbiorze 13 próbek MB. Normalne tkanki móżdżku i RNA zostały wykorzystane do porównania. Przedstawiono również pilotażowe korelacje kliniczno-patologiczne korelacje kliniczno-patologiczne. Zgłosiliśmy znaczące różnice w ekspresji mRNA TAp73 i DeltaNp73 między tkankami nowotworowymi i referencyjnymi (P = 0,013, P = 0.028). Immunohistochemicznie, 52 i 29% próbek MB było dodatnich odpowiednio dla p73alfa stwierdzono ekspresję p73alfa zarówno w jądrze, jak i cytoplazmie. jądrze i cytoplazmie, podczas gdy DeltaNp73 była zlokalizowana głównie w cytoplazmie. cytoplazmie. W prawidłowym móżdżku, pozytywne barwienie dla p73alfa i DeltaNp73 zaobserwowano w komórkach Purkinjego noworodków, a nie dorosłych próbek, co wspiera rozwojową rolę TP73 podczas organogenezy ludzkiego móżdżku. móżdżku. Analiza przeżywalności wykazała ujemny związek DeltaNp73-immunoreaktywność z całkowitym przeżyciem (OS) i przeżyciem wolnym od zdarzeń (EFS) (odpowiednio P = 0,026 i P = 0,127). Dla przypadków p73alfa-dodatnich, ujemny trend ujemny trend w OS (P = 0,149) i EFS (P = 0,216) był również widoczny. Nasze wyniki wskazują na udział białka p73 w nowotworzeniu MB i definiują TP73 jako potencjalny cel prognostyczny i terapeutyczny dla rdzeniaka zarodkowego. --- p63 i p73 wyrażają dwie główne klasy izoform: izoformy zawierające domenę domenę transaktywacyjną (TAp73 i TAp63) wykonującą aktywność transkrypcyjną oraz izoformy dominująco-ujemne, które są obcięte na NH2-końcu, działając jako aktywne inhibitory TAp73 i TAp63. działające inhibitory TAp73, TAp63 i dzikiego typu p53, a tym samym posiadające potencjał potencjał onkogenny. Podobnie jak p53 typu dzikiego, izoformy TAp63 i TAp73 transaktywują docelowe geny geny, które aktywują szlaki sygnałowe apoptozy. W próbie zrozumienia w jaki sposób gen CD95 jest regulowany przez rodzinę p53, zbadaliśmy wkład elementu reagującego na p53 (RE) w obrębie pierwszego intronu genu CD95, jak również trzech elementów w obrębie promotora. Element intronowy powodował aktywację transkrypcji przez p53, TAp63 i TAp73 i współpracował z p53-RE w promotorze genu CD95. Współpraca między p53-RE w promotorze promotorem i intronowym miejscem wiążącym p53 skutkowała maksymalną aktywację transkrypcyjną genu CD95 przez rodzinę p53. --- p73 posiada zewnątrzpochodny promotor P1 i wewnątrzpochodny promotor P2 kontrolujący ekspresję ekspresję odpowiednio proapoptotycznych izoform TAp73 i antyapoptotycznych ΔΝp73 odpowiednio. W tym badaniu zbadaliśmy status metylacji DNA obu promotorów jako środek epigenetycznej kontroli transkrypcji ich odpowiadających im izoform w 102 pierwotnych niedrobnokomórkowych rakach płuc (NSCLC). Wykazaliśmy, że podczas gdy związana z hipermetylacją P1 redukcja poziomów TAp73 mRNA jest stosunkowo rzadkie, natomiast związana z hipometylacją P2 nadekspresją ΔΝp73 mRNA jest częstym zdarzeniem, szczególnie wśród raków płaskonabłonkowych. raków płaskonabłonkowych. Hipometylacja P2 silnie korelowała z hipometylacją elementu LINE-1 wskazując, że nadekspresja ΔΝp73 może być bierną konsekwencją globalnej hipometylacji DNA. konsekwencją globalnej hipometylacji DNA. --- Oceniamy, czy 1,25(OH)(2)D(3) reguluje w dół warianty TP73 w raku okrężnicy i piersi. piersi, rolę surwiwiny w tym kontekście oraz znaczenie tej sieci w klinice. tej sieci w klinice. Komórki nowotworowe poddano działaniu/nie poddano działaniu 1,25(OH)(2)D(3) i przejściowo transfekowane surwiwiną. Poziomy surwiwiny i wariantów TP73 oceniano za pomocą ilościowego RT-PCR i Western blotting. U 75 pacjentek z rakiem jelita grubego i 60 pacjentek z rakiem piersi określono ekspresję izoform surwiwiny i TP73 i TP73. U każdego pacjenta zbadano charakterystykę guza. Poziomy białka surwiwiny oceniano również w podgrupie pacjentów i liniach komórkowych. linii komórkowych. Zmniejszenie transkryptów i białka surwiwiny i TAp73 oraz mRNA ΔNp73 wykryto po wykryto po leczeniu 1,25(OH)(2)D(3). Ektopowa ekspresja surwiwiny doprowadziła do wzrost transkryptów TAp73, ΔNp73, ΔEx2p73 i ΔEx2-3p73. U pacjentów z rakiem zaobserwowano bezpośrednie korelacje między wariantami TP73 a poziomami survivin poziomami. 1,25(OH)(2)D(3) negatywnie reguluje przeżywalność i warianty TP73 w komórkach raka okrężnicy i piersi. i komórkach raka piersi. Pozytywna regulacja izoform TP73 przez surwiwinę może istnieć, co wzmacnia możliwość, że regulacja w dół form TP73 przez 1,25(OH)(2)D(3) jest zależna od surwiwiny. --- p73, niedawno zidentyfikowany gen wysoce homologiczny do p53, może transaktywować geny docelowe p53 i indukować apoptozę. Tutaj przedstawiamy identyfikację NH (2) -końcowa skrócona izoforma ludzkiego p73, DeltaNp73, która jest zdolna do tłumienia transaktywacji zależnej od p53 i p73. Spekulujemy, że ta supresja jest osiągana poprzez konkurowanie o miejsce wiązania DNA w przypadku p53 i przez bezpośrednie wiązanie w przypadku TAp73. Ekspresja DeltaNp73 w w liniach komórek nowotworowych również hamowała aktywność supresyjną p53 i TAp73 w tworzeniu kolonii w tworzeniu kolonii, co sugeruje możliwy udział DeltaNp73 w onkogenezie poprzez hamowanie funkcji supresyjnej nowotworów p53 i TAp73. Zgłoszono również Identyfikacja TAp73eta, nowego członka skróconej izoformy COOH-końcowej p73 i specyficzną dla tkanki ekspresję tych izoform, wraz z innymi wcześniej zidentyfikowanymi izoformami p73. --- CEL: Naszym celem było określenie klinicznej roli członków rodziny p53 p53 i p73 w odpowiedzi na chemioterapię opartą na platynie i przeżyciu w raku jajnika raka jajnika, biorąc pod uwagę ich wzajemne oddziaływanie i polimorfizm p53 w kodonie 72. PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Przeprowadzono szczegółową analizę p53 i p73 w serii 122 raków jajnika. raków jajnika. Wykorzystaliśmy funkcjonalny test drożdżowy do określenia statusu mutacji p53. statusu mutacji p53. Czerwone kolonie drożdży, wskazujące na zmutowane p53, zostały następnie sekwencjonowane w celu określenia konkretnej zmiany p53. mutacje p53 zostały podzielone na dwie grupy zgodnie z ich wcześniejszą charakterystyką w literaturze literaturze: te, które skutecznie hamują aktywną transkrypcyjnie funkcję TAp73 i te, które tego nie robią. Polimorfizm p53 w kodonie 72 został określony w odpowiadającej normalnej tkance lub krwi pacjentek z rakiem jajnika. Analiza ekspresji specyficznej dla izoformy p73 przy użyciu odwrotnej transkrypcji-PCR w czasie rzeczywistym odwrotnej transkrypcji-PCR została wcześniej przeprowadzona w większości nowotworów jajnika uwzględnionych w tym badaniu. W retrospektywnym przeglądzie kart oceniono reaktywność na chemioterapię chemioterapię i zebrano dane dotyczące przeżycia z długim czasem obserwacji. dane dotyczące przeżycia z długim czasem obserwacji. WYNIKI: Osiemdziesiąt ze 122 (65,6%) raków jajnika zawierało mutacje p53. był istotnym czynnikiem determinującym odpowiedź na chemioterapię chemioterapię opartą na platynie u wszystkich pacjentek z guzem resztkowym o średnicy <2 cm średnicy po wstępnej operacji (typ dziki vs zmutowany, P = 0,029). Ponadto Ponadto, status mutacji p53 był silnym czynnikiem prognostycznym dla przeżycia wolnego od nawrotów i całkowitego przeżycia (odpowiednio P < 0,0001 i P = 0,003) w analizach jednoczynnikowych analizach. Wysokie poziomy ekspresji dominująco-ujemnych izoform p73 (DeltaNp73 i DeltaN'p73) istotnie korelował z niepowodzeniem chemioterapii (P = 0,048) oraz z gorszym przeżyciem wolnym od nawrotów i przeżyciem całkowitym u pacjentów z nowotworami z mutacją p53 (odpowiednio P = 0,048 i P = 0,005). Stwierdzono osiem mutacji p53, obecnych w 19 przypadkach, które skutecznie hamują TAp73 (tj. 175H, 220C, 245S, 245D, 248W, 248Q, 266E i 273H). Pacjenci z mutacjami p53, które skutecznie hamują funkcję TAp73 mieli znacznie krótsze przeżycie całkowite niż pacjenci z mutacjami p53 o nieznanym wpływie na TAp73 (P = 0,044). Polimorfizm p53 w kodonie 72 nie miał wpływu na odpowiedź na chemioterapię lub przeżycie. przeżycie. WNIOSEK: Dostarczamy pierwszych klinicznych dowodów na to, że dominująco-ujemne izoformy p73 przyczyniają się do oporności na leki in vivo, podkreślając znaczenie wzajemnego oddziaływania p53-p73. p53-p73. NH2-końcowo skrócone izoformy p73 miały znaczący efekt efekt kliniczny, zapewniając dodatkowy niekorzystny czynnik dla odpowiedzi na chemioterapię chemioterapię opartą na platynie i przeżycie w rakach jajnika z mutacją p53. --- Stwierdziliśmy, że inhibitor MEK1 PD184352 uderzająco zwiększył apoptozę indukowaną przez trójtlenek arsenu (ATO) u 21 z 25 pacjentów z pierwotną ostrą białaczką szpikową (AML). białaczką szpikową (AML). Analiza izobologramów potwierdziła działanie synergistyczne (13 z 25 pacjentów) lub addytywne (8 z 25 pacjentów). pacjentów) lub addytywny (8 z 25 pacjentów) charakter tej interakcji. Ponadto, wykazaliśmy, że gen związany z p53 p73 jest celem molekularnym leczenia skojarzonego w blastach AML. Rzeczywiście, ATO moduluje ekspresję genu p73 poprzez indukcję proapoptotycznego i antyproliferacyjnego TAp73 oraz antyapoptotycznego i proproliferacyjnego TAp73. antyapoptotyczne i proproliferacyjne izoformy DeltaNp73, tym samym nie powodując podniesienie stosunku TA/DeltaNp73. I odwrotnie, leczenie PD184352 zmniejsza poziom DeltaNp73 i osłabia pośredniczoną przez arsen regulację DeltaNp73, powodując w ten sposób wzrost stosunku TA/DeltaNp73 w komórkach poddanych podwójnej obróbce. Wysokie dawki ATO indukowały akumulację p53 u 11 z 21 pacjentów. Leczenie skojarzone skutkowało indukcją proapoptotycznego genu docelowego p53/p73 p53AIP1 (p53-regulated apoptosis-inducing protein 1) i znacznie zwiększyło apoptozę leczonych komórek. leczonych komórek. --- CEL: Niniejsze badanie miało na celu określenie statusu p73 w guzach tarczycy. METODY: Różnicowa ekspresja transkryptów TAp73, DeltaTAp73 została w panelu 60 nowotworów złośliwych tarczycy za pomocą ilościowej RT-PCR. WYNIKI: W porównaniu z prawidłową tkanką tarczycy otaczającą guzy, zaobserwowaliśmy zaobserwowaliśmy znaczącą redukcję transkryptów TP73 w gruczolakach i w zróżnicowanych rakach. W prawidłowych próbkach tkanek stwierdzono korelacje między ekspresją transkryptów TAp73 i DeltaNp73 a ekspresją p53, p14ARF p16INK4a, ale korelacje te zostały utracone w rakach (PTC lub FTC). WNIOSKI: Stwierdziliśmy znaczące zmiany TAp73, DeltaNp73, p53, p14ARF, p16INK4a, ekspresji i korelacji między ekspresją tych różnych genów w raku tarczycy. --- Białko ΔNp63, produkt genu TP63, któremu brakuje domeny N-końcowej, odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu samoodnowy i zdolności progenitorowych w kilku typach tkanek nabłonkowych. ΔNp63 często ulega nadekspresji w raku płaskonabłonkowym (SCC) i niektórych innych nowotworach nabłonkowych. Ta nadekspresja może przyczyniać się do progresji nowotworu poprzez dominująco-negatywny wpływ na aktywne transkrypcyjnie (TA) izoformy rodziny p53 (TAp63, TAp73 i p53), a także poprzez niezależne mechanizmy. Jednakże molekularne podstawy nadekspresji ΔNp63 nie są w pełni zrozumiałe. Tutaj pokazujemy że ekspresja ΔNp63 jest regulowana przez szlak Wnt/β-katenina w ludzkim raku wątrobowokomórkowym. raka wątrobowokomórkowego (HCC) i liniach komórkowych SCC. Regulacja ta działa w w szczególności poprzez miejsca TCF/LEF obecne w promotorze P2 TP63. Ponadto Ponadto pokazujemy, że ΔNp63 i β-katenina są często koeksprymowane i akumulowane w raku przełyku. w SCC przełyku, ale nie w HCC. Wyniki te sugerują, że aktywacja szlaku β-kateniny może przyczyniać się do nadekspresji ΔNp63 podczas progresji nowotworu, w sposób specyficzny dla typu komórki. --- Gen p53 był badany pod kątem jego roli w nabłonkowym raku jajnika, ale zebrane dotychczas dane zebrane do tej pory są sprzeczne. Dowody na to, że p53 należy wraz z p63 i p73 do rodziny czynników transkrypcyjnych ponownie wzbudziły zainteresowanie tą rodziną genów. rodziny. Tutaj wykorzystaliśmy ilościową RT-PCR w czasie rzeczywistym do określenia poziomów ekspresji TAp53, TAp73 i ich N-końcowych wariantów splicingowych w kohorcie 169 pacjentek z rakiem jajnika w stadium pacjentek z rakiem jajnika w stadium I i III. Poziomy TAp73 w biopsjach w stadium III różniły się 100-krotnie w zależności od statusu p53, a całkowite przeżycie przeżycie wydaje się być znacząco związane z ekspresją DeltaNp73. Analizy Kaplana-Meyera nie wykazały korelacji między całkowitym przeżyciem a poziomami TAp73, DeltaNp73 i DeltaNp73. a poziomami TAp73, DeltaNp73 lub stosunkiem DeltaNp73/TAp73. Podsumowując, te dane sugerują, że przynajmniej w naszej kohorcie pacjentów poziomy ekspresji p53 i p73 nie są skorelowane ze złośliwą progresją raka jajnika. Mogą one, jednak odgrywać rolę w inicjacji nowotworu. --- Gen p73 jest zdolny do kodowania aktywnej transkrypcyjnie TAp73, jak również dominująco-ujemnie działające izoformy transkryptu DeltaNp73. Badaliśmy zróżnicowaną ekspresję tych form w prawidłowym mózgu, jak również w guzach glejowych, za pomocą półilościowej RT-PCR. Ekspresja p73 była niska lub niewykrywalna w normalnych tkankach mózgu. normalnych tkankach mózgu. W większości guzów i nienowotworowych tkanek mózgu również brakowało znaczącej ekspresji p73 u pacjentów z gwiaździakami o niskim stopniu złośliwości. Natomiast W przeciwieństwie do tego, większość guzów glejowych o wysokim stopniu złośliwości wykazywała silną regulację w górę TAp73, podczas gdy tylko kilka wykazywało ekspresję DeltaNp73. Te aberracje mogą odzwierciedlać inaktywację szlaku retinoblastoma w tych guzach, co skutkuje aktywację czynników transkrypcyjnych E2F, ponieważ TAp73 jest znanym celem genu E2F1 gen. Badanie ekspresji TAp73 w guzach mózgu może służyć jako środek do oceny progresji nowotworu zależnej od szlaku retinoblastoma. --- Gen p73 posiada zewnętrzny promotor P1 i wewnętrzny promotor P2, w wyniku czego powstają odpowiednio izoformy TAp73 i DeltaNup73. Ostateczny wpływ p73 w onkogenezie zależy od stosunku izoform apoptotycznych TA do antyapoptotycznych DeltaN. Niniejsze badanie miało na celu identyfikację nowych czynników transkrypcyjnych czynników transkrypcyjnych, które wpływają na syntezę izoform TA. Z wykorzystaniem narzędzi bioinformatycznych, testów wiązania in vitro i analizy immunoprecypitacji chromatyny, region rozciągający się od -233 do -204 bp przed miejscem rozpoczęcia transkrypcji ludzkiego promotora p73 P1, zawierający konserwatywne miejsca wiązania Sp1, został scharakteryzowany. Leczenie komórek za pomocą Sp1 RNAi i inhibitora Sp1 funkcjonalnie tłumi ekspresję TAp73 wskazując na pozytywną regulację P1 przez białko Sp1. W szczególności inhibicja lub knockdown Sp1 zmniejsza również poziom białka DeltaNup73. Dlatego Sp1 bezpośrednio reguluje transkrypcję TAp73 i wpływa na poziomy DeltaNup73 w raku płuc. raka płuc. Wykazano, że TAp73gamma jest jedyną izoformą TA ulegającą nadekspresji w kilku liniach komórkowych liniach komórkowych raka płuc i w 26 niedrobnokomórkowych rakach płuc, co jest zgodne z nadekspresją nadekspresją Sp1, kwestionując w ten sposób apoptotyczną rolę tej specyficznej izoformy p73 w raku płuc. --- p73 jest czynnikiem transkrypcyjnym związanym z p53, odgrywającym fundamentalną rolę w rozwoju i supresji nowotworów. Transkrypcja z dwóch różnych promotorów na genie p73 skutkuje generowaniem aktywnych transkrypcyjnie izoform TAp73 i dominujące ujemne izoformy DeltaNp73 z przeciwstawnymi funkcjami pro- i antyapoptotycznymi funkcje. Dlatego względny stosunek każdej izoformy jest ważnym determinantą losu komórki. Proteasomalna degradacja p73 jest mediowana przez procesy zależne i niezależne od poliubikwitynacji, z których oba wydają się, jak dotąd, brak selektywności dla izoform TAp73 i DeltaNp73. Tutaj opisujemy charakterystykę innego celu transkrypcyjnego TAp73; pierścień białko p73 Induced RING 2 (PIR2). Chociaż PIR2 został początkowo zidentyfikowany jako gen indukowany przez p53 (p53RFP), niska obfitość transkryptu PIR2 w mysich fibroblastach zarodkowych myszy TAp73 KO w porównaniu z myszami WT oraz porównanie poziomów mRNA i białka PIR2 po nadekspresji TAp73 lub p53 potwierdzają, że izoformy TAp73 są silnymi induktorami PIR2. Chociaż ekspresja PIR2 była indukowana przez uszkodzenie DNA, jej ekspresja nie zmieniała odpowiedzi apoptotycznej ani profilu cyklu komórkowego per se. Jednak koekspresja PIR2 z TAp73 lub DeltaNp73 skutkowała wzrostem stosunku TA/DeltaNp73, z powodu preferencyjnej degradacji DeltaNp73. Wreszcie, PIR2 był w stanie złagodzić hamujący wpływ DeltaNp73 na apoptozę indukowaną przez TAp73 po uszkodzeniu DNA. Wyniki te sugerują, że PIR2, indukowany przez TAp73 i degradujący DeltaNp73, w różny sposób reguluje stabilność TAp73/DeltaNp73, a tym samym może oferować podejście terapeutyczne w celu zwiększenia chemiowrażliwości komórek nowotworowych. --- Celem tego badania było określenie, czy wzorce profili ekspresji izoform izoform p73 i statusu mutacji p53 są użytecznymi kombinatorycznymi biomarkerami do przewidywania wyników w kohorcie raka ginekologicznego. Jest to pierwsze takie badanie z wykorzystaniem dopasowanych par guz/normalna tkanka od każdej pacjentki. Mediana obserwacji wynosiła ponad dwa lata. Ekspresja wszystkich 5 N-końcowych izoform (TAp73, DeltaNp73, DeltaN'p73, Ex2p73 i Ex2/3p73) mierzono metodą RT-PCR w czasie rzeczywistym, a status p53 mierzono metodą RT-PCR w czasie rzeczywistym. RT-PCR, a status p53 analizowano za pomocą immunohistochemii. TAp73, DeltaNp73 i DeltaN'p73 były znacząco podwyższone w guzach. Co zaskakujące, ich zakres nadekspresji był zależny od wieku, z najwyższymi różnicami delta (guz-norma) w najmłodszej grupie wiekowej. Korekta tego efektu wieku była ważna w dalszych korelacjach przeżycia. Wykorzystaliśmy wszystkie 6 zmiennych (pięć poziomów izoformy p73 oraz status p53) jako dane wejściowe do analizy składowych głównych z rotacją Varimax (VrPCA) w celu odfiltrowania szumu z niezwiązanej z chorobą indywidualnej zmienności poziomów p73. Racjonalnie wybrane i indywidualnie ważone składowe główne od każdego pacjenta zostały następnie wykorzystane do wytrenowania algorytmu maszyny wektorów nośnych (SVM) do przewidywania wyników klinicznych. Algorytm SVM był w stanie przewidzieć prawidłowy wynik u 30 z 35 pacjentów. Używamy narzędzie matematyczne do rozpoznawania wzorców, które jest powszechnie stosowane w np. eksploracji danych z mikromacierzy i po raz pierwszy zastosowaliśmy je w modelu prognostycznym. modelu prognostycznym. Odkryliśmy, że PCA/SVM jest w stanie przetestować hipotezę kliniczną z solidnymi statystykami statystyk i pokazujemy, że profile ekspresji p73 i status p53 są użytecznymi przydatnymi biomarkerami prognostycznymi, które różnicują pacjentki z dobrym i złym rokowaniem z nowotworami ginekologicznymi. --- Gen p53 i jego homolog p73 są rzadko zmutowane w neuroblastoma. W ostatnich badaniach wykazaliśmy, że nadekspresja DeltaNp73alfa, izoformy pozbawiona N-końcowej domeny transaktywacji (TA), zaskakująco indukuje akumulację białka p53 w ludzkiej linii neuroblastoma SH-SY5Y z dzikim typem p53 (wt). Jak można się spodziewać ze względu na jego dominująco-ujemny efekt, DeltaNp73alpha hamuje ekspresję genu Waf1/p21, ale co równie ważne, reguluje w górę BTG2TIS21/PC3, inny gen docelowy p53. Efekt ten nie jest obserwowany w komórkach komórkach neuroblastoma, które wyrażają zmutowane p53. Aby lepiej zrozumieć DeltaNp73 pośredniczy w transaktywacji genu BTG2TIS21/PC3, przeprowadziliśmy testy testy lucyferazy z dwoma plazmidami reporterowymi zawierającymi długie i krótkie sekwencje promotora BTG2 w trzech ludzkich liniach komórkowych neuroblastoma i jednej linii komórkowej raka piersi linii komórkowej raka piersi. Nasze wyniki pokazują, że transaktywacja BTG2TIS21/PC3 przez DeltaNp73alfa zależy zarówno od statusu p53 (ponieważ nie jest obserwowana w linii komórkowej p53-/- neuroblastoma), jak i kontekstu komórkowego (ponieważ występuje w linii komórkowej p53+/+ ale nie w linii komórkowej guza piersi p53+/+). Fakt że DeltaNp73alfa może albo hamować, albo stymulować aktywność transkrypcyjną wt-p53 aktywność, w zależności zarówno od genu docelowego p53, jak i kontekstu komórkowego, została potwierdzony przez ilościowy PCR w czasie rzeczywistym. Ponadto, transaktywacja genu BTG2TIS21/PC3 wymaga kompletnej sekwencji C-końca DeltaNp73alfa, ponieważ nie jest obserwowana w przypadku DeltaNp73beta, której brakuje większości domeny C-końcowej. domeny. Wcześniej wykazaliśmy, że DeltaNp73alfa jest jedyną izoformą p73 wyrażaną w niezróżnicowanych guzach neuroblastoma. W świetle tych wszystkich ustaleń, proponujemy, że DeltaNp73alfa nie tylko działa jako inhibitor funkcji funkcji p53/TAp73 w guzach neuroblastoma, ale także współpracuje z wt-p53 w odgrywając rolę fizjologiczną poprzez aktywację genu BTG2TIS21/PC3 ekspresji. --- p53, p63 i p73 są członkami rodziny genów p53 zaangażowanych w rozwój, różnicowanie i odpowiedź na stres komórkowy. Gen p53 jest czynnikiem transkrypcyjnym czynnikiem transkrypcyjnym niezbędnym do zapobiegania powstawaniu nowotworów. Szlak p53 jest wszechobecny w ludzkich nowotworach albo poprzez mutację genu p53 (60% nowotworów) lub poprzez utratę sygnalizacji komórkowej przed i za p53 w pozostałych nowotworach nowotworach z ekspresją genu WTp53. Ponieważ inaktywacja szlaku p53 jest wspólnym wspólnym mianownikiem dla wszystkich nowotworów, zrozumienie aktywności supresora nowotworu p53 prawdopodobnie przybliży nas do terapii przeciwnowotworowej. Jednakże, pomimo wszystkich eksperymentalnych dowodów wskazujących na znaczenie p53 w zapobieganiu kancerogenezie, w badaniach klinicznych trudno jest powiązać status p53 z leczeniem raka i wynikami klinicznymi. leczenia i wyników klinicznych. Niedawne odkrycie, że gen p53 koduje dziewięć różnych białek p53 (izoform) może mieć głęboki wpływ na nasze zrozumienie aktywności supresora nowotworu p53. Badania na kilku typach nowotworów wykazały, że dziewięć różnych izoform p53 ulega nieprawidłowej ekspresji w Izoformy białka p53 modulują aktywność transkrypcyjną p53 i wynik losu komórki. aktywność transkrypcyjną i los komórek w odpowiedzi na stres. Regulacja funkcji p53 w tkankach prawidłowych i nowotworowych u człowieka jest prawdopodobnie bardziej złożona niż dotychczas sądzono. Dlatego też status p53 w guzie musi być poprzez integrację ekspresji izoformy p53, funkcjonalnej analizy mutacji p53 i panel przeciwciał specyficznych dla p53 i jego genów docelowych. genów. --- p73 jest paralogiem p53, który koduje izoformy proapoptotyczne (zdolne do transaktywacji (TA)) i antyapoptotyczne (dominujące ujemne). i antyapoptotyczne (dominujące negatywne) izoformy. Czynniki transkrypcyjne TAp73 pośredniczą w zatrzymaniu cyklu komórkowego i/lub apoptozie w odpowiedzi na uszkodzenie DNA i są zaangażowane w procesy rozwojowe w ośrodkowym układzie nerwowym i układzie odpornościowym. Białka p73 mogą również odgrywać rolę w regulacji wzrostu komórek. Rzeczywiście, ekspresja p73 jest modulowana podczas cyklu komórkowego, a białka TAp73 gromadzą się w komórkach fazy S. Ponadto, funkcja białek p73 jest również regulowana przez modyfikacje potranslacyjne i interakcje białko-białko w różnych kontekstach komórkowych i patofizjologicznych. Tutaj pokazujemy że p73 jest fizjologicznym celem kompleksu kinazy mitotycznej p34cdc2-cykliny B in vivo. Zarówno izoformy p73beta, jak i p73alfa są hiperfosforylowane w normalnych komórkach mitotycznych i podczas mitozy. normalnych komórkach mitotycznych i podczas zatrzymania mitotycznego indukowanego przez leki ukierunkowane na mikrotubule. p34cdc2-cyklina B fosforyluje i wiąże się z p73 in vivo, co skutkuje zmniejszoną zdolnością p73 do wiązania DNA i aktywacji transkrypcji w komórkach mitotycznych. transkrypcji w komórkach mitotycznych. Rzeczywiście, p73 jest wykluczony ze skondensowanych skondensowanych chromosomów w metafazie i anafazie, redystrybuuje w całej cytoplazmie mitotycznej cytoplazmie i w przeciwieństwie do p53, nie wykazuje związku z centrosomami. Razem te wyniki wskazują, że specyficzna dla fazy M fosforylacja p73 przez p34cdc2-cyklinę B jest związana z negatywną regulacją jego aktywującej transkrypcji aktywującej transkrypcję. --- TŁO: P73 należy do rodziny regulatorów przeżywalności komórek p53 z odpowiadający locus Trp73 wytwarzający N-końcowo różne izoformy, TAp73 i DeltaNp73. Niedawno dwa badania wykazały, że mysi Trp73 jest odpowiedzialny za modulację akumulacji fosfo-tau u starzejących się myszy typu dzikiego i u młodych myszy modelujących chorobę Alzheimera (AD), sugerując, że Trp73, w szczególności izoforma izoforma DeltaNp73, łączy akumulację peptydów amyloidowych z tworzeniem splątków neurofibrylarnych (NFT). Tutaj ponownie oceniliśmy patologie tau w tym samym modelu myszy TgCRND8, jak w poprzednich badaniach. WYNIKI: Pomimo zastosowania tych samych modeli zwierzęcych, nasze badania in vivo nie wykazały nie wykazały biochemicznych lub histologicznych dowodów na nieprawidłowe przetwarzanie tau w u młodych myszy Trp73+/- + TgCRND8 lub u starszych myszy Trp73+/- analizowanych w podanym wcześniej wieku lub starszych. lub starszych. Po drugie, przeanalizowaliśmy dodatkowy model myszy model, w którym DeltaNp73 został specjalnie usunięty i potwierdził brak wpływu allelu DeltaNp73, zarówno w postaci heterozygotycznej, jak i homozygotycznej, na patologię patologię tau u starszych myszy. Wreszcie, zbadaliśmy również ludzką TP73 pod kątem polimorfizmów pojedynczego polimorfizmów nukleotydów (SNP) i/lub wariantów liczby kopii w metaanalizie 10 zestawów danych asocjacyjnych obejmujących cały genom AD. Żaden SNP nie osiągnął istotności po korekcie dla wielokrotnego testowania i nie znaleziono duplikacji/delecji w TP73 w 549 przypadkach AD i 544 kontrolach bez demencji. WNIOSEK: Nasze wyniki nie potwierdzają roli P73 w patogenezie AD. --- Rola różnych izoform p73 w procesie nowotworzenia jest kontrowersyjna. Jednak, jak niedawno wykazaliśmy, generacja myszy z niedoborem TAp73 (TAp73(-/-)) ujawnia, że izoformy TAp73 pełnią funkcje hamujące rozwój nowotworów, wskazując na pojawiającą się rolę Trp-73 w utrzymaniu stabilności genomu. W przeciwieństwie do myszy pozbawionych wszystkich izoform p73, myszy TAp73(-/-) wykazują wysoką częstość występowania spontanicznych nowotworów. spontanicznych nowotworów. Co więcej, myszy TAp73(-/-) są bezpłodne i produkują oocyty wykazujące nieprawidłowości wrzeciona. Dane te sugerują związek między aktywnością TAp73 a wspólną maszynerią molekularną leżącą u podstaw mejozy i mitozy. Poprzednie badania wykazały, że kompleks punktu kontrolnego montażu wrzeciona (SAC) którego aktywacja prowadzi do zatrzymania mitozy, reguluje również mejozę. W W tym badaniu wykazaliśmy w komórkach mysich i ludzkich, że TAp73 jest w stanie oddziaływać bezpośrednio z kilkoma partnerami kompleksu SAC (Bub1, Bub3 i BubR1). Pokazujemy również, że TAp73 jest zaangażowany w lokalizację i aktywność białka SAC. aktywności. Co więcej, pokazujemy, że zmniejszona ekspresja TAp73 koreluje z wzrostem ekspresji białka SAC u pacjentów z rakiem płuc. Nasze wyniki ustanawiają TAp73 jako regulator odpowiedzi SAC i wskazują, że utrata TAp73 może może prowadzić do defektów zatrzymania mitotycznego. Nasze dane sugerują, że upośledzenie SAC przy braku funkcjonalnego TAp73 może wyjaśniać niestabilność genomową i zwiększoną aneuploidię obserwowaną w komórkach z niedoborem TAp73. --- Mutacje w p73 są rzadkie w nowotworach. Pojawiające się dowody sugerują, że że względna ekspresja różnych izoform p73 może przyczyniać się do nowotworzenia. Alternatywne promotory i N-końcowy splicing skutkują transkrypcją i przetwarzaniem przetwarzanie izoform p73 o pełnej długości (TA) lub N-końcowo skróconych (deltaN). . TAp73 posiada funkcje proapoptotyczne, podczas gdy deltaNp73 ma właściwości antyapoptotyczne poprzez funkcjonalne hamowanie TAp73 i p53. Tutaj donosimy, że TAp73, ale nie deltaNp73, jest kowalencyjnie modyfikowany przez NEDD8 w warunkach w warunkach fizjologicznych w sposób zależny od Mdm2. Współekspresja NEDP1, proteazy cysteinowej proteazy cysteinowej, która specyficznie rozszczepia koniugaty NEDD8, wykazano, że denedyluje TAp73. Ponadto, zablokowanie endogennego szlaku NEDD8 zwiększyło transaktywację TAp73 reagującą na p53 i p73 aktywność reporterowa napędzana promotorem, aw połączeniu z neddylowanymi gatunkami TAp73 znajdowały się preferencyjnie w cytoplazmie. Wyniki te sugerują, że Mdm2 osłabia funkcję transaktywacji TAp73, przynajmniej częściowo, poprzez promowanie lokalizację cytoplazmatyczną TAp73 zależną od NEDD8 i dostarczają pierwszych dowodów na istnienie kowalencyjnej modyfikacji potranslacyjnej ukierunkowanej wyłącznie na izoformy TA p73. --- TŁO: p63 jest członkiem rodziny czynników transkrypcyjnych p53. p63 ulega ekspresji z dwóch promotorów. ulega ekspresji z dwóch promotorów, w wyniku czego powstają białka o przeciwnych funkcjach: aktywne transkrypcyjnie TAp63 i dominująco-ujemne DeltaNp63. Podobnie do p53, izoformy TAp63 indukują zatrzymanie cyklu komórkowego i apoptozę. Izoformy DeltaNp63 są dominująco-ujemnymi wariantami przeciwstawiającymi się aktywności p53, TAp63 i TAp73. Aby uniknąć niepotrzebnej śmierci komórki, której towarzyszy właściwa reakcja na stres, ekspresja członków rodziny p53 musi być ściśle regulowana. Niedawno wykazano, że oksydoreduktaza chinonowa NAD(P)H (NQO1) oddziałuje z p53 i hamuje jego degradację. i hamuje degradację p53. Ze względu na podobieństwa strukturalne między p53 i p63, byliśmy zainteresowani badaniem zdolności typu dzikiego i polimorficznego, nieaktywnego NQO1 do interakcji i stabilizacji p63. Skupiliśmy się na TAp63gamma, ponieważ jest to najsilniejszy aktywator transkrypcji i oczekuje się, że odgrywać rolę w supresji guza. GŁÓWNE ODKRYCIA: Pokazujemy, że TAp63gamma może być degradowany przez proteasom 20S proteasomy. Typ dziki, ale nie polimorficzny, nieaktywny NQO1 fizycznie oddziałuje z TAp63gamma, stabilizuje ją i chroni przed degradacją. Stabilizacja TAp63gamma za pośrednictwem NQO1 była szczególnie widoczna pod wpływem stresu. W związku z tym stwierdziliśmy, że regulacja w dół NQO1 hamuje zależną od TAp63gamma p21 i indukowane przez TAp63gamma zatrzymanie wzrostu stymulowane przez doksorubicynę. WNIOSKI/ZNACZENIE: Nasz raport jest pierwszym, który zidentyfikował ten nowy mechanizm wykazujący fizyczny i funkcjonalny związek między NQO1 a najsilniejszą izoformą p63 najsilniejszą izoformą TAp63gamma. Odkrycia te wyznaczają bezpośrednią rolę NQO1 w regulacji ekspresji TAp63gamma, szczególnie po stresie i mogą mieć zatem implikacje kliniczne dla rozwoju i terapii nowotworów. --- TP73, pomimo znacznej homologii do TP53, nie jest klasycznym genem supresorowym nowotworu. genem supresorowym nowotworu, ponieważ wykazuje on zwiększoną regulację niezmutowanych produktów w ludzkich nowotworach i brak fenotypu guza u myszy z niedoborem p73. Niedawno donieśliśmy, że N-końcowa skrócona izoforma, DeltaNp73, jest regulowana w górę w rakach piersi i ginekologicznych. nowotworach ginekologicznych. Ponadto wykazaliśmy, że DeltaNp73 jest silnym transdominującym inhibitorem dzikiego typu p53 i TAp73 w hodowanych ludzkich komórkach nowotworowych poprzez skuteczne przeciwdziałanie ich transaktywacji genów docelowych, apoptozie i funkcje hamowania wzrostu (A. I. Zaika et al., J. Exp. Med. 6: 765-780, 2002). Chociaż dane te silnie sugerują onkogenne właściwości DeltaNp73, można to być bezpośrednio wykazane tylko w komórkach pierwotnych. Donosimy tutaj, że DeltaNp73 nadaje odporność na spontaniczne replikacyjne starzenie się pierwotnych mysich zarodków fibroblastów myszy (MEF) i unieśmiertelnia MEF z częstotliwością 1,000 razy wyższą niż występuje spontanicznie. DeltaNp73 współpracuje z cMyc i E1A w promowaniu proliferacji komórek pierwotnych i tworzeniu kolonii oraz osłabia apoptozę zależną od p53 MEF apoptozę. Co ważne, DeltaNp73 ratuje starzenie indukowane przez Ras. Ponadto, DeltaNp73 współpracuje z onkogennym Ras w transformacji pierwotnych fibroblastów in in vitro i w indukowaniu włókniakomięsaków pochodzących z MEF in vivo u nagich myszy. Dziki typ p53 jest prawdopodobnie głównym celem hamowania DeltaNp73 w pierwotnych fibroblastach ponieważ usunięcie p53 lub jego wymaganego aktywatora ARF znosi stymulujący wzrost efekt DeltaNp73. Podsumowując, DeltaNp73 zachowuje się jak onkogen, który celuje w p53, co może wyjaśniać, dlaczego regulacja DeltaNp73 może być podczas nowotworzenia ludzkich nowotworów. --- p63 i p73, dwaj członkowie rodziny p53, odgrywają kluczową rolę w rozwoju i supresji nowotworów. p63 i p73 mają wiele izoform, które mają podobne lub różne funkcje biologiczne. funkcje biologiczne. Izoformy transaktywacji (TA) p63 i p73 mają wysokie podobieństwo do p53 i często pełnią funkcje biologiczne podobne do p53. p53 odgrywa ważną rolę w naprawie wycięcia nukleotydów (NER) poprzez transkrypcyjną regulację genów docelowych zaangażowanych w NER, w tym DDB2, XPC i GADD45. Aby zbadać, czy TAp63 i TAp73 odgrywają podobną rolę w NER, Komórki Saos2 z indukowaną ekspresją specyficznych izoform TAp63 i TAp73, w tym izoform TAp63α/β/γ i TAp73α/β/γ. Nadekspresja TAp63γ znacząco zwiększa NER uszkodzeń DNA indukowanych promieniowaniem ultrafioletowym (UV), w tym cyklobutanowych dimerów pirymidynowych (CPD) i fotoproduktów 6-4, oraz zwiększa przeżywalność komórek po napromieniowaniu UV w komórkach Soas2. Wzmocnienie NER uszkodzeń DNA indukowanych promieniowaniem UV przez TAp63γ potwierdzono również w komórkach H1299 z nadekspresją TAp63γ. Konsekwentnie, knockdown endogennego TAp63 zmniejsza NER uszkodzeń DNA indukowanych promieniowaniem UV w komórkach H1299. Izoformy TAp63α/β i TAp73α/β/γ nie nie mają wyraźnego wpływu na NER w komórkach Saos2 lub H1299. Nadekspresja TAp63γ wyraźnie indukuje ekspresję DDB2, XPC i GADD45 zarówno na poziomie RNA, jak i białka. poziomach. Ponadto testy reporterowe lucyferazy pokazują, że TAp63γ aktywuje transkrypcyjnie geny DDB2, XPC i GADD45 poprzez regulację elementów wiążących p53 w tych genach. Wyniki te pokazują, że TAp63γ wzmacnia NER w celu usunięcia uszkodzeń DNA wywołanych promieniowaniem UV i utrzymania stabilności genomu poprzez transkrypcyjną indukcję zestawu białek NER, co zapewnia dodatkowy ważny mechanizm, który przyczynia się do funkcji TAp63 w supresji nowotworów. --- p73, w przeciwieństwie do p53, ulega ekspresji w wielu formach izomerycznych. Alternatywny splicing na końcu 3' transkryptu p73, wraz z wykorzystaniem drugiego promotora promotora poniżej eksonu 3, może generować do 24 izoform p73. Warianty pozbawione domeny TA (izoformy DeltaN) są indukowane przez TAp73 i przez p53 oraz hamują ich aktywność transkrypcyjną. Jednak zrozumienie złożonej biologii biologii p73 jest utrudnione przez brak specyficznych przeciwciał o wysokim powinowactwie dla różnych izoform. przeciwciał o wysokim powinowactwie dla różnych izoform. Tutaj przedstawiamy charakterystykę, poprzez Western blotting i immunoprecypitację trzech nowych poliklonalnych surowic odpornościowych rozpoznających wszystkie izoformy p73, tylko izoformy DeltaN lub tylko p73alfa, i które mają zalety powinowactwa i swoistości w stosunku do wcześniej dostępnych przeciwciałami. --- p73, podobnie jak Notch, jest zaangażowany w neurorozwój i utrzymanie dojrzałego ośrodkowego układu nerwowego. dojrzałego ośrodkowego układu nerwowego. W tym badaniu, przy użyciu testów z genem reporterowym wykazujemy, że zależna od czynnika wiążącego promotor C-1 (CBF-1) transkrypcja genu transkrypcja napędzana przez domenę wewnątrzkomórkową Notch-1 (N1 (ICD)) jest silnie antagonizowana przez egzogennie wyrażane transaktywujące (TA) warianty splicingu p73 w SH-SY5Y i w pierwotnych neuronach. Analiza przebiegu czasowego wykazała że hamujące działanie TAp73 jest bezpośrednie i nie jest mediowane przez produkt docelowego genu. Stwierdziliśmy, że endogenny TAp73 stabilizowany przez leczenie c-Abl lub cisplatyną również silnie antagonizowało transkrypcję genów zależną od N1(ICD)/CBF-1. Ponadto, western blotting wykazały, że egzogenny TAp73 tłumił endogenne białko włochate i wzmacniacz poziomy białka split-1 (HES-1) i antagonizowały wzrost białka HES-1 indukowany przez egzogenną ekspresję N1 (ICD). Dowody na bezpośrednią fizyczną interakcja między N1 (ICD) i TAp73alfa została wykazana przez koimmunoprecypitacji. Używając konstruktów delecji Notch, wykazaliśmy, że TAp73alfa wiąże N1 (ICD) w regionie C-końcowym aa 2094. Interesujące, DeltaNp73alfa i TAp73alfa (R292H) również ko-purifikowały z N1 (ICD), ale żaden z nich nie hamowały transkrypcję zależną od N1 (ICD) / CBF-1. Sugeruje to, że nienaruszona domena domena transaktywacji (TA) i zdolność do wiązania DNA są niezbędne dla TAp73 do antagonizowania sygnalizacji Notch. Wreszcie odkryliśmy, że TAp73alfa odwraca efekt N1(ICD) - pośredniczy w represji indukowanego kwasem retinowym różnicowania SH-SY5Y neuroblastoma, dostarczając funkcjonalnych dowodów na hamujący wpływ TAp73alfa na sygnalizację notch. Łącznie, odkrycia te mogą mieć konsekwencje dla neurorozwoju, neurodegeneracji i onkogenezy. --- Gen TP73, członek rodziny p53, ze względu na zastosowanie różnych promotorów i alternatywnego splicingu i alternatywnego splicingu, jest transkrybowany do różnych izoform z które przyczyniają się do jego funkcjonalnej różnorodności. Podejmowane są znaczne wysiłki w celu zidentyfikowania funkcjonalnej różnorodności wariantów splicingu p73 podczas nowotworzenia. Izoformy TAp73α i TAp73β zostały w różny sposób regulują progresję cyklu komórkowego, różnicowanie i apoptozę. apoptozę. Co ciekawe, szczególny wzrost ekspresji izoformy TAp73 na korzyść wariantu splicingowego α, odnotowano w wielu typach nowotworów. typach nowotworów. Tutaj zgłaszamy charakterystyczną rolę izoformy TAp73β w kontroli migracji i inwazji komórek. kontroli migracji i inwazji komórek. W rzeczywistości, zależna od TAp73β indukcja ekspresji p57(Kip2) odpowiadała za hamujący wpływ na dynamikę cytoszkieletu aktynowego, a tym samym ruchliwość komórek nowotworowych. a tym samym ruchliwość komórek nowotworowych. W przeciwieństwie do tego, TAp73α nie jest w stanie indukować ekspresji p57(Kip2) i wykazuje pozytywny wpływ na aktyny aktyny, a także migrację i inwazję komórek. Podsumowując, hamujący wpływ hamujący wpływ na migrację i inwazję komórek TAp73β kwalifikowałby tę odrębną izoformę p73 jako gen supresorowy nowotworu. W przeciwieństwie do tego, promujący efekt TAp73α na ruchliwość i inwazję komórek wzmacnia potencjalną aktywność onkogenną tej izoformy p73. aktywność tej izoformy p73. --- Członkowie rodziny p53 z domeną transaktywacji (TA) indukują zatrzymanie cyklu komórkowego i promują apoptozę. Jednak izotypy DeltaNp63 pozbawione domeny TA promują proliferację komórek i nowotworzenie in vitro i w vgammavo. Chociaż p53, TAp63 lub TAp73 są stabilizowane po uszkodzeniu DNA, stwierdziliśmy, że genotoksyczne czynniki stresowe czynniki stresowe indukowały dramatyczny spadek i fosforylację DeltaNp63alfa w komórkach raka płaskonabłonkowego. Dalsze prace ujawniły, że RACK1 fizycznie wiąże się fizycznie z C-końcową domeną p63alfa poprzez domenę WD40. Jednakże, Stratifin wiąże się z fosforylowaną DeltaNp63alfa w odpowiedzi na cisplatynę. Po uszkodzeniu DNA indukowanym przez cisplatynę, stratifina pośredniczy w eksporcie jądrowym DeltaNp63alfa do cytoplazmy, a następnie RACK1 kierował ten ostatni do proteasomu prawdopodobnie służąc jako ligaza ubikwityny E3. Co więcej, siRNA knockdown zarówno stratifiny, jak i RACK1 hamował eksport jądrowy i białko odpowiednio degradację DeltaNp63alfa. Nasze dane sugerują, że modyfikacja i regulacja w dół DeltaNp63alfa jest jednym z głównych czynników determinujących odpowiedzi komórkowej na uszkodzenia DNA w ludzkich nowotworach głowy i szyi. --- p73 ma znaczną homologię do p53. Jednak związana z nowotworem regulacja w górę p73 i dane genetyczne z ludzkich guzów i myszy z niedoborem p73 wykluczają klasyczną rolę supresora nowotworów typu Knudsona. Donosimy, że ludzki gen TP73 generuje skróconą izoformę NH(2). DeltaNp73 wywodzi się z alternatywnego promotora w intronie 3 i nie posiada domeny transaktywacji pełnej długości TAp73. DeltaNp73 często ulega nadekspresji w różnych ludzkich nowotworach nowotworach, ale nie w normalnych tkankach. DeltaNp73 działa jako silny transdominujący inhibitor inhibitor p53 typu dzikiego i TAp73 zdolnego do transaktywacji. DeltaNp73 skutecznie przeciwdziała funkcji transaktywacji, apoptozie i wzrostowi za pośrednictwem dzikiego typu p53 i TAp73 oraz nadaje oporność na leki p53 typu dzikiego, w których znajdują się komórki nowotworowe. I odwrotnie, regulacja w dół endogennych poziomów DeltaNp73 metodami antysensownymi łagodzi jego działanie supresyjne i nasila apoptozę, w której pośredniczą p53 i TAp73. DeltaNp73 jest kompleksowany z p53 typu dzikiego, jak wykazano przez koimmunoprecypitację z hodowanych komórek i pierwotnych guzów. W ten sposób DeltaNp73 pośredniczy w nowym mechanizmie inaktywacji p53 i TAp73 poprzez dominująco-ujemną sieć rodzinną. Rozregulowana ekspresja DeltaNp73 może nadać aktywność onkogenną genowi TP73 poprzez funkcjonalną inaktywując supresorowe działanie p53 i TAp73. Ta cecha może być selekcjonowana w ludzkich nowotworach. --- Gen p73 jest homologiem p53, który indukuje apoptozę i hamuje proliferację komórek. proliferację komórek. Chociaż p73 mapuje się na 1p36.3 i często ulega delecji w neuroblastoma (NB) neuroblastoma (NB), nie działa on jako klasyczny gen onkosupresorowy. W rozwijających się neuronach współczulnych myszy, p73 ulega ekspresji głównie jako jako skrócona izoforma antyapoptotyczna (DeltaNp73), która antagonizuje zarówno p53, jak i białko p73 o pełnej długości (TAp73). Sugeruje to, że p73 może być częścią złożonego mechanizmu mechanizmu kontroli nowotworów. Aby określić rolę DeltaNp73 w NB, przeanalizowaliśmy wzór ekspresji tego genu in vivo i oceniliśmy prognostyczne znaczenie jego ekspresji. znaczenie jego ekspresji. Nasze wyniki wskazują, że ekspresja DeltaNp73 jest związana ze zmniejszoną apoptozą w tkance guza NB. Ekspresja tego wariantu u pacjentów z NB istotnie koreluje z wiekiem w momencie rozpoznania i wydalaniem VMA wydalanym z moczem. Ponadto jest silnie związana ze zmniejszonym przeżyciem (HR=7,93; P<0,001) i przeżyciem wolnym od progresji (HR=5,3; P<0,001), a jego rola w przewidywaniu gorszych wyników jest niezależna od wieku, pierwotnego miejsca guza, stadium i amplifikacji MYCN (OS: HR=5,24, P=0,012; PFS: HR=4,36, P=0,005). Podsumowując Podsumowując, nasze dane wydają się wskazywać, że DeltaNp73 jest kluczowym genem w patogenezie neuroblastomy. patogenezie nerwiaka niedojrzałego. --- Supresor nowotworu p53 jest częścią małej rodziny powiązanych białek, która obejmuje dwóch innych członków, p73 i p63. Zainteresowanie członkami rodziny p53, ich funkcjami oraz ich złożonymi interakcjami i regulacją, stale w ostatnich latach stale rosło i nie wykazuje oznak słabnięcia. p73 jest głównym determinantą chemiowrażliwości u ludzi, a zmutowane białka p53 niosące specyficzne polimorfizmy mogą indukować oporność na leki poprzez hamowanie TAp73. Współpraca między TA (transaktywujące, proapoptotyczne, antyproliferacyjne) i Delta N (skróconą, antyapoptotyczną, proproliferacyjną) izoformą p73 i między trzema członkami rodziny trzech członków rodziny gwarantuje równowagę między proliferacją, różnicowaniem i śmiercią komórki, tworząc w ten sposób harmonię, która jest tracona w kilku ludzkich nowotworach. W tym artykule dokonujemy przeglądu naszej obecnej wiedzy na temat roli p73 w chemiowrażliwości nowotworów i realną perspektywę terapii ukierunkowanej na tę cząsteczkę. cząsteczkę. Zwracamy również uwagę na kluczową rolę specyficznej fosforylacji i acetylacji w indukowanej przez p73 apoptozie i chemiowrażliwości na leki. --- Gen p73 koduje różne izoformy białek. Obejmują one białka wyrażane pod kontrolą promotora P1, które zawierają domenę transaktywacji transaktywacji i są podobne w funkcji do p53 (izoformy TAp73), jak również białka regulowane przez promotor P2, które nie posiadają tej domeny i funkcjonują jako dominujące ujemne inhibitory TAp73 i p53 (izoformy DeltaNp73). Podczas gdy TAp73 funkcjonuje jako supresor nowotworu z funkcją proapoptotyczną, DeltaNp73 prawdopodobnie zapobiegać indukcji apoptozy w komórkach nowotworowych i uczestniczyć w onkogenezie. onkogenezie. Tutaj wykorzystaliśmy strategię utraty funkcji, aby ocenić rolę DeltaNp73 w komórkach neuroblastoma SH-SY5Y. Zaprojektowany oligonukleotyd antysensowny do celowania w DeltaNp73 mRNA, ale nie TAp73, został użyty do skutecznej regulacji w dół tego transkryptu. Obniżeniu poziomu DeltaNp73 towarzyszył zwiększony poziom proapoptotycznego członka rodziny BH3 PUMA na poziomie mRNA i białka, a także przez konformacyjną aktywację BAX, która uległa translokacji do mitochondriów. Te Zmiany, w których pośredniczy antysens DeltaNp73, doprowadziły do indukcji apoptozy jako wykryte przez zmniejszoną żywotność komórek, zwiększoną fragmentację DNA i zwiększoną aktywność aktywność kaspazy-3 w lizatach komórkowych. Nasze wyniki wskazują na cytoprotekcyjną cytoprotekcyjną rolę DeltaNp73 w neuroblastomie i sugerują jej zastosowanie jako celu molekularnej terapii interwencyjnej. molekularnej terapii interwencyjnej.
Ile izoform TAp73 zidentyfikowano u ludzi?
Gen TP73, ze względu na obecność dwóch promotorów (P1 i P2) w jego regionie 5', koduje w pełni aktywną transkrypcyjnie domenę (TAp73) i usunięty koniec aminowy (ΔNp73). TAp73 ma właściwości proapoptotyczne, podczas gdy deltaNp73 ma funkcje antyapoptotyczne. Alternatywny 3'-końcowy splicing skutkuje wytworzeniem co najmniej siedmiu charakterystycznych izoform TAp73 (α, β, γ, itd.).