Rosnąca liczba nurków rekreacyjnych korzystających z autonomicznych (SCUBA) używa trimiksu składającego się z tlenu, helu i azotu do nurkowań głębiej niż 60 m wody morskiej. Chociaż rzadko wiązało się to z rozwojem obrzękiem płuc, czy nurkowanie SCUBA wpływa na pozanaczyniowe gromadzenie się wody w płucach (EVLW) jest w dużej mierze niezbadane. METODY: Siedmiu nurków wykonało sześć nurkowań w kolejnych dniach przy użyciu sprężonej mieszaniny gazów sprężonego tlenu, helu i azotu (trimix), przy głębokości nurkowania wahającej się od 55 do 80 metrów. Parametry echokardiograficzne (stopień pęcherzyków, komety płucne, średnie ciśnienie tętnicze w płucach (PAP) i czynność lewej komory) oraz poziom poziomy we krwi N-końcowej części pro-mózgowego peptydu natriuretycznego (NT-proBNP) oceniano przed i po każdym nurkowaniu. WYNIKI: Po każdym nurkowaniu wykryto bulgotanie gazów żylnych ze średnim prawdopodobieństwem prawdopodobieństwo wystąpienia choroby dekompresyjnej wynosiło od 1,77% do 3,12%. Po każdym nurkowaniu wykryto kilka wykryte ultrasonograficznie komety płucne znacznie wzrosły, co było równolegle ze zwiększonym ciśnieniem w tętnicy płucnej (PAP) i zmniejszoną kurczliwością lewej kurczliwości lewej komory (zmniejszona frakcja wyrzutowa przy wyższych objętościach końcoworozkurczowych i końcoworozkurczowej), a także podwyższony poziom NT-proBNP. Liczba komet płucnych i średnie PAP nie powróciły do wartości wyjściowych po każdym nurkowaniu. nurkowaniu. WNIOSKI: Jest to pierwsze doniesienie, że bezobjawowe nurkowania SCUBA są związane z akumulacją EVLW z towarzyszącym wzrostem PAP, zmniejszoną kurczliwością lewej komory i zwiększonym uwalnianiem NT-proBNP, sugerując znaczne obciążenie układu krążeniowo-oddechowego. EVLW i PAP nie powróciły do do wartości wyjściowych podczas powtarzających się nurkowań, wskazując na możliwy skumulowany efekt z zwiększając ryzyko obrzęku płuc. --- TŁO: Dane dotyczące wpływu dużej wysokości na czynność serca są nieliczne i sprzeczne. Naszym celem była ocena odpowiedzi prawej i lewej komory serca odpowiedzi na niedotlenienie wywołane wysokością i występowanie subklinicznego obrzęku płuc. obrzęku płuc. METODY: Badanie echokardiograficzne wykonano zgodnie z protokołem u 14 osób uczestniczących w wyprawie w Nepalu, na 3 poziomach wysokości: Montreal (30 m n.p.m.) Namche Bazaar (3450 m) i Chukkung (4730 m). Systematyczne badanie ultrasonograficzne płuc przeprowadzono w celu wykrycia ultradźwiękowych komet płucnych. WYNIKI: Ciśnienie skurczowe w tętnicy płucnej wzrosło u wszystkich badanych między Montreal i Chukkung (średnio 27,4 ± 5,4 mm Hg vs. 39,3 ± 7,7 mm Hg; P < 0,001). Wskaźnik wydolności mięśnia sercowego (MPI) prawej komory (RV) wzrósł istotnie (0,32 ± 0,08 przy 30 m vs. 0,41 ± 0,10 przy 4730 m; P = 0,046). A w kierunku pogorszenia odkształcenia podłużnego wolnej ściany RV zaobserwowano między Montreal i Chukkung (-25,9 [5,3%] vs. -21,9 [6,4%]; P = 0,092). Lewa wczesnorozkurczowa prędkość napływu lewej komory/prędkość napływu mitralnego przedsionka i wczesnorozkurczowa prędkość napływu/średnia maksymalnego wczesnorozkurczowego mitralnego pierścienia mitralnego pozostały niezmienione. Na wysokości 4730 m, ultrasonograficzne komety płucne zaobserwowano u wszystkich pacjentów z wyjątkiem 1. Żaden z nich nie miał klinicznych kryteriów klinicznych obrzęku płuc na dużej wysokości (HAPE). Wszystkie zmienione parametry znormalizowały się po powrocie na poziom morza. WNIOSEK: Subkliniczny HAPE występuje często u zdrowych wspinaczy nizinnych. Jest to pierwsze badanie dokumentujące trend w kierunku zmniejszonego odkształcenia wolnej ściany RV i przyrostu MPI na dużych wysokościach. Niezależnie od tego, czy wzrost RV MPI jest fizjologicznym mechanizmem adaptacyjnym mechanizmem adaptacyjnym do niedotlenienia lub patologiczną odpowiedzią identyfikującą osoby podatne na HAPE wymaga dalszych badań. --- Ultradźwiękowe obrazy komety płucnej (ULC) są przydatne do nieinwazyjnej oceny pozanaczyniowej wody w płucach (EVLW). pozanaczyniowej wody w płucach (EVLW). Zbadaliśmy modyfikację EVLW, jej związek ze wskaźnikami związek ze wskaźnikami funkcji skurczowej i rozkurczowej lewej komory oraz nieinwazyjnie określonym ciśnieniem zaklinowania w kapilarach płucnych (PCWP) (PCWP = 1,24 stosunek wczesnorozkurczowej prędkości napływu mitralnego do wczesnorozkurczowej prędkości pierścienia mitralnego [E/Em] + 1,9) w spoczynku i jego zmienność podczas wysiłku echokardiografia. Łącznie 72 pacjentów (średni wiek 66,4 +/- 8,4 lat) ze średnią frakcją wyrzutową 41,2 +/- 8,4 lat). frakcją wyrzutową wynoszącą 41,2 +/- 14,4% poddano echokardiografii wysiłkowej ograniczonej do objawów. echokardiografię wysiłkową. Suma ULC dała wynik EVLW. ULC wzrosła znacząco od wartości wyjściowej do wartości po wysiłku (5,9 +/- 14,9 vs 11 +/- 20,7, P = .0001). Stwierdzono dodatnie korelacje liniowe między wyjściowym wynikiem ULC a a wyjściową frakcją wyrzutową (r = -0,37, P = .002), skurczowym ciśnieniem w tętnicy płucnej (r = 0,69, P = .0001) tętnicy płucnej (r = 0,69, P = .0001), E/Em (r = 0,70, P = .0001) i szacowanym PCWP (r = 0,69, P = .0001). Zmienność między wynikiem ULC po wysiłku i wyjściowym korelowała istotnie ze zmiennością między szczytowym obciążeniem a spoczynkowym PCWP (r = 0,62, P = .0001), skurczowym ciśnieniem w tętnicy płucnej (r = 0,44, P = .0001), wskaźnik oceny ruchu ściany (r = 0,30, P = .01) i szczytowe obciążenie E/Em (r = 0,71, P = .0001). .0001), podczas gdy nie stwierdzono istotnych korelacji między zmianami wyniku ULC a frakcją wyrzutową. Badanie to pokazuje, że ULC stanowi prosty sposób do oceny obecności nadmiaru EVLW. Zwiększona EVLW jest związana z PCWP oraz wskaźnikami dysfunkcji skurczowej i rozkurczowej lewej komory. i dysfunkcji rozkurczowej lewej komory. Dodatkowy wzrost PCWP wywołany wysiłkiem, pogorszenie funkcji rozkurczowej lewej komory. funkcji rozkurczowej lewej komory i rozległe nieprawidłowości ruchu ściany korelują ze zmianami EVLW. --- Czy USG może być pomocne w diagnozowaniu zespołu pęcherzykowo-śródmiąższowego? zespół śródmiąższowy? W prospektywnym badaniu przeanalizowaliśmy 250 kolejnych pacjentów w medycznym oddziale intensywnej terapii: 121 pacjentów z radiologicznym zespołem pęcherzykowo-śródmiąższowym śródmiąższowym (rozsianym do całego płuca, n = 92; zlokalizowanym, n = 29) i 129 pacjentów bez radiologicznych dowodów zespołu pęcherzykowo-śródmiąższowego. Przednio-boczna ściana klatki piersiowej przednio-boczna ściana klatki piersiowej została zbadana za pomocą ultradźwięków. Cecha ultradźwiękowa wielu artefaktów w kształcie ogona komety rozchodzących się od powierzchni płuc. płuc. Wzorzec ten był obecny na całej powierzchni płuc u 86 z 92 pacjentów z rozlanym zespołem pęcherzykowo-śródmiąższowym (czułość 93,4%). Był on był nieobecny lub ograniczony do ostatniej bocznej przestrzeni międzyżebrowej u 120 ze 129 pacjentów z prawidłowym zdjęciem rentgenowskim klatki piersiowej (swoistość 93,0%). Korelacje tomodensytometryczne korelacje wykazały, że pogrubienie podopłucnowych przegród międzypłatowych, jak również a także obszary szkła szlifowanego, dwie zmiany obecne w ostrym obrzęku płuc, były związane z obecnością artefaktu ogona komety. Podsumowując, obecność artefaktu ogona komety pozwalała na rozpoznanie zespołu pęcherzykowo-śródmiąższowego. --- Obrzęk płuc był zgłaszany u nurków z zatrzymanym oddechem podczas nurkowania. Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu wykrycia możliwego wzrostu pozanaczyniowej wody w płucach (EVLW) u rybaków podwodnych po zawodach. Przebadano trzydzieści zdrowych osób. Uczestniczyli oni w dwóch różnych 5-godzinnych zawodach w łowieniu ryb: jednych organizowanych zimą (10 osób) i jednych organizowanych jesienią (20 osób). jeden zorganizowany jesienią (20 osób). Kwestionariusz został użyty do zarejestrowania aktywności pod wodą i odnotowania problemów oddechowych. Wzrost EVLW został na podstawie wykrywania ultrasonograficznych komet płucnych (ULC) za pomocą ultrasonografii klatki piersiowej. ultrasonografii klatki piersiowej. Badania uzupełniające obejmowały echokardiografię i badanie czynności płuc. Wzrost EVLW został wykryty u trzech z 30 rybaków podwodnych po zawodach. Nie stwierdzono oznak dysfunkcji układu sercowo-naczyniowego sercowo-naczyniowego w całej populacji i u nurków ze wzrostem wyniku ULC. w wyniku ULC. Dwóch nurków z podwyższonym ULC prezentowało zaburzenia oddechowe takie jak kaszel lub duszność. U tych osób odnotowano pogorszenie parametrów spirometrycznych. parametrów spirometrycznych. Wzrost EVLW można było zaobserwować po zawodach po zawodach w łowieniu ryb u trzech z 30 podwodnych rybaków. U dwóch było to związane z zaburzeniami oddychania i upośledzeniem przepływu płucnego. przepływu. --- "Ogon komety" jest ultrasonograficznym objawem wykrywanym za pomocą ultrasonograficznych instrumentów klatki piersiowej. klatki piersiowej; znak ten składa się z wielu ogonów komety rozchodzących się od powierzchni płuc. powierzchni płuc. Pochodzą one z zagęszczonych wodą przegród międzyzrazikowych i byłyby byłyby idealne do nieradiologicznej oceny przyłóżkowej pozanaczyniowej wody w płucach. Aby ocenić wykonalność i wartość ultradźwiękowych znaków komety, przebadaliśmy 121 kolejnych hospitalizowanych pacjentów (43 kobiety i 78 mężczyzn; w wieku 67 +/- 12 lat) przyjętych na nasz połączony oddział kardiologiczno-pneumologiczny (w tym oddział intensywnej opieki kardiologicznej). oddział intensywnej opieki kardiologicznej); badanie przeprowadzono przy użyciu dostępnych na rynku dostępnych na rynku systemów echokardiograficznych, w tym urządzenia przenośnego. Częstotliwości przetworników (zakres od 2,5 do 3,5 MHz). U każdego pacjenta zeskanowano prawą i lewą stronę klatki piersiowej klatki piersiowej, badając predefiniowane lokalizacje w wielu przestrzeniach międzyżebrowych. Egzaminatorzy ślepi na diagnozy kliniczne odnotowywali obecność i liczbę komet płucnych w każdym miejscu badania. płuc w każdym badanym miejscu. Wynik komety w płucach pacjenta uzyskano przez sumując liczbę komet w każdej z przestrzeni skanowania. W ciągu kilku minut pacjenci byli poddawani prześwietleniu klatki piersiowej, ze szczegółową oceną wody pozanaczyniowej w płucach przez 2 pneumologów-radiologów ślepych na wyniki kliniczne i echo. ślepych na wyniki badań klinicznych i echokardiograficznych. Badanie ultrasonograficzne klatki piersiowej wykonano u wszystkich pacjentów (wykonalność 100%). Czas obrazowania na badanie zawsze wynosił <3 minut. Stwierdzono liniową korelację między echokardiograficzną oceną comet a oceną radiologiczną wody w płucach (r = 0,78, p <0,01). Różnice między pacjentami (n = 15) wykazały jeszcze silniejszą korelację między zmianami w echokardiograficznym echokardiograficznym a radiologiczną oceną wody w płucach (r = 0,89; p <0,01). U 121 kolejnych hospitalizowanych pacjentów, stwierdziliśmy liniową korelację między echokardiograficzną a radiologiczną oceną pozanaczyniowej wody w płucach. Zatem ogon komety jest prostym, niewymagającym czasu i dość dokładnym USG klatki piersiowej oznaką pozanaczyniowej wody w płucach, którą można uzyskać w przy łóżku pacjenta (również za pomocą przenośnego sprzętu echokardiograficznego) i nie jest ograniczony przez ograniczenia okna akustycznego serca. --- TŁO: Ultradźwiękowe komety płucne (ULC) wykrywane za pomocą sonografii klatki piersiowej są prostym, nieinwazyjnym, półilościowym objawem zwiększonej pozanaczyniowej wody. Obrzęk płuc może wystąpić u elitarnych nurków bezdechowych, prawdopodobnie wywołany przez centralizację przepływu krwi z obwodu do naczyń płucnych. My oceniliśmy częstość występowania ULC u nurków z zatrzymanym oddechem na najwyższym poziomie po zanurzeniu. METODY: Oceniliśmy 31 kolejnych zdrowych nurków z zatrzymanym oddechem (10 kobiet, 21 mężczyzn; wiek 31 +/- 5 lat) uczestniczących w corocznych międzynarodowych zawodach międzynarodowym konkursie nurkowania na bezdechu w Sharm-el-Sheik, Egipt, 1 do 3 listopada 2007. My wykonaliśmy sonografię klatki piersiowej i serca za pomocą sondy przezklatkowej (2,5-3,5 MHz, Esaote Mylab) u wszystkich nurków, zarówno w przeddzień, jak i 10 +/- 9 minut po zanurzeniu. zanurzeniu. U podzbioru 4 nurków, skan klatki piersiowej powtórzono również 24 godziny po zanurzeniu. po zanurzeniu. ULC oceniano w przedniej i tylnej części klatki piersiowej w 61 predefiniowanych miejscach skanowania. Niezależny ultrasonograf, ślepy zarówno na tożsamość tożsamość i status pacjenta (przed lub po nurkowaniu), oceniał ULC. WYNIKI: Głębokość nurkowania wahała się od 31 do 112 m. Czas zanurzenia wynosił od 120 do 225 sekund. 120 do 225 sekund. Wynik ULC wynosił 0,5 +/- 1,5 na początku i 13 +/- 21 po nurkowaniu (P = .012). W indywidualnej analizie pacjentów, ULC pojawiły się u 14 sportowców (45%) po nurkowaniu. Spośród tych 14 sportowców, 4 było bezobjawowych, 6 wykazywało specyficzne objawy z przejściową utratą kontroli motorycznej ("Samba"), 2 miało kołatanie serca z częstymi przedwczesnymi skurczami komorowymi, a 2 miało uporczywy kaszel z krwiopluciem i trzeszczeniami płucnymi. W podgrupie 4 sportowców z ULC po nurkowaniu, u których dostępne były również późne badania kontrolne, wyniki sonografii klatki piersiowej w pełni znormalizowały się po 24 godzinach obserwacji. WNIOSEK: U nurków z zatrzymanym oddechem na najwyższym poziomie, ultrasonografia klatki piersiowej często ujawnia zwiększoną liczbę ULC po zanurzeniu, co wskazuje na stosunkowo wysoką (często subkliniczną) odwracalną pozanaczyniową akumulację wody w płucach. w płucach. --- Niedawno zaobserwowano wzrost akumulacji pozanaczyniowej wody w płucach (EVLW) wraz z zmniejszoną kurczliwością lewej komory w ciągu 60 minut po nurkowaniu SCUBA. po nurkowaniu SCUBA. Wcześniej zaobserwowaliśmy, że nurkowanie było związane ze zmniejszoną dyfuzyjną pojemnością płuc dla tlenku węgla (DLCO) i tętniczym ciśnieniem tlenu do 60-80 minut po nurkowaniu. Tutaj zbadaliśmy, czy zwiększona EVLW utrzymuje się 2-3 godziny po kolejnych głębokich nurkowaniach w grupie siedmiu nurków płci męskiej. Wskaźniki echokardiograficzne wskaźniki akumulacji wody w płucach (ultrasonograficzne komety płucne komety płucne (ULC)) i czynność lewej komory, pomiary czynnościowe układu oddechowego i nasycenie krwi tętniczej tlenem (SaO(2)) oceniano 2-3 godziny po nurkowaniu, podczas gdy żylne pęcherzyki gazu (VGB) i poziomy NT-proBNP i proANP we krwi były analizowano 40 minut po wynurzeniu. Wartości spirometryczne, przepływ-objętość, DLCO, SaO(2) i ULC były niezmienione po każdym nurkowaniu, z wyjątkiem znacznego wzrostu ULC po drugim nurkowaniu. Funkcja lewej komory była zmniejszona, podczas gdy poziomy NT-proBNP i proANP były znacząco podwyższone po większości nurkowań, sugerując obciążenie serca. --- Celem badania była analiza zmienności ultrasonograficznych komet płucnych (ULC) które są oznaką pozanaczyniowej wody w płucach. Czterdzieści dwie zdrowe osoby osób wykonało nurkowanie na wstrzymanym oddechu w różnych warunkach: dynamiczny bezdech powierzchniowy; głęboki bezdech o zmiennej masie i płytki, zanurzenie twarzy bez (statyczne maksymalne i nie-maksymalne). Liczba ULC została oceniona za pomocą za pomocą badania ultrasonograficznego klatki piersiowej, przed i po sesjach nurkowania na wstrzymanym oddechu sesjach. Wynik ULC wzrósł znacząco od wartości wyjściowej po dynamicznym powierzchniowym (p = 0,0068), po sesjach głębokiego wstrzymania oddechu (p = 0,0018) i po statycznym maksymalnym bezdechu (p = 0,031). Nie było statystycznie istotnej między średnim wzrostem wyników ULC po dynamicznym bezdechu powierzchniowym bezdechu i nurkowaniu z głębokim wstrzymaniem oddechu. W związku z tym postulujemy, że pozanaczyniowe akumulacja wody w płucach może być spowodowana innymi czynnikami niż samo (głębokie) zanurzenie, ponieważ występuje również podczas dynamicznego bezdechu powierzchniowego. Odpowiedzialne za to mogą być trzy mechanizmy. odpowiedzialne za to. Po pierwsze, wywołany zanurzeniem gradient ciśnienia hydrostatycznego na ciele powoduje przesunięcie obwodowej krwi żylnej w kierunku klatki piersiowej. klatki piersiowej. Po drugie, efekt gromadzenia się krwi występujący podczas nurkowania powoduje redystrybucję krwi do płucnego łożyska naczyniowego. Po trzecie, możliwe jest, że intensywne mimowolne skurcze przepony występujące podczas "fazy walki" wstrzymania oddechu mogą również powodować przesunięcie krwi z z naczyń włosowatych płuc do pęcherzyków płucnych. Połączenie tych czynników może wyjaśniać obserwowany wzrost wyników ULC w głębokich, płytkich maksymalnych i płytkich dynamicznych bezdechach, podczas gdy płytkie nie-maksymalne bezdechy wydają się nie "prowokować ULC". nie prowokują ULC". --- Istnieje kilka dowodów wskazujących na występowanie obrzęku płuc (PE) u zdrowych osób w ekstremalnych warunkach, składających się z ekstremalnych psychofizycznych w normalnym środowisku i wydajności psychofizycznej w ekstremalnym środowisku. środowisku. Połączenie różnych mechanizmów, takich jak mechaniczny, hemodynamiczne, biochemiczne i hipoksemiczne, może leżeć u podstaw PE, prowadząc do wzrostu ciśnienia hydrostatycznego w naczyniach płucnych i przepuszczalności naczyń płucnych i/lub obniżenia szlaków reabsorpcji płynu pęcherzykowego. PE może być funkcjonalnie poprzez pomiar objętości zamknięcia i test zdolności dyfuzyjnej płuc test na różne gazy lub bezpośrednio wizualizowane za pomocą wielu technik obrazowania. Wśród nich ultrasonografia klatki piersiowej może wykryć i określić ilościowo pozanaczyniową wodę w płucach płuc, tworząc artefakty ultrasonograficzne typu "ogon komety" (ULC) z zagęszczonych wodą przegrody międzypłatowej płuc. W niniejszym artykule omówiono fizjopatologiczne mechanizmy PE, techniki funkcjonalne i obrazowe stosowane do wykrywania i kwantyfikacji tego zjawiska oraz trzy modele ekstremalnych warunków oraz trzy modele ekstremalnych warunków, tj. sportowców ironman, wspinaczy i nurków wstrzymujących oddech.
Czy po intensywnych ćwiczeniach występuje wzrost liczby komet ultradźwiękowych?
Ciężkie ćwiczenia i ćwiczenia wykonywane w ekstremalnych warunkach powodują wzrost zawartości wody śródmiąższowej w płucach, o czym świadczy zwiększona liczba komet ultradźwiękowych