Miastenia (MG) jest spowodowana zaburzeniami transmisji chemicznej w złączu nerwowo-mięśniowym. połączenia nerwowo-mięśniowego. Jest to zaburzenie autoimmunologiczne, w którym przeciwciała zakłócają przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe. Częstość występowania wynosi około 20 na 100 000. 100,000. Częstość występowania jest bimodalna z proporcją 2:1 kobiet do mężczyzn w młodszej populacji i odwróconą proporcją płci w młodszej populacji. populacji i odwróconym stosunkiem płci w wieku powyżej 60 lat. Około 15% przypadków jest związanych z grasiczakiem. MG objawia się męczącym, bezbolesnym osłabieniem mięśni. Najczęstszymi objawami są podwójne widzenie i opadanie powiek. Około 80% pacjentów pacjentów z oczną postacią MG rozwija się następnie bardziej uogólnione osłabienie. osłabienie. Osłabienie mięśni oddechowych jest najpoważniejszym objawem MG i może być śmiertelne. Szczegółowy wywiad jest najcenniejszym narzędziem w diagnostyce MG. MG. Powinien on określać wzorzec osłabienia, nasilenie i zmienność dobową. zmienność w ciągu doby. Czynniki zaostrzające, w tym ekstremalne warunki pogodowe, stres emocjonalny, stres emocjonalny, miesiączka i współistniejące choroby. Żaden test test diagnostyczny jest w 100% czuły, a pacjenci, którzy mają ujemne przeciwciała i i prawidłową neurofizjologię mogą nadal mieć MG. Leczenie powinno być ukierunkowane na osłabienie za pomocą blokerów acetylocholinoesterazy i modulowanie układu odpornościowego. układu odpornościowego. Pirydostygmina jest najczęściej stosowanym inhibitorem acetylocholinesterazy. inhibitorem acetylocholinoesterazy. Większość pacjentów z uogólnioną MG wymaga leczenia immunomodulującego a prednizolon jest zwykle stosowany jako lek pierwszego rzutu. Pomimo pomimo dostępności leczenia objawowego i immunomodulującego, do 20% pacjentów pacjentów doświadczy przełomu miastenicznego wymagającego na pewnym etapie na pewnym etapie. --- Leczenie miastenii powinno być zindywidualizowane dla każdego pacjenta na podstawie na podstawie charakterystyki klinicznej miastenii, w tym rozkładu, czas trwania i nasilenie osłabienia oraz wynikające z niego upośledzenie funkcji ryzyko powikłań związanych z wiekiem, płcią i współistniejącymi chorobami chorobami współistniejącymi; oraz obecność grasiczaka. Inhibitory acetylocholinoesterazy zapewniają tymczasowe, objawowe leczenie wszystkich postaci miastenii. Modulatory immunologiczne działają na proces autoimmunologiczny leżący u podstaw miastenii gravis, ale wiążą się z potencjalnymi powikłaniami i skutkami ubocznymi. Większość pacjentów pacjentów z uogólnioną miastenią, którzy mają znaczne osłabienie poza mięśniami mięśni oka i którzy pozostają objawowi, pomimo leczenia inhibitorami cholinoesterazy cholinesterazy, są kandydatami do modulacji immunologicznej. Chociaż kortykosteroidy są skuteczne w długotrwałej modulacji immunologicznej w miastenii, kilka bardziej immunomodulatorów, w tym azatiopryna, cyklosporyna i mykofenolan mofetylu. mykofenolan mofetylu wykazały skuteczność w miastenii i są stosowane coraz częściej jako leki pierwszego rzutu i jako leki oszczędzające steroidy. Wymiana osocza jest stosowana w celu osiągnięcia szybkiej poprawy u pacjentów z przełomem miastenicznym lub zaostrzeniem, w celu poprawy siły przed zabiegiem chirurgicznym lub tymektomią, oraz w celu zminimalizowania zaostrzeń wywołanych sterydami u pacjentów z osłabieniem mięśni ustno-gardłowych lub oddechowych. osłabieniem mięśni oddechowych. Dożylna immunoglobulina stanowi alternatywę dla alternatywę dla wymiany osocza u pacjentów wymagających stosunkowo szybkiej poprawy w warunkach słabego dostępu żylnego. Ze względu na brak kontrolowanych badań, rola tymektomii w miastenii nienowotworowej jest niejasna. niejasna, chociaż dowody sugerują, że tymektomia zwiększa prawdopodobieństwo na remisję lub poprawę miastenii. --- WPROWADZENIE: Od ponad 50 lat inhibitor acetylocholinoesterazy bromek pirydostygminy jest lekiem z wyboru w leczeniu objawowym miastenii. w leczeniu objawowym miastenii. Postać dawkowania pirydostygminy o przedłużonym uwalnianiu (SR-Pyr) jest dostępna tylko w ograniczonej liczbie krajów (np. w Stanach Zjednoczonych i Niemczech). Stanach Zjednoczonych i Niemczech). Co zaskakujące, przydatność terapeutyczna SR-Pyr nie została jeszcze oceniona. nie została jeszcze oceniona. METODY: W tym nieinterwencyjnym prospektywnym badaniu otwartym 72 pacjentów ze stabilną miastenią gravis zostało przestawionych z postaci dawkowania o natychmiastowym uwalnianiu bromku pirydostygminy na SR-Pyr. Wyniki 37 pacjentów w wieku poniżej 60 lat zostały przeanalizowane oddzielnie. WYNIKI: Początkowa dawka dobowa SR-Pyr wynosiła 288,1 ± 171,0 mg. Zamiana leku była bezproblemowa u wszystkich pacjentów. Liczba dawek dobowych została znacząco z 4,3 do 3,6 (p=0,011). Przejście na SR-Pyr poprawiło całkowitą całkowitą liczbę punktów w skali QMG (quantified myasthenia gravis) z 0,9 ± 0,5 do 0,6 ± 0,4 (p<0,001) u wszystkich pacjentów i w młodszej podgrupie. Towarzyszyła temu znaczna poprawa parametrów jakości życia. Stan zdrowia oceniony za pomocą kwestionariusza EuroQoL poprawił się z 0,626 ± 0,286 do 0,782 ± 0,186 (p<0.001). Po przejściu na SR-Pyr ustąpiło 28 działań niepożądanych, a 24 działania niepożądane występowały rzadziej lub były słabsze, jednak udokumentowano 17 nowych działań niepożądanych. udokumentowano jednak 17 nowych działań niepożądanych. WNIOSKI: Nasze wyniki potwierdzają przydatność SR-Pyr w zindywidualizowanym w celu poprawy jakości życia niezależnie od wieku pacjenta w miastenii. w miastenii. --- Miastenia nabyta (MG) jest przewlekłą chorobą autoimmunologiczną złącza nerwowo-mięśniowego. nerwowo-mięśniowego, charakteryzujące się klinicznie osłabieniem mięśni i nieprawidłową zmęczenie podczas wysiłku. Aktualne wytyczne i zalecenia dotyczące leczenia MG MG opierają się w dużej mierze na doświadczeniu klinicznym, analizach retrospektywnych i konsensusie ekspertów. ekspertów. Dostępne terapie obejmują doustne inhibitory acetylocholinoesterazy (AChE) do leczenia objawowego oraz krótko- i długoterminowe terapie modyfikujące przebieg choroby. i długoterminowe terapie modyfikujące przebieg choroby. Niniejszy przegląd koncentruje się na leczeniu MG, głównie na stosowaniu inhibitora AChE - pirydostygminy. Pomimo braku danych z dobrze kontrolowanych badań klinicznych potwierdzających ich stosowanie, inhibitory AChE, z których najczęściej stosowana jest pirydostygmina pirydostygmina, są zalecane jako leki pierwszego rzutu w leczeniu MG. Pirydostygmina jest stosowana w leczeniu MG od ponad 50 lat i jest ogólnie ogólnie uważana za bezpieczną. Jest odpowiednia jako leczenie długoterminowe u pacjentów z uogólnioną, nieprogresywną chorobą o łagodniejszym przebiegu oraz jako terapia wspomagająca u pacjentów pacjentów z ciężką chorobą, którzy otrzymują również immunoterapię. Nowe inhibitory AChE z doustnymi oligonukleotydami antysensownymi i wstępne wyniki wydają się obiecujące. wstępne wyniki wydają się być obiecujące. Ogólnie jednak, inhibitory AChE zapewniają jedynie częściową korzyść i większość pacjentów ostatecznie przechodzi na długotrwałe terapie terapie immunosupresyjne, najczęściej kortykosteroidy i/lub azatioprynę. azatioprynę. Chociaż wiadomo, że inhibitory AChE są dobrze tolerowane i skuteczne w łagodzeniu objawów MG, konieczne są dalsze wysiłki w celu aby ulepszyć opcje leczenia tego zaburzenia. --- Miastenia jest autoimmunologicznym zaburzeniem nerwowo-mięśniowym. Istnieje kilka opcji leczenia, w tym leczenie objawowe (inhibitory acetylocholinesterazy inhibitory acetylocholinoesterazy), krótkotrwała immunosupresja (kortykosteroidy), długotrwała immunosupresja (azatiopryna, cykle długotrwała immunosupresja (azatiopryna, cyklosporyna, cyklofosfamid, metotreksat, mykofenolan mofetylu, rytuksymab, takrolimus), szybko działająca krótkotrwała immunomodulacja (dożylna immunomodulacja (dożylna immunoglobulina, wymiana osocza) i długotrwała immunomodulacja (tymektyt immunomodulacja (tymektomia). Niniejszy przegląd szczegółowo analizuje te różne opcje leczenia. Omówiono również potencjalne przyszłe metody leczenia.
Które inhibitory acetylocholinoesterazy są stosowane w leczeniu miastenii?
Pirydostygmina i neostygmina są inhibitorami acetylocholinoesterazy, które są stosowane jako terapia pierwszego rzutu w leczeniu objawowym miastenii. Pirydostygmina jest najczęściej stosowanym inhibitorem acetylocholinoesterazy. Trwają badania nad pirydotsygminą o przedłużonym uwalnianiu i nowymi inhibitorami acetylocholinoesterazy z doustnymi oligonukleotydami antysensownymi.