Tlenek azotu pełni różne role w komórkach ssaków, w tym w sygnalizacji wewnątrzkomórkowej i zabijaniu komórek. sygnalizację i zabijanie komórek. Aby rozpoznać dynamiczne zmiany molekularne w odpowiedzi na NO, analizę mikromacierzy zastosowano do ludzkich fibroblastów (IMR-90) narażonych na subletalne poziomy NO. Spośród > 300 transkryptów indukowanych przez NO, my skupiliśmy się na mRNA kodowanym przez transformujący czynnik wzrostu beta- (TGF-beta-) indukowalny gen wczesnej odpowiedzi 1 (TIEG1), który odgrywa kluczową rolę w regulowanej przez TGF-beta kontroli wzrostu komórek i apoptozie. Analiza Northern blotting wykazała, że NO reguluje mRNA TIEG1 w sposób zależny od dawki. Przeciwciała anty-TGF-beta zapobiegały indukcji mRNA TIEG1 przez TGF-beta, ale nie indukcji przez NO. indukcji przez NO. I odwrotnie, NO nie miał wpływu na ilość całkowitego TGF-beta lub jego aktywnej formy w supernatantach hodowli. Jednak okres półtrwania transkryptu TIEG1 był silnie zwiększony (6-krotnie) po ekspozycji komórek na NO. Zatem NO reguluje mRNA TIEG1 poprzez stabilizację niezależnie od TGF-beta. The TIEG1 mRNA dołącza teraz do oksygenazy hemowej-1 mRNA w wyświetlaniu regulacji przez stabilizację za pośrednictwem NO. Pozostaje do ustalenia, czy ten sam mechanizm kontroli mechanizm działa na te i być może inne wiadomości. --- Transformujący czynnik wzrostu-beta (TGF-beta) odgrywa ważną rolę podczas w okresie rozwojowej śmierci komórek w układzie nerwowym. Używając oligodendroglejowej linii komórek prekursorowych OLI-neu, wcześniej stworzyliśmy system system in vitro do analizy śmierci komórek za pośrednictwem TGF-beta na poziomie molekularnym. Mogliśmy wykazać, że czynnik transkrypcyjny TIEG1 podobny do Zn-palca Krüppela był regulowany w górę po stymulacji TGF-beta komórek OLI-neu i naśladował efekty TGF-beta w tych komórkach, tj. w tych komórkach; tj. nadekspresja TIEG1 w komórkach OLI-neu indukowała apoptozę, jak wykazano za pomocą testu ELISA na apoptozę, fragmentację DNA i aktywację kaspaz-3 i aktywację kaspaz-3. Szlak apoptotyczny wydawał się być inicjowany przez tłumienie ekspresji antyapoptotycznego białka Bcl-XL. W przeciwieństwie do tego, aktywność aktywność promotora konsensusu SMAD była indukowana, podczas gdy aktywność promotora hamującego SMAD7 została zmniejszona, co sugeruje, że zależne od SMAD odpowiedzi TGF-beta odpowiedzi, takie jak apoptoza indukowana przez TGF-beta, są wzmocnione w obecności TIEG1. --- Krowy mleczne mobilizują tkanki ciała w celu wsparcia produkcji mleka, a ponieważ zapasy glukozy są ograniczone są ograniczone, lipidy są wykorzystywane preferencyjnie do produkcji energii. Aktywność lipogeniczna zostaje wyłączona, a mechanizmy lipolityczne w tkance tłuszczowej zwiększają się poprzez zmiany w ekspresji kilku kluczowych enzymów. Powoduje to utratę kondycji ciała, wraz z wysokimi stężeniami krążących nieestryfikowanych kwasów tłuszczowych. nieestryfikowanych kwasów tłuszczowych. Zmiany w syntezie, wydzielaniu i szlakach sygnalizacyjnych hormonów somatotropowych (insulina, hormon wzrostu, insulinopodobny czynnik wzrostu 1) oraz adipokin. 1) i adipokin (np. leptyny) odgrywają kluczową rolę w regulacji tych procesów. procesy. Wysoka zależność od kwasów tłuszczowych jako źródła energii w okresie okołoporodowym powoduje oksydacyjne uszkodzenie mitochondriów w tkankach aktywnych metabolicznie, w tym w wątrobie i układzie rozrodczym. Ekspresja genów zaangażowanych w insulinooporność (PDK4, AHSG) jest zwiększona, wraz z ekspresją TIEG1, czynnika transkrypcyjnego, który może indukować apoptozę poprzez szlak mitochondrialny. Polimorfizmy w TFAM i UCP2, dwóch autosomalnych genach mitochondrialnych, zostały powiązane z długowiecznością u bydła mlecznego. związane z długowiecznością krów mlecznych. Polimorfizmy w wielu innych genach, które wpływających na metabolizm lipidów również wykazują pewne powiązania z cechami płodności. Należą do nich DGAT1, SCD1, DECR1, CRH, CBFA2T1, GH, LEP i NPY. Nadmiar lipidów w oocytach i regenerującym się endometrium zmniejsza płodność poprzez obniżenie przeżywalności zarodków i nasilenie zmian zapalnych. --- Nowy indukowalny przez TGFbeta wczesny gen-1 (TIEG1) został odkryty w ludzkich komórkach osteoblastów (OB) przez nasze laboratorium. W ciągu ostatniej dekady kilka laboratoriów laboratoriów ujawniło wiele organicznych, komórkowych i molekularnych funkcji tego genu. funkcji tego genu. TIEG1 jest obecnie klasyfikowany jako członek rodziny 3 palców cynkowych rodziny czynników transkrypcyjnych podobnych do Krüppela (KLF10). Inne blisko spokrewnione czynniki [TIEG2 (KLF11) i TIEG3/TIEG2b] zostały zgłoszone i są krótko porównane. Jak opisano w tym przeglądzie, wykazano, że TIEG1 odgrywa rolę w regulując działania estrogenu i TGFbeta, ten ostatni poprzez sygnalizację Smad szlak sygnałowy. W obu przypadkach TIEG1 działa jako induktor lub represor transkrypcji genów transkrypcja w celu wzmocnienia szlaku TGFbeta / Smad, a także innych szlaków sygnałowych w celu regulacji proliferacji, różnicowania i apoptozy komórek. Niniejszy przegląd przedstawia funkcje molekularne TIEG1 i role w chorobach układu kostnego (osteopenia/osteoporoza), chorobach serca (kardiomiopatia przerostowa) i nowotworach (piersi i prostaty). raka (piersi i prostaty). --- Transformujący czynnik wzrostu-beta (TGF-beta) indukowalny wczesny gen 1 (TIEG1) jest indukuje apoptozę w komórkach raka trzustki wrażliwych na TGF-beta, jednak jego wpływ na komórki rakowe wpływ na komórki rakowe oporne na TGF-beta pozostaje niejasny. W tym badaniu stwierdzono, że TIEG1 indukuje apoptozę w komórkach nowotworowych opornych na TGF-beta i jednocześnie zwiększając chemiowrażliwość na gemcytabinę. Zmniejszoną regulację stathminy była powiązana z ekspresją TIEG1, podczas gdy ektopowa nadekspresja stathmin zapobiegała hamowaniu wzrostu komórek nowotworowych za pośrednictwem TIEG1. Małe interferujące RNA ukierunkowane na stathminę hamowały wzrost komórek raka trzustki. Sugeruje to, że stathmina jest kolejnym celem TIEG1. --- TIEG1 (TGF-β inducible early gene 1) odgrywa znaczącą rolę w regulacji proliferacji komórek proliferacji i apoptozy w różnych typach komórek. Poprzednie badania wykazały ścisły związek między poziomem ekspresji TIEG1 a różnymi nowotworami, w tym rakiem piersi, prostaty, jelita grubego i trzustki. W tym badaniu regulowaliśmy w górę ekspresję genu TIEG1 w linii komórkowej raka trzustki SW1990 przez system transfekcji lentiwirusem i zbadaliśmy jego potencjał jako cel terapeutyczny dla raka trzustki. Wyniki wykazały, że lentiwirusowa nadekspresja genu TIEG1 hamowała proliferację komórek ludzkiego raka trzustki raka trzustki SW1990 i powodowała zatrzymanie cyklu komórkowego w fazie G1 in vitro. Komórki SW1990 transdukowane lenti-TIEG1 wykazywały znaczące zahamowanie tworzenia kolonii i wzrostu komórek nowotworowych w modelu hodowli 3-D. Co więcej, nadekspresja genu TIEG1 znacząco spowolniła wzrost SW1990 u nagich myszy. Podsumowując, dane te dostarczyły dowodów na to, że nadekspresja genu TIEG1 przez system transfekcji lentiwirusowej prowadziła do zahamowanie wzrostu komórek ludzkiego raka trzustki i dlatego może być wykonalnym podejściem w klinicznym leczeniu raka trzustki. --- Apoptoza indukowana przez TGF-beta jest niezbędna dla rozwoju embrionalnego i utrzymania dorosłych tkanek. utrzymania dorosłych tkanek. Upośledzenie szlaku apoptotycznego, regulowanego przez TGF-beta, odgrywa kluczową rolę w nowotworzeniu i objawach różnych chorób. chorób. TIEG2/KLF11 jest niedawno zidentyfikowanym ludzkim białkiem palca cynkowego indukowanym przez TGF-beta. należącym do rodziny czynników transkrypcyjnych podobnych do Sp1/KLF. W wykazano, że TIEG1 i TIEG2 indukują apoptozę i hamują wzrost komórek. i hamują wzrost komórek. Ponieważ TGF-beta i TIEG1 są w stanie indukować apoptozę w linii komórek oligodendrogleju OLI-neu, przeanalizowaliśmy zdolność TIEG2 do naśladowania efektów obserwowanych po leczeniu TGF-beta i nadekspresji Tieg1. W niniejszym raporcie donosimy, że TIEG2 indukuje apoptozę zależną od kaspazy3 w komórkach mysich komórkach OLI-neu. Co więcej, mogliśmy wykazać, że TIEG2 obniża poziom poziom antyapoptotycznego białka Bcl-X(L) i hamuje transkrypcję napędzaną przez Bcl-X(L). przez promotor Bcl-X(L). Dane te sugerują, że TIEG2 służy jako mediator downstream mediator TGF-beta, łącząc sygnalizację zależną od TGF-beta z wewnątrzkomórkowym szlakiem apoptozy. szlak apoptozy. --- Mikrośrodowisko szpiku kostnego reguluje wczesną limfopoezę B i chroni komórki białaczki przed chemioterapią. komórki białaczkowe przed chemioterapią, a zatem mikrośrodowisko może służyć jako schronienie dla tych komórek. Jednak niewiele czynników, które przyczyniają się do tego procesu. Zbadaliśmy rolę transformującego czynnika wzrostu beta (TGFbeta) i białka morfogenetycznego kości-6 (BMP-6) oraz jednego genu docelowego, TGFbeta indukowalny wczesny gen 1 (TIEG1), w komunikacji między komórkami zrębu a liniami komórkowymi ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL) i ich ucieczką przed chemioterapią. chemioterapii. Tutaj wykazaliśmy ekspresję TIEG1 zarówno w prawidłowych komórkach progenitorowych B i komórkach ALL, która gwałtownie wzrosła po leczeniu TGFbeta i BMP-6 leczenie. Stymulacja TGFbeta lub BMP-6, jak również nadekspresja TIEG1 hamowała proliferację. Ponadto, interakcja z komórkami zrębu indukowała ekspresję TIEG1 w komórkach ALL, hamowała ich proliferację i chroniła komórki przed leczeniem chemioterapeutycznym. komórki przed leczeniem chemioterapeutycznym. Podobnie, leczenie TGFbeta lub BMP-6, jak również nadekspresja TIEG1, chroniły komórki ALL przed indukowaną chemioterapią śmiercią komórkową. Dane te sugerują, że TGFbeta i BMP-6 w mikrośrodowisku szpiku kostnego w mikrośrodowisku szpiku kostnego umożliwiają komórkom białaczkowym uniknięcie terapii. Ponadto dane wskazują, że TIEG1 może być zaangażowany w pośredniczenie w tym efekcie z mikrośrodowiska na komórki białaczkowe. --- Nowotwory trzustki często mają defekty w składnikach szlaku sygnałowego transformującego czynnika wzrostu czynnika wzrostu-beta (TGF-beta). TIEG1 (TGF-beta inducible early gene) jest niedawno scharakteryzowanym czynnikiem transkrypcyjnym regulowanym przez TGF-beta który indukuje apoptozę, gdy ulega nadekspresji w liniach komórkowych gruczolakoraka trzustki liniach komórkowych gruczolakoraka trzustki. Zmiany na chromosomie 8q, gdzie znajduje się TIEG1, są również stosunkowo częste w nowotworach trzustki. Aby ustalić, czy TIEG1 może być zaangażowany w raka trzustki, przeprowadziliśmy badania przesiewowe mutacji tego genu genu w 22 liniach komórkowych raka trzustki. Nie zaobserwowano żadnych zmian sekwencji. Przeprowadzono również analizę łańcuchowej reakcji odwrotnej transkrypcji i polimerazy, aby wykluczyć możliwość, że ekspresja genu jest zmieniona przez zdarzenia genetyczne inne niż mutacja. genetyczne inne niż mutacja. Podobnie, nie stwierdzono żadnych zmian w ekspresji. W związku z tym można wykluczyć istotną rolę TIEG1 w raku trzustki. --- Czynnik podobny do Krüppela 10 (KLF10) został zasugerowany jako przypuszczalny supresor nowotworu supresorem. W niniejszym badaniu wygenerowaliśmy myszy z niedoborem KLF10, aby zbadać tę hipotezę in vivo. tę hipotezę in vivo. Myszy z niedoborem KLF10 wykazywały zwiększoną predyspozycję do nowotworzenia skóry i znacznie przyspieszony rozwój brodawczaka po leczeniu Leczenie DMBA/TPA. Z drugiej strony, keratynocyty z niedoborem KLF10 wykazywały zwiększoną proliferację i apoptozę. W testach tworzenia kolonii po onkogennej transfekcji H-Ras, mysie fibroblasty embrionalne (MEF) z niedoborem KLF10 dały więcej kolonii niż MEF typu dzikiego. Ponadto, KLF10 zależnie od dawki aktywował transkrypcję p21(WAF1/CIP1), która była niezależna od p53 i Sp1 w promotorze p21(WAF1/CIP1). Badanie to pokazuje, że KLF10 jest supresorem nowotworu i że jest ukierunkowany na transkrypcję p21 (WAF1/CIP1). --- TIEG1 może indukować apoptozę komórek nowotworowych, ale jego rola w hamowaniu inwazji i przerzutów nie została zgłoszona i jest niejasna. W tym badaniu stwierdziliśmy, że obniżona ekspresja TIEG1 jest związana ze zwiększoną ekspresją receptora ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) w tkankach i liniach komórkowych raka piersi. TIEG1 odgrywa ważną rolę w hamowaniu transkrypcji EGFR poprzez bezpośrednie wiązanie z promotorem EGFR. Podczas gdy nadekspresja TIEG1 osłabia ekspresję EGFR, knockdown TIEG1 stymuluje ekspresję EGFR. Co więcej, TIEG1 i HDAC1 tworzą kompleks kompleks, który wiąże się z miejscami Sp1 na promotorze EGFR i hamuje jego transkrypcję transkrypcję poprzez hamowanie acetylacji histonów. TIEG1 znacząco hamuje inwazję komórek raka piersi, hamuje nowotworzenie sutka w ksenograftach u myszy i zmniejsza myszy i zmniejsza przerzuty do płuc poprzez hamowanie transkrypcji genu EGFR i szlaku sygnałowego szlaku sygnałowego EGFR. Dlatego też TIEG1 jest produktem genu zapobiegającego przerzutom; Regulacja ekspresji EGFR przez TIEG1 może być częścią integralnego szlaku sygnałowego szlaku sygnałowego, który determinuje i wyjaśnia inwazję i przerzuty raka piersi. --- Czynniki transkrypcyjne indukowane przez transformujący czynnik wzrostu beta(1) (TGF-beta(1)) wzbudziły ostatnio zainteresowanie ze względu na ich krytyczną rolę w regulacji proliferacji, różnicowania i apoptozy komórek. Wcześniej poinformował, że indukowalny przez TGF-beta (1) czynnik transkrypcyjny, TIEG1, indukuje apoptozę w linii komórkowej pochodzącej z trzustki. Jednak mechanizmy leżące u podstaw apoptotyczne działanie tego czynnika transkrypcyjnego pozostają do zdefiniowania. W tym badaniu, wykorzystując wrażliwą na TGF-beta (1) linię komórkową Hep 3B, zdefiniowaliśmy mechanistyczną sekwencję zdarzeń, które charakteryzują apoptozę za pośrednictwem TIEG1 i porównał te zdarzenia ze zmianami obserwowanymi podczas apoptozy indukowanej przez TGF-beta (1) apoptozy. Zarówno śmierci komórek indukowanej przez TGF-beta(1), jak i TIEG1 towarzyszył wzrost generacji reaktywnych form tlenu i utrata potencjału błony mitochondrialnej mitochondrialnego potencjału błonowego poprzedzającego zmiany morfologiczne apoptozy. W przeciwieństwie do tego, wzrost aktywności kaspazy 3 i ubytek glutationu (GSH) wystąpiły później w procesie apoptozy, równolegle z morfologicznymi cechami apoptozy. morfologicznymi cechami apoptozy. Przeciwutleniacz, troloks, zmniejszał powstawanie reaktywnych form tlenu i apoptozę. Wyniki te pokazują że podobnie jak TGF-beta(1), TIEG1 indukuje apoptozę poprzez mechanizm obejmujący powstawanie reaktywnych form tlenu. --- Wcześniejsze badania udokumentowały zdolność antagonistów receptora alfa1-adrenergicznego opartych na chinazolinie antagonistów do indukowania apoptozy w komórkach raka prostaty poprzez mechanizm niezależny od alfa 1-adrenoceptor-niezależny mechanizm. W tym badaniu zbadaliśmy zdarzenia molekularne inicjujące ten efekt apoptotyczny. Ponieważ transformujący czynnik wzrostu czynnik wzrostu-beta 1 (TGF-beta 1) pośredniczy w apoptozie komórek nabłonka prostaty, postawiliśmy hipotezę, że aktywacja postawiliśmy hipotezę, że aktywacja szlaku TGF-beta 1 leży u podstaw apoptotycznego działania chinazoliny w komórkach raka prostaty. Leczenie niezależnych od androgenów ludzkich komórek raka prostaty PC-3 doksazosyną skutkowało silną aktywację kaspazy-3 w ciągu 24 godzin, podczas gdy tamsulosyna, oparta na sulfonamidach alfa sulfonamidowy antagonista alfa 1-adrenoceptora, nie miał znaczącego efektu apoptotycznego na komórki raka prostaty. apoptotycznego na komórki raka prostaty. Aby zidentyfikować składniki molekularne zaangażowane w apoptozę, w której pośredniczy chinazolina, analiza mikromacierzy cDNA PC-3 leczonych doksazosyną (3 h). Zaobserwowano indukowaną zaobserwowano ekspresję kilku genów, w tym p21 (WAF-1) i I kappa B alfa (inhibitor NF-kappa B alfa). Względna ilościowa reakcja łańcuchowa analiza łańcuchowej reakcji odwrotnej transkrypcji-polimerazy ujawniła indukcję kilku efektorów sygnalizacyjnych TGF-beta1: Indukcja mRNA dla Smad4 i regulowanego przez TGF-beta1 regulowanego przez TGF-beta1 czynnika transkrypcyjnego indukującego apoptozę TGF-beta1 (TIEG1) wykryto w ciągu pierwszych 6 godzin leczenia doksazosyną. Wykryto również regulację w górę I kappa B alfa zarówno na poziomie mRNA, jak i białka wykryto po 6 godzinach leczenia. Ponadto doksazosyna spowodowała znaczny wzrost ekspresji białek Smad4 i TIEG (6 h). "Utajony wzrost ekspresji mRNA TGF-beta wykryto po 48 godzinach leczenia. Te odkrycia sugerują, że doksazosyna na bazie chinazoliny pośredniczy w apoptozie raka prostaty apoptozę poprzez początkowe indukowanie ekspresji efektorów sygnalizacyjnych TGF-beta1 a następnie I kappa B alfa. Niniejsze badanie zapewnia wstępny wgląd w molekularne cele apoptotycznego działania chinazolin przeciwko komórkom raka prostaty. komórkom raka prostaty. --- Gen wczesnej odpowiedzi indukowany przez TGF-beta (TIEG) to rodzina genów pierwotnej odpowiedzi indukowanych przez TGF-beta. indukowanych przez TGF-beta, które są dobrze rozpoznane w regulowaniu proliferacji komórek i apoptozy. proliferację i apoptozę. Jednak ich profil ekspresji nigdy nie był badany podczas embriogenezy w różnych narządach. W tym badaniu mieliśmy na celu zbadanie poziomu transkrypcji zarówno TIEG1, jak i TIEG2 podczas rozwoju w różnych narządach myszy, w tym w korze mózgowej, móżdżku i pniu mózgu, prążkowiu mózgu, mięśniach. pniu mózgu, prążkowiu mózgu, mięśniach, sercu, wątrobie, nerkach i płucach. Ilościowy PCR w czasie rzeczywistym zastosowano do profilowania zmiany poziomu transkrypcji dwóch członków członków TIEG w tkankach myszy na sześciu etapach rozwoju. Podsumowując, ekspresja TIEG1 i TIEG2 była specyficzna w różnych narządach, ale zmieniała się z różnymi punktami czasowymi rozwoju. Ich dynamiczne zmiany były umiarkowanie spójne w większości narządów, w tym w korze mózgowej, prążkowiu, wątrobie, nerkach i płucach, i płucach. Jednak ich ekspresja mRNA zarówno w sercu, jak i mięśniach była znacząco różna na wszystkich etapach rozwoju, co może sugerować kompensację funkcji w rodzinie TIEG. Niemniej jednak, nasze dane wskazują że oba geny TIEG są niezbędne w regulacji prawidłowego rozwoju i funkcjonowania narządów rozwój i funkcjonowanie w modelu mysim, ponieważ ich ekspresja była wszechobecna i specyficzna dla tkanek na różnych etapach rozwoju. --- TGF-β Inducible Early Gene-1 (TIEG1) jest czynnikiem transkrypcyjnym podobnym do Krüppela (KLF10), który został pierwotnie sklonowany z ludzkich osteoblastów jako gen wczesnej odpowiedzi na leczenie TGF-β. gen na leczenie TGF-β. Jak opisano wcześniej, myszy TIEG1(-/-) mają zmniejszoną grubość kości korowej i objętość kości kręgowej oraz mają zwiększone odstępy między beleczkami w głowie kości udowej w porównaniu do kontroli typu dzikiego. Tutaj, zbadaliśmy rolę TIEG1 w osteoklastach w celu dalszego określenia ich potencjalnej roli w pośredniczeniu w tym fenomenie. potencjalną rolę w mediowaniu tego fenotypu. Odkryliśmy, że prekursory osteoklastów TIEG1(-/-) prekursory osteoklastów różnicowały się wolniej w porównaniu do prekursorów typu dzikiego in vitro, a wysokie dawki RANKL są w stanie przezwyciężyć tę wadę. Odkryliśmy również odkryliśmy, że prekursory TIEG1 (-/-) wykazują wadliwą indukowaną przez RANKL fosforylację i akumulację NFATc1 oraz docelowego genu NFATc1 DC-STAMP. Wyższe stężenia RANKL odwróciły wadliwą sygnalizację NFATc1 i przywróciły różnicowanie. różnicowanie. Po różnicowaniu, osteoklasty typu dzikiego ulegały apoptozie szybciej niż osteoklasty TIEG1(-/-). Zaobserwowaliśmy zwiększoną aktywację szlaku sygnałowego AKT i MEK/ERK w osteoklastach TIEG1(-/-), co jest zgodne z rolą tych kinaz w promowaniu osteoklastów. z rolą tych kinaz w promowaniu przeżycia osteoklastów. Adenowirusowe dostarczanie TIEG1 (AdTIEG1) do komórek TIEG1(-/-) odwróciło indukowaną przez RANKL sygnalizację NFATc1 w prekursorach TIEG1(-/-) i eliminowało defekty różnicowania i apoptozy. wady różnicowania i apoptozy. Tłumienie TIEG1 za pomocą siRNA w komórkach typu dzikiego zmniejszyło różnicowanie i aktywację NFATc1. Łącznie dane te dostarczają dowodów że TIEG1 kontroluje różnicowanie osteoklastów poprzez zmniejszenie aktywacji szlaku NFATc1 i zmniejsza przeżywalność osteoklastów poprzez hamowanie sygnalizacji AKT i MEK/ERK sygnalizację. --- Cel: Zbadanie roli indukowanego przez transformujący czynnik wzrostu (TGF)-β 1 (TIEG1) w indukowanym przez TGF-β hamowaniu wzrostu w komórkach raka wątrobowokomórkowego (HCC). komórek raka wątrobowokomórkowego (HCC). METODY: Linie komórkowe ludzkich hepatocytów i HCC o różnej wrażliwości na TGF-β1 zostały przetestowane za pomocą testu metylotiazoletetrazoliowego (MTT). Ekspresja zmiany genów Smad2, Smad3, Smad4, Smad7, TIEG1 i TIEG2 po leczeniu z TGF-β1 w linii komórkowej hepatocytów wrażliwej na TGF-β (MIHA), linii komórkowej hepatoma wrażliwej na TGF-β (Hepatoma) linii komórkowej hepatoma (Hep3B) i dwóch niewrażliwych na TGF-β liniach komórkowych hepatoma (HepG2 i Bel7404). SiRNA ukierunkowane na TIEG1 zostało transfekowane do komórek Hep3B i zbadano wrażliwość komórek na TGF-β1. Nadekspresja TIEG1 indukowano za pomocą transdukcji lentiwirusowej w liniach komórkowych hepatoma opornych na TGF-β1 liniach komórkowych hepatoma (Bel7404 i HepG2). Test MTT i 4',6-diamidino-2-fenyloindol barwienie zastosowano do identyfikacji żywotności komórek i apoptozy. Poziom ekspresji stathminy mierzono za pomocą reakcję łańcuchową polimerazy z odwrotną transkryptazą i analizę Western-blotting, a aktywność promotora stathminy przez TIEG1 monitorowano za pomocą systemu genów reporterowych lucyferazy. system genów. WYNIKI: TIEG1 był znacząco regulowany w górę przez TGF-β1 w linii komórkowej HCC wrażliwej na TGF-β1, Hep3. HCC, Hep3B, ale nie w opornych liniach komórkowych. Tłumienie TIEG1 przez siRNA zmniejszyła wrażliwość komórek Hep3B na TGF-β1, podczas gdy nadekspresja TIEG1 pośredniczyła w hamowaniu wzrostu i apoptozie w opornych na TGF-β1 liniach komórkowych HCC, które przypominały te z wrażliwych na TGF-β1 komórek HCC traktowanych TGF-β1. Nasze dane sugerowały ponadto, że stathmina była bezpośrednim celem celem TIEG1, ponieważ stathmina była znacząco regulowana w dół przez nadekspresję TIEG1 a aktywność promotora stathminy była hamowana przez TIEG1 w sposób zależny od dawki. sposób zależny od dawki. WNIOSEK: Nasze dane sugerują, że transaktywacja TIEG1 zapewnia wzrost hamowanie wzrostu wrażliwych na TGF-β ludzkich komórek HCC.
Czy białko TIEG1 jest związane z apoptozą?
Tak, TIEG1 (znany również jako KLF10) wydaje się odgrywać rolę w regulacji apoptozy.