WPROWADZENIE I HIPOTEZA: Częstość występowania wysiłkowego nietrzymania moczu u kobiet jest wysoka. nietrzymania moczu jest wysoka, a problem dotyczy również młodych dorosłych, w tym sportowców, zwłaszcza tych uprawiających sporty o dużej intensywności. Do tej pory nie przeprowadzono prawie żadnych badań testujących aktywność mięśni dna miednicy (PFM) podczas dynamicznych funkcjonalnych ruchów całego ciała. Celem tego badania był opis i test wiarygodności aktywności PFM i zmiennych czasowych podczas biegu. METODY: Zaprojektowano prospektywne badanie przekrojowe obejmujące dziesięć zdrowych kobiet. zdrowych kobiet, z naciskiem na śródsesyjną wiarygodność test-retest wiarygodność aktywności PFM i zmiennych czasowych podczas biegu pochodzących z elektromiografii (EMG) i akcelerometrii. WYNIKI: Zidentyfikowano trzynaście zmiennych na podstawie dziesięciu kroków każdego badanego: Sześć zmiennych EMG wykazało dobrą wiarygodność (ICC 0,906-0,942), a siedem zmiennych czasowych nie wykazało dobrej wiarygodności. nie wykazało dobrej wiarygodności (ICC 0,113-0,731). Zmienne czasowe (np. różnica czasu między uderzeniem pięty a maksymalnym przyspieszeniem akceleratora pochwy) wykazały niską wiarygodność. pochwy) wykazały niską wiarygodność. Jednak istotne zmienne PFM EMG podczas biegu (np. (np. przed aktywacją, minimalna i maksymalna aktywność) i wykazały dobrą wiarygodność. i wykazały dobrą niezawodność. WNIOSEK: Należy przetestować dalsze adaptacje dotyczące metod pomiaru aby uzyskać lepszą kontrolę nad kinetyką i kinematyką sondy EMG i akcelerometrów. akcelerometrów. Zgodnie z naszą wiedzą, jest to pierwsze badanie mające na celu sprawdzenie wiarygodności aktywności PFM i zmiennych czasowych podczas dynamicznych funkcjonalnych ruchów całego ciała. funkcjonalnych ruchów całego ciała. Większa wiedza na temat aktywności PFM i zmiennych czasowych może pomóc zapewnić głębszy wgląd w obciążenie fizyczne przy uderzeniach o dużej sile i ważnych funkcjonalne odruchowe wzorce skurczu PFM w celu utrzymania lub przywrócenia kontynencji. --- Nietrzymanie moczu jest częstym problemem u kobiet i może znacząco pogorszyć jakość ich życia. jakość ich życia. Chociaż kobiety często zgłaszają wysiłkowe nietrzymanie moczu podczas ćwiczeń, obecne dane wskazują, że większość rodzajów ćwiczeń nie jest czynnikiem ryzyka rozwoju nietrzymania moczu. Jednak niektóre ekstremalne sporty o dużym obciążeniu, takie jak skoki spadochronowe, mogą jednak powodować miednicy, które skutkują wysiłkowym nietrzymaniem moczu. Zaburzenia odżywiania również zwiększają ryzyko nietrzymania moczu u sportowców. Ogólnie rzecz biorąc, kobiety powinny być zachęcane do podejmowania aktywności fizycznej, która będzie korzystna dla ich ogólnego zdrowie bez ryzyka rozwoju nietrzymania moczu w późniejszym okresie życia. Kobiety uprawiające sport powinny być informowane o zwiększonym ryzyku nietrzymania moczu nietrzymania moczu w przypadku sportów o bardzo dużej intensywności i zaburzeń odżywiania. --- CEL: 1) Ocena częstości występowania wysiłkowego nietrzymania moczu (wysiłkowego nietrzymania moczu) i nietrzymania moczu (UTI) u elitarnych sportsmenek w porównaniu z ogólną populacją kobiet oraz 2) analiza warunków występowania populacji kobiet oraz 2) przeanalizowanie warunków występowania utraty moczu w poszukiwaniu wskazówek etiologicznych u elitarnych sportowców. DECYZJA: Anonimowy kwestionariusz anonimowy kwestionariusz został zebrany przekrojowo od kobiet w wieku od 18 do 35 lat. Grupa narażona składała się z elitarnych sportsmenek; grupa nienarażona składała się z kobiet w tym samym przedziale wiekowym, które zgodziły się odpowiedzieć na kwestionariusz. kwestionariusz. WYNIKI: Do analizy uzyskano 157 odpowiedzi od elitarnych sportowców i 426 od osób z grupy kontrolnej. i 426 od osób z grupy kontrolnej. Częstość występowania nietrzymania moczu wynosiła 28% dla sportowców i 9,8% dla osób z grupy kontrolnej (p = .001). Nie było znaczącej względnej częstości występowania nietrzymania moczu między sportowcami a osobami z grupy kontrolnej. a grupą kontrolną. Sportowcy częściej zgłaszali gubienie moczu podczas drugiej części sesji treningowej (p < 0,001). sesji treningowej (p < 0,0003) i drugiej części zawodów (p < 0.05). Częstość występowania nietrzymania moczu wynosiła 9,87% u aktywnych fizycznie osób z grupy kontrolnej w porównaniu z 9,84% u osób prowadzących siedzący tryb życia (NS). Nawet niewielka ilość moczu była odczuwana jako krępująca. Większość kobiet z nietrzymaniem moczu nie miała odwagi nikomu mówić o swoim stanie. WNIOSKI: Częstość występowania nietrzymania moczu u sportowców jest bardzo wysoka. sportowców. Konieczne są szczegółowe badania patofizjologii tego problemu w celu sformułowania zaleceń profilaktycznych. w celu sformułowania zaleceń profilaktycznych. --- Wysiłkowe nietrzymanie moczu (wysiłkowe nietrzymanie moczu) występuje z powodu czynników anatomicznych i/lub neurologicznych. czynników obejmujących tkanki łączne, mięśnie i nerwy. Chociaż wysiłkowe nietrzymanie moczu jest częściej u kobiet po menopauzie i wieloródek, badania wykazały również wysoką częstość występowania SUI u młodych, sprawnych fizycznie sportsmenek. Mając na celu dynamicznej, specyficznej dla podmiotu, mechanicznej charakterystyki interakcji między struktur anatomicznych podczas aktywności fizycznych, które wywołują SUI u kobiet podczas aktywności fizycznych lub codziennych, komputerowy model miednicy kobiecej oparty na CAD. komputerowy model kobiecej miednicy został opracowany w celu przetestowania wykonalności podejścia do modelowania komputerowego w celu zrozumienia mierzalnych różnic między kobietami narażonymi na stres i kobietami narażonymi na stres. W niniejszym badaniu przeprowadzono Analiza interakcji płyn-struktura została przeprowadzona przy użyciu techniki analizy elementów skończonych (FE) w oparciu o komputerowy model miednicy kobiecej oparty na CAD w celu zbadania miednicy w celu zbadania wycieku moczu u kobiet podczas skoków. Zgodnie z naszą najlepszą naszej wiedzy, jest to pierwsze zastosowanie interakcji między płynem a strukturą FE w zrozumieniu mechanizmów SUI u kobiet. Poprzez serii symulacji komputerowych, wpływ różnych sił uderzenia określonych przez wysokość skoku i objętość pęcherza moczowego. Wyniki dynamicznej Wyniki dynamicznej symulacji komputerowej wykazały, że wysokość skoków ma znaczący wpływ na objętość wycieku moczu. wpływ na objętość wycieku moczu spowodowanego uderzeniem przy lądowaniu podczas skoku. lądowania. Objętość pęcherza moczowego nie miała znaczącego wpływu na wyciek moczu, gdy wysokość skoków była mniejsza niż 1 stopa, co wskazuje, że normalny chód (odpowiada wysokości skoku mniejszej niż 0,1 stopy) nie jest główną przyczyną wycieku moczu u zdrowych kobiet. Wyniki symulacji komputerowej wykazały również, że różnica odkształceń między przednią i tylną częścią miednicy miednicy kobiety powoduje otwarcie cewki moczowej i wynikający z tego wyciek moczu. wyciek moczu. Niniejsze badanie pokazuje wykonalność zastosowania komputerowego podejścia do modelowania modelowania do badania SUI u kobiet podczas aktywności fizycznej i codziennej. --- CEL: Ocena częstości występowania nietrzymania moczu (nietrzymania moczu) w grupie sportowców sportowców i zbadanie jego wpływu na ich życie. METODY: Łącznie zrekrutowano 106 zawodniczek uprawiających lekkoatletykę, koszykówkę i halową piłkę nożną. sportowców. Dane zebrano za pomocą kwestionariusza i grupy fokusowej. i przeanalizowano za pomocą testu χ(2) Pearsona, dwukierunkowej analizy wariancji i analizy tematycznej. analizę tematyczną. WYNIKI: Nietrzymanie moczu występowało u 41,5% sportowców. Jego występowanie w 3 rodzajach sportu było podobne i nie miało na nie wpływu wiek. Jednak sportowcy, którzy doświadczyli nietrzymania moczu, mieli niższą masę ciała (P = 0,011) i niższy wskaźnik masy ciała (P = 0,011). niższy wskaźnik masy ciała (P = 0,035). Większość (95,5%) sportowców nigdy nie omawiała o swoich dolegliwościach z lekarzem. W grupie fokusowej wszyscy sportowcy opisali zapobiegawcze oddawanie moczu w celu uniknięcia wycieku moczu. Wspomniano, że nietrzymanie moczu wpływa na ich wyniki i sprawia, że czują się niekomfortowo i sfrustrowani. WNIOSKI: Nietrzymanie moczu jest powszechnym schorzeniem wśród sportowców, o którym nie mówi się otwarcie. nie jest otwarcie dyskutowane. Powoduje jednak regularne zmiany w ich sprawności fizycznej fizyczne i codzienne życie. Potrzeba więcej badań, aby zwiększyć świadomość nietrzymania moczu i zaprojektować interwencje. --- Związek między aktywnością sportową lub fitness a nietrzymaniem moczu (UI) został wcześniej opisany u kobiet. Przedstawiamy nasze wstępne doświadczenia z zastosowaniem kompletnego programu rehabilitacji dna miednicy u trzech sportowców sportowców dotkniętych nietrzymaniem moczu. Zawodniczki zostały poddane połączonemu programowi rehabilitacji dna miednicy dna miednicy, w tym biofeedback, funkcjonalną stymulację elektryczną funkcjonalną stymulację elektryczną, ćwiczenia mięśni dna miednicy i stożki dopochwowe. Po żadna z pacjentek nie zgłosiła nietrzymania moczu, ani też żadna z pacjentek nie zgłaszała nietrzymania moczu, ani nie powoływała się na wyciek moczu podczas uprawiania sportu lub w życiu codziennym. W związku z tym że nietrzymanie moczu, które dotyka kobiety uprawiające sport agonistyczny, może być skutecznie skutecznie leczone za pomocą tego połączonego podejścia. --- W ciągu ostatnich 30 lat liczba kobiet uprawiających sport zorganizowany dramatycznie wzrosła. dramatycznie wzrosła. Opisano kilka form nieprawidłowości miesiączkowania u zawodniczek u sportsmenek: pierwotny i wtórny brak miesiączki, oligomenorrhoea, krótkie fazy lutealne i brak owulacji. Częstość występowania nieregularnych miesiączek jest znacznie wyższa w przypadku aktywności, w których wymagana jest szczupła lepszej wydajności. Wzorzec hormonalny obserwowany u tych sportowców to podwzgórzowy profil braku miesiączki. Wydaje się, że występuje spadek impulsów hormonu uwalniającego gonadotropinę (GnRH) z podwzgórza, co z kolei z kolei zmniejsza pulsacyjne wydzielanie hormonu luteinizującego (LH) i hormonu folikulotropowego. hormonu folikulotropowego (FSH) i wyłącza stymulację jajników. Ostatnio opisano inny rodzaj braku miesiączki u pływaków, który charakteryzuje się łagodnym hiperandrogenizmem. charakteryzuje się łagodnym hiperandrogenizmem. Sportowcy z niską wagą są narażeni na ryzyko ryzyko rozwoju triady sportowej kobiet, która obejmuje brak miesiączki, osteoporozę i zaburzenia odżywiania. Sportowcy z tą triadą są podatni na złamania stresowe. złamania stresowe. Inne problemy dotyczą zawodniczek w ciąży. Intensywne ćwiczenia podczas mogą powodować bradykardię. Bezpieczne limity ćwiczeń aerobowych w ciąży zależą od wcześniejszych nawyków treningowych. Niepłodność, która może wystąpić podczas ćwiczeniami, jest prawdopodobnie odwracalna po ograniczeniu ćwiczeń lub przyrostu masy ciała. Wysokie aktywność sportowa może powodować nietrzymanie moczu. Terapia zastępcza estrogenem jest często zalecana u sportowców z brakiem miesiączki, ale utrata masy kostnej może nie być całkowicie odwracalna. całkowicie odwracalna. --- Badania wykazały, że młode sportsmenki uprawiające sporty o dużej intensywności mogą być bardziej narażone na nietrzymanie moczu. Przy użyciu zmodyfikowanego kwestionariusza Bristol Female Lower Urinary Tract Symptoms Questionnaire, grupa sportowców w Central Illinois w celu określenia częstości występowania wysiłkowego nietrzymania moczu. występowania wysiłkowego nietrzymania moczu i oceny potrzeb edukacyjnych. Wyniki wskazały że ponad 25% osób wypełniających ankiety doświadczyło nietrzymania moczu i że ponad 90% nigdy nie powiedziało nikomu o swoim problemie i nie miało wiedzy na temat środków środków zapobiegawczych; 16% stwierdziło, że nietrzymanie moczu negatywnie wpłynęło na jakość ich życia. życia. --- CEL: Ocena napięcia mięśni dna miednicy u sportsmenek i związanych z tym objawów wysiłkowego nietrzymania moczu. sportowców oraz związanych z nimi oznak i objawów wysiłkowego nietrzymania moczu. PROJEKT: Prospektywne badanie obserwacyjne. MIEJSCE: Instytucja akademicka, podstawowy poziom opieki klinicznej. UCZESTNICY: Czterdzieści kobiet w wieku od 18 do 30 lat podzielonych na 4 grupy: 10 siatkarek, 10 piłkarek ręcznych, 10 koszykarek i 10 niesportowców. osoby niebędące sportowcami. METODY: Pomiar ciśnienia w jamie brzusznej przeprowadzono za pomocą perineometru. perineometru. Ochotnicy zostali poinstruowani, aby wykonać 3 maksymalne skurcze izometryczne krocza. maksymalnych skurczów izometrycznych krocza, utrzymywanych przez 4 sekundy. Dane dotyczące konkretnego treningu i objawów ze strony układu moczowego zebrano za pomocą kwestionariusza. GŁÓWNE POMIARY WYNIKÓW: Analizę statystyczną przeprowadzono za pomocą analizy wariancji, przy poziomie istotności 5%. Korelacja Spearmana została wykorzystana do korelacji Spearmana, aby zweryfikować stopień powiązania między zmiennymi związanymi z treningiem, objawami objawami ze strony układu moczowego i ciśnieniem w kroczu. WYNIKI: Średnie (odchylenie standardowe) ciśnienie kroczowe dla osób niebędących sportowcami wynosiło 6,73 ± 1,91 mm Hg. Średnie ciśnienie kroczowe dla piłkarzy ręcznych wynosiło 5,55 ± 1,43 mm Hg; u siatkarzy 4,36 ± 1,43 mm Hg; a u koszykarzy 3,65 ± 1,43 mm Hg. koszykarzy 3,65 ± 1,35 mm Hg. Statystycznie istotne różnice stwierdzono w ciśnienia kroczowego u siatkarzy (P = .009) i koszykarzy (P = .039) w porównaniu z osobami niebędącymi sportowcami. Liczba meczów w roku, trening siłowy i trening na boisku na korcie korelowały istotnie z ciśnieniem krocza (współczynnik korelacji Spearman Spearmana [Rs] wynoszący -0,512 dla 3 zmiennych). Wyciek moczu przez wysiłek i nokturia korelowały umiarkowanie z ciśnieniem krocza (Rs wynoszące odpowiednio -0,51 i -0,54). Stwierdzono silną korelację między częstością a ciśnieniem w kroczu (Rs -0,85). WNIOSKI: Analiza tych danych sugeruje, że ciśnienie krocza jest zmniejszone u sportowców w porównaniu z kobietami niebędącymi sportowcami. Niższe ciśnienie krocza koreluje ze zwiększonymi objawami nietrzymania moczu i dysfunkcji dna miednicy. dysfunkcją dna miednicy. --- TŁO: Aby określić częstość występowania nietrzymania moczu u kobiet biegaczek długodystansowych i porównanie go z obecnością lub brakiem zaburzeniami odżywiania. Metody - Łącznie 37 kobiet wypełniło kwestionariusz International Kwestionariusz Nietrzymania Moczu-Short Form (ICIQ-SF) i krótką wersję Testu Postaw Żywieniowych. krótką wersję testu postaw żywieniowych (EAT-26). Przeprowadzono jednogodzinny test podpaskowy w celu określenia utraty moczu. Średnie wartości zmiennych ciągłych porównano przy użyciu testu t dla prób niezależnych lub testu U Manna-Whitneya. WYNIKI: 23 sportowców (62,2%) zgłosiło utratę moczu. Średnia ICIQ-SF wynosiła 4.03 +/- 5.06. Stwierdzono istotny związek między 1-godzinnym testem podpasek (p=0,02) a zaburzeniami odżywiania (p=0,03). WNIOSKI: U kobiet uprawiających biegi długodystansowe występowało nietrzymanie moczu i korelacja z zaburzeniami odżywiania. Trenerzy powinni zwiększyć swoją wiedzę o tym problemie i nawiązać współpracę z multidyscyplinarnym zespołem. --- CEL: Określenie częstości występowania objawów nietrzymania moczu podczas wysiłków sportowych w grupie nieródek, elitarnych zawodniczek uniwersyteckich kobiet-sportowców. METODY: Wszystkie kobiety obecnie uczestniczące w zawodach lekkoatletycznych na dużym uniwersytecie stanowym uniwersytecie zostały poproszone o wypełnienie kwestionariusza dotyczącego występowania nietrzymania moczu podczas uprawiania sportu i podczas codziennych czynności. codziennego życia. Odpowiedziały sto czterdzieści cztery ze 156 kwalifikujących się kobiet (92%). WYNIKI: Średnia wieku wynosiła 19,9 lat, a wszystkie kobiety były nieródkami. Ogółem, 40 sportowców (28%) zgłosiło utratę moczu podczas uprawiania sportu. Proporcje proporcje w różnych dyscyplinach sportowych były następujące: gimnastyka 67%, koszykówka 66%, tenis 50%, hokej na trawie 42%, lekkoatletyka 29%, pływanie 10%, siatkówka 9%, softball 6% i golf 0%. golf 0%. Dwie trzecie kobiet, które odnotowały gubienie moczu podczas uprawiania sportów częściej niż rzadko. Nie stwierdzono statystycznie istotnych między nietrzymaniem moczu a brakiem miesiączki, masą ciała, terapią hormonalną lub czasem trwania aktywności sportowej. czasem trwania aktywności sportowej. Czynności, które najczęściej wywoływały nietrzymanie moczu obejmowały skoki, lądowania o dużej sile uderzenia i bieganie. Czterdzieści procent i 17% kobiet po raz pierwszy zauważyło nietrzymanie moczu podczas uprawiania sportu odpowiednio w szkole średniej i gimnazjum. odpowiednio w szkole średniej i gimnazjum. WNIOSKI: Nietrzymanie moczu podczas wysiłku fizycznego jest powszechne u młodych, wysoce sprawnych, nieródek. sprawnych, nieródek. Sugeruje to, że istnieje próg nietrzymania moczu który po przekroczeniu może skutkować utratą moczu, nawet przy braku znanych czynników ryzyka nietrzymania moczu. czynników ryzyka nietrzymania moczu. --- Obecnie ponad 6 milionów kobiet na całym świecie bierze udział w intensywnych ćwiczeniach fizycznych. Udział w sporcie jest wspaniałym doświadczeniem dla nastoletnich sportowców. Jednak intensywne ćwiczenia opóźnia menarche, gdy aktywność sportowa została rozpoczęta przed okresem dojrzewania. dojrzewania. Wykazano, że zwiększają poziom beta-endorfin i katecholaminy u kobiet. kobiet. Na cykliczność menstruacyjną wpływają wcześniejsze i towarzyszące ćwiczenia fizyczne u biegaczy długodystansowych, gimnastyczek, tancerzy baletowych, szermierzy, wioślarzy, szermierzy, wioślarzy. Zmieniona cykliczność menstruacyjna może zbliżać się do 70% u intensywnie ćwiczących kobiet. intensywnie ćwiczących kobiet. Zaburzenia miesiączkowania są związane ze znaczną utratą utratą masy ciała, zmniejszoną zawartością tkanki tłuszczowej, zaburzeniami miesiączkowania w przeszłości, stresem i intensywnością treningu sportowego. Powikłaniem braku miesiączki jest utrata utrata zawartości mineralnej kości i gęstości kości. Nietrzymanie moczu podczas fizycznych jest powszechne u młodych nieródek. Niektóre sportsmenki, aby zwiększyć swoje wyniki sportowe sztucznie przyjmują nielegalne substancje steroidowe. Ćwiczenia zwieracza cewki moczowej należy rozpocząć bardzo wcześnie po porodzie, przed rozpoczęciem uprawiania sportu. Większość sportowców w każdym wieku preferuje doustną metodę antykoncepcji. doustną metodę antykoncepcji. --- WPROWADZENIE I HIPOTEZA: Ocena częstości występowania objawów ze strony dolnych dróg moczowych (ang. (LUTS) i nietrzymania moczu u sportowców płci żeńskiej oraz określenie czynników czynników etiologicznych. METODY: Anonimowy kwestionariusz został zebrany od 623 przypadkowych sportowców w wieku od 18 do 56 lat. w wieku od 18 do 56 lat, które uprawiały 12 różnych dyscyplin sportowych. Ankiety Ankiety zostały rozdane sportowcom podczas testów sprawności sportowej w centrum sportowym. w centrum sportowym. Zbadaliśmy związek między zaburzeniami a czynnikami takimi jak wiek, wskaźnik masy ciała (BMI), ciąża, czas trwania ćwiczeń fizycznych i rodzaj sportu. czas trwania ćwiczeń fizycznych i rodzaj sportu. WYNIKI: Częstość występowania LUTS wynosiła 54,7%, a nietrzymania moczu 30%. Zmiany w częstotliwości oddawania moczu wykryto u 91 (14,6%) kobiet. Częstość występowania dyzurii wynosiła 13,3%, parcie na mocz występowało u 173 (27,8%) sportowców, podczas gdy częstość występowania parć naglących oszacowano na 37,2%, przy 232 sportowcach cierpiących na to zaburzenie. Nagłe parcie na mocz było bardzo częste u siatkarzy, podobnie jak dyzuria u hokeistów. dyzuria wśród hokeistów i koszykarzy, podczas gdy nadwyrężenie dotyczyło głównie osób uprawiających aerobik i rowerzystów. Długie godziny treningu i konkurencyjne były skorelowane z wystąpieniem LUTS. Sporty o dużej intensywności były częściej częściej wiązały się z nietrzymaniem moczu, podczas gdy sporty o niskiej intensywności z LUTS. Sport sportem z największą liczbą osób z nietrzymaniem moczu była piłka nożna. Nietrzymanie moczu dotyczyło wielu sportowców, głównie kolarzy i piłkarzy. Wysiłkowe nietrzymanie moczu występowało częściej u hokeistów i siatkarzy. WNIOSKI: LUTS i nietrzymanie moczu są powszechne u sportowców płci żeńskiej. W wielu przypadkach zaburzenia te występowały tylko podczas aktywności sportowej. W tej próbie, obecność zaburzeń oddawania moczu nie wydawała się być barierą podczas uprawiania sportu lub ćwiczeń. ćwiczeń. --- Celem tego badania było określenie częstotliwości gubienia moczu u elitarnych sportowców sportowców i tancerzy. Elitarne zawodniczki ośmiu różnych dyscyplin sportowych, w tym baletu, wypełniły kwestionariusz dotyczący nietrzymania moczu podczas podczas uprawiania sportu/tańca i podczas codziennych czynności. Łącznie 291 kobiet w średnim wieku 22,8 lat wypełniło kwestionariusz, co dało wskaźnik odpowiedzi na poziomie 73,9%. Ogółem 151 kobiet (51,9%) doświadczyło utraty moczu, 125 (43%) podczas uprawiania sportu i 123 (42%) podczas codziennego życia. codziennego życia. Odsetek wycieków moczu w różnych dyscyplinach sportowych wynosił: gimnastyka 56%, balet 43%, aerobik 40%, badminton 31%, siatkówka 30%, lekkoatletyka 25%, piłka ręczna 21% i koszykówka 17%. Podczas uprawiania sportu 44% doświadczyło kilka razy, 46,4% od czasu do czasu, a 9,6% często. Podczas codziennego życia liczby te wynosiły: 61,7% kilka razy, 37,4% od czasu do czasu i 0,8% często. Spośród którzy wyciekli podczas uprawiania sportu, 95,2% doświadczyło utraty moczu podczas treningu w porównaniu do tylko 51,2% podczas zawodów (P<0,001). Najbardziej prawdopodobną aktywnością najbardziej prawdopodobną aktywnością było skakanie. Sześćdziesiąt procent (91/151) okazjonalnie nosiło wkładki lub ochraniacze na majtki z powodu utraty moczu. Wyciek moczu jest powszechny wśród elitarnych sportowców i tancerzy, szczególnie podczas treningów, ale także podczas codziennych czynności. aktywności. --- TŁO: Regularna aktywność fizyczna zazwyczaj przynosi korzyści zdrowotne, ale sport na wysokim poziomie może wywoływać szkodliwe skutki, takie jak dysfunkcja dna miednicy. Nietrzymanie moczu (UI) zostało wcześniej udokumentowane, ale dostępnych jest niewiele danych na temat nietrzymania odbytu (AI) u sportowców płci żeńskiej. Naszym celem było określenie roli uprawiania sportu na wysokim poziomie na AI w młodej, zdrowej populacji kobiet. METODY: W tym przekrojowym badaniu wzięły udział kobiety w wieku 18-40 lat. Każda ochotniczka otrzymała kwestionariusz do samodzielnego wypełnienia. Zdefiniowano dwie grupy: (1) grupa intensywnie uprawiająca sport (IS): sport na wysokim poziomie (>8 godzin tygodniowo) oraz (2) grupa nieuprawiająca intensywnego sportu (NIS): wszyscy pozostali badani. WYNIKI: Spośród 393 zapisanych kobiet 169 należało do grupy IS, a 224 do grupy NIS. NIS. Kobiety z grupy IS były znacznie młodsze niż pozostałe (21,74±4,28 vs. 24,87±5,61 lat, p<0,001) i miały mniej porodów (0,07±0,31 vs. 0.20±0.62, p=0.005). Częstość występowania AI była statystycznie wyższa w grupie IS niż w grupie NIS (14,8% vs. 4,9%, p=0,001), podobnie jak UI (33,1% vs. 18,3%, p=0,001). 18.3%, p=0.001). Analiza wieloczynnikowa wykazała, że praktyka IS (iloraz szans [OR] 2,99, 95% przedział ufności [CI] 1,29-6,87, p=0,010) i wskaźnik masy ciała (BMI) (OR 1,14, 95% CI 1,01-1,28, p=0,033) były istotnie związane z AI, biorąc pod uwagę główne czynniki zakłócające biorąc pod uwagę główne czynniki zakłócające (wiek i urodzenia). W grupie IS, AI była głównie przez utratę wzdęć w 84%. WNIOSKI: Sport na wysokim poziomie wydaje się być istotnym niezależnym czynnikiem ryzyka czynnikiem ryzyka wystąpienia AI u zdrowych młodych kobiet. Wyniki te sugerują, że środki zapobiegawcze środki zapobiegawcze, takie jak trening mięśni dna miednicy, mogą być proponowane dla tej młodej populacji. populacji. --- Nietrzymanie moczu jest definiowane jako "skarga na mimowolny wyciek moczu" i jest powszechnym problemem w populacji kobiet. moczu" i jest powszechnym problemem w populacji kobiet, a wskaźniki występowania waha się od 10% do 55% u kobiet w wieku od 15 do 64 lat. Najczęstszą formą nietrzymania moczu u kobiet jest wysiłkowe nietrzymanie moczu, definiowane jako "mimowolny wyciek moczu podczas wysiłku lub wysiłku, kichania lub kaszlu". Celem tego artykułu jest systematyczny przegląd literatury na temat nietrzymania moczu nietrzymania moczu i uczestnictwa w zajęciach sportowych i fitness, ze szczególnym szczególny nacisk na częstość występowania i leczenie u elitarnych sportowców płci żeńskiej. Wysiłkowe nietrzymanie moczu wysiłkowe nietrzymanie moczu stanowi barierę dla udziału kobiet w zajęciach sportowych i fitness i fitness, a zatem może stanowić zagrożenie dla zdrowia, samooceny i samopoczucia kobiet. samopoczucia. Częstość występowania podczas uprawiania sportu wśród młodych, nieródek elitarnych sportowców waha się od 0% (golf) do 80% (trampoliniści). Najwyższą częstość występowania w sportach wiążących się z dużym obciążeniem, takich jak gimnastyka, lekkoatletyka i lekkoatletyka i niektóre gry z piłką. "Sztywne" i silne dno miednicy umieszczone na optymalnym poziomie wewnątrz miednicy może być kluczowym czynnikiem w przeciwdziałaniu wzrostowi ciśnienia w jamie brzusznej występującemu podczas aktywności o dużej sile uderzenia. Nie ma nie ma randomizowanych, kontrolowanych badań ani raportów na temat wpływu jakiegokolwiek leczenia na wysiłkowe nietrzymanie moczu u elitarnych sportowców płci żeńskiej. Jednak trening siłowy mięśni dna miednicy okazał się skuteczny w leczeniu wysiłkowego nietrzymania moczu u sportowców. wysiłkowego nietrzymania moczu u kobiet w ciąży w populacji ogólnej. W randomizowanych badaniach kontrolowanych, zgłaszane wskaźniki wyleczenia, definiowane jako <2 g wycieku podczas wahały się od 44% do 69%. Trening mięśni dna miednicy nie ma poważnych skutków ubocznych i został zalecony jako leczenie pierwszego rzutu w populacji ogólnej. w populacji ogólnej. Stosowanie środków zapobiegawczych, takich jak tampony dopochwowe lub pessary tampony dopochwowe lub pessary może zapobiegać wyciekom podczas intensywnej aktywności fizycznej. Mięśnie dna miednicy Mięśnie dna miednicy muszą być znacznie silniejsze u elitarnych sportowców niż u innych kobiet. Istnieje potrzeba przeprowadzenia bardziej podstawowych badań nad funkcjonowaniem mięśni dna miednicy podczas aktywności fizycznej i wpływu treningu mięśni dna miednicy u elitarnych sportsmenek. elitarnych sportsmenek. --- CEL: Celem niniejszego badania było zbadanie częstości występowania wysiłkowego i naglącego nietrzymania moczu u elitarnych sportowców i kobiet z grupy kontrolnej, ocena możliwego związku między wysiłkowym i naglącym nietrzymaniem moczu a zaburzeniami odżywiania, oraz ocena możliwego związku między wysiłkowym i naglącym nietrzymaniem moczu a nieregularnymi miesiączkami. nieregularnością miesiączki. METODY: Było to dwuetapowe badanie obejmujące część przesiewową za pomocą kwestionariusza i wywiad kliniczny. i wywiad kliniczny. Pytania zawarte w kwestionariuszu dotyczyły z historią treningu, historią menstruacji, zachowaniami żywieniowymi oraz stresem i nietrzymaniem moczu. nietrzymania moczu. W części klinicznej badania zastosowano kryteria DSM-IV w celu zdiagnozowania zaburzeń odżywiania u osób sklasyfikowanych jako zagrożone. Całkowita populacja populacji elitarnych zawodniczek, zdefiniowanych jako reprezentujące drużynę narodową juniorów lub seniorów (N = 660) oraz dopasowanych wiekowo osób niebędących sportowcami (N = 765) w wieku 15-39 lat. 765) w wieku 15-39 lat zostały poproszone o udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Wskaźnik odpowiedzi wynosił odpowiednio 87% i 75% odpowiednio dla sportowców i osób z grupy kontrolnej. WYNIKI: Cztery procent sportowców i 33% osób z grupy kontrolnej urodziło dziecko (P < 0.05). Nie było znaczącej różnicy w częstości występowania wysiłkowego nietrzymania moczu (SUI). nietrzymania moczu (SUI) u sportowców i osób z grupy kontrolnej, odpowiednio 41% i 39%. Nie zaobserwowano znaczącej różnicy między grupami sportowymi. Nie zaobserwowano różnicy w nietrzymania moczu, gdy porównano sportowców (16%) i osoby z grupy kontrolnej (19%). porównano. Dwadzieścia procent elitarnych sportowców i 9% osób z grupy kontrolnej spełniało kryteria kryteria DSM-IV dla zaburzeń odżywiania. Częstość występowania SUI (49,5%) i nietrzymania moczu z parcia nietrzymania moczu (20%) u sportowców z zaburzeniami odżywiania była znacznie wyższa niż u zdrowych sportowców, 38,8% (P = 0,003) i 15% (P = 0,048). Nie zaobserwowano różnicy w częstości występowania zaobserwowano, gdy zaburzenia odżywiania nie-sportowców (39%) i zdrowych zdrowych sportowców (39%) (P = 0,426). WNIOSEK: Występuje wysoka częstość występowania wysiłkowego i naglącego nietrzymania moczu u elitarnych sportsmenek. elitarnych sportowców. Częstość występowania wysiłkowego i naglącego nietrzymania moczu była znacząco wyższa u sportowców z zaburzeniami odżywiania w porównaniu ze zdrowymi sportowcami.
Czy u sportowców występuje zwiększona częstość występowania nietrzymania moczu?
Częstość występowania nietrzymania moczu u sportowców jest bardzo wysoka.