TŁO: Badając dowody terapeutyczne dotyczące innowacyjnych terapii lekowych, coraz więcej uwagi poświęca się rozróżnianiu wyników, które wskazują na brak znaczących różnic między badanymi terapiami ("brak dowodu różnicy") i wynikami, które wykazują równoważność terapeutyczną terapeutyczną ("dowód braku różnicy"). CEL: Nasza analiza miała na celu ocenę stopnia równoważności terapeutycznej dla inhibitorów dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4) podawanych w cukrzycy typu 2 jako w monoterapii lub w skojarzeniu z metforminą. METODY: Równoważność została określona poprzez opracowanie standardowego wykresu Foresta, który uwzględniono informacje na temat marginesów zgłaszanych wcześniej w randomizowanych badaniach tych leków. Punktem końcowym była zmiana HbA1c w stosunku do wartości wyjściowej; margines równoważności równoważności ustalono na ±0,25% zmiany HbA1c. Materiał kliniczny uzyskano z przeglądu systematycznego na ten temat. WYNIKI: Podawane w monoterapii linagliptyna, sitagliptyna i wildagliptyna (ale nie ale nie saksagliptyna) spełniały kryterium równoważności w porównaniu ze sobą. W skojarzeniu z metforminą linagliptyna, saksagliptyna, sitagliptyna i wildagliptyna wykazywały wykazywały równoważne działanie, podczas gdy alogliptyna nie spełniała kryterium równoważności. kryterium równoważności. WNIOSKI: Biorąc pod uwagę najnowsze wytyczne terapeutyczne, nasze wyniki są interesujące, szczególnie w odniesieniu do informacji na temat inhibitorów DPP-4 w połączeniu z metforminą. w połączeniu z metforminą. Cztery z pięciu badanych inhibitorów DPP-4 wyraźnie wykazały taką samą skuteczność; piąty środek - analogliptyna - nie spełnił nie spełniał kryterium równoważności, ale tylko dlatego, że nie można było wykluczyć jego wyższości. nie można było wykluczyć jej wyższości. --- CELE: Ta metaanaliza została przeprowadzona w celu dostarczenia aktualnych informacji na temat skuteczności i bezpieczeństwa inhibitorów peptydazy dipeptydylowej-4 (DPP-4) i metforminy jako początkowej terapię skojarzoną i monoterapię u pacjentów z cukrzycą typu 2 (T2DM). (T2DM). METODY: Przeprowadziliśmy wyszukiwanie w bazach danych MEDLINE, Embase i Cochrane Collaborative randomizowanych kontrolowanych badań klinicznych (RCT) inhibitorów DPP-4 i metforminy jako początkowej terapii skojarzonej lub monoterapii u pacjentów z T2DM do końca grudnia 2012 roku, używając słów kluczowych "alogliptyna", "dutogliptyna", "linagliptyna", "saksagliptyna", "sitagliptyna", "wildagliptyna" i "metformina". Do metaanalizy wybrano badania RCT, jeśli (1) były to badania RCT porównujące inhibitory DPP-4 z metforminą jako początkową terapię skojarzoną lub monoterapię inhibitorem DPP-4 DPP-4 z monoterapią metforminą, (2) czas trwania leczenia wynosił ≥12 tygodni oraz (3) zgłoszone dane dotyczące zmiany stężenia hemoglobiny A1c (HbA1c), zmiany stężenia glukozy w osoczu na czczo (FPG), zmiany masy ciała, niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (CV), hipoglikemii lub żołądkowo-jelitowe zdarzenia niepożądane (AE). WYNIKI: Do badania włączono łącznie osiem RCT. W porównaniu z monoterapią metforminą z metforminą, monoterapia inhibitorami DPP-4 wiązała się z mniejszym obniżeniem poziomu poziomu HbA1c [średnie ważone różnice (MD) = 0,28, 95% przedziały ufności (CI) (0,17, 0,40), p < 0,00001], mniejszą redukcją poziomu FPG [MD = 0,81, 95% CI CI(0,60, 1,02), p < 0,00001], mniejszą utratę masy ciała [MD = 1,51, 95% CI (0,89, 2,13), p < 0,00001], ale niższe ryzyko niekorzystnych zdarzeń sercowo-naczyniowych [współczynnik ryzyka (RR) = 0,36, 95% CI (0,15, 0,85), p = 0,02], niższe ryzyko hipoglikemii [RR = 0,44, 95% CI (0,27, 0,72), p = 0,001] i niższe ryzyko zdarzeń niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego [RR = 0,63, 95% CI CI(0,55, 0,70), p <0,00001]. W porównaniu z monoterapią metforminą, inhibitory DPP-4 w połączeniu z metforminą jako początkowa terapia skojarzona wiązała się z większą redukcją poziomu HbA1c [MD = -0,49, 95% CI (-0,57, -0,40), p < 0,00001], większą redukcją poziomu FPG [MD = -0,80, 95% CI (-0,87, -0,74), p < 0,00001], mniejsza utrata masy ciała [MD = 0,44, 95% CI (0,22, 0,67), p = 0,0001]; ale nie było związane z dalszym zmniejszeniem liczby niekorzystnych zdarzeń sercowo-naczyniowych [RR = 0,54, 95% CI (0,25, 1,19), p = 0,13], ani wyższym ryzykiem hipoglikemii [RR = 1,04, 95% CI (0,72, 1,50), p = 0,82], ani wydłużonego ryzyka zdarzeń niepożądanych żołądkowo-jelitowych [RR = 0,98, 95% CI (0,25, 1,19), p = 0,13]. [RR = 0,98, 95% CI (0,88, 1,10), p = 0,77]. WNIOSKI: Inhibitory DPP-4, które są bezpieczne i skuteczne w kontrolowaniu stężenia glukozy stężenia glukozy we krwi, mogą prawdopodobnie zmniejszać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z T2DM. Może to być wiarygodna alternatywa dla pacjentów z T2DM, którzy z jakiegoś powodu, nie mogą stosować metforminy lub są narażeni na wysokie ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych. Wysokiej jakości, duże i długoterminowe obserwacje kliniczne są potrzebne, aby potwierdzić długoterminowe wnioski. długoterminowych wniosków. --- Inhibitory peptydazy dipeptydylowej-4 (DPP-4): linagliptyna, sitagliptyna, saksagliptyna, wildagliptyna i alogliptyna są opracowywane i zostały zatwierdzone do leczenia cukrzycy typu 2. Leki te mogą być stosowane w monoterapii w leczeniu cukrzycy typu 2 lub w połączeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi. lekami przeciwcukrzycowymi. Niniejszy przegląd podkreśla zastosowanie linagliptyny i innych nowych inhibitorów DPP-4. innych nowych inhibitorów (DPP-4) w leczeniu cukrzycy typu 2. W przeglądzie również zalety, porównawczy profil farmakokinetyczny, profil bezpieczeństwa oraz inne potencjalne zastosowania, w tym potencjalne nowsze wskazania inhibitorów DPP-4 i odpowiednie patenty. Inne potencjalne zastosowania, które nie ograniczają się do cukrzycy obejmują otyłość, choroby układu krążenia, choroby neurologiczne, choroby wątroby i dróg żółciowych, gojenie się ran i inne choroby zapalne. --- WPROWADZENIE: Niedawnym postępem w leczeniu cukrzycy typu 2 jest doustna terapia inhibitorami DPP IV. Opracowywane są nowe substancje tej klasy w celu aby zwiększyć możliwości leczenia tej ważnej choroby metabolicznej. Czytelnik czytelnik uzyska szczegółowe informacje farmakologiczne i kliniczne na temat alogliptyny, dutogliptyny i linagliptyny oraz dowie się, w jaki sposób te inhibitory DPP IV mogą poszerzyć całą klasę leków. Możliwe specjalne wskazania dla różnych inhibitorów DPP IV. OBSZARY OBJĘTE Zwrócono uwagę na inhibitory DPP IV i ich obecną rolę w leczeniu cukrzycy typu 2. i ich obecna rola w cukrzycy typu 2. Badania przedkliniczne i kliniczne nowych inhibitorów DPP IV alogliptyny, dutogliptyny i linagliptyny, w tym dane opublikowane od 2007 roku, przedstawiono i porównano te związki. OPINIA EKSPERTA: Skuteczność i profil bezpieczeństwa inhibitorów DPP IV są jak dotąd obiecujące i korzystne. obiecujące i korzystne. W przeciwieństwie do sulfonylomoczników, inhibitory DPP IV nie wiążą się z ryzykiem hipoglikemii i są neutralne dla masy ciała. są neutralne dla masy ciała. Ich profil tolerancji jest dobry i nie odnotowano żadnych działań niepożądanych. niepożądanych. Dotychczasowe doświadczenia sugerują, że nie ma bezpieczeństwa związanego z samym hamowaniem aktywności DPP IV. Nowe inhibitory DPP IV o odmiennych właściwościach mogą oferować alternatywne opcje w ramach tej klasy leków. klasy leków. --- TŁO: Wildagliptyna jest inhibitorem peptydazy dipeptydylowej IV (DPP4i). Jej skuteczność i bezpieczeństwo DPP4i u chilijskich pacjentów z cukrzycą typu 2 (T2D) w warunkach rzeczywistych nie są dobrze znane. CEL: Ocena profilu bezpieczeństwa i skuteczności 12-tygodniowego leczenia z wildagliptyną w celu kontroli glikemii u chilijskich pacjentów z T2D ze słabą kontrolą glikemii. kontrolą glikemii. PACJENCI I METODY: Retrospektywna ocena efektów leczenia wildagliptyną przez 12 tygodni u 103 pacjentów z T2D w Chile. w ciągu 12 tygodni u 103 pacjentów z T2D w wieku od 29 do 92 lat (47% mężczyzn). Głównymi wynikami były zmiany hemoglobiny glikozylowanej i występowanie działań niepożądanych. działań niepożądanych. WYNIKI: Po 12 tygodniach stosowania wildagliptyny stężenie hemoglobiny glikozylowanej zmniejszyło się z 8,3 ± 1,4 do 7,2 ± 1,1% (p < 0,01). Glukoza w osoczu na czczo i liczba hipoglikemii również uległy znacznemu zmniejszeniu. Nie zaobserwowano istotnej zmiany masy ciała. zaobserwowano istotnej zmiany masy ciała. Leczenie charakteryzowało się dobrą zgodnością, tolerancją i zadowolenie pacjentów. WNIOSKI: Leczenie wildagliptyną zmniejszyło stężenie hemoglobiny glikozylowanej o 1,1% i było dobrze tolerowane w tej grupie pacjentów z cukrzycą. było dobrze tolerowane w tej grupie pacjentów z cukrzycą. --- W ostatnich latach różne inhibitory peptydazy dipeptydylowej IV (DPP-4) zostały jako leki terapeutyczne na cukrzycę typu 2 w wielu krajach. Pomimo ich różnorodnych struktur chemicznych, nie przeprowadzono badań porównawczych ich sposobów wiązania w miejscu aktywnym DPP-4. Określiliśmy strukturę współkrystaliczną strukturę wildagliptyny z DPP-4 za pomocą krystalografii rentgenowskiej i porównaliśmy tryby wiązania sześciu wprowadzonych inhibitorów w DPP-4. Inhibitory zostały podzielono na trzy klasy na podstawie ich podjednostek wiążących: (i) wildagliptyna i saksagliptyna (klasa 1) tworzą interakcje z podstawami S1 i S2 oraz wiązanie kowalencyjne z Ser630 w triadzie katalitycznej; (ii) alogliptyna i linagliptyna (klasa 2) tworzą interakcje z podjednostkami S1' i/lub S2' w oprócz podjednostek S1 i S2; oraz (iii) sitagliptyna i teneligliptyna (klasa 3) tworzą interakcje z rozległymi podjednostkami S1, S2 i S2. Badanie Obecne badanie wykazało, że dodatkowe interakcje z rozległymi podjednostkami S1', S2' lub S2 mogą zwiększać hamowanie DPP-4 ponad poziom zapewniany przez podstawowe interakcje z podjednostkami S1 i S2 i są bardziej skuteczne niż tworzenie wiązania kowalencyjnego z Ser630. --- Farmakologiczne leczenie cukrzycy typu 2 zmieniło się dramatycznie w ciągu ostatnich dwóch dekad. ostatnich dwóch dekad. Przeszliśmy od sytuacji, w której mieliśmy tylko dwa wybory, insuliny i pochodnych sulfonylomocznika, do niezliczonych możliwości wyboru spośród 11 kategorii leków (insulina, pochodne sulfonylomocznika, biguanidy, α-adrenolityki). leków (insulina, sulfonylomoczniki, biguanidy, inhibitory α-glukozydazy, gliptyny (inhibitory peptydazy dipeptydylowej 4 [DPP IV]), bromokryptyna, analogi peptydów glukagonopodobnych, tiazolidynodiony, glinidy, analogi amyliny i sekwestranty kwasów żółciowych. Jednym z najnowszych dodatków do tej listy są inhibitory DPP IV, powszechnie znane jako gliptyny. Obecnie dostępne są cztery inhibitory DPP IV dostępne w różnych krajach - analogliptyna, sitagliptyna, wildagliptyna i saksagliptyna (1). Spośród nich dwa zostały zatwierdzone do w Stanach Zjednoczonych: sitagliptyna i saksagliptyna. Dodatkowo, linagliptyna, wildagliptyna i alogliptyna są obecnie w fazie III rozwoju w Stanach Zjednoczonych. w Stanach Zjednoczonych, podczas gdy badania z innym inhibitorem DPP IV, dutogliptyną, zostały zakończone (2). Alogliptyna została zatwierdzona do stosowania w Japonii pod nazwą handlową handlową Nesina® w kwietniu 2010 roku (3). Niniejszy manuskrypt zawiera przegląd alogliptyny, jej skład chemiczny, farmakokinetykę/farmakodynamikę, interakcje lekowe, badania kliniczne badania kliniczne i aktualny stan przeglądu FDA. Dane przedkliniczne na zwierzętach zostały zostały omówione w innym miejscu i nie zostaną przedstawione w niniejszym manuskrypcie. Zainteresowany czytelnik jest kierowany do tych ostatnich recenzji (4, 5). --- CEL: Oceniliśmy skuteczność inhibitorów peptydazy dipeptydylowej-4 (DPP-4) wildagliptyny, sitagliptyny, saksagliptyny i alogliptyny w osiąganiu docelowego stężenia hemoglobiny HbA1c <7% u osób z cukrzycą typu 2. METODY: Przeprowadziliśmy elektroniczne wyszukiwanie randomizowanych badań kontrolowanych (RCT) z udziałem inhibitorów DPP-4 do września 2010 roku. RCT zostały uwzględnione, jeśli trwały co najmniej 12 tygodni, obejmowały 30 lub więcej pacjentów i zgłaszały odsetek pacjentów osiągających docelowy poziom HbA1c <7%. WYNIKI: Kryteria selekcji spełniły łącznie 43 badania RCT, w których dokonano 52 porównań, które obejmowały 19 101 uczestników badania ocenianych pod kątem pierwszorzędowego punktu końcowego, 10 467 leczonych inhibitorem DPP-4 i 8634 leczonych placebo lub lekiem porównawczym. lek. Inhibitory DPP-4 wykazały statystycznie istotne obniżenie poziomu HbA1c w porównaniu z placebo, a około 40% uczestników osiągnęło docelowy poziom HbA1c HbA1c <7%: wiązało się to z neutralną masą ciała i brakiem większej hipoglikemii. hipoglikemią. Obniżenie poziomu HbA1c i wskaźnik osiągnięcia celu HbA1c nie różniły się od leków porównawczych, z podobną hipoglikemią, i różnym wpływie na masę ciała ze względu na charakter leku porównawczego (metformina, sulfonylomocznik lub glitazony). Wyjściowy poziom HbA1c był najlepszym predyktorem osiągnięcia docelowego poziomu A1C (ogólna ważona wartość r(2) = 0,410, p < 0,001). WNIOSKI: Większy odsetek pacjentów z cukrzycą typu 2 może osiągnąć cel HbA1c <7% za pomocą inhibitorów DPP-4 w porównaniu z placebo, bez przyrostu masy ciała, i bez ryzyka hipoglikemii, gdy są stosowane samodzielnie; inhibitory DPP-4 nie różniły się od leków porównawczych. --- TŁO: Metaanalizy randomizowanych badań klinicznych wykazały, że inhibitory peptydazy dipeptydylowej IV (DPP-4) są dobrze tolerowane i że częstość występowania hipoglikemii przy stosowaniu inhibitorów DPP-4 jest podobna do tej obserwowana w przypadku placebo. Jednak ogólnie rzecz biorąc, metody zorientowane na dostawcę, wykorzystujące z wykorzystaniem przeglądów dokumentacji medycznej oferują niższe wskaźniki niepoważnych, objawowych działań niepożądanych (ADR) niż niepożądanych (ADR) niż metody zorientowane na pacjenta. Co więcej, ciężka hipoglikemia wystąpiła w trzech badaniach klinicznych z zastosowaniem sitagliptyny, ale w dwóch z tych badań zjawisko to w dwóch z tych badań zjawisko to zostało wcześniej opisane jedynie w danych w USA. CEL: Celem niniejszego badania była ocena profilu zgłaszanych przez pacjentów zgłaszanych przez pacjentów objawowych ADR podczas terapii inhibitorami DPP-4 oraz wykrycie czynników ryzyka dla hipoglikemicznych i niehipoglikemicznych objawów niepożądanych w codziennej praktyce klinicznej. METODY: Przeanalizowaliśmy subpopulację uczestników projektu Drug Event Drug Event Monitoring (DEM) Japońskiego Stowarzyszenia Farmaceutycznego. Anonimową ankietę ankietę przeprowadzono w lutym 2012 r. w celu oceny własnego postrzegania objawów niepożądanych podczas objawów niepożądanych podczas mediany 28 (4-88) dni po ostatnim przepisaniu inhibitorów DPP-4 za pomocą wywiadów z farmaceutami przy użyciu ustrukturyzowanych kwestionariuszy. kwestionariuszy. WYNIKI: Do badania włączono łącznie 864 mężczyzn i 686 kobiet. Przepisane inhibitory DPP-4 obejmowały sitagliptynę (75,4%), alogliptynę (15,5%), wildagliptynę (8,8%) i linagliptynę (0,3%). Łagodne objawy hipoglikemii były zgłaszane przez 34 osoby (2,2%) otrzymujące sitagliptynę w monoterapii (10/402) lub alogliptynę (3/65), lub terapię skojarzoną sitagliptyną (15/767) lub alogliptyny (6/176) z innymi lekami hipoglikemizującymi. W modelu regresji wielokrotnej objawy hipoglikemii były istotnie związane z chorobami wątroby, płcią żeńską i spożyciem alkoholu. chorobą wątroby, płcią żeńską i spożywaniem alkoholu więcej niż trzy razy w tygodniu. alkoholu więcej niż trzy razy w tygodniu. Objawy inne niż hipoglikemiczne zgłosiło 57 osób (3,7%). najczęstszymi objawami były objawy żołądkowo-jelitowe (2,1%). Stwierdzono, że terapia skojarzona była związana tylko z objawami niehipoglikemii. objawami niehipoglikemicznymi. WNIOSKI: Niniejsze badanie sugeruje, że objawy hipoglikemii podczas terapii sitagliptyną lub alogliptyną mogą być związane z chorobami wątroby, płcią żeńską i spożyciem alkoholu, z których wszystkie są potencjalnie zdolne do prowadzić do słabej glukoneogenezy, ponieważ zmniejszają przeciwregulacyjne reakcje hormonalne na hipoglikemię. --- Inhibitory peptydazy dipeptydylowej-4 (DPP-4) łącznie stanowią obecnie unikalną formę leczenia chorób u osób z cukrzycą typu 2. Celem Celem niniejszego przeglądu jest porównanie farmakokinetyki klinicznej dostępnych inhibitorów inhibitorów DPP-4 (alogliptyny, linagliptyny, saksagliptyny, sitagliptyny i wildagliptyny) dla vildagliptyna) w celu zidentyfikowania potencjalnych preferencji wyboru w zależności od indywidualnych zmiennych pacjenta i chorób współistniejących. Inhibitory DPP-4 są łatwo wchłaniane doustnie. Po spożyciu doustnym wchłanianie następuje głównie w jelicie cienkim, z medianą czasu do maksymalnego (szczytowego) stężenia w osoczu w osoczu wynosi od 1 do 3 godzin. Ułamek każdej wchłoniętej dawki waha się od około 30% w przypadku linagliptyny do 75-87% w przypadku pozostałych leków. Różnice liczbowe różnice w maksymalnych (szczytowych) stężeniach leku w osoczu i obszarach pod krzywą w osoczu wśród inhibitorów DPP-4 różnią się o rząd wielkości. rzędu wielkości. Jednak zdolność funkcjonalna mierzona pod względem obniżania stężenia glukozy pozostaje porównywalna wśród wszystkich dostępnych inhibitorów DPP-4. Dystrybucja DPP-4 jest silnie uzależniona zarówno od lipofilności, jak i wiązania z białkami. wiązanie z białkami. Pozorna objętość dystrybucji (V(d)) dla większości inhibitorów wynosi od 70 do 300 litrów. do 300 L. Linagliptyna wykazuje V(d) ponad 1000 L, co wskazuje na powszechną dystrybucję do tkanek. dystrybucję do tkanek. Wiązanie z białkami docelowymi w osoczu i tkankach obwodowych tkankach obwodowych wywiera główny wpływ na rozszerzenie dystrybucji linagliptyny. METABOLIZM INHIBITORA DPP-4 jest bardzo zmienny, przy czym zgłaszane końcowe okresy półtrwania waha się od około 3 do ponad 200 godzin. Złożone zależności między szybkością wiązania i dysocjacji receptora wydają się silnie wpływać na czas działania inhibitorów DPP-4 o stosunkowo krótszym okresie półtrwania. o stosunkowo krótszym okresie półtrwania. Czas działania często nie odzwierciedla klirensu i, z wyjątkiem wildagliptyny, która może być podawana raz dziennie wieczorem lub dwa razy dziennie, leki te są skuteczne, gdy są stosowane zgodnie z schemacie dawkowania raz na dobę. Saksagliptyna i, w mniejszym stopniu, sitagliptyna są w znacznym stopniu metabolizowane przez wątrobowe izoformy cytochromu P450 (CYP) 3A4 i 3A5. Z wyjątkiem głównego hydroksylowanego metabolitu saksagliptyny, który jest 2-krotnie słabszy niż jego cząsteczka macierzysta, produkty metabolizmu wątrobowego biotransformacji wątrobowej są minimalnie aktywne i żaden z nich nie przyczynia się znacząco do terapeutyczne lub toksyczne działanie inhibitorów DPP-4. Nie wykazano, aby inhibitor DPP-4 hamuje lub indukuje wątrobowy metabolizm leków, w którym pośredniczy CYP. W związku z tym liczba klinicznie istotnych interakcji lek-lek związanych z tymi lekami jest minimalna, a jedynie saksagliptyna wymaga tylko saksagliptyna wymaga dostosowania dawki, jeśli jest podawana jednocześnie z lekami, które silnie silnie hamują CYP3A4. Linagliptyna podlega cyklowi jelitowo-wątrobowemu z dużą większość (85%) wchłoniętej dawki jest eliminowana z kałem poprzez wydalanie z żółcią. Inne inhibitory DPP-4 podlegają głównie wydalaniu nerkowemu, przy czym 60-85% każdej dawki jest eliminowane w postaci niezmienionej. każdej dawki jest eliminowane z moczem w postaci niezmienionego związku macierzystego. Systematyczne przeglądy badań klinicznych sugerują, że ogólna skuteczność inhibitorów DPP-4 u pacjentów z cukrzycą typu 2 jest ogólnie podobna. Oprócz tych uogólnień, różnice farmakokinetyczne, które potencjalnie wpływają na wybór produktu wybór produktu. Łącznie, dane przeanalizowane w niniejszym raporcie sugerują, że najlepszą ogólną równowagę między siłą działania a klinicznymi farmakokinetyczną dystrybucją, metabolizmem i eliminacją może być można zaobserwować w przypadku linagliptyny, a następnie wildagliptyny, saksagliptyny, sitagliptyna i alogliptyna. --- Inhibitory peptydazy dipeptydylowej -4 stanowią nowy sposób na wzmocnienie układu inkretyn i jedną z najnowszych klas leków w leczeniu cukrzycy typu 2. cukrzycy typu 2. Ich mechanizm działania polega na zmniejszaniu inaktywacji glukagonopodobnego peptydu 1 i zależnego od glukozy polipeptydu insulinotropowego, które biorą udział w utrzymaniu euglobiny. które są zaangażowane w utrzymywanie euglikemii po spożyciu węglowodanów. węglowodanów. Obecnie badane leki obejmują sitagliptynę, wildagliptynę, saksagliptyna, linagliptyna i alogliptyna. Wykazano, że każdy z tych leków zapewnia znaczną poprawę kontroli glikemii w porównaniu z placebo. Są one skuteczne w połączeniu z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, a w przypadku sitagliptyny, wildagliptyny i alogliptyny oprócz insuliny. Środki te mogą nie zapewniać tak znaczącej poprawy stężenia glukozy, jak niektóre inne leki, w tym metformina, tiazolidinediony lub agoniści glukagonopodobnego peptydu 1. agoniści peptydu glukagonopodobnego 1. Brak danych klinicznych porównujących różne leki z grupy inhibitorów peptydazy dipeptydylowej 4 nie pozwala na sformułowanie konkretnych zaleceń, czy jeden środek jest bardziej skuteczny lub bezpieczniejszy niż inny w tej klasie. Ich profil skutków ubocznych sugeruje, że są bardzo dobrze tolerowane i mają niewiele interakcji lekowych. interakcje. W przypadku pacjentów z łagodnie podwyższonym stężeniem glukozy, są one terapeutyczne zarówno u pacjentów nieleczonych farmakologicznie, jak i tych, którzy nie są optymalnie kontrolowanych innymi lekami przeciwcukrzycowymi. --- WPROWADZENIE: Profil lipidowy jest ważnym czynnikiem determinującym ryzyko sercowo-naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2. Dostępne leki obniżające poziom glukozy mogą wpływać na poziom lipidów poziom lipidów. Inhibitory peptydazy dipeptydylowej-4 (DPP-4) zmniejszają stężenie cholesterolu całkowitego, ale wyniki są rozbieżne. cholesterolu całkowitego, ale wyniki badań są niespójne. Niniejsza metaanaliza została zaprojektowana w celu oceny wpływu inhibitorów DPP-4 na poziom lipidów we krwi lipidów we krwi, weryfikując możliwe różnice między związkami tej klasy. METODY: Szeroko zakrojone przeszukiwanie Medline i Cochrane Library (z dowolną datą do 31 grudnia 2010 r., ograniczone do badań randomizowanych). 31 grudnia 2010 r., ograniczone do randomizowanych badań klinicznych, opublikowanych w języku angielskim) przeprowadzono dla wszystkich badań zawierających w dowolnym polu słowa "sitagliptyna", "wildagliptyna", "saksagliptyna", "alogliptyna", "linagliptyna," i/lub "dutogliptyna". Ukończone, ale niepublikowane badania zostały zidentyfikowane poprzez wyszukiwanie w witrynie ClinicalTrials.gov przy użyciu tych samych słów kluczowych, co powyżej. Oceniano różnice w poziomach punktów końcowych oraz bezwzględne lub procentowe zmiany lipidów. lipidów. Metaregresję przeprowadzono na próbach określonych powyżej w celu ocenić wpływ domniemanych moderatorów na wpływ inhibitorów DPP-4 na na lipidy osocza, biorąc pod uwagę wszystkie leki razem i każdy z nich osobno. WYNIKI: Chociaż liczba badań o odpowiedniej wielkości i czasie trwania była wysoka (n=53), tylko niewielka część z nich (n=17) zgłosiła dane dotyczące całkowitego punktu końcowego, lipoprotein o dużej gęstości i cholesterolu lipoprotein o małej gęstości oraz trójglicerydów. Różnica w średnich dla punktu końcowego w porównaniu z wyjściowym cholesterolem całkowitym cholesterolu u pacjentów leczonych inhibitorami DPP-4 była znacząco wyższa w porównaniu z grupą kontrolną, co oznacza, że leczenie inhibitorami DPP-4 jest wiąże się ze znacznym obniżeniem stężenia cholesterolu całkowitego (-0,18 [-0,29; -0,06] mmol/l (-7,0 [-11,2; -2,50] mg/dl); P=0,002). WNIOSKI: Ta metaanaliza sugeruje możliwy korzystny wpływ inhibitorów DPP-4 na cholesterol, który, choć niewielki, może przyczynić się do zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego. zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego. --- Istnieje wiele zalet łączenia terapii inkretynowej [agoniści receptora glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1) i inhibitorów peptydazy dipeptydylowej-4 (DPP-4)] z terapią insuliną insuliną jako strategią obniżania poziomu glukozy w cukrzycy typu 2. Jedną z ważnych zaletą jest komplementarny tryb mechanizmu działania terapii inkretynowej i insulinowej. insuliny. Kolejną zaletą jest zmniejszenie ryzyka wystąpienia hipoglikemii i przyrostu masy ciała po dodaniu terapii inkretynowej do insuliny. Kilka badań klinicznych badano dodanie agonistów receptora GLP-1 [eksenatyd BID (dwa razy dziennie), liksysenatyd dwa razy dziennie), liksysenatydu, albiglutydu] lub inhibitorów DPP-4 (wildagliptyna, sitagliptyna, saksagliptyna, alogliptyna, linagliptyna) do trwającej terapii insuliną lub dodanie insuliny do trwającej terapii agonistą receptora GLP-1 (liraglutydem). Badania te wykazały poprawę glikemii przy ograniczonym ryzyku hipoglikemii i przyrostu masy ciała. hipoglikemii i przyrostu masy ciała dzięki połączeniu terapii inkretynowej z insuliną. insuliną. W niniejszym artykule dokonano przeglądu kontekstu i badań klinicznych dotyczących tego połączenia. kombinacji. --- BI 1356 [proponowana nazwa handlowa ONDERO; (R)-8-(3-amino-piperidin-1-yl)-7-but-2-ynyl-3-methyl-1-(4-methyl-quinazolin-2-ylmethyl)-3,7-dihydro-purine-2,6-dione] jest nowym inhibitorem peptydazy dipeptydylowej (DPP)-4 w fazie rozwoju klinicznego w leczeniu cukrzycy typu 2. w leczeniu cukrzycy typu 2. W tym badaniu zbadaliśmy siłę działania, selektywność, mechanizm i czas działania BI 1356 in vitro i in vivo i porównaliśmy go z innymi inhibitorami DPP-4. BI 1356 hamował aktywność DPP-4 in in vitro z IC(50) około 1 nM, w porównaniu z sitagliptyną (19 nM), alogliptyną (24 nM), saksagliptyną (50 nM) i wildagliptyną (62 nM). BI 1356 był konkurencyjnym inhibitorem, z K(i) wynoszącym 1 nM. Obliczona szybkość k(off) dla BI 1356 wynosiła 3,0 x 10(-5)/s (w porównaniu do 2,1 x 10(-4)/s dla wildagliptyny). BI 1356 był >/=10 000 razy bardziej selektywny dla DPP-4 niż DPP-8, DPP-9, aminopeptydaz N i P, prolyloligopeptydazy, trypsyny, plazminy i trombiny i był 90-krotnie bardziej selektywny niż dla białka aktywującego fibroblasty in vitro. U szczurów HanWistar, hamowanie DPP-4 24 godziny po podaniu BI 1356 było głębsze niż z jakimkolwiek innym inhibitorem DPP-4. U myszy C57BL/6J i szczurów Zucker fatty (fa/fa), czas działania na tolerancję glukozy zmniejszał się w kolejności BI 1356 > (sitagliptyna/saksagliptyna) > wildagliptyna. Efekty te były wywoływane poprzez kontrolę glukagonopodobnego peptydu-1 i insuliny. Podsumowując, BI 1356 hamował DPP-4 skuteczniej niż wildagliptyna, sitagliptyna, saksagliptyna, i alogliptyna i ma potencjał, aby stać się pierwszym prawdziwie jednorazowym inhibitorem DPP-4 w leczeniu cukrzycy typu 2. --- Trójwymiarowa hipoteza farmakoforowa została ustalona na podstawie zestawu znanych inhibitorów DPP-IV przy użyciu oprogramowania PharmaGist, rozumiejąc podstawowe cechy strukturalne inhibitora DPP-IV. Różne wprowadzone na rynek lub w fazie rozwoju, potencjalne gliptyny zostały wybrane do budowy modelu farmakoforowego, np. Sitagliptyna (MK-0431), Saksagliptyna, Melogliptyna, Linagliptyna (BI-1356), Dutogliptyna, Carmegliptyna, Alogliptyna i Vildagliptyna (LAF237). Do opracowania farmakoforu wykorzystano internetowy program PharmaGist. farmakoforu. Czteropunktowy farmakofor z akceptorem wiązania wodorowego (A), grupą hydrofobową (H), cechami przestrzennymi i pierścieniami aromatycznymi (R). w celu opracowania cech farmakoforowych przez program PharmaGist. Najlepszy model farmakoforowy z wynikiem 16,971 został wybrany do przesiewania w bazie danych ZincPharmer w celu uzyskania nowych potencjalnych ligandów przeciwcukrzycowych. Model najlepsze farmakofory mają różne cechy farmakoforowe, w tym ogólne Cechy 3, Cechy przestrzenne 1, Aromatyczne 1 i Akceptory 2. Algorytm PharmaGist zastosował algorytm do identyfikacji najlepszych farmakoforów poprzez obliczenie wielu elastyczne dopasowania między ligandami wejściowymi. Wielokrotne dopasowania są generowane przez łączenie dopasowań parami między jednym z wejściowych ligandów gliptyny gliptyny, która działa jako pivot, a drugą gliptyną jako ligandem. Wynikowe wielokrotne wyrównania ujawniają przestrzenne układy cech konsensusu współdzielonych przez różne podzbiory ligandów wejściowych. Najlepszy model farmakoforowy został przy użyciu zarówno metod dopasowania parami, jak i wielokrotnego dopasowania, które zostały ważone w procesie generowania farmakoforu. Najwyżej punktowany model farmakoforu został wybrany jako potencjalny model farmakoforu. Podsumowując, wyszukiwanie struktur 3D zostało przeprowadzone w bazie danych "ZincPharmer Database" w celu zidentyfikowania potencjalnych związków, które zostały dopasowane do proponowanych cech farmakoforowych. cechami farmakoforowymi. Baza danych 3D ZincPharmer została dopasowana do różnych tysięcy trafień ligandów. ligandów. Te dopasowania zostały sprawdzone przez RMSD i maksymalną liczbę trafień na cząsteczkę. cząsteczkę. Właściwości fizykochemiczne różnych ligandów "ZincPharmer Database" zostały obliczone za pomocą oprogramowania PaDELDescriptor. Wszystkie "ZincPharmer Database" zostały przefiltrowane w oparciu o metodę Lipińskiego (tj. masa cząsteczkowa < 500, akceptor wiązania H ≤ 10, donor wiązania H ≤ 5, log P ≤ 5) i zostały poddane molekularnym badaniom dokowania aby uzyskać potencjalne ligandy przeciwcukrzycowe. Znaleźliśmy różne podstawione jako potencjalne ligandy przeciwcukrzycowe, które mogą być wykorzystane do dalszego rozwoju środków przeciwcukrzycowych. W niniejszej pracy badawczej zajęliśmy się racjonalnym opracowaniem inhibitora DPP-IV w oparciu o wykrywanie farmakoforu opartego na ligandach, który jest zwalidowane poprzez badania interakcji dokowania, a także maksymalną wspólną podstrukturę (MCS). podstruktury (MCS). --- Inhibitory dipeptydylopeptydazy IV (DPP-IV) stanowią nową klasę często stosowanych leków przeciwcukrzycowych. często stosowanych leków przeciwcukrzycowych. Oprócz funkcji w regulacji metabolizmu regulacji metabolizmu, DPP-IV odgrywa również rolę w układzie odpornościowym. Czy inhibitory DPP-IV sitagliptyna, wildagliptyna lub saksagliptyna wpływają na odpowiedź immunologiczną, jednak obecnie nieznane. Tutaj zbadaliśmy wpływ tych środków na zarówno odporność wrodzoną, jak i adaptacyjną. Stwierdziliśmy, że inhibitory DPP-IV nie wpływały na wrodzoną odpowiedź immunologiczną indukowaną przez ligandy receptora Toll-podobnego (TLR), ponieważ wydzielanie cytokin i indukcja cząsteczek ko-stymulujących przez komórki jednojądrzaste ludzkiej krwi komórek jednojądrzastych krwi ludzkiej. Ponadto, proliferacja limfocytów T i funkcja supresyjna limfocytów T regulatorowych została zachowana. Myszy leczone wykazywały normalną produkcję cytokin, aktywację komórek odpornościowych i limfocytów po aktywacji TLR. Zatem kluczowe parametry immunologiczne parametry immunologiczne pozostają niezmienione podczas leczenia inhibitorami DPP-IV, co jest uspokajający w odniesieniu do bezpieczeństwa tych leków. --- Wstęp: Potrzebna jest aktualna ocena inhibitorów dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4), uwzględniająca nowe dostępne dane. w celu uwzględnienia nowych dostępnych danych. CEL: Ocena skuteczności i bezpieczeństwa inhibitorów DPP-4, w tym sitagliptyny, saksagliptyny, wildagliptyny i linagliptyny w cukrzycy typu 2. METODY: Przeprowadziliśmy przeszukiwanie MEDLINE pod kątem randomizowanych badań kontrolowanych (RCT) inhibitorów DPP-4 w cukrzycy typu 2 do listopada 2011 r., używając terminów kluczowych kluczowych sitagliptyny, saksagliptyny, wildagliptyny i linagliptyny. Przeszukaliśmy również szukaliśmy również zakończonych, ale nieopublikowanych badań na odpowiednich stronach internetowych. Badania RCT zostały wybrane do metaanalizy, jeśli (1) porównywały inhibitory DPP-4 z placebo lub lekiem przeciwhiperglikemicznym; (2) czas trwania badania wynosił 12 lub więcej tygodni; (3) miały 1 lub więcej wyjściowych i pozabiegowych wyników skuteczności i/lub bezpieczeństwa; oraz (4) zostały opublikowane w języku angielskim. WYNIKI: W 62 ocenianych artykułach inhibitory DPP-4 obniżały stężenie hemoglobiny A(1c) (A1C) istotnie bardziej niż placebo (średnia ważona różnica [WMD] -0,76%; 95% CI -0,83 do -0,68); jednak heterogeniczność była znaczna (I(2) = 82%). Wykluczenie japońskich badań (n = 7) spowodowało zmniejszenie heterogeniczności (I(2) = 59%). W badaniach RCT spoza Japonii (n = 55) inhibitory DPP-4 były wiązały się ze zmniejszeniem A1C (WMD -0,65%; 95% CI -0,71 do -0,60), ale wyższe ryzyko hipoglikemii (iloraz szans [OR] 1,30; 95% CI 1,00 do 1,68) w porównaniu z placebo. do placebo. W 7 RCT dotyczących Japonii wykazano większą redukcję A1C (WMD -1,67%; 95% CI -1,89 do -1,44) i nieistotny wzrost ryzyka hipoglikemii (OR hipoglikemii (OR 1,41; 95% CI 0,51 do 3,88) z inhibitorami DPP-4 w porównaniu z placebo. Porównując inhibitory DPP-4 z aktywnymi lekami porównawczymi, współczynnik I(2) był nadal wysoki po usunięciu badań japońskich. W tych 17 badaniach nie stwierdzono istotnej różnicy w redukcji A1C (WMD 0,04%; 95% CI -0,09 do 0,16) lub ryzyka hipoglikemii (OR 0,60; 95% CI 0,22 do 1,61) dla inhibitorów DPP-4 w porównaniu z innymi lekami przeciwhiperglikemicznymi. W przypadku inhibitorów lub poważnych zdarzeń niepożądanych w przypadku inhibitorów DPP-4 w porównaniu z placebo, ale zmniejszone ryzyko w porównaniu z innymi lekami przeciwhiperglikemicznymi. WNIOSKI: Inhibitory DPP-4 wiązały się z obniżeniem poziomu A1C przy porównywalnym profilem bezpieczeństwa w porównaniu z placebo, ale bez istotnej różnicy w A1C w porównaniu z innymi lekami hiperglikemizującymi. Różnice w skuteczności i bezpieczeństwie zaobserwowano między pacjentami japońskimi i spoza Japonii. --- CEL: Inhibitory peptydazy dipeptydylowej-4 (DPP4i) zostały niedawno związane ze zwiększonym ryzykiem zapalenia trzustki i raka. Celem metaanalizy randomizowanych badań klinicznych jest ocena wpływu DPP4i na wpływu DPP4i na częstość występowania poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE), raka i zapalenia trzustki, i zapalenia trzustki. PROJEKT BADAWCZY I METODY: Przeprowadzono szeroko zakrojone wyszukiwanie w bazach Medline i Embase pod kątem "vildagliptyna", "sitagliptyna", "saksagliptyna", "alogliptyna", "linagliptyna" i "dutogliptyna", gromadząc wszystkie randomizowane badania kliniczne na ludziach do 1 marca 2011 roku. Niniejsza metaanaliza została zatem przeprowadzona z uwzględnieniem wszystkie randomizowane badania kliniczne trwające co najmniej 24 tygodnie, do których włączono pacjentów z cukrzycą typu 2, porównujące DPP4i z placebo lub aktywnymi lekami. lekami. Zakończone, ale jeszcze nieopublikowane badania zidentyfikowano poprzez przeszukanie stron internetowych www.clinicaltrials.gov, Agencji Żywności i Leków oraz Europejskiej Agencji Leków. i Europejskiej Agencji Leków. WYNIKI: Włączono pięćdziesiąt trzy badania z udziałem 20 312 i 13 569 pacjentów, odpowiednio dla DPP4i i leków porównawczych. i komparatorów, zgłaszając 176 nowotworów złośliwych, 257 MACE, i 22 przypadki zapalenia trzustki. DPP4i, w porównaniu z placebo lub innym leczeniem, były związane z podobnym ryzykiem raka (MH-OR 1,020 [0,742-1,402]; p = 0,90) i zapalenia trzustki (0,786 [0,357-1,734], p = 0,55) oraz ze zmniejszonym ryzykiem MACE (MH-OR 0,689 [0,528-0,899], p = 0,006). WNIOSKI: Niniejsza metaanaliza wydaje się wykluczać jakikolwiek istotny krótkoterminowy wpływ DPP4i na częstość występowania nowotworów i sugeruje możliwą ochronę przed zdarzeniami sercowo-naczyniowymi. przed zdarzeniami sercowo-naczyniowymi. Wynik ten należy interpretować z ostrożnością, ponieważ zdarzenia te nie były głównym punktem końcowym, czas trwania badania był krótki, a charakterystyka pacjentów włączonych do badania mogła być różna. charakterystyka włączonych pacjentów mogła różnić się od rutynowej praktyki klinicznej. od rutynowej praktyki klinicznej. --- Hamowanie peptydazy dipeptydylowej-4 (DPP-4) jest dobrze scharakteryzowaną metodą leczenia cukrzycy typu 2 (DDM). cukrzycy typu 2 (T2DM). Celem tej metaanalizy opartej na modelu było opisanie przebiegu czasowego odpowiedzi HbA1c po podaniu alogliptyny (ALOG), saksagliptyny (SAXA), sitagliptyny (SITA) lub wildagliptyny (VILD). Publicznie dostępne dane dotyczące inhibitorów DPP-4 w późnej fazie rozwoju lub wprowadzonych na rynek. do analizy. Przeprowadzono nieliniowe modelowanie efektów mieszanych w celu opisania związek między hamowaniem DPP-4 a średnią odpowiedzią w czasie. Wykresy zależności między wskaźnikami hamowania DPP-4 (tj. średnia ważona hamowanie [WAI], czas powyżej 80% hamowania i hamowanie dolne) i odpowiedź po 12 tygodniach codziennego dawkowania. Wskaźnik WAI był najściślej związany z wynikami, chociaż inne wskaźniki wypadły dobrze. Skonstruowano model, który uwzględniał efekty stałe dla placebo i leku oraz efekty losowe dla zmienności międzytestowej i błędu resztkowego. zmienność i błąd resztkowy. Związek między WAI a wynikiem był nieliniowy, z rosnącą odpowiedzią do 98% WAI. Odpowiedź na inhibitory DPP-4 można opisać za pomocą efektu pojedynczego leku. WAI wydaje się być przydatnym wskaźnikiem hamowania DPP-4 związanym z HbA1c. Zależności między biomarkerem a odpowiedzią na podstawie metaanalizy opartej na modelach można wykorzystać do wsparcia projektów badań, w tym optymalizacji dawki, czasu trwania terapii i populacji pacjentów. i populacji pacjentów. --- TŁO I CELE: Niedawno przeprowadzono badanie SAVOR TIMI-53 (Saxagliptin Assessment of Vascular Outcomes Recorded in patients with diabetes mellitus--Thrombolysis in Myocardial Infarction-53) odnotowano istotny wzrost ryzyka hospitalizacji z powodu niewydolności serca u pacjentów leczonych saksagliptyną w porównaniu z placebo. w porównaniu z placebo. Celem niniejszej metaanalizy jest systematyczne systematycznego gromadzenia i syntezy informacji na temat przypadków ostrej niewydolności serca niewydolności serca opisanych w randomizowanych badaniach klinicznych z DPP4. ŹRÓDŁA DANYCH: Obszerne przeszukiwanie baz danych Medline, Embase i Cochrane pod kątem "wildagliptyna", "sitagliptyna", "saksagliptyna", "alogliptyna", "linagliptyna" i "dutogliptyna", zbierając wszystkie randomizowane badania kliniczne na ludziach do 1 października 2013 roku. Badania zostały uwzględnione, jeśli spełniały następujące kryteria i) badania randomizowane, ii) czas trwania ≥24 tygodnie; iii) dotyczące cukrzycy typu 2; iv) porównanie DPP4i z placebo lub aktywnymi lekami. Głównym wynikiem był wpływ DPP4i na częstość występowania ostrej niewydolności serca. Łącznie zidentyfikowano 84 kwalifikujących się badań. Ogólne ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności serca było wyższe u pacjentów leczonych DPP4i w porównaniu z pacjentami leczonymi placebo/aktywnymi komparatorami (MH-OR: 1,19[1,03; 1,37]; p = 0,015). Gdy badania z wynikami innymi niż sercowo-naczyniowe nie wykryto żadnego sygnału ryzyka. wykrywalny. WNIOSEK: Dostępne dane z badań RCT sugerują, że DPP4i może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem niewydolności serca, bez wyraźnych dowodów na różnice między lekami tej klasy. Chociaż jest prawdopodobne, że ryzyko jest większe w niektórych subpopulacjach pacjentów. niektórych subpopulacjach pacjentów, obecne dowody nie są jeszcze wystarczające, aby zidentyfikować podatnych pacjentów. --- Wildagliptyna jest inhibitorem peptydazy dipeptydylowej-4 (DPP-4), który jest obecnie w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu 2. Lek ten poprawia kontrolę glikemii poprzez hamowanie inaktywacji hormonów inkretynowych DPP-4. hormonów inkretynowych glukagonopodobnego peptydu-1 i glukozozależnego polipeptydu insulinotropowego polipeptyd, przedłużając aktywność inkretynową w odpowiedzi na spożycie składników odżywczych. Pozwala to na zwiększenie wrażliwości na insulinę, zmniejszenie wydzielania glukagonu i poprawę funkcji komórek beta w sposób zależny od glukozy. Kontrola glikemii przy stosowaniu wildagliptyny w dawce 50 lub 100 mg/dobę, mierzona zmianą w stosunku do wartości wyjściowej średniej hemoglobiny glikozylowanej (HbA(1c)) w punkcie końcowym badania, była lepsza w porównaniu do placebo w kilku dobrze zaprojektowanych badaniach klinicznych monoterapii wildagliptyną u pacjentów pacjentów z cukrzycą typu 2. W randomizowanych badaniach z aktywnym lekiem porównawczym, w zmniejszaniu stężenia HbA(1c) w stosunku do wartości wyjściowej ustalono, że wildagliptyna jest lepsza do rozyglitazonu, ale nie do metforminy. Wildagliptyna wykazała również skuteczność w zmniejszaniu stężenia HbA(1c) u pacjentów z cukrzycą typu 2, gdy była stosowana w skojarzeniu z metforminą, pioglitazonem lub insuliną. Wildagliptyna była ogólnie dobrze tolerowana, gdy była podawana samodzielnie lub w skojarzeniu z dodatkowym leczeniem przeciwcukrzycowym. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego miały nasilenie od łagodnego do umiarkowane i występowały rzadziej niż w przypadku metforminy. Zdarzenia związane z hipoglikemią były rzadkie i występowały z podobną częstością jak w przypadku placebo. placebo. --- CEL: Zbadanie długoterminowego bezpieczeństwa i skuteczności empagliflozyny, inhibitora kotransportera 2 glukozy sodowej inhibitora kotransportera glukozy 2; sitagliptyny; i metforminy u pacjentów z cukrzycą typu 2. PROJEKT BADAWCZY I METODY: W tym randomizowanym, otwartym, 78-tygodniowym rozszerzeniu dwóch 12-tygodniowych, zaślepionych badań ustalających dawkę empagliflozyny (w monoterapii i jako dodatek do metforminy) z otwartymi badaniami porównawczymi, 272 pacjentów otrzymywało 10 mg empagliflozyny (166 jako dodatek do metforminy), 275 otrzymywało 25 mg empagliflozynę (166 jako dodatek do metforminy), 56 pacjentów otrzymywało metforminę, a 56 pacjentów otrzymywało sitagliptynę jako dodatek do metforminy. WYNIKI: Zmiany HbA1c w stosunku do wartości wyjściowej w 90. tygodniu wynosiły od -0,34 do -0,63% (od -3,7 do -6,9 mmol/mol) w przypadku empagliflozyny, -0,56% (-6,1 mmol/mol) w przypadku metforminy i -0,40% (-4,4 mmol/mol) z sitagliptyną. Zmiany masy ciała w stosunku do wartości wyjściowej w tygodniu 90 wynosiły od -2,2 do -4,0 kg w przypadku empagliflozyny, -1,3 kg w przypadku metforminy i -0,4 kg w przypadku sitagliptyny. w przypadku sitagliptyny. Zdarzenia niepożądane (AE) odnotowano u 63,2-74,1% pacjentów przyjmujących empagliflozynę i 69,6% przyjmujących metforminę lub sitagliptynę; większość zdarzeń niepożądanych miała łagodne lub umiarkowane nasilenie. o nasileniu łagodnym lub umiarkowanym. Zdarzenia związane z hipoglikemią występowały rzadko we wszystkich grupach leczenia, i żaden nie wymagał pomocy. Zdarzenia niepożądane związane z infekcjami narządów płciowych u 3,0-5,5% pacjentów przyjmujących empagliflozynę, u 1,8% pacjentów przyjmujących metforminę i u żadnego pacjenta przyjmującego sitagliptynę. na sitagliptynie. Zdarzenia niepożądane związane z zakażeniami dróg moczowych zgłaszano u 3,8-12,7% pacjentów przyjmujących empagliflozynę, 3,6% pacjentów przyjmujących metforminę i 12,5% pacjentów przyjmujących sitagliptynę. sitagliptyny. WNIOSKI: Długotrwałe leczenie empagliflozyną zapewniało trwałą kontrolę glikemii i i kontrolę masy ciała oraz było dobrze tolerowane przy niskim ryzyku hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2. pacjentów z cukrzycą typu 2.
Czym są "wildagliptyna", "sitagliptyna", "saksagliptyna", "alogliptyna", "linagliptyna" i "dutogliptyna"?
"Sitagliptyna", "wildagliptyna", "saksagliptyna", "alogliptyna", "linagliptyna" i "dutogliptyna" są inhibitorami peptydazy dipeptydylowej-4 (DPP-4).