Przedstawiamy kliniczno-patologiczną, genetyczną i immunohistochemiczną charakterystykę charakterystykę nietypowej rodziny z zespołem Turcota (TS) z rakiem jelita cienkiego raka jelita cienkiego. Rodzinna historia nowotworów u pacjenta z plamami cafè-au-lait (CALS) i gruczolakami o wczesnym początku, rakiem dwunastnicy i glejakiem był dodatni dla gruczolaka okrężnicy (matka), raka jelita czczego (dziadek ze strony matki), raka płuc (ojciec) i raka jelita grubego (wujek ze strony ojca). (wujek ze strony ojca). Testy genetyczne PMS2 zidentyfikowały nonsens 1951C>T (Q643X) i mutację missense 161C>T (S46I). Ekspresja PMS2 była nieobecna w raka dwunastnicy z wysoką niestabilnością mikrosatelitarną. Normalne komórki komórki również wykazywały brak ekspresji PMS2 i pewien stopień niestabilności. Nasze wyniki wskazują na związek między PMS2 a TS i wspierają hipotezę, że pacjenci z kilkoma hipotezę, że pacjenci z kilkoma polipami, guzami jelita cienkiego z bardzo wczesnym glejakiem i CALS należy uznać za wariant dziedzicznej niepolipowatości jelita grubego. niepolipowatego raka jelita grubego. Recesywny model dziedziczenia spowodowany przez przez złożone mutacje heterozygotyczne był zgodny z obserwowanym ciężkim fenotypem klinicznym fenotypem klinicznym i ma ważne implikacje dla przewidywania ryzyka raka zarówno u probanta, jak i jego krewnych. zarówno u probanta, jak i jego krewnych. --- Rodzinny glejak wielopostaciowy jest raczej rzadką jednostką chorobową, w większości przypadków przypadków jest związany ze znanymi zaburzeniami genetycznymi (takimi jak zespół Turcota, zespół Li-Fraumeni zespół Li-Fraumeni, nerwiakowłókniakowatość itp.) Jednak rodzinne glejaki zostały również opisywane, choć rzadziej, niezależnie od tych zespołów genetycznych wykazując pewne szczególne cechy dotyczące ich etiologii i objawów klinicznych. klinicznych. Mniej niż 10% glejaków można uznać za prawdziwe guzy wieloośrodkowe. guzy synchroniczne lub metachroniczne w obrazie klinicznym. W niektórych badaniach glejaki metachroniczne wiązano z lepszym rokowaniem. badaniach, przy czym badania genetyczne wykazały wyraźne różnice między guzami u tych samych pacjentów. Rodzinny glejak wielopostaciowy z metachroniczną postacią jest wyjątkowym zaburzeniem. wyjątkowym zaburzeniem. Guzy te wykazują szczególne implikacje terapeutyczne ze względu na ograniczenia radioterapii po napromieniowaniu pacjenta. A u tych pacjentów znaleziono wiele niespecyficznych mutacji, ale prawdziwa charakterystyka tego zaburzenia pozostaje niejasna i będzie oparta na dalszych badaniach genetycznych. badaniach genetycznych. Przedstawiamy raport kliniczny dotyczący pacjenta z rodzinnym i metachronicznego glejaka wielopostaciowego. Dokonano przeglądu głównych aspektów tej jednostki. --- Zespół Turcota (TS) jest rzadkim, prawdopodobnie autosomalnym recesywnym zaburzeniem charakteryzujące się rozwojem pierwotnych guzów neuroepitelialnych ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i licznych ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i licznych gruczolakowatych polipów jelita grubego. Aby zbadać możliwe zaangażowanie mutacji genu APC, który jest odpowiedzialny za rodzinną polipowatość gruczolakowatą (FAP), w zespole Turcota, zbadaliśmy DNA od pacjentów z pacjentów z TS pod kątem zmian w tym genie za pomocą ochrony przed rybonukleazą rybonukleazy. Mutacje APC w linii zarodkowej wykryto w każdym z trzech niespokrewnionych przypadków TS, a dodatkowe (somatyczne) mutacje zaobserwowano w gruczolakach okrężnicy, które gruczolakach okrężnicy, które rozwinęły się u jednego z tych pacjentów. Jednakże, nie stwierdzono mutacji somatycznych w APC nie znaleziono wśród 91 guzów neuroepitelialnych (rdzeniak, glejak, glejak, astrocytoma i oligodendroglioma), zarówno sporadycznych, jak i związanych z TS. Wyniki te sugerują, że gen APC jest związany z patogenezą jednej z cech TS. cechy TS, ale co najmniej jeden inny gen jest odpowiedzialny za genezę guzów neuroepitelialnych. guzów neuroepitelialnych w OUN. --- Autorzy opisują dwóch pacjentów ze skojarzeniem polipowatości coli i guza ośrodkowego układu nerwowego (zespół ośrodkowego układu nerwowego (zespół Turcota). Omówiono aspekty kliniczne, genetyczne i omówiono aspekty kliniczne, genetyczne i terapeutyczne. --- Badania genetyczne w kierunku raka jelita grubego: wspólne oświadczenie American College of Medical Genetics i Amerykańskiego Towarzystwa Genetyki Człowieka. Grupa Robocza Komitetu ds. Transferu Technologii. --- TŁO: Zespół Turcota (TS) lub zespół glejaka-polipowatości jest rzadkim, dziedzicznym, uważanym przez niektórych autorów za wariant rodzinnej polipowatości gruczolakowatej (FAP). polipowatości gruczolakowatej (FAP). Charakteryzuje się nowotworami ośrodkowego układu nerwowego (OUN) nowotwory ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i polipowatość przewodu pokarmowego. METODY: Przedstawiamy opis przypadku pacjenta, u którego w wieku 5 lat rozwinął się rdzeniak zarodkowy (medulloblastoma). w wieku 5 lat. Dziesięć lat później rozwinął się u niej gruczolakorak jelita grubego. Siedem miesięcy po resekcji gruczolakoraka Dukesa C2 wystąpił u niej drugi pierwotny guz OUN. z drugim pierwotnym guzem OUN, glejakiem wielopostaciowym. U pacjentki gruczolakoraka okrężnicy i glejaka wielopostaciowego oceniono histologicznie i cytogenetycznie. cytogenetycznie. WYNIKI: Analiza cytogenetyczna wykazała obecność niestabilności chromosomalnej w obu guzach. w obu guzach. Ten niezwykły przypadek dwóch pierwotnych nowotworów OUN u pacjentki z TS TS wraz z przeglądem piśmiennictwa. WNIOSKI: Implikacje analizy cytogenetycznej zostały omówione w połączeniu z obecną wiedzą molekularną. w połączeniu z obecną wiedzą na temat biologii molekularnej TS. --- Inny niezwykły przypadek zespołu Turcota opisany w autopsji dotyczy 23-letniej kobiety z polipowatością jelita grubego. z polipowatością jelita grubego, u której rozwinął się pierwotny rak jelita czczego i glejak wielopostaciowy lewego płata czołowego. glejak wielopostaciowy lewego płata czołowego. Dokonano przeglądu wcześniej udokumentowanych przypadków wcześniej udokumentowane przypadki. Dyskusja koncentruje się na występowaniu innych pozakomórkowych nieprawidłowości obserwowanych w zespole Turcota. --- Wstęp: Zespół Turcota (TS) jest rzadkim zaburzeniem genetycznym naprawy niedopasowania DNA naprawy DNA predysponującym do glejaka wielopostaciowego (GBM) w wariancie typu 1. CEL: Przedstawiamy kliniczno-patologiczne i genetyczne cechy 3 glejaków u pacjentów z TS typu 1. METODY: Dokonano przeglądu trzech przypadków z naszej dokumentacji klinicznej i patologicznej w Washington University z rozpoznaniem TS 1 i GBM w ciągu ostatnich 14 lat. Wszystkie 3 miały klasyczne cechy GBM, ale wykazywały również dziwaczne wielojądrowe gigantyczne komórki i niezwykle wysokie wskaźniki mitotyczne. U 2 stwierdzono obszary sarkomatyczne. Pomimo tych cech, pacjenci mieli wydłużone czasy przeżycia wynoszące 44, 55 i >29 miesięcy (tj. obecnie żyją). Dane demograficzne i kliniczne zostały na podstawie retrospektywnego przeglądu dokumentacji. Histopatologia została sprawdzona we wszystkich przypadków i dodano histochemię retikuliny w celu zidentyfikowania możliwych ognisk sarkomatycznego różnicowania. WYNIKI: Wszystkie 3 miały klasyczne cechy GBM, a wskaźniki znakowania Ki-67 wahały się od 18 do 45%. od 18 do 45%. Wszystkie 3 wykazywały również silną pozytywność jądrową p53. Dwa przypadki były ujemne dla mutacji dehydrogenazy izocytrynianowej 1 (IDH1) i O-metyloguaniny metylację promotora metylotransferazy zaobserwowano w jednym przypadku. Fluorescencyjną hybrydyzację in situ wykonano przy użyciu 1p/1q, 19p/19q, centromeru 7 / nabłonkowego receptora czynnika wzrostu (EGFR) i sond PTEN/DMBT1. Ogniskową amplifikację EGFR zaobserwowano w jednym przypadku, chociaż inne powszechne zmiany pierwotnych GBM lub glejaków o przedłużonym przeżyciu (kodelecja 1p/19q). WNIOSKI: Wnioskujemy, że 1) wariant olbrzymiokomórkowy GBM jest nadreprezentowany w TS; 2) można również napotkać glejakomięsaki; oraz 3) przeżycie jest często często korzystne, pomimo histologicznej anaplazji i nadmiernej proliferacji. --- Zespół Lyncha, rodzinna polipowatość gruczolakowata i polipowatość związana z homologiem Mut Y (MYH) są trzema głównymi znanymi typami dziedzicznego raka jelita grubego. które stanowią do 5% wszystkich przypadków raka jelita grubego. Zespół Lyncha jest najczęściej spowodowany mutacjami w genach naprawy niedopasowania MLH1, MSH2, MSH6 i PMS2 i jest dziedziczony w sposób autosomalny dominujący. Rodzinna polipowatość gruczolakowata objawia się jako polipowatość okrężnicy spowodowana mutacjami w genie APC i jest również dziedziczona w sposób autosomalny dominujący. APC i jest również dziedziczona w sposób autosomalny dominujący. Wreszcie, Polipowatość związana z MYH jest spowodowana mutacjami w genie MUTYH i jest dziedziczona autosomalnie dominująco. dziedziczona w sposób autosomalny recesywny, ale może, ale nie musi być związana z polipami. polipami. Istnieją warianty zarówno rodzinnej polipowatości gruczolakowatej (zespół Gardnera Gardnera - z cechami pozakolonicznymi - i zespół Turcota, w którym występuje medulloblastoma), jak i zespół Lyncha (zespół Muir-Torre'a z łojowymi nowotworami skóry, a zespół Turcota skóry, a zespół Turcota charakteryzuje się glejakami). Chociaż kliniczna diagnoza kliniczną rodzinnej polipowatości gruczolakowatej można postawić za pomocą kolonoskopii, testy genetyczne są potrzebne, aby poinformować krewnych z grupy ryzyka. Ze względu na nakładających się fenotypów pomiędzy atenuowaną rodzinną polipowatością gruczolakowatą, polipowatością związaną z MYH i zespołem Lyncha, potrzebne są badania genetyczne w celu rozróżnić te schorzenia. To rozróżnienie jest ważne, szczególnie dla kobiet z zespołem Lyncha, które są narażone na zwiększone ryzyko ginekologicznych. Testy kliniczne dla tych genów postępowały szybko w ciągu ostatnich kilku lat wraz z postępem technologicznym i dzięki postępowi technologicznemu i niższym kosztom odczynników, zwłaszcza do sekwencjonowania. do sekwencjonowania. Aby pomóc laboratoriom klinicznym w opracowywaniu i walidacji testów dla tej grupy dziedzicznych nowotworów jelita grubego, American College of Medical Genetics and Genomics opracowało następujące standardy techniczne i wytyczne. i wytyczne. Zaproponowano również algorytm testowania. --- Nowotwory ośrodkowego układu nerwowego (OUN) są częstą przyczyną zachorowalności i śmiertelności. śmiertelności. Guzy te mogą występować sporadycznie lub u osób z zaburzeniami genetycznymi genetycznymi predysponującymi do rozwoju nowotworów. Takie zespoły obejmują neurofibromatoza typu 2, neurofibromatoza typu 1, zespół Li-Fraumeni, jak również jak również choroba von Hippla-Lindaua, stwardnienie guzowate i zespół Turcota. Mogą również występować rodzinne zespoły powodujące glejaka lub oponiaka, ale nie są one dobrze poznane. Rozwojowi sporadycznych glejaków towarzyszy szereg molekularnych zmian genetycznych, w tym aktywacja dominujących onkogenów i inaktywacja genów supresorowych nowotworów. Niektóre z tych mogą być związane z progresją glejaków do ich najbardziej złośliwej postaci, glejaka glejaka wielopostaciowego. Jednak obecnie molekularna analiza genetyczna genetyczna glejaków nie zapewnia lepszego rokowania niż ocena histopatologiczna. histopatologiczna. Ostatnio doniesiono o eksperymentalnych metodach leczenia glejaków u gryzoni przy użyciu terapii genowej. terapii genowej. Wyniki tych badań są obiecujące, a techniki techniki te mogą stanowić przyszły kierunek terapii u ludzi. --- Heterozygotyczne mutacje w jednym z genów naprawy niedopasowania DNA powodują dziedzicznego raka jelita grubego. raka jelita grubego bez polipowatości (MIM114500). Zespół Turcota (MIM276300) został został opisany jako związek nowotworów złośliwych ośrodkowego układu nerwowego i rodzinnego raka jelita grubego i został zgłoszony zarówno jako zaburzenie dominujące, jak i recesywnym zaburzeniem. Homozygotyczne i złożone heterozygotyczne mutacje w APC, MLH1, MSH2 i PMS2 zostały zgłoszone w pięciu rodzinach. Tutaj opisujemy pakistańską rodzinę, w tym syna z chłoniakiem i rakiem jelita grubego zdiagnozowano odpowiednio w wieku 5 i 8 lat, oraz 8-letnią córkę z glejakiem wielopostaciowym glejakiem wielopostaciowym. U obojga dzieci występowały cechy nerwiakowłókniakowatości typu 1 w tym nietypowe plamy café au lait i piegi pachowe bez historii rodzinnej zgodnej z nerwiakowłókniakowatością. z neurofibromatozą typu 1, rodzinną polipowatością gruczolakowatą lub dziedzicznym rodzinną polipowatością gruczolakowatą lub dziedzicznym rakiem jelita grubego niezwiązanym z polipowatością. Przeprowadzono analizę mutacji przeprowadzono dla MLH1, MSH2 i MSH6 przy użyciu denaturującej wysokosprawnej chromatografii cieczowej i sekwencjonowania chromatografii cieczowej i sekwencjonowania próbki krwi od córki. Nowość zidentyfikowano homozygotyczną mutację insercji pojedynczej zasady (3634insT), skutkującą przedwczesne zatrzymanie w kodonie 1,223 w eksonie 7 genu MSH6. Oboje rodzice byli oboje rodzice byli heterozygotyczni dla mutacji 3634insT. Badanie niestabilności mikrosatelitarnej wykazały niestabilność w próbce glejaka. Przedstawiamy tutaj pierwszą identyfikację homozygotycznej mutacji w MSH6 w rodzinie z występującymi w dzieciństwie guzem mózgu, chłoniakiem, rakiem jelita grubego i fenotypem nerwiakowłókniakowatości typu 1. fenotyp. Nasze odkrycia potwierdzają rolę MSH6 w zespole Turcota i są zgodne z autosomalnym recesywnym sposobem dziedziczenia. --- Rodzinna polipowatość gruczolakowata (FAP) charakteryzuje się rozwojem wielu gruczolaków w odbytnicy i okrężnicy w drugiej dekadzie życia. życia. Częstość występowania FAP przy urodzeniu wynosi około 1/8 300, objawia się w równym stopniu u obu płci i odpowiada za mniej niż 1/8 300 przypadków. u obu płci i stanowi mniej niż 1% przypadków raka jelita grubego (CRC). W W Unii Europejskiej częstość występowania oszacowano na 1/11 300-37 600. Większość pacjentów pozostaje bezobjawowa przez lata, dopóki gruczolaki nie staną się duże i liczne, i powodują krwawienie z odbytu, a nawet niedokrwistość, lub rozwija się rak. Na ogół nowotwory zaczynają się rozwijać dekadę po pojawieniu się polipów. Niespecyficzne niespecyficzne objawy mogą obejmować zaparcia lub biegunkę, bóle brzucha, wyczuwalne masy masa brzucha i utrata masy ciała. FAP może występować z pewnymi objawami pozajelitowymi, takimi jak osteoma objawy pozajelitowe, takie jak kostniaki, nieprawidłowości w uzębieniu (niewyrżnięte zęby, wrodzony brak jednego lub więcej zębów, zęby nadliczbowe, torbiele zębopochodne i odontoma), wrodzony przerost nabłonka barwnikowego siatkówki (CHRPE), guzy desmoidalne i nowotwory pozakomórkowe (tarczycy, wątroby, dróg żółciowych i ośrodkowego układu nerwowego). i ośrodkowego układu nerwowego). Mniej agresywny wariant FAP, osłabiony FAP (AFAP), charakteryzuje się mniejszą liczbą polipów gruczolakowatych jelita grubego (zwykle od 10 do 100), późniejszym wiekiem pojawienia się gruczolaka i niższym ryzykiem raka. Niektóre zmiany (kostniaki czaszki i żuchwy, nieprawidłowości zębowe i włókniaki na skórze głowy, na skórze głowy, ramionach, rękach i plecach) wskazują na wariant Gardnera FAP. Klasyczny FAP jest dziedziczony w sposób autosomalny dominujący i wynika z mutacji germinalnej mutacji w genie polipowatości gruczolakowatej (APC). Większość pacjentów (~70%) ma polipy jelita grubego i raka w rodzinie. W podgrupie osób mutacja Mutacja MUTYH powoduje recesywnie dziedziczoną polipowatość, polipowatość związaną z MUTYH (MAP), która charakteryzuje się nieznacznie zwiększonym ryzykiem rozwoju raka jelita grubego i polipów. ryzyko rozwoju raka jelita grubego i polipów/gruczolaków w górnym i dolnym odcinku przewodu pokarmowego. przewodzie pokarmowym. Diagnoza opiera się na sugestywnym wywiadzie rodzinnym, klinicznych oraz endoskopii jelita grubego lub pełnej kolonoskopii. Gdy tylko możliwe, diagnoza kliniczna powinna zostać potwierdzona badaniami genetycznymi. Gdy mutacja APC w rodzinie została zidentyfikowana, należy przeprowadzić badania genetyczne wszystkich krewnych genetyczne wszystkich krewnych pierwszego stopnia. Badania przedobjawowe i prenatalne (amniopunkcja i pobranie próbki kosmówki), a nawet przedimplantacyjne badania genetyczne. możliwe jest nawet preimplantacyjne badanie genetyczne. Skierowanie do genetyka lub doradcy genetycznego jest obowiązkowe. Rozpoznania różnicowe obejmują inne zaburzenia powodujące liczne polipy (takie jak zespół Peutza-Jeghersa, rodzinne polipy młodzieńcze lub polipowatość hiperplastyczna, dziedziczne zespoły polipowatości mieszanej i zespół Lyncha). Zapobieganie nowotworom i i utrzymanie dobrej jakości życia są głównymi celami postępowania, a regularna i systematyczna regularna i systematyczna obserwacja oraz opieka wspomagająca powinny być oferowane wszystkim pacjentom. W późnym wieku nastoletnim lub wczesnym wieku dwudziestym zaleca się operację profilaktyczną raka jelita grubego. zalecana jest operacja profilaktyczna raka jelita grubego. Zalecanymi alternatywami są całkowita proktokolektomia i ileoanal lub zespolenie krętniczo-odbytnicze w przypadku AFAP. Rak dwunastnicy i desmoidy są dwiema głównymi przyczynami śmiertelności po dwie główne przyczyny śmiertelności po całkowitej kolektomii, należy je zidentyfikować wcześnie i leczone. Endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego jest niezbędna do monitorowania ryzyko raka szpiku i dwunastnicy. Pacjenci z postępującymi nowotworami i i nieoperacyjną chorobą mogą reagować lub ustabilizować się dzięki połączeniu cytotoksycznej chemioterapii chemioterapii i zabiegu chirurgicznego (jeśli jest możliwy do przeprowadzenia). Terapia wspomagająca z celekoksybem została zatwierdzona przez Amerykańską Agencję ds. Europejską Agencję Leków u pacjentów z FAP. U osób z FAP występuje 100% ryzyko zachorowania na raka jelita grubego; jednak ryzyko to jest znacznie zmniejszone, gdy pacjenci w programie badań przesiewowych i leczenia. --- Zespół Turcota, klinicznie charakteryzujący się zbieżnym występowaniem pierwotnych nowotworów jelita grubego i ośrodkowego układu nerwowego, może być genetycznie podzielić na dwa zespoły: rodzinną polipowatość gruczolakowatą (FAP) i dziedziczną rak jelita grubego bez polipowatości (HNPCC). W niniejszym przypadku 60-letni pacjent z glejakiem wielopostaciowym i historią dziedzicznych nowotworów złośliwych opisano jako przykład zespołu Turcota związanego z HNPCC. Nowe metody biologii molekularnej molekularne dają głębszy wgląd w zespoły kliniczne, a lepsze ich zrozumienie usprawnia diagnostykę, terapię i leczenie. zrozumienie poprawia diagnostykę, terapię i szacowanie wyników, nawet w rzadkich chorobach. rzadkich chorobach. W omawianym przypadku udało się zidentyfikować nową mutację germinalną. --- Zespół Turcota został zdefiniowany jako jednoczesne występowanie polipowatości polipowatości jelita grubego i złośliwego guza mózgu. Przypuszcza się, że związek ten być przekazywane genetycznie, chociaż nadal nie wiemy dokładnie, czy występuje w sposób dominujący lub recesywny. Przypadek 47-letniego mężczyzny poddanego prawostronnej hemikolektomii z powodu raka i polipowatości, po serii endoskopowych polipektomii. endoskopowych polipektomii i ostatecznie usunięciu glejaka lewej okolicy skroniowej. skroniowego. --- Niestabilność mikrosatelitarna (MSI) jest obecna w chorobach dziedzicznych z powodu mutacji genów mutacji genu naprawy niedopasowania (MMR). Po analizie MSI próbki guza są klasyfikowane do MSS (stabilne), MSI-L (niska niestabilność) i MSI-H (wysoka niestabilność) na podstawie frakcji niestabilność) na podstawie frakcji niestabilnych loci. Inna klasyfikacja oparta na MSI MSI uwzględnia różnicę wielkości między zmutowanymi allelami w w nowotworowym DNA w porównaniu do alleli typu dzikiego; dwa typy MSI, A i B, są przy użyciu tego podejścia, przy czym typ A charakteryzuje się mniejszymi, bardziej subtelniejsze przesunięcia alleliczne w porównaniu z typem B. Bialleliczne mutacje genów MMR są związane z nowotworami dziecięcymi, w tym z nowotworami złośliwymi. związane z nowotworami dziecięcymi, w tym guzami glejowymi, w zespole Turcota typu 1 (TS1). Jednak większość dotychczas analizowanych glejaków związanych z TS1 nie wykazywała MSI. Zbadaliśmy częstość występowania MSI w serii 34 glejaków pediatrycznych glejaków o różnym stopniu zaawansowania przy użyciu panelu pięciu mononukleotydowych markerów quasimonomorficznych. mononukleotydowych. Subtelne zmiany jakościowe zaobserwowano dla większości markerów w dwóch glejakach (5,9% całej serii i 33,3% glejaków). W obu przypadkach przypadkach historie rodzinne były zgodne z TS1 i zidentyfikowano mutacje genów PMS2 i MLH1. MLH1. W jednej rodzinie porównano wzorce MSI między glejakiem a rakiem jelita grubego u krewnego dotkniętego chorobą, wykazując wyraźną różnicę jakościową. wyraźną różnicę jakościową, przy czym ten pierwszy wykazywał niestabilność typu A, a drugi odpowiednio typ B niestabilności. Wyniki te zostały potwierdzone przy użyciu dodatkowych markerów mikrosatelitarnych, wskazując, że wiedza na temat związku między guzami glejowymi między guzami glejowymi związanymi z TS1 a subtelną MSI typu A jest ważna dla pełnego pełnej identyfikacji pacjentów z TS1 i odpowiedniego doradztwa. --- Przedstawiamy przypadek zespołu Turcota u 20-letniego mężczyzny z licznymi polipami gruczolakowatymi jelita grubego i glejakiem wielopostaciowym. gruczolakowatymi polipami jelita grubego i glejakiem wielopostaciowym. Szczegółowe histopatologiczne wszystkich 25 polipów usuniętych z jelita grubego potwierdziły odrębne cechy morfologiczne i liczbowe polipowatości okrężnicy w zespole Turcota. Turcota. Co więcej, 45% wszystkich polipów i wszystkie polipy o średnicy przekraczającej 2 cm średnicy przekraczającej 2 cm wykazywały transformację złośliwą, wskazując na przedrakowy charakter tych polipów. przedrakową naturę tych polipów. Wyniki te omówiono wraz z dane uzyskane z przeglądu literatury 32 histopatologicznie potwierdzonych przypadków zespołu histopatologicznie potwierdzonych przypadków zespołu Turcota w odniesieniu do możliwego heterogennego charakteru tego zespołu. zespołu. Aktualne poglądy na temat związku zespołu Turcota z innymi zespołami polipowatości jelita grubego. --- Autorzy przeanalizowali rodzinę, w której trzech potomków miało gruczolakoraka okrężnicy. U dwóch z nich zaobserwowano obecność gruczolakowatości okrężnicy. jelita grubego. Inny członek rodziny, 13-letnia dziewczynka, miała zespół Turcot czyli guz mózgu związany z gruczolakowatością okrężnicy. Charakter natura dziedzicznego przekazywania zespołu Turcota jest zatem analizowana, omawiając czy dzieje się to poprzez autosomalny recesywny czy dominujący gen. Niewątpliwie w rodzinie występuje gruczolakowatość okrężnicy, choroba uznawana za dziedziczoną autosomalnie dominująco. dziedziczoną autosomalnie dominująco. Na podstawie obserwacji klinicznych autorzy sugerują, że zespół Turcota może być determinowany przez autosomalny gen o efektem plejotropowym i zmienną ekspresją. --- Przedstawiamy przypadek 12-letniego pacjenta z zespołem Turcota (polipowatość glejaka). Ten przypadek pacjenta dotyczy związku między glejakiem wielopostaciowym, glejakiem anaplastycznym glejakiem anaplastycznym (stopień III wg WHO) i gruczolakorakiem okrężnicy na podstawie rodzinnej polipowatości coli. Możliwa etiologia i neurochirurgiczne, klinicznie istotne cechy tego rzadkiego zespołu, takie jak młody wiek pacjenta i stosunkowo długi czas przeżycia. stosunkowo długi czas przeżycia. --- W przypadku glejaków złośliwych, charakterystyczne heterogeniczne cechy i częste rozproszone rozprzestrzenianie się w mózgu zrodziły pytanie, czy złośliwe glejaki glejaki złośliwe powstają monoklonalnie z pojedynczej komórki prekursorowej lub poliklonalnie z z wielu transformowanych komórek tworzących zwarte klony. Chociaż monoklonalność wykazano w chirurgicznie wyciętych tkankach, mogą one nie obejmować pełnego spektrum spektrum wzorców obserwowanych w materiale z autopsji. Niewiele wiadomo na temat klonalności glejaków o niskim stopniu złośliwości, z których czasami mogą powstawać glejaki złośliwe. Staraliśmy się zbadać klonalność glejaków o niskim i złośliwym stopniu złośliwości poprzez wykorzystując i porównując materiał chirurgiczny i autopsyjny z łańcuchem polimerazy opartym na reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) testem na nieprzypadkową inaktywację chromosomu X. W tym celu cel, archiwalny materiał chirurgiczny i autopsyjny od 15 pacjentek (grupa A) (wiek od 4 do 73 lat; mediana, 45) ze złośliwymi glejakami (12 glejaków, jeden glejakomięsak, jeden oligoastrocytoma anaplastyczny, jedna glejakowatość mózgu), materiał chirurgiczny tylko od 21 pacjentek (grupa S) (wiek od 6 do 78 lat; mediana, 60) z glejakami o niskim i złośliwym stopniu złośliwości (cztery gwiaździaki o niskim stopniu złośliwości, trzy oligoastrocytoma, dwa gwiaździaki anaplastyczne, jeden gwiaździak gemistocytowy, cztery oligodendroglejaki, siedem glejaków). W grupie A, reprezentatywne obszary (średnia = 5/pacjent; mediana = 7) zostały poddane mikrodysekcji z skrawków tkanek i zbadano za pomocą amplifikacji PCR wysoce polimorficznego mikrosatelitarnego locus ludzkiego genu receptora androgenowego (HUMARA) w obecności obecność alfa32P z i bez wstępnego trawienia enzymem restrykcyjnym wrażliwym na metylację (HhaI) enzymem restrykcyjnym (HhaI). Produkty zostały rozdzielone przez denaturującą elektroforezę żelową elektroforezę i poddano autoradiografii. W grupie S do testu wykorzystano wybrane obszary guza. do testu. Do kontroli użyto normalnej tkanki mózgowej każdego pacjenta. Intensywność pasma intensywność alleli mierzono za pomocą skanowania densytometrycznego. W grupie A, 13 z 15 przypadków było informacyjnych (heterozygotycznych). Ten sam wzór nielosowej inaktywacji chromosomu X był obecny we wszystkich obszarach litego, gęstego i umiarkowanego naciekania guza w ośmiu, w tym naciekania guza w ośmiu, w tym we wszystkich składnikach glejakomięsaka. Dwa z wykazały również ogniskową utratę heterozygotyczności (LOH). Jeden z 13 wykazywał globalną LOH. Dwóch z 13 wykazało niestabilność mikrosatelitarną, z czego jeden u pacjenta z zespołem Turcota, a drugi w glejakowatości mózgu. Przeciwne wzorce skośne były widoczne w odległych obszarach glejakowatości mózgu zgodnych z oligoklonalnym pochodzeniem. oligoklonalnym. Klonalność pozostała nieokreślona w jednym glejaku wielopostaciowym i w anaplastycznym oligoastrocytoma z powodu skośnej lyonizacji w normalnej kontroli. W grupie S 19 z 21 przypadków miało charakter informacyjny. Piętnaście z 19 było monoklonalnych (cztery gwiaździaki o niskim stopniu złośliwości, jeden gwiaździak anaplastyczny, jeden gemistocytoma gemistocytoma, dwa oligodendroglioma, jeden oligoastrocytoma, sześć glejaków). Cztery z 19 przypadków były nieokreślone. Wnioskujemy, że (1) glejaki o niskim stopniu złośliwości i złośliwe glejaki są zwykle guzami monoklonalnymi, a intensywnie naciekające guzy muszą wynikać z migracji komórek nowotworowych. wynikać z migracji komórek nowotworowych (2) Glejakowatość mózgu może rozpoczynać się jako proces oligoklonalny lub oligoklonalny lub wynikać z glejaków kolizyjnych (3) Glejaki dwufazowe prawdopodobnie powstają z pojedynczej komórki prekursorowej. (4) LOH w locus HUMARA jest prawdopodobnie związane z częściową lub całkowitą delecją chromosomu X, która występuje w złośliwych glejakach podczas ewolucji klonalnej. --- 15-letni chłopiec został przyjęty do szpitala z rozpoznaniem polipowatości jelita grubego. podczas 2-letniej obserwacji przeszedł operację prawej okolicy ciemieniowo-potylicznej gwiaździaka anaplastycznego, chłoniaka nieziarniczego (NHL) okrężnicy po lewej stronie i glejaka glejaka mózgu, które zostały potwierdzone w badaniu histologicznym. Chociaż przypadki Turcota (polipowatość okrężnicy i pierwotny guz mózgu występujące u tego samego pacjenta) były wcześniej opisywane. mózgu u tego samego pacjenta) zostały wcześniej opisane, powiązanie z nowotworem hematologicznym jest rzadkie. Niniejszym opisujemy taki przypadek z TS. --- Zespół Turcota (TS) jest rzadkim zaburzeniem dziedzicznym charakteryzującym się klinicznie występowaniem pierwotnych guzów okrężnicy i ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Tutaj przedstawiamy przypadek 11-letniego chłopca z synchronicznym glioblastoma multiforme (GBM) i gruczolakorakiem okrężnicy. gruczolakoraka jelita grubego. Molekularne badanie genetyczne ujawniło niestabilność mikrosatelitarną w genie naprawy niedopasowania DNA (MMR). Pacjent ostatecznie przeżył 13 miesięcy miesięcy od wystąpienia objawów klinicznych. Na podstawie tego studium przypadku, synchroniczna synchroniczne występowanie glejaka wielopostaciowego i gruczolakoraka okrężnicy może sugerować krótszy czas przeżycia pacjentów z zespołem Turcota. Przegląd literatury uzupełnia ten artykuł. --- U 13-letniego dziecka stwierdzono jednocześnie trzy nowotwory złośliwe: glejaka wielopostaciowego (glioblastoma glejaka wielopostaciowego, chłoniaka Burkitta i gruczolakoraka okrężnicy. Była leczona z powodu bez powodzenia i zmarła 8 miesięcy po zgłoszeniu. Analiza genetyczna analiza genetyczna ujawniła homozygotyczną mutację w genie PMS2, zgodną z konstytucyjnym niedoborem naprawy niedopasowania. Jej rodzeństwo i rodzice zostali i rodziców: troje z czworga rodzeństwa i oboje rodzice byli heterozygotyczni dla tej mutacji. mutacji; czwarte rodzeństwo nie miało mutacji. --- Zespół Turcota jest połączeniem polipowatości jelita grubego z pierwotnymi guzami neuroepitelialnymi neuroepitelialnymi guzami ośrodkowego układu nerwowego, takimi jak glejak i rdzeniak medulloblastoma. Łącznie z domniemanymi pacjentami, w ponad 150 rodzinnych lub sporadycznych przypadkach zespołu przypadków tego zespołu zostało opisanych w literaturze. Od czasu wczesnych doniesień, istnieją znaczne kontrowersje dotyczące sposobu przenoszenia genetycznego i odróżnienia od innych zespołów, takich jak rodzinna polipowatość gruczolakowata (FAP). polipowatość gruczolakowata (FAP). Najnowsze dowody molekularne sugerują, że zespół Turcota może być podzielić na następujące dwie jednostki w oparciu o odrębne podłoże genetyczne. genetyczne. (1) Prawdziwy zespół Turcota (autosomalny recesywny): Polipy jelitowe są mniej liczne (< 100), mają duże rozmiary i mogą przekształcić się w nowotwór złośliwy. nowotwór. Guz mózgu jest głównie diagnozowany jako glejak lub gwiaździak i mogą być zaangażowane geny naprawy niedopasowania. (2) Typ związany z FAP (autosomalny dominujący): Predysponujący do rdzeniaka zarodkowego.
Czy zespół Turcota jest związany z glejakiem?
Tak, zespół Turcota jest związany z glejakiem. Zespół Turcota jest autosomalnym recesywnym zaburzeniem klinicznie charakteryzującym się występowaniem pierwotnych guzów glejowych ośrodkowego układu nerwowego, w tym glejaka i gruczolakowatych polipów okrężnicy w pierwszej lub drugiej dekadzie życia, ze spektrum cech klinicznych, takich jak plamy "café-au-lait", piegi pachowe i plamy hiperpigmentacyjne.