Celem tych dwóch badań była ocena bezpieczeństwa i farmakokinetyki doustnego nalmefenu, nowego skutecznego doustnego antagonisty opioidów. W pierwszym badaniu, pojedyncze rosnące dawki 50, 100, 200 i 300 mg chlorowodorku nalmefenu były podawano z podwójnie ślepą próbą czterem grupom zdrowych mężczyzn. W każdej grupie było W każdej grupie było sześciu uczestników; czterech otrzymywało nalmefen, a dwóch placebo. Lek był dobrze tolerowany przy wszystkich poziomach dawek, z jedynie łagodnymi i przejściowymi skutkami ubocznymi, takimi jak skutki uboczne, takie jak zawroty głowy, przy wyższych dawkach. Niezależna od modelu Analiza farmakokinetyczna danych dotyczących stężenia w osoczu w czasie wykazała, że nalmefen był szybko wchłaniany i miał okres półtrwania w fazie eliminacji, który wahał się od od 7 do 15 godzin (średnio 10,7 godziny). Istniała dobra zależność liniowa (r = .97) między podaną dawką a całkowitym obszarem pod krzywą przy każdym poziomie dawki. poziomie dawki. Tylko około 4% dawki było wydalane z moczem w postaci niezmienionego nalmefenu. nalmefenu, podczas gdy do 60% było wydalane jako koniugat beta-glukuronidazy/sulfatazy. hydrolizowalnych koniugatów nalmefenu. W drugim badaniu sześciu zdrowym mężczyznom początkowo podawano pojedynczą dawkę 50 mg leku, a próbki osocza były w wybranych odstępach czasu przez 48 godzin. Następnie rozpoczęto schemat dawkowania 20 mg co 12 godzin i kontynuowano przez siedem dni. Próbki osocza były osocza pobierano bezpośrednio przed podaniem każdej dawki i w wybranych odstępach czasu do 48 godzin po podaniu ostatniej dawki. Lek był dobrze tolerowany przez wszystkich pacjentów i nie zaobserwowano żadnych klinicznie istotnych działań niepożądanych podczas siedmiodniowego okresu podawania. (ABSTRAKT SKRÓCONY DO 250 SŁÓW) --- W kontrolowanym placebo badaniu z podwójnie ślepą próbą oceniano bezpieczeństwo i kinetykę nowego antagonisty narkotyków, nalmefenu, po podaniu dożylnym 2, 6, 12 i 24 mg zdrowym mężczyznom. zdrowym mężczyznom. Przy każdym poziomie dawki czterech badanych otrzymywało aktywny lek, a dwóch placebo. dwóch otrzymywało placebo. Lek był dobrze tolerowany na wszystkich poziomach dawek, z jedynie łagodnymi i przemijającymi działaniami niepożądanymi, z których najczęstszym były zawroty głowy. Dane dotyczące stężenia w osoczu w czasie najlepiej pasowały do równania trójwykładniczego, a końcowa faza eliminacji miała harmoniczną średnią t1/2 wynoszącą od 8 do 9 godzin. Tylko około 5% dawki było wydalane z moczem w postaci nienaruszonego nalmefenu, przy czym do 60% było wydalane w postaci nalmefenu. do 60% w postaci glukuronidu nalmefenu. Chociaż odnotowano różnice odnotowano średnie lub znormalizowane dawką średnie parametry kinetyczne, takie jak klirens, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, końcowy t1/2 i AUC nie wykazały spójnych trendów związanych ze zwiększaniem dawek, co wskazuje, że farmakokinetyka nalmefenu jest liniowa. farmakokinetykę liniową. --- CEL: Patologiczny hazard jest zaburzeniem, którego doświadcza około 1%-2% dorosłych. około 1%-2% dorosłych i dla którego istnieje niewiele empirycznie potwierdzonych metod leczenia. metod leczenia. Autorzy zbadali skuteczność i tolerancję antagonisty opioidów antagonisty opioidowego nalmefenu w leczeniu dorosłych z patologicznym hazardem. METODA: 16-tygodniowe, randomizowane, randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie przeprowadzono w 15 ambulatoryjnych ośrodkach leczenia w całych Stanach Zjednoczonych między marcem 2002 a kwietniem 2003 roku. Dwieście siedem osób z DSM-IV patologicznym hazardem zostało losowo przydzielonych do otrzymywania nalmefenu (25 mg/dzień, 50 mg/dzień, 50 mg/dzień lub 100 mg/dzień) lub placebo. Wyniki w podstawowym pomiarze wyników (Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale Modified for Pathological Gambling) zostały analizowane przy użyciu liniowego modelu mieszanych efektów. WYNIKI: Oszacowane współczynniki regresji wykazały, że grupy nalmefenu 25 mg/dzień i 50 mg/dobę i 50 mg/dobę nalmefenu miały znacząco różne wyniki w Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale Modified for Pathological Gambling w porównaniu z grupą placebo. placebo. Łącznie 59,2% osób, które otrzymywały 25 mg/dzień nalmefenu nalmefenu oceniono jako "znacznie poprawione" lub "bardzo poprawione" podczas ostatniej oceny ocenie, w porównaniu do 34,0% osób, które otrzymywały placebo. Działania niepożądane obejmowały nudności, zawroty głowy i bezsenność. WNIOSKI: Pacjenci, którzy otrzymywali nalmefen, mieli statystycznie istotne statystycznie istotne zmniejszenie nasilenia patologicznego hazardu. Niskie dawki nalmefenu (25 mg/dzień) okazał się skuteczny i wiązał się z niewielką liczbą zdarzeń niepożądanych. Wyższe dawki (50 mg/dobę i 100 mg/dobę) powodowały niedopuszczalne skutki uboczne. --- Wpływ nalmefenu na jedzenie badano w dwóch grupach dziesięciu ochotników płci męskiej ochotników, w podwójnie ślepym badaniu kontrolowanym placebo. Grupa leczona nalmefenem grupa zjadła o 22% mniej, zarówno pod względem masy bezwzględnej, jak i spożycia kalorii standaryzowanego posiłku w formie bufetu niż grupa placebo. Brak różnic w subiektywnych ocen głodu lub sytości między grupami, sugerując, że zmniejszone karmienie nie było konsekwencją jakiejkolwiek zmiany w motywacji do jedzenia. motywacji do jedzenia. Analizując zawartość składników odżywczych, stwierdzono, że nalmefen zmniejsza spożycie tłuszczu i białka, ale nie węglowodanów. Analizy spożycia poszczególnych pokarmów wykazały zróżnicowany wpływ nalmefenu na pokarmy oceniane jako wysoce smaczne. Tak więc pozorna specyficzność nalmefenu dla składników odżywczych okazała się być być pośrednią konsekwencją jego wpływu na smakowitość. Nalmefen również spowodował niewielki wzrost samooceny czujności i spadek ocen zmęczenia i uniesienia, chociaż uznano za mało prawdopodobne, aby odpowiadały one za zaobserwowane zmiany w zachowaniach żywieniowych. Nie wykryto żadnych innych skutków ubocznych, a wydajność w zadaniu wyboru czasu reakcji nie uległa zmianie. Wyniki te zwiększają do sugestii, że endogenne opioidy są zaangażowane w związane z nagrodą aspekty karmienia związane ze smakowitością żywności. --- Gryzienie łóżeczka u koni jest powtarzającym się wzorcem zachowania, który może obejmować aktywację zarówno receptorów narkotycznych, jak i dopaminowych w OUN. Częstotliwość gryzienia łóżeczka, określona u 7 nieleczonych koni w kontrolowanych warunkach w kontrolowanych warunkach, była zwykle liniowa przez wiele godzin i wahała się od 0,3 do 14,9 ugryzień/min. ugryzień/min. Dożylne lub domięśniowe wstrzyknięcia antagonistów środków odurzających zmniejszały te do prawie zera po około 20 minutach od podania zastrzyku. Czas trwania Czas trwania odpowiedzi na pojedyncze wstrzyknięcie wahał się od 20 minut dla naloksonu do 4 godzin lub dłużej w przypadku nalmefenu i diprenorfiny. Skuteczne dawki wynosiły od 0,02 do 0,04 mg naloksonu/kg, 0,04 mg naltreksonu/kg, 0,08 mg nalmefenu/kg i 0,08 mg diprenorfiny. nalmefenu/kg i 0,02 do 0,03 mg diprenorfiny/kg. Gryzieniu łóżeczek można było można było całkowicie zapobiec przez okres do tygodnia poprzez ciągły wlew 5 do 10 mg nalmefenu/godz. Gryzienie łóżeczka powracało po przerwaniu wlewu, a stężenie nalmefenu w osoczu a stężenie nalmefenu w osoczu spadało poniżej 5 ng/ml. Dawki nalmefenu tak duże nawet 0,4 mg/kg mc. dożylnie, powodowały jedynie niewielkie skutki uboczne. Te działania niepożądane obejmowały pewien przepływ półpłynnego materiału kałowego, przerywane rozluźnienie prącia i łagodne uspokojenie. Leczone konie normalnie reagowały na bodźce zewnętrzne, zachowały apetyt i zachowywały się odpowiednio podczas jazdy. Sedacja ustępowała w trakcie długotrwałych wlewów. Antagoniści narkotyków mogą stanowić nowe i skuteczne leczenie stereotypowych zaburzeń zachowania.
Jakie są skutki uboczne stosowania leku Nalmefene?
Skutki uboczne nalmefenu obejmują nudności, zawroty głowy / oszołomienie, bezsenność, zmęczenie, wymioty, zmniejszone spożycie kalorii / apetyt, zwiększoną czujność i zmniejszone zmęczenie. U koni opisano pewien przepływ półpłynnego materiału kałowego, przerywane rozluźnienie prącia i łagodne uspokojenie. W niektórych badaniach nalmefen był dobrze tolerowany przez wszystkich uczestników i nie zaobserwowano klinicznie istotnych działań niepożądanych.