Na początku 1992 r. żołnierze amerykańscy powracający z wojny w Zatoce Perskiej zaczęli zgłaszać różne niespecyficzne objawy, takie jak niespecyficznych objawów, takich jak zmęczenie, wysypka skórna, bóle głowy, mięśni i stawów oraz utrata pamięci. bóle mięśni i stawów oraz utrata pamięci. Raporty te stanowiły początek tego, co miało zostać zidentyfikowany jako syndrom wojny w Zatoce Perskiej (GWS). W latach, które upłynęły od wojny, aż aż 100 000 żołnierzy twierdziło, że cierpi na tę tajemniczą chorobę. W naszej kulturze istnienie choroby jako konkretnej jednostki ma fundamentalne znaczenie dla zapewnienie ważności tej choroby. Zasadność GWS była wielokrotnie kwestionowana, ponieważ kwestionowana, ponieważ nie potwierdzono żadnej konkretnej etiologii fizjologicznej. fizjologicznej i staje się coraz bardziej prawdopodobne, że pochodzenie GWS nigdy nie zostanie jasno określone. nigdy nie zostanie jasno określone. Celem niniejszego artykułu jest zilustrowanie zilustrowanie skomplikowanego procesu definiowania GWS jako uzasadnionej choroby przy braku dowodów dowodów etiologicznych i zaproponowanie metody leczenia dla osób, które nadal cierpią z powodu jego następstw. --- TŁO: Siły wysłane na pierwszą wojnę w Zatoce Perskiej zgłaszają więcej złego stanu zdrowia niż weterani, którzy tam nie służyli. Wiele badań dotyczących zachorowalności po wojnie w Zatoce Perskiej opiera się na na stosunkowo małych próbach, a tendencyjność selekcji jest często powodem do niepokoju. W gdzie tendencyjność selekcji związana ze złym stanem zdrowia weteranów może być weteranów, my: i) zbadaliśmy zgłaszane przez siebie złe samopoczucie dorosłych w dużej próbie weteranów wojny w Zatoce Perskiej w Wielkiej Brytanii i demograficznie podobnej grupy porównawczej demograficznie podobną grupę porównawczą; oraz ii) zbadaliśmy zgłaszane przez siebie złe samopoczucie wśród weteranów, którzy wierzyli, że że cierpią na syndrom wojny w Zatoce Perskiej. METODY: W niniejszym badaniu wykorzystano dane z retrospektywnego badania kohortowego dotyczącego reprodukcji i zdrowia dzieci, w którym zwalidowany kwestionariusz pocztowy został wysłany do wszystkich weteranów wojny w Zatoce Perskiej w Wielkiej Brytanii. Weterani wojny w Zatoce Perskiej (GWV) i kohorta porównawcza personelu sił zbrojnych, którzy którzy nie zostali wysłani do Zatoki Perskiej (NGWV). Kohorta do analizy obejmuje 42 818 mężczyzn, którzy odpowiedzieli na kwestionariusz. WYNIKI: Potwierdziliśmy, że GWV zgłaszają wyższe wskaźniki ogólnego złego stanu zdrowia. GWV znacznie częściej zgłaszali co najmniej jeden nowy objaw medyczny lub chorobę od 1990 r. niż NGWV. lub chorobę od 1990 r. niż NGWV (61% w porównaniu z 37%, OR 2,7, 95% CI 2,5-2,8). Osoby te również częściej zgłaszały większą liczbę objawów. Najsilniejsze były wahania nastroju (OR 20,9, 95% CI 16,2-27,0), utrata pamięci/brak koncentracji (OR koncentracji (OR 19,6, 95% CI 15,5-24,8), nocnych potów (OR 9,9, 95% CI 6,5-15,2), ogólne zmęczenie (OR 9,6, 95% CI 8,3-11,1) i dysfunkcje seksualne (OR 4,6, 95% CI 3,2-6,6). 6% GWV uważało, że cierpi na zespół wojny w Zatoce Perskiej (GWS), a było to związane z największą liczbą zgłaszanych objawów. WNIOSKI: Potwierdzono zwiększony poziom zgłaszanego złego stanu zdrowia wśród GWV. Badanie to było pierwszym, w którym wykorzystano kwestionariusz, który nie skupiał się konkretnie na samych objawach weteranów. Niemniej jednak wyniki są spójne z wynikami innych badań dotyczących chorób po wojnie w Zatoce Perskiej, a tym samym wzmacniają ogólne ustalenia w tym obszarze badań. ustalenia w tym obszarze badań. Dalsze badanie mechanizmów leżących u podstaw zgłaszania złego stanu zdrowia. --- W ramach kompleksowego, wielospecjalistycznego projektu, niniejsze badanie dotyczyło funkcji neurokognitywnych i psychologicznych weteranów, którzy zgłaszali objawy objawy związane z wojną w Zatoce Perskiej. Wyniki neuropsychologiczne i psychologiczne 26 chorych weteranów wojny w Zatoce Perskiej porównano z 20 zdrowymi weteranami z tej samej jednostki wojskowej. z tej samej jednostki wojskowej. Oceniane funkcje neurokognitywne obejmowały inteligencję, abstrahowanie i rozwiązywanie problemów, uwagę i koncentrację, pamięć i i koncentrację, pamięć i uczenie się, język i funkcje wzrokowo-przestrzenne oraz zdolności czuciowo-ruchowe. Funkcje psychologiczne mierzono za pomocą kwestionariuszy samoopisowych. Wyniki wskazały na globalne i konsekwentnie gorsze funkcjonowanie intelektualne i neurokognitywne i neurokognitywne wśród chorych weteranów w porównaniu z weteranami z grupy kontrolnej. Uogólniony wzorzec uogólniony wzorzec deficytu neuropsychologicznego był widoczny u chorych weteranów. Profile psychologiczne chorych weteranów były podobne do profili ogólnych pacjentów medycznych. Na podstawie tych ustaleń i wyników wielospecjalistycznego badania dochodzenie, dochodzimy do wniosku, że niektórzy chorzy weterani doświadczyli neurotoksycznego urazu skutkującego przewlekłym upośledzeniem neuropsychologicznym, które jest związane z ich służbą w wojnie w Zatoce Perskiej. --- Zespół wojny w Zatoce Perskiej to zaburzenia neurologiczne i neuropsychologiczne u weteranów wojny w Zatoce Perskiej. Do dnia dzisiejszego różnych obserwowanych objawów nie można było przypisać żadnej określonej chorobie. Jako możliwą przyczynę wskazuje się narażenie na narażenie na czynniki neurotoksyczne, takie jak fosforoorganiczne stosowane podczas wojny. przez wielu autorów. Opisujemy przypadek 29-letniego mężczyzny, który cierpiał na dysmnezję, zaburzenia orientacji, zaburzenia poznawcze i podwójne widzenie. Jego historia ujawniła kilka operacji na linii frontu w 1990 i 1991 roku podczas wojny w Zatoce Perskiej. wojny w Zatoce Perskiej. Badanie fizykalne wykazało złożone zaburzenia ruchów gałek ocznych i oczopląs poziomy. oczopląs poziomy, który został potwierdzony neurooftalmologicznie. Wczesne potencjały słuchowe odnosiły się do dysfunkcji pnia mózgu, a zaburzenia poznawcze zaburzenia poznawcze korelowały ze zmianami w późno pojawiającym się komponencie potencjałów związanych ze zdarzeniem (P 300). Obrazowanie mózgu za pomocą CCT, MRI, SPECT, PET i EEG i CSF nie wykazały żadnych patologii. Testy neuropsychologiczne ujawniły poważne upośledzenie funkcji poznawczych, szczególnie w zakresie pamięci. Trzymiesięczne badania kontrolne na oddziale medycyny psychosomatycznej wykluczyły zaburzenia dysocjacyjne jako jako cechę stresu pourazowego lub zaburzenia konwersyjnego. Jest to pierwszy przypadek zespołu wojny w Zatoce Perskiej w Niemczech. Skupiamy się na nieznanym powikłaniu po wojnie. Dokonano przeglądu najnowszej literatury. --- TŁO: Co najmniej jedna czwarta amerykańskich weteranów, którzy służyli w wojnie w Zatoce Perskiej w latach 1990-1991, cierpi na przewlekłą chorobę objawową znaną jako Wojna w Zatoce Perskiej. Wojna w Zatoce Perskiej jest dotknięta przewlekłą chorobą objawową znaną jako Wojna w Zatoce Perskiej (GWI). Wyraźne określenie przyczyn GWI było utrudnione przez wiele czynników, w tym ograniczenia epidemiologiczne. wiele czynników, w tym ograniczenia w sposobie oceny badań epidemiologicznych wpływ złożonego środowiska rozmieszczenia na zdrowie weteranów. CEL: Staraliśmy się odpowiedzieć na pytania dotyczące etiologii GWI poprzez ocenę związek objawowej choroby z charakterystyką rozmieszczenia weteranów. METODY: Porównaliśmy doświadczenia wojenne zgłaszane przez weteranów w populacyjnej próbie 304 weteranów wojny w Zatoce Perskiej. 304 weteranów wojny w Zatoce Perskiej: 144 przypadki, które spełniały wcześniej ustalone kryteria dla GWI i 160 osób z grupy kontrolnej. W analizach uwzględniono podgrupy weteranów i czynniki zakłócające zmienne zostały uwzględnione w analizach. WYNIKI: Doświadczenia związane z rozmieszczeniem i częstość występowania GWI różniły się znacząco w zależności od lokalizacji weteranów w teatrze. Wśród personelu, który przebywał w Iraku lub Kuwejcie, gdzie miały miejsce wszystkie bitwy, GWI był najsilniej związany ze stosowaniem tabletek bromku pirydostygminy [iloraz szans (OR) = 3,5; 95% przedział ufności (CI): 1,7, 7,4] i przebywaniem w odległości 1 mili od eksplodującego pocisku SCUD (OR = 3,1; 95% CI: 1,5, 6,1). W przypadku weteranów, którzy pozostali w obszarach wsparcia, GWI było istotnie związane tylko z osobistym stosowaniem pestycydów, ze zwiększoną częstością występowania (OR = 12,7; 95% CI: 2,6, 61,5) w stosunkowo małej podgrupie, która która nosiła mundury pokryte pestycydami, z których prawie wszyscy stosowali również pestycydy na skórę. Służba bojowa nie była istotnie związana z GWI. WNIOSKI: Wyniki potwierdzają rolę ograniczonej liczby ekspozycji wojennych w etiologii GWI, które różniły się pod względem znaczenia w zależności od środowiska w którym służyli weterani. --- TŁO: Pojawiło się wiele pytań dotyczących konsekwencji zdrowotnych dla weteranów weteranów wojny w Zatoce Perskiej, ale przede wszystkim kwestie dotyczące kobiet, które zostały rozmieszczone w bezprecedensowej liczbie. Niewiele wiadomo na temat konsekwencji konsekwencje dla kobiet stresorów wojennych w ogóle lub środowiskowych i związanych z pracą. związanych z pracą, specyficznych dla teatru wojny w Zatoce Perskiej. METODY: Warstwowa próba 525 kobiet wzięła udział w badaniu po wojnie wojnie i ponownie w badaniu uzupełniającym 2 lata później. Rama próbkowania była stratyfikowany według komponentu Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych (czynny, gwardia lub rezerwa), rozmieszczenie (w teatrze lub gdzie indziej) oraz status rodzicielski (rodzic lub nierodzic). nie-rodzic). Pomiary obejmowały elementy dotyczące ogólnego zdrowia fizycznego, zdrowia specyficznego dla płci, "syndromu wojny w Zatoce Perskiej" i emocjonalnych reakcji na reakcje emocjonalne na wojnę, w tym objawy zespołu stresu pourazowego (PTSD). WYNIKI: Do opisu fizycznego i emocjonalnego stanu zdrowia kobiet w dwóch punktach czasowych po i emocjonalnego zdrowia kobiet w dwóch punktach czasowych po wojnie. Kobiety wysłane do zgłaszały znacznie więcej ogólnych, a także specyficznych dla płci problemów zdrowotnych niż problemy zdrowotne niż kobiety rozmieszczone gdzie indziej. Grupa powszechnych problemów zdrowotnych wysypka skórna, kaszel, depresja, niezamierzona utrata masy ciała, bezsenność i problemy z pamięcią. problemy z pamięcią. Kobiety służące w teatrze również zgłaszały znaczny problemy związane z płcią w porównaniu do kobiet służących gdzie indziej. gdzie indziej. WNIOSKI: Ustalenia sugerują potrzebę monitorowania szeregu specyficznych skutków zdrowotnych, w tym tych dotyczących zdrowia ginekologicznego i reprodukcyjnego.
Jakie problemy z pamięcią są zgłaszane w "syndromie wojny w Zatoce Perskiej"?
Utrata pamięci i dysmnezja to problemy z pamięcią zgłaszane w "syndromie wojny w Zatoce Perskiej". Pacjenci cierpiący na ten zespół często
niespecyficzne objawy, takie jak zmęczenie, wysypka skórna, bóle głowy, mięśni i stawów oraz dysfunkcje seksualne.