CEL: Peroksiredoksyna-2 (PRDX-2) jest przeciwutleniaczem i białkiem podobnym do chaperonu krytycznym dla funkcjonowania komórek. W tym badaniu sprawdzono, czy poziomy limfocytów PRDX-2 w limfocytach zmienia się w ciągu 1 miesiąca po ćwiczeniach ultra-wytrzymałościowych. METODY: Dziewięciu mężczyzn w średnim wieku wzięło udział w jednoetapowym, wielodniowym, 233-kilometrowym (145 (145 mil) bieg ultra-wytrzymałościowy. Krew została pobrana bezpośrednio przed (Pre), po zakończeniu / przejściu na emeryturę (Post) i po wyścigu w dniu 1, dniu 7 i 28. dniu. Lizaty limfocytów zbadano pod kątem PRDX-2 poprzez redukcję i nieredukującą SDS-PAGE z western blottingiem. W podgrupie mężczyzn, którzy ukończyli wyścig (n = 4), zbadano stan oligomeryczny PRDX-2 (wskazujący na status redoks). zbadano. WYNIKI: Ćwiczenia ultra-wytrzymałościowe spowodowały znaczące zmiany w limfocytach PRDX-2 (F(4,32) 3,409, p = 0,020, η(2) = 0,299): 7 dni po wyścigu poziomy PRDX-2 w limfocytach spadły do 30% wartości sprzed wyścigu (p = 0,013) i powrócił do niemal normalnego poziomu w dniu 28. Żele nieredukujące wykazały, że dimeryczny PRDX-2 (wewnątrzkomórkowe zredukowane monomery PRDX-2) był zwiększony u trzech z czterech osób bezpośrednio po wyścigu, co wskazuje na "odpowiedź antyoksydacyjną". odpowiedź". Co więcej, monomeryczna PRDX-2 była również zwiększona bezpośrednio po wyścigu u dwóch z czterech osób kończących wyścig, co wskazuje na uszkodzenie oksydacyjne, które nie było wykrywalne do dnia 7. WNIOSKI: Limfocyt PRDX-2 był obniżony poniżej normalnego poziomu 7 dni po ćwiczeniach ultra-wytrzymałościowych. Nadmierna akumulacja reaktywnych form tlenu indukowana przez ćwiczenia ultra-wytrzymałościowe może leżeć u podstaw wyczerpania limfocytów PRDX-2 poprzez wyzwalanie jej obrotu po utlenieniu. Niski poziom PRDX-2 w limfocytach może wpływać na funkcjonowanie komórek i częściowo wyjaśniać doniesienia o rozregulowanej odporności po ćwiczeniach ultrawytrzymałościowych. --- Najnowsze dowody sugerują, że nieprawidłowa aktywacja kinazy zależnej od cyklin 5 (cdk5) jest krytycznym sygnałem śmierci w udarze mózgu. Jednak mechanizm(y), przez przez który cdk5 promuje śmierć jest niejasny. Rolę cdk5 komplikują obserwacje, że cdk5 może występować w obserwacje, że cdk5 może istnieć w wielu regionach komórkowych i posiadać zarówno charakterystykę zarówno pro-przeżycia, jak i pro-śmierci. W szczególności, krytyczna rola cytoplazmatycznego lub jądrowego cdk5 w jury neuronów in vivo jest niejasna. Dlatego też gdzie cdk5 był aktywowany w modelach niedokrwienia i jak manipulacja cdk5 w różnych przedziałach może wpływać na śmierć neuronów. Tutaj pokazujemy krytyczną funkcję cytoplazmatycznego cdk5 zarówno w ogniskowych, jak i globalnych modelach udaru in vivo. udaru in vivo. Cdk5 jest aktywowany w cytoplazmie, a ekspresja DNcdk5 zlokalizowanej w cytoplazmie jest ochronna. Co ważne, wykazaliśmy również enzym antyoksydacyjny Prx2 (peroksydoksyna 2) jako krytyczny cytoplazmatyczny cel cdk5. cdk5. W przeciwieństwie do tego, rola cdk5 w jądrze jest zależna od kontekstu. Po ogniskowym niedokrwieniu, jądrowa cdk5 jest aktywowana i funkcjonalnie istotna podczas gdy nie ma dowodów na taką aktywację po globalnym niedokrwieniu. Co ważne, czynnik wzmacniający miocyty 2D (MEF2D), wcześniej opisany jądrowy cel cdk5 jądrowego cdk5 in vitro, jest również fosforylowany przez cdk5 po ogniskowym niedokrwieniu. niedokrwienia. Ponadto ekspresja MEF2D w tym paradygmacie łagodzi śmierć. Łącznie, nasze wyniki odnoszą się do krytycznej kwestii aktywności cdk5 jak również definiują krytyczne substraty zarówno dla cytoplazmatycznej i jądrowej aktywności cdk5 w dorosłych modelach udaru mózgu. --- Zbadaliśmy białka reagujące na wysoką lub niską dawkę napromieniowania przy użyciu proteomikę na dwuwymiarowym (2D) PAGE, a także wpływ starzenia się komórek na odpowiedzi na promieniowanie w astrocytach szczurów w różnym wieku. Po napromieniowaniu 5 Gy, względna obfitość peroksiredoksyny 2, enzymu przeciwutleniającego, i lateksyny, inhibitora karboksypeptydazy. Indukcja tych białek była hamowana przez starzenie się, co sugeruje, że odpowiedź na wysokie dawki promieniowania zmniejszała się wraz z wiekiem. Względna obfitość fragmentu czynnika elongacji 2 (EF-2) wzrosła po 3 godzinach i zmniejszyła się po 24 godzinach od napromieniowania dawką 0,1 Gy. Czasowe wzmocnienie fragmentu EF-2 z powodu napromieniowania niską dawką było tłumione przez starzenie. Ponieważ odpowiedź adaptacyjną na promieniowanie w hodowanych astrocytach zaobserwowano 3 h, ale nie 24 h po napromieniowaniu 0,1 Gy i stłumiona przez starzenie się, jak wcześniej zmiany fragmentu EF-2 odpowiadały odpowiedzi adaptacyjnej na promieniowanie. odpowiedź na promieniowanie. Zbadaliśmy również profile fosfobiałkowe, uzyskując względną względna obfitość fosfo-EF-1beta i fosfo-beta-aktyny została zmieniona przez 0,1 Gy napromieniowanie; jednak starzenie się nie wpłynęło na zmianę fosfo-EF-1beta i fosfo-beta-aktyny, w przeciwieństwie do fragmentu EF-2. Wyniki sugerują, że fragment EF-2 był potencjalnym kandydatem na białko odpowiedzialne za odpowiedź adaptacyjną na promieniowanie odpowiedź adaptacyjną na promieniowanie w hodowanych astrocytach. --- W przypadku czerniaka przejście do fazy pionowego wzrostu jest krytycznym etapem konwersji do śmiertelnej choroby nowotworowej. Tutaj przedstawiamy pierwsze dowody na to, że enzym antyoksydacyjny odgrywa kluczową rolę w tym przejściu. Odkryliśmy, że enzym antyoksydacyjny peroksiredoksyna-2 (Prx2) odwrotnie skorelowany z zdolnością przerzutową ludzkich komórek czerniaka. Wyciszenie ekspresji Prx2 stymulowało proliferację i migrację, podczas gdy ektopowa ekspresja Prx2 wywoływała odwrotny efekt. Badania mechanistyczne wykazały, że Prx2 negatywnie regulował stan aktywacji Src/ERK, co z kolei wzmacniało funkcję połączeń adhezyjnych przez zwiększenie ekspresji E-kadheryny i zależną od fosfo-Y654 zależną od fosfo-Y654 retencję β-kateniny w błonie plazmatycznej. W mysich komórkach komórek czerniaka, wyciszenie Prx2 zwiększyło przerzuty do płuc in vivo. Co ciekawe, naturalny związek gliotoksyna, o którym wiadomo, że wywiera aktywność podobną do Prx, hamował proliferację i migrację, a także przerzuty do płuc czerniaka komórek czerniaka z niedoborem Prx2. Ogólnie rzecz biorąc, nasze odkrycia ujawniają, że Prx2 jest kluczowym regulatorem inwazji i przerzutów w czerniaku, a także sugerują strategię farmakologiczną strategię farmakologiczną, aby skutecznie zmniejszyć śmiertelne złośliwe formy tej choroby. choroby. --- Przeciwciała przeciwko komórkom śródbłonka (AECA) są często wykrywane w układowym zapaleniu naczyń, które wpływa na naczynia krwionośne o różnych rozmiarach. Aby zrozumieć patogenną rolę AECA w układowym zapaleniu naczyń, próbowaliśmy zidentyfikować antygenów docelowych dla AECA za pomocą podejścia proteomicznego. Białka wyekstrahowane z ludzkich komórek śródbłonka żyły pępowinowej (HUVEC) zostały rozdzielone przez dwuwymiarową elektroforezę, a następnie przeprowadzono Western blotting przy użyciu surowic od pacjentów z układowym zapaleniem naczyń. W rezultacie uzyskano 53 autoantygenowe białka dla AECA, z których dziewięć zidentyfikowano za pomocą spektrometrii masowej. spektrometrii mas. Jednym ze zidentyfikowanych białek była peroksydoksyna 2 (Prx2), enzym antyoksydacyjny. enzym antyoksydacyjny. Częstość występowania autoprzeciwciał anty-Prx2, mierzona metodą testem immunoenzymatycznym (ELISA), była znacząco wyższa w układowym zapaleniu naczyń (60% w porównaniu do naczyń (60%) w porównaniu do tych w chorobach kolagenowych bez klinicznego kolagenowych bez klinicznego zapalenia naczyń (7%, P < 0-01) i osób zdrowych (0%, P < 0-01). Ponadto miana zmieniały się równolegle z aktywnością choroby w czasie. Obecność obecność autoprzeciwciał anty-Prx2 korelowała istotnie z podwyższeniem poziomu d-dimerów w surowicy i kompleksu trombina-antytrombina (P < 0-05). Analiza immunocytochemiczna ujawniła, że żywe komórki śródbłonka wyrażały Prx2 na swojej powierzchni. Co ciekawe, stymulacja HUVEC króliczymi przeciwciałami anty-Prx2 zwiększała wydzielanie interleukiny (IL)-6, IL-1β, IL-1ra, onkogenu regulowanego wzrostem (GRO)-α, czynnika stymulującego tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF), czynnika stymulującego tworzenie kolonii granulocytów czynnik stymulujący kolonie granulocytów (GM-CSF), IL-8 i białko chemoatrakcyjne monocytów (MCP)-1 ponad dwukrotnie w porównaniu z immunoglobuliną króliczą (Ig)G. Podsumowując, nasze dane sugerują, że autoprzeciwciała anty-Prx2 byłyby użytecznym markerem ogólnoustrojowego zapalenia naczyń i byłyby zaangażowane w procesy zapalne ogólnoustrojowego zapalenia naczyń. procesy zapalne układowego zapalenia naczyń. --- Peroksiredoksyna-2 (Prdx2), silny reduktant nadtlenków, jest trzecim najbardziej obfitym białkiem w erytrocytach i można oczekiwać, że odgrywa ważną rolę. białko w erytrocytach i można oczekiwać, że będzie odgrywać główną rolę w obrony oksydacyjnej komórki. Jednak w tym badaniu eksperymenty z erytrocytami od myszy z zaburzonym genem Prdx2 wykazały, że komórki nie były bardziej wrażliwe na egzogenny H(2)O(2) lub nadtlenki organiczne niż typ dziki. Wewnątrzerytrocytarny H(2)O(2) był jednak zwiększony, co wskazuje na ważną rolę dla Prdx2 w detoksykacji endogennie generowanego H(2)O(2). Wyniki te są zgodne z propozycjami, że Prdx2 czerwonych krwinek działa stechiometrycznie, a nie katalitycznie w redukcji nadtlenków. Dodatkowe eksperymenty z myszami z z uszkodzonymi genami katalazy lub peroksydazy glutationowej (Gpx1) wykazały, że Gpx1 jest jedynym enzymem erytrocytów, który redukuje nadtlenki organiczne. Komórki katalazy(-/-) były łatwo utleniane przez egzogenny H(2)O(2). Komórki pozbawione zarówno katalazy, jak i Gpx1 były bardziej wrażliwe na egzogenny H(2)O(2) niż komórki pozbawione tylko katalazy. Model kinetyczny zaproponowany wcześniej w celu zracjonalizowania wyników z erytrocytami Gpx1(-/-) pasuje również do danych z komórkami Prdx2(-/-) i wskazuje, że chociaż Gpx1 i Prdx2 uczestniczą w usuwaniu endogennego H(2)O(2), Prdx2 odgrywa większą rolę. Chociaż tempo produkcji H(2)O(2) w krwinkach czerwonych jest dość niska, myszy z niedoborem Prdx2 są anemiczne, co sugeruje ważną rolę w erytropoezie. erytropoezie. --- Peroksydoksyna 2 (Prx2), peroksydaza zależna od tiolu, jest trzecim najbardziej obfitym białkiem w erytrocytach. białko w erytrocytach, a jego brak u myszy typu knock-out powoduje niedokrwistość hemolityczną. Stwierdziliśmy, że w ludzkich erytrocytach Prx2 była niezwykle wrażliwy na utlenianie przez H(2)O(2), ponieważ dimeryzację zaobserwowano po ekspozycji 5 x 10(6) komórek/ml na 0,5 muM H(2)O(2). W przeciwieństwie do Prx2 w limfocytach Jurkat T Prx2 był odporny na nadmierne utlenianie (utlenianie cysteiny tiolu do kwasu sulfinowego/sulfonowego) w erytrocytach. Redukcja dimeryzowanego Prx2 w erytrocytach zachodziła bardzo powoli, a odwrócenie następowało stopniowo w ciągu w ciągu 20 minut. W hemolizatach wykryto bardzo niską aktywność reduktazy tioredoksyny. hemolizatach. Postulujemy, że ogranicza to szybkość regeneracji Prx2 i ta nieefektywność recyklingu zapobiega nadmiernemu utlenianiu Prx2. Stwierdziliśmy również że Prx2 był utleniany przez endogennie generowany H (2) O (2), który był głównie pochodzący głównie z autooksydacji hemoglobiny. Nasze wyniki pokazują, że w Prx2 jest niezwykle skuteczny w niekatalitycznym wychwytywaniu H(2)O(2). Chociaż nie działa jako klasyczny enzym antyoksydacyjny, jego wysokie stężenie i wrażliwość na substraty stężenie i wrażliwość na substrat pozwalają mu skutecznie radzić sobie z niskimi stężeniami H(2)O(2) . Te unikalne właściwości redoks mogą tłumaczyć jego nieredundantną rolę w obronie erytrocytów przed stresem oksydacyjnym. --- CEL: Wiele badań wykazało, że wytwarzanie reaktywnych form tlenu (ROS) wzrasta podczas różnicowania komórek C2C12 pochodzących z mięśni. Peroksiredoksyna-2 (Prx-2) jest obfitym enzymem ssaków, który chroni przed stresem oksydacyjnym. stresem oksydacyjnym. Jednak rola Prx-2 w różnicowaniu mięśni nie została zbadana. nie została zbadana. WYNIKI: W tym badaniu wykazaliśmy, że ekspresja Prx-2 wzrasta podczas różnicowania i regeneracji mięśni w odpowiedzi na egzogenny H(2)O(2). Ten występuje tylko w liniach komórkowych mioblastów, ponieważ nie zaobserwowano wzrostu ekspresji Prx-2 zaobserwowano w liniach komórkowych NIH3T3, MEF, Chang lub HEK293. Przeciwutleniacze przeciwutleniacze, N-acetylo-L-cysteina (NAC) i 4,5-dihydroksy-1,3-benzenodisulfonian (Tiron), zarówno hamowały miogenezę, jak i ekspresję Prx-2. Co więcej, Prx-2 był regulowany na poziomie transkrypcji przez NF-κB podczas różnicowania komórek C2C12 pochodzących z mięśni. Stwierdziliśmy również, że hamowanie kinazy fosfatydyloinozytolu 3 (PI3K) blokuje aktywację NF-κB i hamuje ekspresję Prx-2. ekspresję Prx-2. Co ciekawe, nokaut Prx-2 zwiększył poziomy ekspresji innych enzymów antyoksydacyjnych, w tym wszystkich innych członków rodziny Prx, tioredoksyny-1 (Trx-1) i katalazy, ale także zwiększyło akumulację endogennych ROS podczas różnicowania mięśni. endogennych ROS podczas różnicowania mięśni. INNOWACJA: W tym badaniu po raz pierwszy wykazaliśmy, że Prx-2 jest nieuregulowana podczas różnicowania i regeneracji mięśni. WNIOSEK: Prx-2 jest regulowany w górę poprzez szlak PI3K/NF-κB i łagodzi stres oksydacyjny podczas różnicowania mięśni. stres oksydacyjny podczas różnicowania i regeneracji mięśni. --- Mechanizmy leżące u podstaw skuteczności terapeutycznej litu w przewlekłym leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej leczeniu choroby afektywnej dwubiegunowej nie są dokładnie poznane. Przydatne informacje można uzyskać poprzez identyfikację genów, które są różnie regulowane podczas przewlekłego leczenia litem. leczenia litem. W tym celu wykorzystaliśmy technologię mikromacierzy do zidentyfikować mRNA, które ulegają różnej ekspresji w ludzkiej neuronalnej linii komórkowej która była stale utrzymywana w terapeutycznych poziomach litu przez 33 dni. Co istotne, w przeciwieństwie do innych transkryptomów, w których wykorzystano głównie komórki gryzoni gryzoni i ograniczonej liczby badanych genów, wykorzystaliśmy ludzkie komórki sondowane za pomocą większej liczby 44 000 mikromacierzy genowych. W sumie 671 różnie regulowanych transkryptów, po skorygowaniu o fałszywe odkrycia zidentyfikowano, z czego odpowiednio 347 i 324 były regulowane w górę i w dół. i w dół. Peroksiredoksyna 2 (PRDX2), enzym antyoksydacyjny, była najbardziej regulowany w górę, podczas gdy tribbles homolog 3 (TRB3), białko proapoptotyczne, było białko proapoptotyczne, co sugeruje korzystny wpływ litu na komórki neuronalne. Kilka z najbardziej regulowanych genów jest nowych, niescharakteryzowanych i koduje białka o nieznanej funkcji. białka o nieznanej funkcji. Różnicowo wyrażane geny związane z metabolizmem metabolizmem fosfoinozytolu obejmują te kodujące fosfatydyloinozytol 4-fosforan 5-kinazę typu II alfa (PIP5K2A), domenę powtórzeń WD, białko oddziałujące z fosfoinozytydem białko oddziałujące z fosfoinozytydem 1 (WIPI49), tribbles homolog 3 (TRB3) i sorting nexin 14 (SNX14). Interaktom białkowy wykorzystujący niektóre z najistotniej regulowanych genów zidentyfikowano kinazę białkową C (PKC) jako główny cel działania litu, podczas gdy globalna analiza wszystkich 671 różnie wyrażonych genów zidentyfikowała szlak kinazy białkowej aktywowanej mitogenami jako najbardziej regulowany. Lista wysoce regulowanych genów, oprócz kodowania domniemanych celów dla środków antymanicznych, powinna okazać się przydatna w definiowaniu nowych ścieżek lub lepszym zrozumieniu mechanizmów mechanizmów leżących u podstaw procesu stabilizacji nastroju. --- Reaktywne formy tlenu są zaangażowane w owulację. Celem tego badania było zbadanie regulacji gonadotropin enzymów antyoksydacyjnych sulfiredoksyny (Srx) i peroksiredoksyna 2 (PRDX2) ekspresja i modyfikacja podczas owulacji proces u szczurów. Podawanie przeciwutleniaczy in vivo zmniejszyło szybkość owulacji i ekspansję cumulusów. Leczenie LH zwiększyło poziom H(2)O(2) w ciągu 15 min, co z kolei indukowało ekspresję genu Srx w hodowanych pęcherzykach przedowulacyjnych. Leczenie pęcherzyków przedowulacyjnych katalazą tłumiło stymulujący wpływ LH na fosforylację Akt. wpływ LH na fosforylację Akt. Stymulowane przez LH lub H(2)O(2) poziomy mRNA Srx były tłumione przez inhibitory czynników przeciwutleniających i kinazy MAPK. Wstrzyknięcie in vivo wstrzyknięcie in vivo końskiej gonadotropiny kosmówkowej-ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej (hCG) stymulowane Srx mRNA w ciągu 1 godziny w komórkach ziarnistych, ale nie w komórkach thecal przedowulacyjnych pęcherzyków przedowulacyjnych. Poziomy białka Srx były stymulowane od 3 godzin po wstrzyknięciu hCG. Analiza immunofluorescencyjna wykazała, że oocyty wyrażały białko Srx. Ponadto, leczenie hCG zwiększyło ekspresję Srx w komórkach ziarnistych muralu, theca i komórkach cumulus, ale białko Srx nie zostało wykryte w ciałach żółtych. Gen ekspresja PRDX2, zidentyfikowanego jako zmodyfikowany enzym zależny od Srx, była stymulowana przez gonadotropiny. Analiza hybrydyzacji in situ wykazała, że PRDX2 mRNA wykryto w oocytach i komórkach theca, a także w komórkach ziarnistych niektórych pęcherzyków antralnych i przedowulacyjnych. Wysokie poziomy mRNA PRDX2 wykryto w ciałkach żółtych. Całkowite poziomy białka PRDX2 nie zostały zmienione przez gonadotropiny. gonadotropiny. Jednak poziomy hiperoksydowanego PRDX2 wzrosły w ciągu 2-3 h po wstrzyknięciu hCG. Podsumowując, stymulacja gonadotropinami ekspresji Srx i modyfikacja PRDX2 w jajniku sugerują istnienie systemu system antyoksydacyjny w celu utrzymania produkcji i eliminacji H (2) O (2) podczas w okresie okołoowulacyjnym. --- Wiadomo, że peroksydoksyna 2 (PRDX2) działa jako enzym przeciwutleniający, którego główną funkcją jest redukcja którego główną funkcją jest redukcja H(2)O(2) w komórkach. Naszym celem było zbadanie ekspresji PRDX2 w jajnikach myszy i zbadanie funkcji tego białka w apoptozie komórek ziarnistych (GC). Stwierdziliśmy, że ekspresja białka PRDX2 w atretycznych GC pęcherzykowych była znacznie wyższa niż w zdrowych GC pęcherzykowych. GC. W warunkach in vitro transfekcja siRNA ukierunkowana na gen Prdx2 hamowała proliferację i indukowała proliferację i indukowała apoptozę pierwotnych GC. Ponadto, Tłumienie PRDX2 skutkowało zwiększeniem endogennego H(2)O(2), oraz zdolność do eliminacji egzogennego H(2)O(2) była osłabiona. Ekspresja PRDX2 i czynnika jądrowego kappa-light-chain-enhancer aktywowanych komórek B (NFKB), którego aktywność była hamowana przez wiązanie z IKB, wzrosła w GCs traktowanych z różnymi stężeniami H(2)O(2) przez 30 min. Jednakże, nie było znaczącej w cytoplazmatycznej ekspresji IKB. W 2 godziny po leczeniu H(2)O(2), jądrowy poziom ekspresji NFKB został zmniejszony, cytoplazmatyczna ekspresja IKB została zwiększona, a ekspresja PRDX2 pozostała niezmieniona. Wyciszenie genu Prdx2 spowodowało wczesne zmiany w ekspresji NFKB i IKB w pierwotnie hodowanych GCs w porównaniu do komórek kontrolnych. Podsumowując, dane te sugerują, że PRDX2 odgrywa ważną rolę w hamowaniu apoptozy w GC i że działania PRDX2 mogą być związane z ekspresją NFKB i IKB.
Jakim typem enzymu jest peroksydoksyna 2 (PRDX2)?
Peroksiredoksyna 2 (PRDX2) jest enzymem przeciwutleniającym, który wykorzystuje reszty cysteinowe do rozkładu nadtlenków.
Peroksiredoksyna 2 (PRDX2), enzym redukujący nadtlenek wodoru i nadtlenki lipidów
Peroksiredoksyna 2 (Prx2) jest peroksydazą zależną od tioli.