Obecnie jedynym zatwierdzonym lekiem dostępnym w ogólnoustrojowej terapii atopowego zapalenia skóry jest cyklosporyna. atopowego zapalenia skóry jest cyklosporyna; jednak na podstawie aktualnych danych z opublikowanych badań badań, azatiopryna, metotreksat i mykofenolan mofetylu lub kwas mykofenolowy mogą być podawane poza wskazaniami. mogą być podawane poza wskazaniami. Niektóre leki biologiczne dostępne na rynku, które zostały zatwierdzone do stosowania w innych wskazaniach (ustekinumab, rytuksymab, tocilizumab) zostały z powodzeniem z powodzeniem stosowane u kilku pacjentów z atopowym zapaleniem skóry. Pierwsze na świecie prospektywne kontrolowane badania z biologicznym ludzkim przeciwciałem anty-IL4R dupilumabu we wskazaniu "atopowe zapalenie skóry" zostały opublikowane w 2014 roku. Badania te zmotywowały (1) do rozszerzenia badań na dupilumab i (2) do klinicznego przetestowania antagonizowania innych cząsteczek docelowych spolaryzowanego TH2, atopowego zapalenia, np. IL-13, IL-31, IL-22, TSLP i CRTH2. Szereg badań klinicznych Obecnie trwa rekrutacja do wielu badań klinicznych w tym obszarze, które dostarczą nowych, interesujących informacji na temat przyszłych podejść terapeutycznych w atopowym zapaleniu skóry. --- Równolegle ze stałym postępem w kierunku lepszego poznania patobiologii astmy patobiologii astmy, potencjalna przydatność terapii antycytokinowych staje się jedną z kluczowych koncepcji jako jedna z kluczowych koncepcji w nowo opracowywanych metodach leczenia tej powszechnej choroby dróg oddechowych. powszechnej choroby dróg oddechowych. W szczególności, biorąc pod uwagę kluczową rolę odgrywaną przez interleukiny (IL)-4 i IL-13 w patofizjologii najbardziej typowych aspektów astmy, takich jak przewlekłe zapalenie dróg oddechowych, przebudowa tkanek i nadreaktywność oskrzeli, te plejotypy nadreaktywność oskrzeli, te plejotropowe cytokiny są obecnie uważane za odpowiednie cele terapeutyczne. cele terapeutyczne. Wśród niedawno opracowanych leków biologicznych przeciw astmie, przeciwciało monoklonalne przeciwciało monoklonalne dupilumab jest bardzo obiecujące ze względu na jego zdolność do hamowania biologicznego działania zarówno IL-4, jak i IL-13. Rzeczywiście, dupilumab zapobiega interakcjom IL-4/13 z podjednostką α kompleksu receptora IL-4. A wykazało, że u pacjentów z trudną do kontrolowania astmą, dupilumab może znacznie zmniejszyć liczbę zaostrzeń astmy i poprawić objawy oddechowe oraz czynność płuc. płuc; efekty te były równoległe do znacznego zmniejszenia T-helper 2 związanych z biomarkerami stanu zapalnego. Konieczne są jednak dalsze większe i i dłuższe badania są wymagane, aby rozszerzyć i zweryfikować te wstępne wyniki, a także a także do dokładnego zbadania profilu bezpieczeństwa i tolerancji dupilumabu. --- W 2013 r. opublikowano aktualizację parametru praktycznego dotyczącego atopowego zapalenia skóry (AZS) przy użyciu ustalonego systemu klasyfikacji do określania kategorii dowodów i siłę zaleceń. Od czasu poprzedniej aktualizacji w 2004 r. dokonano szeregu obserwacji dotyczących bariery skórnej i rozregulowania układu odpornościowego w AZS z ważnymi implikacjami terapeutycznymi. Kluczowym dodatkiem do algorytmu leczenia algorytmu leczenia opartego na naszym zrozumieniu, że normalnie wyglądająca skóra u pacjentów z AZS u pacjentów z AZS nie jest normalna, jest terapia proaktywna. Badania z zastosowaniem zarówno miejscowych steroidami i miejscowym inhibitorem kalcyneuryny wykazały, że u pacjentów z nawracającym AZS nawracającym AZS, jeśli są oni w stanie usunąć lub prawie usunąć wyprysk, wówczas dwa razy w tygodniu proaktywne leczenie normalnie wyglądającej skóry, która ma tendencję do zaostrzeń prowadzi do lepszej kontroli choroby. W przypadku trudnych do leczenia pacjentów wartość jest potwierdzona w aktualizacji parametrów praktyki. Ponadto, immunoterapia alergenowa jest obecnie rozważana u wybranych pacjentów z AZS i nadwrażliwością na aeroalergeny. aeroalergenami. Poza parametrami praktycznymi, opracowywane są nowe podejścia do oceniane są nowe podejścia do niedoboru filagryny. W odniesieniu do dysregulacji immunologicznej, dupilumab, w pełni ludzkie przeciwciało monoklonalne skierowane na podjednostkę alfa receptora IL-4 wykazano ostatnio skuteczność w leczeniu dorosłych z umiarkowaną do ciężkiej postacią AZS. umiarkowanym do ciężkiego AZS. --- CEL PRZEGLĄDU: U niewielkiego odsetka pacjentów z astmą występuje ciężka charakteryzującą się uporczywą obturacją przepływu powietrza, nadreaktywnością dróg oddechowych nadreaktywnością dróg oddechowych i eozynofilowym zapaleniem dróg oddechowych. Niniejszy przegląd koncentruje się na skuteczności klinicznej hamowania odpowiedzi zapalnej, w której pośredniczą limfocyty T pomocnicze 2-cytokiny za pomocą przeciwciał monoklonalnych skierowanych przeciwko immunoglobulinie E (IgE), interleukinie (IL)-5 i IL-4/IL-13 u pacjentów z ciężką astmą oporną na leczenie. Najnowsze ustalenia: Heterogeniczność zapalenia dróg oddechowych w ciężkiej astmie doprowadziła do rozpoznania wielu patofizjologicznie odrębnych endotypów astmy ciężkiej. endotypów. Biomarkery są opracowywane i oceniane w celu identyfikacji tych endotypy i kierować stosowaniem określonych leków biologicznych u odpowiednich pacjentów którzy pozostają niekontrolowani wysokimi dawkami wziewnych kortykosteroidów i długo działających leków długo działających leków rozszerzających oskrzela lub doustnych kortykosteroidów. Przykłady obejmują skuteczność omalizumabu u pacjentów z ciężką, oporną na leczenie astmą atopową charakteryzującą się podwyższonym całkowitym IgE w surowicy, mepolizumab, reslizumab i benralizumab u pacjentów z nawracającymi zaostrzeniami eozynofilowymi charakteryzującymi się eozynofilią we krwi i plwocinie eozynofilią pomimo stosowania wysokich dawek kortykosteroidów oraz lebrikizumab, pitrakinra, dupilumab i tralokinumab, które są ukierunkowane na szlaki sygnałowe IL-4/IL-13 u pacjentów z eozynofilią. u pacjentów z astmą eozynofilową lub podwyższonym stężeniem periostyny w surowicy. STRESZCZENIE: W przypadku ciężkiej astmy opornej na leczenie, zarówno zrozumienie podstawowych mechanizmów patofizjologicznych napędzających zapalenie dróg oddechowych, jak i identyfikacja odpowiednich biomarkerów u poszczególnych pacjentów ma kluczowe znaczenie dla stosowania leków biologicznych i monoklonalnych. biologicznych i przeciwciał monoklonalnych, które są ukierunkowane na konkretne procesy patologiczne. procesy patologiczne. --- TŁO: Ciężkie atopowe zapalenie skóry (AZS) ma duże niezaspokojone zapotrzebowanie na skuteczne i bezpieczne terapie. i bezpiecznych środków terapeutycznych. W badaniach wczesnej fazy dupilumab, w pełni ludzki mAb ukierunkowany na receptor IL-4 α, znacznie poprawił aktywność choroby, ale efekt blokady IL-4/IL-13 na AD na poziomie molekularnym nie został scharakteryzowany. CELE: Staraliśmy się ocenić modulację przez dupilumab sygnatury molekularnej AD. molekularnej AD. METODY: Przeprowadziliśmy analizy transkryptomiczne próbek biopsji skóry przed i po leczeniu próbek biopsji skóry od pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego AZS leczonych co tydzień 150 lub 300 mg dupilumabu lub placebo. WYNIKI: U pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano zaostrzenie transkryptomu AD. pacjentów. Dupilumab poprawił sygnaturę AD w sposób zależny od dawki. Ekspresja genów regulowanych w górę w zmianach AD zmniejszyła się u pacjentów leczonych dupilumabem o 26% (95% CI, 21% do 32%) i 65% (95% CI, 60% do 71%) dla leczenia odpowiednio 150 i 300 mg. Geny regulowane w dół w zmianach AD wzrosły o 21% (95% CI, 16% do 27%) i 32% (95% CI, 26% do 37%) w przypadku dupilumabu (odpowiednio 150 i 300 mg). Zmiany molekularne odpowiadały poprawie wyników klinicznych. Wyniki. Podpis leczenia dupilumabem składający się z 821 sond (> 2-krotna zmiana, P < .05) znacząco modulowana w grupie otrzymującej 300 mg dupilumabu w 4. tygodniu w porównaniu z wartością wyjściową zidentyfikowano w tym zestawie próbek. Znaczące (P < .05) zmniejszenie ekspresji mRNA genów związanych z hiperplazją (K16 i MKI67), komórkami T i komórkami dendrytycznymi (CD1 i MKI67). i komórek dendrytycznych (CD1b i CD1c) oraz silne hamowanie chemokin związanych z TH2 chemokin (CCL17, CCL18, CCL22 i CCL26) odnotowano bez znaczącej modulacji genów związanych z TH1 (IFNG). WNIOSKI: Jest to pierwszy raport pokazujący szybką poprawę sygnatury molekularnej AD za pomocą terapii celowanej przeciwko receptorowi α IL-4. Dane te sugerują, że IL-4 i IL-13 napędzają złożoną, skoncentrowaną na TH2 oś zapalną u pacjentów z AD. u pacjentów z AD.
Które interleukiny są hamowane przez Dupilumab?
Dupilumab, w pełni ludzkie przeciwciało monoklonalne, które blokuje interleukinę-4 i interleukinę-13, wykazał skuteczność u pacjentów z astmą i podwyższonym poziomem eozynofilów.