CEL: Piętnaście procent przypadków choroby Leśniowskiego-Crohna (CD) jest diagnozowanych w starszym wieku. w starszym wieku i wykazują lokalizację w okrężnicy i zachowanie zapalne. Odpowiedzi serologiczne odpowiedzi na antygeny drobnoustrojów jelitowych są związane z określonymi fenotypami i mogą różnić się w zależności od wieku w momencie diagnozy. Naszym celem było zidentyfikowanie związku między a odpowiedzią na antygeny drobnoustrojów jelitowych. PACJENCI I METODY: Poziomy przeciwciał przeciwko Saccharomyces cerevisiae (ASCA) immunoglobulin A i G (IgA i IgG), przeciwciał przeciwko zewnętrznej porinie Escherichia coli (anty-Omp-C), przeciwciała przeciwko klostridialnej flagellinie (anty-CBir-1) i okołojądrowe przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofilów (p-ANCA) porównano u pacjentów według wieku w trzech grupach diagnostycznych: pacjenci zdiagnozowani w wieku <40 lat, ≥40-59 lat i ≥60 lat. Dla każdego antygenu pacjenci z przeciwciałami w pierwszym, drugim, trzecim i czwartym kwartylu przypisano wynik wynoszący odpowiednio 1, 2, 3 lub 4. Poszczególne wyniki zostały dodane, aby utworzyć kwartyl reprezentujący skumulowaną ilościową odpowiedź immunologiczną. WYNIKI: Osiemnastu, 17 i 12 pacjentów zostało zdiagnozowanych w wieku <40, 40-59 i ≥60 lat. Większość (71%) miała chorobę krętniczo-kątniczą w najmłodszej grupie w porównaniu do 36% w najstarszej grupie (P=0,001). Średnie miana ASCA IgA i IgG były podwyższone w najmłodszej grupie wiekowej w porównaniu do starszych grup (odpowiednio P=0,19 i P=0,13). Średnie wyniki sumy kwartylowej dla poziomów przeciwciał wynosiły 7,2±2,8 u pacjentów zdiagnozowanych w wieku <40 lat, 4,9±2,9 w grupie wiekowej 40-59 lat i 5,6±2,6 w grupie wiekowej ≥60 lat (P=0,06). WNIOSEK: Tendencja w kierunku zmniejszonej skumulowanej odpowiedzi immunologicznej na antygeny jelitowe związane z CD zaobserwowano u pacjentów z CD zdiagnozowanych w starszym wieku w porównaniu z młodszymi pacjentami. Odpowiedzi gospodarza na antygeny drobnoustrojów mogą być mniej ważna w IBD o starszym początku i może przyczyniać się do odmiennego fenotypu w tej grupie. fenotypu w tej grupie. --- Celem badania było zbadanie wpływu wieku w momencie rozpoznania choroby Leśniowskiego-Crohna Crohna na lokalizację i przebieg choroby u pacjentów z Tunezji. METODY: Do badania włączono wszystkich pacjentów hospitalizowanych z powodu choroby Leśniowskiego-Crohna w latach 1993-2002. w latach 1993-2002. Zostali oni posegregowani według wieku w momencie diagnozy w następujący sposób: poniżej 20 lat, 20-39 lat i 40 lat lub więcej. Wszyscy pacjenci zostali sklasyfikowani w czasie ostatniej wizyty do jednego z trzech podtypów choroby (niepowikłanej, zaostrzającej się i powikłanej). powikłanej, zaostrzającej się i przetokowej) według klasyfikacji wiedeńskiej. Choroba Leśniowskiego-Crohna została również opracowana według lokalizacji (jelito kręte, jelito krętniczo-kątnicze, okrężnica i wyższa lokalizacja). miejsce). WYNIKI: Sześćdziesięciu jeden pacjentów (50,4%) było w wieku 20-39 lat, a 43 pacjentów (35,5%) miało 40 lat i więcej. Zajęcie okrężnicy występowało istotnie częściej (46,5%) w grupie 40 lat i starszych w porównaniu z grupą 20-39 lat (24,6%) (p = 0.01). Podtyp bez powikłań występował istotnie częściej (58,1%) w grupie 40 lat i starszej w porównaniu z grupą 20-39 lat (39,3%) (p = 0.05). Częstość potrzeby operacji z jakiegokolwiek wskazania w chorobie Leśniowskiego-Crohna nie różniła się istotnie w zależności od wieku. WNIOSKI: W tym badaniu choroba Leśniowskiego-Crohna zdiagnozowana u pacjentów z Tunezji, którzy w wieku 40 lat i starszych często miała lokalizację w okrężnicy i mniej ciężki fenotyp wspierając koncepcję heterogeniczności genetycznej. --- TŁO: Wiadomo, że u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna wiek w momencie zachorowania wpływa na przebieg kliniczny choroby. CELE: Celem tego badania jest poszukiwanie związku między wiekiem wystąpienia choroby Leśniowskiego-Crohna a stosowaniem leków biologicznych w jej leczeniu. Crohna a stosowaniem leków biologicznych w jej leczeniu. METODY: Dokonaliśmy przeglądu dokumentacji medycznej 127 pacjentów weteranów z chorobą Crohna Crohna leczonych w naszym szpitalu i porównaliśmy różnice w wieku w momencie między pacjentami, którzy otrzymywali leki biologiczne, a tymi, którzy ich nie otrzymywali. WYNIKI: Średni wiek naszych pacjentów wynosił 54,9 ± 15,4 roku, a 34% z nich otrzymywało obecnie lub otrzymywało wcześniej leczenie lekami biologicznymi. W przypadku osób stosujących leki biologiczne średni wiek w momencie rozpoznania choroby Leśniowskiego-Crohna wynosił 32,3 ± 12,2 roku, w porównaniu z 43,7 ± 16,3 roku w przypadku osób, które nie biologicznych (P = 0,005). Zależność ta pozostała istotna nawet po uwzględnieniu nasilenia choroby. Częstotliwość stosowania leków biologicznych zmieniała się odwrotnie wraz z wiekiem w momencie diagnozy. W przypadku pacjentów, u których diagnozę postawiono przed 21 lat, 55,5% stosowało leki biologiczne, podczas gdy żaden pacjent w wieku >70 lat w momencie rozpoznania nie stosował leków biologicznych. Nie stwierdziliśmy istotnej korelacji między stosowaniem leków biologicznych a czasem trwania choroby, paleniem tytoniu lub pochodzeniem etnicznym. Choroba okołoodbytnicza i i współistniejące zapalenie stawów były istotnie związane ze stosowaniem leków biologicznych. WNIOSKI: U naszych pacjentów weteranów z chorobą Leśniowskiego-Crohna częstotliwość z lekami biologicznymi zmieniała się odwrotnie proporcjonalnie do wieku w momencie wystąpienia choroby. --- TŁO I CELE: Choroba Leśniowskiego-Crohna (CD) zdiagnozowana u pacjentów pediatrycznych ma bardziej agresywny fenotyp i przebieg. bardziej agresywny fenotyp i przebieg, z większą częstością występowania zajęcia górnego odcinka przewodu pokarmowego niż występowaniem zajęcia górnego odcinka przewodu pokarmowego niż u dorosłych. Jednakże, badania nie uwzględniały jednak różnic w testach diagnostycznych. Naszym celem było czy faktycznie CD zdiagnozowana w dzieciństwie ma inny wynik niż CD zdiagnozowana u dorosłych. CD zdiagnozowana u dorosłych. METODY: Przeprowadziliśmy kompleksowe przeglądy kart medycznych 571 pacjentów z CD (451 z pełnymi danymi), którzy byli obserwowani w jednej klinice chorób zapalnych jelit w Winnip w Winnipeg w Kanadzie w latach 1993-2012. Dla określonych przedziałów czasowych przedziałach czasowych, określiliśmy rodzaje i liczbę wykonanych badań obrazowych oraz parametry fenotypu choroby, w tym wiek w momencie rozpoznania zgodnie z klasyfikacją Klasyfikacja Montreal (A1 zdiagnozowano <17 lat, A2 zdiagnozowano 17-40 lat i A3 zdiagnozowano >40 lat). WYNIKI: W ciągu 1 roku od rozpoznania, wyższy odsetek pacjentów z grupy A1 miał zajęcie górnego odcinka przewodu pokarmowego i chorobę krętniczo-kątniczą (L3) niż u pacjentów A2 lub A3. pacjentów. Różnice te można częściowo wyjaśnić badaniami diagnostycznymi wykonanymi w tym okresie. diagnostycznymi przeprowadzonymi w tym okresie. Chociaż pacjenci A1 przeszli więcej obszerniejsze badania obrazowe, występowała u nich mniejsza częstość występowania powikłanej choroby, szczególnie w porównaniu z pacjentami z grupy A3. Po medianie okresu obserwacji wynoszącej 11,1 roku powikłanej choroby (B2 [strukturyzująca] lub B3 [penetrująca]) była podobna w 3 grupach. podobny w 3 grupach. Niemniej jednak, pod koniec okresu badania, wskaźniki operacji jamy brzusznej związanych z chorobą zapalną jelit były istotnie niższe dla pacjentów A1 niż A2 (iloraz szans, 0,63; 95% przedział ufności, 0,41-0,98) ale nie dla pacjentów A3 (iloraz szans, 0,71; 95% przedział ufności, 0,40-1,27). WNIOSKI: Na podstawie analizy bazy danych różnych grup wiekowych pacjentów z CD, badania fenotypów choroby wśród różnych kohort powinny uwzględniać różne wzorce oceny obrazowania diagnostycznego. Nasze dane pokazują że chociaż dzieci są narażone na zwiększone ryzyko choroby panenterycznej, nie są one częściej niż dorośli mają bardziej skomplikowaną chorobę lub są poddawane zabiegom chirurgicznym. --- WPROWADZENIE: Nie jest jasne, czy ostatnie postępy terapeutyczne poprawiły wzrost dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna (ChLC). wzrost dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna (CD). CEL: Ocena częstości występowania niskorosłości i słabego wzrostu oraz ich związku z przebiegiem choroby i terapią u dzieci z CD. związek z przebiegiem choroby i terapią u dzieci z CD. CO JUŻ WIADOMO WIADOMO NA TEN TEMAT: Opóźnienie wzrostu może wystąpić u dzieci z chorobą Leśniowskiego-Crohna (CD). Crohna (CD). Obecna terapia CD w Wielkiej Brytanii jest mniej prawdopodobna niż wcześniej. wiąże się z długotrwałym stosowaniem glikokortykoidów. CO WNIOSKUJE NINIEJSZE BADANIE: Pomimo postępów w terapii, niski wzrost i powolny rozwój nadal występują u dzieci z CD. Istnieje potrzeba opracowania prostych i i spójnych definicji wzrostu, które mogą zidentyfikować słaby wzrost u dzieci z przewlekłą chorobą. przewlekłą chorobą. METODY: Dane antropometryczne i dane dotyczące leczenia 116 dzieci (68 mężczyzn) z średnią (zakres) wieku w momencie diagnozy wynoszącą 10,8 lat (4,9-15,5) i średnią wieku w momencie maksymalnej obserwacji (MF) 15,4 lat (9,4-19,3) zostały zbadane retrospektywnie w momencie diagnozy (T0), w 1 (T1), 2 (T2) i 3 lata (T3) po diagnozie oraz w MF. WYNIKI: W T0 średni wynik SD wzrostu (HtSDS) wynosił -0,5 (-3,3 do 2,6) w porównaniu ze średnim wynikiem HtSDS rodziców. średniego rodzicielskiego HtSDS wynoszącego 0,2 (-2,0 do 01,4) (p=0,002). W T1, T2, T3 i MF, średnia HtSDS wynosiła -0,6 (-4,8 do 7,8), -0,6 (-2,9 do 2,2), -0,7 (-3,6 do 2,5) i -0,5 (-3,5 do 2,9), odpowiednio. Średnia prędkość Ht (HV) SDS w T1, T2, T3 i MF wynosiła -1,4 (-7,4 do 7,4), -0,6 (-7,5 do 6,1), -0,1 (-6,6 do 7,6) i 0,6 (-4,8 do 7,8), odpowiednio (p<0,05). W ostatecznych modelach HtSDS był ujemnie związany ze stosowaniem prednizolonu (p=0,0001), azatiopryny (p=0,0001), metotreksatu (p=0,0001) i SDS masy ciała (WtSDS) (p=0,0001). HVSDS był pozytywnie powiązany z wiekiem (p=0,0001) i WtSDS (p=0,01). ΔHtSDS był związany negatywnie z stosowaniem prednizolonu (p<0,02). WNIOSEK: Chociaż obecna terapia CD jest związana z poprawą tempa wzrostu przez pierwsze kilka lat, znaczna część dzieci pozostaje niska. niski. Badanie to podkreśla również potrzebę spójności w opisywaniu wzrostu dzieci z chorobami przewlekłymi. u dzieci z chorobami przewlekłymi. --- TŁO: Naszym celem była ocena różnic w perforacji choroby zachowanie, nasilenie choroby i objawy pozajelitowe (EIM) u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna (CD) według rasy. MATERIAŁY I METODY: Zidentyfikowaliśmy pacjentów ambulatoryjnych z CD ocenianych na University of Maryland Gastroenterology Faculty Practice lub Baltimore Veterans Affairs Maryland Health Care System, w latach 1997-2005. Oceniliśmy wiek w momencie diagnozy, zachowanie choroby, lokalizację choroby, potrzebę operacji i EIM. WYNIKI: Rasa nie była związana z zachowaniem w przypadku choroby perforującej (względne ryzyko ryzyko [RR] 0,79, 95% przedział ufności [CI] 0,46-1,35), potrzebą operacji (RR 0,89, 95% CI 0,56-1,12) i EIM CD (RR 0,77, 95% CI 0,46-1,27). Pacjenci rasy białej byli istotnie bardziej narażeni na chorobę jelita krętego, podczas gdy pacjenci afroamerykańscy Amerykanie byli istotnie bardziej narażeni na choroby jelita krętego i okrężnicy. i okrężnicy. Wiek w chwili rozpoznania poniżej 40 lat (iloraz szans [OR] 4,41, 95% CI 1,84-10,56) i choroba jelita krętego (OR 2,39, 95% CI 1,24-4,63) były niezależnymi czynnikami ryzyka niezależnymi czynnikami ryzyka perforacji. Podobnie, wiek w momencie diagnozy młodszy niż 40 lat (OR 2,79, 95% CI 1,45-5,33), choroba jelita krętego (OR 3,76, 95% CI 1,66-8,48) i choroba krętniczo-kątnicza (OR 2,57, 95% CI 1,21-5,46) były związane z koniecznością operacji. Płeć żeńska (OR 4,23, 95% CI 1,87-9,58) i dodatni wywiad rodzinny dodatni wywiad rodzinny w kierunku CD (OR 3,45, 95% CI 1,49-8,0) były związane z objawami wspólnymi objawami CD. DYSKUSJA: Nie wykryliśmy różnic w zachowaniu choroby, nasileniu lub EIM w zależności od rasy. Chociaż pacjenci afroamerykańscy częściej mieli jelita krętego lub okrężnicy, czynniki te nie miały wpływu na zachowanie choroby lub nasilenie. --- TŁO: Przeanalizowaliśmy cechy związane ze zwiększonym ryzykiem osteoporozy u pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna na Malcie. METODA: Osiemdziesięciu trzech pacjentów z potwierdzoną histologicznie i endoskopowo chorobą Leśniowskiego-Crohna Crohna poddano badaniu gęstości kości DEXA i przeanalizowano ich cechy fenotypowe. przeanalizowano ich charakterystykę fenotypową. WYNIKI: Stwierdzono istotny związek między wskaźnikiem masy ciała a gęstością mineralną kości (P = 0,00). a gęstością mineralną kości (P = 0,004) oraz istotną różnicę w punktacji T w zależności od wieku w momencie diagnozy (Klasyfikacja Montrealska: P = 0,0006) przy czym pacjenci, u których zdiagnozowano <17 lat (n = 13), mieli niższe wyniki T niż pacjenci zdiagnozowanych w starszych grupach wiekowych (n = 70). Wystąpiła znacząca różnica między wynikami T pacjentów leczonych infliksymabem (n = 33) i tych, którzy nie byli leczeni (n = 50, P = 0,0058). Pacjenci z wysokimi skumulowanymi kortykosteroidami (>10 mg/d przez >3 miesiące, n = 18) mieli niższą gęstość mineralną kości niż pacjenci otrzymujący mniejsze dawki kortykosteroidów. niższą gęstość mineralną kości niż pacjenci, którzy otrzymywali mniejsze dawki kortykosteroidów (P = 0,013). Nie było jednak znaczącej różnicy w punktacji T u pacjentów w zależności od lokalizacji choroby (P = 0,18), typu choroby (P = 0,64), płci (P = 0,30) i historii resekcji jelita krętego (P = 0,68). Nie stwierdzono również istotnej korelacji między czasem trwania choroby a punktacją T (biodro) (P = 0,61). WNIOSKI: Niski wskaźnik masy ciała, wczesny początek choroby, wysokie dawki kortykosteroidów i terapia czynnikiem martwicy nowotworów α są związane ze zwiększonym ryzykiem osteoporozy. osteoporozy. Niższe wyniki T u pacjentów przyjmujących infliksymab występują, ponieważ pacjenci pacjenci otrzymujący tę terapię mają bardziej nasilony stan zapalny, który jest związany z podwyższonymi czynnikami osteoklastogennymi, a nie jako efekt uboczny działania przeciwnowotworowego czynnika martwicy-α.
Jaki jest najbardziej prawdopodobny wiek rozpoznania choroby Leśniowskiego-Crohna (CD)?
Choroba Leśniowskiego-Crohna charakteryzuje się dwumodalnym rozkładem wieku rozpoznania choroby. Szczyty (20 i 50 lat) mogą reprezentować różne fenotypy lub różne wpływy genetyczne i/lub środowiskowe między osobami młodszymi i starszymi. Gdy częstość występowania choroby Leśniowskiego-Crohna związana z wiekiem została wykreślona dla wszystkich krajów, z których takie dane były dostępne, szczyty największej częstości przypadków wystąpiły w wieku od 15 do 25 lat i były zbieżne z podobnym szczytem reprezentującym liczbę płatów Peyera w funkcji wieku. W przypadku osób stosujących leki biologiczne średni wiek w momencie rozpoznania choroby Leśniowskiego-Crohna wynosił 32,3 ± 12,2 lat, w porównaniu z 43,7 ± 16,3 lat w przypadku osób, które nie otrzymywały leków biologicznych (P = 0,005).