CEL: To randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie fazy IIb oceniano skuteczność, bezpieczeństwo, tolerancję i farmakokinetykę empagliflozyny u pacjentów z cukrzycą typu 2. METODY: Czterystu ośmiu pacjentów (nieleczonych lub po 4-tygodniowym okresie randomizowano do otrzymywania empagliflozyny w dawce 5, 10 lub 25 mg raz dziennie, placebo lub metforminę podawaną w sposób otwarty przez 12 tygodni. Pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana stężenia hemoglobiny A1c (HbA1c) po 12 tygodniach. WYNIKI: Po 12 tygodniach leczenia empagliflozyna wykazała zależne od dawki zmniejszenie stężenia HbA1c w stosunku do wartości wyjściowej [5 mg: -0,4%, 10 mg: -0,5%, 25 mg: -0,6%; wszystkie p < 0,0001 w porównaniu z placebo (+0,09%)]. Glukoza w osoczu na czczo (FPG) zmniejszyła się empagliflozyną [5 mg: -1,29 mmol/l, 10 mg: -1,61 mmol/l, 25 mg: -1,72 mmol/l; wszystkie dawki p < 0,0001 w porównaniu z placebo (+0,04 mmol/l)]. Masa ciała zmniejszyła się we wszystkich grupach empagliflozyny (wszystkie dawki p < 0,001 vs placebo). Częstość występowania zdarzeń niepożądanych (AE) była podobna w grupach placebo (32,9%) i empagliflozyny (29,9%). empagliflozyny (29,1%). Najczęściej zgłaszanymi zdarzeniami niepożądanymi empagliflozyny były były: częstomocz (3,3% w porównaniu z 0% w przypadku placebo), pragnienie (3,3% w porównaniu z 0% w przypadku placebo) i zapalenie nosa i gardła (2,1% w przypadku placebo). zapalenie nosogardzieli (2,0% vs. 1,2% dla placebo). AE zgodne z zakażeniami dróg moczowych (UTI) zgłoszono u czterech (1,6%) pacjentów przyjmujących empagliflozynę w porównaniu z jednym (1,2%) przyjmującym placebo. (1,2%) przyjmujących placebo. Infekcje narządów płciowych zgłoszono u pięciu (2%) pacjentów przyjmujących przyjmujących empagliflozynę w porównaniu z 0% przyjmujących placebo. Żadne ZUM ani infekcje narządów płciowych nie doprowadziły do przedwczesnego przerwania leczenia. przedwczesnego przerwania leczenia. WNIOSKI: U pacjentów z cukrzycą typu 2 empagliflozyna powodowała zależne od dawki, klinicznie istotne obniżenie poziomu HbA1c i FPG oraz masy ciała w porównaniu z placebo. Empagliflozyna była dobrze tolerowana z korzystnym profilem bezpieczeństwa. --- Nefropatia cukrzycowa jest główną przyczyną schyłkowej niewydolności nerek u ludzi w świecie zachodnim. Niedawny rozwój inhibitorów kotransportera Na+-glukozy 2 (SGLT2) oferuje nową terapię przeciwcukrzycową poprzez zwiększone wydalanie glukozy. wydalanie glukozy. Czy strategia ta wywiera korzystny wpływ na rozwój nefropatii cukrzycowej typu 2? nefropatii cukrzycowej typu 2 jest nadal w dużej mierze niejasne. Zbadaliśmy działanie specyficznego inhibitora SGLT2 empagliflozyny u myszy BTBR.Cg-Lep<ob>/WiscJ (BTBR ob/ob), u których spontanicznie rozwija się nefropatia cukrzycowa typu 2. W pierwszym eksperymencie myszy BTBR ob/ob otrzymywały dietę zawierającą 300 ppm empagliflozynę lub dietę placebo przez 12 tygodni. W drugim eksperymencie, Myszy BTBR ob/ob otrzymywały 1 μg-kg masy ciała (-1) - dzień (-1) ANG II w celu wywołania nadciśnienia tętniczego nadciśnienie tętnicze i zostały podzielone na te same dwie grupy żywieniowe przez 6 tygodni. W obu eksperymentach leczenie empagliflozyną zwiększało glukozurię, obniżając w ten sposób poziom glukozy we krwi. stężenie glukozy we krwi. Niezależnie od nadciśnienia, empagliflozyna zmniejszała albuminurię u myszy z cukrzycą. u myszy z cukrzycą. Leczenie empagliflozyną wpływało jednak na związany z cukrzycą przerost kłębuszków nerkowych, markery zapalenia nerek i macierz mezangialną tylko u myszy BTBR ob/ob bez nadciśnienia tętniczego. Podsumowując, empagliflozyna wykazała znaczące działanie przeciwhiperglikemiczne, różnicując wczesnych cech nefropatii cukrzycowej u myszy BTBR ob/ob z nadciśnieniem i bez nadciśnienia. bez nadciśnienia. --- TŁO: Leczenie cukrzycy typu 2 niezmiennie wymaga stosowania wielu leków, co może negatywnie wpływać na przestrzeganie zaleceń przez pacjentów. W rezultacie W rezultacie rośnie zainteresowanie stosowaniem kombinacji pojedynczych tabletek, które które mogą zmniejszyć obciążenie związane z przyjmowaniem tabletek. Wiele takich preparatów zawiera metforminę, chociaż środek ten nie jest odpowiedni dla wszystkich pacjentów. Jednopigułkowa kombinacja połączenie inhibitora peptydazy dipeptydylowej-4 linagliptyny z ko-transporterem sodowo-glukozowym inhibitorem kotransportera glukozy 2 empagliflozyną oferuje nową i atrakcyjną opcję, biorąc pod uwagę ich uzupełniające się mechanizmy działania. opcję, biorąc pod uwagę ich uzupełniające się mechanizmy działania. ZAKRES: Publikacje z tytułami zawierającymi słowa kluczowe "linagliptyna" lub "empagliflozyna" zostały zidentyfikowane na podstawie niesystematycznego przeszukiwania PubMed bez bez ograniczeń daty, wraz z abstraktami prezentowanymi na corocznych spotkaniach American Diabetes Association i European Association for the Study of Diabetes w latach 2012-2014. ClinicalTrials.gov został przeszukany pod kątem wpisów zawierających te dwa słowa kluczowe. dwa słowa kluczowe. Uwzględniono również dodatkowe referencje znane autorowi. WYNIKI: Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania linagliptyny i empagliflozyny jako w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi zostały w ramach szeroko zakrojonych programów badań klinicznych. Badania w szczególności oceniające skuteczność/bezpieczeństwo inhibitora peptydazy dipeptydylowej-4/współtransportera glukozy sodu inhibitora kotransportera glukozy 2 w skojarzeniu są ograniczone, ale obejmują dwa badania linagliptyny/empagliflozyny trwające do 52 tygodni. Te badania wykazały, że połączenie linagliptyny i empagliflozyny w jednej tabletce spowodowało kliniczną poprawę kontroli glikemii, która była ogólnie lepsza z poprawą obserwowaną przy stosowaniu samej linagliptyny i empagliflozyny, ale z profilem bezpieczeństwa porównywalnym z profilem profil bezpieczeństwa porównywalny z profilem bezpieczeństwa poszczególnych składników. WNIOSKI: Jednopigułkowa kombinacja linagliptyny i empagliflozyny, z uzupełniającymi się mechanizmami działania uzupełniającymi się mechanizmami działania, jest obiecującą opcją leczenia dla pacjentów z cukrzycą typu 2. Zmniejszyłoby to dzienne obciążenie związane z przyjmowaniem tabletek w tej populacji, potencjalnie poprawiając przestrzeganie zaleceń i optymalizując korzyści z leczenia cukrzycy. z leczenia cukrzycy. --- TŁO: Dowody dotyczące znaczenia obniżania poziomu glukozy w w zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym (CV) pozostają kontrowersyjne. Biorąc pod uwagę wieloaspektową patogenezę miażdżycy w cukrzycy, prawdopodobne jest, że każda interwencja interwencja mająca na celu zmniejszenie tego ryzyka musi dotyczyć czynników ryzyka CV wykraczających poza samą glikemię. samą glikemię. Inhibitor SGLT-2 empagliflozyna poprawia kontrolę glikemii, masy ciała i ciśnienie krwi w monoterapii lub jako dodatek do innych leków przeciwhiperglikemicznych u pacjentów z cukrzycą typu 2. u pacjentów z cukrzycą typu 2. Celem trwającego badania EMPA-REG OUTCOME™ jest określenie długoterminowego bezpieczeństwa empagliflozyny dla układu sercowo-naczyniowego, jak również a także zbadanie potencjalnych korzyści w zakresie wyników makro-/mikronaczyniowych. METODY: Pacjenci, którzy nie byli leczeni farmakologicznie (HbA1c ≥7,0% i ≤9,0%) lub byli na tle terapii obniżającej poziom glukozy (HbA1c ≥7,0% i ≤10,0%) i byli narażeni na wysokie ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych. randomizowano (1:1:1) i leczono empagliflozyną w dawce 10 mg, empagliflozynę w dawce 25 mg lub placebo (podwójnie ślepa próba, podwójna próba pozorowana) nałożone na standard opieki. Pierwszorzędowym wynikiem jest czas do pierwszego wystąpienia zgonu z przyczyn CV zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego niezakończonego zgonem lub udaru mózgu niezakończonego zgonem. Zdarzenia CV będą oceniane prospektywnie przez niezależny komitet ds. zdarzeń klinicznych. Badanie będzie kontynuowane do momentu wystąpienia ≥691 potwierdzonych zdarzeń pierwotnych, zapewniając moc 90%, aby uzyskać górną granicę skorygowanego 95% CI dla współczynnika ryzyka współczynnika ryzyka <1,3 z jednostronnym α wynoszącym 0,025, przy założeniu równego ryzyka między placebo i empagliflozyną (obie dawki łącznie). Hierarchiczne testowanie wyższości wyższości dla wyniku pierwszorzędowego i kluczowych wyników drugorzędowych (czas do pierwszego wystąpienia zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego niezakończonego zgonem, udaru niezakończonego zgonem lub hospitalizacji z powodu niestabilnego udaru mózgu lub hospitalizacji z powodu niestabilnej dusznicy bolesnej), w których osiągnięta. WYNIKI: W okresie od września 2010 r. do kwietnia 2013 r. 592 ośrodki kliniczne randomizowały i leczyły 7034 pacjentów (41% z Europy, 20% z Ameryki Północnej i 19% z Azji). Azji). Na początku badania średni wiek wynosił 63 ± 9 lat, BMI 30,6 ± 5,3 kg/m2, HbA1c 8,1 ± 0,8%, a eGFR 74 ± 21 ml/min/1,73 m2. Oczekuje się, że wyniki badania zostaną przedstawione w 2015. DYSKUSJA: EMPA-REG OUTCOME™ określi bezpieczeństwo CV empagliflozyny w kohorcie pacjentów z typem 2 cukrzycy. kohorcie pacjentów z cukrzycą typu 2 i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, z możliwością wykazać kardioprotekcję. REJESTRACJA BADANIA: Clinicaltrials.gov NCT01131676. --- TŁO: Metformina jest zalecaną farmakoterapią pierwszego rzutu u pacjentów z cukrzycą typu z cukrzycą typu 2. Nie ma zgody co do optymalnej farmakoterapii drugiego rzutu. drugiego rzutu. Porównaliśmy skuteczność i bezpieczeństwo inhibitora kotransportera glukozy sodowej inhibitora kotransportera glukozy 2 empagliflozyny i glimepirydu sulfonylomocznika jako metforminy u pacjentów z cukrzycą typu 2. METODY: W tym podwójnie zaślepionym badaniu fazy 3, pacjenci (w wieku ≥18 lat) z cukrzycą typu 2 i stężeniem HbA1c wynoszącym 7-10%, pomimo leczenia metforminą i diety i ćwiczeń fizycznych, zostali losowo przydzieleni w stosunku 1:1 za pomocą wygenerowanej komputerowo losowej sekwencji, stratyfikowanej według HbA1c, szacowanego wskaźnika filtracji kłębuszkowej (eGFR) przesączania kłębuszkowego (eGFR) i regionu, do empagliflozyny (25 mg raz na dobę, doustnie) lub glimepiryd (1-4 mg raz na dobę, doustnie) jako dodatek do metforminy przez 104 tygodnie. Pacjentom i badaczom maskowano przydział do leczenia. Pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana poziomów HbA1c w stosunku do wartości wyjściowych w 52. i 104. tygodniu. Różnice w pierwszorzędowym punkcie końcowym były najpierw testowane pod kątem równoważności (na podstawie marginesu 0-3%). na marginesie 0-3%). Jeśli wykazano równoważność, różnice w pierwszorzędowym punkcie końcowym w 104. tygodniu punkcie końcowym w 104. tygodniu były następnie testowane pod kątem wyższości. Analiza została przeprowadzona na pełnej analizie - tj. na pacjentach, którzy byli leczeni co najmniej jedną dawką badanego leku i mieli wyjściową wartość HbA1c. To badanie jest zarejestrowane na stronie ClinicalTrials.gov pod numerem NCT01167881. Trwa 104-tygodniowe przedłużenie badania. WYNIKI: W okresie od sierpnia 2010 r. do czerwca 2011 r. 1549 pacjentów zostało losowo losowo przydzielonych do otrzymywania empagliflozyny (n=769) lub glimepirydu (n=780); czterech pacjentów w grupie empagliflozyny nie otrzymało przydzielonego leczenia. Empagliflozyna nie była gorsza od glimepirydu w obu punktach czasowych. W 104. tygodniu skorygowana średnia skorygowana średnia różnica w zmianie HbA1c od wartości wyjściowej dla empagliflozyny w porównaniu z glimepirydem wynosiła -0-11% (95% CI -0-19 do -0-02; p=0-0153 dla wyższości). Zdarzenia niepożądane zgłoszono u 661 (86%) pacjentów leczonych empagliflozyną i 673 (86%) pacjentów leczonych glimepirydem. Poważne zdarzenia niepożądane u 72 (9%) pacjentów w grupie empagliflozyny i 68 (9%) w grupie glimepirydu. glimepirydu. Poważne zdarzenia niepożądane zgłoszono u 119 (16%) pacjentów w grupie w grupie empagliflozyny i 89 (11%) w grupie glimepirydu. Potwierdzone zdarzenia niepożądane związane z hipoglikemią (stężenie glukozy w osoczu ≤3-9 mmol/l lub wymagające pomocy) w 104. tygodniu odnotowano u 19 (2%) pacjentów leczonych empagliflozyną i 189 (24%) pacjentów leczonych glimepirydem. INTERPRETACJA: Empagliflozyna może być skuteczną i dobrze tolerowaną opcją leczenia i dobrze tolerowaną opcją leczenia drugiego rzutu dla pacjentów z cukrzycą typu 2, którzy nie nie osiągnęli dobrej kontroli glikemii na metforminie. FINANSOWANIE: Boehringer Ingelheim i Eli Lilly. --- Wstęp: Sulfonylomoczniki (SU) są powszechnie stosowane w leczeniu cukrzycy typu 2 (T2DM). (T2DM), zwykle jako leczenie drugiego rzutu po niepowodzeniu metforminy. Jednak SU są związane ze słabą trwałością, hipoglikemią i przyrostem masy ciała. przyrostem masy ciała. Empagliflozyna jest inhibitorem kotransportera glukozy sodowej 2 (SGLT2) opracowywanym do leczenia T2DM. W badaniach fazy II/III empagliflozyna zmniejszała hiperglikemię, masę ciała i ciśnienie krwi, z niską częstością występowania hipoglikemii. hipoglikemii. Celem tego badania fazy III jest porównanie działania empagliflozyny i glimepirydu SU jako terapii drugiego rzutu u pacjentów z T2DM nieodpowiednio kontrolowaną metforminą o natychmiastowym uwalnianiu (IR) i dietą/ćwiczeniami. METODA: Po 2-tygodniowym wprowadzeniu placebo, pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy otrzymującej empagliflozynę w dawce 25 mg raz na dobę (raz na dobę) lub glimepiryd w dawce 1-4 mg raz na dobę, metodą podwójnie ślepej próby przez 2 lata. lat, oprócz metforminy IR. Pacjenci, którzy wezmą udział w początkowym 2-letnim okresie randomizacji będą kwalifikować się do 2-letniego przedłużenia z podwójnie ślepą próbą. z podwójnie ślepą próbą. Pierwszorzędowym punktem końcowym jest zmiana poziomu HbA1c w stosunku do wartości wyjściowej. Drugorzędowe punkty końcowe to zmiana masy ciała w stosunku do wartości wyjściowej, częstość występowania potwierdzonej hipoglikemii hipoglikemii oraz zmiany skurczowego i rozkurczowego ciśnienia krwi. Eksploracyjne punkty końcowe obejmują markery wydzielania insuliny, skład ciała i analizy respondentów. analizy. Punkty końcowe dotyczące bezpieczeństwa obejmują częstość występowania zdarzeń niepożądanych (AE) (w tym makro- i mikronaczyniowe zdarzenia niepożądane) oraz zmiany w stosunku do wartości wyjściowych w klinicznych parametrach laboratoryjnych. klinicznych parametrów laboratoryjnych. WYNIKI: W okresie od sierpnia 2010 r. do czerwca 2011 r. 1549 pacjentów poddano randomizacji, a 1545 pacjentów poddano leczeniu. 1545 pacjentów było leczonych. Na początku badania średnia wieku (SD) wynosiła 55,9 (10,4) lat, HbA1c wynosił 7,92 (0,84)%, wskaźnik masy ciała 30,11 (5,59) kg/m², skurczowe ciśnienie krwi 133,5 (15,5) kg/m². wynosiło 133,5 (15,9) mmHg, a rozkurczowe ciśnienie krwi wynosiło 79,5 (9,4) mmHg. DYSKUSJA: Jest to największe badanie porównujące skuteczność i bezpieczeństwo stosowania inhibitora inhibitora SGLT2 z SU u pacjentów z T2DM nieodpowiednio kontrolowaną metforminą. metforminą. Oprócz określenia wpływu tych terapii na kontrolę glikemii w długim okresie, badanie to zbada wpływ na na czynność komórek beta, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego i markery czynności/uszkodzenia nerek. funkcji/uszkodzenia nerek. Wyniki pomogą w wyborze leczenia drugiego rzutu u pacjentów z T2DM, którzy leczenia u pacjentów z T2DM, u których zawiodła metformina. REJESTRACJA BADANIA: Clinicaltrials.gov NCT01167881. --- TŁO: Inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2), które obejmują kanagliflozynę, dapagliflozynę i empagliflozynę, stanowią nową klasę leków leki przeciwhiperglikemiczne. W niewielu badaniach oceniano ich koszt w przeliczeniu na odpowiedź, przy czym "koszt w przeliczeniu na odpowiedź" to całkowity koszt wybranego leku podzielony przez wynikającą z tego zmianę poziomu hemoglobiny glikowanej (HbA1c). CEL: Zbadanie kosztu leków z grupy inhibitorów SGLT2 w przeliczeniu na zmniejszenie HbA1c u pacjentów z cukrzycą typu 2, którzy byli leczeni przez 26 tygodni kanagliflolem. przez 26 tygodni kanagliflozyną, dapagliflozyną lub empagliflozyną. METODY: Koszt leku w przeliczeniu na odpowiedź dla każdego z 3 leków z osobna został oceniono na podstawie danych z podzbioru badań klinicznych omówionych w informacjach informacji o przepisywaniu każdego leku, które były badaniami kontrolowanymi placebo oceniające każdy lek jako monoterapię, podwójną terapię (w połączeniu z metforminą) i potrójną terapię (w połączeniu z metforminą). potrójnej terapii (w połączeniu z metforminą i pochodną sulfonylomocznika) u pacjentów z niekontrolowaną cukrzycą typu 2. Hurtowy koszt nabycia każdego leku w USA w 2015 r. dla każdego leku został wykorzystany do obliczenia kosztów leczenia każdym lekiem w okresie 26 tygodni. Średni koszt na odpowiedź dla każdego leku zdefiniowano jako koszt leku na receptę dla każdego inhibitora SGLT2. każdego inhibitora SGLT2, podzielony przez średnią, skorygowaną o placebo redukcję HbA1c po 26 tygodniach. WYNIKI: Koszt leku na jednostkę dawki był taki sam dla kanagliflozyny (100 mg lub 300 mg), dapagliflozyny (5 mg lub 10 mg) i empagliflozyny (10 mg lub 25 mg) i wynosił 11,43 USD. $11.43. Koszt leku na 1% redukcję HbA1c skorygowaną o placebo różnił się w zależności od leku i dawki. i dawki, w wyniku różnic w odpowiedziach na leczenie dla każdego z 3 leków. każdego z 3 leków. Koszty w przeliczeniu na odpowiedź dla kanagliflozyny 100 mg w monoterapii, w monoterapii, podwójnej terapii i potrójnej terapii wahały się od 2286 do 3355 USD, a dla kanagliflozyny 300 mg, od 1793 do 2702 USD. Koszty w przeliczeniu na odpowiedź dla dapagliflozyny 5 mg w monoterapii i terapii podwójnej (terapia potrójna nie była potrójna terapia nie była dostępna w czasie badania) wynosił od 4161 do 5201 USD; koszt dla dapagliflozyny w dawce 10 mg wynosił od 2972 do 4161 USD. Koszty w przeliczeniu na odpowiedź dla empagliflozyny w dawce 10 mg wynosił od 2972 do 3467 USD w monoterapii, podwójnej i potrójnej terapii. i potrójnej terapii; koszt empagliflozyny 25 mg wahał się od 2311 do 3467 USD. od 2311 do 3467 USD. WNIOSEK: Proste analizy, takie jak koszt leku na 1% redukcję HbA1c skorygowaną o placebo zmniejszenie HbA1c, mogą być przydatne przy rozważaniu dodania leków przeciwhiperglikemicznych do planu opieki zdrowotnej. --- Leczeniu pacjentów z cukrzycą typu 2 zazwyczaj towarzyszy hipoglikemia, jeśli w leczeniu stosowana jest insulina lub pochodne sulfonylomocznika. sulfonylomocznika. Pomijając fakt, że hipoglikemie są główną przeszkodą w osiągnięcia pożądanego wyrównania cukrzycy, hipoglikemia ma również szereg poważnych konsekwencji klinicznych. poważnych konsekwencji klinicznych. Długotrwała poważna hipoglikemia może prowadzić do nagłej śmierci, zawału serca lub nieodwracalnego uszkodzenia mózgu. Klinicznie istotne klinicznie są również lekkie lub bezobjawowe hipoglikemie, które w znacznym stopniu negatywnie wpływają na jakość życia pacjenta. Zastosowanie nowoczesnych nowoczesnych technologii w ciągłym monitorowaniu glikemii wykazało, że występowanie bezobjawowych hipoglikemii jest znacznie wyższe niż się spodziewaliśmy i że w dużej mierze w dużej mierze obejmują nocną hipoglikemię. Hipoglikemia jest związana z podwyższonym poziomem zwiększonym poziomem depresji, lęku, niezadowolenia z leczenia i większą liczbą wizyt w gabinecie lekarskim. z większą liczbą wizyt w gabinecie lekarskim. Hipoglikemia nocna ma negatywny wpływ na negatywny wpływ na jakość snu, może upośledzać funkcje poznawcze i wydajność następnego dnia. wydajność następnego dnia. Zapobieganie hipoglikemii jest zatem jednym z podstawowych celów leczenia cukrzycy. z podstawowych celów leczenia cukrzycy, a niskie ryzyko hipoglikemii jest jednym z głównych wśród głównych wymagań, które stawiamy nowo opracowanym lekom przeciwcukrzycowym. leków przeciwcukrzycowych. Znikome ryzyko hipoglikemii, które jest porównywalne z placebo zarówno w monoterapii, jak i w większości połączeń zarówno w monoterapii, jak i w większości kombinacji z dostępnymi obecnie lekami przeciwcukrzycowymi. przeciwcukrzycowymi, potwierdzają dane z badań przeprowadzonych z empagliflozyną. Pokazuje to, że niskie ryzyko hipoglikemii jest jedną z zalet gliflozyn, gliflozyn, nowej grupy leków o unikalnym mechanizmie działania, która całkiem niedawno pojawiła się na naszym rynku. niedawno pojawiła się na naszym rynku. --- Dane z pięciu randomizowanych, kontrolowanych placebo badań wielokrotnych dawek doustnych empagliflozyny u pacjentów z cukrzycą typu 2 (T2DM; N = 974; 1-100 mg q.d.; ≤12 tygodni) wykorzystano do opracowania populacyjnego modelu farmakokinetycznego (PK) dla empagliflozyny. dla empagliflozyny. Model składał się z dwukompartmentowej dystrybucji, opóźnionego absorpcji i eliminacji pierwszego rzędu oraz uwzględniał odpowiednie kowariancje. Oszacowania populacyjne (wariancja międzyosobnicza, CV%) doustnego pozornego klirensu doustnego, centralnej i obwodowej objętości dystrybucji oraz klirens międzyprzedziałowy wynosiły odpowiednio 9,87 l/h (26,9%), 3,02 l, 60,4 l (30,8%) i odpowiednio 5,16 l/h. Narzucony allometryczny efekt masy ciała był najbardziej najbardziej wpływową zmienną PK, z maksymalnym wpływem na ekspozycję wynoszącym ±30%, przy użyciu 2,5 i 97,5 percentyla obserwowanej masy ciała w stosunku do mediany obserwowanej masy ciała. obserwowanej masy ciała. Płeć i rasa nie wniosły dodatkowego opisu do zmienności PK PK poza allometrycznym wpływem masy ciała, poza ∼25% większą stałą szybkości wchłaniania doustnego u pacjentów azjatyckich. stała szybkości wchłaniania doustnego u pacjentów azjatyckich. Wiek, całkowite białko i oraz historia palenia tytoniu/ spożywania alkoholu nie miały wpływu na parametry PK. Wykresy predykcyjne były zgodne z obserwowanymi danymi, co sugeruje odpowiedni opis PK empagliflozyny. PK empagliflozyny po wielokrotnym dawkowaniu u pacjentów z T2DM. Brak kowariancji, w tym masy ciała, sugeruje, że w badanej populacji nie było konieczności w badanej populacji i zakresie dawek. --- CEL: Przegląd dostępnych badań empagliflozyny, inhibitora kotransportera sodowo-glukozowego-2 (SGLT2) zatwierdzonego w 2014 roku przez Komisję Europejską. (SGLT2) zatwierdzony w 2014 roku przez Komisję Europejską i Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków do leczenia cukrzycy typu 2 (T2DM). cukrzycy typu 2 (T2DM). ŹRÓDŁA DANYCH: PubMed został przeszukany przy użyciu haseł empagliflozyna, BI 10773 i BI10773, dla wpisów między 1 stycznia 2000 roku a 1 grudnia 2014 roku. Listy referencyjne z wyszukanych artykułów przeszukano ręcznie pod kątem dodatkowych dodatkowych recenzowanych publikacji. SELEKCJA BADAŃ I EKSTRAKCJA DANYCH: Wszystkie publikacje opisujące badania kliniczne empagliflozyny kwalifikowały się do włączenia. SYNTEZA DANYCH: Empagliflozyna jest nowym doustnym inhibitorem SGLT2 stosowanym raz na dobę, o mechanizmie działania niezależnym od β-glutaminy. mechanizm działania, który jest niezależny od funkcji komórek β i szlaku insulinowego. i szlaku insulinowego. Dane z kompleksowego programu badań klinicznych III fazy wykazały jego skuteczność w monoterapii, jako dodatek do innych leków obniżających poziom glukozy i w różnych populacjach pacjentów. W badaniach tych empagliflozyna spowodowała poprawę poziomu glukozy we krwi, a także zmniejszenie masy ciała i ciśnienia krwi. masy ciała i ciśnienia krwi. Empagliflozyna była dobrze tolerowana i nie była związane ze zwiększonym ryzykiem hipoglikemii w porównaniu z placebo. WNIOSKI: Doustny lek przeciwcukrzycowy, empagliflozyna, może być stosowany jako w monoterapii lub razem z innymi lekami obniżającymi poziom glukozy, w tym insuliną, w leczeniu T2DM. --- Połączenie metforminy i sulfonylomocznika jest powszechnie stosowane w cukrzycy typu 2. cukrzycy typu 2. Wielu pacjentów stosujących tę terapię skojarzoną nie osiąga lub glikemii i wymaga dodania trzeciego leku przeciwhiperglikemicznego. środka przeciwhiperglikemicznego. Wśród dostępnych opcji znajdują się inhibitory kotransportera glukozy sodowej 2 (SGLT2) inhibitory, niedawno opracowana klasa leków, które skutecznie poprawiają kontrolę glikemii i są związane z redukcją masy ciała i ciśnienia krwi. ciśnienia krwi. W niniejszym artykule dokonano oceny 24-tygodniowego, randomizowanego, kontrolowanego placebo badania inhibitora SGLT2 empagliflozyny, dodanego do schematów metforminy i sulfonylomocznika. i sulfonylomocznikiem. Empagliflozyna doprowadziła do znacznego zmniejszenia stężenia hemoglobiny glikowanej i glukozy w osoczu na czczo. glukozy w osoczu na czczo, a także masy ciała i skurczowego ciśnienia krwi. Zaobserwowano zdarzenia niepożądane typowe dla inhibitorów SGLT2; w szczególności, infekcje narządów płciowych wystąpiły u większej liczby pacjentów przyjmujących empagliflozynę niż placebo. Ogólnie empagliflozyna była dobrze tolerowana. Wyniki te wskazują, że inhibitory SGLT2 mogą być z powodzeniem dodawane do schematów metforminy i sulfonylomocznika. Inhibitory SGLT2 nie są jedyną opcją terapeutyczną w tej sytuacji klinicznej; jednak na podstawie wtórnych efektów obserwowanych w tym i innych badaniach, wydają się one wydają się mieć szczególną wartość dla pacjentów z otyłością lub nadwagą. --- WPROWADZENIE: Pomimo dostępności licznych leków przeciwcukrzycowych oraz wytycznych dotyczących leczenia, wielu pacjentów z cukrzycą typu 2 (T2DM) nie osiąga nie osiąga zalecanych docelowych wartości kontroli glikemii. Nadal istnieje niezaspokojone zapotrzebowanie na skutecznych i dobrze tolerowanych leków przeciwcukrzycowych, które mogą być stosowane jako monoterapii lub w połączeniu z innymi terapiami w celu poprawy kontroli glikemii u pacjentów z T2DM. Inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2) to nową klasą leków stosowanych w leczeniu T2DM, które zmniejszają hiperglikemię poprzez redukcję nerkowego reabsorpcję glukozy przez nerki, a tym samym zwiększając wydalanie glukozy z moczem. OBSZARY OBJĘTE: W niniejszym artykule dokonano przeglądu właściwości farmakokinetycznych i farmakodynamicznych inhibitora SGLT2. właściwości farmakokinetyczne i farmakodynamiczne inhibitora SGLT2 empagliflozyny, wyniki badań klinicznych klinicznych badających skuteczność empagliflozyny podawanej w monoterapii lub jako terapia dodatkowa w zakresie kontroli glikemii, masy ciała i ciśnienia krwi u pacjentów z T2DM oraz profil bezpieczeństwa i tolerancji empagliflozyny. OPINIA EKSPERTA: Empagliflozyna oferuje dobrą skuteczność glikemiczną, utratę masy ciała, obniżenie ciśnienia tętniczego i niskie ryzyko hipoglikemii. Te atrybuty, w połączeniu z możliwością stosowania w praktycznie dowolnej kombinacji z innymi z innymi lekami przeciwcukrzycowymi i na każdym etapie procesu chorobowego, zapewniają mile widziane nowy środek do naszego arsenału leków pomagających w leczeniu T2DM. --- WPROWADZENIE: Ocena farmakodynamiki, farmakokinetyki, bezpieczeństwa i tolerancji empagliflozyny u japońskich pacjentów z cukrzycą typu 2. tolerancji empagliflozyny u japońskich pacjentów z cukrzycą typu 2. typu 2. MATERIAŁY I METODY: W tym 4-tygodniowym, wielokrotnym badaniu z randomizacją, randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu z grupą równoległą, pacjenci (n = 100) byli randomizowani do otrzymywania 1, 5, 10 lub 25 mg empagliflozyny lub placebo raz na dobę. Kluczowymi punktami końcowymi były: wydalanie glukozy z moczem (UGE), stężenie glukozy w osoczu na czczo (FPG) i ośmiopunktowy profil glukozy. WYNIKI: Dane przedstawiono odpowiednio dla 1, 5, 10, 25 mg empagliflozyny i placebo. i placebo. Skorygowane średnie zmiany UGE od wartości wyjściowej do 27. dnia wynosiły odpowiednio 40,8, 77,1, 80,9, 93,0 i -2,1 g (P < 0,0001 dla wszystkich grup empagliflozyny i placebo). placebo). Skorygowane średnie zmiany FPG od wartości wyjściowej do 28. dnia wynosiły -1,56, -1,96, -2,31, -2,37 i -0,86 mmol/l (P < 0,01 dla wszystkich grup empagliflozyny vs placebo). placebo). Skorygowane średnie zmiany od wartości wyjściowej do 27. dnia w ośmiopunktowym profilu glukozy wynosiły -1,96, -2,21, -2,42, -2,54 i -0,97 mmol/l (P < 0,01 dla wszystkich grup empagliflozyny w porównaniu z placebo). Empagliflozyna osiągała szczytowe stężenie w osoczu stężenie w osoczu 1,5-2 h po podaniu. Średni okres półtrwania eliminacji w stanie stacjonarnym półokresu eliminacji w stanie stacjonarnym wynosił od 13,2 do 18,0 godzin. zdarzeń niepożądanych, występujących częściej w przypadku empagliflozyny (29,1%) niż placebo (9,5%); częstość nie była związana z dawką. WNIOSKI: U japońskich pacjentów z cukrzycą typu 2 empagliflozyna w dawkach do 25 mg raz na dobę przez 4 tygodnie była dobrze tolerowana i skutkowała znaczną poprawę kontroli glikemii w porównaniu z placebo. Badanie to zostało zarejestrowane na stronie ClinicalTrials.gov (nr NCT00885118). --- CELE: Ocena wpływu inhibitora kotransportera glukozy sodowej 2 (SGLT2) empagliflozyny dodawanej do metforminy przez 12 tygodni u pacjentów z cukrzycą typu 2 cukrzycą typu 2. METODY: W tym randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu z zastosowaniem różnych dawek 495 uczestników z cukrzycą typu 2 nieodpowiednio kontrolowaną za pomocą metforminy [stężenie hemoglobiny A1c (HbA1c) >7 do ≤10%] do otrzymywania 1, 5, 10, 25 lub 50 mg empagliflozyny raz na dobę (QD) lub placebo, lub otwartej próby sitagliptyny (100 mg QD), dodaną do metforminy przez 12 tygodni. Pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana HbA1c od wartości wyjściowej do 12. tygodnia (grupy empagliflozyny w porównaniu z placebo). WYNIKI: Obniżenie poziomu HbA1c o -0,09 do -0,56% zaobserwowano w przypadku empagliflozyny po 12 tygodniach, w porównaniu ze wzrostem o 0,15% w przypadku placebo (wartość wyjściowa: 7,8-8,1%). W porównaniu z placebo, empagliflozyna w dawkach od 5 do 50 mg powodowała zmniejszenie stężenia glukozy w osoczu na czczo (-2 do -28 mg/dl w porównaniu z 5 mg/dl w przypadku placebo; p < 0,0001) i masy ciała (-2,3 do -2,9 kg vs. -1,2 kg; p < 0,01). Częstość zdarzeń niepożądanych była ogólnie podobna w przypadku empagliflozyny (29,6-48,6%), placebo (36,6%) i sitagliptyny (35,2%). Wskaźniki hipoglikemii były bardzo niskie i zrównoważone między grupami. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi empagliflozyny były infekcje dróg moczowych (4,0% vs. placebo). zakażenia dróg moczowych (4,0% w porównaniu z 2,8% w przypadku placebo) i częstomocz (2,5% w porównaniu z 1,4% w przypadku placebo). placebo). Infekcje narządów płciowych zgłaszano tylko w przypadku empagliflozyny (4,0%). WNIOSKI: Podawana raz na dobę empagliflozyna jako terapia dodatkowa do metforminy była dobrze dobrze tolerowana, z wyjątkiem zwiększonej liczby zakażeń narządów płciowych i powodowała obniżenie HbA1c, stężenia glukozy w osoczu na czczo i masy ciała u pacjentów z cukrzycą typu 2 nieodpowiednio kontrolowanej podczas monoterapii metforminą. --- Empagliflozyna, (2S,3R,4R,5S,6R)-2-[4-chloro-3-[[4-[(3S)-oxolan-3-yl]oxyphenyl]methyl]phenyl]-6-(hydroxymethyl)oxane-3,4,5-triol został niedawno zatwierdzony przez FDA do leczenia przewlekłej cukrzycy typu 2. cukrzycy typu 2. W niniejszym raporcie przedstawiamy syntezę znakowanej węglem-13 i węglem-14 empagliflozyny. Empagliflozyna znakowana węglem-13 została przygotowana w pięciu etapach i w 34% ogólnej wydajności chemicznej, zaczynając od komercyjnie dostępnego α-D-glucose-[(13)C6]. Na potrzeby radiosyntezy atom węgla 14 został wprowadzony w trzech różnych pozycjach cząsteczki. W pierwszej syntezie, węgiel-14 δ-lakton kwasu D-(+)-glukonowego został użyty do przygotowania specyficznie znakowanej empagliflozyny w węglu-1 ugrupowania cukrowego w czterech etapach i w 19% ogólnej wydajności radiochemicznej. wydajność radiochemiczna. Empagliflozynę znakowaną węglem-14 z radioaktywnym atomem w pozycji benzylowej uzyskano w ośmiu etapach i z 7% ogólną wydajnością radiochemiczną. wydajności radiochemicznej. W ostatniej syntezie, jednolicie znakowany węglem 14 fenol został użyty do otrzymania [(14)C]empagliflozyny w ośmiu etapach i z 18% ogólną wydajnością radiochemiczną. wydajności radiochemicznej. We wszystkich tych radiosyntezach aktywność właściwa związków były wyższe niż 53 mCi/mmol, a czystość radiochemiczna wynosiła powyżej 98,5%. --- Wstęp: Inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2) obniżają glikemię poprzez zwiększając wydalanie glukozy z moczem. Fizjologiczna odpowiedź na farmakologicznie indukowaną ostrą lub przewlekłą glikozurię nie została zbadana w cukrzycy u ludzi. METODY: Oceniliśmy 66 pacjentów z cukrzycą typu 2 (62 ± 7 lat, BMI = 31,6 ± 4,6 kg/m(2), HbA1c = 55 ± 8 mmol/mol, średnia ± SD) na początku badania, po pojedynczej dawce i po 4-tygodniowym leczeniu. dawce i po 4-tygodniowym leczeniu empagliflozyną (25 mg). W każdym punkcie w każdym punkcie czasowym pacjenci otrzymywali mieszany posiłek połączony z podawaniem glukozy i kalorymetrią pośrednią. i kalorymetrią pośrednią. WYNIKI: Zarówno pojedyncza dawka, jak i przewlekłe leczenie empagliflozyną powodowały glikozurię na czczo (mediana, 7,8 [rozstęp międzykwartylowy {IQR}, 4,4] g/3 godziny i 9,2 [IQR, 5,2] g/3 godziny). [IQR, 5,2] g/3 godz.) i po spożyciu posiłku (mediana, 29,0 [IQR, 12,5] g/5 godz. godzin i 28,2 [IQR, 15,4] g/5 godzin). Po 3 godzinach postu, endogenna endogenna produkcja glukozy (EGP) była zwiększona o 25%, podczas gdy glikemia była o 0,9 ± 0,7 mmol/l niższa (P < 0,0001 w porównaniu do wartości wyjściowej). Po spożyciu posiłku stężenie glukozy i insuliny AUC zmniejszyły się, podczas gdy odpowiedź glukagonu wzrosła (wszystkie P < 0,001). Podczas gdy doustne glukozy w jamie ustnej pozostało niezmienione, EGP wzrosło (mediana, 40 [IQR, 14] g i 37 [IQR, 11] g vs. 34 [IQR, 11] g, oba P < 0,01). Utylizacja glukozy w tkankach była (mediana, 75 [IQR, 16] g i 70 [IQR, 21] g vs. 93 [IQR, 18] g, P < 0,0001), ze względu na zmniejszenie zarówno utleniania glukozy, jak i nieutleniającej utylizacji glukozy, przy jednoczesnym utylizacji glukozy, z jednoczesnym wzrostem utleniania lipidów po przewlekłym (wszystkie P < 0,01). Wrażliwość komórek β na glukozę wzrosła (mediana, 55 [IQR, 35] pmol - min(-1) - m(-2) - mM(-1) i 55 [IQR, 39] pmol - min(-1) - mM(-2) - mM(-1)). m(-2) - mM(-1) vs. 44 [IQR, 32] pmol - min(-1) - m(-2) - mM(-1), P < 0,0001), i poprawiła się wrażliwość na insulinę. Wskaźniki spoczynkowego wydatku energetycznego i te po spożyciu posiłku pozostały niezmienione. WNIOSKI: U pacjentów z cukrzycą typu 2 glikozuria wywołana empagliflozyną i wrażliwość na insulinę, pomimo spadku wydzielania insuliny i utylizacji glukozy w tkankach. wydzielanie insuliny i utylizacja glukozy w tkankach oraz wzrost EGP po jednej dawce, obniżając w ten sposób glikemię na czczo i poposiłkową. Przewlekłe dawkowanie przesunęło wykorzystanie substratów z węglowodanów na lipidy. Rejestracja badania. ClinicalTrials.Gov NCT01248364 (EudraCT nr 2010-018708-99). Finansowanie. To badanie zostało sfinansowane przez firmę Boehringer Ingelheim. --- Chociaż dostępnych jest kilka opcji leczenia w celu zmniejszenia hiperglikemii, tylko tylko około połowa osób z rozpoznaną cukrzycą (DM) osiąga zalecane docelowe wartości glikemii. Nowe leki, które obniżają stężenie glukozy stężenie glukozy we krwi poprzez nowe mechanizmy i mają akceptowalne profile bezpieczeństwa. w celu poprawy kontroli glikemii i zmniejszenia powikłań związanych z cukrzycą typu 2 (T cukrzycą typu 2 (T2DM). Nerkowy kotransporter sodowo-glukozowy 2 (SGLT2) jest odpowiedzialny za reabsorpcję większości glukozy filtrowanej przez nerki. przez nerki. Inhibitory SGLT2 obniżają poziom glukozy we krwi niezależnie od wydzielania i działania insuliny poprzez hamowanie insuliny poprzez hamowanie reabsorpcji glukozy przez nerki, promując w ten sposób zwiększone wydalanie glukozy z moczem. zwiększone wydalanie nadmiaru glukozy z moczem. Kanagliflozyna, dapagliflozyna, i empagliflozyna są inhibitorami SGLT2 zatwierdzonymi do leczenia T2DM w Stanach Zjednoczonych, Europie i innych krajach. Stanach Zjednoczonych, Europie i innych krajach. Kanagliflozyna, dapagliflozyna i empagliflozyna zwiększają wydalanie glukozy przez nerki i poprawiają parametry glikemii parametry u pacjentów z T2DM, gdy są stosowane w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwhiperglikemicznymi. Leczenie inhibitorami SGLT2 wiąże się z z redukcją masy ciała, obniżeniem ciśnienia krwi i niską skłonnością do wywoływania hipoglikemii. powodowania hipoglikemii. Ogólnie kanagliflozyna, dapagliflozyna i empagliflozyna są dobrze tolerowane. dobrze tolerowane. Przypadki zakażeń narządów płciowych i, w niektórych badaniach, zakażeń układu moczowego zakażenia dróg moczowych były częstsze u pacjentów leczonych kanagliflozyną, dapagliflozyną i empagliflozyną. empagliflozyny w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. Dowody z badań klinicznych sugerują, że inhibitory SGLT2 są obiecującą nową opcją leczenia T2DM. obiecującą opcją leczenia T2DM. --- Wstęp: Cukrzyca jest główną przyczyną przewlekłej choroby nerek (PChN) na całym świecie. na całym świecie. Optymalna kontrola glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 jest aby zminimalizować ryzyko powikłań mikro- i makronaczyniowych oraz spowolnić progresję PChN. i makronaczyniowych oraz spowolnienia progresji CKD. Oceniliśmy skuteczność i bezpieczeństwo empagliflozyny jako leczenia uzupełniającego u pacjentów z cukrzycą typu 2 i CKD. METODY: Przeprowadziliśmy randomizowane, podwójnie zaślepione, równoległe badanie fazy 3, w 127 ośrodkach w 15 krajach. Pacjenci ze stężeniem HbA1c wynoszącym 7% lub wyższym do 10% lub niższym kwalifikowali się do włączenia do badania. Pacjenci w stadium 2 CKD (szacowany współczynnik filtracji kłębuszkowej [eGFR] ≥60 do <90 ml/min na 1-73 m(2); n=290) zostali losowo przydzieleni (1:1:1) do otrzymywania empagliflozyny w dawce 10 mg lub 25 mg lub placebo raz na dobę przez 52 tygodnie. Pacjenci z CKD w stadium 3 (eGFR ≥30 do <60 ml/min na 1-73 m(2); n=374) zostali losowo przydzieleni (1:1) do otrzymywania empagliflozyny w dawce 25 mg lub placebo przez 52 tygodnie. Randomizację przeprowadzono za pomocą wygenerowanej komputerowo sekwencji losowej i stratyfikowano według zaburzeń czynności nerek, HbA1c, i przyjmowanych leków przeciwcukrzycowych. Przydział do leczenia był maskowany przed pacjentów i badaczy. Pierwszorzędowym punktem końcowym była zmiana w stosunku do wartości wyjściowej w HbA1c w 24. tygodniu za pomocą ANCOVA w pełnym zestawie analiz. To badanie jest zarejestrowane w ClinicalTrials.gov pod numerem NCT01164501. WYNIKI: U pacjentów z CKD w stadium 2, skorygowane średnie różnice w leczeniu w porównaniu z placebo w zmianach HbA1c od wartości wyjściowej w 24. tygodniu wynosiły -0-52% (95% CI -0-72 do -0-32) dla empagliflozyny 10 mg i -0-68% (-0-88 do -0-49) dla empagliflozyny 25 mg (oba p<0-0001). U pacjentów z CKD w stadium 3, skorygowana średnia różnica skorygowana średnia różnica w leczeniu w porównaniu z placebo w zmianie HbA1c od wartości wyjściowej w 24. tygodniu wynosiła -0-42% (-0-56 do -0-28) dla empagliflozyny 25 mg (p<0-0001). U pacjentów z w stadium 2 CKD, zdarzenia niepożądane były zgłaszane w ciągu 52 tygodni przez 83 pacjentów (87%) przyjmujących placebo (15 ciężkich [16%] i 11 poważnych [12%]), 86 (88%) przyjmujących empagliflozynę w dawce 10 mg (sześć ciężkich [6%] i sześć poważnych [6%]) i 78 (80%) na empagliflozynie 25 mg (osiem ciężkich [8%] i siedem poważnych [7%]). U pacjentów z CKD w stadium 3, zdarzenia niepożądane zostały zgłoszone w ciągu 52 tygodni przez 156 pacjentów (83%) przyjmujących placebo (15 ciężkich [8%] i 23 poważne [12%]) oraz 156 (83%) przyjmujących empagliflozynę w dawce 25 mg (18 ciężkie [10%] i 22 poważne [12%]). INTERPRETACJA: U pacjentów z cukrzycą typu 2 i CKD w stadium 2. lub 3, empagliflozyna obniżała poziom HbA1c i była dobrze tolerowana. Jednak nasze wyniki mogą nie mieć zastosowania do ogólnej populacji pacjentów z cukrzycą typu 2 i niewydolnością nerek. zaburzeniami czynności nerek. FINANSOWANIE: Boehringer Ingelheim, Eli Lilly. --- CELE: Zapewnienie opartego na modelu wsparcia decyzji dotyczących rozwoju klinicznego, w tym wytyczne dotyczące doboru dawki empagliflozyny, podawanego doustnie inhibitora kotransportera glukozy sodu inhibitora kotransportera glukozy 2, poprzez opracowane modele ekspozycja-odpowiedź (E-R) dla skuteczności i tolerancji u pacjentów z cukrzycą typu 2 (T2DM). METODY: Pięć randomizowanych, kontrolowanych placebo, wielokrotnych badań doustnych dawek empagliflozyny u pacjentów z T2DM (n = 974; 1-100 mg raz na dobę, czas trwania ≤12 tygodni). tygodni) wykorzystano do opracowania modeli E-R dla skuteczności (hemoglobina glikozylowana [HbA1c], stężenie glukozy w osoczu na czczo [FPG] i wydalanie glukozy z moczem). Dwa badania (n = 748, 12 tygodni) wykorzystano do oceny tolerancji E-R. WYNIKI: Model skuteczności przewidywał maksymalne obniżenie FPG i HbA1c odpowiednio o 16% i 0,6%, odpowiednio, przy założeniu wyjściowego stężenia FPG wynoszącego 8 mm (144 mg dl(-1) ), a empagliflozyna w dawce 10-25 mg każdego dnia była ukierunkowana na 80-90% tych maksymalnych wartości. wartości maksymalnych. Zwiększenie ekspozycji nie miało wpływu na częstość występowania hipoglikemii (n = 4), zakażenia dróg moczowych (n = 17) lub związanych z narządami płciowymi/pochwą (n = 16), chociaż niskie wskaźniki chorobowości mogły mogły uniemożliwić dokładniejszą ocenę. WNIOSKI: Analizy E-R wykazały, że dawki empagliflozyny 10 i 25 mg raz na dobę osiągnęły niemal maksymalną skuteczność obniżania stężenia glukozy. --- Cukrzyca typu 2 występuje coraz częściej na całym świecie, a hiperglikemia jest często słabo kontrolowana pomimo wielu opcji terapeutycznych. W przeciwieństwie do wcześniej dostępnych środków, inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2) oferują niezależny od insuliny mechanizm poprawy poziomu glukozy we krwi, ponieważ promują wydalanie glukozy z moczem (UGE) poprzez hamowanie reabsorpcji glukozy w nerkach. w nerkach. Oprócz kontroli poziomu glukozy, inhibitory SGLT2 wiążą się z z utratą masy ciała i obniżeniem ciśnienia krwi i nie zwiększają ryzyka hipoglikemii. hipoglikemii. Empagliflozyna jest selektywnym inhibitorem SGLT2, zapewniającym zależny od dawki wzrost UGE u zdrowych ochotników, z wydalaniem do 90 g glukozy dziennie. wydalanej dziennie. Może być podawana doustnie, a badania z udziałem osób z z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby wykazały, że empagliflozyna nie wymaga dostosowania dawki na podstawie farmakokinetyki. na podstawie farmakokinetyki. W badaniach fazy II u pacjentów z cukrzycą typu 2, empagliflozyna zapewniała poprawę w zakresie hemoglobiny glikozylowanej (HbA1c) i innych pomiarów kontroli glikemii, gdy była podawana w monoterapii lub jako dodatek do metforminy, a także zmniejszenie masy ciała i skurczowego ciśnienia krwi. Jako dodatek do insuliny podstawowej, empagliflozyna nie tylko poprawiała poziom HbA1c, ale także zmniejszała dawki insuliny. dawki insuliny. We wszystkich badaniach empagliflozyna była ogólnie dobrze tolerowana, z podobnym odsetkiem hipoglikemii do hipoglikemii. częstości występowania hipoglikemii niż placebo; jednak u pacjentów występowała nieznacznie zwiększona częstość infekcji narządów płciowych. częstość infekcji narządów płciowych, ale nie infekcji dróg moczowych, w porównaniu z placebo. placebo. Badania fazy III również wykazały dobry profil bezpieczeństwa wraz z HbA1c, masy ciała i ciśnienia krwi, bez zwiększonego ryzyka hipoglikemii w porównaniu z placebo. ryzyko hipoglikemii w porównaniu z placebo. Na podstawie dostępnych danych wydaje się, że empagliflozyna może być użyteczną opcją u szeregu pacjentów; jednak decyzje kliniczne będą lepiej decyzje kliniczne będą lepiej informowane przez wyniki trwających badań, w szczególności w szczególności dużego badania wyników sercowo-naczyniowych (EMPA-REG OUTCOME™). --- CEL: Zbadanie długoterminowego bezpieczeństwa i skuteczności empagliflozyny, inhibitora kotransportera 2 glukozy sodowej inhibitora kotransportera glukozy 2; sitagliptyny; i metforminy u pacjentów z cukrzycą typu 2. PROJEKT BADAWCZY I METODY: W tym randomizowanym, otwartym, 78-tygodniowym rozszerzeniu dwóch 12-tygodniowych, zaślepionych badań ustalających dawkę empagliflozyny (w monoterapii i jako dodatek do metforminy) z otwartymi badaniami porównawczymi, 272 pacjentów otrzymywało 10 mg empagliflozyny (166 jako dodatek do metforminy), 275 otrzymywało 25 mg empagliflozynę (166 jako dodatek do metforminy), 56 pacjentów otrzymywało metforminę, a 56 pacjentów otrzymywało sitagliptynę jako dodatek do metforminy. WYNIKI: Zmiany HbA1c w stosunku do wartości wyjściowej w 90. tygodniu wynosiły od -0,34 do -0,63% (od -3,7 do -6,9 mmol/mol) w przypadku empagliflozyny, -0,56% (-6,1 mmol/mol) w przypadku metforminy i -0,40% (-4,4 mmol/mol) z sitagliptyną. Zmiany masy ciała w stosunku do wartości wyjściowej w tygodniu 90 wynosiły od -2,2 do -4,0 kg w przypadku empagliflozyny, -1,3 kg w przypadku metforminy i -0,4 kg w przypadku sitagliptyny. w przypadku sitagliptyny. Zdarzenia niepożądane (AE) odnotowano u 63,2-74,1% pacjentów przyjmujących empagliflozynę i 69,6% przyjmujących metforminę lub sitagliptynę; większość zdarzeń niepożądanych miała łagodne lub umiarkowane nasilenie. o nasileniu łagodnym lub umiarkowanym. Zdarzenia związane z hipoglikemią występowały rzadko we wszystkich grupach leczenia, i żaden nie wymagał pomocy. Zdarzenia niepożądane związane z infekcjami narządów płciowych u 3,0-5,5% pacjentów przyjmujących empagliflozynę, u 1,8% pacjentów przyjmujących metforminę i u żadnego pacjenta przyjmującego sitagliptynę. na sitagliptynie. Zdarzenia niepożądane związane z zakażeniami dróg moczowych zgłaszano u 3,8-12,7% pacjentów przyjmujących empagliflozynę, 3,6% pacjentów przyjmujących metforminę i 12,5% pacjentów przyjmujących sitagliptynę. sitagliptyny. WNIOSKI: Długotrwałe leczenie empagliflozyną zapewniało trwałą kontrolę glikemii i i kontrolę masy ciała oraz było dobrze tolerowane przy niskim ryzyku hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2. pacjentów z cukrzycą typu 2.
W przypadku jakiego typu cukrzycy można stosować empagliflozynę?
Doustny lek przeciwcukrzycowy, empagliflozyna, może być stosowany w monoterapii lub razem z innymi lekami obniżającymi poziom glukozy, w tym insuliną, w leczeniu cukrzycy typu 2.