Zespół Tourette'a to zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się tikami ruchowymi i wokalnymi. i wokalnymi. Niedawno odkryto dwa warianty, w tym delecję pojedynczej zasady skutkującą w wyniku której powstaje skrócone białko oraz wariant regionu 3'-nietranslowanego zmieniający miejsce wiązania dla mikro-RNA w genie Slit i Trk-like 1, zostały uznane za przyczynę genetyczną zespołu Tourette'a. zespołu Tourette'a. Rodzina Slit i Trk-like 1 została zidentyfikowana jako neuronalne białka białka transmembranowe, które kontrolują wzrost neurytów. Niniejsze badanie miało na celu określenie, czy mutacje w genie można znaleźć u tajwańskich pacjentów z zespołem Tourette'a. zespołem Tourette'a. Do badania włączono łącznie 160 pacjentów. Wszystkie dzieci przeszły pobranie krwi obwodowej do analizy genotypu. Sekwencjonowaliśmy cały gen Slit i Trk-like 1, w tym promotor, region 3'-nietranslowany, region 5'-nietranslowany i cały gen kodujący. 5'-nietranslowany region i cały region kodujący. Stwierdziliśmy, że żadna z 160 próbek nie ujawniła żadnych mutacji w całej sekwencji genu. Ponadto był tylko jeden polimorfizm, c.3225 T>C, wykryty u 10 osób. Wnioskujemy, że że w przypadku rzadkich wariantów może być trudno ustalić związek z zaburzeniem. zaburzeniem. Dlatego genetyczne badania przesiewowe w genie Slit i Trk-like 1 pod kątem niedawno zidentyfikowanych mutacji nie wydaje się być użyteczne w diagnostyce zespołu Tourette'a. zespołu Tourette'a. --- CEL PRZEGLĄDU: Niniejsza aktualizacja podsumowuje postępy w zrozumieniu charakterystyki klinicznej zespołu Tourette'a. charakterystyki klinicznej, etiologii i leczenia zespołu Tourette'a w ciągu ostatniego roku. OSTATNIE ODKRYCIA: Stwierdzono, że przeczucia mają istotny wpływ na jakość życia w zespole Tourette'a. wpływ na jakość życia w zespole Tourette'a. Rzadka genetyczna postać zespołu Tourette'a Tourette'a spowodowana mutacją dekarboksylazy L-histydyny, z podobnymi cechami u ludzi i gryzoni. u ludzi i gryzoni, zainspirowała nowe badania nad funkcjonalną anatomią zespołu Tourette'a. zespołu Tourette'a. W odpowiedzi na nowe dane, wytyczne dotyczące leczenia zostały zmienione, aby terapię behawioralną jako leczenie pierwszego rzutu. Nowi antagoniści receptora dopaminy antagoniści receptora dopaminy - aripiprazol i ekopipam - wykazały potencjalną skuteczność - jak również obawy dotyczące tolerancji. Ostatnie prace sugerują skuteczność i tolerancję topiramatu i flufenazyny, ale potrzebne są bardziej rygorystyczne badania, aby dokładniej zrozumieć ich rolę w leczeniu zespołu Tourette'a. Ostatnie wytyczne konsensusu wytyczne wyjaśniają, kiedy można rozważyć głęboką stymulację mózgu w ciężkich przypadkach przypadkach opornych na leczenie w ramach wielodyscyplinarnego zespołu. PODSUMOWANIE: Potrzebne są dalsze badania w celu zidentyfikowania lepiej tolerowanych metod leczenia, aby zrozumieć patofizjologię lub anatomię funkcjonalną oraz przewidzieć lub wpłynąć na długoterminowe wyniki zespołu Tourette'a. --- Informacje o autorze: (1)Department of Psychiatry, Yale University School of Medicine. (2) Department of Child Study Center, Yale University School of Medicine. (3) Zakład Radiologii Diagnostycznej, Szkoła Medyczna Uniwersytetu Yale. (4) Zakład Medycyny Laboratoryjnej, Szkoła Medyczna Uniwersytetu Yale. (5) Zakład Genetyki, Szkoła Medyczna Uniwersytetu Yale. (6) Department of Program on Neurogenetics, Yale University School of Medicine. (7) Neuroscience Research Unit, Pfizer, Inc., Cambridge, MA. (8) Dept. of Biochem., Faculty of Science, Chulalongkorn Univ., Bangkok, Tajlandia. (9) Nathan S. Kline Institute for Psychiatric Research. (10) New York University Dept of Child and Adolescent Psychiatry. (11) Uniwersytet Tohoku, Graduate School of Engineering, Sendai, Japonia. (12) Wydział Pediatrii, Szkoła Medyczna Uniwersytetu Yale. (13) Wydział Psychologii, Szkoła Medyczna Uniwersytetu Yale. (14) John B. Pierce Laboratory, New Haven, CT. (15)Integrated Neuroscience Research Program; New Haven, CT 06520. (#)Przyczynił się w równym stopniu --- Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) to zespół charakteryzujący się nawracającymi i natrętnymi myślami i rytualnymi zachowaniami lub czynnościami umysłowymi, które dana osoba czuje się osoba czuje się zmuszona do ich wykonywania. Badania bliźniąt, badania rodzinne i analizy segregacji dostarczają przekonujących dowodów na to, że OCD ma silny komponent genetyczny. Gen SLITRK1 koduje regulowany rozwojowo stymulator wzrostu neurytów, a wcześniejsze badania wcześniejsze badania wskazywały na rzadkie warianty tego genu w zaburzeniach ze spektrum w zaburzeniach ze spektrum OC, w szczególności w zespole Tourette'a (TS) i trichotillomanii (TTM). Celem Celem obecnego badania była ocena rzadkiej zmienności genetycznej w SLITRK1 w ryzyku OCD i funkcjonalne scharakteryzowanie powiązanych wariantów kodujących. My sekwencjonowaliśmy eksony kodujące SLITRK1 u 381 osób z OCD, a także u 356 kontrolnych i zidentyfikowaliśmy trzy nowe warianty u siedmiu osób. Stwierdziliśmy stwierdziliśmy, że łączny ładunek mutacji w OCD w stosunku do kontroli był istotne (p = 0,036). Zidentyfikowaliśmy zmianę missense N400I u osoby z OCD, której nie znaleziono w ponad 1000 próbek kontrolnych (P<0,05). Ponadto Ponadto wykazaliśmy, że wariant N400I nie zwiększył wzrostu neurytów w pierwotnych kulturach neuronalnych, w przeciwieństwie do pierwotnych kulturach neuronalnych, w przeciwieństwie do dzikiego typu SLITRK1, który zwiększał wzrost neurytów w tym teście. Te ważne różnice funkcjonalne w wariancie wariancie N400I, w porównaniu do dzikiej sekwencji SLITRK1, mogą przyczyniać się do objawów spektrum OCD i objawów spektrum OC. Synonimiczna zmiana L63L zidentyfikowana u osoby z z OCD i dodatkowa zmiana missense, T418S, została znaleziona u czterech osób z osób z OCD i u jednej osoby bez zaburzeń ze spektrum OCD. Badanie dodatkowych próbek pomoże ocenić rolę rzadkich wariantów SLITRK1 w OCD i powiązanych chorobach psychicznych. --- Mutacje w genie SLITRK1 (Slit and Trk-like 1) zostały zgłoszone u pacjentów z zaburzeniem Tourette'a (TD). Sekwencjonowaliśmy cały gen SLITRK1 w tym region kodujący, region 5' i 3' bez translacji u 92 austriackich austriackich pacjentów z TD. Nie stwierdzono zmian nukleotydów w regionie kodującym białko. zidentyfikowane. Stwierdzono, że jeden pacjent był nosicielem wariantu w regionie 3' untranslated (3383g>a), który był nieobecny u 192 osób z grupy kontrolnej i który u dwóch dodatkowych członków rodziny z objawami tików. Podsumowując, nasze wyniki nie dostarczają dowodów na to, że SLITRK1 odgrywa główną rolę w TD. --- Zaburzenia tikowe powodują znaczną zachorowalność, ale ich patofizjologia pozostaje słabo poznana. słabo poznana. Zbieżne dowody sugerują, że dysregulacja obwodów korowo-podstawnych obwodów korowo-podstawnych jest kluczowa w patogenezie tików. Zespół Tourette'a zespół Tourette'a (TS), najcięższy koniec kontinuum zaburzeń tikowych, jest w dużej mierze ma podłoże genetyczne, ale mutacje sprawcze pozostają nieuchwytne. Niedawno opisaliśmy model myszy, mysz z nokautem dekarboksylazy histydyny (Hdc), która odwzorowuje rzadką, wysoce penetrującą mutację znalezioną w jednej rodzinie; te myszy wykazują fenomenologię myszy wykazują fenomenologię podobną do TS. Zwierzęta te mają globalny deficyt histaminy i wynikającą z tego dysregulację DA w zwojach podstawy mózgu. Histamina jest coraz bardziej doceniana, ale mechanizmy leżące u podstaw tej modulacji pozostają niejasne. leżące u podstaw tej modulacji pozostają niejasne; konsekwencje skromnego DA w kontekście głębokiego niedoboru HA są trudne do przewidzenia, ale zrozumienie ich u myszy z nokautem Hdc może zapewnić uogólniający wgląd w patofizjologię TS. Tutaj scharakteryzowaliśmy szlaki sygnałowe w komórki prążkowia w tym układzie modelowym, na początku i po amfetaminie amfetaminie. Mikrodializa in vivo potwierdza podwyższony poziom DA u myszy Hdc-KO. Stwierdzamy defosforylację Akt i jego celu GSK3β oraz aktywację kaskady sygnałowej MAPK kaskady sygnalizacyjnej i jej celu rpS6; są one charakterystyczne dla efektów DA odpowiednio na neurony prążkowia z ekspresją D2 i D1. Uderzające jest to, że nie ma zmian w sygnalizacji mTOR, która może być regulowana przez DA w obu typach komórek typach komórek. Te efekty komórkowe pomagają wyjaśnić nieprawidłowości sygnalizacji prążkowia w wyjątkowo zwalidowanym mysim modelu TS i przejść w kierunku identyfikacji nowych potencjalnych celów terapeutycznych dla zaburzeń tikowych.
Które zmutowane geny są związane z zespołem Tourette'a?
Mutacja w genie dekarboksylazy histydyny (Hdc), jak również mutacje w genie SLITRK1 (Slit and Trk-like 1) zostały uznane za rzadkie genetyczne przyczyny zespołu Tourette'a.