CEL: Opisanie przypadku złogów śródbłonka rogówki związanych z terapią ryfabutyną w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna. METODA: Opis przypadku, fotografia przedniego odcinka oka i aktualne piśmiennictwo wyszukiwanie. WYNIKI: Stwierdzono utrzymywanie się złogów śródbłonka rogówki u 55-letniego mężczyzny 6 lat po zaprzestaniu 3-letniego leczenia ryfabutyną. Złogi rogówkowe nie były związane z objawami soczewkowymi ani dysfunkcją siatkówki. dysfunkcją siatkówki, ten ostatni efekt uboczny został opublikowany w niedawnym artykule badawczym. artykule. WNIOSKI: Jest to dopiero drugi opublikowany przypadek złogów rogówki w w połączeniu z terapią ryfabutyną w chorobie Leśniowskiego-Crohna. Ten przypadek wyjątkowo potwierdza utrzymywanie się złogów rogówki dłużej niż wcześniej udokumentowane. --- TŁO I CELE: Regulacyjne oceny ryzyka związanego z lekami nie uwzględniają rutynowo uwzględniać preferencji pacjentów, pomimo dowodów na to, że niektórzy pacjenci są skłonni zaakceptować zwiększone ryzyko skutków ubocznych w zamian za korzyści terapeutyczne. Celem tego badania jest oszacowanie gotowości pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna (CD) do zaakceptowania zagrażających życiu zdarzeń niepożądanych w zamian za złagodzenie objawów choroby. METODY: Pacjenci z chorobą Leśniowskiego-Crohna wypełniali zadania typu conjoint trade-off w formacie wyboru obejmujące hipotetyczne terapie o różnym poziomie skuteczności i ryzyka. Cechy leczenia obejmowały codzienne objawy i ograniczenia aktywności, poważne powikłania powikłania (przetoki, ropnie, niedrożność jelit), czas między zaostrzeniami, stosowania doustnych steroidów oraz ryzyko wystąpienia 3 poważnych zdarzeń niepożądanych (SAE) związanych z leczeniem CD (postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML), poważne infekcje i chłoniak). Średnie maksymalne akceptowalne roczne ryzyko (MAR) dla każdego z SAE obliczono dla różnych poziomów korzyści klinicznych. WYNIKI: Nasilenie codziennych objawów było najważniejszym czynnikiem w preferencjach leczenia. preferencji leczenia. Wyższe MAR zaobserwowano dla zadań kompromisowych obejmujących wyższe poziomy korzyści klinicznych. korzyści klinicznych. MAR był podobny we wszystkich 3 SAE. Dla poprawy od ciężkich codziennych objawów do remisji i od umiarkowanych codziennych objawów do MAR wahał się od 0,69% do 0,81% i od 0,39% do 0,55%, odpowiednio. WNIOSKI: Pacjenci z CD mają dobrze zdefiniowane preferencje dotyczące atrybutów leczenia i są skłonni zaakceptować kompromisy między atrybutami. Pacjenci są skłonni zaakceptować podwyższone ryzyko SAE w zamian za skuteczność kliniczną. skuteczność kliniczną. Perspektywa pacjentów w zakresie stosunku korzyści do ryzyka może być pomóc w podejmowaniu decyzji dotyczących leczenia i regulacji. --- 15-letnia kobieta z chorobą Leśniowskiego-Crohna, nosicielka heterozygotycznego mutanta TPMT *3C heterozygotycznego mutanta, skarżyła się na łysienie 3 dni po rozpoczęciu leczenia 6-merkaptopuryny (6-MP), a następnie rozwinęła ciężką mielosupresję 6 tygodni po rozpoczęciu podawania 6-MP. Łysienie obejmowało tylko włosy na skórze głowy (włosy na ciele były zachowane) i dominowało w okolicy skroniowej. Po wystąpieniu tych działań niepożądanych wystąpiła przejściowa remisja choroby Leśniowskiego-Crohna. Mielosupresja spowodowana 6-MP jest rzadkim, ale zagrażającym życiu działaniem niepożądanym. ale zagrażającym życiu skutkiem ubocznym, który jest trudny do przewidzenia pomimo ciągłego monitorowania pełnej liczby krwinek. W niniejszym przypadku łysienie wywołane 6-MP łysienie poprzedzało mielosupresję i postępowało szybko w miarę pogarszania się mielosupresji. w miarę pogarszania się mielosupresji. --- Mesalaminy są wolno uwalniającymi się preparatami kwasu 5-aminosalicylowego (5-ASA) i są skuteczne jako leczenie podstawowe i terapia podtrzymująca w nieswoistym zapaleniu jelit jelit. Uznanym działaniem niepożądanym jest śródmiąższowe zapalenie nerek. Przedstawiamy dwa przypadki potwierdzonego biopsją śródmiąższowego zapalenia nerek u pacjentów leczonych 5-ASA. U obu pacjentów przeprowadzono próbę leczenia steroidami. U jednego pacjenta doszło do częściowego nerek, ale drugi pacjent był w przewlekłej niewydolności nerek i prawdopodobnie i prawdopodobnie zbliżał się do konieczności dializy. Śródmiąższowe zapalenie nerek jest niedostatecznie rozpoznanym powikłaniem terapii 5-ASA. powikłaniem terapii 5-ASA. Wczesna identyfikacja i odstawienie tego leku może prowadzić do częściowego lub całkowitego odwrócenia dysfunkcji nerek. --- WAŻNOŚĆ BADANIA: tradycyjne leki immunosupresyjne, w tym azatiopryna, pozostają podstawą terapii u zależnych od steroidów/opornych na leczenie pacjentów z chorobami zapalnymi jelit (IBD). Głównymi ograniczeniami ich stosowania są występujące u około jednej piątej pacjentów, w tym mielosupresja i toksyczność dla wątroby. Poważne powikłania występują u pacjentów z niskim poziomem aktywność enzymu tiopuryny-S-metylotransferazy (TPMT); jednak znaczenie kliniczne tych testów pozostaje sprzeczne. znaczenie kliniczne tych testów pozostaje sprzeczne. OBSZARY OBJĘTE NINIEJSZYM PRZEGLĄDEM: W niniejszym przeglądzie autorzy postawili sobie za cel podsumowanie nowych danych dotyczących związku między farmakologią tiopuryn a patogenezą zdarzeń niepożądanych. a patogenezą zdarzeń niepożądanych. CO ZYSKAJĄ CZYTELNICY: czytelnicy zdobędą wiedzę na temat metabolizmu tiopuryn, profilu działań niepożądanych, farmakologicznego podłoża działań niepożądanych, znaczenie monitorowania metabolitów, znaczenie kliniczne dziedzicznych różnic w metabolizmie leków i innych stanów (np. jednoczesne stosowanie allopurynolu), które mogą modyfikować aktywność enzymów. które mogą modyfikować aktywność enzymów. Poprzez zrozumienie farmakologii farmakologii i metabolizmu tiopuryn, klinicyści będą w stanie zoptymalizować terapię terapię tiopurynami w IBD. WSKAZÓWKA DOMOWA: Testy TPMT i monitorowanie metabolitów nadal nie są uważane za standard opieki, a klinicyści będą nadal wybierać podejście, które najlepiej podejście, które najlepiej odpowiada ich praktyce klinicznej i potrzebom pacjentów. Niezależnie od niezależnie od wybranej strategii, pacjenci muszą być uważnie monitorowani i dobrze poinformowani o potencjalnym ryzyku. --- Leczenie czynnikiem martwicy nowotworów alfa (anty-TNF-α) oferuje znaczną poprawę w wielu chorobach poprawę w kilku chorobach immunologicznych, w tym w chorobie Leśniowskiego-Crohna (CD) i łuszczycy. łuszczycy. Opisano różne skórne skutki uboczne terapii anty-TNF-α, takie jak łuszczyca. takich jak łuszczyca. Wcześniejsze doniesienia wykazały, że hamowanie TNF-α może indukować nadmierną ekspresję skórnego IFN-α, co z kolei powodowało predyspozycje do łuszczycy. do łuszczycy. Opisujemy 31-letnią kobietę z rozległą CD i zmianami okołoodbytniczymi, bez odpowiedzi na konwencjonalne leczenie. bez odpowiedzi na konwencjonalne leczenie. Paradoksalnie rozwinęła się u niej paradoksalnie rozwinęła się u niej erupcja skórna o morfologii i rozmieszczeniu łuszczycowym podczas leczenia leczenia obydwoma lekami anty-TNF-α zatwierdzonymi w Europie dla CD, infliksymabem i adalimumabem. adalimumab. Zmiany te ustąpiły po miejscowym zastosowaniu kortykosteroidów i zaprzestaniu leczenia anty-TNF-α. Ze względu na nieskuteczność leczenia farmakologicznego, pacjent musiał zostać poddany zabiegowi chirurgicznemu. Łuszczyca indukowana TNF u pacjentów z CD jest rzadka i była wcześniej infliksymabem lub adalimumabem. Przyczyną tego pozornie paradoksalnego efektu terapii jest nadal niejasna. Jest to pierwszy przypadek łuszczycy wywołanej najpierw przez infliksymab, a później przez adalimumab u tego samego pacjenta z CD. pacjenta. Chcielibyśmy dokonać przeglądu i zwrócić uwagę na łuszczycę jako skórny efekt uboczny leczenia anty-TNF-α. --- Obecne badanie metronidazolu w chorobie Leśniowskiego-Crohna krocza obejmuje 26 pacjentów. pacjentów i składa się z 17 z 21 pacjentów, którzy byli wcześniej zgłaszani oraz 9 kolejnych pacjentów. Przebieg leczenia tych pacjentów oceniano w celu określić, czy lek można zmniejszyć lub odstawić, czy jest on nadal skuteczny przez dłuższy czas, czy nie. skuteczny przez dłuższy czas i jakie długoterminowe działania niepożądane wystąpiły. niepożądane. Zmniejszenie dawki wiązało się z zaostrzeniem aktywności choroby aktywności choroby u wszystkich pacjentów, ale u wszystkich objawy choroby krocza zagoiły się szybko po przywróceniu pełnej dawki metronidazolu. Lek można było skutecznie odstawić tylko u 28% pacjentów, u których podjęto próbę odstawienia leku. u których podjęto próbę odstawienia leku; u tych pacjentów, u których choroba krocza pogorszyła się po zaprzestaniu u których choroba krocza pogorszyła się po zaprzestaniu terapii, uzyskano szybkie wyleczenie po ponownym wprowadzeniu leku. Szesnastu pacjentów otrzymywało metronidazol przez co najmniej 12 miesięcy, w tym 7 przez 18-36 miesięcy. Ośmiu z tych 16 pacjentów, w tym 4 przyjmujących i 4 odstawiających lek, pozostaje wyleczonych; pozostałych 8 pacjentów miało zaawansowane gojenie. Jedynym zaobserwowanym poważnym skutkiem ubocznym były parestezje. Wystąpiły one u 50% pacjentów i rozwinęły się u u pacjentów średnio 6,5 miesiąca po rozpoczęciu leczenia. Wydawały się być zależne od dawki i nieprogresywne, ale miały tendencję do utrzymywania się przez dłuższy czas nawet po odstawieniu leku. po odstawieniu leku. --- Niedokrwistość hemolityczna jest dobrze znanym powikłaniem leczenia sulfasalazyną. 17 z 40 (43%) pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit otrzymujących sulfasalazynę miało dowody na hemolizę wykrytą za pomocą elektroforezy w żelu skrobiowym. Tylko 47% (8) pacjentów z hemolizą miało ciałka Heinza. Poziom hemoglobiny był u pacjentów z hemolizą, a 53% miało liczbę retikulocytów większą niż 5%. retikulocytów powyżej 5%. Odnotowano istotną korelację między hemolizą a poziomem sulfapirydyny w surowicy, ale nie zaobserwowano korelacji z poziomem sulfasalazyny w surowicy. poziomem sulfasalazyny w surowicy. Nie było istotnej różnicy w zakresie choroby lub u pacjentów z hemolizą w porównaniu do pacjentów bez hemolizy. Hemoliza nie jest rzadkim skutkiem ubocznym leczenia sulfasalazyną. Tworzenie się ciałek Heinza nie zawsze występuje w hemolizie wywołanej sulfasalazyną. --- Indukcja łuszczycy jako efekt uboczny leczenia inhibitorami TNF-alfa jest jednym z kilku rzadkich powikłań leczenia, którego mechanizm patogenetyczny nie został jeszcze całkowicie wyjaśniony. którego mechanizm patogenetyczny nie został jeszcze w pełni wyjaśniony. Obraz kliniczny tych kliniczny tych reakcji może wykazywać typowe cechy łuszczycy, krostkowicy dłoniowo-podeszwowej i wysypki łuszczycopodobnej; poszczególne odmiany których poszczególne odmiany mogą łączyć się, dając różne prezentacje u poszczególnych pacjentów. pacjentów. Przedstawiamy przypadek pacjenta, który po podaniu infliksymabu infliksymabu wskazanego w chorobie Leśniowskiego-Crohna, rozwinęły się nie tylko objawy skórne ale także objawy łuszczycowego zapalenia stawów. --- Wstęp: Leczenie sulfasalazyną pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi postaciami choroby Leśniowskiego-Crohna może u niektórych z nich powodować działania niepożądane. i umiarkowanymi postaciami choroby Leśniowskiego-Crohna może u niektórych z nich powodować działania niepożądane. OPIS PRZYPADKU: 11-letniej dziewczynce z chorobą Leśniowskiego-Crohna podawano sulfasalazynę w dawce 40 mg/dobę po osiągnięciu remisji za pomocą prednizonu. sulfasalazynę po osiągnięciu remisji za pomocą prednizonu. U dziewczynki rozwinęła się pokrzywka i eozynofilia 8 dni później, a następnie rozszerzony obrzęk skóry podczas podczas drugiego kursu sulfasalazyny, wymagającego leczenia metyloprednizolonem. Podawanie mesalazyny (25 mg/kg/dzień), miesiąc później, spowodowało wodniste stolce, wymioty i zapalenie skóry. wodniste stolce, wymioty i gorączkę, efekt uboczny zaobserwowany ponownie po dwóch kolejnych mesalazyny w odstępie jednego miesiąca. Występowała eozynofilia i test stymulacji limfocytów test stymulacji limfocytów mesalazyną był dodatni. Udane odczulanie na sulfasalazynę można było uzyskać 9 miesięcy później, umożliwiając dalsze bezpieczne podawanie tego leku do 18 miesięcy. WNIOSEK: Nadwrażliwość na sulfasalazynę może być skutecznie przezwyciężona przez odczulanie doustne, szczególnie u pacjentów z niską aktywnością choroby Leśniowskiego-Crohna. Crohna. --- HISTORIA: 48-letni pacjent z chorobą Leśniowskiego-Crohna został przyjęty do naszego szpitala ze zmęczeniem, żółtaczką, powiększeniem wątroby i śledziony oraz wodobrzuszem. BADANIA: Morfologia krwi krwi ujawniła pancytopenię, hiperbilirubinemię i nieznacznie podwyższony poziom transaminaz. transaminazy. Badanie histologiczne wątroby wykazało obszary powiększonych hiperplastycznych hepatocytów przylegających do obszarów zanikowych hepatocytów i poszerzonych sinusoidy. DIAGNOZA, LECZENIE I PRZEBIEG: Pancytopenia była najprawdopodobniej związana z azatiopryną. najprawdopodobniej związana z azatiopryną. Analiza histologiczna wątroby była wysoce sugestywna dla guzkowy rozrost regeneracyjny (NRH) związany z azatiopryną. Po odstawieniu azatiopryny stan pacjenta znacznie się poprawił. WNIOSKI: NRH jest rzadkim, ale potencjalnie poważnym powikłaniem terapii azatiopryną. azatiopryny. Inne przyczyny obejmują różne choroby reumatologiczne, naczyniowe i mieloproliferacyjne. choroby mieloproliferacyjne. W przypadku przepisywania azatiopryny należy pamiętać, że może ona powodować NRH. pamiętać, że może ona powodować NRH jako potencjalne działanie niepożądane, a enzymy wątrobowe powinny być mierzone podczas regularnych badań kontrolnych. --- Wraz z rosnącym wykorzystaniem leków biologicznych przeciwko czynnikowi martwicy nowotworów α (anty-TNF) w leczeniu chorób autoimmunologicznych, pojawia się coraz więcej działań niepożądanych. niepożądanych. Łysienie wywołane lekami anty-TNF jest mniej znanym skutkiem ubocznym tej klasy leków. tej klasy leków. Celem niniejszego badania było określenie klinicznych i histopatologicznych łysienia pojawiającego się w trakcie terapii anty-TNF . Kliniczne i histopatologiczne cechy 3 pacjentów, u których rozwinęło się łysienie łysienie skóry głowy podczas leczenia anty-TNF. U dwóch z 3 pacjentów pacjentów rozwinęły się również zmiany łuszczycowe poza skórą głowy, a biopsje z obu miejsc biopsji zarówno ze skóry głowy, jak i spoza niej. Klinicznie każdy pacjent miał duże łuszczące się związane z łysieniem skóry głowy. Wszystkie biopsje skóry głowy ujawniły łuszczycopodobne cechy naskórka i zmiany skórne przypominające łysienie plackowate. Zmiany naskórkowe obejmowały akantozę i zlewającą się parakeratozę z neutrofilami i szczerymi krostami. neutrofilami i krostami. Zmiany skórne obejmowały znacznie zwiększony katagen/telogen i zminiaturyzowane włosy oraz limfocytarne zapalenie okołomieszkowe. Liczne komórki plazmatyczne i eozynofile były obecne we wszystkich przypadkach. Biopsje ze zmian wykazały zmiany łuszczycopodobne oraz wyraźne eozynofile i komórki plazmatyczne. eozynofile i komórki plazmatyczne. Dwóch pacjentów wykazało znaczną poprawę łysienia przy tylko leczenie miejscowe. Podsumowując, łysienie związane z terapią anty-TNF może łysienie łuszczycowe i łysienie plackowate, ale można je histologicznie odróżnić od łysienia plackowatego. histologicznie odróżnić od łysienia plackowatego na podstawie zmian łuszczycopodobnych naskórka i skórnych komórek plazmatycznych komórek plazmatycznych i od pierwotnej łuszczycy przez obecność komórek plazmatycznych i eozynofilów. eozynofilów. Prawidłowa diagnoza może umożliwić skuteczne leczenie, a w niektórych przypadkach przypadkach umożliwić kontynuację terapii anty-TNF. --- Zapalenie mięśnia sercowego jest rzadkim pozajelitowym powikłaniem nieswoistego zapalenia jelit (IBD). (IBD). Zostało również opisane jako efekt uboczny leczenia IBD. IBD. Opisujemy przypadek 37-letniej kobiety z chorobą Leśniowskiego-Crohna, u której wystąpiło kilka łagodnych epizodów zapalenia mięśnia sercowego. epizody zapalenia mięśnia sercowego, z których dwa były związane z wysiękiem opłucnowym, a dwa z przewodzeniem i dwa z zaburzeniami przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym. Podczas ostatniego epizodu, po rytmie węzłowym nastąpił blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia blok przedsionkowo-komorowy i przedłużona pauza, co spowodowało utratę przytomności i drgawki. i drgawki. Wszczepiono stały rozrusznik serca. Nasz pacjent jest również ludzki antygen limfocytowy (HLA) B27-dodatni. Wiadomo, że HLA B27 jest związany z zaburzeniami przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym. Nawracające zapalenie mięśnia sercowego może być objawem IBD. --- Sugeruje się, że cyklosporyna A może przynieść pewne korzyści pacjentom z chorobą z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Odpowiedź kliniczna i skutki uboczne cyklosporyny A w chorobie Leśniowskiego-Crohna Crohna opisano u 13 dorosłych pacjentów. Większość pacjentów miała chorobę jelita krętego i wszyscy, z wyjątkiem jednego, otrzymywali początkową dawkę doustną 15 mg/kg mc. na dobę. Czas trwania leczenia wynosił od 3 do 42 tygodni. Spośród 13 pacjentów, 6 wykazało odpowiedź na terapię; pozostali nie wykazali odpowiedzi lub pogorszyła się. Najczęstszym działaniem niepożądanym była hiperestezja, ale u jednego pacjenta u jednego pacjenta wystąpiła nefrotoksyczność, a u jednego hepatotoksyczność. W jednym przypadku znaczące zaburzenia wchłaniania leku. Działania niepożądane były zależne od dawki i odwracalne. Cyklosporyna A może odgrywać rolę w leczeniu opornej na leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna. Crohna, a w naszych rękach wiąże się z 46-procentowym odsetkiem odpowiedzi na leczenie. jednak dokładna rola cyklosporyny A w leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna wymaga dalszych badań. Crohna czeka na dalsze badania.
Jakie są najczęściej zgłaszane skutki uboczne leczenia choroby Leśniowskiego-Crohna?
Leukopenia, parestezje, łuszczyca, łysienie i hemoliza to najczęściej zgłaszane działania niepożądane w zależności od leczenia. Poważne działania niepożądane obejmują mielosupresję, toksyczność i przerost wątroby, zapalenie trzustki i zapalenie osierdzia. Najpoważniejsze, ale rzadko zgłaszane działania niepożądane to postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML), poważne infekcje i chłoniak.