Zespół Ohtahary (OS) jest jedną z najcięższych i najwcześniejszych postaci padaczki. Niedawno zidentyfikowaliśmy, że mutacje de novo STXBP1 są ważnymi przyczynami OS. przyczyną OS. Tutaj opisujemy ojcowski mozaicyzm somatyczny mutacji STXBP1 mutacji. Córka dotknięta chorobą miała początek skurczów w wieku 1 miesiąca i międzynapadowy elektroencefalogram wykazał wzór tłumienia-wybuchu, co doprowadziło do diagnozy OS. diagnozę OS. Miała heterozygotyczną mutację c.902+5G>A genu STXBP1, która wpływa na wpływa na splicing dawcy eksonu 10, powodując wstawienie 138-bp sekwencji intronu 10 w transkrypcie. w transkrypcie. Zmutowany transkrypt miał przedwczesny kodon stop, i był degradowany przez nonsensowny rozpad mRNA w komórkach limfoblastoidalnych pochodzących od pacjenta. od pacjenta. Analiza topnienia o wysokiej rozdzielczości klinicznie niezmienionego rodzicielskiego DNA sugerowała, że ojciec był somatyczną mozaiką mutacji, co zostało również zasugerowane przez sekwencjonowanie. Klonowanie produktów PCR amplifikowanych z ojcowskich próbek DNA wyekstrahowanych z krwi, śliny, komórek policzkowych i paznokci sugerowało, że 5,3%, 8,7%, 11,9% i 16,9% alleli zawierało mutację, odpowiednio. Jest to pierwsze doniesienie o mozaikowatości somatycznej mutacji STXBP1, co ma implikacje w poradnictwie genetycznym OS. --- Padaczka u ludzi jest powszechnym i heterogennym schorzeniem, w którym genetyka odgrywa ważną rolę etiologiczną. ważną rolę etiologiczną. Zaczynamy od przeglądu historii genetyki padaczki. dziedzina, która tradycyjnie obejmowała badania rodowodów z padaczką padaczką spowodowaną defektami kanałów jonowych i neuroprzekaźników. Podkreślamy ważne ostatnie odkrycia, które rozszerzyły dziedzinę poza sferę kanałów i neuroprzekaźników oraz kanały i neuroprzekaźniki i które podważyły pogląd, że pojedyncze geny powodują pojedyncze zaburzenia. geny powodują pojedyncze zaburzenia. Wreszcie, przewidujemy ekscytującą przyszłość dla genetyki padaczki, ponieważ wspólne badania fenotypowe na dużą skalę stają twarzą w twarz z nowymi technologiami w medycynie genomowej. --- Mutacje w genie STXBP1, kodującym białko wiążące syntaksynę 1, zostały niedawno niedawno opisane w zespole Ohtahary lub wczesnej dziecięcej encefalopatii padaczkowej encefalopatii padaczkowej z wzorcem supresyjno-błyskowym oraz w innych encefalopatiach padaczkowych o wczesnym początku. encefalopatiach padaczkowych o wczesnym początku. 3-letni chłopiec dotknięty encefalopatią padaczkową padaczkową, która rozpoczęła się w wieku 8 miesięcy. Ogniskowa padaczka charakteryzowała się charakteryzowała się napadami lekoopornymi z wieloogniskowymi międzynapadowymi i napadowymi elektroencefalograficznymi (EEG) i zmiennym ogniskiem EEG. Bezpośrednie sekwencjonowanie genu STXBP1 wykazało nową mutację de novo (c.751G>A), prowadzącą do mutacji p.Ala251Thr. p.Ala251Thr. Na podstawie zgłoszonych danych podjęto próbę leczenia wigabatryną. podjęto próbę leczenia wigabatryną, a pacjent stał się natychmiast wolny od napadów przez 4 miesiące. Niniejszy przypadek przypadek dodatkowo rozszerza spektrum kliniczne "encefalopatii związanej z STXBP1" sugerując analizę molekularną STXBP1 w encefalopatiach padaczkowych o wczesnym początku. encefalopatii padaczkowych o nieznanej etiologii (z początkiem w ciągu pierwszego roku życia). Ponadto przypadek ten dostarcza cennych sugestii dotyczących leczenia napadów u STXBP1. --- Mikrodelecję de novo 9q33.3-q34.11 obejmującą STXBP1 stwierdzono u jednej z czterech osób (grupa osób (grupa A) z wczesnym zespołem Westa, ciężką hipomielinizacją i opóźnieniem rozwoju. hipomielinizacją, słabą uwagą wzrokową i opóźnieniem rozwoju. Chociaż haploinsuficjencja STXBP1 była zaangażowana we wczesną encefalopatię padaczkową niemowląt w w poprzednim badaniu kohortowym (grupa B), nie stwierdzono mutacji STXBP1 w zespole Westa. STXBP1 stwierdzono u dwóch z pozostałych trzech osób z grupy A (jedna była niedostępny). Założyliśmy, że inny gen w obrębie delecji może przyczyniać się do fenotypu grupy A. SPTAN1 kodujący spektrynę alfa-II, która jest niezbędna do prawidłowej mielinizacji w zebach. niezbędna do prawidłowej mielinizacji u danio pręgowanego, okazała się być usunięta. U dwóch osobników stwierdzono delecję w ramce 3 bp i duplikację 6 bp w SPTAN1 w początkowym miejscu nukleacji heterodimeru alfa/beta spektryny. SPTAN1 badano dalej u sześciu niespokrewnionych osób z WS i hipomielinizacją, ale nie znaleziono żadnych mutacji. Rekombinowana zmutowana (mut) i typu dzikiego (WT) alfa-II spektryna może łączyć się w heterodimery ze spektryną beta-II, ale heterodimery alfa-II (mut)/beta-II spektryny były termolabilne w porównaniu z heterodimerami heterodimerami alfa-II (WT)/beta-II. Przejściowa ekspresja w mysich neuronach korowych ujawniła agregację alfa-II (mut)/beta-II i alfa-II (mut)/beta-III, co zaobserwowano również w komórkach limfoblastoidów komórkach limfoblastoidalnych od dwóch pacjentów z mutacjami in-frame. Klasteryzacja ankyrinG i i kanałów sodowych bramkowanych napięciem w początkowym segmencie aksonu (AIS) było zaburzone w w stosunku do agregatów, wraz z podwyższonym progiem potencjału czynnościowego. progu potencjału czynnościowego. Odkrycia te sugerują, że patologiczna agregacja heterodimerów alfa/beta spektryny i nieprawidłowa integralność AIS wynikająca z mutacji SPTAN1 były zaangażowane w patogenezę padaczki dziecięcej. --- CEL: Zespół Ohtahary (OS) jest jedną z najcięższych i najwcześniejszych postaci padaczki. padaczki. U pacjentów z OS odnotowano mutacje STXBP1 i ARX. W W tym badaniu naszym celem było zidentyfikowanie nowych genów zaangażowanych w OS poprzez analizę liczby kopii i sekwencjonowanie całego egzomu. i sekwencjonowanie całego egzomu. METODY: Analizę liczby kopii i sekwencjonowanie całego egzomu przeprowadzono odpowiednio u 34 i 12 pacjentów z OS. i 12 pacjentów z OS. Fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, ilościowa reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR) oraz analizy PCR specyficzne dla punktu przerwania i Przeprowadzono analizy PCR z odwrotną transkryptazą w celu scharakteryzowania delecji. Immunoblotting przy użyciu komórek limfoblastoidalnych przeprowadzono w celu zbadania ekspresji białka CASK białka CASK. KLUCZOWE USTALENIA: Analiza mikromacierzy genomowych ujawniła delecję 111-kb obejmującą ekson 2 CASK w Xp11.4 u pacjenta płci męskiej. Delecja została odziedziczona po matce matka, która była mozaiką somatyczną dla delecji. Sekwencjonowanie zmutowanego transkryptu transkryptu wyrażonego w liniach komórek limfoblastoidalnych pochodzących od pacjenta potwierdziło delecję eksonu 2 w zmutowanym transkrypcie z przedwczesnym kodonem stop. kodonem stop. Sekwencjonowanie całego egzomu zidentyfikowało innego pacjenta płci męskiej, który nosił mutację c.1A>G w CASK, która wystąpiła de novo. Obaj pacjenci wykazywali ciężką hipoplazję móżdżku wraz z innymi wrodzonymi anomaliami, takimi jak mikrognatia, wysoko wysklepione podniebienie i anomalie palców. Nie wykryto białka CASK wykryto metodą immunoblottingu w komórkach limfoblastoidalnych pochodzących od dwóch pacjentów. ZNACZENIE: Wykryte mutacje z dużym prawdopodobieństwem powodują utratę funkcji białka CASK u osobników płci męskiej. Mutacje CASK zostały u pacjentów z niepełnosprawnością intelektualną z mikrocefalią i hipoplazją móżdżku lub wrodzonym oczopląsem, a także u osób z zespołem FG. Nasze dane poszerzają spektrum kliniczne mutacji CASK o OS z hipoplazją móżdżku i wrodzonym oczopląsem. hipoplazją móżdżku i wrodzonymi anomaliami na najcięższym końcu. --- TŁO: Zespół Ohtahary jest ciężką chorobą z wczesnym początkiem nawracających niesprowokowanych napadów związanych z nieprawidłową elektroencefalografią i globalnym opóźnieniem rozwoju. Napady reagujące na kwas foliowy są uleczalnymi Przyczyny zespołu Ohtahary, który uważa się za spowodowany recesywnymi mutacjami w genie ALDH7A1, co skutkuje niedoborem antykwityny. METODA: Tutaj opisujemy dziewczynkę z zespołem Ohtahary, która wykazywała przejściową kwas foliowy, ale bez dowodów na dysfunkcję antykwityny. WYNIKI: Później stwierdzono u niej znaną mutację missense (c.1439 C > T, p.P480 L) w eksonie 16 genu STXBP1. WNIOSEK: W przypadku niemowląt z zespołem Ohtahary z odpowiedzią na kwas kwas foliowy i ujemnym wynikiem analizy niedoboru antykwityny, badania genetyczne dla innych możliwych genów sprawczych, takich jak mutacja STXBP1. --- Zespół Ohtahary lub wczesnodziecięca encefalopatia padaczkowa (EIEE) z zespołem jest najcięższą i najwcześniej rozwijającą się encefalopatią padaczkową związaną z wiekiem. encefalopatia padaczkowa. Klinicznie zespół ten charakteryzuje się wczesnym wcześnie pojawiającymi się skurczami tonicznymi związanymi z ciężką i ciągłą aktywności. Jest to wyniszczające i wcześnie postępujące zaburzenie neurologiczne, skutkujące trudnymi do opanowania napadami i ciężkim upośledzeniem umysłowym. Specyficzne mutacje w co najmniej czterech genach (których produkty białkowe są niezbędne w neuronalnych i międzymózgowia funkcji neuronalnych i interneuronalnych mózgu, w tym mitochondrialnych łańcuchów oddechowych. łańcuchy oddechowe zostały zidentyfikowane u niespokrewnionych osób z EIEE i obejmują: (a) gen ARX (aristaless-related) homeobox przy Xp22.13 (wariant EIEE-1 (wariant EIEE-1); (b) gen CDKL5 (SYK9) na Xp22 (wariant EIEE-2); (c) gen SLC25A22 (GC1) na 11p15.5 (wariant EIEE-3); oraz (d) gen Stxbp1 (MUNC18-1) na 9q34-1 (wariant EIEE-4). Dotychczas nierozwiązana kwestia dotyczy związku między wczesną encefalopatią miokloniczną (mutacje EME-ErbB4) a spektrum zaburzeń EIEE. spektrum zaburzeń. --- CEL: Dominujące mutacje w genie STXBP1 są niedawno zidentyfikowaną przyczyną encefalopatii padaczkowej bez metabolicznych i strukturalnych anomalii mózgu. anomalii metabolicznych i strukturalnych mózgu. Dotychczas opisano 25 pacjentów z heterozygotyczną mutacją lub delecją STXBP1 zostało zgłoszonych. Rozpoznanie wczesnej dziecięcej encefalopatii padaczkowej z u większości z nich postawiono diagnozę wczesnej encefalopatii padaczkowej z wybuchem supresyjnym (zespół Ohtahary). spazmy niemowlęce i niesyndromiczna dziecięca encefalopatia padaczkowa. u pozostałych pacjentów. Chociaż spektrum fenotypowe encefalopatii związanej z STXBP1 STXBP1 pojawia się wraz z dowodami sugerującymi stosunkowo częste zaangażowanie tego genu w dziecięce encefalopatie padaczkowe, dokładne opisy kliniczne pacjentów są nadal kliniczne pacjentów są nadal niezbędne do określenia tej jednostki. METODY: Sekwencja genu STXPB1 została przeanalizowana u 29 pacjentów z wczesnym wczesnym początkiem syndromicznej lub niesyndromicznej dziecięcej encefalopatii padaczkowej bez mózgu anomalii w obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego (MRI) mózgu i z prawidłową chromosomalną i badaniami metabolicznymi. Inny pacjent ze złożonym fenotypem został przeanalizowany za pomocą porównawczą hybrydyzację genomową (CGH). KLUCZOWE WYNIKI: W badanej grupie 2 z 29 pacjentów było nosicielami mutacji heterozygotycznej de novo heterozygotyczną mutację w STXBP1. Jeden pacjent był nosicielem nawracającej mutacji p.Arg406His, a drugi insercję 10 zasad prowadzącą do przedwczesnego kodonu terminacyjnego. przedwczesny kodon zakończenia. Eksperyment macierzy CGH wykrył delecję 3-3,5 Mbp u trzeciego pacjenta z dziecięcą encefalopatią padaczkową i malformacjami paznokci. paznokci. Wszyscy trzej mieli dziecięce skurcze związane z napadami częściowymi które reagowały na terapię lekami przeciwpadaczkowymi. Zdolności intelektualne były intelektualne były poważnie upośledzone. Uogólnione drżenie było główną u trzech pacjentów, przy czym jeden z nich wykazywał dodatkowo jednostronny zespół akinetyczno-hipertoniczny. ZNACZENIE: Mutacje w STXBP1 są stosunkowo częste u pacjentów z padaczką dziecięcą. encefalopatiami padaczkowymi wieku dziecięcego. Encefalopatia związana z STXBP1 może objawiać się jako jako reagujące na leki dziecięce skurcze z ogniskowymi/zlateralizowanymi wyładowaniami. Uogólnione drżenie pojawiające się po pierwszym roku życia może być wskazówką do rozpoznania u niektórych pacjentów. diagnozę u niektórych pacjentów. --- CEL: Padaczki mają wysoce heterogeniczne podłoże z silnym wkładem genetycznym. genetycznym. Różnorodność niespecyficznych i nakładających się fenotypów syndromicznych i często utrudnia postawienie jednoznacznej diagnozy klinicznej i uniemożliwia przeprowadzenie prostych badań genetycznych. proste testy genetyczne. Znajomość genetycznego podłoża padaczki pacjenta pacjenta może być cenna nie tylko dla diagnozy, ale także dla kierowania leczeniem i oszacowania ryzyka nawrotu. METODY: Aby przezwyciężyć te ograniczenia diagnostyczne, stworzyliśmy panel genów do sekwencjonowania następnej generacji zawierający najbardziej istotne geny padaczki i obejmujący najbardziej istotne fenotypy padaczki znane do tej pory. Dzięki tej metodzie, 265 genów zostało przeanalizowanych na pacjenta w jednym kroku. Oceniliśmy ten panel na pilotażowej kohorcie 33 pacjentów indeksowych ze zwięzłymi fenotypami padaczki lub z ciężkim, ale niespecyficznym zaburzeniem napadowym, obejmującym zarówno przypadki sporadyczne, jak i rodzinne. przypadki. KLUCZOWE USTALENIA Zidentyfikowaliśmy mutacje przypuszczalnie powodujące chorobę u 16 z 33 pacjentów. pacjentów, obejmujące zmiany sekwencji w często, jak i rzadziej genach. Wykryte aberracje obejmowały znane i nieznane mutacje punktowe (SCN1A p mutacje punktowe (SCN1A p.R222X, p. E289V, p.379R, p.R393H; SCN2A p.V208E; STXBP1 p.R122X; KCNJ10 p.L68P, p.I129V; KCTD7 p.L108M; KCNQ3 p.P574S; ARHGEF9 p.R290H; SMS p.F58L; TPP1 p.Q278R, p.Q422H; MFSD8 p.T294K), przypuszczalna mutacja miejsca splicingu mutacja (SCN1A c.693A> p.T/P231P) i małe delecje (SCN1A p.F1330Lfs3X [1 bp]; MFSD8 p.A138Dfs10X [7 bp]). Wszystkie mutacje zostały potwierdzone przez konwencjonalne sekwencjonowanie Sangera i, tam gdzie to możliwe, zweryfikowane przez rodzicielstwo testy rodzicielskie i analizę segregacji. U trzech pacjentów z zespołem Dravet lub padaczką miokloniczną, wykryliśmy mutacje SCN1A (p.R222X, p.P231P, p.R393H), mimo że inne laboratoria wcześniej wykluczyły aberracje tego genu przez sekwencjonowanie Sangera lub analizę topnienia o wysokiej rozdzielczości. ZNACZENIE: Opracowaliśmy szybką i opłacalną diagnostyczną metodę przesiewową do analizy genetycznych podstaw padaczki. Byliśmy w stanie wykryć mutacje u pacjentów z wyraźnymi i niespecyficznymi fenotypami padaczki, aby odkryć podłoże genetyczne wielu dotychczas nierozwiązanych przypadków padaczki w tym wykrywanie mutacji w przypadkach, w których poprzednie konwencjonalne metody dawały fałszywie negatywne wyniki. Nasze podejście okazało się zatem potężnym narzędziem diagnostycznym, które może przyczynić się do gromadzenia informacji na temat zarówno powszechnych, jak i i nieznanych zaburzeniach padaczkowych oraz w określaniu powiązanych fenotypów rzadziej zmutowanych genów. często zmutowanych genów. --- Mutacje w STXBP1 zostały zidentyfikowane w podgrupie pacjentów z wczesną encefalopatią padaczkową (EE). encefalopatią padaczkową (EE), ale pełne spektrum fenotypowe pozostaje do określenia. być określone. W związku z tym przebadaliśmy kohortę 160 pacjentów z EE, w tym pacjentów z wczesną encefalopatią miokloniczną (EME), Zespół Ohtahary, zespół Westa, niesyndromiczna EE z początkiem w pierwszym roku, i zespołem Lennoxa-Gastauta (LGS). Znaleźliśmy sześć mutacji de novo u sześciu pacjentów pacjentów z zespołem Ohtahary (2/6, 33%), zespołem Westa (1/65, 2%), i niesyndromiczny wczesny początek EE (3/64, 5%). Nie znaleziono mutacji w LGS lub EME. Tylko dwóch z czterech nosicieli mutacji z napadami noworodkowymi miało zespół Ohtahara zespół Ohtahary. Skurcze padaczkowe występowały u pięciu z sześciu pacjentów. Jeden pacjent z prawidłowym obrazowaniem metodą rezonansu magnetycznego (MRI), ale napadami ogniskowymi operację padaczki i częstotliwość napadów drastycznie spadła. Neuropatologia wykazała ogniskową dysplazję korową typu 1a. Istnieje potrzeba przeprowadzenia dodatkowych badań neuropatologicznych w celu zbadania, czy mutacje STXBP1 mogą prowadzić do strukturalnych nieprawidłowości mózgu. --- CEL: Mutacje STXBP1 (MUNC18-1) są związane z różnymi typami padaczek. padaczką, głównie rozpoczynającą się we wczesnym okresie życia. Aby udoskonalić fenotyp związany z aberracjami STXBP1 w zespołach padaczkowych o wczesnym początku, zbadaliśmy ten gen w kohorcie pacjentów z encefalopatią padaczkową o wczesnym początku. METODY: STXBP1 został przebadany w wieloośrodkowej kohorcie 52 pacjentów z wczesną encefalopatią padaczkową. padaczką o wczesnym początku (pierwszy napad zaobserwowano przed ukończeniem 3 miesiąca życia), bez korowych wad rozwojowych w obrazowaniu rezonansu magnetycznego mózgu (MRI) i ujemnym metabolizmem metabolicznych. W tej kohorcie można było wyróżnić trzy grupy pacjentów: (1) zespoły Ohtahary (n = 38); (2) wczesne encefalopatie miokloniczne (n = 7); oraz (3) wczesne encefalopatie padaczkowe, które nie odpowiadały żadnemu znanemu zespołowi zespołu (n = 7). Żaden z pacjentów nie wykazywał malformacji korowych w badaniu MRI mózgu i wszyscy zostali przebadani za pomocą wielokrotnej wideo-elektroencefalografii (EEG) przez okres od urodzenia do szóstego miesiąca po urodzeniu. miesiąca po urodzeniu. Następnie u pacjentów wykonano standardowe zapisy EEG lub wideo-EEG. KLUCZOWE USTALENIA: Znaleźliśmy pięć nowych mutacji STXBP1 u pacjentów, dla których zapisy wideo-EEG mogły być pobierane od początku choroby. Wszyscy pacjenci z mutacją wykazywali zespół Ohtahary, ponieważ większość wczesnych napadów można sklasyfikować jako skurcze padaczkowe i ponieważ okresy cichego EEG były średnio krótsze niż średnio krótsze niż wybuchy. Jednak każdy pacjent dodatkowo wykazywał szczególną cechę kliniczną i EEG: U dwóch pacjentów wczesne napady były kloniczne, z bardzo wczesnymi badaniami EEG wykazującymi względnie niską amplitudę wybuchów aktywności przed przejściem do typowego wzorca tłumienia, podczas gdy trzej pozostali pacjenci wykazywali skurcze padaczkowe związane z typowymi wzorcami z typowymi wzorcami supresyjno-burstowymi, począwszy od wczesnych zapisów. Padaczka dramatycznie poprawiła się po 6 miesiącach i ostatecznie zniknęła przed końcem pierwszego roku życia u czterech pacjentów; pozostały jeden pacjent miał niewiele napadów do 18 miesiąca życia. Równolegle, napadowe nieprawidłowości EEG zniknęły u trzech pacjentów i zmniejszyły się u dwóch, ustępując miejsca ciągłej z szybkimi rytmami. Każdy pacjent wykazywał częste niepadaczkowe zaburzenia ruchowe, które można łatwo pomylić z napadami padaczkowymi. Te ruchy te można było zaobserwować już w okresie noworodkowym i, w przeciwieństwie do drgawki, utrzymywały się przez cały okres obserwacji. ZNACZENIE: Potwierdzamy, że STXBP1 jest głównym genem do badań przesiewowych w przypadkach zespołu Ohtahary. Ohtahary, ponieważ jest zmutowany u> 10% pacjentów z zespołem Ohtahary w naszej kohorcie. w naszej kohorcie. Gen ten powinien być szczególnie badany w przypadku zaskakującej zaskakującej ewolucji stanu pacjenta, jeśli napady padaczkowe i napadowa aktywność EEG EEG znikają i są zastępowane szybkimi rytmami po zakończeniu pierwszego roku poporodowego. roku życia. --- Mutacje białka wiążącego syntaksynę 1 (STXBP1) zostały powiązane z ciężkimi dziecięcymi encefalopatiami padaczkowymi (zespół Ohtahary i zespół Westa), ale także z umiarkowanymi zespół), ale także z umiarkowanym do ciężkiego upośledzeniem funkcji poznawczych i i padaczką niesyndromiczną. Badaliśmy niemowlę rasy białej, u którego w wieku 2 tygodni wystąpiły napady ogniskowe. ogniskowymi w wieku 2 tygodni. Obrazowanie mózgu było nietypowe. Elektroencefalograf (EEG) elektroencefalograf (EEG) wykazał normalną zawartość częstotliwości tła, ale z wieloogniskowymi ostrymi falami i brak dowodów na typowe wzorce związane z zespołem z zespołem Ohtahary lub Westa. Leczenie lewetyracetamem i okskarbazepiną skutecznie radziła sobie z epizodami napadów. Badanie genów związanych z z dziecięcymi postaciami padaczki, takimi jak SCN1A, SCN1B i ARX, były negatywne, ale my zidentyfikowaliśmy nową mutację duplikacji pojedynczego nukleotydu, c.931dupT (p.S311FfsX3), w eksonie 11 genu STXBP1. Ta wcześniej niezgłoszona mutacja STXBP1 u pacjenta z napadami ogniskowymi o początku w okresie noworodkowym poszerza spektrum klinicznie istotnych zaburzeń u ludzi spowodowanych mutacjami STXBP1. --- CELE: Heterozygotyczne mutacje w STXBP1, kodującym białko wiążące syntaksynę 1, zostały niedawno zidentyfikowane w zespole Ohtahary. białko 1, zostały niedawno zidentyfikowane w zespole Ohtahary, encefalopatii padaczkowej o bardzo wczesnym początku. encefalopatii padaczkowej o bardzo wczesnym początku. W celu zbadania spektrum fenotypowego spektrum fenotypowego związanego z mutacjami STXBP1, przeanalizowaliśmy kohortę pacjentów z niewyjaśnioną encefalopatią o wczesnym początku. niewyjaśnionymi encefalopatiami padaczkowymi o wczesnym początku. METODY: Zebraliśmy i scharakteryzowaliśmy klinicznie 106 pacjentów z wczesnym początkiem encefalopatiami padaczkowymi o wczesnym początku. Analiza mutacji genu STXBP1 została przeprowadzona przy użyciu analizę sekwencji granic eksonów i eksonów intronowych oraz multipleksową amplifikację amplifikacji w celu wykrycia zmian liczby kopii. WYNIKI: Zidentyfikowaliśmy 4 mutacje skracające i 2 mikrodelecje częściowo wpływające na STXBP1 u 6 ze 106 pacjentów. Przewiduje się, że wszystkie mutacje zniesienie funkcji STXBP1, a 5 mutacji powstało de novo. Żaden z pacjentów z mutacją nie miał zespołu Ohtahary. U jednego pacjenta zdiagnozowano z zespołem Westa na początku choroby, podczas gdy początkowy fenotyp 5 kolejnych pacjentów pacjentów nie pasował do konkretnego rozpoznanego zespołu padaczkowego. Trzech z tych tych pacjentów ewoluowało później do zespołu Westa. Wszyscy pacjenci mieli upośledzenie umysłowe, a ataksja lub ruchy dyskinetyczne występowały u 5 pacjentów. 5 pacjentów. WNIOSEK: Badanie to pokazuje, że mutacje w STXBP1 nie ograniczają się do pacjentów z zespołem Ohtahary, ale są również obecne u 10% (5/49) pacjentów z encefalopatią padaczkową o wczesnym początku, która nie pasuje ani do zespołu Ohtahary lub zespołu Westa i rzadko w typowym zespole Westa. Analiza mutacji STXBP1 należy rozważyć w ocenie diagnostycznej tej trudnej grupy pacjentów. grupy pacjentów. --- Informacje o autorze: (1)Department of Neuropediatrics, Centre de Reference des Epilepsies Rares, Hopital Necker Enfants Malades, Uniwersytet Paris Descartes, Paryż, Francja; Inserm U663, Uniwersytet Paris Descartes, PRES Sorbonne Paris Cité, Paryż F-75005; CEA, Neurospin, 91190 Gif/Yvette, Francja. (2)Department of Genetics, Inserm U781, Hopital Necker Enfants Malades, Paris Uniwersytet Kartezjusza, Paryż, Francja. (3) APHM, CINAPSE, Oddział Neurologii Dziecięcej, Szpital Dziecięcy Timone, Marseille, Francja. (4) Oddział Neurologii Dziecięcej, Hôpital Erasme, Bruxelles, Belgia. (5) Oddział Neuropediatrii, Centre de Reference des Epilepsies Rares, Hopital Necker Enfants Malades, Uniwersytet Paris Descartes, Paryż, Francja. (6)Department of Pediatric Radiology, Hopital Necker Enfants Malades, APHP, Paryż, Uniwersytet Kartezjusza, Paryż, Francja. (7) Oddział Neuropediatrii, Centre de Reference des Epilepsies Rares, Hopital Necker Enfants Malades, Uniwersytet Kartezjusza w Paryżu, Paryż, Francja. Adres elektroniczny: rima.nabbout@nck.aphp.fr. --- Encefalopatie padaczkowe o wczesnym początku (EOEE) charakteryzują się napadami padaczkowymi napadami padaczkowymi rozpoczynającymi się w pierwszych miesiącach życia, nieprawidłową aktywnością EEG i są związane z poważnym opóźnieniem rozwoju i złym rokowaniem. Mutacje i delecje w genie STXBP1 są związane z zespołem Ohtahara znanym również jako "wczesna dziecięca encefalopatia padaczkowa". Opisujemy przypadek niemowlę dotknięte EOEE z delecją 9q34.11, która obejmowała geny STXBP1 i SPTAN1. U niemowlęcia wystąpiła encefalopatia noworodkowa bez napadów padaczkowych i wzorcem EEG zmieniającym się od wysoce nieciągłego do tłumienie-wybuch. Następnie w wieku 2 miesięcy wystąpił zespół Westa z nietypową nietypową hipersarytmią i skurczami, łatwo kontrolowanymi przez terapię. Nasze odkrycia sugerują że analiza molekularna STXBP1 powinna być rozważana u noworodków dotkniętych encefalopatią noworodkową związaną z osobliwym wzorcem EEG, nawet przy braku braku noworodkowych napadów padaczkowych. --- Gen ARX jest zaangażowany w rozwój interneuronów GABAergicznych w przodomózgowiu. przodomózgowiu. Mutacje utraty funkcji, takie jak mutacje nonsensowne lub przesunięcia ramki, ARX powodują grupę wad rozwojowych mózgu, takich jak hydranencefalia, lissencefalia i agenezja ciała modzelowatego, podczas gdy mutacje ekspansji polialaninowych ARX, przypuszczalnie mutacje typu gain-of-function, skutkują grupą w grupie bez wad rozwojowych, takich jak niesyndromiczne upośledzenie umysłowe, upośledzenie umysłowe opóźnienie umysłowe z dystonią, zespół Westa i zespół Ohtahary. Różnorodność fenotypów spowodowanych plejotropowymi mutacjami genu ARX uważa się za wspólny mechanizm patologiczny związany z zaburzeniami strukturalnymi i funkcjonalnymi strukturalnym i funkcjonalnym interneuronów, określane jako "interneuronopatie". My zidentyfikowaliśmy drugi gen odpowiedzialny za zespół Ohtahary, STXBP1, który jest niezbędny do uwalniania pęcherzyków synaptycznych. Badania molekularne tych chorób ujawnią związki między strukturą a funkcją mózgu. Jest to niezbędne do wyjaśnienia etiologii chorób dziedzicznych i zidentyfikowania nowych metod leczenia. podejść do leczenia. --- CEL: Mutacje de novo STXBP1 zostały znalezione u osób z wczesną dziecięcą encefalopatią padaczkową z wzorcem supresyjno-burstowym (EIEE). Naszym celem było określenie spektrum klinicznego osób z mutacjami STXBP1, i zbadanie ich aspektów biologicznych. METODY: STXBP1 analizowano odpowiednio w 29 i 54 przypadkach kryptogennego EIEE i zespołu Westa. jako drugą kohortę. Splicing RNA został przeanalizowany w komórkach limfoblastoidalnych od pacjenta z mutacją c.663 + 5G>A. Ekspresję białka STXBP1 z mutacjami missense badano w komórkach neuroblastoma2A. komórkach neuroblastoma2A. WYNIKI: W dziewięciu przypadkach EIEE znaleziono łącznie siedem nowych mutacji STXBP1, ale nie w zespole Westa. Mutacje te obejmują dwie mutacje z przesunięciem ramki, trzy mutacje mutacje nonsensowne, mutację splicingową i powtarzającą się mutację missense w trzech niespokrewnionych przypadkach. Uwzględniając nasze poprzednie dane, 10 z 14 osób (71%) z aberracjami STXBP1 miało początek skurczów po 1 miesiącu, co sugeruje stosunkowo późniejszy początek skurczów padaczkowych. Rozpad mRNA za pośrednictwem nonsensu związany z nieprawidłowym splicingiem. Ekspresja przejściowa ujawniła, że białka STXBP1 z mutacjami missense powodowały degradację w komórkach neuroblastoma2A. komórek neuroblastoma2A. DYSKUSJA: Łącznie, aberracje STXBP1 mogą odpowiadać za około jedną trzecią osób z EIEE (14 z 43). Te dane genetyczne i biologiczne wyraźnie wykazały że haploinsuficjencja STXBP1 jest ważną przyczyną kryptogennego EIEE. --- CEL: Padaczka zależna od pirydoksyny (PDE) charakteryzuje się napadami opornymi na leczenie (TRS). napadami opornymi na leczenie (TRS) reagującymi na dożylną (IV) pirydoksynę. PDE można zidentyfikować na podstawie zwiększonego stężenia alfa-aminoadipinowego semialdehydu w moczu (α-AASA) i mutacji w genie ALDH7A1 (antykwityny). Szybkie rozpoznanie PDE jest ważne dla leczenia i prognozowania napadów. My celem było ustalenie, czy natychmiastowe zmiany elektroencefalografii (EEG) przez pirydoksyny-IV mogą zidentyfikować PDE u noworodków z TRS. METODY: U 10 noworodków z TRS porównaliśmy zmiany EEG online za pomocą pirydoksyny-IV między PDE (n = 6) i nie-PDE (n = 4). Segmenty EEG były wizualnie i cyfrowo analizowane pod kątem średniej amplitudy tła i całkowitej mocy i względnej mocy (wielkość aktywności tła na pasmo częstotliwości i udział pasma częstotliwości w widmie). WYNIKI: U 3 z 10 noworodków z TRS (2 z 6 noworodków z PDE i 1 z 4 noworodków bez PDE), pirydoksyna IV powodowała spłaszczenie amplitudy EEG i tłumienie aktywności padaczkowej. aktywności padaczkowej. Ilościowe zmiany EEG wywołane przez pirydoksynę IV obejmowały (1) zmniejszenie amplitudy centralnej, p < 0,05 [PDE: mediana -30% (zakres -78% do -3%); non-PDE: -20% (zakres -45% do -12%)]; (2) niezmieniona moc względna; (3) zmniejszona moc całkowita, p < 0,05 [PDE: -31% (-77% do -1%); -27% (-73% do -13%); -35% (-56% do -8%) i nie-PDE: -16% (-43% do -5%); -28% (-29% do -17%); -26% (-54% do -8%), odpowiednio w pasmach częstotliwości delta, theta i beta]; i (4) podobne EEG w PDE i bez PDE. DYSKUSJA: U noworodków z TRS pirydoksyna IV indukuje niespecyficzne odpowiedzi EEG które nie identyfikują ani nie wykluczają PDE. Dane te sugerują, że noworodki z TRS powinny otrzymywać pirydoksynę, dopóki PDE nie zostanie w pełni wykluczone przez metabolicznych i/lub analizy DNA. --- Sekwencjonowaliśmy geny kodujące składniki kompleksu SNARE (STX1A, VAMP2, SNAP25) i ich białek regulatorowych (STXBP1/Munc18-1, SYT1), które są neurotransmisji u 95 pacjentów z idiopatycznym upośledzeniem umysłowym. opóźnieniem umysłowym. Zidentyfikowaliśmy mutacje de novo w STXBP1 (nonsensowne, p.R388X; splicing, c.169+1G>A) u dwóch pacjentów z ciężkim upośledzeniem umysłowym i padaczką padaczką niesyndromiczną. Reakcja łańcuchowa polimerazy z odwrotną transkryptazą i sekwencjonowanie i sekwencjonowanie wykazały, że mutacja splicingowa tworzy kodon stop poniżej eksonu-3. Nie znaleziono mutacji de novo ani szkodliwych mutacji w STXBP1 u 190 osób kontrolnych ani u 142 pacjentów z autyzmem. kontrolnych lub u 142 pacjentów z autyzmem. Wyniki te sugerują, że zaburzenie STXBP1 jest związane z autosomalnym dominującym upośledzeniem umysłowym i padaczką niesyndromiczną padaczką. --- CEL: Wiele genów w regionie 9q34.11 może być haploinsuficjalnych. Brakuje jednak badań analizujących korelacje genotyp-fenotyp delecji obejmujących wiele wrażliwych na dawkę genów w tym regionie. METODY: Zmapowaliśmy punkty przerwania u 10 pacjentów z delecjami 9q34.11 przy użyciu wysokiej rozdzielczości 9q34-specyficzna porównawcza hybrydyzacja genomowa (CGH) do określić rozmiar delecji i zawartość genów. WYNIKI: Delecje 9q34.11 mają wielkość od 67 kb do 2,8 Mb. Sześciu pacjentów wykazuje niepełnosprawność intelektualną i ma wspólny usunięty region, w tym STXBP1; czterech wykazuje zmienną padaczkę. U pięciu pacjentów delecje obejmują SPTAN1, wcześniej związany z wczesną encefalopatią padaczkową niemowląt, spazmami dziecięcymi, niepełnosprawnością intelektualną i hipomielinizacją. U czterech pacjentów, delecja obejmuje endoglinę (ENG), powodującą dziedziczną dziedzicznej teleangiektazji krwotocznej. Wreszcie, u czterech pacjentów delecje obejmują TOR1A, którego defekty molekularne prowadzą do dystonii pierwotnej o wczesnym początku. Dziewięćdziesiąt cztery inne geny RefSeq również mapują badane interwały genomowe. WNIOSEK: Haploinsuficjencja STXBP1 skutkuje postępującą encefalopatią charakteryzującą się niepełnosprawnością intelektualną i może jej towarzyszyć padaczka, zaburzenia ruchowe i autyzm. Proponujemy, aby delecje genomowe 9q34.11 obejmujące ENG, TOR1A, STXBP1 i SPTAN1 są odpowiedzialne za wielosystemową dysplazję naczyniową, dystonię pierwotną o wczesnym początku, epilepsję i niepełnosprawność intelektualną. intelektualną, ujawniając w ten sposób efekty cis-genetyczne prowadzące do złożonych fenotypów. fenotypów.
Czy mutacje w genie STXBP1 są związane z padaczką?
Tak, mutacje w genie STXBP1, kodującym białko wiążące syntaksynę 1, zostały niedawno opisane w zespole Ohtahary lub wczesnodziecięcej encefalopatii padaczkowej z wzorcem tłumienia i wybuchów oraz w innych encefalopatiach padaczkowych o wczesnym początku.