Zależna od parowania komplementacja międzyalleliczna została po raz pierwszy opisana dla genu Ultrabithorax kompleksu bithorax u Drosophila przez Lewisa i cytowane jako jako przykład nowego zjawiska, które Lewis nazwał "efektem trans-vection". Zaobserwowano kilka różnych rodzajów ekspresji genów zależnej od parowania u Drosophila i jest teraz jasne, że u podstaw zmian w genach leży wiele różnych mechanizmów molekularnych. molekularnych prawdopodobnie leży u podstaw zmian w ekspresji genów, które są obserwowane po przerwaniu parowania chromosomów. Transfekcja w kompleksie bithorax wydaje się wynikać ze zdolności elementów cis-regulacyjnych do regulowania transkrypcji promotora na homologicznym chromosomie. To samo zjawisko wydaje się być odpowiedzialne za zależną od parowania komplementację międzyalleliczną w wielu innych genów u Drosophila. Niektóre efekty transfekcji są zależne od obecności typu dzikiego lub specyficznych zmutowanych form białka kodowanego przez gen trans-regulacyjny  niezależne od zeste. Łatwość, z jaką aberracje chromosomowe mogą zakłócać transwekcję jest również bardzo różna dla różnych genów. --- Enhancery zostały zdefiniowane operacyjnie jako sekwencje cis-regulacyjne, które mogą stymulować transkrypcję genów transkrybowanych przez polimerazę RNA-II na dużych odległościach odległości, a nawet gdy znajdują się za genem. Ostatnio stało się oczywiste, że wzmacniacze mogą również stymulować transkrypcję, jeśli są w bliskiej odległości od promotora/genu. Doniesienia te dostarczają wskazówek do mechanizmu zdalnego działania wzmacniacza. Ponadto, odkrycia te, wraz z badaniami genetycznymi na Drosophila, silnie sugerują, że działanie wzmacniacza in może leżeć u podstaw zjawisk takich jak "transvection", gdzie jeden chromosom wpływa na ekspresję genów w sparowanym homologu. --- Locus zeste u Drosophila melanogaster koduje białko wiążące DNA, które może wpływać na transkrypcję. Wiele miejsc rozpoznawanych przez to białko  regulacja genów, która reaguje na bliskość genu do jego homologicznego allelu na innym chromosomie. allelem na innym chromosomie. Te ostatnie obserwacje kontynuują historię badań dotyczących zeste i transfekcji, które zainspirowały modele molekularne łączące strukturę i położenie chromosomów z modulacją ekspresji genów. ekspresji genów. --- Wiedza na temat rearanżacji chromosomów grzybów pochodzi głównie od N. crassa, ale ważne informacje uzyskano również od A. nidulans i S. macrospora. Rearanżacje zostały zidentyfikowane u innych gatunków Sordaria oraz u Cochliobolus, Coprinus, Magnaporthe, Podospora i Ustilago. W Neurospora, heterozygotyczność dla większości rearanżacji chromosomowych jest sygnalizowana przez pojawienie się niepigmentowanych askospor niedoborowych, z częstotliwościami i typami askospor, które są charakterystyczne dla typu rearanżacji. Przedstawiono podsumowanie informacji na temat każdej z 355 rearanżacji analizowanych u N. crassa. Obejmują one 262 wzajemne translokacje, 31 translokacji insercyjnych, 27 translokacji quasiterminalnych, 6 inwersji pericentrycznych, 1 transpozycję wewnątrzchromosomalną i liczne złożone lub ukryte rearanżacje. lub kryptycznych rearanżacji. Punkty przerwania są rozmieszczone mniej lub bardziej losowo między siedmioma chromosomami. Sześćdziesiąt rearanżacji ma łatwo wykrywalne zmutowane fenotypy, z których połowa jest alleliczna ze znanymi genami. Mutacje konstytutywne mutacje w niektórych pozytywnie regulowanych loci obejmują rearanżacje z jednym punkt przerwania w górnym regionie regulacyjnym. Spośród 11 rearanżacji, które mają jeden NOR lub w jego pobliżu, większość z nich wydaje się być genetycznie terminalna, ale w rzeczywistości jest fizycznie obustronna. w rzeczywistości fizycznie wzajemne. Częściowe szczepy diploidalne można uzyskać jako rekombinowane potomstwo z krzyżówek heterozygotycznych dla insercyjnych lub quasiterminalnych rearanżacji. rearanżacji. Duplikacje wytworzone w ten sposób precyzyjnie definiują segmenty, które obejmują więcej niż dwie trzecie genomu. Rearanżacje wytwarzające duplikacje mają wiele zastosowań, w tym precyzyjne mapowanie genetyczne poprzez pokrycie duplikacji i wyrównanie map fizycznych i genetycznych. Zazwyczaj płodność jest znacznie zmniejszona w krzyżówkach powstałych w wyniku duplikacji. Odkrycie, że geny w obrębie zduplikowanego segmentu zostały poddane mutacji RIP u niektórych ocalałych potomków sugeruje, że RIP może być odpowiedzialny za niepłodność. Generowane mejotycznie recesywno-letalne niedobory segmentalne mogą być ratowane w heterokarionach. Nowe rearanżacje występują w 10% lub więcej szczepów, w których transformujący DNA został zostało stabilnie zintegrowane. Elektroforetyczna separacja rearanżowanego chromosomalnego DNA DNA znalazło użyteczne zastosowania. Dostosowanie synaptyczne występuje u heterozygot inwersyjnych heterozygot, prowadząc stopniowo do niehomologicznego połączenia elementów bocznych kompleksu synaptonemalnego, przekształcając parowanie pętli w parowanie liniowe. liniowe.  Początki zostały w konstruowaniu skutecznych balanserów. Doświadczenie zwiększyło nasze zrozumienie kilku zjawisk, które mogą komplikować analizę. Z niektórymi rearanżacji, brak połączenia centromerów z wzajemnej translokacji quadrivalents skutkuje segregacją 3:1 i wytwarza asci z czterema niedoborami askospory, które zajmują pozycje diagnostyczne w liniowych askosporach. Segregacja trzy do jednego jest najczęstsza, gdy punkty przerwania znajdują się w pobliżu centromerów. Z niektórymi rearanżacje, nieżywotne askospory niedoboru stają się pigmentowane. Diagnoza musi zależeć od żywotności askospor. W krzyżówkach między wysoce wsobnymi szczepami, analiza może być utrudniona przez losową aborcję askospor. Jest to minimalizowane przez użycie niehodowlanych szczepów jako testerów. --- Liczne geny zawierają elementy regulatorowe zlokalizowane wiele dziesiątek kilobaz od od kontrolowanego przez nie promotora. Specyficzne mechanizmy muszą być wymagane, aby zapewnić że takie odległe elementy mogą znaleźć i wchodzić w interakcje z ich właściwymi celami, ale a nie z obcymi genami. Niniejszy przegląd bada powiązania między  efektem pozycji, wariacją i tłumikami. Te różne przykłady sugerują, że we wszystkich przypadkach mogą być zaangażowane powiązane formy pakowania chromatyny. mogą być zaangażowane.
Niezwykłą cechą Diptera jest to, że homologiczne chromosomy są ściśle połączone w komórkach somatycznych. W wielu loci u Drosophila, to parowanie może znacząco wpływać na ekspresję genów. Takie wpływy zostały po raz pierwszy wykryte w kompleksie bithorax (BX-C) przez E.B. Lewisa, który ukuł termin transwekcja, aby je opisać. Większość przypadków transwersji wiąże się z działaniem enhancerów in trans. W kilku loci delecja promotora znacznie zwiększa to działanie w trans, co sugeruje, że enhancery są normalnie uwiązane w cis przez region promotora. Transfekcja może również wystąpić w wyniku działania tłumików in trans lub rozprzestrzeniania się wariacji efektu pozycji z rearanżacji posiadających heterochromatyczne punkty przerwania do sparowanych niezrearanżowanych chromosomów. Chociaż nie zostało to wykazane, inne przypadki transwersji mogą obejmować produkcję wspólnych RNA poprzez trans-splicing. Kilka przypadków transfekcji wymaga Zeste, białka wiążącego DNA, które, jak się uważa, ułatwia interakcje homologiczne poprzez autoagregację. Geny wykazujące transfekcję mogą znacznie różnić się odpowiedzią na zakłócenie parowania. W kilku przypadkach transfekcja wydaje się wymagać intymnej synapsy homologów.  Ten ostatni przykład sugeruje, że transfekcja może również występować u organizmów, które nie mają parowania somatycznego. Na poparcie tej tezy, zjawiska podobne do transwekcji zostały opisane w wielu różnych organizmach, w tym roślinach, grzybach i ssakach.