Zespół Weilla-Marchesaniego (WMS) jest zaburzeniem tkanki łącznej charakteryzującym się niskim wzrostem, brachydaktylią, sztywnością stawów i charakterystycznymi anomaliami oczu, w tym w tym mikrosferofakia, ektopia soczewek, ciężka krótkowzroczność i jaskra. Opisano zarówno autosomalny recesywny (AR), jak i autosomalny dominujący (AD) sposób dziedziczenia. a gen dla AR WMS został niedawno zmapowany na chromosomie 19p13.3-p13.2. Tutaj donosimy o wykluczeniu chromosomu 19p13.3-p13.2 w dużej rodzinie dużej rodzinie AD WMS i pokazujemy, że pomimo jednorodności klinicznej, AD i AR WMS są genetycznie heterogennymi jednostkami. Ponieważ dwie rodziny AD WMS były spójne z powiązaniem z chromosomem 15q21.1, gen fibryliny-1 był i delecję 24 nt w ramce w obrębie utajonego białka wiążącego transformujący czynnik wzrostu motywu białka wiążącego transformujący czynnik wzrostu beta1 (LTBP) genu fibryliny-1 w rodzinie AD WMS (ekson 41). AD WMS (ekson 41, 5074_5097del). Ta delecja w ramce współwystępowała z chorobą chorobą i nie stwierdzono jej w 186 grupach kontrolnych. Badanie to silnie sugeruje, że AD WMS i zespół Marfana są stanami allelicznymi w locus fibryliny-1 i dodaje do niezwykłej klinicznej heterogeniczności fibrylinopatii typu I. --- Zespół Weilla-Marchesaniego jest rzadkim, uogólnionym zaburzeniem tkanki łącznej. objawiające się niskim wzrostem, brachymorfią i sferofakią. Dziedziczenie jest autosomalne recesywne. W mniej niż 50 zgłoszonych przypadkach, sztywność stawów w rąk i zanik łokci u dorosłych. Tutaj opisano pokrewieństwo w którym uwolnienie wielu palców spustowych i obustronnego zespołu cieśni nadgarstka w dzieciństwie w dzieciństwie poprawiło funkcjonowanie dłoni u brata i siostry. --- TŁO: Zespół Weilla-Marchesaniego jest rzadką ogólnoustrojową chorobą tkanki łącznej. tkanki łącznej, na które składają się brachymorfia, brachydaktylia, ektopia soczewki, sferofakia, jaskra. i jaskrę. METODY: Opisano 6 pacjentów z zespołem Weilla-Marchesaniego (z lub bez ocznym) w trzech pokoleniach, zidentyfikowanych przez badanie przesiewowe 26 członków dwóch rodzin. Jest to największa rodzina w literaturze wykazująca autosomalny dominujący wzór dziedziczenia. WYNIKI: Upłynnienie ciała szklistego występowało we wszystkich młodszych przypadkach. Zespół Weilla-Marchesaniego był w pełni rozwinięty w dwóch przypadkach w trzecim pokoleniu, w których występowała asymetryczna długość osiowa i uszkodzenie jaskrowe. Według naszej wiedzy jest to pierwszy raport dotyczący asymetrycznej długości osiowej i uszkodzenia jaskrowego. uszkodzenia jaskrowego i upłynnienia ciała szklistego w zespole Weill-Marchesani z lub bez zajęcia oczu. WNIOSKI: Większa długość osiowa może być prekursorem zbliżającego się poważnego uszkodzenia jaskrowego. uszkodzenia jaskrowego. Obecne upłynnienie ciała szklistego w subtelnych młodych przypadkach powinno zaalarmować lekarza o rozpoznaniu zespołu Weilla-Marchesaniego podczas badań przesiewowych członków rodziny. członków rodziny. --- Zespół Weilla-Marchesaniego (WMS) jest dobrze scharakteryzowanym zaburzeniem, w którym u pacjentów u pacjentów rozwijają się nieprawidłowości oczu i układu kostnego. Autosomalne recesywne i autosomalne recesywne i autosomalne dominujące formy WMS są spowodowane mutacjami odpowiednio w genach ADAMTS10 i FBN1 odpowiednio. Tutaj opisujemy 13 pacjentów z siedmiu niespokrewnionych rodzin z Półwyspu Arabskiego. Pacjenci ci mają konstelację cech, które cech, które mieszczą się w spektrum WMS i są dziedziczone autosomalnie recesywnie. sposób dziedziczenia. Osoby, które pochodziły z dwóch rodzin i spełniały kryteria diagnostyczne kryteria diagnostyczne dla WMS miały inną homozygotyczną mutację missense mutację w ADAMTS10. Analiza powiązań i bezpośrednie sekwencjonowanie genów kandydujących w kolejnych dwóch rodzinach i sporadyczny przypadek z fenotypami najlepiej opisanymi jako WMS doprowadziła do identyfikacji trzech homozygotycznych mutacji w blisko spokrewnionym genie ADAMTS17. w blisko spokrewnionym genie ADAMTS17. Nasze wyniki kliniczne i genetyczne sugerują, że ADAMTS17 odgrywa rolę w zonach soczewki krystalicznej i tworzeniu tkanki łącznej oraz że mutacje w ADAMTS17 są wystarczające do wytworzenia niektórych z głównych cech typowo opisywanych w WMS. --- Zespół Weilla-Marchesaniego (WMS) jest rzadką chorobą charakteryzującą się niskim wzrostem i brachydaktylią. niskim wzrostem, brachydaktylią, sztywnością stawów i charakterystycznymi nieprawidłowościami oka, w tym w tym mikrosferofakią, ektopią soczewki, ciężką krótkowzrocznością i jaskrą. Obie autosomalny recesywny (AR), jak i autosomalny dominujący (AD) sposób dziedziczenia. zostały opisane dla WMS. Locus dla AR WMS został niedawno zmapowany na chromosomie 19p13.3-p13.2, podczas gdy mutacja w obrębie genu fibryliny-1 (15q21.1) została znaleziona w jednej rodzinie AD WMS. Aby odpowiedzieć na pytanie, czy heterogeniczność genetyczna może być związana z heterogenicznością kliniczną, my 128 pacjentów z WMS (w tym 57 z AR, 50 z AD i 21 ze sporadycznymi przypadkami). sporadyczne przypadki), ze szczególnym uwzględnieniem cech klinicznych. Analizy statystyczne z użyciem dokładnego testu Fischera zastosowano do porównania proporcji 12 parametrów klinicznych między pacjentami z AR i AD. parametrów klinicznych między pacjentami z AR i AD. Nie było znaczącej między obiema grupami dla krótkowzroczności, jaskry, zaćmy, niskiego wzrostu, brachydaktylia, gruba skóra, muskularna budowa ciała i opóźnienie umysłowe. Znaczące stwierdzono w przypadku mikrosferofakii (94% w AR, 74% w AD, Fischer 0,007), ektopia lentis (64% w AR, 84% w AD, Fischer 0.016), ograniczenia stawów (49% w AR, 77% w AD, Fischer 0.007) AR, 77% w AD, Fischer 0,010) i anomalie serca (39% w AR, 13% w AD, Fischer 0.004). Niemniej jednak nie udało nam się odróżnić dziedziczenia AR od AD w poszczególnych przypadkach. poszczególnych przypadkach. Wyniki te potwierdzają kliniczną jednorodność, ale genetyczną genetyczną heterogeniczność WMS. --- Zespół Weilla-Marchesaniego (WMS) jest rzadką chorobą charakteryzującą się niskim niskim wzrostem, brachydaktylią, sztywnością stawów i charakterystycznymi nieprawidłowościami oczu, w tym mikrosferofakią, ektopią soczewki i jaskrą. Zarówno autosomalna recesywny i autosomalny dominujący sposób dziedziczenia zostały opisane w związku z WMS. z WMS. Przeprowadziliśmy przeszukanie całego genomu w dwóch dużych rodzinach rodzinach pochodzenia libańskiego i saudyjskiego, co jest zgodne z autosomalnym recesywnym sposobem dziedziczenia. Tutaj zgłaszamy powiązanie genu choroby z chromosomem genu choroby z chromosomem 19p13.3-p13.2 (Zmax=5.99 przy theta=0 w locus D19S906). Zdarzenie rekombinacji między loci D19S905 i D19S901 definiuje dystalną granicę. dystalna granica, a drugie zdarzenie rekombinacji między loci D19S221 i D19S840 definiuje proksymalną granicę przedziału genetycznego obejmującego gen gen WMS (12,4 cM). Mamy nadzieję, że nasze trwające badania doprowadzą do identyfikacji genu powodującego chorobę. --- Zespół Weilla-Marchesaniego obejmuje niski wzrost, brachydaktylię, mikrosferofakia, jaskra i ektopia soczewki są uważane za autosomalną cechę recesywną (McKusick 277600). recesywną (McKusick 277600). Przedstawiamy dwie rodziny, z których każda w 3 pokoleniach, wykazując autosomalne dominujące dziedziczenie zespołu Weill-Marchesani. Weill-Marchesani. Analiza powiązań w tych 2 rodzinach sugeruje gen dla zespołu Weill-Marchesani mapuje się na 15q21.1. Zwichnięte soczewki i zaburzenia i zaburzenia tkanki łącznej w tych rodzinach sugerują, że fibrylina-1 i białko związane z mikrofibrylami 1, które oba mapują na 15q21.1, są genami kandydującymi dla zespołu Weilla-Marchesaniego. Barwienie immunohistochemiczne wycinków skóry z rodziny 1 wykazało wyraźny spadek barwienia fibryliny w porównaniu z osobnikami kontrolnymi. w porównaniu z osobami kontrolnymi.
Jaki jest sposób dziedziczenia zespołu Marchesaniego?
Zespół Marchesaniego jest dziedziczony w sposób autosomalny dominujący (mutacje w FBN1) lub autosomalny recesywny (mutacje w ADAMTS10).