Botulizm jest rzadkim, ale potencjalnie zagrażającym życiu zespołem neuroparalitycznym wynikający z działania neurotoksyny wytwarzanej przez mikroorganizm Clostridium botulinum. Choroba ta ma długą historię; pierwsze pierwsze badanie botulizmu miało miejsce w latach dwudziestych XIX wieku wraz z opisem przypadku setek pacjentów z "zatruciem kiełbasą". pacjentów z "zatruciem kiełbasą" w południowoniemieckim mieście. Kilka dekad Kilkadziesiąt lat później w Belgii wykazano związek między paraliżem nerwowo-mięśniowym a paraliżem nerwowo-mięśniowym a szynką zakażoną bakterią tworzącą przetrwalniki, którą wyizolowano z szynki. z szynki. Organizm został nazwany Bacillus botulinus od łacińskiego słowa oznaczającego kiełbasę, botulus. kiełbasa, botulus. --- Istnieje siedem znanych serotypów zatrucia jadem kiełbasianym, oznaczonych od A do G. Prawie wszystkie przypadki zatrucia jadem kiełbasianym u ludzi są wywoływane przez typy A, B i E. Prawie wszystkie przypadki zatrucia jadem kiełbasianym u ludzi są wywoływane przez typy A, B i E. Botulizm typu E jest dominującym serotypem powodującym choroby związane z rodzimą żywnością arktyczną. W W regionach okołobiegunowych świata gleby przybrzeżne są bogate w botulizm typu E, a spożycie ryb i zwierząt morskich na tych obszarach jest źródłem skupisk botulizmu. skupisk botulizmu. W przeciwieństwie do zarodników typu A i B, botulizm typu E może wytrzymać mróz do 3,5°C. Pochodząca z Alaski fermentacja rybich głów, rybich głów, ikry rybiej i ogona bobra pozwala na stworzenie odpowiednich warunków beztlenowych dla toksyny botulinowej. z Clostridium botulinum. Spożycie mięsa wieloryba, "muktuk" było również związane z wybuchami botulizmu na Alasce i w kanadyjskiej Arktyce. kanadyjskiej Arktyce. Gdzie indziej w regionach arktycznych, botulizm typu E był typu E był związany z norweskim "rakfisk" przygotowywanym w procesie podobnym do fermentacji Alaski. Wybuchy epidemii w Egipcie z soloną szarą barweną "faseikh", w Izraelu i Nowym Jorku związane z soloną, niewypatroszoną sieją "kapchunka", w Iranie od jedzenia "ashbal", czyli niegotowanego łososia, a w Japonii od "izushi", czyli tradycyjnej sfermentowanej ryby zakonserwowanej w ryżu. Import pakowanych próżniowo ryb białych z Alaski i Kanady był również związany z sporadycznymi przypadkami zatrucia jadem kiełbasianym typu E w Europie. W marcu 2010 r. Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom wypuściło antytoksynę heptawalentną (H-BAT) do użytku w USA, w ramach stosowania w USA, w ramach programu Investigational New Drug, jako preferowaną metodę leczenia zatruć jadem kiełbasianym przenoszonym przez żywność. leczenie zatrucia jadem kiełbasianym przenoszonym przez żywność, w tym typu E, które nie było objęte przez antytoksynę dwuwartościową, wcześniej zatwierdzony produkt antytoksyczny w USA. --- Botulizm jest chorobą charakteryzującą się paraliżem nerwowo-mięśniowym i jest wytwarzany z neurotoksyn botulinowych (BoNT) występujących w bakteriach Gram-dodatnich Clostridium botulinum. Bakteria ta wytwarza najbardziej śmiercionośną znaną toksynę, ze śmiertelnymi dawkami już od 1 ng/kg. Ze względu na względną łatwość produkcji i i transportu, użycie tych środków jako potencjalnej broni bioterrorystycznej stało się niezwykle niepokojące. bioterrorystyczną. Do tej pory nie zatwierdzono żadnej terapii małocząsteczkowej przeciwko zatruciu BoNT. zostały do tej pory zatwierdzone. Jednakże, 3,4-diaminopirydyna (3,4-DAP), silny odwracalny inhibitor kanałów potasowych bramkowanych napięciem, jest skutecznym agonistą cholinergicznym stosowanym w leczeniu nerwowo-mięśniowych zaburzeń zwyrodnieniowych, które wymagają wzmocnienia cholinergicznego. zaburzenia, które wymagają wzmocnienia cholinergicznego. Wykazano również, że 3,4-DAP ułatwia odzyskanie nerwowo-mięśniowego potencjału czynnościowego po zatruciu botuliną poprzez blokowanie kanałów K(+). Niestety, 3,4-DAP wykazuje toksyczność głównie z powodu przenikania przez barierę krew-mózg (BBB). Jako prolek o podwójnym działaniu do wzmocnienia cholinergicznego zaprojektowaliśmy koniugaty karbaminianu i amidu koniugaty 3,4-DAP. Prolek karbaminianowy ma być powoli odwracalnym inhibitorem acetylocholinoesterazy (AChE) wzdłuż linii stygminy, umożliwiając w ten sposób zwiększoną trwałość uwolnionej acetylocholiny w szczelinie synaptycznej. Jako działanie drugorzędne, rozszczepienie karbaminianu karbaminianu przez AChE pozwoli na zlokalizowane uwalnianie 3,4-DAP, co z kolei, zwiększy przedsynaptyczne uwalnianie dodatkowej acetylocholiny. Będąc konkurencyjnym inhibitorem w stosunku do acetylocholiny, aktywność proleku będzie największa w połączeniach synaptycznych najbardziej pozbawionych acetylocholiny. Tutaj opisujemy syntezę i charakterystykę biochemiczną trzech nowych klas prolek proleków mających na celu ograniczenie wcześniej zgłaszanych problemów ze stabilnością i toksycznością. i toksyczność. Spośród badanych proleków, związek 32 wykazał najbardziej klinicznie istotny okres półtrwania wynoszący 2,76 h, jednocześnie selektywnie hamując AChE nad butyrylocholinoesterazy - esterazy o wysokiej aktywności opartej na osoczu. Przyszłe badania in vivo mogą zapewnić walidację proleku 32 jako potencjalnego leczenia zatrucia BoNT, a także BoNT, jak również innych zaburzeń nerwowo-mięśniowych. --- Botulizm bydła jest śmiertelnym zatruciem wywołanym przez neurotoksyny botulinowe (BoNT) wytwarzane przez Clostridium botulinum serotypy C i D, powodujące straty ekonomiczne. straty ekonomiczne. Szczepienia są najskuteczniejszym sposobem zwalczania zatrucia jadem kiełbasianym. Jednakże dostępne na rynku szczepionki są jednak trudne i niebezpieczne w produkcji. Przeciwciała neutralizujące przeciwko C-końcowemu fragmentowi łańcucha ciężkiego BoNT (HC) chronią przed śmiertelnymi dawkami BoNT. Przedstawiamy szczepienia bydła wcześniej testowaną rekombinowaną chimerą składającą się z Escherichia coli podjednostki B ciepłolubnej enterotoksyny i HC BoNT C i D. Zaszczepione zwierzęta wytworzyły przeciwciała neutralizujące przeciwko serotypom C i D o średniej wartości odpowiednio 5±0 i 6,14±1,06IU/ml. W przypadku BoNT D miana były większe niż te zmierzone dla komercyjnej szczepionki, która indukowała miana 5±0 i 2,85±1,35 przeciwko odpowiednim serotypom, co sugeruje, że ta chimera jest skuteczna przeciwko zatruciu jadem kiełbasianym bydła. --- Botulizm to choroba neuroparalityczna wywoływana przez neurotoksyny wytwarzane przez bakterie Clostridium botulinum. bakterie Clostridium botulinum. Neurotoksyny botulinowe (BoNT) są jednymi z najsilniejszych najsilniejszych naturalnie występujących toksyn i stanowią zagrożenie biologiczne kategorii A. 7 serotypów toksyn BoNT (serotypy A-G) ma różną toksyczność, działa przez 3 różne wewnątrzkomórkowe białka poprzez 3 różne wewnątrzkomórkowe cele białkowe i wykazują różne czas działania. Zatrucie jadem kiełbasianym może nastąpić po spożyciu żywności skażonej BoNT, z produkcji toksyny C botulinum obecnej w jelicie lub ranach, lub wdychania toksyny w postaci aerozolu. Zatrucie klasycznie objawia się jako ostrego, symetrycznego, zstępującego porażenia wiotkiego. Wczesna diagnoza jest ważna ponieważ terapia antytoksyną jest najskuteczniejsza, gdy zostanie podana wcześnie. Badanie potwierdzające zatrucie jadem kiełbasianym za pomocą testów BoNT lub kultur C botulinum jest czasochłonne i może być nieczułe w diagnozowaniu zatrucia jadem kiełbasianym drogą wziewną. i aż w 32% przypadków zatrucia jadem kiełbasianym przenoszonym przez żywność. Dlatego też decyzja o antytoksyny botulinowej opiera się przede wszystkim na objawach i wynikach badania fizykalnego fizycznych, które są zgodne z zatruciem jadem kiełbasianym, przy wsparciu wywiadem epidemiologicznym i badaniami elektrofizjologicznymi. Współczesna praktyka kliniczna praktyka kliniczna i leczenie antytoksyną zmniejszyły śmiertelność z powodu zatrucia jadem kiełbasianym z około 60% do < lub =10%. Pentawalentny toksoid botulinowy jest produktem badanym produktem i jest stosowany od ponad 45 lat u zagrożonych pracowników laboratoriów w celu ochrony przed toksynami serotypów od A do E. Ze względu na zmniejszającą się immunogenność i siłę działania immunogenności i siły działania pentawalentnego toksoidu botulinowego, opracowywane są nowe kandydatury szczepionek. opracowywane są nowe szczepionki. --- Clostridium botulinum to gatunek przetrwalnikujących bakterii beztlenowych zdefiniowanych przez ekspresję jednej lub dwóch z siedmiu serologicznie różnych neurotoksyn botulinowych neurotoksyn botulinowych (BoNT) oznaczonych jako BoNT/A-G. Ta Gram-dodatnia bakteria została po raz pierwszy zidentyfikowana w 1897 roku i od tego czasu paraliżujące i śmiertelne działanie jej toksyny toksyny doprowadziło do rozpoznania różnych form zatrucia znanych jako zatrucie jadem kiełbasianym przenoszonym przez żywność, zatrucie jadem kiełbasianym u niemowląt lub zatrucie jadem kiełbasianym ran. Wczesna mikrobiologiczna i biochemiczna i biochemicznych izolatów C. botulinum ujawniły, że bakterie w obrębie gatunku miały różne cechy i wyrażały różne typy toksyn. Aby uporządkować zmienne cechy bakterii w obrębie gatunku, stworzono oznaczenia grup I-IV utworzono oznaczenia grup I-IV. Co ciekawe, zaobserwowano, że izolaty z różnych grup różnych grup mogły wyrażać ten sam typ toksyny i odwrotnie, pojedyncza grupa może wyrażać różne typy toksyn. Ta niezgodna filogeneza między toksyną a bakteriami-gospodarzami wskazuje, że horyzontalny transfer genów toksyny był odpowiedzialny za zmienność obserwowaną w obrębie gatunku. Niedawno dostępność wielu sekwencji genomowych C. botulinum dała możliwość do bioinformatycznej analizy lokalizacji genów botulinowych, składu klastrów genów toksyn ich klastrów genów toksyn i genów flankujących te regiony, aby zrozumieć ich zmienność. ich zmienność. Porównanie sekwencji genomowych reprezentujących wiele serotypy wskazuje, że geny bont nie znajdują się w przypadkowych lokalizacjach. Zamiast tego zamiast tego analizy ujawniły określone regiony, w których geny toksyn występują w genomach genomów reprezentujących serotypy A, B, C, E i F szczepów C. botulinum i C. butyricum typu E. Analizy genomowe dostarczyły dowodów na horyzontalnego transferu genów, insercji specyficznej dla miejsca i zdarzeń rekombinacyjnych. Zdarzenia te przyczyniły się do zmienności obserwowanej wśród neurotoksyn, klastrów genów toksyn i bakterii, które je zawierają, i wsparły historyczną mikrobiologiczną i biochemiczną charakterystykę Grupy w obrębie gatunku. --- Neurotoksyna botulinowa (BoNT), czynnik wywołujący śmiertelną chorobę neuroparalityczną, botulizm, jest najbardziej trującym białkiem znanym ludziom. botulizmu, jest najbardziej trującym białkiem znanym ludziom. Produkowana przez różne szczepy beztlenowej bakterii Clostridium botulinum, BoNT powoduje zatrucie komórkowe poprzez wieloetapowy mechanizm wykonywany przez trzy moduły aktywowanego białka. aktywowanego białka. Endocytoza, pierwszy etap zatrucia komórkowego, jest wyzwalana przez ~50 kDa, domenę wiążącą receptor ciężkiego łańcucha (HCR), która jest specyficzna dla gangliozydu i receptora białkowego na powierzchni komórek neuronalnych. Ten mechanizm rozpoznawania podwójnego receptora między BoNT a błoną komórki gospodarza jest dobrze udokumentowany i występuje jest dobrze udokumentowany i zachodzi poprzez specyficzne interakcje międzycząsteczkowe z C-końcową subdomeną, Hcc, BoNT-HCR. N-końcowa subdomena BoNT-HCR, Hcn, zawiera ~50% BoNT-HCR i przyjmuje fałd β-arkusza galaretowatego. Chociaż podejrzewa się, że wspomaga rozpoznawanie powierzchni komórki, nie ma jednoznacznej funkcji dla subdomeny Hcn w BoNT nie została zidentyfikowana. Aby uzyskać wgląd w potencjalną funkcję subdomeny Hcn w BoNT, pierwsza struktura krystaliczna BoNT z organicznym ligandem związanym z subdomeną Hcn. Tutaj opisujemy strukturę krystaliczną BoNT/CD-HCR wyznaczoną w rozdzielczości 1,70 Å z cząsteczką glikolu tetraetylenowego (PG4) związaną w hydrofobowej szczelinie między pasmami β w fałdzie β-arkusza galaretowatej rolki subdomeny Hcn. Cząsteczka PG4 jest całkowicie pochłonięta w szczelinie, tworząc liczne hydrofilowe (Y932, S959, W966 i D1042) i hydrofobowe (S935, W977, L979, N1013 i I1066) kontakty z łańcuchem bocznym i szkieletem białka, które mogą naśladować in vivo interakcje z błonami fosfolipidowymi na powierzchni komórek neuronalnych. A zaobserwowano również jon siarczanowy związany z resztami T1176, D1177, K1196 i R1243 w subdomenie Hcc BoNT/CD-HCR. W strukturze krystalicznej podobnego białka, BoNT/D-HCR, zaobserwowano cząsteczkę kwasu sialowego związaną z równoważnymi resztami resztami, co sugeruje, że reszty T1176, D1177, K1196 i R1243 w BoNT/CD mogą odgrywać rolę w wiązaniu gangliozydów. --- Botulizm jest poważną chorobą neuroparalityczną przenoszoną przez żywność, wywoływaną przez neurotoksynę botulinową (BoNT), wytwarzaną przez bakterie Clostridium botulinum. (BoNT), wytwarzaną przez beztlenową bakterię Clostridium botulinum. Opisano siedem serotypów toksyny (A-H). Większość przypadków botulizmu u ludzi Większość przypadków zatrucia jadem kiełbasianym u ludzi jest wywoływana przez serotypy A i B, a następnie E i F. Opisujemy tutaj grupę monokoków specyficznych dla serotypu B. specyficznych dla serotypu B przeciwciał monoklonalnych (mAbs) zdolnych do wiązania toksyny w warunkach fizjologicznych. toksyny w warunkach fizjologicznych. W ten sposób służą one jako przeciwciała wychwytujące dla testu ELISA typu sandwich (wychwytującego). Przeciwciała zostały wytworzone przy użyciu rekombinowanych fragmentów peptydowych odpowiadających domenie wiążącej receptor łańcucha ciężkiego toksyny jako immunogenu. jako immunogenu. Ich właściwości wiążące sugerują, że wiążą złożony epitop ze stałymi dysocjacji (KD) dla poszczególnych przeciwciał w zakresie od 10 do 48 × 10-11 M. Wydajność testu dla wszystkich możliwych kombinacji oceniono parę przeciwciał wychwytujących-detektor i parę przeciwciał skutkującą w najniższym poziomie wykrywalności (L.O.D.), ~20 pg/ml. Toksyna została wykryto w próbkach mleka z dobrym odzyskiem przy stężeniach tak niskich jak tak niskim jak 0,5 pg/ml i w próbkach mielonej wołowiny na poziomie tak niskim jak 2 ng/g. Tak więc kanapkowy ELISA wykorzystuje mAb zarówno do wychwytywania, jak i wykrywania przeciwciała (wiążące różne epitopy na cząsteczce toksyny) i łatwo wykrywa toksynę w badanych próbkach żywności. --- Botulizm ptasi, choroba paralityczna ptaków, często występuje w cyklu rocznym i staje się coraz bardziej powszechna. staje się coraz bardziej powszechna w Wielkich Jeziorach. Ogniska choroby są powodowane przez spożycie przez ptaki neurotoksyn wytwarzanych przez Clostridium botulinum, bakterię tworzącą zarodniki, Gram-dodatnią, beztlenową bakterię. Uciążliwa, makrofitowa, zielona alga Cladophora (Chlorophyta; głównie Cladophora glomerata L.) jest potencjalnym siedliskiem dla rozwoju C. botulinum. Wysoka częstość występowania botulizmu u ptaków przybrzeżnych w Sleeping Bear Dunes National Lakeshore (SLBE) w jeziorze Michigan zbiega się w czasie z coraz bardziej masowymi nagromadzeniami Cladophora w wodach przybrzeżnych. W tym badaniu, swobodnie pływające maty glonów zostały zebrane z SLBE i innych linii brzegowych Wielkich Jezior w okresie od czerwca do października 2011 roku. Liczebność C. botulinum w matach glonów w matach glonowych została określona ilościowo, a typ genów neurotoksyny botulinowej (bont) związane z tym organizmem zostały określone przy użyciu najbardziej prawdopodobnej liczby PCR (MPN-PCR) i pięciu różnych starterów specyficznych dla genów bont (A, B, C, E i F). Wyniki Wyniki MPN-PCR wykazały, że 16 z 22 (73%) mat glonów z SLBE i 23 z 31 (74%) mat glonów z innych linii brzegowych Wielkich Jezior zawierało gen bont typu E (bont/E). C. botulinum była obecna w ilości do 15000 MPN na gram wysuszonych glonów. glonów na podstawie kopii genu bont/E. Ponadto geny bont/A i bont/B, które są powszechnie związane z chorobami ludzkimi, zostały wykryte w kilku próbkach glonów. próbek glonów. Co więcej, C. botulinum występowała raczej jako komórki wegetatywne niż jako w matach Cladophora. Testy na obecność toksyny u myszy wykonane przy użyciu supernatantów z wzbogacania Cladophora zawierającego wysoką gęstość C. botulinum (>1000 MPN/g wysuszonych glonów) wykazały, że C. botulinum przenoszone przez Cladophora były gatunki produkujące toksyny (BoNT/E). Nasze wyniki wskazują, że Cladophora zapewnia siedlisko dla C. botulinum, gwarantując dodatkowe badania w celu lepszego zrozumienia związek między tą bakterią a algą oraz w jaki sposób ta interakcja potencjalnie przyczynia się do wybuchów botulizmu u ptaków. --- Zatrucie toksyną botulinową dotyka ludzkość od niepamiętnych czasów. Jednak pierwszy przypadek zatrucia jadem kiełbasianym został udokumentowany dopiero w XVIII wieku. XVIII wieku, kiedy to spożycie mięsa i kiełbas z krwi spowodowało wiele zgonów w królestwie Wirtembergii. zgonów w królestwie Wirtembergii w południowo-zachodnich Niemczech. Lekarz okręgowy Justinus Kerner (1786-1862), który był również znanym niemieckim poetą, opublikował pierwsze dokładne niemiecki poeta, opublikował pierwsze dokładne i kompletne opisy objawów zatrucia jadem kiełbasianym przenoszonym przez żywność w latach 1817-1822. zatrucie trucizną biologiczną. Kerner postulował również, że toksyna może być być wykorzystywana do celów leczniczych. W 1895 r. wybuchła epidemia zatrucia jadem kiełbasianym w małej belgijskiej wiosce belgijskiej wiosce Ellezelles doprowadził do odkrycia patogenu "Clostridium botulinum" przez Emile'a Pierre'a van Ermengema. Nowoczesne leczenie toksyną botulinową zostało przez Alana B. Scotta i Edwarda J. Schantza na początku lat siedemdziesiątych XX wieku, kiedy to serotyp serotyp typu A był stosowany w medycynie do korekcji zeza. Inne preparaty toksyny typu A zostały opracowane i wyprodukowane w Wielkiej Brytanii, Niemczech i Chinach, podczas gdy terapeutyczna toksyna typu B została przygotowana w Stanach Zjednoczonych. Zjednoczonych. Do tej pory toksyna była stosowana w leczeniu wielu różnych stanów związanych z nadpobudliwością mięśni, nadmiernym wydzielaniem gruczołów i bólem. bólem. --- Botulizm u koni w USA jest przypisywany Clostridium botulinum typu A, B lub C. lub C. W tym badaniu zastosowano dupleksową ilościową reakcję PCR w czasie rzeczywistym (qPCR) do wykrywania genów neurotoksyn C. botulinum typu A i B oraz jednopropleksową reakcję qPCR do wykrywania genów neurotoksyn C. botulinum typu A i B. genów neurotoksyny C. botulinum typu A i B oraz jednoprocesowy qPCR do wykrywania wykrywania genu neurotoksyny C. botulinum typu C, zostały zoptymalizowane i zoptymalizowane i zwalidowane dla próbek z przewodu pokarmowego, kału i paszy koni. Wydajność tych testów została oceniona i porównana ze standardowym testem biologicznym myszy (MBA) przy użyciu 148 dobrze scharakteryzowanych próbek, z których większość została pozyskana z repozytorium weterynaryjnych próbek diagnostycznych z przypadków zatrucia jadem kiełbasianym: 106 próbek pozytywnych dla C. botulinum (25 typu A, 27 typu B, 28 typu C, 1 typu D i 25 typu E) i 42 próbki negatywne. Czułość testów qPCR wynosiła 89%, 86% i 96% odpowiednio dla C. botulinum typu A, B i C. Ogólna czułość testu biologicznego na myszach dla typów A, B i C wynosiła 81%. Swoistość testów qPCR wynosiła 99-100%, a swoistość testu biologicznego na myszach wynosiła 95%. --- Zdolność do tworzenia neurotoksyny botulinowej jest ograniczona do sześciu filogenetycznie filogenetycznie i fizjologicznie odrębnych bakterii (Clostridium botulinum grupy I-IV i niektóre szczepy C. baratii i C. butyricum). Neurotoksyna botulinowa jest najsilniejszą znaną toksyną. najsilniejszą znaną toksyną, przy czym zaledwie 30-100 ng jest potencjalnie śmiertelne i jest odpowiedzialna za botulizm, ciężką chorobę neuroparalityczną, która dotyka ludzi, zwierzęta i ptaki, zwierzęta i ptaki. W celu zminimalizowania zagrożeń stwarzanych przez botulinę neurotoksyny, konieczne jest poszerzenie wiedzy na temat biologii tych bakterii. biologii tych bakterii. Analizy ostatnio dostępnych sekwencji genomu w połączeniu z badaniami w połączeniu z badaniami fizjologii bakterii zaczynają ujawniać nowe i ekscytujące informacje na temat biologii tych bakterii. ekscytujące informacje na temat biologii tych niebezpiecznych bakterii. Na poziomie całego organizmu, istotne różnice między sześcioma bakteriami botulinowymi tworzącymi neurotoksyny. Na przykład, genomy proteolitycznej C. botulinum (C. botulinum grupa I) i nieproteolitycznej C. botulinum (C. botulinum Grupa II) są wysoce rozbieżne i nie wykazują ani syntenii, ani homologii. homologii. Okazało się również, że klostridia tworzące neurotoksynę botulinową nie są jawnie patogenne (w przeciwieństwie do C. difficile), ale bakterie saprofityczne, które wykorzystują neurotoksynę do zabicia żywiciela i stworzenia źródła składników odżywczych. Jedną z ważną cechą, która przyczyniła się do sukcesu botulinum tworzących neurotoksyny jest ich zdolność do tworzenia wysoce odpornych endospor. endospor. Zarodniki stanowią jednak również okazję do kontrolowania tych bakterii, jeśli bakterii, jeśli można zapobiec ucieczce z fazy lag (a tym samym wzrostowi). Jest to zależy od lepszego zrozumienia biologii tych procesów. Różnice w genetyce i fizjologii kiełkowania zarodników proteolitycznych C. botulinum i nie-proteolitycznych C. botulinum. Biologiczna zmienność biologiczna zmienność w fazie lag i jej etapach została opisana dla zarodników i wykazano, że różne niekorzystne zabiegi wydłużają różne etapy fazy lag. różne etapy fazy lag. Na przykład, obróbka cieplna przede wszystkim wydłużała kiełkowanie, podczas gdy inkubacja w schłodzonej temperaturze przede wszystkim wydłużała wzrost. Gen neurotoksyny jest obecny w klastrze powiązanych genów, i może być zlokalizowany na chromosomie, plazmidzie lub bakteriofagu. Dwa podstawowe typy klastrów neurotoksyn zostały zidentyfikowane. Ewolucja genu neurotoksyny i klastra nastąpiła niezależnie od organizmu i obejmowała serię zdarzeń rekombinacji rekombinacji, ale wciąż jest słabo poznana. Czynniki wpływające na regulację powstawania neurotoksyn również pozostają słabo poznane i będą będą przedmiotem wielu przyszłych badań. --- TŁO: Botulizm jest poważną chorobą neuroparalityczną wywoływaną przez toksyny Clostridium botulinum. Clostridium botulinum. Toksyna botulinowa jest wytwarzana w warunkach beztlenowych i jest jedną z najbardziej niebezpiecznych toksyn na świecie. Szybka diagnoza zatrucia jadem kiełbasianym jest bardzo ważna dla skutecznej terapii. W tym badaniu dokonaliśmy przeglądu danych przypadków zatrucia jadem kiełbasianym w Iranie od kwietnia 2004 roku do marca 2010 roku. MATERIAŁY I METODY: Spośród 1140 próbek podejrzanych o zatrucie jadem kiełbasianym 477 próbek surowicy, 294 próbek kału, 111 próbek wydzieliny żołądkowej i 258 próbek żywności. z 21 prowincji. Próbki te należały do 432 różnych pacjentów. Wszystkie próbki zostały przetestowane pod kątem zatrucia jadem kiełbasianym za pomocą testu biologicznego myszy, złotego standardu metody wykrywania zatrucia jadem kiełbasianym. do wykrywania zatrucia jadem kiełbasianym. WYNIKI: Spośród 1140 otrzymanych próbek zidentyfikowano 64 (5,6%) pozytywne próbki zatrucia jadem kiełbasianym. zostały zidentyfikowane. Spośród nich 14 (21,8%) przypadków miało toksynę typu A, siedem (11%) przypadków miało toksynę typu B, 22 (34,3%) przypadki miały toksynę typu E, a siedem (11%) przypadków miało toksynę typu AB. Typ toksyny nie mógł zostać zidentyfikowany w 14 (21,8%) przypadkach. przypadkach. Najwyższe pozytywne wyniki odnotowano w prowincjach Gilan, Teheran, Golestan i Hamedan. prowincjach. Owoce morza i lokalnie wytwarzane sery były najczęściej występującymi produktami spożywczymi w zatruciach jadem kiełbasianym botulizm typu E i typu A. WNIOSKI: Dokładna i szybka diagnoza zatrucia jadem kiełbasianym jest bardzo ważna, ponieważ każdy przypadek zatrucia jadem kiełbasianym może stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego. W okresie badania mediana liczby pozytywnych przypadków na rok wynosiła 2,7 (zakres: jeden do 18). W związku z tym sugeruje się, aby wszyscy klinicyści byli zobowiązani do przekazywania próbek od pacjentów z objawami zatrucia jadem kiełbasianym do laboratorium referencyjnego w celu szczegółowej diagnozy i potwierdzenia zatrucia jadem kiełbasianym. --- Botulinumtoxin (BTX) to neurotoksyna wytwarzana z Clostridium botulinum w warunkach beztlenowych. w warunkach beztlenowych i jest odpowiedzialna za zatrucie jadem kiełbasianym, bakteryjną formę zatrucia bakteryjną formę zatrucia pokarmowego. Uważa się, że pierwszy przypadek zatrucia jadem kiełbasianym miał miejsce w 1735 roku. w 1735 roku. Epidemia w południowych Niemczech w 1793 r. spowodowała śmierć ponad połowy pacjentów, którzy zachorowali. połowa pacjentów, którzy zachorowali w wyniku zjedzenia niegotowanych kiełbasek z krwi. kiełbasy. Termin "pharmakon" pochodzi z języka greckiego i oznacza, że lek pochodzi od z trucizny (mikstura, lekarstwo). Theophrastus Bombast von Hohenheim znany jako Paracelsus (1493/94-1541) po raz pierwszy opisał tę dwoistość w swoim dictum "alle ding sind gift und nichts on gift; alein die dosis macht das ein ding kein gift ist" (tylko dawka czyni lekarstwo trującym). W Badenii-Wirtembergii w 1817 r. poeta i lekarz dr poeta i lekarz dr Justinus Christian Kerner opisał objawy zatrucia jadem kiełbasianym. botulizmu, tak że w tym czasie botulizm był również nazywany chorobą Kernera. Do przełomu wieków przyczyna zatrucia nie była znana. Van Ermengem udało się wyizolować beztlenową bakterię powodującą zatrucie jadem kiełbasianym, ale specyficzny mechanizm specyficzny mechanizm działania BTX został ustalony dopiero po drugiej wojnie światowej. W W późnych latach siedemdziesiątych okulista dr Alan Scott po raz pierwszy zastosował BTX w leczeniu zeza. w leczeniu zeza. Lek był następnie stosowany w leczeniu kilku spastyczności mięśni, takich jak na przykład kręcz szyi lub skurcz twarzy. Dopiero dopiero niedawno BTX został z powodzeniem zastosowany w leczeniu nadpotliwości ogniskowej. Dokonujemy przeglądu toksyny botulinowej od jej odkrycia w XIX wieku i badań nad jej działaniem w połowie XIX wieku. badań nad jej działaniem w połowie XX wieku aż do jej klinicznego zastosowania w chwili obecnej. klinicznego w chwili obecnej. --- Zatrucie jadem kiełbasianym prawdopodobnie towarzyszy ludzkości od początku jej istnienia. Mamy jednak tylko kilka źródeł historycznych i dokumentów dotyczących zatruć pokarmowych przed XIX wiekiem. Niektóre starożytne przepisy żywieniowe i tabu mogą odzwierciedlać pewną wiedzę na temat zagrażającego życiu spożycia zatrutej żywności. Jednym z przykładów takiego dietetycznego tabu jest edykt cesarza Leona VI z Bizancjum z X wieku. w którym zakazano produkcji kiełbasek z krwi. Niektóre starożytne przypadki o zatruciach Atropą belladonną prawdopodobnie opisywały pacjentów z botulizmem zatruciem jadem kiełbasianym, ponieważ połączenie rozszerzonych źrenic i śmiertelnego paraliżu mięśni nie można przypisać zatruciu atropiną. Pod koniec Pod koniec XVIII wieku w południowych Niemczech, zwłaszcza w Wirtembergii, odnotowano kilka dobrze udokumentowanych ognisk "zatrucia kiełbasą". w południowych Niemczech, zwłaszcza w Wirtembergii, skłoniły do wczesnych systematycznych badań nad toksyną botulinową. toksyny botulinowej. Niemiecki poeta i okręgowy lekarz Justinus Kerner (1786-1862) opublikował pierwsze dokładne i kompletne opisy objawów zatrucia jadem kiełbasianym przenoszonym przez żywność w latach 1817-1822. Kernerowi nie udało się zdefiniować podejrzewanej "trucizny biologicznej", którą nazwał "trucizną kiełbasianą" lub "trucizną tłuszczową". Rozwinął jednak pomysł możliwego terapeutycznego zastosowania toksyny. toksyny. Osiemdziesiąt lat po pracy Kernera, w 1895 roku, wybuchła epidemia zatrucia jadem kiełbasianym po wędzoną szynką w małej belgijskiej wiosce Ellezelles doprowadził do odkrycia patogenu do odkrycia patogenu Clostridium botulinum przez Emile'a Pierre'a van Ermengema, profesora bakteriologii na Uniwersytecie w Gandawie. Bakteria ta została tak nazwana ze względu na jej patologiczny związek z kiełbasami (łac. słowo oznaczające kiełbasę = "botulus"), a nie - jak sugerowano - z powodu jej kształtu. Nowoczesne leczenie toksyną botulinową zostało zapoczątkowane przez Alana B. Scotta i Edwarda J. Schantz. --- Neurotoksyny botulinowe (BoNT) wytwarzane przez różne szczepy bakterii Clostridium botulinum są odpowiedzialne za zatrucie jadem kiełbasianym i obejmują serotypów (A, B, E i F), które są uważane za najbardziej śmiercionośne naturalne białka. za najbardziej śmiercionośne naturalne białka znane ludziom. Dwa serotypy BoNT, C i D, choć rzadko związane z infekcją u ludzi, są odpowiedzialne za śmiertelne epidemie botulizmu. śmiertelne epidemie zatrucia jadem kiełbasianym u zwierząt. Z infekcjami zwierząt związana jest również białko mozaikowe BoNT C-D (BoNT/CD), podtyp BoNT, który jest zasadniczo hybrydą BoNT/C i BoNT/CD. hybrydą serotypów BoNT/C (∼2/3) i BoNT/D (∼1/3). Podczas gdy sekwencja aminokwasowa domeny wiążącej receptor łańcucha ciężkiego (HCR) BoNT/CD (BoNT/CD-HCR) jest bardzo podobna do odpowiedniej sekwencji aminokwasowej BoNT/D, BoNT/CD-HCR wiąże błony synaptosomów lepiej niż BoNT/D-HCR. Aby uzyskać wgląd strukturalny dla różnych właściwości wiązania błon, struktura krystaliczna Struktura krystaliczna BoNT/CD-HCR (S867-E1280) została określona w rozdzielczości 1,56 Å i porównano z wcześniej opisanymi strukturami BoNT/D-HCR. Ogólnie rzecz biorąc, struktura BoNT/CD-HCR jest podobna do organizacji dwóch subdomen zaobserwowano dla innych HCR BoNT: N-końcowy motyw beczułki galaretowatej i C-końcowy fałd β-trefoil. Porównanie struktury BoNT/CD-HCR z BoNT/D-HCR wskazuje, że K1118 ma podobną rolę strukturalną jak równoważna reszta reszta, E1114, w BoNT / D-HCR, podczas gdy K1136 ma strukturalnie inną rolę niż równoważna reszta, G1132, w BoNT/D-HCR. Lizyna-1118 tworzy mostek solny mostek solny z E1247 i może wzmacniać interakcje błonowe poprzez stabilizację domniemaną pętlę wiążącą błonę (K1240-N1248). Lizyna-1136 jest obserwowana na powierzchni białka. Jon siarczanowy związany z K1136 może naśladować naturalną interakcję z ujemnie zmienioną powierzchnią błony fosfolipidowej. Eksperymenty z wiązaniem liposomów pokazują, że BoNT/CD-HCR wiąże liposomy fosfatydyloetanoloaminy mocniej niż BoNT/D-HCR. --- Botulizm jest potencjalnie śmiertelną chorobą wywoływaną przez jedno z siedmiu homologicznych białek neurotoksycznych białek wytwarzanych zwykle przez bakterię Clostridium botulinum. To zaburzenie nerwowo-mięśniowe występuje w wyniku wyjątkowej serii zdarzeń molekularnych. molekularnych, ostatecznie kończących się zatrzymaniem uwalniania acetylocholiny, a co za tym idzie, wiotkim paraliżem. Istnieją trzy rodzaje botulizmu: pokarmowy, ran i niemowlęcy. zatrucie jadem kiełbasianym. Większość szczepów bakterii wytwarza silną, paraliżującą mięśnie oddechowe neurotoksynę. neurotoksynę paraliżującą mięśnie oddechowe, toksynę botulinową (BTX). Może ona prowadzić do śmierci, chyba że jeśli nie zostanie niezwłocznie rozpoczęta odpowiednia terapia. Ze względu na ciężkość i siłę działania BTX, jej znaczenie jako broni biologicznej budzi poważne obawy urzędników zajmujących się zdrowiem publicznym. zdrowia publicznego. Niemniej jednak BTX jest również lekiem. --- Botulizm jest wywoływany przez neurotoksynę botulinową wytwarzaną przez bakterię Clostridium botulinum. Jest to porażenie wiotkie, w którym zachowana jest świadomość i nocycepcja. zachowane. Naturalny zatrucie jadem kiełbasianym zwykle wynika ze spożycia nieodpowiednio podgrzanej lub nieogrzewanej żywności pakowanej próżniowo. Ponadto toksyna botulinowa jest jedną z najbardziej najbardziej przerażających broni biologicznych. W diagnostyce i leczeniu zatrucia jadem kiełbasianym kluczowe jest wczesne podejrzenie. Kilka zbieżnych lub lokalnych klastrów bez typowego typowego źródła lub nietypowego rodzaju toksyny może wskazywać na celowo wywołaną epidemię. celowo wywołaną epidemię.
Jaka jest najbardziej znana bakteria odpowiedzialna za zatrucie jadem kiełbasianym?
Botulizm jest ciężką chorobą neuroparalityczną wywoływaną przez neurotoksynę botulinową (BoNT) i dotyka ludzi, wszystkie zwierzęta stałocieplne, ptaki i niektóre ryby. Toksyna botulinowa jest wytwarzana w warunkach beztlenowych przez bakterię Clostridium botulinum, która jest najbardziej znanym czynnikiem etiologicznym choroby, oraz niektóre inne bakterie z rodzaju Clostridium i jest jedną z najniebezpieczniejszych toksyn na świecie.