Pregabalina jest zatwierdzona do leczenia różnych stanów klinicznych, a jej właściwości przeciwbólowe i przeciwdrgawkowe są dobrze udokumentowane. jej właściwości przeciwbólowe, przeciwlękowe i przeciwdrgawkowe są dobrze udokumentowane. Wpływ pregabaliny na sen jest jednak mniej znany. Niniejszy przegląd podsumowuje opublikowane dane dotyczące wpływu pregabaliny na zaburzenia snu związane z bólem neuropatycznym, fibromialgią, zespołem niespokojnych nóg, częściowym i ogólnym zaburzeniem lękowym. Dane wykazują, że pregabalina ma pozytywny wpływ na zaburzenia snu związane z kilkoma różnymi stanami klinicznymi. różnymi stanami klinicznymi. Dane polisomnograficzne ujawniają, że pregabalina wpływa przede wszystkim na utrzymanie snu. Dowody wskazują, że pregabalina ma bezpośredni wpływ na sen, który różni się od działania przeciwbólowego, przeciwlękowego i przeciwdrgawkowego. przeciwdrgawkowych. --- CEL PRZEGLĄDU: W niniejszym artykule dokonano przeglądu zaburzeń ruchowych związanych ze snem, w tym zespół niespokojnych nóg (RLS; choroba Willisa-Ekboma), okresowe zaburzenia ruchowe kończyn okresowe zaburzenia ruchowe kończyn, rytmiczne zaburzenia ruchowe, bruksizm związany ze snem oraz skurcze nóg związane ze snem. NAJNOWSZE USTALENIA: Częstość występowania klinicznie istotnego RLS wynosi od 1,5% do 3,0%. Patofizjologia RLS może wiązać się z nieprawidłowym transportem żelaza przez barierę krew-mózg barierę krew-mózg i obniżoną regulację receptorów D2 skorupy. Dostępność Dostępność plastra z rotigotyną zapewnia dodatkową formę terapii dopaminergicznej RLS. terapii RLS. Ligandy kanału wapniowego alfa-2-delta (gabapentyna, gabapentyna enakarbil i pregabalina) stanowią alternatywną terapię RLS, szczególnie u pacjentów z z zaburzeniami kontroli impulsów lub hipersomnią wywołaną przez agonistów dopaminy. agonistów dopaminy. Długotrwałe stosowanie leków opioidowych jest bezpieczne i skuteczne w przypadku opornych przypadkach RLS. STRESZCZENIE: RLS jest częstym zaburzeniem powodującym znaczną zachorowalność. Niezbędna jest dokładna diagnoza i odpowiednie badania są niezbędne. Dostępnych jest wiele skutecznych terapii skutecznych terapii, ale skutki uboczne każdej klasy leków powinny być przy ustalaniu optymalnego leczenia. Okresowe ruchy kończyn podczas snu, bruksizm i rytmiczne zaburzenia ruchowe są zjawiskami związanymi ze snem, często często towarzyszące innym zaburzeniom snu i tylko czasami wymagające podstawowej terapii. Skurcze nóg związane ze snem są na ogół idiopatyczne. Leczenie jest trudne z kilkoma skutecznymi terapiami. --- TŁO: Od czasu opublikowania w 2005 r. pierwszych wytycznych Europejskiej Federacji Towarzystw Neurological Societies (EFNS) w 2005 r. w sprawie leczenia zespołu niespokojnych nóg (RLS), znanego również jako choroba Willisa-Ekboma. niespokojnych nóg (RLS; znany również jako choroba Willisa-Ekboma), nastąpił znaczny postęp terapeutyczny w tej dziedzinie. terapeutyczne w tej dziedzinie. Co więcej, leczenie RLS jest obecnie częścią rutynowej praktyki neurologicznej w Europie. Dostępne stały się również nowe leki dostępne i podjęto dalsze randomizowane badania kontrolowane. Niniejsze zostały opracowane przez EFNS we współpracy z Europejskim Towarzystwem Neurologicznym i Europejskim Towarzystwem Badań nad Snem. Towarzystwem Neurologicznym i Europejskim Towarzystwem Badań nad Snem. CELE: Zapewnienie opartej na dowodach aktualizacji nowych metod leczenia opublikowanych od 2005 roku w leczeniu RLS. METODY: Po pierwsze, ustaliliśmy, jakie powinny być cele leczenia pierwotnego i wtórnego RLS. i wtórnego RLS. Opracowaliśmy strategię wyszukiwania i przeprowadziliśmy przegląd literatury naukowej do 31 grudnia 2011 r. (publikacje drukowane i elektroniczne) publikacji) pod kątem klas leków i interwencji stosowanych w leczeniu RLS. Skonsultowano się z wcześniejszymi wytycznymi. Wszystkie badania zostały przeanalizowane zgodnie z klasą dowodów, a zalecenia sformułowano zgodnie z kryteriami oceny EFNS z 2004 roku. oceny. ZALECENIA: Zalecenia poziomu A można sformułować dla rotigotyny, ropinirolu, pramipeksolu, enakarbilu gabapentyny, gabapentyny i pregabaliny, które są uważane za skuteczne w krótkoterminowym leczeniu uważane za skuteczne w krótkotrwałym leczeniu RLS. Jednak w przypadku długoterminowego leczenia RLS, rotigotyna jest uważana za skuteczną, gabapentyna enakarbil, a ropinirol, pramipeksol i gabapentyna są uważane za prawdopodobnie skuteczne. uważane za prawdopodobnie skuteczne. Kabergolina ma według naszych kryteriów poziom rekomendacji A, ale grupa zadaniowa nie może zalecić tego leku ze względu na jego poważnych zdarzeń niepożądanych. --- Gabapentyna enakarbil XR to nowy preparat o przedłużonym uwalnianiu, który próbuje przezwyciężyć zmniejszoną skuteczność krócej działającej gabapentyny, z długotrwałym przez okres 24 godzin. Jest to prolek gabapentyny, który jest skutecznie i szybko i szybko przekształcany w gabapentynę podczas aktywnego transportu przez długości jelita przez monokarboksylanowe transportery składników odżywczych typu 1 o dużej pojemności. w przeciwieństwie do swojego poprzednika, który jest wchłaniany przez transportery o niskiej pojemności transportery o niskiej pojemności, w dużej mierze ograniczone do górnego odcinka jelita. Jego brak pozwala na wchłanianie proporcjonalne do dawki, a tym samym zwiększoną biodostępność. biodostępność. Kilka badań klinicznych dotyczących jego skuteczności w umiarkowanym do ciężkim zespole niespokojnych nóg (RLS) wykazują poprawę w International RLS Rating Scale po okresie od 2 tygodni do 3 miesięcy. Badania otwarte badania trwające 52 tygodnie wykazały utrzymanie redukcji objawów przy raz dziennie preparatu o przedłużonym uwalnianiu. Najczęściej najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi z leczeniem były senność i zawroty głowy. Chociaż częstość występowania działań niepożądanych jest wysoka, jest ona porównywalna z częstością występowania z gabapentyną. Żadne z dotychczasowych badań nie udokumentowało augmentacji jako problemu. w przeciwieństwie do większości leków dopaminergicznych. Ponadto, zarówno prekursory dopaminy i agoniści nie wykazali zwiększenia snu wolnofalowego lub poprawiają ogólną architekturę snu pomimo poprawy wskaźnika okresowych ruchów nóg, w przeciwieństwie do okresowych ruchów nóg, w przeciwieństwie do enakarbilu gabapentyny. Obecnie, enakarbil gabapentyny nie został zatwierdzony przez Therapeutic Goods Administration lub Medsafe do stosowania w RLS. Koszt tego leku może również stanowić potencjalną barierę dla wielu pacjentów. Przyszłe badania porównawcze skuteczności z gabapentyną, lekami dopaminergicznymi pierwszego rzutu, rotigotyną, będącą drugim raz dziennie lekiem na RLS i pregabaliną, strukturalnym analogiem gabapentyny, będą konieczne. --- Opisujemy przypadek z oporną na leczenie bezsennością. Zdiagnozowaliśmy u niej depresję z wysokim poziomem lęku, osłabieniem, zmniejszoną zdolnością myślenia lub koncentracji oraz zaburzeniami czuciowo-ruchowymi. koncentracji i z zaburzeniami czuciowo-ruchowymi. Chociaż ten ostatni objaw był bardzo niepokojący, nie spełniał kryteriów zespołu niespokojnych nóg (RLS). Syndrome). Po leczeniu paroksetyną (20 mg) i zolpidemem (10 mg), niepokój i obniżenie nastroju. Niemniej jednak, łagodna depresja przerywane przebudzenia (fragmentacja rytmu snu i czuwania) oraz podsyndromalny RLS. RLS utrzymywały się. Jej oporna na leczenie bezsenność była leczona benzodiazepinowymi lekami nasennymi benzodiazepinami (triazolam 0,25 mg, lorazepam 2,5 mg, fluorazepam 30 mg) z jedynie częściową remisją bezsenności. bezsenności, lekami przeciwdepresyjnymi (trazodon 150 mg RP, mirtazapina 15-30 mg, agomelatyna 50 mg) i leki przeciwpsychotyczne (lewomepromazyna 25 mg, zuklopentiksol 25 mg) bez rezultatu. Jej nieuleczalna bezsenność wyraźnie reagowała na pregabalinę bez skutków ubocznych. pregabalinę bez skutków ubocznych. Nasza hipoteza jest taka, że terapia pregabaliną może być wskazana w przypadku opornej bezsenności związanej z subsyndromalnym RLS, nawet jeśli ten ostatni nie spełnia w pełni wszystkich kryteriów rozpoznania. --- TŁO: W chwili pisania tego tekstu tylko agoniści dopaminy są licencjonowani do leczenia zespołu niespokojnych nóg (RLS). leczenia zespołu niespokojnych nóg (RLS) w różnych krajach, ale randomizowane randomizowane badania kontrolowane (RCT) zostały przeprowadzone z innymi metodami leczenia. Przeprowadziliśmy kompleksowe metaanalizy i pośrednie porównania RCT dla wszystkich obecnie zalecanych metod leczenia RLS. obecnie zalecanych metod leczenia RLS. METODY: Przeszukaliśmy bazy danych Central, Medline, Embase, PsycINFO i CINAHL. bazy danych. Miernikami wyników były: międzynarodowa skala nasilenia RLS RLS (IRLS), kliniczne globalne wrażenie poprawy (CGI-I), wskaźnik okresowych ruchów kończyn (PLMI) i wskaźnik okresowych ruchów kończyn (PLMI). (PLMI) oraz parametry psychospołeczne, takie jak jakość życia (QoL). (QoL). Przeprowadziliśmy również porównania pośrednie, testując heterogeniczność między grupami substancji. WYNIKI: RCT kontrolowane placebo (58 badań) i aktywnie (4 badania) z agonistami dopaminy (38 badań) agonistami dopaminy (38 badań), lewodopą (4 badania), lekami przeciwdrgawkowymi (13 badań), większość z nich z ligandami α₂δ (11 badań), opioidami (1 badanie) i leczeniem żelazem (6 badań). (6 badań) (9596 pacjentów). Chociaż efekty leczenia wykazały duże różnice, zmiany w IRLS w grupach substancji były porównywalne (P = 0,78), ze średnim zmniejszeniem IRLS o -5,47 punktu dla agonistów dopaminy, -5,47 punktu dla agonistów żelaza i -5,47 punktu dla agonistów dopaminy. agonistów dopaminy, -5,12 punktów dla leków przeciwdrgawkowych (ligandów α₂δ i levetiracetam) i -4,59 punktu dla leczenia żelazem. Wskaźnik CGI-I wskazywał nieznacznie różne efekty leczenia między grupami substancji, podczas gdy zmiany PLMI podczas leczenia różniły się (P = 0,002), wykazując znaczny spadek w przypadku agonistami dopaminy (-22,50/h), lewodopą (-26,01/h) i oksykodonem (-34,46/h) w porównaniu z niewielkim spadkiem w przypadku leków przeciwdrgawkowych (ligandy α₂δ i lewetyracetamu; -8,48/h) i leczenia żelazem (-13,10/h). Jakość snu i jakość życia poprawiły się umiarkowanie w większości RCT badających te parametry (standaryzowana średnia różnica (SMD) odpowiednio 0,40 i 0,33). W nielicznych badaniach oceniających zmianę objawów depresyjnych (n = 4) lub lękowych (n = 3), objawy te uległy nieznacznej poprawie (SMD -0,24 i -0,21). Działania niepożądane i były porównywalne pod względem liczby we wszystkich grupach substancji. W meta-regresji, efekt leczenia był przewidywany przez projekt badania (im więcej ośrodków uczestniczyło w badaniu, tym mniejszy był efekt) oraz czas działania leku (im dłuższy, tym mniejszy był efekt). działania leku (im dłuższy czas działania, wyrażony jako czas czas półtrwania substancji, tym większa poprawa), przy czym ten drugi czynnik wskazuje na potencjalną wyższość terapii o stabilnym stężeniu we krwi. WNIOSEK: Ta pierwsza metaanaliza wszystkich badań RCT dotyczących farmakologicznego leczenia leczenia farmakologicznego RLS dostarcza dowodów na to, że oprócz dobrze zdefiniowanej skuteczności leczenia dopaminergicznego, inne metody leczenia o różnych zasadach farmakologicznych wykazują skuteczność w małych próbach i mogą być dobrze tolerowanymi alternatywami w leczeniu RLS. W grupie leków przeciwdrgawkowych tylko badania z ligandami α₂δ, takimi jak gabapentyna, enakarbil gabapentyny i pregabalina, wykazały dobrą skuteczność. pregabalina wykazały dobrą skuteczność. Wskazuje to na specyficzny mechanizm działania tych substancji w RLS. Grupa terapii żelazem składała się z kilku prób z różnymi związkami w formie doustnej i dożylnej, odpowiednio. W celu bardziej zróżnicowanej oceny skuteczności leczenia żelazem konieczne są dalsze badania. konieczne są dalsze badania. Duża skuteczność jednego badania RCT opioidów w RLS musi zostać potwierdzona w dalszych badaniach. --- TŁO: Leki dopaminergiczne łagodzą objawy zespołu niespokojnych nóg (ang. (RLS), ale mogą potencjalnie powodować jatrogenne pogorszenie (nasilenie) RLS przy długotrwałym leczeniu. Pregabalina może być skuteczną alternatywą. METODY: W tym 52-tygodniowym, randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą ocenialiśmy skuteczność i augmentację u pacjentów z RLS, którzy byli leczeni pregabaliną jako w porównaniu z placebo i pramipeksolem. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do otrzymywali 52-tygodniowe leczenie pregabaliną w dawce 300 mg na dobę lub pramipeksolu w dawce 0,25 mg lub 0,5 mg na dobę lub 12 tygodni placebo. a następnie 40 tygodni losowo przydzielonego aktywnego leczenia. Podstawowe analizy obejmowały porównanie pregabaliny i placebo przez okres 12 tygodni z przy użyciu Międzynarodowej Skali Oceny RLS (IRLS) Study Group (w której wynik waha się od 0 do 40, przy czym wyższy wynik wskazuje na bardziej nasilone objawy), skali skalę Clinical Global Impression of Improvement (która została wykorzystana do oceny pacjentów z objawami, u których nastąpiła "bardzo duża poprawa" lub "znaczna poprawa") poprawę") oraz porównanie wskaźników augmentacji za pomocą pregabaliny i pramipeksolem w okresie 40 lub 52 tygodni leczenia. WYNIKI: Łącznie 719 uczestników otrzymywało codzienne leczenie, 182 z 300 mg pregabaliny, 178 z 300 mg pramipeksolu. pregabaliny, 178 z 0,25 mg pramipeksolu, 180 z 0,5 mg pramipeksolu, i 179 z placebo. W okresie 12 tygodni, poprawa (zmniejszenie) średnich wyników w skali średnich wyników w skali IRLS była większa, o 4,5 punktu, wśród uczestników otrzymujących pregabalinę niż wśród osób otrzymujących placebo (P<0,001), a odsetek pacjentów odsetek pacjentów z objawami, które uległy znacznej lub znacznej poprawie był również większy w przypadku pregabaliny niż placebo (71,4% vs. 46,8%, P<0.001). Wskaźnik poprawy w okresie 40 lub 52 tygodni był istotnie niższy w przypadku znacznie niższy w przypadku pregabaliny niż w przypadku pramipeksolu w dawce 0,5 mg (2,1% vs. 7,7%, P=0,001), ale nie przy dawce 0,25 mg (2,1% vs. 5,3%, P=0,08). W grupie otrzymującej pregabalinę odnotowano sześć przypadków myśli samobójczych, trzy w grupie otrzymującej 0,25 mg pramipeksolu i dwa w grupie otrzymującej 0,5 mg pramipeksolu. otrzymującej 0,5 mg pramipeksolu. WNIOSKI: Pregabalina zapewniała znacząco lepsze wyniki leczenia w porównaniu w porównaniu z placebo, a wskaźniki augmentacji były znacznie niższe w przypadku pregabaliny niż w przypadku 0,5 mg pramipeksolu. (Finansowane przez firmę Pfizer; Numer ClinicalTrials.gov, NCT00806026). --- Zespół niespokojnych nóg (RLS) jest zaburzeniem czuciowo-ruchowym, charakteryzującym się nieodpartą chęcią poruszania nogami, której zwykle towarzyszą lub którą wywołują niewygodnymi i nieprzyjemnymi doznaniami. Zaczyna się lub pogarsza w okresach odpoczynku lub bezczynności, jest częściowo lub całkowicie łagodzony przez ruchy i jest nasila się lub występuje wieczorem i w nocy. Osoby cierpiące na RLS stanowią od 2 do 3% populacji ogólnej w krajach zachodnich. Kryteria pomocnicze obejmują wywiad rodzinny, obecność okresowych ruchów nóg (PLM) podczas snu lub czuwania snu i pozytywną odpowiedź na leczenie dopaminergiczne. Fenotypy RLS obejmują postać o wczesnym początku, zwykle idiopatyczną z wywiadem rodzinnym i postać o późnym początku, zwykle postać o późnym początku, zwykle wtórną do neuropatii obwodowej. Ostatnio zaobserwowano Ostatnio scharakteryzowano nietypowy fenotyp RLS bez PLM i oporny na l-DOPA. RLS może występować w dzieciństwie i należy go odróżnić od zespołu deficytem uwagi/zespołem nadpobudliwości psychoruchowej, bólami wzrostowymi i zaburzeniami snu w dzieciństwie. RLS powinien być uwzględniony w diagnostyce wszystkich pacjentów zgłaszających się z powodu lub dyskomfortu w kończynach dolnych. Należy go odróżnić od akatyzją, czyli chęcią poruszania całym ciałem bez nieprzyjemnych doznań. niewygodnych doznań. Badania polisomnograficzne i sugerowany test unieruchomienia mogą wykryć PLM. może wykryć PLM. Co więcej, test z l-DOPA został niedawno zatwierdzony jako wspiera diagnozę RLS. RLS może powodować poważne zaburzenia snu, słabą jakość życia, objawy depresyjne i lękowe oraz może być czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. chorób sercowo-naczyniowych. W większości przypadków RLS ma charakter idiopatyczny. Może być również wtórny do niedoboru żelaza, schyłkowej niewydolności nerek, ciąży, neuropatii obwodowej i leków, np. neuropatią obwodową i lekami, takimi jak leki przeciwpsychotyczne i przeciwdepresyjne. Neuropatia neuropatia małych włókien może naśladować RLS lub nawet go wywoływać. RLS jest powiązany z z wieloma zaburzeniami neurologicznymi i zaburzeniami snu, w tym z chorobą Parkinsona. nie predysponuje do tych chorób. Patofizjologia RLS obejmuje zmieniony metabolizm metabolizm żelaza w mózgu, dysfunkcję dopaminergiczną, prawdopodobną rolę systemów kontroli bólu i genetyczną i podatność genetyczną z dziewięcioma loci i trzema polimorfizmami w genach polimorfizmów w genach pełniących funkcje rozwojowe. Leczenie RLS rozpoczyna się od eliminacji czynników wyzwalających i suplementacji żelaza w przypadku jego niedoboru. niedoboru żelaza. Łagodny lub przerywany RLS jest zwykle leczony niskimi dawkami l-DOPA lub kodeiny; leczeniem pierwszego rzutu umiarkowanego do ciężkiego RLS są agoniści dopaminergiczni (pramipeks agoniści dopaminergiczni (pramipeksol, ropinirol, rotigotyna). W ciężkim, opornym na leczenie lub neuropatii, leki przeciwpadaczkowe (gabapentyna, pregabalina) lub opioidy (oksykodon, tramadol). (oksykodon, tramadol). --- Grupa zadaniowa została powołana przez Międzynarodową Grupę Badawczą ds. (IRLSSG) w celu opracowania opartych na dowodach i konsensusie zaleceń dotyczących długoterminowego leczenia farmakologicznego zespołu niespokojnych nóg/choroby Willis-Ekbom (RLS/WED). Grupa zadaniowa dokonała przeglądu wyników wszystkich badań dotyczących leczenia RLS/WED RLS/WED trwających 6 miesięcy lub dłużej, przedstawionych na spotkaniach w ciągu ostatnich 2 lat, opublikowanych na stronach internetowych w ciągu ostatnich 2 lat, zamieszczonych na stronach internetowych firm farmaceutycznych lub opublikowanych w recenzowanych czasopismach. recenzowanych czasopismach, zadając pytania: "Jaka jest skuteczność tej leczenia u pacjentów z RLS/WED?" i "Jakie jest bezpieczeństwo tego leczenia u pacjentów z RLS/WED?". Grupa zadaniowa opracowała wytyczne na podstawie 61 artykułów spełniających kryteria włączenia i przy użyciu zmodyfikowanego zmodyfikowany schemat oceny dowodów. Pregabalina została uznana za skuteczną w leczeniu RLS/WED przez okres do 1 roku w leczeniu RLS/WED (poziom dowodów A). Pramipeksol, ropinirol i rotigotyna zostały uznane za skuteczne w leczeniu RLS/WED przez okres do 6 miesięcy (poziom A). RLS/WED (poziom A). Następujące leki zostały uznane za prawdopodobnie skuteczne (poziom B) w leczeniu RLS/WED przez okres od 1 do 5 lat: enakarbil gabapentyny, pramipeksol i ropinirol (1 rok); lewodopa (2 lata); i ropinirol (5 lat). Ze względu na związane z tym obawy dotyczące bezpieczeństwa, pergolid i kabergolina nie powinny być stosowane w leczeniu RLS/WED, chyba że korzyści wyraźnie przewyższają ryzyko. Inne terapie farmakologiczne nie mają wystarczających dowodów na poparcie ich długoterminowego stosowania w leczeniu RLS/WED. Grupa zadaniowa IRLSSG IRLSSG opracowała również oparte na konsensusie strategie zapobiegania i leczenia powikłań (takich jak augmentacja, utrata skuteczności, nadmierna senność w ciągu dnia i kontrola impulsów). senność w ciągu dnia i zaburzenia kontroli impulsów), które mogą wystąpić podczas długotrwałego farmakologicznego leczenia RLS/WED. Zastosowanie agonisty receptora dopaminy lub agonisty receptora dopaminy lub liganda kanału wapniowego α2δ jest zalecane jako leczenie pierwszego rzutu RLS/WED u większości pacjentów, przy czym wybór leku zależy od nasilenia RLS/WED u pacjenta. nasilenia objawów RLS/WED, stanu poznawczego, wywiadu i chorób współistniejących. choroby współistniejące. --- Przeprowadzono systematyczny przegląd literatury i metaanalizy (w stosownych przypadkach) w celu przeprowadzono w celu aktualizacji poprzednich parametrów praktyki AASM dotyczących leczenia, zarówno dopaminergicznych, jak i innych, RLS i PLMD. Od czasu literatury została opublikowana od czasu przeprowadzenia poprzednich przeglądów, co wymagało aktualizacji odpowiednich parametrów praktycznych. Terapie z poziomem rekomendacji poziomie rekomendacji STANDARD obejmują pramipeksol i ropinirol. Terapie z poziomem rekomendacji GUIDELINE obejmują lewodopę z inhibitorem dekarboksylazy dopa z inhibitorem dekarboksylazy dopa, opioidy, enakarbil gabapentyny i kabergolinę (która ma dodatkowe zastrzeżenia dotyczące stosowania). Terapie z poziomem rekomendacji OPTION obejmują karbamazepinę, gabapentynę, pregabalinę, klonidynę, a dla pacjentów z niskim poziomem ferrytyny pacjentów z niskim poziomem ferrytyny, suplementacja żelaza. Komitet odradza stosowanie pergolidu ze względu na ryzyko uszkodzenia zastawek serca. uszkodzenia zastawek serca. Omówiono terapie RLS wtórnego do ESRD, neuropatii i powierzchownej niewydolności żylnej. niewydolności żylnej. Na koniec dokonano przeglądu terapii PLMD. Należy jednak wspomnieć, że ponieważ terapia PLMD zazwyczaj naśladuje terapię RLS główny nacisk w niniejszym przeglądzie położono na terapię idiopatycznego RLS. --- Wstęp: Zespół niespokojnych nóg (RLS) jest powszechnym zaburzeniem neurologicznym. powikłanym u wielu pacjentów przez rozszerzenie terapii dopaminergicznej lub choroby współistniejące, takie jak ból neuropatyczny. CELE: Zbadanie skuteczności pregabaliny w RLS w pragmatycznych warunkach klinicznych. klinicznym. METODY: Po zaobserwowaniu poprawy objawów niespokojnych nóg u siedmiu pacjentów leczonych pregabaliną z powodu bólu neuropatycznego, rozszerzyliśmy obserwację kliniczną do 16 pacjentów z wtórnym RLS, u większości z nich spowodowanym neuropatią, oraz do trzech pacjentów z idiopatycznym RLS. WYNIKI: Trzech pacjentów odstawiło pregabalinę z powodu działań niepożądanych (wysypka, zmęczenie, utrata skuteczności). Pozostałych 16 pacjentów oceniło jako zadowalające lub dobre złagodzenie objawów RLS i utrzymało pregabalinę, pięciu z dodatkowymi przy średniej dawce dobowej 305 mg (odchylenie standardowe, 185 mg) i średnim czasie trwania 217 (odchylenie standardowe, 185 mg). przy średnim czasie trwania wynoszącym 217 (odchylenie standardowe, 183) dni. WNIOSEK: Dane te proponują pregabalinę jako nową opcję w leczeniu wtórnego RLS u pacjentów z bólem neuropatycznym, która powinna być dalej zbadane w randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo. --- Zespół niespokojnych nóg (RLS) jest powszechnym zaburzeniem neurologicznym czuciowo-ruchowym które charakteryzuje się nieodpartą chęcią poruszania nogami, która znacząco wpływa na jakość życia pacjenta. Częstość występowania w populacji w populacji ogólnej wynosi 5-25% i występuje dwukrotnie częściej u kobiet niż u mężczyzn. RLS jest najczęstszym zaburzeniem ruchowym w ciąży z czterokrotnie zwiększonym ryzykiem rozwoju tego zaburzenia w późniejszym życiu. rozwoju tego zaburzenia w późniejszym okresie życia. Patofizjologia RLS koncentruje się na dysfunkcji dopaminergicznej. na dysfunkcji dopaminergicznej, zmniejszonej ilości żelaza w ośrodkowym układzie nerwowym, powiązaniach genetycznych powiązania genetyczne lub zmiany w neuroprzekaźnikach, takich jak hipokretyny, endorfiny oraz dysfunkcji układu odpornościowego i mechanizmów zapalnych. Wraz z pojawieniem się nowych dowodów, wprowadzono zmiany w poprzednich zaleceniach dotyczących leczenia RLS. Istnieją wystarczające dowody, aby stwierdzić, że agoniści dopaminy, tacy jak plastry transdermalne z rotigotyną, pramipeksol, ropinirol, enakarbil gabapentyny, pregabalina i gabapentyna są skuteczne w krótkotrwałym leczeniu RLS i rotigotyna, a następnie gabapentyna enakarbil, ropinirol, pramipeksol i gabapentyna w leczeniu długoterminowym. W oparciu o konsensus ekspertów RLS są agoniści dopaminy, gabapentyna lub opioidy o niskiej sile działania. opioidy o niskiej sile działania. Lewodopa jest mniej preferowana w leczeniu codziennego RLS ze względu na wysokie ryzyko zwiększonego ryzyka. W przypadku przerywanego RLS jest to lewodopa lub agoniści dopaminy lub opioidy o niskiej sile działania lub benzodiazepiny. W przypadku opornego na leczenie RLS, wyborem jest zmiana na gabapentynę lub innego agonistę dopaminy, dodanie drugiego środka, takiego jak gabapentyna lub benzodiazepiny. gabapentyny lub benzodiazepiny do istniejącego leku lub zmiana na opioid o dużej sile działania lub tramadol. Leki o udokumentowanym bezpieczeństwie w ciąży obejmują opioidy i leki przeciwpadaczkowe, takie jak karbamazepina i gabapentyna. Istnieją Istnieją obawy, że pacjenci z RLS są narażeni na rozregulowanie metabolizmu, dysfunkcji układu autonomicznego i chorób sercowo-naczyniowych. Jednak w niedawnym badaniu że RLS nie jest związany ze zwiększonym ryzykiem powikłań sercowo-naczyniowych. powikłań sercowo-naczyniowych. --- CEL: W badaniu oceniano skuteczność i bezpieczeństwo pregabaliny w zależności od dawki. pregabaliny u pacjentów z idiopatycznym zespołem niespokojnych nóg (RLS). METODY: To sześcioramienne, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie dawka-odpowiedź randomizowano pacjentów (N=137) z idiopatycznym zespołem niespokojnych nóg o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego, w równych proporcjach do placebo lub pregabaliny w dawce 50, 100, 150, 300 lub 450 mg/dobę. Odpowiedź na dawka-odpowiedź została scharakteryzowana przy użyciu wykładniczego modelu rozkładu, który szacuje maksymalny efekt (E(max)) dla pierwszorzędowego punktu końcowego, zmianę w International Restless Legs Study Group Rating Scale (IRLS) od wartości wyjściowej do 6. tygodnia leczenia. od wartości wyjściowej do 6. tygodnia leczenia. Drugorzędowe wyniki obejmowały skalę Clinical Global Clinical Global Impressions-Improvement Scale (CGI-I), oceny snu i bezpieczeństwo. WYNIKI: Oddzielenie efektu leczenia między placebo i pregabaliną zaczęło się w 1. tygodniu, który utrzymywał się i wzrastał do 6. tygodnia dla wszystkich grup dawek. wszystkich grup dawkowania. Całkowity wynik IRLS dla pregabaliny był zależny od dawki i dobrze dobrze scharakteryzowany dla zmiany w stosunku do wartości wyjściowej w 6. tygodniu. Model oszacował 50% (ED(50)) i 90% (ED(90)) maksymalnego efektu w zmniejszaniu objawów RLS, który wystąpił przy dawkach pregabaliny przy dawkach pregabaliny wynoszących odpowiednio 37,3 i 123,9 mg/dobę. Wyższy CGI-I zaobserwowano przy dwóch najwyższych dawkach pregabaliny (300 i 450 mg/dobę). pregabaliny (300 i 450 mg/dobę) w porównaniu z placebo. Zawroty głowy i senność były najczęstszymi działaniami niepożądanymi i wydawały się być związane z dawką. WNIOSKI: W tym 6-tygodniowym badaniu fazy 2b pregabalina zmniejszyła objawy RLS u pacjentów z u pacjentów z idiopatycznym RLS o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego. Redukcja objawów w 6. tygodniu było zależne od dawki, przy czym dawka 123,9 mg/dobę zapewniała 90% skuteczność. Pregabalina była bezpieczna i dobrze tolerowana w całym zakresie dawkowania.
Czy pregabalina jest skuteczna w leczeniu pacjentów z zespołem niespokojnych nóg?
Tak, liczne dowody z badań klinicznych wskazują, że pregabalic jest skuteczny w leczeniu pacjentów, u których zdiagnozowano zespół niespokojnych nóg.