Leczenie nowym antagonistą wapnia izradypiną znacząco zmniejszyło rozkurczowe ciśnienie krwi do wartości poniżej 90 mm Hg u 64% z czternastu czarnoskórych pacjentów z czarnoskórych z łagodnym lub umiarkowanie ciężkim nadciśnieniem tętniczym pierwotnym. Zaobserwowano znaczące w echokardiograficznych pomiarach grubości i masy ścian lewej komory u tych pacjentów. i masy lewej komory u tych pacjentów. Zaobserwowano również wzrost frakcyjnego wskaźnika masy frakcyjnej lewej komory, frakcji skracania i frakcji wyrzutowej na 100 g masy lewej komory. i frakcji wyrzutowej na 100 g masy lewej komory oraz brak wskazań w zakresie średniego skrócenia obwodu. Zaobserwowano kolejne wskazanie poprawy wydolności lewej komory. Przy zmniejszonej masy lewej komory i rozkurczowego ciśnienia krwi, nastąpiło zmniejszenie stosunku szczytowego skurczowego naprężenia ściany do frakcyjnego skracania na 100 g masy lewej komory. masy lewej komory. Istniała istotna zależność między szczytowym skurczowym a wskaźnikiem frakcyjnego skracania na 100 g masy lewej komory. The kierunkowa zmiana po zmniejszeniu masy lewej komory za pomocą izradypiny wskazywała na poprawę funkcji lewej komory. Nastąpił wzrost grubości i masy i masy lewej komory zarówno u pacjentów niekontrolowanych izradypiną, jak i u pacjentów leczonych izradypiny w połączeniu z osobami leczonymi placebo (n = 10), jak i u osób leczonych placebo (n = 5) nastąpił wzrost grubości ścian. Zmiany te zmiany nastąpiły w ciągu pięciu tygodni. Nie zaobserwowano regresji do niższej średniej masy lewej komory lub grubości ścian podczas stosowania placebo. Nastąpiło zmniejszenie elektrokardiogramu (EKG) zmian ST-T niedokrwienia u tych pacjentów, u których rozkurczowym ciśnieniem krwi obniżonym do wartości poniżej 90 mm Hg. Monoterapia izradypiną była skutecznym lekiem przeciwnadciśnieniowym u osób rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym, powodując regresję grubości i masy ściany lewej komory oraz zwiększenie frakcji skracania na 100 g masy lewej komory. --- Etap peroksydacji w transformacji lipidów jest uważany za kluczowy w patogenezie miażdżycy. patogenezie miażdżycy. Antagoniści wapnia (CA) wydają się mieć działanie przeciwutleniające oprócz ich silnych właściwości wazorelaksacyjnych. W W niniejszym badaniu porównaliśmy skuteczność antyoksydacyjną CA (amlodypina, lacydypina, nifedypina, izradypina, diltiazem i semotiadil) w katalizowanym przez miedź utlenianiu katalizowanego miedzią utleniania lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) z tym z glikowany(g)/glikooksydowany(go) LDL. Kwestia ta ma ogromne znaczenie, gdy rozważając potencjalne zastosowanie terapeutyczne leków przeciwutleniających w związanych z cukrzycą. Utlenianie natywnego LDL było hamowane najbardziej (>90%) przez lacydypinę i semotiadil w zakresie stężeń 10(-4)-10(-3) M. Stwierdziliśmy jednak dramatyczny spadek aktywności przeciwutleniającej w stosunku do g/goLDL w porównaniu do g/goLDL. wobec g/goLDL w porównaniu do natywnego LDL we wszystkich testowanych CA. Tylko lacydypina znacząco hamowała utlenianie g/goLDL za pośrednictwem miedzi w całym badanym zakresie stężeń (10(-5) M). zakresie stężeń (10(-5) M-10(-3) M). Prawdopodobnie wynikało to z zwiększonego potencjału autooksydacyjnego wprowadzonego przez wczesne i zaawansowane produkty końcowe glikacji produkty końcowe glikacji (AGE) do g/goLDL. Zauważyliśmy, że jednoczesna inkubacja LDL z 10(-3) M CA i 0,5 M glukozy w warunkach utleniających/nieutleniających częściowo lub w pełni przywracała zdolność antyoksydacyjną różnych CA do hamowania utleniania katalizowanego miedzią. późniejszego utleniania zmodyfikowanego LDL katalizowanego miedzią. Jest to wyraźne wskazanie, że CA hamują glikacyjne lub glikooksydacyjne zmiany LDL podczas poprzedzającego długoterminowego okresu glikacji. Pogląd, że zarówno zmiany oksydacyjne, jak i długotrwałe efekty glikacji zostały zredukowane przez CA zostały potwierdzone przez fluorescencję analiza, AGE-ELISA, kwantyfikacja peroksydacji lipidów i kwas tiobarbiturowy kwas tiobarbiturowy (TBARS). Najsilniejsze działanie antyoksydacyjne podczas długotrwałej glikacji LDL zaobserwowano w przypadku izradypina, lacydypina, nifedypina i semotiadil. Diltiazem był jedynym CA który nie mógł zapobiec tworzeniu się TBARS w LDL podczas długotrwałego okresu glikacji. glikacji. W przeciwieństwie do tego, tworzenie produktu Amadori, mierzone wytwarzaniem fruktozamin, nie było znacząco zmniejszone przez żaden z testowanych CA. Tak więc CA, podobnie jak inne przeciwutleniacze, znacznie opóźniają tworzenie AGE, podczas gdy początkowe reakcje glikacji, takie jak produkt Amadori reakcje glikacji, takie jak tworzenie produktu Amadori, są tylko słabo hamowane. --- Antagoniści kanału wapniowego (CCA) można podzielić na dihydropirydyny (np. amlodypina, felodypina, izradypina, lacydypina, nilwadypina, nifedypina, nikardypina itp, nilwadypina, nifedypina, nikardypina itp.), fenyloalkiloaminy (np. werapamil) i benzotiazepiny (np. diltiazem) zgodnie z ich strukturą chemiczną lub na leki pierwszej generacji (nifedypina, werapamil i diltiazem) i leki drugiej generacji (opracowane później pochodne dihydropirydyny). Leki CCA drugiej generacji charakteryzują się większą selektywnością dla kanałów wapniowych w komórkach mięśni gładkich naczyń niż mięśnia sercowego, dłuższym czasem działania i niewielką zmiennością stężenia w osoczu. w stężeniach w osoczu. Niewydolność serca charakteryzuje się zmniejszoną serca, co skutkuje niedostatecznym dostarczaniem tlenu do tkanek obwodowych. Chociaż towarzysząca aktywacja neurohormonalna, prowadząca do zwężenia naczyń krwionośnych i ciśnienia krwi, jest początkowo korzystna w zwiększaniu perfuzji tkanek perfuzji tkanek, długotrwała aktywacja jest szkodliwa, ponieważ zwiększa obciążenie następcze i dodatkowo zmniejsza pojemność minutową serca. Na poziomie miocytów, niewydolność serca niewydolność serca wiąże się ze zwiększonym wewnątrzkomórkowym poziomem wapnia, który upośledzają funkcję rozkurczową. Zmiany te wskazują, że CCA byłyby korzystne u pacjentów z niewydolnością serca. korzystne u pacjentów z niewydolnością serca. Odnotowano duże zainteresowanie i i rosnące doświadczenie w stosowaniu CCA u pacjentów z niewydolnością serca. Pomimo potencjalnie korzystnych efektów w początkowych małych badaniach, wyniki większych badań badań sugerują, że CCA może mieć szkodliwy wpływ na przeżycie i zdarzenia sercowo-naczyniowe. sercowo-naczyniowe. Jednak niekoniecznie musi to być efekt "klasy b CCA, ponieważ istnieje znaczna heterogeniczność w strukturze chemicznej poszczególnych środków. poszczególnych leków. Doświadczenie kliniczne z różnymi CCA u pacjentów z niewydolnością serca niewydolnością serca obejmuje badania, w których oceniano ich wpływ na parametry hemodynamiczne parametry hemodynamiczne, tolerancję wysiłku i symptomatologię. Jednak najbardziej istotne z randomizowanych badań klinicznych, w których oceniano śmiertelność jako pierwszorzędowy punkt końcowy. śmiertelność jako główny punkt końcowy. CCA pierwszej generacji mają bezpośrednie ujemne działanie inotropowe i nawet preparaty o przedłużonym uwalnianiu nie wykazały żadnego korzystnego wpływu na przeżywalność. W przypadku CCA drugiej generacji zaobserwowano pewne korzyści w zakresie parametrów hemodynamicznych parametry hemodynamiczne, ale nie zaobserwowano żadnego wpływu na przeżycie, samodzielnie lub w połączeniu z inhibitorami inhibitorami ACE. Warto zauważyć, że chociaż amlodypina miała neutralny wpływ na zachorowalność i śmiertelność w dużych, randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach u pacjentów z niewydolnością serca. pacjentów z niewydolnością serca, lek był dobrze tolerowany. Nie ma szczególnych CCA (pierwszej lub drugiej generacji) u pacjentów ze skurczową niewydolnością serca, samodzielnie lub w skojarzeniu z serca, samodzielnie lub w skojarzeniu z inhibitorami ACE, ale amlodypina może być w leczeniu nadciśnienia tętniczego lub choroby wieńcowej u pacjentów z niewydolnością serca. pacjentów z niewydolnością serca. --- Jak donoszono wcześniej, izradypina, antagonista Ca superset 2+ z klasy pochodnych dihydropirydyny pochodnej dihydropirydyny, powodowała regresję hiperplazji dziąseł u ludzi hiperplazji ludzkiego dziąsła, przeprowadzono eksperymenty w celu zbadania, czy czy izradypina hamuje wyłącznie proliferację hodowanych fibroblastów dziąseł. dziąsłowych. Normalne ludzkie komórki fibroblastów dziąsłowych Gin-1 zostały użyte do przetestowania wpływu tego leku. wpływ tego leku. Proliferacja fibroblastów w obecności izradypiny (10 mikroM) badano za pomocą odczynnika rozpuszczalnego w wodzie tetrazolium-1 (WST-1). Poziom podstawowego czynnika wzrostu fibroblastów (bFGF) w supernatancie supernatancie bezkomórkowym każdej studzienki określono za pomocą testu immunosorpcyjnego test immunosorpcyjny (ELISA). Produkcję kolagenu typu I oznaczono metodą za pomocą testu ELISA. Isradypina znacząco zwiększała proliferację komórek od drugiego dnia hodowli. drugiego dnia okresu hodowli. Ponadto, izradypina podnosiła poziom bFGF w pożywce hodowlanej. pożywce hodowlanej. To samo stężenie również znacząco zwiększyło produkcję kolagenu typu I. Podsumowując, byliśmy w stanie udowodnić, że izradypina powoduje proliferację hodowanych fibroblastów dziąseł, podobnie jak inni dihydropirydynowi antagoniści Ca superset 2+. Aby aby zapobiec przerostowi dziąseł, zaleca się bardzo ostrożne stosowanie izradypiny jako terapii. izradypiny w leczeniu nadciśnienia tętniczego i innych wskazań. --- Badanie obejmowało wpływ izradypiny (2,5 mg podawanej dwa razy dziennie przez 6 tygodni) na krążenie krwi w sercu i ważne zawodowo funkcje i cechy funkcje i cechy wśród 30 kierowców z łagodnym i umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym (AH). nadciśnienie tętnicze (AH). Ciśnienie skurczowe i rozkurczowe wykazało wiarygodny spadek u wszystkich badanych z łagodnym AH i u 93,8% badanych z umiarkowanym AH. AH. Izradypina wykazała pozytywny wpływ na zmniejszenie reakcji nadciśnieniowych i subklinicznego niedokrwienia mięśnia sercowego. Izradypina wykazała statystycznie statystycznie istotną poprawę badanych parametrów psychofizjologicznych (szybkość utajonej i ruchowej reakcji wzrokowej, liczby błędów w wyborze koloru, dokładności w podążaniu za ruchomym obiektem). w podążaniu za ruchomym obiektem). Wszystko to pozwala rekomendować Isradipine (Lomir) jako skutecznej i bezpiecznej metody korygowania nadciśnienia tętniczego u kierowców. kierowców. --- Wiele dzieci z nadciśnieniem tętniczym, szczególnie z nowo rozpoznanym nadciśnieniem tętniczym związane z kłębuszkowym zapaleniem nerek, przeszczepem narządów lub innymi formami wtórnego nadciśnienia tętniczego, wymaga leczenia krótko działającymi lekami przeciwnadciśnieniowymi w celu szybkiego osiągnięcia kontroli ciśnienia krwi (BP). Podawaliśmy izradypinę, krótko działającego antagonistę wapnia drugiej generacji, 72 takim dzieciom. dzieci. Retrospektywne gromadzenie danych podjęto w celu określenia efektów leczenia izradypiną. leczenia izradypiną. Średni wiek dzieci leczonych izradypiną wynosił 74+/-55 miesięcy (średnia+/-SD). Prawie wszystkie z tych dzieci miały wtórne nadciśnienie tętnicze i były początkowo leczone jako pacjenci szpitalni z powodu nowo zdiagnozowanego nadciśnienia tętniczego. nowo zdiagnozowanego nadciśnienia tętniczego. Średnia dawka izradypiny wynosiła 0,36+/-0,17 mg/kg na dobę, przy czym bez znaczących różnic w dawce w zależności od wieku pacjenta. Isradypina była podawana trzy razy na dobę w większości przypadków, ale w 21% przypadków była podawana podawana cztery razy na dobę. W 62% przypadków zastosowano zawiesinę izradypiny. w 62% kursów leczenia. Kontrolę ciśnienia tętniczego uzyskano za pomocą samej izradypiny u 38 dzieci; pozostałe dzieci otrzymywały izradypinę w skojarzeniu z dodatkowymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. lekami przeciwnadciśnieniowymi. Porównanie ciśnienia tętniczego przed leczeniem z ciśnieniem tętniczym uzyskanym 8+/-9 dni później wykazało znaczące obniżenie ciśnienia tętniczego podczas leczenia izradypiną, przy średnie obniżenie o 14+/-13 mmHg dla ciśnienia skurczowego i 13+/-15 mmHg dla ciśnienia rozkurczowego. BP. Nie stwierdzono wpływu leczenia izradypiną na częstość akcji serca. Działania niepożądane wystąpiły w 9,5% kursów leczenia i obejmowały ból głowy, zaczerwienienie, zawroty głowy i tachykardia. Wnioskujemy, że izradypina skutecznie obniża ciśnienie tętnicze u dzieci z wtórną postacią nadciśnienia tętniczego. Stosowanie zawiesiny izradypiny izradypiny pozwala niemowlętom i małym dzieciom być leczonym równie łatwo jak starsze dzieci. dzieci. --- Jednoroczne otwarte wieloośrodkowe badanie Isradipine Study (MIS) przeprowadzono w 7 ośrodkach w Czechosłowacji. Czechosłowacji obejmowało 144 pacjentów z łagodnym i umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym. Isradypinę podawano w dawce 2,5 mg na dobę. Jeśli normalizacja rozkurczowego rozkurczowego (BP), dawkę zwiększano do 5 mg. Monoterapia izradypiną spowodowała normalizację rozkurczowego ciśnienia tętniczego u 44% pacjentów. Izradypinę (5 mg na dobę) łączono z bopindololem u pacjentów, u których u których sama izradypina nie normalizowała rozkurczowego ciśnienia tętniczego. Mieli oni wyższe średnie średnie skurczowe i rozkurczowe ciśnienie tętnicze, masę ciała, liczbę erytrocytów i płytek krwi na początku badania. na początku badania. Połączenie izradypiny z bopindololem normalizowało rozkurczowe ciśnienie tętnicze u 87% pacjentów pod koniec 48-tygodniowego leczenia. Tolerancja była doskonała u 82% pacjentów. Leczenie przerwano u 8% pacjentów, niepożądane były powodem u 2%, nieskuteczna terapia u 2% i słabe przestrzeganie zaleceń terapeutycznych u 4%. przestrzegania zaleceń terapeutycznych u 4%. Isradypina w monoterapii lub w skojarzeniu z bopindololem nie wywierała niekorzystnego wpływu na metaboliczne czynniki ryzyka choroby niedokrwiennej serca (stężenie cholesterolu metaboliczne czynniki ryzyka choroby niedokrwiennej serca (cholesterol, glikemia). --- Aby ocenić zmiany strukturalne i funkcjonalne lewej komory (LV), 45 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym badano za pomocą echokardiografii po 2 tygodniach placebo i 6 miesiącach monoterapii izradypiną. Chociaż wielkość jamy LV nie uległa zmianie, grubość ściany LV zmniejszyła się dramatycznie (P < .0001), powodując znaczne zmniejszenie wskaźnika masy LV (z 158 g/m2 do 136 g/m2; P < .0001). Ponadto, Skrócenie frakcji LV (FS) nie zmieniło się (1,2%; P = NS), podczas gdy wskaźnik sercowy wzrósł (6,4%; P = .0007) z powodu umiarkowanej tachykardii, której towarzyszyło zmniejszenie całkowitego oporu obwodowego (-22,1%; P < .0001). Wielkość zmniejszenia masy LV była związana ze stopniem wzrostu FS (r = -0,70; P < .0001), co wskazuje na korzystną przebudowę LV. Można stwierdzić, że leczenie przeciwnadciśnieniowe izradypiną prowadzi do regresji przerostu LV bez pogorszenia funkcji pompy LV. --- Isradypina, 1,4-dihydropirydynowy antagonista kanału wapniowego, jest silnym lekiem rozszerzającym tętnice wieńcowe. wieńcowych, który zwiększa przepływ wieńcowy krwi z niewielkim wpływem na kurczliwość serca. na kurczliwość serca. Isradypina jest zatwierdzonym lekiem przeciwnadciśnieniowym, ale jej działanie przeciwdławicowe działanie przeciwdławicowe nie zostało dobrze udokumentowane. W tym kontrolowanym placebo, z podwójnie ślepą próbą i w grupach równoległych oceniano czas trwania efektów i bezpieczeństwo izradypiny w dawce 10 mg u mężczyzn z przewlekłą stabilną dławicą piersiową. dławicą piersiową. Siedemdziesięciu dwóch pacjentów doświadczających umiarkowanie ciężkiej dławicy piersiowej między 3 do 7,5 minuty podczas standardowego testu wysiłkowego Bruce'a otrzymywało placebo w sposób z pojedynczą ślepą próbą przez 8-14 dni. Sześćdziesięciu jeden z tych pacjentów miało powtarzalne wyniki testu wysiłkowego na bieżni w trzech kolejnych przypadkach i przeszło kolejne testy wysiłkowe po 3, 8 i 12 godzinach od podania placebo. Pacjenci następnie randomizowani (podwójnie ślepa próba) do placebo lub izradypiny w dawce 10 mg na dobę przez 2 tygodnie. Ograniczone do objawów testy wysiłkowe powtarzano przed podaniem dawki oraz po 3, 8, i 12 godzin po podaniu dawki o godzinie 08:00. Czas trwania ćwiczeń zwiększył się znacząco od wartości wyjściowej (ostatni test kwalifikacyjny podczas pojedynczo ślepej próby placebo, tj. 08:00 przed podaniem dawki podczas wizyty 4) w grupie izradypiny w porównaniu z grupą placebo przed podaniem dawki o godzinie 0800 (tj. 12 godzin po podaniu dawki o godzinie 2000) o 51 vs. 18 sekund, p = 0,04; oraz po podaniu dawki o godzinie 0800 po 3 godzinach o 78 vs. 29 sekund, p = 0,005; a po 8 godzinach o 54 vs. 18 sekund, p = 0,04. Podobnie, istotność istotność statystyczną osiągnięto, gdy dane dotyczące ćwiczeń analizowano przy użyciu wizyty 4 (terapia placebo z pojedynczą ślepą próbą) odpowiednich punktów czasowych jako wartości wyjściowej. W 12 12 godzin po podaniu dawki o godzinie 08:00 tolerancja wysiłku nie zwiększyła się istotnie znacząco po podaniu izradypiny w porównaniu z placebo. Czas do obniżenia odcinka ST o 1 mm zwiększył się istotnie po podaniu izradypiny 3 godziny po podaniu dawki o godzinie 0800 w porównaniu z placebo (87 vs. 7 sekund, p < 0,01), ale nie w punktach czasowych 0, 8 lub 12 godzin po podaniu izradypiny. 12 godzinach po podaniu dawki, niezależnie od zastosowanej wartości wyjściowej. Leczenie izradypiną nie miała wpływu na podwójny iloczyn szybkości i ciśnienia. Istotna korelacja korelacja między średnim wzrostem całkowitego czasu ćwiczeń a średnim stężeniem izradypiny w osoczu. a średnim stężeniem izradypiny w osoczu (p = 0,0295). Podczas podwójnie ślepej próby zdarzeń niepożądanych związanych z lekiem doświadczyło czterech pacjentów w grupie izradypiny i dwóch pacjentów w grupie placebo. U żadnego z pacjentów powikłań niedokrwiennych podczas badania.(ABSTRAKT SKRÓCONY DO 400 SŁÓW) SŁÓW) --- TŁO: Nadciśnienie tętnicze często występuje po operacjach kardiochirurgicznych i wymaga terapii, aby zapobiec potencjalnie szkodliwym skutkom. METODY I WYNIKI: Po operacji pomostowania tętnic wieńcowych (CABG), 177 pacjentów z podwyższonym ciśnieniem krwi > lub = 90 mm Hg podczas początkowego 6-godzinnego okresu pooperacyjnego okres pooperacyjny wybrano do tego losowego, zaślepionego, równoległego badania, aby dożylnych wlewów izradypiny (n = 90) lub nitroprusydku sodu (n = 90). nitroprusydku sodu (n = 87). Isradypina spowodowała statystycznie istotny spadek średniego ciśnienia tętniczego (MAP, delta-23 mmHg) podczas 90-minutowego okresu leczenia. leczenia. Docelowe MAP (< lub = 85 mmHg lub spadek o 10 mmHg, jeśli wyjściowe MAP wynosiło między 90 a 95 mmHg) osiągnięto u 94% pacjentów 30 minut po infuzji izradypiny (całkowita średnia dawka, 411 mikrogramów); docelowe MAP osiągnięto u 75% pacjentów leczonych nitroprusydkiem (całkowita średnia dawka 1708 mikrogramów). mikrogramów). Średni czas do kontroli MAP wynosił 18 minut dla izradypiny w porównaniu z z 24 minutami dla nitroprusydku. Globalna płynność kontroli MAP była oceniana w skali od 0 (brak kontroli) do 5 (doskonała). Około 76% pacjentów leczonych izradypiną otrzymało ocenę > lub = 3 (średni wynik, 3,5); 40% pacjentów leczonych nitroprusydkiem sodu uzyskało wynik > lub = 3 (średni wynik, 2,0). wynik, 2,0). Zarówno izradypina, jak i nitroprusydek powodowały statystycznie statystycznie istotne obniżenie skurczowego i rozkurczowego ciśnienia krwi, zmniejszenie systemowego oporu naczyniowego oraz wzrost częstości akcji serca, wskaźnika sercowego i wskaźnika objętości wskaźnika objętości wyrzutowej. Isradypina nie powodowała istotnego obniżenia ciśnienia zaklinowania tętnicy płucnej. tętnicy płucnej w porównaniu z nitroprusydkiem. WNIOSKI: Izradypina podawana dożylnie była skuteczna i dobrze tolerowana u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym po CABG i oferuje dodatkową opcję terapeutyczną w leczeniu pacjentów po operacji kardiochirurgicznej. leczenia pacjentów po zabiegach kardiochirurgicznych. --- Są to wstępne dane z otwartego wieloośrodkowego badania nad leczeniem przeciwnadciśnieniowym izradypiną w monoterapii (dawka, 4,55 +/- 0,56 mg dwa razy na dobę; n = 11) lub izradypiną (7,5 +/- 0,63 mg dwa razy na dobę) w skojarzeniu z bopindololem (1,16 +/- 0,12 mg raz na dobę; n = 30) podawanymi przez 3 lata pacjentom z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym (klasyfikacja WHO I lub II). Ciśnienie krwi było znacząco obniżone w obu grupach leczonych i nie było oznak oporności na leczenie. Poziomy cholesterolu całkowitego i trójglicerydów w osoczu były i trójglicerydów w osoczu zmniejszyły się pod koniec drugiego roku leczenia i wystąpiła tendencja do w kierunku wzrostu stężenia w osoczu cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL2 lub HDL3). Wskaźnik aterogenny (stosunek cholesterolu całkowitego do HDL2 plus HDL3) był również zmniejszony. Poziom glukozy we krwi pozostał niezmieniony zarówno u pacjentów zarówno u pacjentów z normoglikemią, jak i u pacjentów z cukrzycą insulinoniezależną (NIDDM) w ciągu 3 lat leczenia. Stwierdzono, że izradypina jest bezpieczna i i skuteczna przy długotrwałym podawaniu w leczeniu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym z hiperlipidemią lub NIDDM. --- Częstość występowania zdarzeń związanych z rozszerzeniem naczyń krwionośnych (zaczerwienienie, ból głowy, zawroty głowy i obrzęk) określono u 37 670 pacjentów leczonych diltiazemem. obrzęk) określono łącznie u 37 670 pacjentów leczonych diltiazemem, diltiazemem, nikardypiną, izradypiną lub amlodypiną i badanych w ramach monitorowania zdarzeń na receptę w latach 1984-1991. w latach 1984-1991. Częstość zdarzeń wyrażono jako odsetek pacjentów, u których wystąpiły te zdarzenia w ciągu sześciu miesięcy po pierwszej recepcie. recepty. Wskaźniki wszystkich tych zdarzeń w przypadku nowszych wazoselektywnych dihydropirydyn dihydropirydyny (nikardypina, izradypina i amlodypina) były wyższe niż w przypadku diltiazemu. z diltiazemem. Wśród trzech dihydropirydyn występowały duże różnice indywidualne. różnice w częstości występowania. W przypadku nikardypiny częstość każdego z czterech zdarzeń zdarzeń związanych z rozszerzeniem naczyń była podobna (około 3%). W przypadku izradypiny, wskaźniki były również podobne do siebie, ale wszystkie były w przybliżeniu dwukrotnie wyższe niż w badaniu z nikardypiną (około 6%). Różnice te mogły być spowodowane czynnikami zakłócającymi, takimi jak rozgłos o niepożądanych działaniach leków, wskazania do stosowania przez poszczególnych pacjentów lub dawki faktycznie stosowane w momencie wystąpienia zdarzenia. W przypadku amlodypiny, amlodypiny, częstość występowania obrzęków była dwa do czterech razy większa niż częstość występowania zaczerwienienie, ból głowy lub zawroty głowy. --- Bezpieczeństwo i skuteczność przeciwnadciśnieniowa PN 200-110 (izradypiny), nowego antagonisty wapnia, omówiono we wstępnym raporcie z podwójnie ślepej próby. antagonista wapnia, omówiono we wstępnym raporcie z podwójnie ślepej próby, wieloośrodkowych, kontrolowanych badań klinicznych III fazy dotyczących nadciśnienia tętniczego pierwotnego. Pacjenci, którzy zakwalifikowali się do badania po 3-tygodniowym okresie wymywania placebo, zostali włączeni do 1 z 5 badań; 2 badania były kontrolowane placebo; 3 badania oceniano PN 200-110 w porównaniu z 1 z 3 aktywnych kontroli: hydrochlorotiazydem (HCTZ) propranololem lub prazosyną. Oddzielne badanie oceniające wpływ PN 200-110 w skojarzeniu z HCTZ w połączeniu z HCTZ w porównaniu z propranololem i HCTZ. W porównaniu z placebo, PN 200-110 obniżyła średnie skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi w pozycji leżącej na plecach o 20/16 mm Hg w porównaniu z 4/6 mm Hg. W porównaniu z placebo i aktywnymi i aktywnymi lekami kontrolnymi, PN 200-110 normalizował rozkurczowe ciśnienie krwi w pozycji leżącej na plecach do poziomu poniżej niższe lub równe 90 mm Hg u 72% pacjentów w porównaniu z 13% w grupie placebo, 74% w grupie HCTZ, 45% w grupie propranololu i 69% w grupie prazosyny. w grupie prazosyny. Pod względem zdolności do obniżania rozkurczowego ciśnienia krwi o więcej niż rozkurczowego ciśnienia krwi o wartość większą lub równą 10 mm Hg, PN 200-110 wypadał korzystnie w porównaniu z prazosyną (81% vs 81%) i była lepsza od HCTZ (81% vs 61%) i propranololu (81% vs 36%). W połączeniu z HCTZ, PN 200-110 wywierało równie silne działanie przeciwnadciśnieniowe jak propranolol plus HCTZ. Długoterminowa terapia PN 200-110 była również skuteczna. Ciśnienie skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi obniżyły się średnio o 15/13 mm Hg po 3 miesiącach i o 18/20 mm Hg po 12 miesiącach. PN 200-110 jest dobrze tolerowany i odnotowano stosunkowo niewiele działań niepożądanych. działań niepożądanych. --- Do niedawna dostępne były tylko trzy leki z grupy antagonistów kanału wapniowego - werapamil, diltiazem i nifedypina. nifedypina - były dostępne do leczenia zaburzeń sercowo-naczyniowych, takich jak nadciśnienie tętnicze i choroba niedokrwienna serca. Jednak w ciągu ostatnich kilku lat pojawiło się kilka dihydropirydynowi antagoniści kanału wapniowego, w tym nikardypina, izradypina, felodypina, nimodypina i amlodypina. Inne są obecnie obecnie oczekują na zatwierdzenie przez FDA. Ponadto beprydyl, który należy do nowej klasy antagonistów kanału wapniowego antagonistów kanału wapniowego, został niedawno wprowadzony do obrotu w opornej na leczenie dławicy piersiowej. dusznicy bolesnej. Kliniczne zastosowania antagonistów kanału wapniowego zostały rozszerzone od lat 70. od lat siedemdziesiątych XX wieku, obejmując leczenie zaburzeń sercowo-naczyniowych, takich jak nadkomorowe zaburzenia rytmu serca, niewydolność serca wtórna do dysfunkcji rozkurczowej oraz ponowny zawał mięśnia sercowego u wybranych pacjentów. Antagoniści kanału wapniowego są są również badane pod kątem zapobiegania miażdżycy. Antagoniści kanału wapniowego są niejednorodną grupą środków farmakologicznych. Różnice w tkankowej są w dużej mierze odpowiedzialne za różnice we właściwościach hemodynamicznych i elektrofizjologicznych. elektrofizjologicznych tych środków. W związku z tym ich zastosowania kliniczne i i profile skutków ubocznych różnią się. Różnice te należy wziąć pod uwagę w wyborze najbardziej odpowiedniego środka dla konkretnego wskazania. Potencjalne zalety niektórych nowszych dihydropirydynowych antagonistów kanału wapniowego dihydropirydynowych antagonistów kanału wapniowego obejmują rzadsze dawkowanie (amlodypina i izradypina) oraz niewielki lub brak lub brak ujemnego działania inotropowego (nikardypina, felodypina, amlodypina, izradypina) w porównaniu z prototypowymi antagonistami kanału wapniowego. Dodatkowe kliniczne z tymi nowszymi lekami są jednak wymagane przed ich w leczeniu zaburzeń sercowo-naczyniowych. Dostępność dostępność preparatów o przedłużonym uwalnianiu werapamilu, diltiazemu, nifedypiny, felodypiny i nikardypiny, a także niedawne wprowadzenie na rynek antagonistów kanału wapniowego o stosunkowo długim okresie półtrwania (amlodypina i i izradypina), umożliwia dawkowanie raz lub dwa razy dziennie w przypadku większości blokerów kanału wapniowego. blokerów kanału wapniowego. Wybór konkretnego leku będzie jednak zależał od kilku czynników, w tym kilku czynników, w tym skuteczności klinicznej, profilu działań niepożądanych, kosztów i charakterystyka pacjenta, taka jak współistniejące stany chorobowe i wyjściowy stan hemodynamiczny. stan hemodynamiczny. --- W leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów z upośledzoną czynnością nerek sama normalizacja ciśnienia tętniczego może nie być wystarczająca, aby zapobiec znacznemu uszkodzeniu nerek. nerek. Leczenie musi zmniejszyć ciśnienie w naczyniach nerkowych, w przeciwnym razie współczynnik filtracji kłębuszkowej i nerkowy przepływ osocza będą się nadal pogarszać. Izradypina, dihydropirydynowy bloker kanału wapniowego, była badana jako odpowiedni lek w tej sytuacji. odpowiednie leczenie w tej sytuacji. Isradypina utrzymuje współczynnik filtracji kłębuszkowej szybkość filtracji kłębuszkowej, zachowuje lub zwiększa nerkowy przepływ osocza, zmniejsza nerkowy opór naczyniowy, utrzymuje lub zmniejsza opór naczyniowy, utrzymuje lub zmniejsza frakcję filtracyjną i wywiera długotrwałe działanie natriuretyczne. działanie natriuretyczne, z których wszystkie mogą umożliwić izradypinie spowolnienie tempa postępu pogorszenia czynności nerek. Ponadto izradypina może zmniejszać białkomocz i może zmniejszać kłębuszkowe ciśnienie kapilarne poprzez rozszerzenie zarówno tętniczek doprowadzających i odprowadzających. W przeciwieństwie do starszych blokerów kanału wapniowego, wykazuje minimalną aktywność kardiodepresyjną i nie jest związana z żadnymi żadnych negatywnych efektów inotropowych. Jest metabolizowana w wątrobie, a dostosowanie dawki dawkowanie może nie być konieczne w przypadku podawania pacjentom z niewydolnością nerek. niewydolnością nerek. Izradypina ma korzystny profil działania na nerki, a także ma kilka właściwości, które spełniają wymagania innych populacji pacjentów, w których gdzie wymagana jest dodatkowa miara bezpieczeństwa przeciwnadciśnieniowego, takich jak pacjenci z cukrzycą, pacjenci dializowani i biorcy przeszczepów. Działania niepożądane izradypiny są zwykle łagodne i przemijające, występujące w sposób zależny od dawki. --- Od czasu wcześniejszego przeglądu w Drugs zgromadzono istotne dodatkowe dane dotyczące skuteczności przeciwnadciśnieniowej izradypiny w różnych sytuacjach klinicznych, a także dane dotyczące jej klinicznych skutków w miażdżycy. sytuacjach klinicznych, a także dane dotyczące jej klinicznych skutków w miażdżycy. Ostatnie badania terapeutyczne potwierdzają, że skuteczność izradypiny w leczeniu pacjentów pacjentów głównie z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym, podawana doustnie jako w postaci konwencjonalnej lub o zmodyfikowanym uwalnianiu, jest podobna do miareczkowanej dawki amlodypiny. miareczkowanych dawek amlodypiny, felodypiny, nifedypiny, diltiazemu, kaptoprylu, metyldopy, metoprololu, prazosyny i hydrochlorotiazydu. Dalszego obniżenia ciśnienia krwi ciśnienia krwi można oczekiwać w przypadku skojarzenia izradypiny z innym lekiem lekiem przeciwnadciśnieniowym u pacjentów, u których nie wystąpiła odpowiednia odpowiedź na monoterapię. monoterapię. Wstępne badania wykazały, że izradypina podawana dożylnie jest skuteczna w kontrolowaniu nadciśnienia tętniczego po operacji pomostowania aortalno-wieńcowego, a także że wydaje się przydatna w leczeniu nadciśnienia śródoperacyjnego i i przełomu nadciśnieniowego, a także w zaburzeniach nadciśnieniowych w ciąży, kiedy podawany doustnie lub dożylnie. Duże badanie, Multicentre Isradipine Diuretic Atherosclerosis Study (MIDAS), zostało zaprojektowane w celu porównania skuteczności izradypiny i hydrochlorotiazydu w zmniejszaniu szybkości progresji grubości ściany tętnicy szyjnej, mierzonej za pomocą USG w trybie B, jako surogatu wczesnej miażdżycy. wczesnej miażdżycy. Wyniki wskazywały, że grubość ściany zwiększała się znacznie mniej po 6 miesiącach terapii izradypiną niż hydrochlorotiazydem. terapii. Następnie tempo progresji utrzymywało się na tym samym poziomie przez pozostałą część 3-letniego badania. 3-letniego badania. Potwierdzenie skuteczności przeciwnadciśnieniowej, wraz z korzystną hemodynamiką z korzystnym profilem hemodynamicznym i odwróceniem przerostu lewej komory przerostu lewej komory, minimalny wpływ na metabolizm glukozy i lipidów, zachowanie jakości życia i dobrą tolerancją sprawiają, że izradypina jest odpowiednim lekiem do leczenia większości pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym. --- Działanie przeciwnadciśnieniowe izradypiny badano u 45 pacjentów z z nadciśnieniem łagodnym do umiarkowanego (średnia wieku 59 lat), stosując dorywcze i ambulatoryjne 24-godzinnego pomiaru ciśnienia krwi. Pacjenci zostali włączeni do badania na podstawie na podstawie ich zwykłego ciśnienia krwi. Leczenie izradypiną rozpoczynano od dawki 1,25 mg dwa razy na dobę przez 4 tygodnie, a następnie zwiększano ją do 2,5 mg dwa razy na dobę, jeśli ciśnienie krwi ciśnienie krwi nie uległo normalizacji. W razie potrzeby podawano 3 mg spiraprilu, nowego leku inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) (n = 1) lub 5 mg pindololu (n = 1). 1). Okres aktywnego leczenia trwał 24 tygodnie. Pod koniec terapii, ciśnienie tętnicze krwi u pacjentów dorosłych uległo znacznemu obniżeniu (p < 0,001) z 173/103 do 150/86 mmHg, a średnie ambulatoryjne ciśnienie krwi z 146/87 do 140/83 mmHg (p < 0,05). Gdy pacjentów podzielono na trzy grupy według według początkowych wartości całodziennego ambulatoryjnego ciśnienia krwi (grupa I: < 140/90 mmHg; grupa II: > lub = 140/90 mmHg; grupa III: > lub = 140/<90 mmHg), w grupie I nie stwierdzono wpływu leczenia. Jednak całodzienne ciśnienie krwi spadło znacząco (p < 0,001). (p < 0,001) w grupie II (155/96 vs 143/88 mmHg), podobnie jak skurczowe ciśnienie krwi (p < 0,01). ciśnienie krwi (p < 0,01) w grupie III (150/83 vs 142/81 mmHg), podczas gdy rozkurczowe ciśnienie krwi pozostało niezmienione. Zatem ambulatoryjny pomiar ciśnienia krwi ambulatoryjny pomiar ciśnienia tętniczego może być lepszy od zwykłego pomiaru w procesie podejmowania decyzji w procesie podejmowania decyzji o leczeniu nadciśnienia tętniczego, unikając nie tylko zjawiska "nadciśnienia białego fartucha", ale także nadciśnienia", ale także nieskutecznego leczenia. Wniosek ten powinien jednak zostać zostać potwierdzony w badaniach prospektywnych. --- Działanie izradypiny w szczurzym modelu udaru zatorowego [trwałe zamknięcie lewej tętnicy środkowej mózgu (MCA)]. Izradypina, gdy jest obecna lub podana do 4 godzin po wystąpieniu udaru, zmniejsza rozmiar zawału, określony przez obrazowanie rezonansu magnetycznego (MRI) 24 godziny i histologię 5 dni po okluzji MCA. Te efekty cytoprotekcyjne wydają się być trwałe i są równoległe z poprawą deficytu neurologicznego. Isradypina okazała się okazała się najsilniejszym i najskuteczniejszym antagonistą wapnia w zmniejszaniu wielkości zawału w porównaniu z innymi przedstawicielami tej klasy leków, takimi jak nimodypina, nikardypina i flunaryzyna. Izradypina wykazuje działanie cytoprotekcyjne po gdy jest stosowana jako lek przeciwnadciśnieniowy: w dawkach, które normalizują wysokie ciśnienie krwi u szczurów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym. ciśnienie krwi u szczurów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, izradypina zmniejsza o ponad 60% rozmiar zawału spowodowanego kolejnym udarem. Ponieważ obniżenie ciśnienia krwi ciśnienia krwi, np. przez antagonistę wapnia, który nie przekracza bariery krew-mózg przez barierę krew-mózg, jest nieskuteczne w zmniejszaniu wielkości zawału, sama normalizacja ciśnienia krwi nie może tłumaczyć zmniejszenia wielkości zawału obserwowanego podczas stosowania izradypiny. izradypiny. Lek przeciwnadciśnieniowy izradypina wydaje się raczej oferować dodatkową korzyść w postaci złagodzenia konsekwencji ewentualnego udaru. Jeśli klinicznie, będzie to miało istotne znaczenie terapeutyczne. Przedstawiono dowody na to, że izradypina ma co najmniej 2 mechanizmy w mózgu które mogą być odpowiedzialne za cytoprotekcję w udarze.(ABSTRACT TRUNCATED AT 250 SŁÓW) --- Stu osiemnastu pacjentów w wieku od 65 do 87 lat z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym otrzymywało placebo lub izradypinę (1,25 do 5 mg dwa razy na dobę lub 2,5 do 10 mg raz na dobę) po trzytygodniowym okresie placebo w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności u pacjentów w podeszłym wieku. Zwiększanie dawki odbywało się w odstępach trzytygodniowych. Pomiary ciśnienia krwi wykonywano bezpośrednio przed poranną dawką (12 do 24 godzin po poprzedniej dawce). Pod koniec badania zarówno rozkurczowe ciśnienie krwi w pozycji leżącej, jak i stojącej było znacząco niższe niższe w przypadku izradypiny niż w przypadku placebo. Obniżenie rozkurczowego ciśnienia krwi w pozycji leżącej na plecach o 10 mm Hg rozkurczowego ciśnienia krwi w pozycji leżącej osiągnięto u 65% pacjentów przyjmujących izradypinę raz na dobę i u 65% pacjentów przyjmujących izradypinę dwa razy na dobę. i dwa razy na dobę u 52% pacjentów, co wskazuje na trwałą kontrolę ciśnienia krwi w przedziale dawek. kontrolę ciśnienia krwi w przedziale dawkowania (od 12 do 24 godzin). Zdarzenia niepożądane były zazwyczaj łagodne, przemijające i typowe dla leków rozszerzających naczynia krwionośne. Isradypina nie laboratoryjnych, klinicznych ani elektrokardiograficznych niż placebo. niż placebo. Podsumowując, izradypina podawana raz lub dwa razy na dobę w dawkach między 2,5 a 10 mg jest skutecznym i dobrze tolerowanym leczeniem łagodnego do umiarkowanego nadciśnienia tętniczego u pacjentów w podeszłym wieku. --- Celem niniejszego badania była ocena wpływu dihydropirydyny antagonisty wapnia izradypiny na strukturę i funkcję lewej komory (LV) w pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym. Ciśnienie krwi w mankiecie i zmienne echokardiograficzne zmienne echokardiograficzne oceniano u 26 pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nadciśnieniem tętniczym (zakres rozkurczowego ciśnienia krwi 95-110 mmHg) przed i po 12 tygodniach leczenia i po 12 tygodniach leczenia izradypiną w dawce 5 mg na dobę lub enalaprylem w dawce 20 mg na dobę. Badanie z podwójnie ślepą próbą, w układzie równoległym, z 15-dniowym okresem wprowadzania placebo. dni. Trzech pacjentów wycofało się z leczenia izradypiną z powodu zaczerwienienia, a 2 z leczenia enalaprylem z powodu kaszlu przed ukończeniem badania. Oba leki znacząco obniżały skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi w mankiecie (p < 0,001) bez wpływu na częstość akcji serca. Dzięki zmniejszeniu zarówno ściany przegrody (p < 0,01) i grubości ściany tylnej (p < 0,05), leczenie izradypiną powodowało istotne zmniejszenie masy LV skorygowanej o wzrost (p < 0,001) w porównaniu z placebo; również wymiar końcoworozkurczowy LV wykazywał niewielkie zmniejszenie (p < 0.05). Enalapryl powodował podobne zmniejszenie wymiaru końcoworozkurczowego LV (p < 0,05), ale zmiany grubości ściany i masy LV nie osiągnęły istotności statystycznej. istotności statystycznej. Podsumowując, nasze wyniki wskazują, że leczenie izradypiną poprawia funkcję skurczową LV i powoduje znaczące zmniejszenie masy LV. Redukcja ta jest obserwowana na wczesnym etapie leczenia przeciwnadciśnieniowego i jest skuteczna zarówno u pacjentów i jest skuteczna zarówno u pacjentów z przerostem LV, jak i bez niego. --- Łącznie 152 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym (klasyfikacja I/II Światowej Organizacji Zdrowia I/II) wzięło udział w wieloośrodkowym randomizowanym badaniu w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczności izradypiny w porównaniu z beta-blokerem atenololem i w skojarzeniu z nim. beta-blokerem atenololem. Po trzytygodniowym okresie leczenia placebo pacjenci otrzymywali izradypinę (2,5, 5, 7,5 lub 10 mg dwa razy na dobę) lub atenolol (50 lub 100 mg raz na dobę) przez siedem miesięcy. lub 100 mg raz na dobę) przez siedem tygodni. Pacjenci, u których nie wystąpiła (rozkurczowe ciśnienie krwi poniżej 90 mm Hg) przy zastosowaniu maksymalnych dawek terapii maksymalnych dawkach terapii jednolekowej otrzymywali kombinację obu leków przez kolejne siedem tygodni. tygodni. Oba leki spowodowały znaczące i klinicznie istotne obniżenie ciśnienia krwi. ciśnienia krwi. Chociaż obniżenie rozkurczowego ciśnienia krwi było takie samo u pacjentów otrzymujących oba leki, statystycznie istotna redukcja skurczowego ciśnienia krwi była statystycznie większe obniżenie skurczowego ciśnienia krwi w grupie otrzymującej izradypinę, co sugeruje że lek ten ma korzystniejszy wpływ na impedancję naczyniową. Spośród 14 pacjentów, którzy nie osiągnęli prawidłowego poziomu ciśnienia krwi (rozkurczowe ciśnienie krwi w pozycji siedzącej rozkurczowe poniżej 90 mm Hg) otrzymujących monoterapię, 12 pacjentów osiągnęło ten cel 12 pacjentów osiągnęło ten cel dzięki połączeniu obu leków.
Jakie są wskazania do stosowania izradypiny?
Izradypina jest bezpieczna i skuteczna w długotrwałym leczeniu pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.