Nadciśnienie tętnicze dotyka około 26% dorosłej populacji na świecie i jest uznanym uznanym głównym czynnikiem ryzyka zachorowalności i śmiertelności związanej z chorobami sercowo-naczyniowymi i nerek. z chorobami układu krążenia, naczyń mózgowych i nerek. Jednakże, pomimo dostępności szeregu skutecznych leków przeciwnadciśnieniowych i rosnącej świadomości konsekwencji nadciśnienia tętniczego. świadomość konsekwencji wysokiego ciśnienia krwi (BP), leczenie i kontrola nadciśnienia tętniczego pozostaje nieoptymalna. leczenie i kontrola nadciśnienia tętniczego pozostają nieoptymalne. Szereg podgrup pacjentów jest "wysokiego ryzyka" i mogą mieć nadciśnienie, które jest trudniejsze do trudniejsze do leczenia, w tym osoby otyłe, pacjenci z nadciśnieniem tętniczym 2. stopnia, osoby z cukrzycą typu 2 (T2DM), pacjenci z chorobą wieńcową lub udarem mózgu udarem w wywiadzie oraz pacjenci rasy czarnej. Ponieważ korzyści z obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym są jednoznaczne, szczególnie u pacjentów wysokiego ryzyka, Leczenie pacjentów z nadciśnieniem tętniczym z grupy wysokiego ryzyka i utrzymywanie 24-godzinnej kontroli ciśnienia tętniczego jest ważne dla zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego i poprawy wyników leczenia. ryzyka sercowo-naczyniowego i poprawy wyników. Chociaż wartości docelowe ciśnienia tętniczego zalecane w aktualnych wytycznych dotyczących postępowania z pacjentami z nadciśnieniem tętniczym opierają się na pomiarach ciśnienia tętniczego w mankiecie, ambulatoryjne monitorowanie ciśnienia tętniczego (ABPM) stanowi cenne narzędzie diagnostyczne i umożliwia dokładniejszą ocenę poziomów ciśnienia tętniczego w ciągu 24-godzinnego okresu dawkowania. ABPM jest lepszym predyktorem rokowania niż gabinetowy pomiar ciśnienia tętniczego i jest również przydatny do oceny, czy terapia przeciwnadciśnieniowa pozostaje skuteczna w krytycznych ostatnich kilku godzinach okresu dawkowania, który zwykle zbiega się z porannym skokiem ciśnienia tętniczego związanym ze związanym z pobudzeniem i wstawaniem. ABPM został przyjęty przez nowe w Wielkiej Brytanii w celu potwierdzenia podejrzenia rozpoznania nadciśnienia tętniczego. nadciśnienia tętniczego, co wskazuje na rosnące znaczenie ABPM w leczeniu nadciśnienia tętniczego. w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Niniejszy przegląd zawiera przegląd skuteczności i bezpieczeństwa i bezpieczeństwa terapii przeciwnadciśnieniowej opartej na olmesartanie medoksomilu ± hydrochlorotiazydu i amlodypiny/olmesartanu medoksomilu w populacjach pacjentów wysokiego ryzyka w populacjach pacjentów wysokiego ryzyka włączonych do badań, w których zgłaszano ambulatoryjne punkty końcowe ciśnienia tętniczego. Badania zidentyfikowane w tym przeglądzie wykazały, że strategia miareczkowania do celu BP z zastosowaniem medoksomilu olmesartanu lub amlodypiny/olmesartanu medoksomilu była terapię przeciwnadciśnieniową była skutecznym i dobrze tolerowanym podejściem do utrzymanie kontroli ciśnienia tętniczego przez cały 24-godzinny okres dawkowania u pacjentów wysokiego ryzyka pacjentów z trudnym do leczenia nadciśnieniem tętniczym. --- CEL: Określenie, czy tiazydy mają przewlekłe działanie przeciwnadciśnieniowe u pacjentów z ciężką chorobą nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min lub u pacjentów dializowanych). (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub u osób dializowanych. ŹRÓDŁA DANYCH: Przeprowadzono wyszukiwanie w bazach PubMed, CENTRAL i International Pharmaceutical Abstracts, używając terminów MeSH i/lub słów kluczowych. Terminy MeSH obejmowały niewydolność nerek, przewlekła i eksplodowane terminy hydrochlorotiazyd, dializa nerek, i tiazydy. Słowa kluczowe obejmowały tiazyd*, hydrochlorotiazyd, chlorotiazyd, chlortalidon, indapamid, metolazon, metyklotiazyd, bendroflumetiazyd, hemodializa, dializa, niewydolność nerek, niewydolność nerek, niewydolność nerek, nadciśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń krwionośnych, naczynia krwionośne i leki moczopędne. WYBÓR BADAŃ I EKSTRAKCJA DANYCH: Oceniono wszystkie istotne publikacje w języku angielskim. zostały ocenione. Badania oceniające skuteczność tiazydów w niewydolności nerek lub dializoterapii niewydolności nerek lub dializoterapii ograniczono do tych, które obejmowały pomiary ciśnienia krwi. pomiary ciśnienia krwi. Badania uwzględniono tylko wtedy, gdy czas trwania leczenia wynosił co najmniej 4 tygodnie. tygodni w celu oceny przewlekłego działania przeciwnadciśnieniowego. SYNTEZA DANYCH: Tiazydowe leki moczopędne są związane z przewlekłym zmniejszeniem obwodowego oporu naczyniowego wtórnego do rzekomego działania rozszerzającego naczynia krwionośne. Jednak w niewielu badaniach klinicznych oceniano przewlekłe działanie przeciwnadciśnieniowe diuretyków tiazydowych i tiazydopodobnych u pacjentów z ciężką chorobą nerek lub dializowanych. lub dializowanych. Badane środki obejmują hydrochlorotiazyd, chlorotiazyd, indapamid i metolazon, z wynikami różniącymi się w zależności od leku i populacji pacjentów. populacji pacjentów. Hydrochlorotiazyd 25-200 mg na dobę, chlorotiazyd 500 mg dwa razy na dobę i indapamid 2,5 mg na dobę zapewniały długotrwałe obniżenie ciśnienia krwi u pacjentów z ciężką chorobą nerek. u pacjentów z ciężką chorobą nerek, którzy nie byli dializowani. W W badaniach z udziałem pacjentów dializowanych hydrochlorotiazyd w dawce 50 mg na dobę i i metolazon w dawce 5 mg na dobę nie wpływały na ciśnienie krwi; jednak 1 badanie sugerowało, że że indapamid w dawce 2,5 mg na dobę może mieć działanie przeciwnadciśnieniowe. Wszystkie badania były małe (≤12 uczestników) i miały ograniczenia metodologiczne. WNIOSKI: Diuretyki tiazydowe mogą zmniejszać obwodowy opór naczyniowy niezależnie od natriurezy. Jednakże, ponieważ obecne dane kliniczne są kliniczne są niejednoznaczne co do skuteczności tych środków w przewlekłym obniżaniu ciśnienie krwi u pacjentów z ciężką chorobą nerek lub dializowanych, diuretyki tiazydowe diuretyki tiazydowe nie mogą być rutynowo zalecane w tym wskazaniu. --- W tym 16-tygodniowym badaniu oceniano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pojedynczej tabletki walsartan/hydrochlorotiazyd (HCTZ) w porównaniu z poszczególnymi składnikami u pacjentów w wieku 70 lat i starszych z nadciśnieniem skurczowym. Pacjentów randomizowano do walsartan/HCTZ 160/12,5 mg (n=128), HCTZ 12,5 mg (n=128) lub walsartan 160 mg (n=128) przez 4 tygodnie. (n=128) przez 4 tygodnie. Pacjenci, u których ciśnienie tętnicze (BP) wynosiło ≥140/90 mm Hg w 4, 8 lub 12 tygodniu 4, 8 lub 12 tygodniu zwiększano dawkę do maksymalnie 320/25 mg walsartanu/HCTZ. Obniżenie skurczowego ciśnienia tętniczego w 4. tygodniu (pierwszorzędowy wynik skuteczności) było większe w przypadku walsartanu/HCTZ niż walsartanu (-17,3 mm Hg vs. -8,6 mm Hg, P <,0001), ale tylko nieznacznie większe niż w przypadku tylko nieznacznie większa niż w przypadku HCTZ (-13,6 mm Hg, P = 0,096). Mediana czasu do uzyskania kontroli ciśnienia tętniczego był krótszy w przypadku walsartanu/HCTZ (4 tygodnie) w porównaniu z HCTZ (8 tygodni, P<.05) lub walsartanem (12 tygodni, P<.0001). Monoterapia tiazydami była skuteczniejsza niż monoterapia blokerami receptora angiotensyny niż monoterapia blokerem receptora angiotensyny (o około 5 mm Hg), ale większą skuteczność przeciwnadciśnieniową przeciwnadciśnieniowego osiągnięto poprzez rozpoczęcie leczenia skojarzonego walsartan/HCTZ u osób w podeszłym wieku. u osób w podeszłym wieku. --- W artykule przedstawiono przegląd czynników ryzyka nadciśnienia tętniczego oraz odpowiednie wskazania do stosowania stałej kombinacji telmisartanu i hydrochlorotiazydu. hydrochlorotiazydem. Przytoczono duże, wieloośrodkowe badania kliniczne, które które wykazały skuteczność i bezpieczeństwo telmisartanu u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym a także metaanalizę leczenia samym telmisartanem (TELMI) lub w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem. w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem (HCTZ), która pokazuje, że jest to bardzo dobrze tolerowane i bezpieczne dla pacjentów w szerokim przedziale wiekowym. --- Leki moczopędne należą do podstawowej grupy leków stosowanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. W przypadku leczenia nadciśnienia tętniczego ich ich głównym wskazaniem jest wyższy wiek i izolowane nadciśnienie skurczowe. W przypadku niewydolności serca są stosowane w leczeniu obrzęków i duszności. oddechu. Najczęściej przepisywaną grupą leków moczopędnych są tiazydy i podobne produkty. i podobne produkty. U pacjentów z niewydolnością nerek stosuje się diuretyki pętlowe. diuretyki pętlowe. W przypadku nadciśnienia tętniczego leki moczopędne są stosowane głównie w leczeniu skojarzonym. leczeniu skojarzonym. Najczęściej stosowanym lekiem moczopędnym w skojarzeniu jest ponownie hydrochlorotiazyd, który jest łączony z blokerami układu renina-angiotensyna. Jest to jest głównie kombinacja inhibitora ACE + indapamidu, która wydaje się być nowoczesna i obiecująca. nowoczesne i obiecujące, i jest, na podstawie dużych badań klinicznych, zalecane również dla chorych na cukrzycę (ADVANCE) lub w prewencji wtórnej po udarze naczyniowo-mózgowym (PROGRESS) lub dla osób starszych (HYVET). Również popularna jest również kombinacja dwóch diuretyków - głównie hydrochlorotiazyd + amiloryd. amiloryd. Połączenie betablokera i diuretyku jest mniej odpowiednie. --- Nadciśnienie tętnicze wiąże się z poważnym ryzykiem uszkodzenia narządów i śmiertelności, które jest dodatkowo zwiększone u pacjentów z wcześniejszymi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi (CV), współistniejącą cukrzycą, mikroalbuminurią i zaburzeniami czynności nerek. Biorąc pod uwagę, że większość pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wymaga co najmniej dwóch leków przeciwnadciśnieniowych w celu ciśnienia tętniczego (BP), identyfikacja najbardziej odpowiedniej kombinacji w oparciu o indywidualne czynniki ryzyka i choroby współistniejące jest ważne dla zarządzania ryzykiem. zarządzania ryzykiem. Kombinacje pojedynczych tabletek (SPC) zawierające dwa lub więcej leki przeciwnadciśnieniowe o uzupełniających się mechanizmach działania oferują potencjalne potencjalne korzyści w porównaniu z wolnymi kombinacjami leków, w tym uproszczenie schematów leczenia schematów leczenia, wygodę i niższe koszty. Lepsze przestrzeganie zaleceń i wygoda wynikające ze stosowania SPC zostały uznane w zaktualizowanych wytycznych dotyczących nadciśnienia tętniczego. Pomimo Pomimo szerokiego wyboru SPC w leczeniu nadciśnienia tętniczego, dowody kliniczne z bezpośrednich porównań bezpośrednich porównań, które mogłyby pomóc w wyborze leku dla poszczególnych pacjentów. Jednak u pacjentów z objawami choroby nerek lub z podwyższonym ryzykiem rozwoju choroby nerek, takich jak pacjenci z cukrzycą, mikroalbuminurią i wysokim prawidłowym ciśnieniem tętniczym lub jawnym nadciśnieniem tętniczym, wytyczne zalecają stosowanie blokerów układu renina-angiotensyna (RAS) ze względu na lepsze działanie renoprotekcyjne w porównaniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. w porównaniu z innymi klasami leków przeciwnadciśnieniowych. Ponadto inhibitory RAS Ponadto inhibitory RAS łagodzą obrzęk i hiperfiltrację nerek związane z z monoterapią blokerami kanału wapniowego (CCB), co czyni je dobrym wyborem dla terapii skojarzonej. terapii skojarzonej. Występowanie kaszlu indukowanego inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE) przemawia za stosowaniem blokerów receptora angiotensyny II (ARB) w leczeniu RAS. (ARB) do blokowania RAS zamiast inhibitorów ACE. W związku z tym SPC oparte na ARB SPC są dostępne w połączeniu z diuretykiem, hydrochlorotiazydem (HCTZ) lub wapniowym CCB, amlodypiną. Telmisartan, długo działający ARB o preferencyjnym profil farmakodynamiczny w porównaniu z kilkoma innymi ARB i jedyny ARB ze wskazaniem do zapobiegania progresji chorób układu sercowo-naczyniowego, jest dostępny w dwóch postaciach SPC, telmisartan/HCTZ i telmisartan/amlodypina. Badania kliniczne sugerują, że u pacjentów z CV wysokiego ryzyka oraz u pacjentów z objawami choroby nerek, stosowanie kombinacji ARB/CCB może być preferowane w stosunku do kombinacji ARB/HCTZ ze względu na ze względu na lepsze korzyści renoprotekcyjne i CV oraz zmniejszone metaboliczne skutki uboczne u u pacjentów ze współistniejącymi zaburzeniami metabolicznymi. Jednakże wybór najbardziej połączenia leków przeciwnadciśnieniowych powinien zależeć od dokładnej analizy indywidualnego pacjenta i odpowiedniego uwzględnienia farmakologii leków. --- Wstęp: Choroby układu sercowo-naczyniowego (CVD) stanowią znaczne obciążenie dla służby zdrowia. Wysokie ciśnienie krwi (BP) jest najczęstszym czynnikiem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych na świecie. czynnikiem ryzyka CVD na całym świecie i jest odpowiedzialne za więcej zgonów niż jakikolwiek inny czynnik ryzyka. niż jakikolwiek inny czynnik ryzyka. "Pacjenci wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego (CV)" stanowią szeroki przekrój pacjentów znajdujących się w środku spektrum ryzyka progresji CVD, które jest określane jako kontinuum CV i obejmuje osoby z chorobą miażdżycowo-zakrzepową z uszkodzeniem narządów docelowych związanym z cukrzycą typu 2 oraz osoby z wieloma czynnikami ryzyka. Angiotensyna II jest zaangażowana w progresję CVD na każdym etapie kontinuum CV, co sprawia, że układ renina-angiotensyna jest racjonalnym celem interwencji farmakologicznej. Blokery receptora angiotensyny II (ARB) stanowią lepiej tolerowaną alternatywę dla inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę inhibitorów konwertazy angiotensyny, z większą długoterminową adherencją. ARB telmisartan otrzymał ostatnio otrzymał ostatnio wskazanie do profilaktyki chorób układu krążenia. ZAKRES: Przeszukano literaturę PubMed w celu zidentyfikowania dowodów na stosowanie telmisartanu w zapobieganiu zdarzeniom CV. USTALENIA: Telmisartan charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa i tolerancji. wykazał skuteczne i długotrwałe 24-godzinne obniżenie ciśnienia tętniczego, zarówno jako w monoterapii lub w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem lub amlodypiną. W największym największym programie badań profilaktyki chorób układu krążenia z zastosowaniem ARB (badanie ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial; ONTARGET), sam telmisartan w dawce 80 mg/dobę był równie skuteczny jak ramipryl w zmniejszaniu złożonego pierwszorzędowego punktu końcowego obejmującego śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego niezakończony zgonem, udaru mózgu niezakończonego zgonem i hospitalizacji z powodu niewydolności serca u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego. Pacjenci byli jednak znacznie bardziej skłonni do przestrzegania zaleceń dotyczących leczenia telmisartanem niż ramiprilem ze względu na jego lepszą tolerancję. WNIOSKI: Do chwili obecnej telmisartan jest jedynym ARB wskazanym w celu zmniejszenia zachorowalności na choroby układu krążenia w szerokiej grupie pacjentów wysokiego ryzyka. w szerokiej populacji wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego.
Jakie są wskazania do stosowania hydrochlorotiazydu?
Hydrochlorotiazyd jest lekiem moczopędnym, często stosowanym w połączeniu z innymi lekami. Hydrochlorotiazyd jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Wykazano, że hydrochlorotiazyd obniża rozkurczowe ciśnienie krwi.