Rak prostaty jest najczęstszym nowotworem złośliwym w krajach zachodnich. Chemokiny Receptor motywu C-X-C 1 (CXCR1) i CXCR2 odgrywają kluczową rolę w generowaniu i regulacji sygnalizacji chemokin CXC. regulacji sygnalizacji chemokin CXC. CXCR1 jest receptorem dla interleukiny 8 (IL8), chemokiny prozapalnej, a CXCR1/2 są kluczowo zaangażowane w rozwój i progresję raka prostaty. rozwój i progresję raka prostaty. W związku z tym wygenerowaliśmy CXCR1/CXCR2, CXCL8 (3-72) K11R/G31P, nazwany G31P, który jest syntetyczną pochodną ludzkiej cytokiny IL8. syntetyczną pochodną ludzkiej cytokiny IL-8. W tym badaniu zbadaliśmy wpływ G31P na regulację wzrostu komórek raka prostaty in vitro i w nagich mysich ksenograftach. Testy żywotności komórek, adhezji i gojenia się ran zostały wykorzystano do oceny wpływu G31P na wzrost, adhezję i migrację PC-3 in vitro. Ksenografty nagich myszy i testy w celu określenia wpływu G31P na komórki PC-3 in vivo. PC-3 in vivo. Immunohistochemia została wykorzystana do wykrycia ekspresji genów, a obrazowanie obrazowanie fluorescencyjne wykorzystano do wykrycia objętości guza i gęstości mikronaczyń w ksenograftach guza. ksenograftach guza. Dane wykazały, że leczenie G31P znacznie zmniejszyło żywotność komórek PC-3 w sposób zależny od dawki (do 100 ng/ml). do 100 ng/ml). Dodatkowo, leczenie G31P u nagich myszy hamowało wzrost ortotopowo przeszczepionych ksenograftów nowotworowych. G31P hamował również unaczynienie tkanki nowotworowej, co było związane ze zmniejszoną ekspresją czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego i jądrowego czynnika transkrypcyjnego (NF) -κB w ortotopowych tkankach ksenograftów. Badanie to dostarcza dowodów na to, że G31P, inhibitor CXCR1/2 może skutecznie kontrolować raka prostaty. --- Chociaż pierwotnie zidentyfikowano je jako mediatory stanu zapalnego, obecnie wiadomo, że chemokiny odgrywają fundamentalną rolę w rozwoju tkanek. że chemokiny odgrywają fundamentalną rolę w rozwoju tkanek. W tym badaniu, Członkowie rodziny chemokin ELR(+)-CXC CXCL2 i CXCL7, wraz z ich preferowanym receptorem CXCR2, ulegali ekspresji na najwcześniejszych etapach rozwoju metanerek. receptor CXCR2, ulegały ekspresji na najwcześniejszych etapach rozwoju metanefrycznego u szczura, a sygnalizacja przez ten receptor była wymagana do przeżycia i utrzymania niezróżnicowanej mezenchymy metanefrycznej (MM). Specyficzny antagonista antagonista receptora CXCR2 SB225002 indukował apoptozę w tej populacji ale nie wpływał na bardziej dojrzałe struktury lub komórki w zarodku moczowodu. CXCL7 w wyizolowanym MM wywołało odpowiedź angiogenną poprzez regulację w górę metaloproteazy macierzy 9 i metaloproteazy macierzy 9 oraz markerów śródbłonka i mezangium (cząsteczka adhezji płytek krwi do komórek śródbłonka, megsyna, Thy-1, receptor PDGF alfa i alfa-aktyna naczyniowa) i indukował inwazję komórek wrażliwych na SB225002 przez macierz. Ponieważ komórki guza Wilmsa mogą podobnie zależeć od sygnalizacji CXCR2 od sygnalizacji CXCR2, przeanalizowano pierwotne próbki guza i stwierdzono, że 15 z 16 guzów Wilmsa Wilmsa okazało się być CXCR2 dodatnich, podczas gdy rażąco normalne tkanki nerek od pacjentów z guzem lub rakiem nerkowokomórkowym były CXCR2 ujemne. Ponadto, linie komórkowe pochodzące z guzów Wilmsa, ale nie te z raka nerkowokomórkowego były wrażliwe na apoptozę indukowaną przez SB225002. Dane te dostarczają dowodów na pro-przeżyciową i proangiogenną rolę chemokin ELR(+)-CXC i ich receptora CXCR2 podczas rozwoju metanefrycznego i sugerują nowy mechanizm dla interwencji chemioterapeutycznej w guzie Wilmsa. --- Benzo(a)piren (BP) jest zanieczyszczeniem środowiska, o którym wiadomo, że sprzyja zapaleniu dróg oddechowych zapalenie dróg oddechowych prawdopodobnie poprzez regulację cytokin prozapalnych. Niniejsze Niniejsze badanie miało na celu scharakteryzowanie jego wpływu na interleukinę-8 (IL-8), dobrze znanej cytokiny zapalnej płuc. W pierwotnych ludzkich makrofagach makrofagach wykazano, że BP indukuje ekspresję IL-8 zarówno na poziomie mRNA, jak i wydzielania w sposób zależny od dawki. Taka regulacja w górę była prawdopodobnie związana z aktywacją receptora węglowodorów arylowych (AhR), ponieważ indukcja IL-8 za pośrednictwem BP była zmniejszona po znokautowaniu ekspresji AhR poprzez interferencję RNA. Ponadto, testy elektroforetycznego przesunięcia ruchliwości (EMSA) i immunoprecypitacja chromatyny eksperymenty wykazały wyzwalane przez BP wiązanie AhR z konsensusem ksenobiotyku (XRE) znajdującym się w ludzkim promotorze IL-8. Wreszcie, BP u myszy doprowadziło do nadekspresji chemoatraktanta keratynocytów (KC), mysiego funkcjonalnego homologa IL-8, w płucach. Spowodowało to również rekrutację neutrofili w płynach z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego (BAL), co było jednak całkowicie zniesione w obecności chemicznego antagonisty receptorów KC/IL-8 receptorów CXCR1/CXCR2, wspierając w ten sposób funkcjonalny i kluczowy udział KC w zapaleniu płuc wywołanym BP. Ogólnie rzecz biorąc, dane te podkreślają Regulacja IL-8 zależna od AhR w odpowiedzi na BP, która prawdopodobnie przyczynia się do do zapalenia dróg oddechowych wywołanego przez tę substancję chemiczną. --- CXCR2 w niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC) był badany głównie w komórkach zrębu. i wiadomo, że zwiększa stan zapalny guza i angiogenezę. Tutaj zbadaliśmy znaczenie prognostyczne CXCR2 w NSCLC oraz rolę CXCR2 i jego ligandów w komórkach raka płuc. Wpływ ekspresji CXCR2 na komórki nowotworowe badano przy użyciu stabilnych klonów knockdown pochodzących z mysiego mutanta KRAS/p53 linii komórkowej gruczolakoraka płuc o wysokim potencjale przerzutowym i ortotopowego syngeniczny model mysi oraz in vitro przy użyciu małocząsteczkowego antagonisty CXCR2 (SB225002). Ekspresję białka CXCR2 analizowano w komórkach nowotworowych z 262 NSCLC. Profile ekspresji genów dla CXCR2 i jego ligandów (oś CXCR2) analizowano w 52 ludzkich liniach komórkowych NSCLC i 442 ludzkich gruczolakorakach płuc. Metylacja promotorów Promotory osi CXCR2 określono w 70 ludzkich liniach komórkowych NSCLC. Inwazja i przerzuty były zmniejszone w klonach z knockdownem CXCR2 in vitro i in vivo. SB225002 zmniejszał inwazję in vitro. W gruczolakorakach płuc ekspresja CXCR2 w komórkach nowotworowych była związana z paleniem tytoniu i złym rokowaniem. Profile ekspresji genów osi CXCR2 w ludzkich liniach komórkowych NSCLC i gruczolakorakach płuc zdefiniowały klaster napędzany przez klaster napędzany przez CXCL5 i związany z paleniem tytoniu, złym rokowaniem i aktywacją szlaku RAS i aktywacją szlaku RAS. Ekspresja CXCL5 była regulowana przez metylację promotora. Oś CXCR2 może być ważnym celem w gruczolakoraku płuc związanym z paleniem tytoniu. gruczolakoraka płuc związanego z paleniem tytoniu. --- TŁO: Określiliśmy, w jaki sposób sygnalizacja CXC-chemokiny i aktywność czynnika martwicy czynnik-kappaB (NF-kappaB) wpłynął na białko szoku cieplnego 90 (Hsp90) (geldanamycyna (GA) i 17-alliloamino-demetoksygeldanamycyna (17-AAG)). cytotoksyczność w raku prostaty opornym na kastrację (CRPC). METODY: Toksyczność geldanamycyny i 17-AAG, wraz z antagonistą CXCR2 AZ10397767 lub inhibitorem NF-kappaB BAY11-7082, oceniano za pomocą 3-(4, 5-dimetylotiazol-2-ylo)-2, 5-bromek difenylotetrazoliowy w dwóch liniach CRPC DU145 i PC3. Cytometria przepływowa określiła ilościowo profile apoptozy lub martwicy. Aktywność czynnika martwicy-kappaB określono za pomocą odczytów lucyferazy lub pośrednio przez ilościowy PCR i określenie ekspresji CXCL8 w oparciu o ELISA. ekspresji. WYNIKI: Geldanamycyna i 17-AAG zmniejszały żywotność komórek PC3 i DU145, chociaż komórki PC3 były mniej wrażliwe. PC3 były mniej wrażliwe. Dodanie AZ10397767 zwiększyło GA (np. PC3 IC(20): z 1,67+/-0,4 do 0,18+/-0,2 nM) i 17-AAG (PC3 IC(20): 43,7+/-7,8 do 0,64+/-1,8 nM) w komórkach PC3, ale nie DU145. Podobnie, BAY11-7082 zwiększał siłę działania 17-AAG w PC3, ale nie w komórkach DU145, korelując z podwyższoną konstytutywną aktywnością NF-kappaB w komórkach PC3. AZ10397767 zwiększał apoptozę i nekrozę indukowaną 17-AAG oraz zmniejszoną aktywność NF-kappaB / ekspresję CXCL8 w komórkach PC3 traktowanych 17-AAG. WNIOSEK: Cytotoksyczność ansamycyny jest wzmacniana przez hamowanie aktywności NF-kappaB i/lub sygnalizacji CXC-chemokiny w komórkach CRPC. Wykrywanie i/lub hamowanie NF-kappaB może pomóc w selekcji i odpowiedzi na leczenie pacjentów z CRPC na inhibitory Hsp90. --- Konstytutywna aktywacja czynnika jądrowego (NF) -kappaB jest powiązana z opornością niezależnego od androgenów raka prostaty (AIPC) na cytotoksyczną chemioterapię chemioterapię. Interleukina-8 (CXCL8) jest transkrypcyjnym celem NF-kappaB którego ekspresja jest podwyższona w AIPC. Niniejsze badanie miało na celu określenie znaczenie sygnalizacji CXCL8 w regulacji odpowiedzi komórek AIPC na oksaliplatynę, lek, którego aktywność jest podobno wrażliwa na aktywność NF-kappaB aktywność. Podanie oksaliplatyny do komórek PC3 i DU145 zwiększyło aktywność NF-kappaB, promując transkrypcję genów antyapoptotycznych. Ponadto, oksaliplatyna zwiększała transkrypcję i wydzielanie CXCL8 i związanej z nim CXC-chemokiny CXCL1 oraz zwiększała transkrypcję i ekspresję receptorów receptorów CXC-chemokinowych, zwłaszcza receptora CXC-chemokinowego (CXCR) 2, który transdukuje efekty biologiczne CXCL8 i CXCL1. Stymulacja komórek AIPC z CXCL8 nasilała aktywację NF-kappaB w komórkach AIPC, zwiększając transkrypcję i ekspresję regulowanych przez NF-kappaB genów antyapoptotycznych z rodzin Bcl-2 i rodziny IAP. Jednoczesne podawanie selektywnego antagonisty CXCR2, AZ10397767 (Bioorg Med Chem Lett 18: 798-803, 2008), osłabiło indukowana oksaliplatyną aktywacja NF-kappaB, zwiększona cytotoksyczność oksaliplatyny, i nasilał apoptozę indukowaną oksaliplatyną w komórkach AIPC. Farmakologiczne hamowanie NF-kappaBorRNA za pośrednictwem interferencji tłumienie Bcl-2 i i surwiwiny również uwrażliwia komórki AIPC na oksaliplatynę. Nasze wyniki potwierdzają aktywność NF-kappaB jako ważnego czynnika determinującego wrażliwość komórek nowotworowych na oksaliplatynę i wrażliwość na oksaliplatynę i identyfikują indukcję autokrynnej sygnalizacji CXCR2 jako nowy sposób oporności na ten lek. --- Ostatnie dowody wskazują, że sygnalizacja CXCR2 jest kluczowa dla progresji raka. a jego antagonista SB225002 indukuje apoptozę w komórkach guza Wilmsa komórki. Tutaj zbadaliśmy wpływ SB225002 na progresję cyklu komórkowego i indukcję apoptozy in vitro, przy użyciu wrażliwych i opornych na CDDP linii komórkowych OVCA z różnym statusem p53 (typ dziki, zmutowany lub null). Zakażenie adenowirusem p53 typu dzikiego lub transfekcję siRNA p53 wykorzystano do nadekspresji lub knock-down p53. Cykl komórkowy i apoptozę określono za pomocą cytometrii przepływowej lub barwienia barwienie Hoechstem i obserwację morfologii jądrowej. Nasze dane wykazały, że że SB225002 indukował apoptozę zarówno w komórkach raka jajnika typu dzikiego, jak i z niedoborem p53 (OVCA) poprzez alternatywne mechanizmy. SB225002 promował mitotyczną katastrofę mitotyczną, o czym świadczy nagromadzenie komórek mitotycznych z wrzecionem wrzecionem, nieprawidłową segregacją chromosomów, wielobiegunowym podziałem komórek, wieloma jąder, aneuploidią/poliploidią, a następnie rozległą apoptozą. Wywołana przez SB225002 katastrofa mitotyczna wydawała się być mediowana przez regulację w dół kinazy punktu kontrolnego Chk1 i aktywacji Cdk1-cykliny B. W komórkach wyrażających p53 typu dzikiego (OV2008 i C13*), SB225002 zwiększył całkowity i fosfo-Ser p53 a knock-down p53 zmniejszył apoptozę indukowaną przez SB225002, bez wpływając na przedwczesną mitozę. Wyniki te sugerują, że SB225002 indukuje apoptozę apoptozę zależną od p53 i wywołuje katastrofę mitotyczną w sposób niezależny od p53 sposób w komórkach typu dzikiego p53. Rekonstytucja P53 typu dzikiego w komórkach P53-null SKOV3 osłabiła katastrofę mitotyczną indukowaną przez SB225002, co sugeruje, że p53 zapobiega katastrofie mitotycznej indukowanej przez SB225002 w komórkach OVCA z niedoborem p53. Wreszcie, efektowi SB225002 nie można było zapobiec przez wstępne traktowanie ligandem ligandem CXCR2 lub jego przeciwciałem neutralizującym. Obecne badania pokazują po raz po raz pierwszy, że SB225002 ma podwójne działanie w komórkach OVCA, indukując klasyczną apoptozę poprzez aktywację p53 i prowokując katastrofę mitotyczną zarówno w komórkach p53 zarówno w komórkach typu dzikiego, jak i z niedoborem p53 poprzez hamowanie Chk1 i aktywację Cdk. Te odkrycia podnoszą możliwość SB225002 jako nowej cząsteczki kandydującej do terapii OVCA niezależnie od statusu p53. --- CXCR1 i CXCR2 to receptory sprzężone z białkiem G, które, jak wykazano, odgrywają ważną rolę we wzroście i przerzutowaniu nowotworów. ważną rolę we wzroście guza i przerzutach, i są głównymi celami dla rozwoju nowych środków terapeutycznych. Tutaj donosimy, że celowanie w aktywność CXCR2 i CXCR1 przy użyciu doustnie aktywnego antagonisty małych cząsteczek (SCH-527123, SCH-479833) hamuje przerzuty do wątroby ludzkiego raka jelita grubego za pośrednictwem zmniejszonej neowaskularyzację i zwiększoną apoptozę komórek złośliwych. Nie było żadnych różnic we wzroście guza pierwotnego. Badania te wykazują ważną rolę CXCR2/1 w przerzutach raka jelita grubego i że hamowanie CXCR2 i CXCR1, antagonistów małych cząsteczek, stanowi nową strategię terapeutyczną. --- CEL: Niniejsze badanie ma na celu zbadanie roli gastryny-17 (G17) na angiogenezy w glejakach zarówno in vitro, jak i in vivo. PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Wpływy G17 i antagonistów receptora G17 zostały scharakteryzowano in vitro pod względem angiogenezy na ludzkiej żyle pępowinowej procesy tubulogenezy komórek śródbłonka (HUVEC) na Matrigelu oraz in vivo w odniesieniu do w odniesieniu do ortotopowych ksenograftów glejaka U373. Wpływ fosfatydyloinozytolu 3'-kinazy, kinazy białkowej C i inhibitorów czynnika jądrowego-kappaB został scharakteryzowany in vitro na tubulogenezę HUVEC, w której pośredniczy G17. Pośredniczone przez G17 uwalnianie interleukiny (IL) -8 z HUVEC i indukowane przez G17 modyfikacje w aktywności wiązania DNA czynnika jądrowego-kappaB zostały scharakteryzowane za pomocą specyficznych enzymatycznych testów immunosorbcyjnych. Wpływ G17 na E- i P-selektynę określono za pomocą mikroskopii komputerowej. mikroskopii, podczas gdy wpływ selektyny E i P na migrację HUVEC był za pomocą oligonukleotydów antysensownych. Chemotaktyczny wpływ G17 i IL-8 na migrację HUVEC scharakteryzowano za pomocą wspomaganej komputerowo wideomikroskopii z komorami Dunna. WYNIKI: Komunikacyjne RNA dla receptorów cholecystokininy (CCK) A, CCKB i CCKC były obecne w HUVEC i mikronaczyniach wyciętych z ludzkiego glejaka. Podczas gdy G17 znacząco zwiększył poziom angiogenezy in vivo w eksperymentalnym glejaku U373 i in vitro w HUVECs, antagonista receptora CCKB L365,260 znacząco przeciwdziałał proangiogennym efektom, w których pośredniczył G17. proangiogenne. G17 chemoatraktował HUVEC, podczas gdy IL-8 tego nie robiła. Receptor IL-8 alfa (CXCR1) i receptora IL-8 beta (CXCR2) nie wykryto w tych komórkach śródbłonka. komórkach śródbłonka. Gastryna znacząco (ale tylko przejściowo) obniżyła poziom ekspresji poziom ekspresji E-selektyny, ale nie P-selektyny, podczas gdy IL-8 zwiększała ekspresję selektyny E. Specyficzne antysensowne oligonukleotydy przeciwko selektynie E i P-selektynie znacząco zmniejszały procesy tubulogenezy HUVEC in vitro na Matrigelu. Matrigel. WNIOSKI: Niniejsze badanie pokazuje, że gastryna ma wyraźne działanie proangiogenne działanie proangiogenne in vivo na glejaki doświadczalne i in vitro na HUVEC. Efekt ten zależy częściowo od poziomu aktywacji selektyny E, ale nie od ekspresji/uwalniania IL-8 przez HUVECs. --- Mózg jest organem docelowym dla narkotyków rekreacyjnych i HIV-1. Dane epidemiologiczne że nadużywanie opioidów jest czynnikiem ryzyka zakażenia HIV-1 i progresji do AIDS. i progresji do AIDS. Chemokiny i ich receptory są zaangażowane w neuropatogenezę zakażeń HIV-1. neuropatogenezie zakażeń HIV-1. Jednak niewiele wiadomo na temat opioidów na ekspresję chemokin i ich receptorów (te ostatnie są również te ostatnie są również koreceptorami HIV-1) przez komórki OUN. Poniżej opisujemy morfiny na ekspresję genów chemokin alfa i beta oraz ich receptorów przez astrocyt i ich receptorów przez linię komórkową astrocytoma U87 i przez pierwotny normalny ludzki astrocytów (NHA). Komórki U87 traktowane morfiną wykazywały znaczną w dół ekspresji genu IL-8, podczas gdy ekspresja receptora IL-8 CXCR2 była wzajemnie regulowana w górę, co wykryto za pomocą RT-PCR. Leczenie NHAs morfiną hamowało ekspresję genu IL-8 i białka makrofagowo-zapalnego-1beta, podczas gdy ekspresja ich receptora ekspresję, podczas gdy ekspresja genów ich receptorów, CCR3 i CCR5, była jednocześnie zwiększona. jednocześnie zwiększona. Te indukowane morfiną efekty na komórkach U87 i NHA zostały odwrócone przez antagonistę receptora opioidowego mu, beta-funaltreksaminę. Morfina zwiększała również konstytutywną ekspresję receptora opioidowego mu na komórkach astrogleju. komórkach astrogleju. Nasze wyniki potwierdzają hipotezę, że opioidy odgrywają znaczącą rolę w podatności OUN na zakażenie HIV-1 i późniejszą encefalopatię poprzez i późniejszą encefalopatię poprzez hamowanie lokalnej produkcji chemokin chroniących przed HIV-1 chemokin (IL-8 i białka zapalnego makrofagów-1beta) i zwiększając ekspresję ekspresji genów rdzeniowego receptora wejścia HIV-1 (CCR3, CCR5 i CXCR2) w OUN. CNS. Wydaje się, że w tych efektach opioidów pośredniczy receptor opioidowy mu który wykazaliśmy na komórkach astrogleju. --- W niniejszym badaniu oceniono znaczenie receptorów chemokinowych CXCR2 w raku płaskonabłonkowym jamy ustnej. za pomocą metod in vitro i in vivo. Inkubacja in vitro inkubacja selektywnego i niepeptydowego antagonisty receptora CXCR2 N-(2-hydroksy-4-nitrofenylo)-N9-(2-bromofenylo) mocznika (SB225002; 25 do 800 nM) powodował zależne od czasu i stężenia hamowanie żywotności linii komórkowych SCC158 (szczur) i HN30 (ludzkie) linie komórkowe. I odwrotnie, ten antagonista nie wpływał znacząco wpływ na żywotność immortalizowanej linii keratynocytów HaCaT. Dodatkowo, inkubacja ludzkich agonistów IL-8 i szczurzych agonistów CINC-1 CXCR2 powodowała zależny od stężenia wzrost proliferacji HN30 i SCC158. Podśluzówkowe wstrzyknięcie podśluzówkowe wstrzyknięcie komórek SCC158 (5 × 10(6) komórek) do języka szczurów szczurów Fischer 344 indukowało rozwój guza, który wykazywał typowe cechy kliniczne. kliniczne. Analiza immunohistochemiczna biopsji języka szczura ujawniła znaczny wzrost receptora wzrost immunoreaktywności receptora CXCR2, któremu towarzyszyła zwiększona ekspresja ekspresji VEGF i kaspazy-3. Nasze dane sugerują ważną rolę receptorów CXCR2 w raku płaskonabłonkowym jamy ustnej. --- Aby zbadać znaczenie aktywacji chemokiny CXCR2 w gojeniu się ran po oparzeniu chemicznym, uraz skóry został wywołany przez miejscowe zastosowanie musztarda azotowa na myszach CXCR2 typu dzikiego (+/+), heterozygotycznych (+/-) i z nokautem (-/-) myszy. Rany analizowano histologicznie pod kątem infiltracji neutrofili i monocytów infiltracji i reepitelializacji w dniach 4, 7 i 10 po zranieniu. Rekrutacja neutrofili do miejsca rany była zmniejszona do 7 dnia po zranieniu u myszy CXCR2 -/- myszy, na co wskazuje test mieloperoksydazy i wizualna kwantyfikacja. Ponieważ zawsze istnieje obawa, że myszy z ukierunkowaną delecją określonego receptora receptora mogą podlegać adaptacjom rozwojowym, aby zrównoważyć utratę receptora, uzyskaliśmy również dostęp do chemicznej naprawy ran w obecności małego antagonisty CXCR2. Suplementacja diety antagonistą CXCR2 (SB-265610) podczas procesu naprawy rany również znacznie opóźniła gojenie u myszy CXCR2 +/+, nawet bardziej niż leczenie glikokortykoidami. Te równoległe badania wykazały, że myszy z niedoborem funkcji CXCR2 wykazują opóźnione gojenie się ran skórnych, które może być przede wszystkim związane z upośledzonym rekrutacją neutrofili po oparzeniu chemicznym musztardą azotową. Tak więc może być potencjalną korzyścią terapeutyczną w leczeniu zmian skórnych wywołanych musztardą azotową z agonistami CXCR2 w celu ułatwienia procesu naprawy rany. --- Receptor prostaglandyny F(2alfa) (PGF(2alfa)) (FP) jest podwyższony w raku endometrium. gruczolakoraka endometrium. Badanie to wykazało, że sygnalizacja PGF(2alfa) poprzez FP reguluje ekspresję ligandu chemokiny (motyw C-X-C) 1 (CXCL1) w komórkach gruczolakoraka endometrium. komórkach gruczolakoraka endometrium. Ekspresja CXCL1 i jego receptora, CXCR2, jest podwyższona w tkance nowotworowej w porównaniu z prawidłowym endometrium i zlokalizowana w gruczołowym nabłonka gruczołowego, śródbłonka i zrębu. Leczenie komórek Ishikawa stabilnie transfekowanych receptorem FP (komórki FPS) 100 nmol/L PGF(2alfa) zwiększyło aktywność promotora CXCL1, mRNA i ekspresję białka, a te efekty zostały zniesione przez jednoczesne traktowanie komórek antagonistą FP lub chemicznymi inhibitory Gq, receptora naskórkowego czynnika wzrostu i zewnątrzkomórkowego kinazy regulowanej sygnałem zewnątrzkomórkowym. Podobnie, CXCL1 był podwyższony w odpowiedzi na 100 nmol/L PGF(2alfa) w tkance eksplantacyjnej gruczolakoraka endometrium. CXCL1 jest silnym chemoatraktantem neutrofili. Ekspresja CXCR2 kolokalizowała się z neutrofilami w gruczolakoraku endometrium, a zwiększona liczba neutrofili była obecna w gruczolakoraka endometrium w porównaniu z prawidłowym endometrium. Kondycjonowane media z komórek FPS traktowanych PGF(2alfa) stymulowały chemotaksję neutrofili, którą można było być zniesione przez immunoneutralizację białka CXCL1 w mediach kondycjonowanych lub antagonizm CXCR2. Wreszcie, guzy ksenoprzeszczepu u nagich myszy powstałe w wyniku inokulacji komórkami inokulacji komórkami FPS wykazywały zwiększoną infiltrację neutrofili w porównaniu z guzami powstałymi z komórek typu dzikiego lub po leczeniu myszy noszących FPS przeciwciałem neutralizującym CXCL1. Podsumowując, nasze wyniki pokazują nowy szlak PGF(2alfa)-FP, który może regulować mikrośrodowisko zapalne w gruczolakoraku endometrium poprzez chemotaksję neutrofili. --- CEL: Czerniak, najbardziej agresywna forma raka skóry, stanowi 75% wszystkich zgonów związanych z rakiem skóry. zgonów związanych z rakiem skóry, a obecne strategie terapeutyczne nie są skuteczne w zaawansowanej chorobie. W bieżącym badaniu zbadaliśmy skuteczność doustnie aktywnego małocząsteczkowego antagonisty ukierunkowanego na CXCR2/CXCR1. PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Ludzkie komórki czerniaka A375SM poddano działaniu SCH-479833 lub SCH-527123, a ich wpływ na proliferację, ruchliwość i inwazję został oceniano in vitro. Zbadaliśmy dalsze zdarzenia sygnalizacyjne w komórkach po leczeniu antagonistami. W badaniach in vivo komórki A375SM zostały wszczepiono podskórnie atymicznym nagim myszom, a następnie podano im SCH-479833, SCH-527123 lub hydroksypropylo-beta-cyklodekstryny (20%) doustnie przez 21 dni. dni i oceniono ich wpływ na wzrost guza i angiogenezę. WYNIKI: Nasze dane pokazują, że SCH-479833 lub SCH-527123 hamowały komórki czerniaka proliferację, chemotaksję i potencjał inwazyjny in vitro. Leczenie komórek czerniaka za pomocą SCH-479833 lub SCH-527123 również hamowało wzrost guza. Analizy histologiczne i histochemiczne wykazały znaczące (P < 0,05) zmniejszenie proliferacji komórek nowotworowych i gęstości mikronaczyń w guzach. Co więcej, zaobserwowaliśmy zaobserwowaliśmy znaczny wzrost apoptozy komórek czerniaka u zwierząt leczonych SCH-479833- lub SCH-527123 w porównaniu z grupą kontrolną. WNIOSEK: Łącznie badania te pokazują, że selektywne celowanie w CXCR2/CXCR1 z doustnie aktywnymi drobnocząsteczkowymi inhibitorami jest obiecującym podejściem terapeutycznym do hamowania wzrostu czerniaka i angiogenezy. --- Analogi substancji P, w tym [D-Arg(1),D-Trp(5,7,9),Leu(11)]SP (SPA) to antagoniści receptora sprzężonego z białkiem G (GPCR) o szerokim spektrum działania. antagonistami receptora sprzężonego z białkiem G (GPCR) o szerokim spektrum działania, które mają potencjalne aktywność przeciwnowotworową, chociaż mechanizm(y) nie są całkowicie nie jest do końca poznany. Tutaj zbadaliśmy wpływ SPA na raka przewodowego trzustki które wyrażają wiele GPCR dla agonistów mitogennych, a także wytwarzają proangiogenne chemokiny. Używając HPAF-II, dobrze zróżnicowanego raka trzustki linii komórkowej jako naszego systemu modelowego, wykazaliśmy, że SPA hamowało wiele mobilizację Ca(2+), syntezę DNA i wzrost niezależny od zakotwiczenia. niezależny od zakotwiczenia wzrost in vitro. SPA również znacząco osłabiało wzrost ksenograftów guza HPAF-II u nagich myszy poza okresem leczenia. Co ciekawe, SPA znacznie zwiększyło apoptozę, ale umiarkowanie zmniejszyło marker proliferacji, Ki-67 w ksenograftach nowotworowych, co sugeruje dodatkowe mechanizm(y) znaczącego efektu hamującego wzrost obserwowanego in vivo. Komórki HPAF-II wykazują ekspresję chemokin ELR(+) CXC, w tym IL-8/CXCL8, które wiążą się z receptorem CXCR2 (członek nadrodziny GPCR) i promują angiogenezę w wielu nowotworach, w tym raku trzustki. SPA hamowało mobilizację Ca(2+) za pośrednictwem CXCR2 i specyficznie blokowało angiogenezę indukowaną przez IL-8/CXCL8 w teście mikrokieszeni rogówki szczura w teście mikrokieszeni rogówki in vivo. Istotną cechą przedstawionych wyników jest to, że SPA znacznie zmniejszyło angiogenezę związaną z guzem w HPAF-II in vivo. Nasze wyniki pokazują, że SPA, antagonista GPCR o szerokim spektrum działania osłabia wzrost guza w raku trzustki poprzez podwójny mechanizm obejmujący zarówno właściwości antyproliferacyjne i antyangiogenne. Wnioskujemy, że ta nowa podwójnie hamująca właściwość SPA może mieć znaczącą wartość terapeutyczną w raka trzustki, gdy jest stosowany w połączeniu z innymi środkami antyproliferacyjnymi i/lub środkami antyangiogennymi. --- Wywołana chemioterapią sygnalizacja interleukiny-8 (IL-8) zmniejsza wrażliwość komórek raka komórek raka prostaty na apoptozę. W tym badaniu zbadaliśmy, w jaki sposób endogenna i indukowana lekami sygnalizacja IL-8 zmieniała zewnątrzpochodny szlak apoptozy poprzez określenie wrażliwości komórek LNCaP i PC3 na podawanie agonisty receptora śmierci agonisty receptora śmierci - ligandu indukującego apoptozę związanego z czynnikiem martwicy nowotworów (TRAIL). (TRAIL). TRAIL indukował zależne od stężenia zmniejszenie żywotności komórek LNCaP i PC3 żywotności komórek, co zbiega się ze zwiększonym poziomem apoptozy i nasileniem wydzielania IL-8. Wykazano, że podawanie rekombinowanej ludzkiej IL-8 wykazano, że zwiększa poziomy transkryptu mRNA i ekspresję c-FLIP(L) i c-FLIP(S), dwóch izoform endogennego inhibitora kaspazy-8. Wstępne leczenie antagonistą CXCR2 AZ10397767 znacząco osłabiło indukowaną przez IL-8 c-FLIP mRNA, podczas gdy hamowanie receptora androgenowego i / lub jądrowego transkrypcja za pośrednictwem czynnika jądrowego kappaB osłabiła indukowaną przez IL-8 ekspresję c-FLIP odpowiednio w komórkach LNCaP i PC3. Wykazano, że zahamowanie ekspresji c-FLIP indukowało spontaniczną apoptozę w obu liniach komórkowych i uwrażliwiało te komórki raka prostaty na leczenie TRAIL, oksaliplatyną i docetakselem. Jednoczesne podawanie AZ10397767 zwiększyło również wrażliwość komórek PC3 na indukujące apoptozę działanie rekombinowanego TRAIL, najprawdopodobniej z powodu zdolność tego antagonisty do blokowania indukowanej przez TRAIL i IL-8 regulacji w górę c-FLIP w tych komórkach. Wnioskujemy, że endogenna i indukowana TRAIL sygnalizacja IL-8 może modulować zewnątrzpochodny szlak apoptozy w komórkach raka prostaty poprzez bezpośrednią transkrypcyjną regulację c-FLIP. Dlatego też ukierunkowane hamowanie sygnalizacji IL-8 lub ekspresji c-FLIP w raku prostaty może być atrakcyjną strategią terapeutyczną uwrażliwiającą ten etap choroby na chemioterapię. chemioterapię. --- TŁO: Obecne badanie zostało podjęte w celu scharakteryzowania wpływu antymetabolitów na indukowanie sygnalizacji CXCL8 i określenie, czy konstytutywna i / lub indukowana lekami sygnalizacja CXCL8 w przerzutowym raku prostaty (CaP) moduluje ich wrażliwość na tę klasę leków. METODY: Odpowiedź komórek CaP z przerzutami na 5-fluorouracyl (5-FU), Pemetreksed lub Tomudex określono za pomocą testów liczby komórek, cytometrii przepływowej i analizy analizę rozszczepienia PARP. Ilościowe PCR, ELISA i immunobloty zostały zastosowane do określić wpływ leków lub podawania CXCL8 na docelowy gen/białko ekspresję. WYNIKI: Podawanie 5-FU, ale nie pemetreksedu, nasilało wydzielanie CXCL8 i zwiększało ekspresję genów CXCR1 i CXCR2 w przerzutowych komórkach PC3. Zgodnie z tym, hamowanie sygnalizacji CXCL8 przy użyciu antagonisty CXCR2 AZ10397767, zwiększyło cytotoksyczność 5-FU 4-krotnie (P<0,001), i zwiększało apoptozę indukowaną przez 5-FU w komórkach PC3 (P<0,01). W przeciwieństwie do tego, podczas gdy podawanie AZ10397767 nie miało wpływu na wrażliwość pemetreksedu, antagonista Antagonista CXCR2 wywierał największy wpływ na zwiększenie wrażliwości komórek PC3 na PC3 na Tomudex, ukierunkowany inhibitor syntazy tymidylanowej (TS). Kolejne eksperymenty potwierdziły, że podawanie rekombinowanego ludzkiego CXCL8 zwiększało ekspresję TS, odpowiedź, w której częściowo pośredniczy receptor CXCR2. Ponadto, za pośrednictwem siRNA nokaut genu docelowego CXCL8, Bcl-2, zwiększał wrażliwość komórek PC3 na wrażliwość komórek PC3 na 5-FU. WNIOSKI: Sygnalizacja CXCL8 zapewnia selektywną oporność komórek przerzutowego raka komórek raka prostaty na określone antymetabolity poprzez promowanie oporność związaną z celem, oprócz unikania apoptozy indukowanej leczeniem. apoptozy indukowanej leczeniem. --- Analiza molekularna CCR5, głównego koreceptora zakażenia HIV-1, wykazała, że implikuje N-końcową domenę zewnątrzkomórkową (N-ter) i regiony przyległe do drugiej pętli zewnątrzkomórkowej (ECL2) w tej aktywności. Wykazano, że reszty w N-ter są niezbędne do wiązania ligandów fizjologicznych, RANTES (CCL5) i MIP-1 alfa (CCL3). vMIP-II, kodowany przez Kaposi's Kaposiego, jest antagonistą CCR5 o wysokim powinowactwie, ale brakuje mu skuteczności jako inhibitora coreceptora. skuteczności jako inhibitor coreceptora. Dlatego porównaliśmy mechanizm przez vMIP-II z CCR5 do jego interakcji z ligandami fizjologicznymi. RANTES, MIP-1 alfa i vMIP-II wiązały CCR5 z wysokim powinowactwem, ale wykazywały częściową konkurencję krzyżową. częściową konkurencję krzyżową. Charakterystyka 15 mutantów CCR5 skanujących alaninę naładowanych aminokwasów zewnątrzkomórkowych wykazała, że zmiana reszt kwasowych w dystalnym N-terze znosiła wiązanie RANTES, MIP-1 alfa i vMIP-II. Podczas gdy mutacja reszt w ECL2 CCR5 dramatycznie zmniejszyła wiązanie RANTES i MIP-1 alfa. RANTES i MIP-1 alfa oraz ich zdolność do indukowania sygnalizacji, interakcja z vMIP-II nie została zmieniona przez żadną mutację w egzopętlach receptora. Paradoksalnie, przeciwciała monoklonalne przeciwko epitopom N-ter nie blokowały wiązania chemokiny ale te zmapowane na ECL2 były skutecznymi inhibitorami. Chimera CCR5 z dystalnymi resztami N-ter CXCR2 wiązała MIP-1 alfa i vMIP-II z powinowactwem podobnym do z powinowactwem podobnym do receptora typu dzikiego. Zaangażowanie CCR5 przez vMIP-II, ale nie RANTES lub MIP-1 alfa, blokowało wiązanie przeciwciał monoklonalnych do receptora. przeciwciał do receptora, dostarczając dodatkowych dowodów na odrębny mechanizm wiązania chemokin wirusowych. mechanizm wiązania chemokin wirusowych. Analiza aktywności koreceptora losowo wygenerowanych mysio-ludzkich chimer CCR5 wiązała reszty w ECL2 pomiędzy H173 i V197 w tej funkcji. RANTES, ale nie vMIP-II, blokował M-tropową aktywność receptora CCR5 w teście fuzji. Niewrażliwość wiązania vMIP-II na mutacje w ECL2 stanowią potencjalne uzasadnienie jego nieskuteczności jako antagonista aktywności receptora CCR5. Odkrycia te sugerują, że anatomia molekularna wiązania CCR5 odgrywa kluczową rolę w antagonizowaniu aktywności aktywności receptora. --- Zwiększona ekspresja czynników limfangiogenezy VEGF-C/D i heparanazy jest skorelowana z inwazją raka. została skorelowana z inwazją raka. Ponadto chemokiny mogą modyfikować macierz w celu ułatwienia przerzutów i są związane z VEGF-C i heparanazą. heparanazą. Chemokina CXCL7 wiąże heparynę i receptor związany z białkiem G CXCR2. Zbadaliśmy wpływ blokady CXCR2 na ekspresję VEGF-C/D, heparanazy i na inwazję. CXCL7 siRNA i specyficzny antagonista CXCR2 (SB225002) zastosowano do leczenia komórek MCF10AT transfekowanych stabilnie CXCL7. Przeprowadzono testy inwazji Matrigel. Ekspresja i wydzielanie VEGF-C/D zostały określono za pomocą PCR w czasie rzeczywistym i testu ELISA, a aktywność heparanazy została określono ilościowo za pomocą testu ELISA. SB225002 blokował ekspresję i wydzielanie VEGF-C/D (P < .01). Znokautowanie siRNA CXCL7 zmniejszyło heparanazę (P < .01). Zarówno SB225002, jak i CXCL7 siRNA zmniejszyły inwazję Matrigel (P < .01). Szlak sygnałowy kinazy MAP nie był zaangażowany. Oś CXCL7/CXCR2 jest ważna dla inwazji komórek oraz ekspresji VEGF-C/D i heparanazy, które są związane z inwazją. --- Onkogen związany ze wzrostem (GRO), członek podrodziny chemokin CXC, odgrywa główną rolę w gojeniu się ran. odgrywa ważną rolę w stanach zapalnych i gojeniu się ran. Stwierdzono, że chemokiny CXC są są związane z nowotworzeniem, angiogenezą i przerzutami. Chociaż podwyższona ekspresja GRO została zgłoszona w kilku ludzkich nowotworach, ekspresja i jego receptora, CXCR2, w raku przełyku są słabo poznane. słabo poznane. W niniejszym badaniu wykorzystano metodę odwrotnej transkrypcji-PCR (RT-PCR) w czasie rzeczywistym i podejścia immunohistochemiczne, aby wykazać, że GROalfa, GRObeta i CXCR2 są regulowane w górę w tkance guza przełyku. Ponadto, GROalpha, GRObeta i CXCR2 ulegają konstytutywnej ekspresji w WHCO1, linii komórkowej raka przełyku, która została wykorzystana jako system modelowy. GRObeta zwiększa transkrypcję EGR-1 poprzez szlak kinazy regulowanej sygnałem pozakomórkowym 1/2 (ERK1/2), który może być blokowany przez specyficznego antagonistę CXCR2 (SB 225002) lub specyficzne przeciwciało przeciwko GRObeta. Komórki WHCO1 traktowane SB 225002 wykazywały 40% redukcję proliferacji komórek. proliferacji komórek. Stabilny klon interferencji RNA (RNAi) WHCO1 GROalpha wykazywał 43% zmniejszenie poziomów mRNA GROalfa, jak określono za pomocą RT-PCR w czasie rzeczywistym, zmniejszone poziomy poziomy GROalpha za pomocą mikroskopii fluorescencyjnej i 60% redukcję poziomów fosforylowanej ERK1/2. Stabilny klon wyrażający GRObeta RNAi wykazywał >95% obniżenie poziomu mRNA GRObeta, obniżenie poziomu GRObeta za pomocą mikroskopii fluorescencyjnej i 80% obniżenie poziomu fosforylacji ERK1/2. mikroskopii i 80% redukcję poziomów fosforylowanej ERK1/2. Co więcej, te klony z ekspresją GROalfa RNAi i GRObeta RNAi wykazywały odpowiednio odpowiednio 20% i 50% spadek proliferacji komórek. Nasze wyniki sugerują że sygnalizacja GROalpha-CXCR2 i GRObeta-CXCR2 znacząco przyczynia się do proliferacji komórek raka przełyku. proliferacji komórek raka przełyku i że ten autokrynny szlak sygnałowy może być zaangażowany w nowotworzenie przełyku.
Receptor CXCR2 jest celem w chorobach nowotworowych. Wymień pięciu antagonistów.
Istnieje wiele antagonistów receptora CXCR2, takich jak SB225002, G31P, SCH-527123, AZ10397767, SCH-479833.