CELE: Optymalne leczenie pacjentów w podeszłym wieku (>70 lat) z glejakiem wielopostaciowym glejakiem wielopostaciowym (GBM) pozostaje kontrowersyjne. Przeprowadziliśmy prospektywne badanie z udziałem 43 kolejnych pacjentów w podeszłym wieku z GBM leczonych hipofrakcjonowaną radioterapią (RT), a następnie uzupełniającym temozolomidem. PACJENCI I METODY: Czterdziestu trzech pacjentów w wieku 70 lat lub starszych z nowo zdiagnozowanym GBM i GBM i stanem sprawności Karnofsky'ego (KPS) > lub = 60 było leczonych hipofrakcjonowaną RT (6 frakcji po 5 Gy każda, łącznie 30 Gy w ciągu 2 tygodni), a następnie do 12 cykli tygodni), a następnie do 12 cykli adiuwantowego temozolomidu (150-200 mg/m(2) przez 5 dni w każdym 28-dniowym cyklu). HRQOL oceniano za pomocą kwestionariusza jakości życia EORTC of Life Questionnaire C30. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie całkowite (OS). Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały przeżycie wolne od progresji (PFS), toksyczność i jakość życia. WYNIKI: Mediana OS wyniosła 9,3 miesiąca, a mediana PFS 6,3 miesiąca. Wskaźniki przeżycia 6 i 12-miesięczne wskaźniki przeżycia wyniosły odpowiednio 86% i 35%. Wskaźniki 6- i 12-miesięcznego PFS wyniosły odpowiednio 55% i 12%. W analizie wieloczynnikowej KPS był jedynym istotnym niezależnym czynnikiem predykcyjnym przeżycia (P = 0,008). Pogorszenie stanu neurologicznego wystąpiło w trakcie lub po RT u 16% pacjentów i w większości przypadków ustępowało po zastosowaniu steroidów. Toksyczność hematologiczna stopnia 3-4 stopnia wystąpiła u 28% pacjentów w trakcie chemioterapii uzupełniającej temozolomidem. z temozolomidem. Leczenie nie miało jednak negatywnego wpływu na HRQOL, Skale zmęczenia (P = 0,02) i zaparć (P = 0,01) pogarszały się z czasem. WNIOSKI: Hipofrakcjonowana RT, a następnie temozolomid mogą zapewnić korzyść w zakresie przeżycia przy zachowaniu korzyść w postaci przeżycia przy zachowaniu dobrej jakości życia u starszych pacjentów z GBM. Może to stanowić rozsądne podejście terapeutyczne, szczególnie u pacjentów z mniej mniej korzystnymi czynnikami prognostycznymi. --- Sunitynib w pojedynczej dawce, doustny drobnocząsteczkowy inhibitor wielu receptorów kinazy tyrozynowej receptorów kinazy tyrozynowej, był oceniany w leczeniu pacjentów z nawracającymi glejakiem wielopostaciowym (GB) i gwiaździakiem anaplastycznym (AA). Czternastu pacjentów z AA i 16 GB wcześniej leczonych chirurgicznie, radioterapią i temozolomidem, zostało włączonych do prospektywnego badania fazy II w pierwszym lub drugim nawrocie choroby. Pacjenci byli leczeni sunitynibem codziennie przez 4 kolejne tygodnie, a następnie 2-tygodniową przerwę. W przypadku pacjentów z AA najczęstszymi działaniami niepożądanymi były zmęczenie (86 %), biegunka (43 %), zespół ręka-stopa (36 %), neutropenia (36 %), małopłytkowość (36%) i nudności (29%). W kohorcie GB najczęstszymi działaniami niepożądanymi były działania niepożądane obejmowały zmęczenie (56%), biegunkę (44%), neutropenię (31%) i małopłytkowość (25 małopłytkowość (25%). Sześciu z 14 (43%) pacjentów AA i 5 z 16 (31%) pacjentów GB doświadczyło toksyczności stopnia 3. lub wyższego. Pięciu pacjentów przerwało badanie z powodu z powodu toksyczności leku. Nie było częściowych ani całkowitych odpowiedzi w żadnej z kohort kohorcie; 8/14 (57%) AA i 5/16 (31%) GB pacjentów miało stabilną chorobę podczas pierwszej zaplanowanej ocenie. Przeżycie wolne od progresji po 6 miesiącach wyniosło 21,5% (AA) i 16,7% (GB). Mediana przeżycia całkowitego wyniosła 12,1 miesiąca (AA) i 12,6 miesiąca (GB). (GB). Wyniki te są porównywalne z tymi opisywanymi w literaturze u pacjentów leczonych standardowymi terapiami cytotoksycznymi. Jest to największe badanie sunitynibu w nawracających złośliwych glejakach astrocytarnych, jak również zawiera największą kohortę AA. Niemniej jednak, sunitynib nie wykazał znaczącej aktywności przeciwglejakowej u pacjentów z nawracającymi złośliwymi glejakami astrocytarnymi. glejakami. --- CEL: Opisanie jakości życia (QOL) u pacjentów w podeszłym wieku z glejakiem wielopostaciowym (GBM) leczonych skróconym kursem radioterapii (RT; 40 Gy w 15 frakcjach) z towarzyszącym i uzupełniającym temozolomidem (TMZ). METODY I MATERIAŁY: QOL związana ze zdrowiem (HRQOL) została oceniona przez European Organizacji Badań i Leczenia Raka (EORTC) kwestionariusz jakości życia Core-30 (QLQOL). Core-30 (QLQ-C30, wersja 3) i kwestionariusza EORTC Quality of Life Questionnaire Brain Cancer Module (QLQ-BN20). Zmiany w stosunku do wartości wyjściowej w punktacji 9 wstępnie wybranych domen (globalny QLQ, funkcjonowanie społeczne, funkcjonowanie poznawcze, emocjonalne, funkcjonowanie fizyczne, dysfunkcja ruchowa, deficyt komunikacji, zmęczenie, bezsenność. komunikacji, zmęczenie, bezsenność) określono 4 tygodnie po RT, a następnie co 8 tygodni w trakcie leczenia aż do progresji choroby. Odsetek pacjentów pacjentów z poprawą wyników HRQOL, zdefiniowaną jako zmiana o 10 punktów lub więcej, oraz czas trwania zmian. WYNIKI: Sześćdziesięciu pięciu pacjentów wypełniło kwestionariusze na początku badania. Leczenie leczenie było konsekwentnie związane z poprawą lub stabilizacją w większości wybranych domen HRQOL. Ogólny stan zdrowia poprawiał się z czasem; średni wynik różnił się o 9,6 punktu między wartością wyjściową a 6-miesięczną obserwacją (P = 0,03). W przypadku funkcjonowania społecznego i poznawczego, średnie wyniki poprawiały się z czasem, z maksymalną różnicą wynoszącą 10,4 punktu i 9,5 punktu między wartością wyjściową a 6-miesięczną obserwacją (odpowiednio P=.01 i P=.02). Natomiast zmęczenie pogarszało się z czasem, z różnicą w średnim wyniku wynoszącą 5,6 punktu między wartością wyjściową a 4-miesięczną obserwacją (P=.02). WNIOSKI: Krótki kurs RT w skojarzeniu z TMZ u pacjentów w podeszłym wieku z GBM wiązał się z korzyścią w zakresie przeżycia bez negatywnego wpływu na HRQOL do czasu progresji choroby. --- Radioterapia wiązką zewnętrzną (XRT) z jednoczesnym podawaniem temozolomidu i 6 cykli temozolomidu (schemat 5/28 dni) poprawia przeżywalność pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem nowo zdiagnozowanym glejakiem w porównaniu z samą radioterapią wiązką zewnętrzną. Badania sugerują, że harmonogramy temozolomidu o zwiększonej dawce i dodanie cytostatyków mogą dodatkowo poprawić skuteczność. Ten czynnikowy protokół fazy I/II testował temozolomid w dawce temozolomid sam i w połączeniu z cytostatykami. Pacjenci z nowo glejakiem otrzymywali frakcjonowaną radioterapię XRT do 60 Gy jednocześnie z temozolomidem (75 mg/m²/dzień przez 42 dni). W części fazy I, pacjenci ze stabilną chorobą lub odpowiedzią radiologiczną 1 miesiąc po chemioradioterapii byli randomizowano do leczenia uzupełniającego samym temozolomidem (150 mg/m²/dzień, schemat 7/14 dni) lub z podwójną kombinacją talidomidu (400 mg/dzień), izotretynoiny (100 mg/m²/dobę) i/lub celekoksybem (400 mg dwa razy na dobę), lub wszystkimi 3 lekami. Toksyczność oceniano oceniano po 4 tygodniach. Spośród 54 włączonych pacjentów (mediana wieku, 52 lata; mediana Karnofsky'ego, 90), leczenie adiuwantowe nie zostało zastosowane u 12 (22%), głównie z powodu progresji choroby (n = 10). Wszystkie kombinacje były dobrze tolerowane. Limfopenia stopnia 3/4 wystąpiła u 63% pacjentów, ale nie wystąpiły żadne zakażeń. Jeden pacjent leczony temozolomidem plus izotretynoiną i talidomidem wystąpiło ograniczające dawkę zmęczenie i wysypka stopnia 3, a u 1 u 1 pacjenta otrzymującego wszystkie 4 leki wystąpiła neutropenia stopnia 4 ograniczająca dawkę. Zakrzepica żylna zakrzepica żylna wystąpiła u 7 pacjentów, z których 4 otrzymywało talidomid. Od rozpoczęcia badania mediana przeżycia wynosiła 20 miesięcy, a 2-letni wskaźnik przeżycia wynosił 40%. Wiele cytostatyków można bezpiecznie łączyć z temozolomidem o dużej dawce. Obecnie trwa część II fazy tego badania oparta na czynnikach. --- Wstęp: Autorzy ocenili 3-tygodniowy schemat podawania bewacyzumabu u pacjentów z z nawracającym glejakiem o wysokim stopniu złośliwości (HGG). METODY: Pacjenci otrzymywali bewacyzumab w dawce 15 mg/kg co 3 tygodnie i byli oceniani co 6 tygodni aż do progresji guza. Korelaty tkankowe zostały wykorzystane do ilościowego określenia zawartości czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego A (VEGFA) i receptora czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego receptora czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego-2 (VEGFR2). WYNIKI: Spośród 61 leczonych pacjentów (35 mężczyzn i 26 kobiet; mediana wieku, 52 lat; zakres wieku, 21-78 lat), 50 pacjentów miało glejaka wielopostaciowego (GBM), a 11 pacjentów miało glejaka anaplastycznego (AG). Mediana liczby wcześniejszych chemioterapii wynosiła 2 (zakres, 1-5 wcześniejszych chemioterapii), a 16 pacjentów otrzymało otrzymało ≥3 wcześniejsze chemioterapie. Mediana liczby dawek bewacyzumabu wynosiła 4 (zakres, 1-20 dawek), a 45% pacjentów otrzymało >5 dawek. Zaobserwowane działania toksyczne były głównie stopnia 1 i 2, a najczęstsze z nich to zmęczenie, nadciśnienie tętnicze i ból głowy. Zgłoszono jedno krwawienie śródnowotworowe 2. stopnia i 1 perforację jelita. perforację jelita. W przypadku pacjentów z GBM 6-miesięczny wskaźnik przeżycia wolnego od progresji wynosił 25%, mediana czasu do progresji nowotworu wynosiła 10,8 tygodnia, a mediana całkowitego przeżycia mediana całkowitego przeżycia wynosiła 25,6 tygodnia. Najlepsza odpowiedź obejmowała częściową częściową odpowiedź u 15 pacjentów (24,5%) i stabilną chorobę u 31 pacjentów (50,8%). pacjentów; wzorce nawrotów radiograficznych obejmowały zwiększone zmiany w płynie (24%) i nawrót wieloogniskowy (20%). Mediana przeżycia po niepowodzeniu leczenia bewacyzumabem wynosiła 10 tygodni. Stosunek guza VEGFA/VEGFR2 był zwiększony u pacjentów w wieku >55 lat; zwiększony stosunek VEGFA/VEGFR2 był nieistotnie korelował ze zmniejszonym przeżyciem (P = .052). WNIOSKI: Schemat podawania bewacyzumabu co 3 tygodnie wykazywał aktywność przeciwnowotworową i był stosunkowo nietoksyczny dla pacjentów z nawracającym HGG. Wartość predykcyjna VEGFA/VEGFR2 w guzie będzie wymagała walidacji w większej kohorcie pacjentów. --- W latach 50-tych XX wieku po raz pierwszy zaobserwowano, że komórki ssaków wystawione na działanie halogenowane deoksyurydyny były bardziej wrażliwe na światło ultrafioletowe i promieniowanie niż komórki nieleczone. Doprowadziło to do wczesnych prób klinicznych z bromodeoksyurydyną (BUdR), które wykazały mieszane wyniki. Niedawno przeprowadzono kilka badań fazy I, podczas których ustalając wykonalność ciągłego dożylnego (IV) wlewu BUdR, odnotowano znaczące, ograniczające dawkę toksyczności dla skóry i szpiku kostnego oraz zakwestionowały optymalną metodę dostarczania BUdR. Aby wykorzystać wysoką aktywność mitotyczną aktywność mitotyczną złośliwych glejaków w stosunku do otaczającej je prawidłowej tkanki mózgowej, my opracowaliśmy na stałe wszczepialny system pompy infuzyjnej do bezpiecznego, ciągłego dotętniczego (IA) podawania BUdR do tętnicy szyjnej wewnętrznej. Od lipca 1985 r, 23 pacjentów ze złośliwymi guzami mózgu (18 w stopniu 4, 5 w stopniu 3) było leczonych w badaniu klinicznym fazy I z zastosowaniem IA BUdR (400-600 mg/m2/dzień przez 8 1/2 tygodni) i ogniskowej radioterapii wiązką zewnętrzną (59,4 Gy przy 1,8 Gy/dzień w ciągu 6 1/2 tygodni). Po wstępnej biopsji/operacji wszczepiono system pompy infuzyjnej; Infuzję BUdR rozpoczęto 2 tygodnie przed i kontynuowano przez 6 1/2 tygodnia radioterapii. radioterapii. Nie wystąpiły żadne powikłania naczyniowe. Skutki uboczne u wszystkich pacjentów obejmowały różnego stopnia anoreksję, zmęczenie, ipsilateralne zapalenie skóry czoła, zapalenie powiek. zapalenie skóry czoła, zapalenie powiek i zapalenie spojówek. U jednego pacjenta wystąpiła mielosupresja redukcji dawki wystąpiła u jednego pacjenta. Oszacowana przez Kaplana-Meiera mediana całkowitego przeżycia Kaplana wynosząca 20 miesięcy. Podobnie jak w większych kontrolowanych seriach, stopień histologiczny i wiek mają znaczenie prognostyczne. Wykazaliśmy w badaniu I fazy, że radiosensybilizacja IA BUdR jest bezpieczna, tolerowana, może prowadzić do poprawy przeżycia i wydaje się być skutecznym leczeniem pierwotnym glejaków złośliwych. złośliwych glejaków. --- TŁO: Bevacizumab, humanizowane rekombinowane przeciwciało przeciwko czynnikowi wzrostu śródbłonka naczyniowego przeciwciało przeciwko czynnikowi wzrostu śródbłonka naczyniowego, został zatwierdzony w Kanadzie w 2010 r. do leczenia glejaka glejaka o wysokim stopniu złośliwości. Przedstawiamy skuteczność i bezpieczeństwo stosowania bewacyzumabu w leczeniu w leczeniu pacjentów z nawracającymi glejakami o wysokim stopniu złośliwości w jednej instytucji. METODY: Dwudziestu siedmiu kolejnych pacjentów z glejakiem o wysokim stopniu złośliwości (glejak anaplastyczny glejak anaplastyczny i glejak wielopostaciowy) z pierwszym lub kolejnym nawrotem było leczonych bewacyzumabem samodzielnie lub w skojarzeniu z chemioterapią. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie wolne od progresji (PFS), a drugorzędowymi punktami końcowymi były PFS, przeżycie całkowite (OS) i profil bezpieczeństwa. WYNIKI: Wskaźnik korzyści klinicznych (całkowite i częściowe odpowiedzi oraz stabilna choroba) wyniósł 59%. choroba) wyniósł 59%. Mediana PFS wyniosła 4,3 (95% CI, 3,0-10,9) miesiąca, a sześciomiesięczny wskaźnik PFS PFS wynosił 43%. Mediana OS po obecnym nawrocie wynosiła 8,9 (95% CI, 5,8-nie osiągnięto) miesięcy. osiągnięty) miesięcy. Dziesięć epizodów zdarzeń niepożądanych stopnia 3/4 zaobserwowano u dziewięciu pacjentów. pacjentów, w tym zmęczenie (n = 3), małopłytkowość (n = 4) oraz mielotoksyczność, gorączkową neutropenię i zatorowość płucną (każdy n = 1). WNIOSKI: Uważamy, że profil skuteczności i bezpieczeństwa bewacyzumabu jest porównywalny z innymi kohortami pacjentów leczonych z powodu nawrotowego glejaka o wysokim stopniu złośliwości w innych instytucjach międzynarodowych. --- Retrospektywna ocena pojedynczego bewacyzumabu u dorosłych z nawrotowym glejaka wielopostaciowego (GBM) z celem określenia przeżycia wolnego od progresji (PFS). Nie ma standardowej terapii nawracającego GBM po niepowodzeniu chemioterapii opartej na chemioterapii opartej na alkilatorach. Łącznie 50 dorosłych w wieku 36-70 lat (mediana 64 lata), z nawracającym GBM. Wszyscy pacjenci byli wcześniej leczeni operacją, jednoczesną radioterapią i temozolomidem, temozolomidem po radioterapii temozolomidem, a u 34 pacjentów jeden schemat ratunkowy (PCV: 21, cyklofosfamid: 13). Łącznie 13 pacjentów poddano powtórnej operacji. Pacjenci byli leczeni przy pierwszym lub drugim nawrocie choroby bewacyzumabem, raz na 2 tygodnie, zdefiniowanym jako pojedynczy cykl. jako pojedynczy cykl. Ocenę neurologiczną przeprowadzano co 2 tygodnie, a ocenę ocenę neuroradiograficzną po początkowych 2 cyklach bewacyzumabu i a następnie po każdych 4 cyklach bewacyzumabu. Łącznie podano 468 cykli bewacyzumabu (mediana 2 cykle; zakres 1-30). Toksyczność związana z bewacyzumabem toksyczność obejmowała zmęczenie (16 pacjentów; 4 stopień 3), leukopenię (9; 1 stopień 3), niedokrwistość (5; 0 stopnia 3), nadciśnienie tętnicze (7; 1 stopień 3), zakrzepicę żył głębokich (4; 1 stopień 3) i rozejście się rany (2; 1 stopień 3). 21 pacjentów (42%) wykazało częściową odpowiedź radiograficzną, a 29 (58%) progresję choroby po 1-2 cyklach bewacyzumabu. Czas do progresji nowotworu wynosił od 0,5 do 15 miesięcy (mediana: 1,0 miesiąca). Czas przeżycia wynosił od 2 do 17 miesięcy (mediana: 8,5 miesiąca). 6-miesięczne i 12-miesięczne PFS wynosiły odpowiednio 42% i 22%. Pojedynczy bewacyzumab wykazał skuteczność i akceptowalną toksyczność w tej kohorcie dorosłych z nawracającym GBM opornym na alkilatory. --- CEL: Kombinacja irinotekanu i bewacyzumabu jest skuteczna u pacjentów z nawrotem glejaka. z nawrotem glejaka, ale często zgłaszanym działaniem niepożądanym jest zmęczenie. Celem Celem tego badania była ocena poziomu i ewolucji zmęczenia w pacjentów leczonych kombinacją terapeutyczną. PACJENCI I METODY: Wykorzystaliśmy dwa narzędzia samooceny do ilościowego określenia fizycznych i emocjonalnych aspektów zmęczenia. i emocjonalnych aspektów tego zmęczenia. Wizualna skala analogowa Norrisa (VAS Norrisa) i Wielowymiarowy Inwentarz Zmęczenia-20 (MFI) zostały wykonane przez 39 pacjentów z nawrotem glejaka leczonych irinotekanem-bevacizumabem, początkowo przed pierwszym cyklem, a następnie z każdym cyklem aż do progresji nowotworu. WYNIKI: Analiza wyników skali VAS Norrisa nie wykazała wzrostu zmęczenia emocjonalnego, lecz emocjonalnego, ale wykazała wzrost zmęczenia fizycznego, który nie osiągnął istotności statystycznej. nie osiągnął istotności statystycznej. W odniesieniu do narzędzia MFI 20, analiza wyników wykazała znaczący wzrost ogólnego zmęczenia (P=0,0260). (P=0,0260), a także zmęczenia fizycznego (P=0,0141), ale nie było różnicy w innych wskaźnikach. innych wskaźników. WNIOSEK: Badanie to wykazało postępujący wzrost zmęczenia fizycznego u pacjentów z nawrotem glejaka leczonych irinotekanem i bewacyzumabem. My podejrzewamy, że jest to bezpośrednia konsekwencja leczenia. Istnieją jednak inne czynniki zakłócające: podstępna progresja nowotworu niewykryta na lub opóźnione skutki uboczne początkowej radioterapii i chemioterapii. radioterapii i chemioterapii. --- CEL: Amplifikacja genu receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) stanowi jedną z najczęstszych mutacji genowych w glejaku wielopostaciowym (GBM). W w bieżącym badaniu ocenialiśmy gefitynib, silny inhibitor EGFR, w leczeniu dorosłych z nowo zdiagnozowanym GBM. METODY I MATERIAŁY: Dziewięćdziesięciu ośmiu pacjentów (96 ocenianych) zostało zakwalifikowanych między 18 maja 2001 roku i 2 sierpnia 2002 roku. Wszyscy byli nowo zdiagnozowanymi pacjentami z GBM, którzy byli klinicznie i radiograficznie stabilni/ulegli poprawie po radioterapii (rejestracja w ciągu 5 tygodni od zakończenia radioterapii). Żadna wcześniejsza chemioterapia nie była dozwolona. Amplifikacja/mutacja EGFR, oceniana za pomocą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ hybrydyzacji in situ i immunohistochemii, nie była wymagana do leczenia gefitynibem, ale badano ją, gdy dostępne były tkanki. Gefitynib był podawany w dawce 500 mg każdego dnia; w przypadku pacjentów otrzymujących deksametazon lub deksametazon lub leki indukujące enzymy (CYP3A4), dawkę zwiększano do maksymalnie 1000 mg na dobę. Cykle leczenia powtarzano w odstępach 4-tygodniowych z rezonansem magnetycznym mózgu w odstępach 8-tygodniowych. rezonansu magnetycznego mózgu w odstępach 8-tygodniowych. WYNIKI: Całkowite przeżycie (OS; obliczone od czasu początkowej operacji) po 1 roku (pierwszorzędowy punkt końcowy) roku (pierwszorzędowy punkt końcowy) z gefitynibem wynosiło 54,2%, co nie różniło się statystycznie statystycznie w porównaniu z historyczną populacją kontrolną (48,9%, dane z z trzech wcześniejszych badań III fazy North Central Cancer Treatment Group u nowo zdiagnozowanych pacjentów z GBM). zdiagnozowanych pacjentów z GBM). Przeżycie wolne od progresji (PFS) po 1 roku od terapii (16,7%) również nie różniło się istotnie od przeżycia w historycznej grupie kontrolnej (30.3%). Na wyniki kliniczne nie miał wpływu status EGFR (amplifikacja lub mutacja vIII mutacja). Zmęczenie (41%), wysypka (62%) i luźne stolce (58%) stanowiły najczęstsze działania niepożądane. najczęstsze zdarzenia niepożądane, przy czym większość z nich była ograniczona do stopnia 1/2. Warto zauważyć, że występowanie działań niepożądanych związanych z lekiem, takich jak luźne stolce wiązało się z poprawą OS. WNIOSKI: W naszej ocenie prawie 100 pacjentów z nowo zdiagnozowanym GBM, gefitynibem po napromienianiu nie wiązało się z istotną poprawą OS lub PFS. znaczącą poprawą OS lub PFS. Jednak pacjenci, którzy doświadczyli działania niepożądane związane z gefitynibem (wysypka/biegunka) wykazały poprawę OS. --- Vorinostat, inhibitor deacetylazy histonowej (HDAC), wykazał dowody na działanie aktywność pojedynczego leku w glejaku wielopostaciowym (GBM), a w badaniach przedklinicznych wykazaliśmy znaczącą synergistyczną cytotoksyczność między inhibitorami HDAC i inhibitorami proteasomu w liniach komórkowych GBM. Dlatego też przeprowadziliśmy badanie fazy II w celu oceny skuteczności worinostatu w skojarzeniu z inhibitorem proteasomu bortezomibem u pacjentów z nawracającym GBM. Worynostat był podawany w dawce 400 mg dziennie przez 14 dni w 21-dniowym cyklu, a bortezomib podawano w dawce 1,5 mg na dobę. w dawce 1,3 mg/m(2) dożylnie w dniach 1, 4, 8 i 11 cyklu. cyklu. Leczonych było łącznie 37 pacjentów, a leczenie było dobrze dobrze tolerowane: toksyczność niehematologiczna stopnia 3, 4 wystąpiła u 30% pacjentów i obejmowała głównie zmęczenie (14%) i neuropatię (5%); toksyczność hematologiczna stopnia 3, 4 wystąpiła u 37% pacjentów. toksyczność hematologiczna stopnia 3, 4 wystąpiła u 37% pacjentów i obejmowała małopłytkowość (30%), limfopenia (4%) i neutropenia (4%). Badanie zostało zamknięte w analizie pośredniej, w której 0 z 34 pacjentów było wolnych od progresji po 6 miesiącach. 6 miesięcy. Jeden pacjent uzyskał częściową odpowiedź zgodnie z kryteriami Macdonalda. Macdonalda. Mediana czasu do progresji dla wszystkich pacjentów wynosiła 1,5 miesiąca (zakres, 0,5-5,6 miesiąca), a mediana całkowitego przeżycia (OS) wyniosła 3,2 miesiąca. Pacjenci, którzy otrzymywali wcześniej terapię bewacyzumabem mieli krótszy czas do progresji i OS, w porównaniu z tymi, którzy tego nie zrobili. Na podstawie wyników tego badania fazy II faza II, dalsza ocena połączenia worinostatu i bortezomibu u pacjentów z GBM w tej dawce i schemacie nie jest zalecana. --- Celem tego jednoramiennego badania fazy II była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pazopanibu. bezpieczeństwa pazopanibu, wielocelowego inhibitora kinazy tyrozynowej, przeciwko receptorowi czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGFR) -1, -2 i -3, receptor płytkopochodnego czynnika wzrostu alfa i beta oraz c-Kit w nawracającym glejaku wielopostaciowym. glejaka wielopostaciowego. Pacjenci z < lub =2 nawrotami i bez wcześniejszej terapii anty-VEGF/VEGFR byli leczeni pazopanibem w dawce 800 mg dziennie w 4-tygodniowych cyklach bez planowanych przerw. Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego mózgu i i ponowna ocena kliniczna były wykonywane co 8 tygodni. Pierwszorzędowym punktem końcowym była skuteczność mierzona 6-miesięcznym przeżyciem wolnym od progresji (PFS6). Trzydziestu pięciu pacjentów z GBM z medianą wieku wynoszącą 53 lata i medianą w skali sprawności Karnofsky'ego wynoszącą 90 lat. w skali Karnofsky'ego. Działania toksyczne stopnia 3/4 obejmowały leukopenię (n = 1), limfopenię (n = 2), małopłytkowość (n = 1), podwyższenie aktywności AlAT (n = 3), podwyższenie aktywności AspAT (n = 1), krwotok do OUN (n = 1), zmęczenie (n = 1) i zdarzenia zakrzepowo-zatorowe (n = 3); 8 pacjentów wymagało zmniejszenia dawki. pacjentów wymagało zmniejszenia dawki. Dwóch pacjentów miało częściową odpowiedź w standardowych pomiarach dwuwymiarowych, podczas gdy 9 pacjentów (6 w punkcie 8-tygodniowym i 3 tylko w ciągu pierwszego miesiąca leczenia) miało zmniejszone wzmocnienie kontrastowe, obrzęk naczynioruchowy i efekt masy, ale <50% redukcji guza. guza. Mediana PFS wyniosła 12 tygodni (95% przedział ufności [CI]: 8-14 tygodni) i tylko u 1 pacjenta czas PFS wynosił > lub =6 miesięcy (PFS6 = 3%). Trzydziestu pacjentów (86%) zmarło, a mediana przeżycia wyniosła 35 tygodni (95% CI: 24-47 tygodni). Pazopanib był dość dobrze tolerowany ze spektrum toksyczności podobnym do innych leków anty-VEGF/VEGFR. Pojedynczy pazopanib nie wydłużał PFS w tej populacji pacjentów, ale wykazywał populacji pacjentów, ale wykazywał aktywność biologiczną in situ, o czym świadczą odpowiedzi radiograficzne. Identyfikator ClinicalTrials.gov: NCT00459381. --- Grupa Radiation Therapy Oncology Group (RTOG) rozpoczęła jednoramienne badanie fazy II 9806 w celu określenia bezpieczeństwa i skuteczności talidomidu podawanego codziennie w skojarzeniu z radioterapią radioterapią u pacjentów z nowo rozpoznanym glejakiem wielopostaciowym. Pacjenci byli leczeni talidomidem (200 mg na dobę) od pierwszego dnia radioterapii, zwiększając dawkę o 100-200 do 1200 mg co 1-2 tygodnie do progresji guza lub niedopuszczalnej toksyczności. niedopuszczalnej toksyczności. Mediana czasu przeżycia (MST) wszystkich 89 ocenianych pacjentów wynosiła 10 miesięcy. pacjentów wynosiła 10 miesięcy. W porównaniu z historyczną bazą danych stratyfikowaną według historyczną bazą danych stratyfikowaną według klasy rekurencyjnej analizy partycjonowania (RPA), ten punkt końcowy nie różnił się [współczynnik ryzyka (HR) = 1,18; 95% CI: 0,95-1,46; P = 0,93]. MST w klasie RPA III i IV wynosił 13,9 miesiąca w porównaniu do 12,5 miesiąca w grupie kontrolnej (HR = 0,99; 95% CI: 0,73-1,36; P = 0,48), a 4,3 versus 8,6 miesiąca w grupie kontrolnej RPA kl. V (HR = 1,63, 95% CI: 1,17-2,27; P = 0,99). Ogółem 34% pacjentów przerwało leczenie talidomid z powodu zdarzeń niepożądanych lub odmowy. Najczęstszymi działaniami toksycznymi stopnia 3-4 stopnia były zakrzepica żylna, zmęczenie, reakcje skórne, encefalopatia i neuropatia. neuropatia. Podsumowując, talidomid podawany jednocześnie z radioterapią radioterapią był bezpieczny, ale nie poprawiał przeżycia u pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem. glejakiem wielopostaciowym. --- CEL: Radioterapia (RT) i chemioterapia mogą wydłużyć przeżycie u starszych pacjentów pacjentów (w wieku ≥70 lat) z glejakiem wielopostaciowym (GBM), chociaż korzyści w zakresie przeżycia korzyści w zakresie przeżycia pozostają słabe. To wieloośrodkowe badanie fazy II zostało zaprojektowane w celu ocenić skuteczność i bezpieczeństwo skróconego kursu RT oraz jednoczesnego i uzupełniający temozolomid (TMZ) u starszych pacjentów z GBM. PACJENCI I METODY: Siedemdziesięciu jeden kwalifikujących się pacjentów w wieku 70 lat lub starszych z nowo zdiagnozowanym GBM i stanem sprawności Karnofsky'ego ≥60 było leczonych krótkim kursem RT (40 Gy w 15 frakcjach w ciągu 3 tygodni) plus TMZ w dawce w dawce 75 mg/m(2) na dobę, a następnie 12 cykli uzupełniającej TMZ (150-200 mg/m(2) przez 5 dni w każdym 28-dniowym cyklu). Pierwszorzędowym punktem końcowym było całkowite przeżycie (OS). Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały przeżycie wolne od progresji i toksyczność. WYNIKI: Mediana OS wyniosła 12,4 miesiąca, a 1-roczne i 2-letnie wskaźniki OS wyniosły odpowiednio odpowiednio 58% i 20%. Mediana i 1-roczne wskaźniki przeżycia wolnego od progresji wynosiły odpowiednio 6 miesięcy i 20%. Wszyscy pacjenci ukończyli zaplanowany program program RT. Zdarzenia niepożądane stopnia 3. lub 4. wystąpiły u 16 pacjentów (22%). Neutropenia stopnia 3 i 4 i/lub małopłytkowość wystąpiły u 10 pacjentów (15%), co doprowadziło do przerwania leczenia u 6 pacjentów (8%). Działania niehematologiczne Toksyczność 3. stopnia występowała rzadko i obejmowała zmęczenie u 4 pacjentów i zaburzenia poznawcze u 1 pacjenta. poznawcze u 1 pacjenta. WNIOSKI: Połączenie skróconego kursu RT z jednoczesnym i adiuwantowym TMZ jest dobrze tolerowane. TMZ jest dobrze tolerowane i może wydłużyć przeżycie u starszych pacjentów z GBM. GBM. Przyszłe randomizowane badania muszą ocenić skuteczność i toksyczność różnych schematów różnych schematów RT w połączeniu z chemioterapią.
Czy zmęczenie jest powszechne u pacjentów leczonych z powodu glejaka wielopostaciowego?
Tak, zmęczenie jest częstym powikłaniem u pacjentów z glejakiem otrzymujących chemioterapię lub radioterapię.