Neuronalne i glejowe transportery glutaminianu odgrywają centralną rolę w zakoń transmisji synaptycznej i pozakomórkowej homeostazy glutaminianu w ośrodkowym układzie nerwowym ssaków. centralnym układzie nerwowym ssaków. Wiadomo, że są one multimerami; jednakże liczba podjednostek tworzących funkcjonalny transporter jest kontrowersyjna. Badaliśmy stechiometrię podjednostek dwóch daleko spokrewnionych transporterów glutaminianu, ludzkiego glejowego transportera glutaminianu ludzkiego glejowego transportera glutaminianu hEAAT2 i bakteryjnego transportera glutaminianu z Escherichia coli, ecgltP. Używając niebieskiego natywnego żelu poliakrylamidowego elektroforezy, analizy połączonych transporterów i chemicznego wykazaliśmy, że ludzkie i prokariotyczne transportery glutaminianu wyrażane w oocytach Xenopus laevis lub w komórkach ssaków są montowane jako trimery składające się z trzech identycznych podjednostek. W indukowalnej linii komórek ssaków linii komórkowej ssaków wyrażającej hEAAT2 prądy wychwytu glutaminianu korelują z ilością trimerycznych transporterów. Nadekspresja i oczyszczanie ecgltP w E. coli zaowocowało jednorodną populacją transporterów trimerycznych, które były funkcjonalne po rekonstytucji w pęcherzykach lipidowych. Nasze wyniki wskazują, że ewolucyjnie konserwowana trimeryczna struktura czwartorzędowa reprezentuje jedyny natywny i funkcjonalny stan transporterów glutaminianu. --- Receptory i transportery glutaminianu, w tym T1R1 i T1R3 (receptor smaku 1, podtypy 1 i 3), mGluRs (metabotropowe receptory glutaminianu), EAAC-1 (pobudzające nośnik aminokwasów-1), GLAST-1 (transporter glutaminianowo-asparaginianowy-1) i GLT-1 (transporter glutaminianu-1), ulegają ekspresji w przewodzie pokarmowym. To badanie badanie określiło skutki doustnego podawania glutaminianu sodu [MSG; 0, 0.06, 0.5 lub 1 g/kg masy ciała (BW) / dzień] przez 21 dni na ekspresję receptorów i transporterów glutaminianu. receptorów glutaminianu i transporterów w żołądku i jelicie czczym hodowanych loch prosiąt. Zarówno poziomy mRNA, jak i białka dla żołądkowych T1R1, T1R3, mGluR1, mGluR4, EAAT1, EAAT2, EAAT3 i EAAT4 oraz poziomy mRNA dla jelita czczego T1R1, T1R3, EAAT1, EAAT2, EAAT3 i EAAT4 zostały zwiększone (P < 0,05) przez suplementację MSG. Wśród wszystkie grupy, poziomy mRNA dla żołądka EAAT1, EAAT2, EAAT3 i EAAT4 były najwyższe (P < 0,05) u prosiąt otrzymujących 1 g MSG/kg masy ciała/dzień. Poziomy mRNA EAAT1 i EAAT2 w żołądku i jelicie czczym prosiąt otrzymujących 0,5 g MSG / kg masy ciała / dzień, a także poziomy mRNA EAAT3 i EAAT4 w jelicie czczym u prosiąt otrzymujących 1 g MSG / kg masy ciała / dzień były wyższe (P < 0,05) niż w grupie kontrolnej i u prosiąt otrzymujących 0,06 g MSG/kg m.c./dzień. Ponadto poziomy białka dla T1R1 i EAAT3 w jelicie czczym były wyższe (P < 0,05) u prosiąt otrzymujących 1 g MSG/kg m.c./dzień niż u prosiąt kontrolnych i prosiąt otrzymujących 0,06 g MSG/kg m.c./dzień. kontrola i prosięta otrzymujące 0,06 g MSG / kg masy ciała / dzień. Łącznie, te odkrycia wskazują, że MSG w diecie może korzystnie stymulować glutaminian sygnalizowanie i wyczuwanie w żołądku i jelicie czczym młodych świń, a także ich funkcję przewodu pokarmowego. --- Transport L-cystyny przez błonę komórkową jest niezbędny do syntezy głównego przeciwutleniacza komórkowego, glutationu (gamma-glutamylocysteinyloglicyny). W W tym badaniu, wychwyt L-[14C]cystyny przez trzy o wysokim powinowactwie zależnych od sodu transporterów glutaminianu ssaków (GLT1, GLAST i EAAC1) indywidualnie wyrażonych w komórkach HEK. Wszystkie trzy transportery wykazują nasycony pobór L-[14C]cystyny z powinowactwem Michaelisa (K(m)) w zakresie 20-110 mikroM. L-glutaminian i L-homocysteinian są silnymi inhibitorami zależnego od sodu wychwytu L-[14C]cystyny w HEK(GLAST), HEK(GLT1) i HEK(EAAC1). Redukcja L-[14C]cystyny do L-[14C]cysteiny w obecności 1mM cysteinyloglicyny zwiększa szybkość wychwytu w HEK(GLT1), HEK(GLAST) i HEK(EAAC1), ale tylko niewielka część (<10%) wychwytu L-[14C]cysteiny w komórkach HEK(GLT1) i HEK(GLAST) zachodzi przez transportery glutaminianu o wysokim transportery glutaminianu o wysokim powinowactwie. Większość (>90%) transportu L-[14C]cysteiny w tych komórkach odbywa się za pośrednictwem systemu transportowego ASC. W komórkach HEK(EAAC1) z drugiej strony, L-[14C]cysteina jest transportowana w równym stopniu przez transportery ASC i EAAC1. L-homocysteina hamuje transport L-[14C]cysteiny zarówno w komórkach HEK(GLAST) i HEK(GLT1), ale nie w komórkach HEK(EAAC1). Stwierdzono, że że ilość L-[14C]cyst(e)iny pobranej przez poszczególne komórki o wysokim powinowactwie zależne od sodu transportery glutaminianu jest określana zarówno przez zewnątrzkomórkowe stężenie aminokwasów, takich jak stężenie aminokwasów, takich jak glutaminian i homocysteina, oraz przez zewnątrzkomórkowy potencjał redoks. zewnątrzkomórkowy potencjał redoks, który kontroluje stan utlenienia L-cystyny. --- Wcześniej donosiliśmy, że internalizacja Neisseria meningitidis do ludzkich komórek śródbłonka mikronaczyniowego mózgu (HBMEC) komórek śródbłonka mikronaczyniowego mózgu (HBMEC) była wyzwalana przez napływ zewnątrzkomórkowego L-glutaminianu przez transporter ABC L-glutaminianu GltT-GltM, ale mechanizm leżący u podstaw tego zjawiska pozostawał niejasny. mechanizm pozostawał niejasny. Stwierdziliśmy, że defekt inwazji ΔgltT ΔgltM w pożywce testowej (AM) została złagodzona w AM bez 10% płodowej surowicy bydlęcej (FBS) [AM(-S)]. Złagodzenie zniknęło ponownie w AM(-S) uzupełnionym o 500 μM glutaminianu. Wychwyt glutaminianu przez mutanta ΔgltT ΔgltM był mniej wydajny niż przez szczep typu dzikiego, ale tylko po zakażeniu HBMEC. Zaobserwowaliśmy również zaobserwowaliśmy, że zarówno inwazja zależna od GltT-GltM, jak i akumulacja ezryny, kluczowego łącznika błony i cytoszkieletu, były bardziej wyraźne, gdy N. meningitidis tworzył większe kolonie na HBMEC w fizjologicznych warunkach glutaminianu. Wyniki te sugerują, że zależna od GltT-GltM internalizacja meningokoków do HBMEC może być indukowana przez zmniejszone stężenie glutaminianu w środowisku podczas infekcji. infekcji. Ponadto stwierdziliśmy, że ilość glutationu w komórkach ΔgltT ΔgltM była znacznie niższa niż w dzikim szczepie N. meningitidis tylko po zakażeniu HBMEC i była skorelowana z przeżywalnością wewnątrzkomórkową. Biorąc pod uwagę, że L-glutaminian uzyskany przez GltT-GltM jest wykorzystywany jako jako składnik odżywczy w komórkach gospodarza, wychwyt l-glutaminianu przez GltT-GltM odgrywa wiele ról w internalizacji N. meningitidis do HBMEC. --- ASCT (transportery alaniny, seryny i cysteiny) należą do rodziny transporterów substancji rozpuszczonych 1 (SLC1), która obejmuje również ludzkie transportery glutaminianu. 1 (SLC1), która obejmuje również ludzkie transportery glutaminianu (transportery aminokwasów pobudzających, EAAT) i prokariotyczny transporter asparaginianu GltPh. transporter asparaginianu GltPh. Pomimo wysokiego stopnia identyczności sekwencji aminokwasów między członkami rodziny, ASCTs są bardzo podobne do siebie. między członkami rodziny, ASCT funkcjonują zupełnie inaczej niż EAAT i GltPh. Celem tego badania było zmutowanie ASCT1 w celu wygenerowania transportera o właściwościach funkcjonalnych EAAT i GltPh. funkcjonalne właściwości EAAT i GltPh, aby pogłębić nasze zrozumienie strukturalnych podstaw różnych mechanizmów transportowych rodziny SLC1. Zidentyfikowaliśmy trzy kluczowe reszty zaangażowane w określanie różnic pomiędzy ASCT1, EAAT i GltPh. Transportery ASCT1 zawierające mutacje A382T, T459R i Q386E uległy ekspresji w oocytach Xenopus laevis, a ich funkcje zbadano funkcje transportu i kanału anionowego. A382T i T459R zmieniły selektywność substratową ASCT1, aby umożliwić transport kwaśnych aminokwasów, w szczególności l-asparaginianu. Połączenie A382T i T459R w ASCT1 generuje transporter o profilu podobnym do GltPh, z preferencją dla l-asparaginianu nad l-glutaminianem. Co ciekawe, amplituda przewodnictwa anionowego aktywowanego przez kwaśne aminokwasy nie koreluje z szybkością transportu, podkreślając różnicę między tymi dwoma procesami. Q386E osłabiał zdolność ASCT1 do wiązania kwaśnych aminokwasów przy pH 5,5; jednak, zostało to jednak odwrócone przez dodatkową mutację A382T. Proponujemy, aby te różnice reszt w TM7 i TM8 łączą się w celu określenia różnic w selektywności substratowej między członkami rodziny SLC1. --- Transport glutaminianu przez ludzkie transportery aminokwasów pobudzających jest sprzężony z ze współtransportem trzech jonów Na(+), jednego H(+) i przeciwtransportem jednego jonu K(+). Transport przez archealny homolog ludzkich transporterów glutaminianu glutaminianu, Glt(Ph), którego trójwymiarowa struktura jest znana, jest również z trzema jonami Na(+), ale w strukturze krystalicznej Glt(Ph) zaobserwowano tylko dwa miejsca wiązania jonów Na(+). zaobserwowano w strukturze krystalicznej Glt(Ph). Aby w pełni wykorzystać strukturę Glt(Ph) w badaniach funkcjonalnych ludzkich transporterów glutaminianu, konieczne jest zrozumienie mechanizmu transportu jest zrozumienie mechanizmu transportu Glt(Ph) i dokładne określenie liczby określić liczbę i lokalizację jonów Na(+) sprzężonych z transportem. Zaproponowano kilka miejsc zostało zaproponowanych do wiązania trzeciego jonu Na(+) z obliczeń elektrostatycznych i symulacji dynamiki molekularnej. obliczeń elektrostatycznych i symulacji dynamiki molekularnej. W tym badaniu przeprowadziliśmy przeprowadziliśmy szczegółowe symulacje energii swobodnej dla Glt(Ph) i ujawniliśmy nowe miejsce dla trzeciego jonu Na(+) obejmującego łańcuchy boczne treoniny 92, seryny 93, Asparaginy 310, Asparaginianu 312 i szkieletu Tyrozyny 89. Zbadaliśmy również badaliśmy również właściwości transportowe mutantów alaninowych reszt koordynujących treoniny 92 i seryny 93 w Glt(Ph) i odpowiadających im reszt w ludzkim transporterze glutaminianu, EA transporterze glutaminianu, EAAT1. Zmutowane transportery mają zmniejszone powinowactwo do Na(+) w porównaniu do ich odpowiedników typu dzikiego. Wyniki te potwierdzają, że Treonina 92 i seryna 93 są zaangażowane w koordynację trzeciego jonu Na(+) w Glt(Ph) i EAAT1. --- Transport glutaminianu jest krytycznym procesem w mózgu, który utrzymuje niskie pozakomórkowe poziomy glutaminianu, aby umożliwić skuteczną neurotransmisję i zapobiegać ekscytotoksyczności. Utrata funkcji transportu glutaminianu jest związana z padaczce, urazowym uszkodzeniu mózgu i stwardnieniu zanikowym bocznym. Pozostaje pozostaje niejasne, czy transport glutaminianu może być modulowany w tych stanach chorobowych w celu poprawy wyników. Tutaj pokazujemy, że sirtuina (SIRT)4, mitochondrialna sirtuina mitochondrialna sirtuina, jest regulowana w górę w odpowiedzi na leczenie silną ekscytotoksyną kwasem kainowym. Utrata SIRT4 prowadzi do cięższej reakcji na kwas kainowy oraz zmniejszonej ekspresji i funkcji transportera glutaminianu w mózgu. Łącznie wyniki te wskazują na krytyczną i nową rolę odpowiedzi na stres dla SIRT4 w promowaniu prawidłowej zdolności transportu glutaminianu i ochronie przed ekscytotoksycznością. --- Glutaminian jest głównym neuroprzekaźnikiem mózgu, którego pozakomórkowe poziomy są ściśle kontrolowane przez transportery glutaminianu. Pięć transporterów glutaminianu w ludzkim mózgu (EAAT1-5) jest obecnych zarówno na astrogleju, jak i neuronach. My scharakteryzować profil trzech różnych ludzkich progenitorów astrogleju in in vitro: ludzkie prekursory ograniczone do gleju (HGRP), ludzkie prekursory astrocytów (HAPC) i wczesne zróżnicowane astrocyty. EAAT 1, EAAT3 i EAAT4 ulegają ekspresji w GRP. wyrażane w GRP z późniejszą regulacją w górę EAAT1 po różnicowanie GRP do astrocytów pochodzących z GRP w obecności białka morfogenicznego kości (BMP) białka morfogenicznego (BMP-4). Odpowiada to znacznemu wzrostowi zdolności transportu glutaminianu przez te komórki. EAAT2, transporter odpowiedzialny za większość transportu glutaminianu w dorosłym mózgu, nie ulega ekspresji jako białko białko o pełnej długości, ani nie wydaje się mieć znaczenia funkcjonalnego (jak EAAT2) w tych prekursorach. Wariant splicingu wariant EAAT2, określany jako EAAT2b, wydaje się być obecny na niskim poziomie, jednak. Ekspresja EAAT3 i EAAT4 zmniejsza się wraz z postępem dojrzewania gleju zarówno w prekursorach astrocytów, jak i we wcześnie zróżnicowanych astrocytach i jest zgodna z ich rolą w dorosłych tkankach jako głównie neuronalnych transporterów glutaminianu neuronalnych transporterów glutaminianu. Te ludzkie prekursory glejowe oferują kilka zalet jako narzędzia do zrozumienia biologii gleju, ponieważ mogą być intensywnie pasażowane w obecności mitogenów obecności mitogenów, dają możliwość badania czasowych zmian w ekspresji transportera glutaminianu w ekspresji transportera glutaminianu w ściśle kontrolowany sposób i są hodowane przy braku kokultury neuronalnej, co pozwala na niezależne badanie biologii astrogleju. --- Transportery glutaminianu pełnią ważną funkcję pośredniczenia w usuwaniu glutaminianu uwalnianego w synapsach pobudzających i utrzymywania pozakomórkowego stężenia poniżej poziomów ekscytotoksycznych. Transportery aminokwasów pobudzających podtypy EAAT1 i EAAT2 mają wysoki stopień homologii sekwencji i podobną przewidywaną topologię. i podobną przewidywaną topologię, a jednak wykazują szereg różnic funkcjonalnych. Kilka rekombinowane chimeryczne transportery zostały wygenerowane w celu identyfikacji domen, które przyczyniają się do różnic funkcjonalnych między EAAT1 i EAAT2. Transportery typu dzikiego i transportery chimeryczne uległy ekspresji w oocytach Xenopus laevis, a transport elektrogenny badano w warunkach zacisku napięciowego. Wrażliwość zróżnicowana wrażliwość EAAT1 i EAAT2 na blokery transportu, kainian, treo-3-metyloglutaminian i (2S, 4R)-4-metyloglutaminian, a także Transport L-seryny-O-siarczanu i przepuszczalność chlorków zastosowano do scharakteryzować chimeryczne transportery. Jeden szczególny region, domeny transbłonowe 9 i 10, odgrywa ważną rolę w definiowaniu tych różnic funkcjonalnych. Domena wewnątrzkomórkowy region karboksy-końcowy może również odgrywać niewielką rolę w nadawaniu wpływ na przepuszczalność chlorków. Badanie to zapewnia ważny wgląd w identyfikację domen funkcjonalnych, które określają różnice między podtypów transporterów glutaminianu. --- Zbadaliśmy funkcjonalny wpływ naturalnie występującej mutacji ludzkiego transportera glutaminianu GLT1 (EAAT2), która została wykryta u u pacjenta ze sporadycznym stwardnieniem zanikowym bocznym. Mutacja obejmuje podstawienie podstawienie domniemanego N-związanego miejsca glikozylacji asparaginy 206 przez resztę seryny (N206). resztę serynową (N206S) i skutkuje zmniejszoną glikozylacją transportera i zmniejszoną aktywność wychwytu. Analiza elektrofizjologiczna N206S ujawniła wyraźne zmniejszenie szybkości transportu w porównaniu z typem dzikim, ale nie było zmiany w pozornym powinowactwie do glutaminianu i sodu. Ponadto nie zaobserwowano zmiana wrażliwości na specyficzny inhibitor transportu dihydrokainat zaobserwowano. Jednak zmniejszona szybkość transportu była związana z redukcją transportera N206S w błonie plazmatycznej. W warunkach jonowych które sprzyjają odwrotnemu trybowi działania transportera, N206S wykazywał zwiększoną zdolność transportu wstecznego. Ponadto, w przypadku koekspresji w tej samej komórce, N206S wykazywał dominujący negatywny wpływ na aktywność dzikiego typu GLT1, podczas gdy nie wpływał na EAAC1 typu dzikiego. Odkrycia te dostarczają Dowody na rolę glikozylacji związanej z N zarówno w transporcie komórkowym i funkcji transportowej. Wynikająca z tego zmiana zdolności klirensu glutaminianu prawdopodobnie przyczynia się do ekscytotoksyczności, która uczestniczy w zwyrodnieniu neuronów ruchowych w amyotrofii. degeneracji neuronów ruchowych w stwardnieniu zanikowym bocznym. --- Transportery aminokwasów pobudzających (EAAT) są głównymi regulatorami pozakomórkowego stężenia glutaminianu w ośrodkowym układzie nerwowym. pozakomórkowego stężenia glutaminianu w ośrodkowym układzie nerwowym. Ich ich dysfunkcja może przyczyniać się do wielu chorób neurologicznych. Do tej pory zidentyfikowano pięć odrębnych transporterów glutaminianu ssaków zostało sklonowanych. W mózgu, EAAC1 (excitatory amino acid carrier 1) jest głównym neuronalnym transporterem glutaminianu, zlokalizowanym na błonach perisynaptycznych, które znajdują się w pobliżu miejsc uwalniania. Pomimo jego potencjalnego znaczenia w działaniach synaptycznych, niewiele wiadomo na temat regulacji transportu EAAC1 z retikulum endoplazmatycznego (ER) na powierzchnię komórki. powierzchnię komórki. Wcześniej zidentyfikowaliśmy białko związane z EAAC1, GTRAP3-18, białko ER białko, które zapobiega wyjściu EAAC1 z ER po indukcji. Tutaj pokazujemy, że RTN2B, członek członek rodziny białek retikulonowych, który głównie lokalizuje się w ER i ER oddziałuje z EAAC1 i GTRAP3-18. EAAC1 i GTRAP3-18 wiążą się do różnych regionach RTN2B. Każde białko może oddzielnie i niezależnie tworzyć kompleksy z EAAC1. RTN2B zwiększa wyjście ER i skład powierzchni komórki EAAC1 w komórkach heterologicznych. Ekspresja krótkich interferujących RNA za pośrednictwem RTN2B obniża poziom białka EAAC1 w neuronach. Ogólnie rzecz biorąc, nasze wyniki sugerują, że RTN2B działa jako pozytywny regulator w dostarczaniu EAAC1 z ER na powierzchnię komórki. Badania te wskazują, że transporter wyjście z ER kontrolowane przez interakcję z jego partnerem wiążącym ER stanowi krytyczny etap regulacyjny w transporcie transportera glutaminianu na powierzchnię komórki. powierzchnię komórki. --- Glutaminian jest głównym neuroprzekaźnikiem pobudzającym w OUN, który jest usuwany z przestrzeni zewnątrzkomórkowej przez rodzinę transporterów glutaminianu o wysokim powinowactwie transporterów. Uważa się, że astroglejowy transporter glutaminianu EAAT2 przeprowadza wychwyt ogromnej ilości glutaminianu, a rozregulowanie ekspresji EAAT2 jest zaangażowana w patogenezę zaburzeń neurologicznych z wyraźnymi składnikami składnikami ekscytotoksycznymi. Tutaj przedstawiamy nowy mechanizm epigenetyczny, za pomocą którego ludzki gen EAAT2 jest utrzymywany w stanie wyciszenia. Kontrola sekwencji zidentyfikowała klasyczną wyspę CpG w promotorze EAAT2. Analiza bisulfitowa profilu metylacji DNA DNA wykazała, że brak ekspresji EAAT2 w liniach komórkowych ludzkiego glejaka był związany z gęsto metylowanym promotorem EAAT2. W przeciwieństwie do tego, EAAT2 pozytywna normalna ludzka tkanka mózgowa stosowana jako odniesienie wykazywała hipometylację tych samych regionów promotora. Metylacja in vitro sekwencji promotora EAAT2 rzeczywiście zmieniła właściwości wiązania czynników jądrowych do do odpowiednich miejsc DNA, co zilustrowano testem elektroforetycznego przesunięcia ruchliwości. Ponadto zaobserwowaliśmy zmniejszoną aktywność metylowanego promotora EAAT2 w porównaniu do niezmetylowanej kontroli, zarówno w linii komórkowej ludzkiego glejaka, jak i pierwotnych astrocytach gryzoni. i pierwotnych astrocytach gryzoni. Dalsze wspieranie roli metylacji DNA dla wyciszenia EAAT2, hamowanie metylotransferaz DNA silnie wzmocniło transkrypcję mRNA EAAT2. transkrypcję mRNA EAAT2 w kilku badanych liniach komórkowych. Podsumowując, koncepcja przedstawiono epigenetyczny tryb regulacji EAAT2 oparty na zróżnicowanej metylacji promotora genu. (c) 2007 Wiley-Liss, Inc. --- Transport glutaminianu jest sprzężony ze współtransportem 3Na(+) i 1H(+) oraz przeciwtransportem przeciwtransportem 1K(+). Jednak mechanizm tego procesu nie jest dobrze poznany. nie jest dobrze poznany. Struktura krystaliczna archealnego homologa ludzkiego transportera glutaminianu transporterów glutaminianu, Glt(Ph), zapewniła ramy do rozpoczęcia zrozumieć mechanizm transportu. Transporter glutaminianu EAAT2 jest różni się od innych podtypów pod dwoma względami. Po pierwsze, Li(+) nie może wspierać transportu przez EAAT2, podczas gdy może wspierać transport przez inne pobudzające transportery aminokwasów, a po drugie, EAAT2 jest wrażliwy na szerszy zakres blokery niż inne podtypy. Zbadaliśmy związek między kationem napędzającym transport i czy analogi glutaminianu, kwas l-anti-endo-3,4-metanopirolidyno-dikarboksylowy (MPDC) i (2S,4R)-4-metyloglutaminian (4MG), są substratami lub blokerami transportu. My zbadaliśmy również molekularne podstawy tych różnic. EAAT2 ma Ser w pozycji 441 z pętlą spinki do włosów 2, podczas gdy odpowiadająca jej reszta w EAAT1 jest resztą Gly. Wykazaliśmy, że jeśli transporter ma resztę Ser w tej pozycji, wówczas 4MG i MPDC są słabymi substratami w Na(+), a Li(+) nie może wspierać transportu żadnego substratu. I odwrotnie, jeśli transporter ma resztę Gly w tej pozycji, wówczas w Na(+) 4MG i MPDC są substratami o skuteczności porównywalnej z glutaminianem, ale w Li(+) 4MG i MPDC są słabymi substratami w stosunku do glutaminianu. Ta reszta Ser/Gly znajduje się między związanym substratem a jednym z miejsc wiązania kationów, co zapewnia wyjaśnienie sprzężenia wiązania substratu i kationu.
Jakie są ludzkie transportery glutaminianu?
Transporter glutaminianu/asparaginianu (GLAST) i transporter glutaminianu-1 (GLT-1) są najliczniejszymi podtypami i są niezbędne dla funkcjonowania OUN ssaków, ale udział podtypu EAAC1 w klirensie synaptycznego glutaminianu pozostaje kontrowersyjny, ponieważ gęstość tego transportera w różnych tkankach nie została określona. Stosując immunofluorescencję i znakowanie immunogold po osadzeniu, zbadaliśmy rozmieszczenie transportera glutaminian-asparaginian (GLAST lub transporter aminokwasów pobudzających 1), pęcherzykowego transportera glutaminianu (VGLUT1) i receptora glutaminianu AMPA 4 (GluR4) wzdłuż spirali.