Informacje o autorze: (1)Scott N. Gettinger i Mario Sznol, Yale Cancer Center, New Haven, CT; Leora Horn, David P. Carbone i Jeffrey A. Sosman, Vanderbilt University Medical Center; David R. Spigel, Sarah Cannon Research Institute/Tennessee Onc Center; David R. Spigel, Sarah Cannon Research Institute/Tennessee Oncology, Nashville, TN; Leena Gandhi, David M. Jackman i F. Stephen Hodi, Dana-Farber Cancer Institute; Rebecca S. Heist i Lecia V. Sequist, Massachusetts General Hospital Cancer Center; David F. Hodi, Dana-Farber Institute. Hospital Cancer Center; David F. McDermott, Beth Israel Deaconess Medical Center, Boston, MA; Scott F. McDermott, Beth Israel Deaconess Medical Center, Boston, MA Beth Israel Deaconess Medical Center, Boston, MA; Scott J. Antonia i Mary C. Pinder-Schenck, H. Lee Moffitt Cancer Center and Research Institute, Tampa, FL; Naiyer A. Rizvi, Richard D. Carvajal i Matthew D. Hellmann, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, Nowy Jork, Nowy York, NY; John D. Powderly, Carolina BioOncology Institute, Huntersville, NC; David C. Smith, University of Michigan, Ann Arbor, MI; Philip Leming, Christ Hospital Cancer Center, Cincinnn Hospital Cancer Center, Cincinnati, OH; Suzanne L. Topalian, Drew M. Pardoll, i Julie R. Brahmer, Sidney Kimmel Comprehensive Cancer Center, Johns Hopkins, Baltimore, MD; oraz Vindira Sankar, Christoph M. Ahlers, Mark Salvati, Jon M. Wigginton, Georgia D. Kollia i Ashok K. Gupta, Bristol-Myers Squibb, Princeton, NJ. scott.gettinger@yale.edu. (2) Scott N. Gettinger i Mario Sznol, Yale Cancer Center, New Haven, CT; Leora Horn, David P. Carbone i Jeffrey A. Sosman, Vanderbilt University Medical Center; David R. Spigel, Vanderbilt University Medical Center. Center; David R. Spigel, Sarah Cannon Research Institute/Tennessee Oncology, Nashville, TN; Leena Gandhi, David M. Jackman i F. Stephen Hodi, Dana-Farber Cancer Institute; Rebecca S. Heist i Lecia V. Sequist, Massachusetts General Hospital Cancer Center; David F. Hodi, Dana-Farber Institute. Hospital Cancer Center; David F. McDermott, Beth Israel Deaconess Medical Center, Boston, MA; Scott F. McDermott, Beth Israel Deaconess Medical Center, Boston, MA Beth Israel Deaconess Medical Center, Boston, MA; Scott J. Antonia i Mary C. Pinder-Schenck, H. Lee Moffitt Cancer Center and Research Institute, Tampa, FL; Naiyer A. Rizvi, Richard D. Carvajal i Matthew D. Hellmann, Memorial Sloan Kettering Cancer Center, Nowy Jork, Nowy York, NY; John D. Powderly, Carolina BioOncology Institute, Huntersville, NC; David C. Smith, University of Michigan, Ann Arbor, MI; Philip Leming, Christ Hospital Cancer Center, Cincinnn Hospital Cancer Center, Cincinnati, OH; Suzanne L. Topalian, Drew M. Pardoll, i Julie R. Brahmer, Sidney Kimmel Comprehensive Cancer Center, Johns Hopkins, Baltimore, MD; oraz Vindira Sankar, Christoph M. Ahlers, Mark Salvati, Jon M. Wigginton, Georgia D. Kollia i Ashok K. Gupta, Bristol-Myers Squibb, Princeton, NJ. --- Dwa inhibitory PD-1, niwolumab firmy Bristol-Myers Squibb i MK-3475 firmy Merck, wykazały pozytywne wyniki w badaniach fazy I. wykazały pozytywne wyniki w badaniach fazy I wcześniej leczonych pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca, przedstawione na Światowej Konferencji Raka Płuca w Sydney w Australii. --- Niedrobnokomórkowy rak płuca (NSCLC) jest bardzo rozpowszechnioną i agresywną chorobą. W przypadku przerzutów, główne postępy obejmują włączenie immunoterapii i terapii celowanych do arsenału terapeutycznego klinicysty. armamentarium klinicysty. Od dawna donoszono, że standardowe schematy chemioterapii zakłócają odpowiedź immunologiczną na nowotwór; odwrotnie, odporność przeciwnowotworowa przeciwnowotworowa może wzmacniać działanie tych terapii. Celem immunoterapii jest szczególnie wzmocnienie odpowiedzi immunologicznej skierowanej na nowotwór. Ostatnio wiele badań badań dotyczyło roli takich terapii w leczeniu przerzutowego NSCLC: ipilimumab, tremelimumab, niwolumab i lambrolizumab to leki immunoterapeutyczne cieszące się największym zainteresowaniem w tej dziedzinie. ipilimumab, tremelimumab, niwolimumab i lambrolizumab. Ponadto, szczepionki przeciwnowotworowe, takie jak MAGE-A3, Tecetomide, TG4010, CIMAvax, szczepionki gangliozydowe, szczepionki z komórek nowotworowych i szczepionki z komórek dendrytycznych, pojawiły się jako silne induktory odpowiedzi immunologicznej przeciwko nowotworowi. Obecna praca ma na celu omówienie najnowszych osiągnięć w odniesieniu do tych innowacyjnych immunoterapii i ich wdrożenia w leczeniu przerzutowego NSCLC. --- Mechanizmy immunoregulacyjne są wykorzystywane przez nowotwory do ukrywania się przed układem odpornościowym. Postępy i dogłębne zrozumienie biologii czerniaka i jego interakcji z układem odpornościowym i jego interakcji z układem odpornościowym doprowadziły do opracowania przeciwciał przeciwciał antagonistycznych do szlaku programowanej śmierci 1 (PD-1) i jednego z jego ligandów, ligandu programowanej śmierci ligandu, ligandu programowanej śmierci 1 (PD-L1), które wykazują wysokie wskaźniki korzyści klinicznych i tolerancji. korzyści kliniczne i tolerancję. Blokowanie immunoregulacyjnych punktów kontrolnych, które ograniczają odpowiedź limfocytów T na czerniaka po modulacji PD-1/PD-L1 zapewniło klinicznie potwierdzone cele dla immunoterapii nowotworów. Kombinacje z innymi lekami przeciw czerniakowi może przynieść dodatkowe korzyści. Niwolumab, pembrolizumab (wcześniej znany jako MK-3475 i lambrolizumab) oraz pidilizumab są przeciwciałami przeciwciała anty-PD-1 w badaniach klinicznych nad czerniakiem, niedrobnokomórkowym rakiem płuc, rakiem nerkowokomórkowym niedrobnokomórkowego raka płuc, raka nerkowokomórkowego, nowotworów głowy i szyi, chłoniaka i kilku innych nowotworów. nowotworów. Odnotowano już przypadki długotrwałego przeżycia po zastosowaniu tych terapii. W W tym przeglądzie omawiamy obecny stan środków anty-PD-1, dowody w literaturze dowody w literaturze wspierające połączenie przeciwciał anty-PD-1 z innymi przeciwnowotworowymi i omawiamy przyszłe kierunki racjonalnego projektowania badań klinicznych, które pozwolą na zwiększenie liczby osób, które przeżyją dłuższy czas. --- Oświadczenie o konflikcie interesów: Deklaracja interesów NAR otrzymał honoraria od Bristol-Myers Squibb, Genentech, Roche, MedImmune, AstraZeneca i Merck. TES otrzymał grant badawczy od Bristol-Myers Squibb i honoraria od Genentech, Eli Lilly, Celgene i Boehringer Ingelheim. Boehringer Ingelheim. SJA otrzymał grant badawczy od MedImmune, oraz honoraria od firm Bristol-Myers Squibb, MedImmune i AstraZeneca. LH otrzymał otrzymał wsparcie w postaci grantu badawczego od Astellas, służył jako nieodpłatny konsultant konsultantem firm Bayer i Xcovery oraz otrzymał honoraria od firm Bristol-Myers Squibb, Merck, Clovis, Helix Bio i Genentech. HL otrzymał honoraria od firm Bristol-Myers Squibb i Merck oraz wsparcie niefinansowe od firm Bristol-Myers Squibb i Merck. od Bristol-Myers Squibb i Roche. BM pełnił funkcję konsultanta Bristol-Myers Squibb i w komitetach doradczych Merck Sharp & Dohme. GAO otrzymał otrzymał grant badawczy od Bristol-Myers Squibb, Pfizer, GlaxoSmithKline, New Link Genetics, Genentech i Boehringer Ingelheim oraz otrzymał honoraria od Genentech i Boehringer Ingelheim. otrzymał honoraria od Genentech i Boehringer Ingelheim. DRG otrzymał grant badawczy od Bristol-Myers Squibb. BPL otrzymał honoraria od firm od Eli Lilly, Genentech, Pfizer, Biodesix i Boehringer Ingelheim. GZ otrzymał otrzymał honoraria od Bristol-Myers Squibb. JW otrzymał granty badawcze granty badawcze od firm Boehringer Ingelheim, Novartis, Pfizer, Roche i Bayer. zasiadał w radach doradczych i otrzymywał honoraria za wykłady od Bristol-Myers Squibb, AstraZeneca, Boehringer Ingelheim, Clovis, Novartis, Pfizer, Roche i Merck Sharp and Dohme. Merck Sharp and Dohme. PJS otrzymał honoraria, wsparcie niefinansowe, i wsparcie dla badań klinicznych od firmy Roche. FC otrzymał honoraria od Bristol-Myers Squibb. CC był konsultantem Bristol-Myers Squibb, Merck i Roche. RS otrzymał granty badawcze i honoraria od Bristol-My Squibb i Roche. oraz zasiadał w radach doradczych Bristol-Myers Squibb. RMH zasiadał w doradczych dla Bristol-Myers Squibb. CTH, CB i BJL są zatrudnieni i posiadają akcje Bristol-My Squibb. i posiadają akcje Bristol-Myers Squibb. SSR otrzymał wsparcie w postaci grantów badawczych i osobiste od Bristol-Myers Squibb i otrzymał osobiste honoraria od Amgen, AstraZeneca, Aveo, Boehringer Ingelheim, Celgene, Genentech, Eli Lilly, i Novartis. SJA, DRG, AD i SSR otrzymali finansowanie z National Institutes of Health (USA). Pozostali autorzy nie zgłaszają sprzecznych interesów. --- Inhibicja immunologicznego punktu kontrolnego jako nowe podejście do leczenia jest poddawana szeroko zakrojonym w niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC) i innych nowotworach złośliwych. W przeciwieństwie do standardowej chemioterapii lub leków celowanych, które działają bezpośrednio na komórki nowotworowe. komórki nowotworowe, inhibitory immunologicznego punktu kontrolnego działają poprzez przywracanie układu odpornościowego układu odpornościowego do zwalczania nowotworów. Środki znajdujące się obecnie w fazie aktywnego rozwoju klinicznego na raka płuc obejmują ipilimumab, który moduluje cytotoksyczne limfocyty T cytotoksyczny antygen 4 związany z limfocytami T oraz wiele leków ukierunkowanych na białko programowanej śmierci 1 (PD-1), zarówno związki anty-PD-1 (niwolumab, pembrolizumab [MK-3475]) i te, które celują w ligand programowanej śmierci 1 (PD-L1), kluczowy ligand dla PD-1 (BMS-936559, MPDL3280A). Wstępne dowody wykazują aktywność tych leków w NSCLC w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapią. chemioterapią. W niniejszym artykule dokonano przeglądu inhibitorów immunologicznego punktu kontrolnego i dostępne dane na temat ich stosowania w raku płuca. Implikacje kliniczne dla stosowania tych terapii w NSCLC są omówione, ponieważ odnoszą się do ich nowych mechanizmów działania, wzorców odpowiedzi i profili bezpieczeństwa. --- TŁO: Pacjenci z zaawansowanym płaskonabłonkowym niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NSCLC), u których doszło do progresji choroby w trakcie lub po chemioterapii pierwszego rzutu mają ograniczone możliwości leczenia. To randomizowane, otwarte, międzynarodowe badanie, badanie fazy 3 oceniało skuteczność i bezpieczeństwo niwolumabu, w pełni ludzkiego IgG4 programowanej śmierci 1 (PD-1), w porównaniu z docetakselem w tej populacji pacjentów. docetakselem w tej populacji pacjentów. METODY: Losowo przydzieliliśmy 272 pacjentów do otrzymywania niwolumabu w dawce 3 mg na kilogram masy ciała co 2 tygodnie lub docetaksel w dawce 75 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała. na metr kwadratowy powierzchni ciała co 3 tygodnie. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie całkowite. WYNIKI: Mediana całkowitego przeżycia wyniosła 9,2 miesiąca (95% przedział ufności [CI, 7,3 do 13,3) w przypadku niwolumabu w porównaniu z 6,0 miesiąca (95% CI, 5,1 do 7,3) w przypadku docetakselem. Ryzyko zgonu było o 41% niższe w przypadku niwolumabu niż docetakselu (współczynnik ryzyka, 0,59; 95% CI, 0,44 do 0,79; P<0,001). Po 1 roku ogólny wskaźnik przeżycia wynosił 42% (95% CI, 34 do 50) w przypadku niwolumabu w porównaniu z 24% (95% CI, 17 do 31) z docetakselem. Odsetek odpowiedzi wynosił 20% w przypadku niwolumabu w porównaniu z 9% w przypadku docetakselem (P=0,008). Mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 3,5 miesiąca w przypadku niwolumabem w porównaniu z 2,8 miesiąca z docetakselem (współczynnik ryzyka zgonu lub progresji choroby progresji choroby, 0,62; 95% CI, 0,47 do 0,81; P<0,001). Ekspresja ligandu PD-1 (PD-L1) nie była czynnikiem prognostycznym ani predykcyjnym korzyści. Zdarzenia niepożądane związane z leczeniem stopnia 3. lub 4. odnotowano u 7% pacjentów w grupie niwolumabu. pacjentów w grupie niwolumabu w porównaniu z 55% pacjentów w grupie docetakselu. w grupie docetakselu. WNIOSKI: Wśród pacjentów z zaawansowanym, wcześniej leczonym płaskonabłonkowym NSCLC, przeżycie całkowite, odsetek odpowiedzi i przeżycie wolne od progresji były znacząco lepsze w przypadku niwolumabu niż docetakselu, niezależnie od poziomu ekspresji PD-L1 niezależnie od poziomu ekspresji PD-L1. (Finansowane przez Bristol-Myers Squibb; CheckMate 017 Numer ClinicalTrials.gov, NCT01642004).
Czy niwolumab jest stosowany w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuca?
Tak, niwolumab stosowany w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuca.