CELE: Celem tego badania było zbadanie poziomów leptyny, adiponektyny i paraoksonazy1 u dorosłych kobiet otrzymujących farmakoterapię z powodu różnych zaburzeń psychicznych. METODY: Grupa badana składała się z 32 otyłych kobiet (średni wiek 40,53 +/- 11,00 lat, średni wskaźnik masy ciała 35,44 +/- 5,33 kg/m(2)), które otrzymywały leczenie z powodu zaburzeń psychicznych, a grupa kontrolna obejmowała 22 otyłe kobiety (średnia wieku wiek 35,95 +/- 9,16 lat, średni wskaźnik masy ciała 30,78 +/- 3,33 kg/m(2)), które były wolne od zaburzeń psychicznych. wolne od zaburzeń psychicznych. Analizy przeprowadzono przy użyciu urządzenia do impedancji bioelektrycznej. urządzenia do impedancji bioelektrycznej. Próbki krwi pobrano na czczo w celu wykonania pełnej morfologii krwi i różnych testów biochemicznych, w tym oznaczenia leptyny, adiponektyny i aktywności paraoksonazy1. WYNIKI: Wskaźnik masy ciała, obwód talii i bioder, procent tkanki tłuszczowej, glukoza we krwi na czczo, insulina, hemoglobina glikozylowana, model homeostazy ocena insulinooporności, transaminazy alaninowej, tarnsaminazy asparaginianowej, i leptyny były znacznie wyższe w grupie badanej niż w grupie kontrolnej. Chociaż masa ciała była dodatnio skorelowana z poziomem leptyny w obu grupach, masa ciała była ujemnie skorelowana z poziomem insuliny. grupach, masa ciała była ujemnie skorelowana z poziomem adiponektyny w grupie i dodatnio skorelowana z poziomem adiponektyny w grupie badanej. w grupie badanej. W grupie badanej wskaźnik masy ciała i obwód bioder korelowały dodatnio z poziomem leptyny, wskaźnik masy ciała i obwód bioder korelowały dodatnio z poziomem adiponektyny. dodatnio z poziomami leptyny, obwód bioder korelował dodatnio z poziomami adiponektyny, a stosunek talii do bioder korelował dodatnio z poziomami paraoksonazy. poziomem paraoksonazy. W grupie kontrolnej wskaźnik masy ciała, a także obwody talii i bioder bioder były dodatnio skorelowane z poziomem leptyny. Masa ciała, wskaźnik masy ciała wskaźnik masy ciała i obwód bioder były również ujemnie skorelowane ze wskaźnikami stosunek adiponektyny do leptyny w grupie kontrolnej. WNIOSEK: Badanie to wskazuje na wyższe ryzyko wystąpienia zaburzeń związanych z otyłością, szczególnie zespołu metabolicznego, cukrzycy i chorób sercowo-naczyniowych u pacjentów pacjentów leczonych lekami psychiatrycznymi. --- CEL: Celem tego badania była ocena wpływu stosowania inhibitorów ACE na insulinooporność, metabolizm glukozy, skład tkanki tłuszczowej i profil lipidowy profil lipidowy u dzieci w wieku powyżej 10 lat z zespołem metabolicznym zespół metaboliczny (MS). METODY: Do badania włączono 53 dzieci z MS, które obserwowano przez co najmniej rok. zostały włączone do badania. Próbę podzielono na dwie grupy: Grupa 1-30 otyłych dzieci (13 kobiet, 17 mężczyzn), które nie stosowały inhibitora ACE i Grupa 2 - 23 otyłe dzieci (13 kobiet, 10 mężczyzn), które stosowały inhibitor ACE. Dane antropometryczne i laboratoryjne uzyskane na początku badania oraz w 3. 12 miesiącach obserwacji porównano w obu grupach. WYNIKI: Porównanie danych w obu grupach po 3, 6 i 12 miesiącach nie wykazało statystycznie istotnych różnic pod względem odchylenia standardowego masy ciała (SDS), wskaźnika odchylenia standardowego (SDS), wskaźnika masy ciała SDS, wagi do percentyla wzrostu, procentu tkanki tłuszczowej i bardzo niskiej gęstości i wartości lipoprotein o bardzo niskiej gęstości (VLDL). Jednakże statystycznie istotne różnice w średnich poziomach glukozy i insuliny, modelu homeostazy dla insulinooporności, wartości LDL i lipoprotein o wysokiej gęstości oraz lipoprotein i wysoce znaczące różnice w średnich wartościach trójglicerydów. triglicerydów. WNIOSKI: Pozytywny wpływ leków z grupy inhibitorów ACE, w szczególności na hipertriglicerydemii i insulinooporności, może sprawić, że będą one jako leki pierwszego rzutu w leczeniu otyłych dzieci z nadciśnieniem tętniczym. Do wyciągnięcia ostatecznych wniosków potrzebne są randomizowane, kontrolowane, podwójnie zaślepione i długoterminowe badania. ostatecznych wniosków. --- CEL: Efekty metaboliczne kompleksu żelu aloesowego (kompleks Aloe QDM) na osoby ze stanem przedcukrzycowym lub wczesną cukrzycą (DM) jest nieznany. Celem tego badania było określenie wpływu kompleksu Aloe QDM na masę ciała, masę tkanki tłuszczowej (BFM), stężenie glukozy we krwi na czczo (FBG), stężenie insuliny w surowicy na czczo, oraz Model Homeostazy Oceny - Insulinooporność (HOMA-IR) u osób otyłych osób ze stanem przedcukrzycowym lub wczesną DM, które nie przyjmowały leków przeciwcukrzycowych. METODY: Uczestnicy (n = 136) zostali losowo przydzieleni do grupy interwencyjnej lub kontrolnej. grupy kontrolnej i oceniani na początku badania oraz po 4 i 8 tygodniach. WYNIKI: W badaniu straciło sześciu uczestników w grupie kontrolnej i ośmiu w grupie interwencyjnej. w grupie interwencyjnej. Po 8 tygodniach masa ciała (P = 0,02) i BFM (P = 0,03) były znacząco niższe w grupie interwencyjnej. znacząco niższe w grupie interwencyjnej. Po 4 tygodniach poziom insuliny w surowicy (P = 0,04) i HOMA-IR (P = 0,047) były niższe w grupie interwencyjnej; były one również niższe po 8 tyg. były również niższe po 8 tygodniach, ale z istotnością graniczną (odpowiednio P = 0,09; P = 0,08), odpowiednio). Po 8 tygodniach FBG miało tendencję do zmniejszania się w grupie interwencyjnej (P = 0,02), ale różnica między grupami nie była znacząca (P = 0,16). WNIOSKI: U otyłych osób ze stanem przedcukrzycowym lub wczesną nieleczoną cukrzycą kompleks Aloe QDM zmniejszał masę ciała, BFM i insulinooporność. --- TŁO: Wykazano, że olej z nasion granatu chroni przed otyłością i insulinoopornością wywołaną dietą. otyłością i insulinoopornością. CEL: Scharakteryzowanie metabolicznego wpływu kwasu punikowego na otyłość i insulinooporność indukowaną dietą wysokotłuszczową. indukowaną dietą otyłość i insulinooporność. PROJEKT: Dieta wysokotłuszczowa lub dieta wysokotłuszczowa z 1% olejem z nasion granatu (PUA) była przez 12 tygodni w celu wywołania otyłości i insulinooporności. Oceniliśmy masę ciała masę i skład ciała (pSABRE DEXA-scan), wydatek energetyczny (Columbus Instruments) i wrażliwość na insulinę pod koniec 12 tygodni. WYNIKI: Spożycie PSO skutkowało niższą masą ciała, odpowiednio 30,5±2,9 vs 33,8±3,2 g PSO vs HFD, odpowiednio, p=0,02, bez wpływu na spożycie żywności lub wydatek energetyczny. wydatek energetyczny. Niższa masa ciała została w pełni wyjaśniona zmniejszoną masą tkanki tłuszczowej masa ciała, 3,3±2,3 vs 6,7±2,7 g dla myszy karmionych PSO i HFD, odpowiednio, p=0,02. Zaciski insulinowe wykazały, że PSO nie wpływało na wrażliwość wątroby na insulinę, ale wyraźnie poprawiła obwodową wrażliwość na insulinę, 164±52% vs 92±24% odpowiednio dla PSO i HFD, p=0,01. WNIOSKI: Stwierdzamy, że PSO w diecie łagodzi otyłość i insulinooporność wywołane dietą wysokotłuszczową otyłość i insulinooporność u myszy, niezależnie od zmian w spożyciu pokarmu lub wydatku energetycznego. --- Gwałtownie rosnąca liczba osób z otyłością i cukrzycą typu 2 jest jednym z najpoważniejszych problemów współczesnego świata. jednym z najpoważniejszych problemów współczesnego świata. Do niedawna uważano, że główną że główną przyczyną tego zjawiska jest zmiana stylu życia i nawyków żywieniowych. nawyki żywieniowe. Według najnowszych doniesień, mikrobiota jelitowa może również odgrywać istotną rolę w "epidemii" cukrzycy typu 2. ważną rolę w "epidemii" otyłości i cukrzycy. Zmiany w jej składzie w jej składzie zaobserwowano u osób cierpiących na te choroby. Ponadto Ponadto fakt, że mikrobiota jelitowa może wpływać na masę ciała, wrażliwość na insulinę lub metabolizm cukru i lipidów doprowadził do hipotezy, że zmiany te mogą przyczyniać się do patogenezy otyłości i cukrzycy. zmiany te mogą przyczyniać się do patogenezy otyłości i cukrzycy. Naukowcy, stosując leki przeciwbakteryjne, pro- i prebiotyki, próbują modyfikować florę florę jelitową, a tym samym wpływać na jej interakcję z gospodarzem. Wyniki są bardzo obiecujące, prowadzą do dalszych analiz i wskazują na mikrobiotę jelitową jako potencjalny cel terapeutyczny w leczeniu otyłości i cukrzycy. --- TŁO: Istnieje wiele kontrowersji wokół związku między spożyciem alkoholu a insulinoopornością. między spożyciem alkoholu a insulinoopornością. Związek ten może być dodatkowo utrudniony przez obecność otyłości. Naszym celem było wyjaśnienie, czy regularne spożywanie alkoholu poprawia insulinooporność u zdrowych japońskich mężczyzn i czy otyłość wpływa na ten związek. METODY: Przebadaliśmy 1029 mężczyzn (w wieku od 24 do 87 lat), którzy przeszli badania lekarskie. badaniom lekarskim. Zostali oni podzieleni na osoby nieotyłe (wskaźnik masy ciała (BMI) <25 kg/m(2)) lub otyłe (BMI >25 kg/m(2)). lub otyłych (BMI > lub =25 kg/m(2)), a następnie podzielono na osoby pijące nieregularnie (NRD), pijących umiarkowanie (MD; 1-6 dni/tydzień) i pijących codziennie (DD; 7 dni/tydzień). dni w tygodniu). Ocenę oporności na insulinę według modelu homeostazy (HOMA-IR) i inne czynniki ryzyka sercowego inne czynniki ryzyka sercowego zostały porównane między grupami. WYNIKI: Zarówno u nieotyłych, jak i otyłych mężczyzn spożycie alkoholu zmniejszało HOMA-IR w sposób zależny od dawki, chociaż HOMA-IR był około 2 razy większy u otyłych mężczyzn w porównaniu do mężczyzn w porównaniu do mężczyzn bez otyłości w każdej kategorii (p<0,001). Analiza regresji logistycznej analiza regresji logistycznej ujawniła, że spożycie alkoholu było niezależnym niezależnym czynnikiem ryzyka dla HOMA-IR [OR, 0,576 (95% C.I. 0,402-0,824), p=0,003]. po dostosowaniu do wieku, BMI, skurczowego ciśnienia krwi, statusu palenia, LDL-cholesterolu, HDL-cholesterolu i dysfunkcji wątroby. WNIOSKI: Regularne spożywanie alkoholu poprawia insulinooporność u zdrowych Japończyków niezależnie od otyłości. --- Otyłość wiąże się z zaburzeniami metabolicznymi, takimi jak insulinooporność, zapalenie i nadkrzepliwość, które można rozumieć jako konsekwencje dysfunkcji tkanki tłuszczowej. dysfunkcji tkanki tłuszczowej. Potencjalna rola cytokin i adipokin pochodzących z tkanki tłuszczowej cytokin i adipokin w rozwoju chorób naczyniowych i cukrzycy może powodować może powodować kliniczną potrzebę wpływania na funkcję tkanki tłuszczowej. Różne farmakologiczne i niefarmakologiczne wpływają na poziom cytokin i adipokin w osoczu. i adipokiny. Efekty tych interwencji zależą od utraty masy ciała per se odchudzania, zmian w dystrybucji tłuszczu bez utraty masy ciała i/lub bezpośredniego wpływu na stan zapalny tkanki tłuszczowej. Utrata masy ciała, w wyniku diety, farmakologii i chirurgii, pozytywnie wpływa na poziom cytokin i adipokin w osoczu. Utrata masy ciała w wyniku diety, farmakologii i chirurgii pozytywnie wpływa na adipokiny w osoczu i ogólnoustrojowy stan zapalny. Kilka klas leków wpływa bezpośrednio na ogólnoustrojowy stan zapalny poprzez ich działanie przeciwzapalne. działanie przeciwzapalne. Agonizm PPAR-γ pozytywnie wpływa na zapalenie tkanki tłuszczowej w kilku klasach interwencji, takich jak zapalenie tkanki tłuszczowej w kilku klasach interwencji, takich jak tiazolidynediony i być może salicylany, antagoniści CB1 i blokery receptora angiotensyny II. Co więcej, w obrębie klas leków istnieją różne efekty działania poszczególnych środków farmakologicznych na tkankę tłuszczową. środków farmakologicznych na funkcję tkanki tłuszczowej Można stwierdzić, że kilka Powszechnie stosowane interwencje farmakologiczne i niefarmakologiczne mają niezamierzony wpływ na tkankę tłuszczową. niezamierzony wpływ na funkcjonowanie tkanki tłuszczowej. Poprawa funkcji tkanki tłuszczowej może przyczynić się do zmniejszenia ryzyka chorób naczyniowych i rozwoju cukrzycy typu 2. rozwoju cukrzycy typu 2. --- Otyłość jest przewlekłą chorobą, która prawdopodobnie stanie się pośrednią, ale wiodącą przyczyną śmiertelności i zachorowalności. ale główną przyczyną śmiertelności i zachorowalności. Otyłość powoduje cukrzycę typu 2 insulinooporność, nadciśnienie tętnicze, dyslipidemię, chorobę wieńcową serca. choroba wieńcowa. Czynniki te przyczyniają się do chorób sercowo-naczyniowych, które są główną przyczyną zgonów. przyczyną śmierci. Dlatego podejście do terapii otyłości powinno być zaprojektowane tak, aby zmniejszyć ryzyko chorób sercowo-naczyniowych i śmiertelność. Dieta i zmiany stylu życia pozostają podstawą terapii otyłości, ale wynikająca z nich utrata masy ciała jest często niewielka. często niewielka. Wykazano, że w celu skuteczniejszej utraty masy ciała, osoby z leków przeciw otyłości. Terapia przeciw otyłości jest rozważana dla osób ze wskaźnikiem masy ciała większym niż 30 kg/m2 lub mieszczącym się w zakresie od 25 do 30 kg/m2 lub osób z chorobami współistniejącymi. Najnowsze leki przeciw otyłości wpływają na mechanizmy biologiczne, które hamują apetyt i wchłaniają składniki odżywcze w celu regulacji masy ciała. W niniejszym przeglądzie omówiono zatwierdzone przez FDA leki przeciw otyłości i najnowsze patenty, które obejmują fenterminę/topiramat, pramlintyd, lorkaserynę, AOD9604, oleoiloestron, antagonistów trk-beta i hormon koncentracji melaniny. hormon koncentrujący melaninę, który może zmniejszać otyłość na poziomie molekularnym. --- Otyłość/zespół metaboliczny są częstymi czynnikami ryzyka wystąpienia pęcherza nadreaktywnego. Niniejsze badanie miało na celu zbadanie funkcjonalnych i molekularnych zmian mięśnia wypieracza wypieracza (DSM) u otyłych myszy opornych na insulinę o wysokiej zawartości tłuszczu, koncentrując się na roli kinazy białkowej C (PKC) i Ca(v)1.2 w wywoływaniu dysfunkcji pęcherza moczowego. Samce C57BL/6 karmiono dietą wysokotłuszczową przez 10 tygodni. Funkcjonalne odpowiedzi in vitro odpowiedzi i cystometria, a także ekspresja PKC i Ca (v) 1.2 w pęcherzu były oceniano. Otyłe myszy wykazywały wyższą masę ciała, masę tłuszczu najądrza, glukozę na czczo i insulinooporność. glukozę i insulinooporność. Karbachol (0,001-100 µM), α,β-metylen ATP (1-10 µM), KCl (1-300 mM), zewnątrzkomórkowy Ca(2+) (0,01-100 mM) i forbol-12,13-dwumaślan (PDBu; 0,001-3 µM) powodowały większe skurcze DSM u otyłych myszy, które zostały w pełni odwrócone przez bloker Ca(v)1.2 amlodypina. Cystometria wykazała zwiększoną częstotliwość, skurcze niepróżniowe i u otyłych myszy, którym również zapobiegała amlodypina. Leczenie metforminą poprawiło wrażliwość na insulinę i znormalizowało nadkurczliwość pęcherza in in vitro nadkurczliwość pęcherza i dysfunkcję cystometryczną u otyłych myszy. Inhibitor Inhibitor PKC GF109203X (1 µM) również zmniejszał skurcze indukowane karbacholem. Ekspresja białka PKC była znacznie wyższa w tkankach pęcherza moczowego otyłych myszy, która została znormalizowana przez leczenie metforminą. Ekspresja białka kanału Ca(v)1.2 nie uległa zmianie w żadnej z grup eksperymentalnych. Nasze odkrycia pokazują, że blokada Ca(v)1.2 i poprawa wrażliwości na insulinę przywraca zwiększoną ekspresję białka PKC w tkankach pęcherza moczowego i normalizuje nadczynność wypieracza. wypieracz. Jest prawdopodobne, że insulinooporność w istotny sposób przyczynia się do patofizjologii tego zaburzenia urologicznego u otyłych myszy. --- TŁO: Uważa się, że insulinooporność, która może prowadzić do wielu chorób, w tym cukrzycy typu 2 i choroby niedokrwiennej serca, uważa się, że wyewoluowała jako adaptacja do okresowego głodu. Hipotezy "oszczędnego genu" i "oszczędnego fenotypu" stanowią dominujący paradygmat od ponad czterech dekad. Wraz ze coraz lepsze zrozumienie różnorodnych skutków upośledzenia szlaku sygnałowego insuliny szlaku sygnałowego insuliny, istniejące hipotezy okazują się nieadekwatne. PREZENTACJA HIPOTEZY: Proponujemy hipotezę, że insulinooporność jest adaptacją społeczno-ekologiczną, która pośredniczy w dwóch przejściach fenotypowych, (i) (i) przejście w strategii reprodukcyjnej z "r" (duża liczba potomstwa z w każde) do "K" (mniejsza liczba potomstwa z większą inwestycją w każde) oraz (ii) (ii) przejście od "silniejszego do mądrzejszego" lub "żołnierza do dyplomaty", tj. od relatywnie bardziej zależnego od mięśni do zależnego od mózgu styl życia. Wspólny przełącznik mógł wyewoluować dla tych dwóch przejść, ponieważ odpowiednie warunki środowiskowe dla tych dwóch przejść są wysoce nakładają się na siebie i oddziałują na siebie. TESTOWANIE HIPOTEZY: Insulinooporność ciążowa przekierowuje więcej energii przez łożysko, co skutkuje zwiększoną inwestycją na potomstwo. Z drugiej strony Z drugiej strony insulinooporność wiąże się ze zmniejszoną owulacją. Szlak sygnałowy insuliny jest również związany z długowiecznością. Insulinooporność kieruje więcej składników odżywczych do mózgu w porównaniu do mięśni. Ponadto hiperinsulinemia ma bezpośredni pozytywny wpływ na funkcje poznawcze mózgu. Hipoteza ta zyskuje wsparcie ze znanych wzorców w danych klinicznych u ludzi i ostatnich badań nad interakcji molekularnych w szlaku sygnałowym insuliny. Ponadto przedstawiamy wiele hipotezy, które można przetestować eksperymentalnie lub epidemiologicznie. epidemiologicznie. ZAŁOŻENIA HIPOTEZY: Hipoteza może przynieść znaczącą zmianę w linii leczenia, a także w epidemiologii. zmianę w linii leczenia, a także w polityce zdrowia publicznego w zakresie kontroli zespołu metabolicznego. kontroli zespołu metabolicznego. --- CEL: Przewlekle podwyższony poziom wolnych kwasów tłuszczowych przyczynia się do insulinooporności. insulinooporności i niewydolności komórek β trzustki. Wśród wielu potencjalnych czynników postuluje się udział stresu retikulum endoplazmatycznego (ER). rolę mechanistyczną. Tutaj zbadaliśmy skuteczność chemicznego przyzwoitki, fenylomaślanu sodu (PBA), leku o znanej zdolności do zmniejszania stresu ER w modelach zwierzęcych i w modelach zwierzęcych i in vitro, na indukowaną lipidami insulinooporność i dysfunkcję komórek β u ludzi. u ludzi. PROJEKT BADAWCZY I METODY: Ośmiu mężczyzn z nadwagą lub otyłością bez cukrzycy poddano cztery badania, każde w losowej kolejności, w odstępie od 4 do 6 tygodni. Dwa badania były poprzedzone 2-tygodniowym doustnym podawaniem PBA (7,5 g/dzień), a następnie 48-godzinnym wlewem dożylnym intralipidu/heparyny lub soli fizjologicznej, a dwa badania poprzedzono placebo placebo, po którym następował podobny wlew. Wskaźniki wydzielania insuliny (ISR) i wrażliwość (S(I)) oceniano po 48-godzinnych wlewach za pomocą hiperglikemii i zaciski hiperinsulinemiczno-euglikemiczne, odpowiednio. WYNIKI: Wlew lipidów zmniejszył S (I), który został znacznie poprawiony przez wstępne leczenie PBA. Żadne leczenie nie miało wpływu na bezwzględny ISR, PBA częściowo złagodził indukowane lipidami zmniejszenie wskaźnika dyspozycji (DI = ISR × S(I)), co wskazuje, że PBA zapobiegał indukowanej lipidami dysfunkcji komórek β. dysfunkcji komórek β. WNIOSKI: Wyniki te sugerują, że PBA może przynosić korzyści u ludzi poprzez łagodząc insulinooporność i dysfunkcję komórek β wywołaną długotrwałym podwyższenie poziomu wolnych kwasów tłuszczowych. --- Otyłość trzewna jest często związana z insulinoopornością mięśni. U szczurów karmione dietą wysokotłuszczową szybko rozwijają otyłość i insulinooporność. Stwierdzono, że dehydroepiandrosteron (DHEA) chroni przed rozwojem otyłości. rozwojowi otyłości. W tym badaniu przetestowano hipotezę, że DHEA chroni przed wzrostem trzewnej tkanki tłuszczowej i rozwojem insulinooporności mięśni insulinooporności mięśni wywołanej dietą wysokotłuszczową u szczurów. Karmienie szczurów dietą dostarczającą 50% energii w postaci tłuszczu przez 4 tygodnie spowodowało dwukrotny wzrost trzewnej masy tłuszczowej i o 50% niższy wskaźnik maksymalnego stymulowanego insuliną wychwytu 2-deoksyglukozy w mięśniach (2-DG) w porównaniu z grupą kontrolną. Szczury karmione dietą wysokotłuszczową plus 0,3% DHEA były w dużej mierze chronione przed wzrostem trzewnej tkanki tłuszczowej (+ 11,3 g w diecie wysokotłuszczowej vs. + 2,9 g w diecie wysokotłuszczowej). tłuszczu w porównaniu do + 2,9 g w diecie wysokotłuszczowej plus DHEA, w porównaniu z grupą kontrolną) i przed spadek stymulowanego insuliną wychwytu 2-DG w mięśniach (0,94 +/- 0,15 mumol.ml-1,20 min-1, kontrole; 0,46 +/- 0,06 mumol.ml-1.20 min-1, dieta wysokotłuszczowa; 0,78 +/- 0,07 mumol.ml-1.20 min-1, wysokotłuszczowa + DHEA). DHEA nie wpływał na spożycie pokarmu. Te wyniki pokazują, że DHEA ma działanie ochronne przed gromadzeniem się trzewi i rozwojowi insulinooporności mięśni u szczurów karmionych dietą wysokotłuszczową. --- Otyłość jest istotnym problemem zdrowotnym na całym świecie i wiąże się z szeregiem chorób współistniejących, w tym cukrzycą typu 2 i nadciśnieniem tętniczym. z wieloma chorobami współistniejącymi, w tym cukrzycą typu 2, nadciśnieniem tętniczym, dyslipidemia, obturacyjny bezdech senny i choroby układu krążenia. Istnieje szereg różnych mechanizmów patofizjologicznych, w tym zwiększonego stanu zapalnego, stres oksydacyjny i insulinooporność zostały powiązane z inicjacją i progresją choroby miażdżycowej u osób otyłych. Modyfikacje stylu życia Modyfikacje stylu życia przyniosły skromne rezultaty w redukcji masy ciała, a zainteresowanie na opracowywaniu leków stosowanych w leczeniu osób z ciężką otyłością osób ze wskaźnikiem masy ciała (BMI) >30 kg/m(2) lub osób z BMI >27 kg/m(2), u których występują dodatkowe choroby współistniejące. Różne schematy koncentrujące się na wchłanianie z diety lub działające centralnie w celu kontrolowania głodu i spożycia pokarmu. zostały opracowane. Jednak ich efekt utraty wagi jest w większości przypadków niewielki i efekt ten zanika po odstawieniu leku. Ponadto długotrwałe stosowanie tych leków jest ograniczone przez znaczące skutki uboczne i brak długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Orlistat jest jedynym lekiem zatwierdzonym przez amerykańską FDA do długotrwałego stosowania. do długotrwałego stosowania. Szereg nowych leków jest obecnie badanych w testach fazie III z obiecującymi wstępnymi wynikami. Niniejszy przegląd zawiera komentarze na temat dostępnych schematów farmakologicznego leczenia otyłości, ich korzystnego wpływu na utratę masy ciała i ich wpływ na czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. --- Zespół metaboliczny definiuje się jako grupę niezależnych czynników ryzyka choroby wieńcowej choroby wieńcowej i cukrzycy typu 2, w tym przedcukrzycowych zaburzeń metabolizmu glukozy związane z insulinoopornością, takie jak upośledzone stężenie glukozy na czczo, upośledzona tolerancja glukozy glukoza na czczo, upośledzona tolerancja glukozy i / lub graniczny wzrost glikozylowanej hemoglobiny; otyłość centralna, aterogenna dyslipidemia z wzrostem poziomu trójglicerydów i spadkiem poziomu lipoprotein o wysokiej gęstości oraz nadciśnieniem tętniczym. oraz nadciśnienie tętnicze. W diagnostyce stanów przedcukrzycowych wykorzystuje się glikemię na czczo, 2-godzinną glikemię w doustnym teście tolerancji glukozy oraz poziom HbA1c których znaczenie w diagnostyce zostało omówione. W zapobieganiu DM2 ważna jest ważna jest przede wszystkim aktywność fizyczna, co najmniej 30 min dziennie. W przypadku farmakoterapii potwierdzono skuteczność metforminy, która może być stosowana w stanach wysokiego ryzyka konwersji DM2 oraz niektórych leków przeciwnadciśnieniowych, głównie sartanów. W przypadku leczenia dyslipidemii statynami obserwuje się umiarkowanie zwiększone ryzyko DM2 w stanach przedcukrzycowych, ale korzyści sercowo-naczyniowe z leczenia sercowo-naczyniowe przewyższają to ryzyko. --- Cel: Ezetymib selektywnie blokuje wchłanianie cholesterolu w jelitach poprzez hamując Niemann-Pick C1-like 1 (NPC1L1) i obniżając poziom cholesterolu LDL (LDL-C). U zwierząt ezetymib odwracał otyłość wywołaną dietą, stłuszczenie wątroby i insulinooporność. insulinooporność. U ludzi sugeruje się jego potencjalny wpływ na stłuszczenie wątroby i insulinooporność. insulinooporność. Zbadaliśmy wpływ ezetymibu na poposiłkową hiperlipidemię i hiperglikemię u otyłych osób z dyslipidemią w randomizowanym badaniu krzyżowym z podwójnie ślepą próbą. METODY: Dwudziestu otyłych mężczyzn z hipertriglicerydemią przydzielono losowo do grupy otrzymującej grupy otrzymującej ezetymib lub placebo. Pacjenci w grupie ezetymibu byli leczeni ezetymibem (10 mg/dobę) przez pierwsze 4 tygodnie, po których następowała 4-tygodniowa przerwa, a następnie 4-tygodniową przerwę, a następnie otrzymywali placebo przez kolejne 4 tygodnie. Grupa placebo otrzymywała te terapie w odwrotnej kolejności. Pacjenci zostali poproszeni o pościć przez co najmniej 12 godzin, a następnie otrzymywali standardowy posiłek. Próbki krwi były pobrano w 0, 30, 60, 120, 240, 360 i 480 minut po posiłku w dniach 0, 28, 56 i 84 i wykorzystano do pomiaru markerów metabolizmu lipidów i glukozy. WYNIKI: Ezetymib znacząco zmniejszał poposiłkowe stężenie triglicerydów w surowicy trójglicerydów w surowicy (p = 0,01) i LDL-C w surowicy na czczo, cząstek resztkowych (RLP) i ApoB48 (p<0,05). Poposiłkowy wzrost stężenia glukozy, stężenie insuliny w surowicy, glukozozależnego polipeptydu insulinotropowego (GIP) i aktywnego glukagonopodobnego peptydu-1 (p< 05). glukagonopodobny peptyd-1 (GLP-1) nie były znacząco zmienione przez leczenie ezetymibem. leczenie. WNIOSEK: Ezetymib przywracał poposiłkową dysregulację lipidów, ale nie wpływał na metabolizm glukozy. nie wpływał na metabolizm glukozy w randomizowanym badaniu krzyżowym z podwójnie ślepą próbą. --- CEL: Długotrwałe leczenie topiramatem zmniejsza masę ciała i poprawia wrażliwość na insulinę u otyłych ludzi. wrażliwość na insulinę u otyłych ludzi. Naszym celem była ocena wpływu topiramatu przez 4 tygodnie na wrażliwość i wydzielanie insuliny, niezależnie od utraty masy ciała. PROJEKT: Randomizowane, podwójnie zaślepione, krzyżowe, kontrolowane placebo badanie. METODY: Trzynaście otyłych (BMI 36,6 ± 1,3 kg/m(2) (średnia ± s.e.m.)), insulinoopornych (model oceny homeostazy - insulinooporność 2,0 ± 0,2) kobiety otrzymywały topiramat (T, maksymalna dawka 75 mg) i placebo (P) przez 4 tygodnie, w odstępie 4 tygodni. tygodnie, oddzielone 4-tygodniowym okresem wypłukiwania. Wrażliwość na insulinę i czynność komórek β oceniano za pomocą dwuetapowej hiperinsulinemicznej klamry euglikemicznej z stabilnych izotopów i klamry hiperglikemicznej. WYNIKI: Leczenie topiramatem nie miało wpływu na wątrobową i obwodową wrażliwość na insulinę. leczenie topiramatem (szybkość usuwania glukozy (krok 1 (szybkość wlewu insuliny 10 MU/M(2) na minutę) T: 17,5 ± 0,8 vs P: 18,5 ± 1,0 μmol/kg(LBM) na minutę, t=1,016, P=0,33; krok 2 (szybkość wlewu insuliny 40 mU/m(2) na min) T: 27,9 ± 3,2 vs P: 28,8 ± 1,9 μmol/kg(LBM) na min, t=0,418, P=0,68)). Pacjenci stracili niewielką ilość masy ciała w okresie stosowania topiramatu (T: -1,0 ± 0,2 vs P: -0,1 ± 0,2 kg, t=2842, P=0,15). Nie zaobserwowano zmian w masie tkanki tłuszczowej, ciśnieniu krwi i stężeniu glukozy na czczo. Na funkcję komórek β topiramat nie miał wpływu, o czym świadczy niezmieniony obszar pod niezmieniony obszar pod krzywą wczesnego (0-10 min; T: 1929,6 ± 265,7 vs P: 2024,7 ± 333,6 pmol/l, t=-0,357, P=0,73) i późnej (80-120 min; T: 28 017,7 ± 5029,9 vs P: 31 567,7 ± 5376,2 pmol/l, t=-1,481, P=0,16) poziomy insuliny w fazie podczas hiperglikemii. Stosowanie topiramatu wiązało się z istotnymi działaniami niepożądanymi, takimi jak ubocznymi, takimi jak parestezje, nudności, zawroty głowy i problemy z koncentracją. WNIOSKI: Leczenie topiramatem w niskiej dawce przez 4 tygodnie, w porównaniu do placebo, nie miało nie miało znaczącego wpływu na wrażliwość na insulinę u dorosłych kobiet z nadwagą/otyłością bez rozpoznanej cukrzycy.
Które leki wpływają na insulinooporność w otyłości?
Leczenie ensteiną może pomóc zmniejszyć insulinooporność
Leki z grupy inhibitorów ACE mogą poprawiać insulinooporność