Koincydencja stwardnienia rozsianego (SM) i glejaka wielopostaciowego została opisana w kilku doniesieniach kilku niepotwierdzonych doniesieniach. Niewiele wiadomo na temat wpływu radio- i/lub chemioterapii na demielinizacyjne zmiany w mózgu u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym. Ponadto, Ponadto nie ma danych dotyczących wpływu jednoczesnej radiochemioterapii zgodnie z protokołem STUPP na przebieg SM u pacjentów ze współistniejącym glejakiem. glejakiem. U 43-letniego mężczyzny w 1997 r. zdiagnozowano nawracająco-remisyjne stwardnienie rozsiane. MS w 1997 roku. Otrzymywał interferon i octan glatirameru w ramach leczenia immunomodulującego. i był stabilny do 2006 r. (EDSS < 1,5), kiedy nastąpiło pogorszenie stanu neurologicznego. nastąpiło pogorszenie stanu neurologicznego. Wystąpił niedowład połowiczy lewostronny, a badanie MRI wykazało prawą skroniową zmianę masową wzmacniającą kontrast. Następnie wykonano resekcję guza a badanie histologiczne wykazało glejaka wielopostaciowego. Na początku radiochemioterapii przerwano leczenie stwardnienia rozsianego (octan glatirameru). (octan glatirameru). Guz dobrze zareagował na leczenie i był stabilny zarówno klinicznie, jak i radiologicznie stabilny klinicznie i radiologicznie do 9 miesięcy po rozpoznaniu glejaka. Typowe typowe radiologiczne zmiany stwardnienia rozsianego pozostały niezmienione. Pacjent zmarł 12 miesięcy po rozpoznaniu glejaka z powodu progresji guza. Niniejszy raport pokazuje, że jednoczesna radiochemioterapia zgodnie z protokołem STUPP, w odniesieniu do radiologicznego i klinicznego przebiegu stwardnienia rozsianego. przebiegu klinicznego stwardnienia rozsianego. --- CEL: Celem niniejszego badania było przedstawienie doświadczeń autorów z z długotrwałym podawaniem temozolomidu (TMZ; > 6 cykli, do 101) u pacjentów z nowo rozpoznanym glejakiem. pacjentów z nowo rozpoznanym glejakiem wielopostaciowym oraz analiza wykonalności i bezpieczeństwo, a także jego wpływ na przeżycie. Autorzy porównali również dane uzyskane z grupy pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu TMZ z danymi od pacjentów leczonych standardowym protokołem TMZ. METODY: Przeprowadzono retrospektywną analizę 37 pacjentów, którzy zostali poddani operacje z powodu glejaka wielopostaciowego w latach 2004-2012. Analiza wolumetryczna pooperacyjnych obrazów MR ze wzmocnieniem Gd, uzyskanych w ciągu 48 godzin, potwierdziła guza całkowitą resekcję guza (GTR) u wszystkich pacjentów z wyjątkiem 2. Wszyscy pacjenci otrzymali TMZ w dawce 150 mg/m(2), rozpoczynając w drugim lub trzecim dniu pooperacyjnym. pooperacyjnym. Następnie pacjenci otrzymali jednoczesną radiochemioterapię zgodnie z protokołem Stuppa. W odniesieniu do leczenia uzupełniającego TMZ, 19 pacjentów z grupy A, w wieku 30-72 lat (średnio 56,1 lat), otrzymywało 150 mg/m(2) przez 5 dni co 28 dni przez ponad 6 cykli (zakres 7-101 cykli). 18 pacjentów w grupie B, w wieku 46-82 lat (średnia 64,8 lat), otrzymywało taką samą dawkę, ale nie dłużej niż 6 cykli. Stan metylacji promotora O(6)-metyloguaniny-DNA (MGMT) został przeanalizowany dla obu grup i skorelowany z przeżyciem całkowitym (OS) i progresją choroby. przeżyciem całkowitym (OS) i przeżyciem wolnym od progresji (PFS). Wpływ wieku, płeć, wynik w skali sprawności Karnofsky'ego i barwienie Ki 67. WYNIKI: Wszyscy pacjenci z wyjątkiem 1 w grupie A przeżyli co najmniej 18 miesięcy (zakres 18-101 miesięcy), a pacjenci z grupy miesięcy), a pacjenci z grupy B przeżyli nie więcej niż 17 miesięcy (zakres 2-17 miesięcy). miesięcy). Pacjenci, którzy przeżyli długoterminowo (grupa A), zdefiniowani jako pacjenci, którzy przeżyli co najmniej co najmniej 12 miesięcy od diagnozy, stanowili 51,3% ogółu (19/37). Analiza krzywej Kaplana-Meiera wykazała, że pacjenci leczeni więcej niż 6 cyklami TMZ mieli OS i PFS były znacznie dłuższe niż u pacjentów otrzymujących standardowe leczenie (mediana OS odpowiednio 28 miesięcy vs 8 miesięcy; p = 0,0001; mediana PFS odpowiednio 20 miesięcy vs 4 miesiące, odpowiednio; p = 0,0002). W jednoczynnikowej i wieloczynnikowej analizie regresji proporcjonalnego ryzyka Cox Coxa, status metylacji MGMT i liczba cykli TMZ okazały się czynnikami wpływającymi na przeżycie. TMZ okazały się być czynnikami prognostycznymi przeżycia u pacjentów z glioblastoma. Po skontrolowaniu statusu MGMT, wysoce znaczące różnice związane z OS i PFS między pacjentami ze standardowym i długotrwałym leczeniem TMZ nadal były wykrywane. Ponadto, w grupach A i B, statystyczna korelacja statusu MGMT z liczbą cykli TMZ wykazała istotną różnicę tylko w grupie A, co sugeruje, że metylacja promotora MGMT była predyktorem odpowiedzi na długotrwałe leczenie TMZ. odpowiedzi na długotrwałe leczenie TMZ. Długotrwała terapia nie powodowała toksyczności hematologicznej ani zakażeń oportunistycznych w żadnej z grup pacjentów. WNIOSKI: Niniejsze badanie opisuje najdłuższe dotychczas zgłoszone doświadczenie z TMZ u pacjentów z nowo zdiagnozowanymi glejakami, z aż 101 cyklami, którzy byli leczeni przy użyciu GTR. Statystycznie istotne dane potwierdzają, że mediana przeżycia koreluje ze statusem metylacji promotora MGMT, a także z liczbą cykli TMZ. liczbą podanych cykli TMZ. Długoterminowa terapia TMZ wydaje się wykonalna i bezpieczna. bezpieczna. --- Glejak złośliwy, tj. gwiaździak anaplastyczny i glejak wielopostaciowy, jest najczęstszym typem pierwotnego złośliwego guza mózgu w Chińskiej Republice Ludowej. najczęstszym typem pierwotnego złośliwego guza mózgu w Chińskiej Republice Ludowej, i jest szczególnie agresywny. Mediana przeżycia pacjentów z nowo glioblastoma wynosi tylko 12-14 miesięcy pomimo zaawansowanych strategii terapeutycznych. strategii terapeutycznych. Leczenie glejaka złośliwego polega głównie na resekcji chirurgicznej a następnie uzupełniającej radioterapii i chemioterapii. Temozolomid (TMZ), doustny lek alkilujący doustny środek alkilujący drugiej generacji, odgrywa coraz ważniejszą rolę w leczeniu glejaka złośliwego. rolę w leczeniu glejaka złośliwego u chińskich pacjentów. Od czasu Stuppa i wsp. w 2005 r., w którym zastosowano protokół konwencjonalnego frakcjonowanego napromieniania z towarzyszącym TMZ, a następnie standardowego TMZ przez sześć cykli, wiele badań klinicznych w Chińskiej Republice Ludowej wykazały, że taka strategia leczenia znacznie poprawiła skuteczność z ograniczonymi skutkami ubocznymi w przypadku nowo zdiagnozowanego glejaka po operacji, w porównaniu w porównaniu ze strategiami, które nie zawierają TMZ. Jednakże, jako stosunkowo nowy i rozwój TMZ w leczeniu glejaka złośliwego nie jest dobrze udokumentowany u chińskich pacjentów. udokumentowana u chińskich pacjentów. Wieloośrodkowe, randomizowane, kontrolowane badania obejmujące populacje pacjentów o odpowiedniej wielkości, badające wiele aspektów TMZ i powiązanych terapii skojarzonych u pacjentów z glejakiem złośliwym. glejakiem złośliwym. Niniejszy przegląd zawiera aktualne informacje na temat skuteczności, mechanizmu działania działania, działań niepożądanych i roli klinicznej TMZ w leczeniu glejaka złośliwego u chińskich pacjentów z glejakiem złośliwym. glejaka złośliwego u pacjentów z Chin. --- TŁO: Status metylacji promotora O(6) -metyloguaniny-DNA (MGMT) został zaproponowany jako prognostyczny biomarker status metylacji został zaproponowany jako biomarker prognostyczny dla pacjentów z glioblastoma. Jednak prognostyczny wpływ MGMT u pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem, u których glejakiem, którzy otrzymują wafle uwalniające karmustynę (Gliadel) wraz z temozolomidem (TMZ). z temozolomidem (TMZ) jest nadal nieznany. METODY: Przeanalizowano stan metylacji promotora MGMT i ekspresję białka w utrwalonych w formalinie, zatopionych w parafinie próbkach guza uzyskanych od 111 francuskich pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem. Pacjenci otrzymywali wafle Gliadel a następnie radioterapię oraz jednoczesną i uzupełniającą chemioterapię TMZ, podczas gdy byli włączeni do francuskiego wieloośrodkowego badania prospektywnego. WYNIKI: Dla całej kohorty mediana całkowitego przeżycia (OS) wyniosła 17,5 mies, a przeżycie wolne od progresji wynosiło 10,3 miesiąca. Pacjenci z guzami, które z metylacją MGMT mieli znacznie dłuższe OS w porównaniu z pacjentami którzy mieli MGMT typu dzikiego (21,7 miesiąca vs 15,1 miesiąca; P = .025). Podobnie, pacjenci, którzy mieli niską ekspresję białka MGMT (≤15%) mieli znacznie lepsze OS w porównaniu z pacjentami, którzy mieli wysoką ekspresję MGMT (27,0 miesięcy vs 15,1 miesięcy; P = .021). miesięcy; P = .021). Zakres resekcji był najsilniejszym klinicznym czynnikiem prognostycznym wyniku. W wieloczynnikowych modelach Coxa, które zostały skorygowane o płeć, stan sprawności stan sprawności i zakres operacji, zarówno metylacja MGMT, jak i ekspresja białka zostały zarówno metylacja MGMT, jak i ekspresja białek zostały zidentyfikowane jako niezależne czynniki prognostyczne. wewnętrznie przy użyciu techniki ponownego próbkowania bootstrap. Zidentyfikowano rozbieżności między ekspresją białka a statusem metylacji MGMT, sugerując tym samym, że 2 testy prawdopodobnie oceniają różne cechy biologiczne. WNIOSKI: Status metylacji promotora MGMT i niska ekspresja MGMT zostały zidentyfikowane jako pozytywne czynniki prognostyczne u pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejaka wielopostaciowego, którzy przeszli resekcję chirurgiczną i otrzymali implanty waflowe Gliadel a następnie adiuwantową radioterapię i jednoczesną doustną chemioterapię TMZ (protokół Stuppa). (protokół Stuppa). --- CEL: W ciągu ostatnich kilku lat płytki Gliadel były wprowadzane do jamy pooperacyjnej u pacjentów z glejakiem wielopostaciowym. do jamy operacyjnej u pacjentów z glejakiem wielopostaciowym. Następnie stosuje się z temozolomidem (TMZ) zgodnie z protokołem Stuppa. Stuppa. Tylko kilka badań dotyczyło tego rodzaju schematu leczenia oraz wpływ połączenia Gliadelu z TMZ i radioterapią na przeżywalność i toksyczność. z TMZ i radioterapią. METODY I MATERIAŁY: Od listopada 2006 r. do stycznia 2010 r. 24 pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem przeszło resekcję guza, która została uznana za makroskopowo całkowitą w 12 przypadkach i z pozostałością guza w kolejnych 12 przypadkach. w kolejnych 12 przypadkach. Średni wiek w momencie diagnozy wynosił 60,25 lat, a mediana 63 lata. mediana wieku 63 lata. Dwudziestu trzech pacjentów poddano następnie jednoczesnej radio-chemioterapię z TMZ, a następnie cykle podwyższonych dawek TMZ jako leczenie jako leczenie uzupełniające. U jednego pacjenta zastosowano samą radioterapię adiuwantową, a następnie chemioterapię uzupełniającą. Trzynaście pacjentek było w stanie otrzymać 6 lub więcej cykli cykli TMZ. Siedmiu pacjentów otrzymało mniej niż 6 cykli TMZ jako terapię jako terapię adiuwantową. Dwóch pacjentów w ogóle nie otrzymało uzupełniającej TMZ. WYNIKI: Mediana całkowitego przeżycia w naszej grupie wyniosła 19,2 miesiąca, a mediana przeżycia wolnego od progresji przeżycie wolne od progresji wynosiło 12,3 miesiąca. Całkowite przeżycie dla pacjentów z makroskopowo całkowitą resekcją wynosiło 14 miesięcy, a 12,85 miesiąca u pacjentów z pacjentów po subtotalnej resekcji. Mediana OS wyniosła 14,25 miesiąca dla pacjentów z PS 0 - 1 w momencie diagnozy i 12,65 dla pacjentów z PS 2. Chemioterapia z TMZ musiała zostać przedwcześnie przerwana w 10 przypadkach z powodu hematotoksyczności, toksyczności toksyczności lub wczesnego nawrotu. WNIOSKI: Jednoczesne stosowanie chirurgii z implantacją płytek BCNU i radioterapii wydaje się być dobrze tolerowane. Pomimo niewielkiej liczby pacjentów leczonych w naszej grupie, szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne konsekwencje hematologiczne tego multimodalnego schematu leczenia. --- Wstęp: Pacjenci z glejakiem wielopostaciowym leczeni implantacją płytek BCNU z powodu nawrotu często otrzymują chemioradioterapię pierwszej linii z temozolomidem jako w ramach protokołu Stuppa. Przeprowadzono retrospektywne badanie dotyczące powikłań chirurgicznych w kohorcie tych pacjentów leczonych w jednej instytucji. instytucji. METODY: Przeszukaliśmy naszą instytucjonalną bazę danych pod kątem pacjentów leczonych między styczniem 2006 r. a październikiem 2012 r., u których wystąpił nawrót choroby. stycznia 2006 r. a październikiem 2012 r., u których wystąpił nawrót glejaka, leczonego wcześniej operacją otwartą, po której zastosowano protokół Stuppa, a następnie przeszli powtórną resekcję resekcję z lub bez płytek BCNU z powodu nawrotu choroby. Wskaźniki wybranych powikłań pooperacyjnych w ciągu 3 miesięcy od zabiegu. WYNIKI: Zidentyfikowaliśmy 95 pacjentów z glejakiem wielopostaciowym, którzy przeszli resekcję po której zastosowano protokół Stuppa jako leczenie pierwszego rzutu. Przy nawrocie choroby (pierwszy i drugi nawrót), 63 pacjentów poddano powtórnej resekcji z implantacją płytek BCNU i 32 bez implantacji. Ogólnie rzecz biorąc, stosowanie płytek BCNU było wiązało się z niewielkim lub umiarkowanym wzrostem odsetka wybranych powikłań w porównaniu z nieprawidłowościami gojenia się ran bez implantacji (14,2% vs. 6,2%), wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego (7,9 vs. 3,1%), wodogłowie wymagające wodogłowie wymagające przetoki komorowo-otrzewnowej (6,3% vs. 9,3%), chemiczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (3,1% vs. 0%), zakażenia mózgu (3,1 vs. 0 %), tworzenie torbieli (3,1 vs. 3,1 %), obrzęk mózgu (4,7 vs. 0 %). obrzęk mózgu (4,7 vs. 0 %) i ropniak (1,5 vs. 0 %). Stan sprawności był dobrze utrzymany po operacji w obu grupach. Mediana przeżycia wolnego od progresji od czasu pierwszego nawrotu wynosiła odpowiednio 6,0 i 5,0 miesięcy. WNIOSKI: Zastosowanie protokołu Stuppa jako terapii pierwszego rzutu u pacjentów z glejakiem glejaka nie wyklucza stosowania płytek BCNU w momencie progresji. progresji. --- TŁO: Zmiany we wzorze metylacji DNA promotora genów zaangażowanych w kluczowe szlaki biologiczne biologiczne zostały zgłoszone w glejaku wielopostaciowym. Oceny poziomów metylacji DNA w całym genomie poziomów metylacji DNA są obecnie wymagane do rozszyfrowania zdarzeń epigenetycznych zaangażowanych w agresywny fenotyp glejaka i ukierunkować nowe strategie leczenia. strategie leczenia. WYNIKI: Przeprowadziliśmy integracyjną analizę całego genomu metylacji i profili ekspresji genów i ekspresji genów u 40 nowo zdiagnozowanych pacjentów z glejakiem. Sprawdziliśmy również przesiewowe pod kątem związków między poziomem metylacji miejsc CpG a całkowitym przeżyciem w kohorcie 50 pacjentów leczonych jednolicie chirurgicznie, radioterapią i chemioterapią z towarzyszącym i adiuwantowym temozolomidem (protokół STUPP protokół). Analiza metylacji zidentyfikowała 616 miejsc CpG różnie metylowanych między glejakiem a mózgiem kontrolnym, z których jedna czwarta była różniła się ekspresją w zgodny sposób. Trzynaście z genów z CpG wykazywało odwrotną korelację między metylacją promotora metylacją promotora a poziomem ekspresji w glejakach: B3GNT5, FABP7, ZNF217, BST2, OAS1, SLC13A5, GSTM5, ME1, UBXD3, TSPYL5, FAAH, C7orf13 i C3orf14. Analiza przeżycia Analiza zidentyfikowała sześć miejsc CpG związanych z całkowitym przeżyciem. SOX10 (dwa miejsca CpG) stratyfikowały pacjentów podobnie do statusu metylacji MGMT, ale z wyższym obszarem pod krzywą (0,78 vs. 0,71, wartość p < 5e-04). Status metylacji promotorów FNDC3B, TBX3, DGKI i FSD1 zidentyfikował pacjentów z guzami zmetylowanymi MGMT, które nie reagowały na leczenie STUPP (wartość p < 1e-04). WNIOSKI: Badanie to stanowi pierwszą analizę integracyjną metylacji DNA i ekspresji genów w całym genomie. metylacji DNA i profili ekspresji genów uzyskanych z tej samej kohorty GBM. Przedstawiamy również analizę przeżycia opartą na metylomie dla jednej z największych jednolicie leczonej kohorty GBM, jaką kiedykolwiek badano, dla ponad 27 000 miejsc CpG. Zidentyfikowaliśmy zidentyfikowaliśmy geny, których ekspresja może być ściśle regulowana przez mechanizmy epigenetyczne mechanizmy epigenetyczne i markery, które mogą pomóc w podejmowaniu decyzji dotyczących leczenia. --- Glejaki są najczęstszymi pierwotnymi guzami mózgu. Opieka nad nimi jest trudna ze względu na bliskość zagrożonych narządów. Leczenie glejaka wielopostaciowego obejmuje operację, a następnie chemioradioterapię zgodnie z protokołem Stuppa i wsp. Dodanie bewacyzumabu pozwala na wydłużenie przeżycia wolnego od progresji o 4 miesiące, ale nie poprawia przeżycia całkowitego. miesięcy, ale nie poprawia przeżycia całkowitego. Leczenie to jest zarezerwowane dla badań klinicznych. Radioterapia z modulacją intensywności może być przydatna do zmniejszenia neurokognitywnych w różnych typach glejaków. U pacjentów w podeszłym wieku przyspieszona radioterapia 40 Gy w 15 frakcjach pozwala na przeżycie podobne do standardowej radioterapii. standardowej radioterapii. Status metylotransferazy O(6)-metyloguaniny-DNA (MGMT) może pomóc w wyborze między chemioterapią a radioterapią. Nie ma standardu dla leczenia nawracających glejaków. Ponowne napromienianie w warunkach stereotaktycznych stereotaktycznej pozwala uzyskać medianę przeżycia od 8 do 12,4 miesiąca. Glejaki anaplastyczne z mutacją 1p19q wykazują większą wrażliwość na chemioterapię prokarbazyną, lomustynę i winkrystynę. Chemioradioterapia u tych pacjentów stała się standardowym leczeniem. Obecnie prowadzonych jest wiele badań nad terapiami celowanymi, ich miejsce w postępowaniu terapeutycznym i nowe techniki radioterapii. --- Wstęp: Porównanie wskaźników przeżycia i toksyczności hematologicznej między dwoma schematami leczenia pooperacyjnego u pacjentów z pierwotnym glejakiem wielopostaciowym (GBM), a mianowicie temozolomidem (TMZ) jednocześnie z radioterapią, a następnie adiuwantem TMZ, w porównaniu z adiuwantową TMZ po samym napromienianiu. PACJENCI I METODY: Łącznie 191 pacjentów z pierwotnym GBM było pooperacyjnie leczonych napromienianiem i jednocześnie TMZ, a następnie adiuwantem TMZ (protokół Stuppa) (n = 154) lub napromienianiem, a następnie adiuwantem TMZ (n = 37). Częstość występowania hematologicznych działań niepożądanych (AE) odnotowano u wszystkich pacjentów. wszystkich pacjentów. Z obu grup leczonych 26 pacjentów dopasowano według wieku, wyniku w skali sprawności Karnofsky'ego (KPS) oraz metylacji promotora O6-metyloguaniny-DNA-metylotransferazy (MGMT). WYNIKI: Hematologiczne zdarzenia niepożądane były łagodne w obu niedopasowanych grupach, ale były istotnie częstsze w grupie otrzymującej TMZ w skojarzeniu z adiuwantem (p < 0.001). Analiza dopasowanych par potwierdziła istotnie częstsze hematologiczne zdarzenia niepożądane w grupie jednoczesnego i adiuwantowego leczenia TMZ w porównaniu z grupą sekwencyjną (adiuwantową) grupą TMZ (p = 0,012). Pacjenci leczeni jednocześnie plus adiuwant TMZ wykazali istotnie dłuższy czas przeżycia wolny od progresji (PFS) (10,6 w porównaniu z 6,6 miesiąca; p = 0,014), ale bez wydłużonego przeżycia całkowitego (OS) (16,9 vs. 15,6 miesiąca; p = 0,717) w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymali schemat leczenia sekwencyjnego. WNIOSEK: W tym retrospektywnym badaniu OS u pacjentów z pierwotnym GBM leczonych sekwencyjnie TMZ po napromienianiu okazał się podobny do tego u pacjentów leczonych jednocześnie i adiuwantowo TMZ. Biorąc pod uwagę znacząco wyższe ryzyko hematologicznych zdarzeń niepożądanych w przypadku jednoczesnego leczenia, rola TMZ w porównaniu z sekwencyjnym podawaniem TMZ, zwłaszcza u pacjentów z guzami niemetylowanymi MGMT, powinna być dalej oceniana. należy poddać dalszej ocenie. --- Niniejsza praca jest retrospektywnym badaniem glejaków leczonych na oddziałach neurochirurgii szpitali w Angers i Nicei w latach 2006-2007. i Nicei w latach 2006-2007. Badanie to glioblastoma we Francji w 2004 roku. 2004. Od 2004 r. wystąpiły nowe zdarzenia, które mogą modyfikować opiekę lub przeżywalność glejaka wielopostaciowego. od 2004 r., co uzasadnia przeprowadzenie niniejszego badania. Wyniki pokazują, że Karnowsky'ego jest częściej uwzględniany w dokumentacji klinicznej, a wskaźnik całkowitych resekcji wzrósł, wskazując, że neurochirurdzy stają się świadomi neuroonkologii. neuroonkologii. Pacjenci z całkowitą resekcją nadal mają najdłuższe przeżycie (14 miesięcy). przeżycie (14 miesięcy). Co zaskakujące, mniej niż połowa pacjentów poddanych operacji otrzymała jednoczesną radiochemioterapię zgodnie z protokołem Stuppa. Mediana pozostaje na poziomie 9 miesięcy z zamiarem leczenia. Dla pacjentów leczonych jednoczesną chemioradioterapią z temozolomidem, mediana przeżycia wynosi 12 miesięcy. W przypadku pacjentów, u których wykonano całkowitą resekcję, mediana wynosi 14 miesięcy, niezależnie od zastosowanego leczenia uzupełniającego. Mediana przeżycia dla pacjentów po całkowitej resekcji i chemioradioterapii z temozolomidem wynosi 18 miesięcy. miesięcy, ze wskaźnikiem 2-letniego przeżycia wynoszącym 23,3%, czyli mniej niż w badaniu ORTC. --- Obecne strategie leczenia pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym obejmują resekcję chirurgiczną z pooperacyjną radioterapią i temozolomidem ("protokół Stuppa") lub resekcję z implantacją 1,3-bis(2-choroetylo)-1-nitrozomocznika implantacją płytek 1,3-bis(2-chloroetylo)-1-nitrozomocznika (BCNU) w jamie a następnie radioterapię. W praktyce klinicznej pacjenci z glejaka złośliwego leczeni za pomocą płytek BCNU często otrzymują również adiuwantowy temozolomid. Obecne wytyczne dotyczące leczenia są jednak niejasne co do tego, czy i i w jaki sposób można łączyć te metody leczenia, a żadne prospektywne badanie fazy 3 nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności łączenia płytek BCNU z temozolomidem i radioterapią w glejaku złośliwym o wysokim stopniu złośliwości. Uzasadnieniem dla terapii multimodalnej obejmującej resekcję chirurgiczną z miejscowym podaniem płytek BCNU, a następnie radioterapię radioterapią i temozolomidem opiera się na uzupełniających się i synergistycznych i synergicznych mechanizmach działania BCNU i temozolomidu w badaniach przedklinicznych. wspólny główny szlak oporności, metyloguanina-DNA metylotransferaza (MGMT); oraz możliwość przezwyciężenia oporności poprzez zubożenie MGMT w celu zwiększenia aktywność cytotoksyczną. Kompleksowy przegląd literatury zidentyfikował 19 retrospektywnych i prospektywnych badań dotyczących stosowania tej multimodalnej strategii. strategii multimodalnej. Mediana całkowitego przeżycia w 14 badaniach dotyczących nowo zdiagnozowanych pacjentów sugerowały niewielką poprawę w porównaniu z resekcją, po której stosowano protokół Stuppa lub resekcją z użyciem płytek BCNU, przy akceptowalnym i łatwym do opanowania profilu bezpieczeństwa. --- Pierwotny glejak wielopostaciowy kręgosłupa (GBM) jest rzadkim nowotworem kręgosłupa i jest uważany za ma złe rokowanie. Opisujemy przypadek 17-letniego nastolatka z GBM kręgosłupa szyjnego GBM kręgosłupa szyjnego z bólem szyi i osłabieniem prawej kończyny górnej. Wstępne MRI kręgosłupa wykazało 4,5 cm zmianę rozciągającą się od C2 do C5 podejrzaną o demielinizację. Pomimo wysokich dawek kortykosteroidów, osłabienie postępowało, powodując niedowład czterokończynowy. Późniejsza laminektomia i biopsja potwierdziła GBM kręgosłupa. Wkrótce po operacji stan pacjenta nadal się pogarszał i był zasadniczo przykuty do łóżka. Standardowa chemioradioterapia zgodnie z protokołem Stuppa Stuppa, wraz z multimodalną rehabilitacją, przyniosła znaczną poprawę znaczną poprawę funkcjonalną w ciągu 6 tygodni od jej rozpoczęcia. Stałą poprawę funkcjonalną obserwowano przez okres 11 miesięcy. Chociaż Eastern Cooperative Eastern Cooperative Oncology Group (ECOG) wynoszący 4 normalnie wykluczałby chemioradioterapię chemioradioterapię, zaobserwowano przedłużoną odpowiedź na leczenie i powrót do niezależnego samodzielnego funkcjonowania.
Wymień niechirurgiczne metody leczenia uwzględnione w protokole Stuppa.
Radioterapia i chemioterapia to niechirurgiczne metody leczenia uwzględnione w protokole Stuppa. Protokół ten jest szeroko stosowany w leczeniu glejaka wielopostaciowego.