Chociaż istnieje wiele leków stosowanych w leczeniu wrzodów żołądka, leki te czasami nie są skuteczne. Od lat pięćdziesiątych XX wieku leki przeciwdepresyjne są są stosowane w kilku wskazaniach niepsychiatrycznych. Wykazano eksperymentalnie, że wiele leków przeciwdepresyjnych wykazano eksperymentalnie w celu wytworzenia aktywności przeciwwrzodowej w różnych modelach wrzodów. Niniejsze badanie miało na celu zbadanie przeciwwrzodowego działania mirtazapiny oraz określenie jej związku z mechanizmami antyoksydacyjnymi. Aktywność przeciwwrzodowa 15, 30 i 60 mg / kg mirtazapiny badano na indukowane indometacyną u szczurów, a wyniki porównano z grupą kontrolną. z grupą kontrolną. Mirtazapina zmniejszyła owrzodzenia wywołane indometacyną znacząco we wszystkich stosowanych dawkach. Mirtazapina znacząco zwiększyła poziom poziom glutationu (GSH), który zmniejszył się w grupie kontrolnej, której podawano tylko indometacynę. indometacyna. Wszystkie dawki mirtazapiny znacząco obniżały poziom katalazy (CAT) w tkance żołądka w porównaniu z grupą kontrolną. Dodatkowo, wszystkie dawki mirtazapiny odwracały spadek poziomu dysmutazy ponadtlenkowej (SOD) w tkance w tkance żołądka szczurów kontrolnych. Wreszcie, wszystkie dawki mirtazapiny zmniejszały poziom dialdehydu malonowego (MDA) i mieloperoksydazy (MPO) znacząco w porównaniu do kontroli. Podsumowując, aktywacja enzymatycznych i i nieenzymatycznych mechanizmów antyoksydacyjnych oraz hamowanie niektórych toksycznych utleniaczy odgrywają rolę w mechanizmie działania przeciwwrzodowego mirtazapiny. To nowe wskazanie do stosowania mirtazapiny sprawi, że stanie się ona lekiem pierwszego wyboru u pacjentów z depresją i wrzodami żołądka. pacjentów z wrzodami żołądka. --- CELE: Zbadanie związku między leczeniem przeciwdepresyjnym a ryzykiem wystąpienia kilku potencjalnych niekorzystnych skutków u osób starszych z depresją oraz zbadanie ryzyka w zależności od klasy leku przeciwdepresyjnego, czasu stosowania i dawki. PROJEKT: Badanie kohortowe osób w wieku 65 lat i starszych, u których zdiagnozowano depresję. MIEJSCE BADANIA: 570 gabinetów lekarskich w Wielkiej Brytanii dostarczających dane do bazy danych podstawowej opieki zdrowotnej QResearch. UCZESTNICY: 60 746 pacjentów, u których zdiagnozowano nowy epizod depresji w wieku od 65 do 100 lat od 1 stycznia 1996 r. do 31 grudnia 2007 r. i obserwowanych do 31 grudnia 2008 r. obserwowanych do 31 grudnia 2008 roku. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW: Współczynniki ryzyka związane ze stosowaniem leków przeciwdepresyjnych dla śmiertelności ze wszystkich przyczyn, prób samobójczych/samouszkodzeń, zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu/przejściowego ataku niedokrwiennego, upadków, złamań, krwawienia z górnego krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, epilepsja/drgawki, wypadki drogowe, niepożądane działania leków i hiponatremia, skorygowane o szereg potencjalnych zmiennych zakłócających. Współczynniki obliczono dla klasy leków przeciwdepresyjnych (trójpierścieniowe i pokrewne leki przeciwdepresyjne, selektywne trójpierścieniowe i pokrewne, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, inne przeciwdepresyjne), dawki i czasu stosowania oraz dla powszechnie przepisywanych poszczególnych leków. poszczególnych leków. WYNIKI: 54 038 (89,0%) pacjentów otrzymało co najmniej jedną receptę na lek przeciwdepresyjny podczas lek przeciwdepresyjny podczas obserwacji. Wydano łącznie 1 398 359 recept na leki przeciwdepresyjne przeciwdepresyjnych: 764 659 (54,7%) na selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, 442 192 (54,7%) na selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, 442 192 (31,6%) na trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, 2203 (0,2%) na inhibitorów monoaminooksydazy i 189 305 (13,5%) dla grupy innych leków przeciwdepresyjnych. leków przeciwdepresyjnych. Związki z niekorzystnymi wynikami różniły się pomiędzy klasami leków przeciwdepresyjnych dla siedmiu wyników. Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny były związane z najwyższymi skorygowanymi współczynnikami ryzyka upadków (1,66 dla upadków (1,66, 95% przedział ufności od 1,58 do 1,73) i hiponatremią (1,52, 1,33 do 1,75) w porównaniu z sytuacją, gdy leki przeciwdepresyjne nie były stosowane. Grupa grupa innych leków przeciwdepresyjnych była związana z najwyższymi skorygowanymi współczynnikami ryzyka śmiertelności ze wszystkich przyczyn (1,66, 1,56 do 1,77), próbami samobójczymi/samookaleczeniami (5,16, 3,90 do 6,83), udaru/przejściowego ataku niedokrwiennego (1,37, 1,22 do 1,55), złamanie (1,64, 1,46 do 1,84) i padaczka/ drgawki (2,24, 1,60 do 3,15), w porównaniu z sytuacją, gdy leki przeciwdepresyjne nie były stosowane. Trójcykliczne nie miały najwyższego współczynnika ryzyka dla żadnego z wyników. Znacząco różne powiązania istniały również między poszczególnymi lekami dla tych samych siedmiu wyników; trazodon (trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny), mirtazapina, i wenlafaksyna (oba w grupie innych leków przeciwdepresyjnych) były związane z najwyższymi wskaźnikami z najwyższymi wskaźnikami dla niektórych z tych wyników. Bezwzględne ryzyko w ciągu 1 roku dla wszystkich przyczyn śmiertelności wynosiło 7,04% dla pacjentów nie przyjmujących leków przeciwdepresyjnych leków przeciwdepresyjnych, 8,12% dla pacjentów przyjmujących trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, 10,61% dla pacjentów przyjmujących selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i 11,43% dla innych leków przeciwdepresyjnych. WNIOSKI: Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i leki z grupy innych leków przeciwdepresyjnych wiązały się ze zwiększonym ryzykiem kilku niekorzystnych w porównaniu z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi. Wśród poszczególnych leków, trazodon, mirtazapina i wenlafaksyna były związane z najwyższym ryzykiem dla niektórych wyników. Ponieważ jest to badanie obserwacyjne, jest ono podatne na na zakłócenia związane ze wskazaniami, tendencyjność ukierunkowania i pozostałe zakłócenia, więc różnice w charakterystyce pacjentów, którym przepisano różne leki przeciwdepresyjne, które mogłyby odpowiadać za niektóre związki między lekami a niekorzystnymi wynikami mogą pozostać. Potrzebne są dalsze badania, aby potwierdzić aby potwierdzić te ustalenia, ale ryzyko i korzyści związane z różnymi lekami przeciwdepresyjnymi powinny być powinny być starannie oceniane, gdy leki te są przepisywane osobom starszym. --- CELE: Celem tego badania było ustalenie względnego bezpieczeństwa i ryzyka związanego z leczeniem przeciwdepresyjnym u osób starszych. Cele badania było (1) określenie względnego i bezwzględnego ryzyka wystąpienia wcześniej zdefiniowanych zdarzeń niepożądanych u osób starszych z depresją, porównując klasy leków przeciwdepresyjnych leków przeciwdepresyjnych [trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i pokrewne leki przeciwdepresyjne (TCA), selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory monoaminooksydazy (MAOI) i inne leki przeciwdepresyjne] oraz inne leki przeciwdepresyjne] i powszechnie przepisywane pojedyncze leki z niestosowaniem leków przeciwdepresyjnych; (2) bezpośrednie porównanie ryzyka zdarzeń niepożądanych dla SSRI z TCA; (3) określić związek z dawką i czasem trwania leczenia przeciwdepresyjnego (4) opisać wzorce stosowania leków przeciwdepresyjnych u osób starszych z depresją; oraz (5) oszacować koszty leków przeciwdepresyjnych i wizyt w podstawowej opiece zdrowotnej. podstawowej opieki zdrowotnej. PROJEKT: Badanie kohortowe pacjentów w wieku 65 lat i starszych z rozpoznaniem depresji. depresję. MIEJSCE: Badanie przeprowadzono w 570 gabinetach lekarskich w Wielkiej Brytanii dostarczających dane do bazy danych QResearch. do bazy danych QResearch. UCZESTNICY: Pacjenci, u których zdiagnozowano nowy epizod depresji pomiędzy w wieku od 65 do 100 lat, w okresie od 1 stycznia 1996 r. do 31 grudnia 2007 r. Uczestnicy byli obserwowani do 31 grudnia 2008 roku. INTERWENCJE: Przedmiotem zainteresowania było leczenie lekami przeciwdepresyjnymi. przeciwdepresyjnym. Leki przeciwdepresyjne pogrupowano w główne klasy i zidentyfikowano zidentyfikowano powszechnie przepisywane leki. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW: Istniało 13 predefiniowanych miar wyników: śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny, nagły zgon sercowy, samobójstwo. śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny, nagła śmierć sercowa, samobójstwo, próba samobójcza/samookaleczenie, zawał mięśnia sercowego, udar/przemijający atak niedokrwienny (TIA), upadki, złamania, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, epilepsja/drgawki, wypadki drogowe, działania niepożądane leków i niedocukrzenie. wypadki drogowe, niepożądane reakcje na leki i hiponatremię. WYNIKI: Do kohorty badanej włączono łącznie 60 746 pacjentów. Spośród nich, 54 038 (89,0%) otrzymało co najmniej jedną receptę na lek przeciwdepresyjny podczas obserwacji. w trakcie obserwacji. Związki z niekorzystnymi wynikami były znacząco różniły się między klasami leków przeciwdepresyjnych dla siedmiu wyników. SSRI były związane z najwyższymi skorygowanymi współczynnikami ryzyka (HR) dla upadków [1,66, 95% przedział ufności (CI) 1,58 do 1,73] i hiponatremii (1,52, 95% CI 1,33 do 1,75), a grupa innych leków przeciwdepresyjnych była związana z najwyższymi współczynnikami HR dla śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (1,66, 95% CI 1,56 do 1,77), próby samobójstwa/samookaleczenia (5,16, 95% CI 3,90 do 6,83), udaru/TIA (1,37, 95% CI 1,22 do 1,55), złamanie (1,63, 95% CI 1,45 do 1,83) i padaczka/drgawki (2,24, 95% CI 1,60 do 3,15) w porównaniu z sytuacją, gdy leki przeciwdepresyjne nie były stosowane. TCA nie nie miały najwyższego HR dla żadnego z wyników. Istniały również znacząco między poszczególnymi lekami dla siedmiu wyników, przy czym trazodon, mirtazapina i wenlafaksyna wiązały się z najwyższymi wskaźnikami dla kilku z tych wyników. kilku z tych wyników. Średni koszt przyrostowy (dla wszystkich recept na leki przeciwdepresyjne) przeciwdepresyjnych) wahał się od 51,58 GBP (amitryptylina) do 641,18 GBP (wenlafaksyna) w 5-letnim okresie po diagnozie. WNIOSKI: Badanie to wykazało związek między stosowaniem leków przeciwdepresyjnych a szeregiem zdarzeń niepożądanych u osób starszych. Nie było dowodów na to, że SSRI lub leki z grupy innych leków przeciwdepresyjnych były związane ze zmniejszonym ryzykiem zmniejszonym ryzykiem wystąpienia któregokolwiek z działań niepożądanych w porównaniu z TCA; mogą one jednak być mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia niektórych działań niepożądanych. Wśród poszczególnych leków trazodon, mirtazapina i wenlafaksyna były związane z najwyższymi wskaźnikami dla niektórych wyników. Tendencyjność wskazań i resztkowe czynniki zakłócające mogą wyjaśniać niektóre wyniki badania. wyniki badania. Ryzyko związane z przepisywaniem leków przeciwdepresyjnych należy zestawić z potencjalnymi korzyściami z ich stosowania. z potencjalnymi korzyściami płynącymi ze stosowania tych leków. FINANSOWANIE: Program oceny technologii medycznych Narodowego Instytutu Badań nad Zdrowiem program. --- Poważna depresja jest poważną chorobą o różnych skutkach ogólnoustrojowych, w tym dysfunkcją odpowiedzi immunologicznej. Wiadomo, że tauryna jest związana z pewnymi modyfikacjami układu odpornościowego. Celem tego badania było określenie stężenia tauryny w limfocytach pacjentów z dużą depresją depresją i ocena wpływu leczenia przeciwdepresyjnego mirtazapiną przez sześć tygodni. mirtazapiną przez sześć tygodni na poziom tauryny. Kwas gamma-aminomasłowy, asparaginianu, glutaminianu i glutaminy. Poziomy tauryny, asparaginianu i glutaminy były zwiększone w limfocytach pacjentów z depresją przed leczeniem mirtazapiną w porównaniu z grupą kontrolną i zostały znormalizowane po leczeniu. leczeniu. Kwas gamma-aminomasłowy i glutaminian nie różniły się między pacjentami a grupą kontrolną. a grupą kontrolną. Stwierdzono istotną i dodatnią korelację między nasileniem zaburzenia, mierzonym za pomocą Skali Oceny Hamiltona, a stężeniem tauryny w tauryny w limfocytach pacjentów z depresją przed leczeniem. przed leczeniem. Korelacji tej nie zaobserwowano po leczeniu, podobnie jak korelacji nie zaobserwowano korelacji dla innych aminokwasów. Obecne obserwacje mogą wskazywać na znaczenie tauryny jako czynnika ochronnego w limfocytach pacjentów z ciężką depresją. limfocytach pacjentów z ciężką depresją i mogą być wynikiem modyfikacji procesów transportu lub wypływu tauryny. --- Wstęp: Polimorfizm "długi/krótki" (5HTTLPR) w promotorze genu transportera serotoniny (SLC6A4) został zaproponowany jako farmakogenetyczny. genu transportera serotoniny (SLC6A4) został zaproponowany jako marker farmakogenetyczny marker skuteczności leków przeciwdepresyjnych. Niektóre, ale nie wszystkie badania wykazały, że 5HTTLPR (allel S) powoduje zmniejszoną skuteczność selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny. inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny. CEL: Określenie, czy polimorfizm 5HTTLPR wpływa na skuteczność i tolerancję mirtazapiny. tolerancję mirtazapiny i chlorowodorku paroksetyny, 2 często przepisywanych leków przeciwdepresyjnych o przepisywane leki przeciwdepresyjne o różnych profilach farmakologicznych w depresji geriatrycznej. depresji. PROJEKT: Podwójnie zaślepione, randomizowane 8-tygodniowe badanie. MIEJSCE: Osiemnaście akademickich i prywatnych klinik ambulatoryjnych. PACJENCI: Oceniliśmy 246 pacjentów w wieku 65 lat lub starszych z depresją depresją. INTERWENCJE: Leczenie przeciwdepresyjne mirtazapiną w dawce od 15 do 45 mg/d (n = 124) lub 20-40 mg/d paroksetyny (n = 122). GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW: Skala depresji Hamiltona (Hamilton Depression Rating Scale-17) i Geriatric Geriatrycznej Skali Depresji, nasilenie zdarzeń niepożądanych i wskaźniki zgodności dawkowania oraz przerwanie leczenia z powodu zdarzeń niepożądanych. Mierniki wyników były stratyfikowane według genotypów 5HTTLPR. WYNIKI: Wyniki w Geriatrycznej Skali Depresji wskazywały, że nosiciele allelu S leczeni paroksetyną wykazywali niewielkie upośledzenie odpowiedzi przeciwdepresyjnej. Wśród pacjentów leczonych mirtazapiną niewiele wskazywało na to, że genotyp 5HTTLPR wpływał na skuteczność przeciwdepresyjną. Jednak polimorfizm 5HTTLPR miał dramatyczny wpływ na dramatyczny wpływ na zdarzenia niepożądane. Wśród pacjentów leczonych paroksetyną nosiciele allelu S doświadczali poważniejszych zdarzeń niepożądanych w trakcie badania, osiągali znacznie niższe końcowe dawki dobowe i częściej przerywali leczenie w w dniach 14, 21, 28, 42 i 49. Co zaskakujące, wśród pacjentów leczonych mirtazapiną nosiciele allelu S mieli mniej przypadków przerwania leczenia z powodu zdarzeń niepożądanych, doświadczali mniej poważnych zdarzeń niepożądanych i osiągali wyższe końcowe dawki dzienne. WNIOSKI: Wyniki te potwierdzają hipotezę, że allel S 5HTTLPR w locus SLC6A4 jest związany ze słabymi wynikami po leczeniu selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny. Jednak główny wpływ miał na na tolerancję tych leków, a nie na ich skuteczność. Wyniki pacjentów leczonych mirtazapiną wskazują, że wpływ tego polimorfizmu na może zależeć od mechanizmu działania przeciwdepresyjnego. --- KONTEKST: Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) wydała ostrzeżenia, że stosowanie leków przeciwdepresyjnych leków przeciwdepresyjnych stwarza niewielkie, ale znacznie zwiększone ryzyko myśli samobójczych/prób samobójczych u dzieci i młodzieży. CEL: Ocena skuteczności i ryzyka zgłaszanych myśli samobójczych/prób samobójczych leków przeciwdepresyjnych u dzieci i młodzieży. prób samobójczych związanych ze stosowaniem leków przeciwdepresyjnych w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych wieku dziecięcego (MDD), zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD) i zaburzeń lękowych innych niż OCD. ŹRÓDŁA DANYCH I WYBÓR BADAŃ: PubMed (1988 do lipca 2006), odpowiednie raporty amerykańskich i brytyjskich agencji regulacyjnych, opublikowane streszczenia. raporty amerykańskich i brytyjskich agencji regulacyjnych, opublikowane streszczenia z ważnych naukowych (1998-2006), rejestry badań klinicznych i informacje od autorów. Badaniami były opublikowane i niepublikowane randomizowane, kontrolowane placebo, w grupach równoległych leków przeciwdepresyjnych drugiej generacji (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, nefryd inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, nefazodonu, wenlafaksyny i mirtazapiny) u uczestników w wieku poniżej 19 lat z MDD, OCD lub zaburzeniami lękowymi innymi niż OCD. EKSTRAKCJA DANYCH: Wyodrębniono informacje na temat charakterystyki badania, skuteczności skuteczności i spontanicznie zgłaszanych myśli samobójczych/prób samobójczych. SYNTEZA DANYCH: Dwadzieścia siedem badań dotyczących pediatrycznych zaburzeń MDD (n = 15), OCD (n = 6) oraz zaburzeń lękowych niezwiązanych z OCD (n = 6) i wybrano różnice ryzyka dla odpowiedzi i myśli samobójczych / prób samobójczych oszacowanych metodami efektów losowych metodami efektów losowych. Połączone różnice ryzyka w zakresie wskaźników podstawowych miar zdefiniowanych w badaniu znacząco faworyzowały leki przeciwdepresyjne w przypadku MDD (11,0%; [95% przedział ufności {CI}, 7,1% do 14,9%]), OCD (19,8% [95% CI, 13,0% do 26,6%), i zaburzenia lękowe inne niż OCD (37,1% [22,5% do 51,7%]), co odpowiada liczbie potrzebnej do leczenia (NNT) wynoszącej odpowiednio 10 (95% CI, 7 do 15), 6 (4 do 8) i 3 (2 do 5). Podczas gdy istniała zwiększona różnica ryzyka myśli samobójczych myśli/prób samobójczych we wszystkich badaniach i wskazaniach dla leku w porównaniu z placebo (0,7%; 95% CI, 0,1% do 1,3%) (liczba potrzebna do wyrządzenia szkody, 143 [95% CI, 77 do 1000]), zbiorcze różnice ryzyka w ramach każdego wskazania nie były statystycznie statystycznie istotne: 0,9% (95% CI, -0,1% do 1,9%) dla MDD, 0,5% (-1,2% do 2,2%) dla OCD, i 0,7% (-0,4% do 1,8%) dla zaburzeń lękowych innych niż OCD. Nie odnotowano żadnych samobójstw. Analizy z podziałem na wiek wykazały, że u dzieci w wieku poniżej 12 lat z MDD tylko fluoksetyna wykazała przewagę nad placebo. W badaniach dotyczących MDD skuteczność była moderowana przez wiek, czas trwania depresji i liczbę ośrodków w próbie leczenia. w badaniu. WNIOSKI: W porównaniu z placebo, leki przeciwdepresyjne są skuteczne w leczeniu pediatrycznego MDD, OCD i zaburzeń lękowych innych niż OCD, chociaż efekty są najsilniejsze w przypadku najsilniejsze w zaburzeniach lękowych innych niż OCD, pośrednie w OCD i skromniejsze w MDD. Korzyści z leków przeciwdepresyjnych wydają się być znacznie większe niż ryzyko samobójcze myśli/prób samobójczych we wszystkich wskazaniach, chociaż porównanie korzyści do ryzyka różni się w zależności od wskazania, wieku, przewlekłości i warunków badania. --- TŁO: Ponieważ leki przeciwdepresyjne są przepisywane z wielu wskazań, stosowanie Stosowanie leków przeciwdepresyjnych nie może być utożsamiane z rozpoznaniem depresji. CEL: Celem niniejszego badania było zbadanie jakości przepisywania leków przeciwdepresyjnych w belgijskich szpitalach. przepisywania leków przeciwdepresyjnych w belgijskich domach opieki, z krytyczną oceną wskazań i dawek, aby sprawdzić, czy depresja była odpowiednio leczona pod względem wyboru leków, wskazań, dla których przepisywano leki przeciwdepresyjne przepisywanych leków przeciwdepresyjnych i czy występowało niedostateczne dawkowanie. METODY: Analiza ta została oparta na danych uzyskanych w ramach badania Prescribing in Homes dla osób starszych w Belgii (PHEBE), przekrojowego, opisowego badania reprezentatywnej, warstwowej, losowej próby 1730 mieszkańców z 76 belgijskich domów opieki. belgijskich domów opieki. Badanie PHEBE dotyczyło ogólnego wykorzystania leków w belgijskich domach opieki w 2006 roku. belgijskich domach opieki w 2006 roku. Dane kliniczne i dotyczące leków do niniejszego badania uzyskano z tego badania. 28-punktowa lista kontrolna stanów klinicznych została opracowana ad hoc na potrzeby badania PHEBE i wysłana do lekarzy pierwszego lekarzy ogólnych (GP) w celu zebrania informacji klinicznych. Skopiowaliśmy karty skopiowaliśmy karty leków mieszkańców, sklasyfikowaliśmy leki przy użyciu kodów systemu klasyfikacji Anatomical Therapeutic Chemical kody systemu klasyfikacji anatomiczno-terapeutycznej (ATC) i przenieśliśmy nazwy leków i dawki do bazy danych. i dawki do bazy danych. Informacje na temat wskazań uzyskano retrospektywnie od lekarzy rodzinnych, abyśmy mogli powiązać wskazania z każdym lekiem. Minimalne skuteczne dawki (MED) leków przeciwdepresyjnych w leczeniu dużej depresji zostały uzyskane z literatury w celu oceny niedostatecznego dawkowania. WYNIKI: Ogólne stosowanie leków przeciwdepresyjnych w domach opieki wynosiło 39,5% (95% CI 37.2, 41.8). Lekarze sklasyfikowali 34,2% (95% CI 32,0, 36,4) mieszkańców jako mieszkańców jako cierpiących na depresję, a 80,9% tych pacjentów było leczonych lekiem przeciwdepresyjnym. Wskazania wśród pojedynczych użytkowników leków przeciwdepresyjnych (n = 551) były depresja (66,2%), bezsenność (13,4%), lęk (6,2%) i ból neuropatyczny (1,6%). ból neuropatyczny (1,6%). We wskazaniu depresji 74,8% stosowało selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), głównie citalopram, sertralinę i escitalopram. escitalopram. Wenlafaksyna była stosowana przez 10,7% mieszkańców. Dawki tych leków leków przeciwdepresyjnych były równe lub wyższe niż MED. Ale kiedy trazodon, amitryptylina lub mirtazapina były stosowane w leczeniu depresji, odpowiednio 92,3, 55,5 i 44,5% przepisanych dawek było poniżej MED. We wskazaniu bezsenności najczęściej stosowano trazodon (90,5%) lub mirtazapinę (5,4%), w dawkach niższych niż wymagane w leczeniu depresji (<MED). Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne były stosowane głównie w leczeniu bólu neuropatycznego i były również stosowane w niższych dawkach. Spośród wszystkich mieszkańców otrzymujących leki przeciwlękowe, tylko 13,9% otrzymywało lek przeciwdepresyjny (głównie SSRI), a pozostali otrzymywali benzodiazepiny. WNIOSKI: Głównym wskazaniem do stosowania leków przeciwdepresyjnych była depresja. depresja. W ramach tego wskazania stosowano głównie zalecane SSRI, w dawkach równych lub wyższych niż dawkach równych lub wyższych niż MED. Ponadto zauważyliśmy, że istniało znaczne stosowanie uspokajających leków przeciwdepresyjnych na bezsenność i że lekarze woleli przepisywać benzodiazepiny niż zalecane SSRI w leczeniu przewlekłego lęku. przewlekłego leczenia lęku. --- Zespół fibromialgii jest przewlekłą chorobą charakteryzującą się rozległym i wyniszczającym bólem. którego przyczyna jest nieznana, a czynniki ryzyka słabo poznane. Często współwystępuje często współwystępuje z chorobą reumatoidalną i innymi zaburzeniami bólowymi, a także zaburzeniami zaburzeniami psychicznymi, takimi jak lęk i depresja. Chociaż nie są one oficjalnie zatwierdzone do tego wskazania, leki przeciwpadaczkowe i przeciwdepresyjne są często stosowane w leczeniu fibromialgii. w leczeniu fibromialgii. Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (TCA), w szczególności amitryptylina, należą do najczęstszych strategii leczenia. Ze względu na słabą tolerancję trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, nowsze leki przeciwdepresyjne zostały szeroko w fibromialgii. Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz odwracalne inhibitory monoaminooksydazy nie wydają się być szczególnie pomocne. pomocne. Inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), duloksetyna i milnacipran, z drugiej strony, wykazano w badaniach w badaniach kontrolowanych placebo znaczącą ulgę pacjentom cierpiącym na fibromialgię. fibromialgię. Chociaż nie przeprowadzono bezpośrednich badań porównawczych, te związki związki te wydają się być równie skuteczne jak TCA, ale znacznie lepiej tolerowane. Skuteczność SNRI, a także innych leków przeciwdepresyjnych o podwójnym działaniu, takich jak mirtazapina, ale nie SSRI, sugeruje, że dysfunkcja zarówno neurotransmiterów serotoniny, jak i noradrenaliny neurotransmisji noradrenaliny prawdopodobnie występuje w fibromialgii. Skuteczność skuteczność leków przeciwdepresyjnych wydaje się być niezależna od ich wpływu na współistniejącą depresję. współistniejącą depresję. --- Linezolid został początkowo odkryty jako lek przeciwdepresyjny ze względu na jego wpływ na blokowanie wewnątrzkomórkowego metabolizmu serotoniny, noradrenaliny i innych amin biogennych. W miarę upływu czasu zdano sobie sprawę, że linezolid posiada aktywność przeciwbakteryjną, a linezolid został opracowany i wprowadzony na rynek jako taki. W medycynie szybko kategoryzujemy leki do określonych klas jako mechanizm mechanizm przypominania o wskazaniach i zastosowaniu. Klasyfikując linezolid jako lek antybakteryjny, często zapominamy o jego antydepresyjnych korzeniach. Przypadek z udziałem linezolidu z citalopramem i mirtazepiną w wytrącaniu się zespołu serotoninowego u krytycznie chorego pacjenta po przeszczepie szpiku kostnego. opisano w tym artykule. --- Popularność leków przeciwdepresyjnych w leczeniu bezsenności nie jest poparta przez dużą ilość przekonujących danych, ale raczej przez opinie i przekonania lekarzy przepisujących i przekonania lekarzy przepisujących na temat zalet tych środków w porównaniu z lekami działającymi na receptor benzodiazepinowy lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu bezsenności. bezsenności. Istniejące dane nie pozwalają na sformułowanie jednoznacznych, opartych na dowodach zaleceń dotyczących stosowania leków przeciwdepresyjnych w bezsenności. Nasze wnioski wynikają z kilku krótkoterminowych badań nad pojedynczymi lekami, doświadczenia klinicznych i wniosków z wiedzy na temat działania leków przeciwdepresyjnych w innych wskazaniach. innych wskazaniach. Obecnie przepisywanie leków przeciwdepresyjnych w krótkotrwałym leczeniu bezsenności może być użyteczne. bezsenności może być użyteczne, jeśli występuje pewna ilość współistniejących objawów współistniejących objawów depresji lub depresji w wywiadzie, co sprawia wrażenie, że że obecna bezsenność może być objawem prodromalnym nowego epizodu depresji. We wszystkich innych przypadkach, agoniści receptora benzodiazepinowego, zwłaszcza niebenzodiazepinowe (tzw. "leki z") powinny być lekami z wyboru. lekami z wyboru. W przypadku długotrwałego leczenia, leki przeciwdepresyjne są jedną z opcji farmakologicznych. farmakologicznych, oprócz innych grup leków psychotropowych. Stosowanie leków przeciwdepresyjnych poza wskazaniami leków przeciwdepresyjnych może być rozważane w przypadku przewlekłej bezsenności, jeśli współwystępuje objawów depresyjnych (które nie są tak wyraźne, że leczenie przeciwdepresyjne przeciwdepresyjnego w odpowiednio wyższych dawkach) i jeśli nie ma konkretnego wskazania dla jednej z innych grup leków psychotropowych (np. nocne pobudzenie związane z demencją, w którym to przypadku preferowany byłby lek przeciwpsychotyczny, lub lub zaburzenia rytmu okołodobowego, w którym to przypadku preferowana byłaby melatonina lub agonista melatoniny). melatoniny). Jeśli leki przeciwdepresyjne są stosowane w leczeniu bezsenności, leki uspokajające powinny być preferowane w stosunku do środków aktywujących, takich jak inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Ogólnie rzecz biorąc, preferowane powinny być leki pozbawione silnego działania cholinergicznego. preferowane. Leki blokujące receptory serotoninowe 5-HT2A lub 5-HT2C powinny być niż te, których działanie uspokajające jest spowodowane wyłącznie blokadą receptorów histaminowych. histaminowych. Dawka powinna być jak najmniejsza (np. jako dawka początkowa: doksepina 25 mg, mirtazapina 15 mg, trazodon 50 mg, trimipramina 25 mg). Jeśli chodzi o brak istotnych danych pozwalających na sformułowanie zaleceń opartych na dowodach zalecenia, stoimy w obliczu wyraźnej potrzeby dobrze zaprojektowanych, długoterminowych, porównawczych w celu dalszego określenia roli leków przeciwdepresyjnych w porównaniu z innymi w leczeniu bezsenności.
W leczeniu jakich chorób stosuje się głównie mirtazapinę?
Mirtazapina jest stosowana głównie w leczeniu dużej depresji.