TŁO: Nagła śmierć u sportowców może wystąpić podczas aktywności sportowej i jest prawdopodobnie przypuszczalnie związana z arytmią komorową. Nie ma wytycznych dotyczących sportowców, u których podczas testu wysiłkowego wystąpiły komorowe zaburzenia rytmu serca. Nie jest jasne, czy powinni oni mieć możliwość kontynuowania aktywności sportowej. czy nie. CELE: Zbadanie długoterminowej obserwacji sportowców z arytmią komorową arytmią komorową podczas testu wysiłkowego. METODY: Z bazy danych 56 462 sportowców zidentyfikowaliśmy 192 sportowców w wieku poniżej 35 lat. w wieku poniżej 35 lat, u których podczas testu wysiłkowego wystąpiły komorowe zaburzenia rytmu serca. Dziewięćdziesięciu sportowców miało > lub = 3 przedwczesne pobudzenia komorowe (grupa A), a 102 sportowców miało pary komorowe lub nieutrwalony częstoskurcz komorowy podczas testu wysiłkowego (grupa B). Grupa kontrolna 92 sportowców bez arytmii komorowych została losowo wybrana z bazy danych (grupa C). WYNIKI: Wszyscy sportowcy, z wyjątkiem jednego, który zmarł z powodu kardiomiopatii rozstrzeniowej. żyli w okresie obserwacji wynoszącym 70 +/- 25 miesięcy. Nieprawidłowy echokardiogram uzyskano u siedmiu sportowców z grupy A (10%), czterech z grupy B (5%) i jednego z grupy C (3%). jednego z grupy C (3%) (nieistotne). Nieprawidłowy echokardiogram był bardziej częściej występował u sportowców wyczynowych (P = 0,001) i u kobiet (P = 0,01). (P = 0.01). WNIOSKI: Nasze wyniki wykazały, że arytmie komorowe podczas wysiłku są częściej związane z nieprawidłowościami sercowo-naczyniowymi u młodych sportowców wyczynowych sportowców i kobiet. Jeśli występują, wymagają dokładnego dokładnego badania i obserwacji. --- Aktywność fizyczna w czasie wolnym wiąże się z lepszym zdrowiem i zmniejszonym ryzykiem ryzyko śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny. Nie jest jasne, czy związek ten jest również obecny z wysokim poziomem aktywności fizycznej, tak jak ma to miejsce u zawodowych sportowców. W populacyjnym retrospektywnym badaniu kohortowym porównaliśmy przeżywalność przeżywalność wszystkich piłkarzy uczestniczących w meczach międzynarodowych w latach 1908-2006 z populacją ogólną. Aby podsumować przeżycia, obliczyliśmy skumulowane względne współczynniki przeżycia (RSR) na podstawie tabeli przeżycia. Uwzględniliśmy dane 812 międzynarodowych graczy, z których 428 (=52,7%) zmarło podczas obserwacji. We wszystkich 13 przedziałach skumulowane obserwowane skumulowane obserwowane przeżycie było mniejsze niż skumulowane oczekiwane przeżycie, w wyniku czego skumulowane współczynniki RSR wynosiły <1. Skumulowane RSR są statystycznie istotnie różne od 1 we wszystkich przedziałach z wyjątkiem ostatniego. od 1 we wszystkich przedziałach z wyjątkiem ostatniego. Ta upośledzona przeżywalność międzynarodowych przekłada się na utratę mediany pozostałego czasu życia wynoszącą 1,9 roku [95% przedział ufności: 0,9 roku]. [95% przedział ufności: 0,6, 3,2] lat w momencie wejścia do kohorty. Strata ta wynika głównie ze śmiertelności obcokrajowców z wcześniejszej połowy okresu obserwacji. połowy okresu obserwacji. Przyczyną tego może być gorsza opieka medyczna w czasach opieki medycznej w dawnych czasach, śmierć obcokrajowców podczas II wojny światowej oraz zmieniający się rozkład przyczyn zgonów w XX wieku. --- Umiarkowane ćwiczenia i intensywny trening fizyczny wiążą się ze zwiększoną oczekiwaną długością życia (LE). oczekiwaną długością życia (LE). Boks charakteryzuje się celowymi i powtarzającymi się uderzeniami w głowę uderzenia głową, czasami powodujące uszkodzenie mózgu, prawdopodobnie zmniejszające LE. Przebadaliśmy męskich sportowców urodzonych w latach 1860-1930, wybranych spośród międzynarodowych "hall of fame" w baseballu (n = 154), hokeju na lodzie (n = 130), tenisie (n = 83), piłce nożnej (n = 81), boksie (n = 81), lekkoatletyce (n = 59), koszykówka (n = 58), pływanie (n = 37) i zapasy (n = 32). W boksie, przeanalizowaliśmy liczbę spornych walk/rund i rekordów kariery. Sporty były przeanalizowano również pod kątem zapotrzebowania fizjologicznego oraz występowania i rodzaju kontaktu (celowy, niezamierzony). Do porównania krzywych przeżycia (istotność Kaplana-Meiera do porównania krzywych przeżycia (istotność: p <or= 0,05). Mediana LE próbek wyniosła 76,0 lat i nie zaobserwowano różnic w różnych dyscyplinach sportowych, choć była niższa u bokserów (73,0 lat) i wyższa u tenisistów (79,0 lat). lat). Sporty o różnym zapotrzebowaniu fizjologicznym były podobne pod względem LE. Nie stwierdzono nie stwierdzono różnic w LE związanych z występowaniem i rodzajem uderzenia. Podobne LE stwierdzono u bokserów o różnej wadze lub rekordach kariery. Podsumowując, Badanie to wskazuje, że na LE u sportowców na najwyższym poziomie nie ma wpływu rodzaj dyscypliny dyscypliny i nie jest związany z zapotrzebowaniem fizjologicznym i celowym kontaktem. --- TŁO: Podczas gdy promocja sprawności fizycznej związanej ze zdrowiem jest szeroko rozpowszechniona, mniej uwagi poświęca się obecnie biologicznemu wpływowi, jaki aktywność fizyczna aktywność fizyczna może wywierać na wyniki testów laboratoryjnych. W związku z tym badanie to zostało podjęte w celu oceny kinetyki markerów uszkodzenia wątroby po wysiłku fizycznym. ćwiczeniach fizycznych. PROJEKT I METODY: Bilirubina całkowita i bezpośrednia oraz aktywność biochemicznych markerów uszkodzenia wątroby. biochemicznych markerów uszkodzenia wątroby, w tym aminotransferazy asparaginianowej (AST), aminotransferazy alaninowej (ALT), fosfatazy alkalicznej (ALP), dehydrogenazy mleczanowej dehydrogenaza mleczanowa (LDH), transpeptydaza gamma-glutamylowa (GGT) i kinaza kreatynowa (CK) zostały zmierzone przed i po półmaratonie. WYNIKI: Znaczący wzrost GGT, AST, LDH, CK, bilirubiny całkowitej i bezpośredniej wystąpił bezpośrednio po biegu. bilirubiny bezpośrednio po biegu. AST, LDH, CK, bilirubina całkowita i bezpośrednia były nadal podwyższone po 24 godzinach, podczas gdy GGT zmniejszyło się po 6 godzinach. Żaden z sportowców przekroczył górnej granicy referencyjnej dla ALT, ALP i GGT, podczas gdy znaczące różnice zaobserwowano dla LDH, AST, CK, bilirubiny całkowitej i bezpośredniej. bilirubiny. WNIOSKI: Podsumowując, wyniki naszego prospektywnego badania wyraźnie potwierdzają, że ostry wysiłek fizyczny o charakterze aerobowym, taki jak półmaraton, może powodować znaczące zmiany w aktywności tradycyjnych biomarkerów uszkodzenia wątroby, które biomarkerów uszkodzenia wątroby, które należy dokładnie rozważyć podczas podczas badania osób aktywnych fizycznie poddawanych testom laboratoryjnym. --- W 1982 r. we Włoszech uruchomiono ogólnokrajowy program badań przesiewowych wszystkich osób rozpoczynających wyczynową aktywność sportową został uruchomiony we Włoszech. Protokół badań przesiewowych obejmuje wywiad osobisty i rodzinny sportowca, badanie fizykalne, i dwunastoodprowadzeniowy elektrokardiogram (EKG) jako badanie pierwszego rzutu; dodatkowe dodatkowe testy, takie jak echokardiografia lub testy wysiłkowe, są wymagane tylko dla dodatkowe badania, takie jak echokardiografia lub testy wysiłkowe, są wymagane tylko w przypadku osób, które uzyskały pozytywne wyniki podczas wstępnej oceny. Ten algorytm algorytm, który został wykorzystany do oceny przedstartowej milionów włoskich sportowców w okresie włoskich sportowców w okresie > 25 lat, zapewnił odpowiednią czułość i swoistość w wykrywaniu sportowców dotkniętych potencjalnie niebezpieczną kardiomiopatią lub arytmią zagrożonych śmiercią na boisku sportowym i doprowadził do znacznego zmniejszenia śmiertelności młodych sportowców wyczynowych (o około 90%), głównie poprzez zapobieganie nagłej śmierci z powodu kardiomiopatii. --- W tym artykule przedstawiamy szacunkowe dane dotyczące przeżywalności mężczyzn i kobiet, zdobywców medali olimpijskich oraz dla mężczyzn i kobiet finalistów brytyjskich i amerykańskich mistrzostw tenisowych. mistrzostwach Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych w tenisie. Stwierdzamy konsekwentną przewagę długowieczności zdobywców medali olimpijskich olimpijskich nad mężczyznami zdobywającymi medale olimpijskie, rywalizującymi osobno w tych samych w tych samych wydarzeniach od 1900 r. oraz dla finalistek nad finalistami płci męskiej rywalizujących oddzielnie w finałach krajowych mistrzostw tenisowych Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych od lat osiemdziesiątych XIX wieku. Tak jest w przypadku porównań średnich porównań, dla szacunków funkcji przeżycia Kaplana-Meiera, w tym oczekiwanej długości życia oczekiwanej długości życia oraz szacunków proporcjonalnego ryzyka Coxa, które pokazują statystycznie statystycznie niższe wskaźniki ryzyka dla kobiet z rokiem urodzenia i innymi zmiennymi stałych. Przewaga długowieczności kobiet nad mężczyznami jest podobna w próbkach z wczesnego okresu okresie (lata urodzenia przed 1920 r.) oraz w próbkach z pełnego okresu i wynosi 5-7 lat. 5-7 lat. --- CEL: Ustalenie, czy medaliści olimpijscy żyją dłużej niż ogół populacji. populacji. PROJEKT: Retrospektywne badanie kohortowe z pasywną obserwacją i warunkową analizą analizę przeżycia w celu uwzględnienia niezidentyfikowanych strat w obserwacji. OSADZENIE I UCZESTNICY: 15 174 sportowców olimpijskich z dziewięciu grup krajów (Stany Zjednoczone, Niemcy, kraje nordyckie, Rosja, Wielka Brytania, Francja, Włochy, Kanada oraz Australia i Nowa Zelandia), którzy zdobyli medale na Igrzyskach Olimpijskich w latach 1896-2010. które odbyły się w latach 1896-2010. Medalistów porównano z dopasowanymi kohortami w populacji populacji ogólnej (według kraju, wieku, płci i roku urodzenia). GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW: Względne warunkowe przeżycie. WYNIKI: Więcej medalistów niż dopasowanych kontroli w populacji ogólnej było żyło 30 lat po wygranej (względne warunkowe przeżycie 1,08, 95% przedział ufności przedział ufności od 1,07 do 1,10). Medaliści żyli średnio o 2,8 roku dłużej niż niż osoby z grupy kontrolnej. Medaliści w ośmiu z dziewięciu grup krajów mieli znaczącą przewagę znaczną przewagę w zakresie przeżywalności w porównaniu z grupą kontrolną. Złoci, srebrni i brązowi medaliści mieli podobną przewagę w zakresie przeżywalności. Medaliści w sportach wytrzymałościowych i sportach mieszanych mieli większą przewagę przeżywalności nad grupą kontrolną w wieku 30 lat (1,13, 1,09 do 1,17; 1,11, 1,09 do 1,13) niż medaliści w sportach siłowych (1.05, 1.01 do 1.08). WNIOSKI: Medaliści olimpijscy żyją dłużej niż populacja ogólna, niezależnie od kraju, medalu lub sportu. To badanie nie miało na celu wyjaśnienia tego efektu, ale możliwe wyjaśnienia obejmują czynniki genetyczne, aktywność fizyczną aktywność fizyczną, zdrowy styl życia oraz bogactwo i status, które wiążą się z międzynarodową sławą sportową. międzynarodowej chwały sportowej. --- CEL: Porównanie długoterminowego przeżycia grupy sportowców podejmujących sportowców podejmujących długotrwałe, intensywne ćwiczenia fizyczne z populacją ogólną. PROJEKT: Obserwacja kohorty uczestników holenderskiego jedenastomiejskiego wyścigu łyżwiarskiego (wyścig i trasa rekreacyjna) na dystansie 200 kilometrów. USTAWIENIE: Dane dotyczące uczestnictwa od komitetu organizacyjnego i dane dotyczące śmiertelności ze wszystkich gmin w Holandii. UCZESTNICY: 2259 sportowców płci męskiej. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW: Porównanie śmiertelności ze wszystkich przyczyn u mężczyzn uczestniczących w w porównaniu z ogólną populacją Holandii. WYNIKI: Standaryzowany współczynnik umieralności dla wszystkich uczestników w ciągu 32 lat wynosił 0,76 (95% przedział ufności od 0,68 do 0,85) i 0,90 (od 0,48 do 1,44) dla uczestników wyścigu i 0,72 (0,60 do 0,86) dla uczestników rekreacyjnych, którzy ukończyli wyścig w limicie czasu. WNIOSKI: Zdolność do długotrwałego i energicznego wysiłku fizycznego, szczególnie jeśli są to ćwiczenia rekreacyjne, jest silnym wskaźnikiem długowieczności. długowieczności. --- Wstęp: Nieprawidłowości elektrokardiograficzne i przedwczesne skurcze komorowe są powszechne u sportowców i generalnie są łagodne. Jednakże sportowców wytrzymałościowych z częstymi i złożonymi arytmiami komorowymi jest niejasna. arytmią komorową są niejasne. Ponadto informacje na temat dokładności predykcyjnej różnych badań w tej podgrupie jest nieznana. WYNIKI: Przedstawiamy 46 sportowców wytrzymałościowych wysokiego poziomu z arytmią komorową arytmią komorową (45 mężczyzn; mediana wieku 31 lat) obserwowanych przez medianę 4,7 roku. lat. Osiemdziesiąt procent z nich było kolarzami. Kardiomiopatia przerostowa lub nieprawidłowości wieńcowe wieńcowych występowały u < lub =5%. Osiemdziesiąt procent arytmii miało morfologię morfologię lewej odnogi pęczka Hisa. Zaangażowanie arytmogenne prawej komory (RV) (na podstawie kombinacji wielu kryteriów) występowało u 59% sportowców sportowców, a sugestywne u kolejnych 30%. U osiemnastu sportowców wystąpił poważny arytmii (nagła śmierć u dziewięciu, wszyscy kolarze). Byli oni znacznie młodsi niż ci, u których nie wystąpiło zdarzenie (mediana 23 lata vs 38 lat; P=0,01). Wynik nie można było przewidzieć na podstawie występujących objawów, nieinwazyjnej oceny arytmii ocena lub wyniki morfologiczne na początku badania. Jedynie indukcja tylko indukcja przetrwałego częstoskurczu komorowego (VT) lub migotania komór (VF) podczas podczas inwazyjnego badania elektrofizjologicznego było istotnie związane z wynikiem (RR 3.4; P=0.02). Ogniskowe zaburzenia rytmu były związane z lepszym rokowaniem niż arytmie ogniskowe wiązały się z lepszym rokowaniem niż te spowodowane ponownym wejściem (P=0,02), ale mechanizm można było określić tylko w 22 przypadkach (48%). (48%). WNIOSKI: Złożone arytmie komorowe niekoniecznie stanowią łagodne łagodne u sportowców wytrzymałościowych. Badanie elektrofizjologiczne jest wskazane do oceny ryzyka, zarówno poprzez zdefiniowanie indukowalności, jak i identyfikację mechanizmu arytmogennego. mechanizmu arytmogennego. Sportowcy wytrzymałościowi z arytmią mają wysoką częstość występowania strukturalnego i/lub arytmicznego zaangażowania prawej komory. Wydaje się, że sporty wytrzymałościowe są związane z rozwojem i/lub progresją podłoża arytmogennego. podłoża arytmogennego. --- CEL: Ocena ryzyka śmiertelności w kolejnych latach (skorygowanego o rok urodzenia, narodowość i płeć) byłych sportowców olimpijskich z dyscyplin o różnych poziomach intensywności ćwiczeń. PROJEKT: Retrospektywne badanie kohortowe. OSADZENIE: Byli sportowcy olimpijscy. UCZESTNICY: 9889 sportowców (ze znanym wiekiem w chwili śmierci), którzy uczestniczyli w Igrzyskach Olimpijskich w latach 1896-1936. Igrzyskach Olimpijskich w latach 1896-1936, reprezentujących 43 rodzaje dyscyplin z różne poziomy intensywności ćwiczeń sercowo-naczyniowych, statycznych i dynamicznych; wysokie lub niskim ryzykiem kolizji cielesnej oraz różnymi poziomami kontaktu fizycznego. GŁÓWNY POMIAR WYNIKÓW: Śmiertelność ze wszystkich przyczyn. WYNIKI: Współczynniki ryzyka dla śmiertelności wśród sportowców z dyscyplin o umiarkowanej intensywności sercowo-naczyniowej (1,01, 95% przedział ufności 0,96 do 1,07) lub wysokiej intensywności sercowo-naczyniowej (0.98, 0.92 do 1.04) były podobne do tych w sportowców z dyscyplin o niskiej intensywności sercowo-naczyniowej. Podstawowe statyczne i dynamiczne komponenty intensywności ćwiczeń wykazały podobne nieistotne wyniki. Zwiększoną śmiertelność zaobserwowano wśród sportowców z dyscyplin o wysokim ryzyku kolizji cielesnych (współczynnik ryzyka 1,11, 1,06 do 1,15) i z wysokim poziomem kontaktu fizycznego (1,16, 1,11 do 1,22). W wieloczynnikowej, efekt wysokiej intensywności układu sercowo-naczyniowego pozostał (współczynnik ryzyka 1,05, 0,89 do 1,25); zwiększona śmiertelność związana z wysokim kontaktem fizycznym utrzymywała się (współczynnik ryzyka z wysokim kontaktem fizycznym utrzymywała się (współczynnik ryzyka 1,13, 1,06 do 1,21), ale ta dla kolizji cielesnej stała się nieistotna (1,03, 0,98 do 1,09) w wyniku jej ścisłego związku z kontaktem fizycznym. w wyniku jego bliskiego związku z kontaktem fizycznym. WNIOSKI: Wśród byłych sportowców olimpijskich zaangażowanie w dyscypliny o wysokiej nie przyniosło korzyści w zakresie przeżywalności w porównaniu z dyscyplinami z ćwiczeniami o niskiej intensywności. Ci, którzy uprawiali dyscypliny o wysokim poziomie miały wyższą śmiertelność niż inni olimpijczycy w późniejszym okresie życia.
Czy intensywna aktywność fizyczna jest związana z długowiecznością?
Kilka badań przeżywalności wykazało, że zawodowi sportowcy mają dłuższą żywotność niż populacja ogólna. Te dane epidemiologiczne są zgodne z dowodami, że długotrwały trening wytrzymałościowy wywołuje u osób starszych zwiększoną HRV i wyższą wydolność wysiłkową, które są dobrze znanymi predyktorami śmiertelności sercowo-naczyniowej i ogólnej, a także długości telomerów.