Rodzina nowotworów Ewinga (EFT) charakteryzuje się wysoką ekspresją MIC2/CD99 i specyficznymi rearanżacjami genów EWS/ETS, co skutkuje różnymi chimerycznymi transkryptami. chimerycznych transkryptów. Dalszy podział na obwodowe pierwotne guzy neuroektodermalne i mięsaka Ewinga jest nadal przedmiotem dyskusji i, przy braku odrębnych parametrów parametrów morfologicznych, został oparty na reaktywności z markerami neurogleju (NgM). markerami neurogleju (NgM). Zbadaliśmy 44 EFT pod kątem możliwej korelacji między typem transkryptów chimerycznych EWS a reaktywnością z następującymi NgM: poliklonalną i monoklonalną enolazą specyficzną dla neuronów (NSE), S-100, chromograniną A, synaptofizyną, Leu-7, białkiem kwasu fibrylarnego gleju i neurofilamentem. Fuzję EWS/Fli1 typu 1 wykryto w 30 z 44 guzów, a typu 2 w 11 z 44 guzów. Trzy guzy o nietypowej morfologii były nosicielami rzadkich transkryptów chimerycznych. transkrypty. Nasze wyniki wskazują na związek braku barwienia NgM z translokacjami EWS/Fli1 typu 1, stwierdzonymi w 16 z 18 guzów bez ekspresji NgM wykrywalnej przez którekolwiek z zastosowanych przeciwciał. Stosując monoklonalne przeciwciało NSE 21 z 26 guzów bez barwienia NgM wykazywało ekspresję chimerycznego RNA EWS/FLI1 typu 1. RNA typu 1 EWS/FLI1, podczas gdy w grupach z 1 lub więcej i 2 lub więcej NgM, odpowiednio tylko 9 z 17 i 1 z 5 guzów z 5 guzów, odpowiednio, niosło transkrypty fuzyjne EWS/Fli1 typu 1. Pomimo tego związku zwiększonej ekspresji NgM z fuzją genu EWS/Fli1 innego niż typ 1 fuzją genów EWS/Fli1, ścisła korelacja między zakresem ekspresji NgM a niektórymi typami fuzji EWS nie była oczywista. Wzmacnia to koncepcję traktowania EFT jako spektrum nowotworów i sugeruje, że typ transkryptów fuzji EWS jest jednym, ale nie jedyny parametr wpływający na stopień zróżnicowania. --- CD99, produkt genu MIC2, wykazuje specyficzny dla erytroidów polimorfizm ilościowy. polimorfizm współregulowany z polimorfizmem grupy krwi Xga. Współekspresja Współekspresja genów MIC2 i XG sprzężonych z chromosomem X jest prawdopodobnie kontrolowana na poziomie transkrypcji poziomie transkrypcyjnym przez pojedynczy locus XGR w regionie pseudoautosomalnym chromosomów płciowych. chromosomów płciowych. Locus ten składa się z dwóch alleli, XGR(low) i XGR(high), które determinują niski lub wysoki poziom CD99 (CD99-L, CD99-H) oraz alleli Xg(a-)/ Xg(a+). Aby przetestować tę hipotezę, związek fenotypowy między antygenami Xga i CD99 na ludzkich RBC badano za pomocą ilościowej cytometrii przepływowej przy użyciu przeciwciał monoklonalnych NBL-1 (anty-Xga) i 12E7 (anty-CD99) oraz półilościową ocenę białek błonowych i RNA odpowiednio metodą Western blot i Northern blot. Zdolność wiązania przeciwciał przez RBC, która jest gęstości antygenu, została określona dla 118 dawców krwi, w tym 60 mężczyzn i 58 kobiet. RBC Xg(a+), które wszystkie należą do grupy ekspresorów CD99-H niosą 159+/-13 i 960+/-50 kopii cząsteczek Xga i CD99/komórkę, odpowiednio. Xg(a-) RBC nie mają antygenu Xga, ale są podzielone na CD99-H (wszyscy mężczyźni) i ekspresory CD99-L niosące odpowiednio 747+/-28 i 200+/-22 kopii CD99 kopii/komórkę, odpowiednio, z identycznymi poziomami CD99 między mężczyznami i kobietami. Jednak wśród mężczyzn ekspresja CD99 była wyższa w Xg(a+) niż w Xg(a-)/CD99-H (P<0,01). Ponadto, ekspresja CD99-H u Xg(a+) można wyraźnie podzielić na dwie kategorie, wysoką i bardzo wysoką ekspresory, które są przypuszczalnie heterozygotyczne i homozygotyczne dla allelu XGR(high) co pasuje do powyższej hipotezy. Nie było tak w przypadku Xg(a+) gdzie nie znaleziono podkategorii CD99-H. Różnice ilościowe zostały potwierdzone przez analizę Western blot preparatów błony komórkowej czerwonych krwinek od osób o różnych fenotypach Xga i CD99 oraz przez analizę Northern blot wykazując, że retikulocyty od osób CD99-L wyrażały obniżony poziom transkryptów transkryptów MIC2 w porównaniu do dawców CD99-H. Odkrycia te dodatkowo potwierdzają hipotezę pojedynczej kontroli genetycznej ekspresji CD99 i Xga przez locus XGR locus. --- Ludzki CD99, który jest kodowany przez gen mic2, jest wszechobecnym 32 kDa białkiem transmembranowym. Jego główne funkcje komórkowe są związane z homotypową adhezją komórek, apoptozą, transportem białek pęcherzykowych i różnicowaniem tymocytów lub komórek T. tymocytów lub limfocytów T. Ostatnie doniesienia sugerują, że ekspresja wariantu splice CD99 zwiększa inwazyjność ludzkich komórek raka piersi. W celu w celu określenia strukturalnych podstaw funkcji CD99, zainicjowaliśmy badania strukturalne ludzkiej domeny cytoplazmatycznej CD99 typu I (hCD99cytoI) przy użyciu dichroizmu kołowego i wielowymiarowej spektroskopii NMR. Rozwiązanie hCD99cytoI pokazuje, że ma ona kształt spinki do włosów zakotwiczonej przez dwie elastyczne pętle. elastycznymi pętlami. W konsekwencji, hCD99cytoI nie ma żadnego regularnego drugorzędowego elementu strukturalnego. elementu strukturalnego; jednak dane NMR i CD wskazują, że posiada on wewnętrzną helikalną naturę. --- Przeciwciała monoklonalne (mAbs) skierowane przeciwko E2, 32-kDa białku transbłonowemu kodowanemu przez gen MIC2 zlokalizowany w regionie pseudoautosomalnym, indukują transbłonowy ruch transbłonowy ruch fosfatydyloseryny i, w mniejszym stopniu, fosfatydyloetanoloaminy w ludzkich tymocytach i limfocytach T Jurkat. The translokacja fosfatydyloseryny została udowodniona przy użyciu albo derywatyzacji anionowych fosfolipidów za pomocą trinitrobenzenosulfonianu (TNBS) lub cytofluorymetrii po znakowaniu komórek przeciwciałami przeciwko fosfatydyloserynie. Zakłócenie fosfolipidów błonowych indukowane przez mAb anty-E2 było dalej przez znakowanie komórek merocyjaniną 540. Specyficzność specyficzność indukowanych przez anty-E2 zaburzeń asymetrii błony została przetestowana przy użyciu szeregu mAbs zdolnych do aktywacji komórek T, w tym CD3 i CD2. Wyniki silnie sugerują, że indukowane przez anty-E2 zmiany w PtdSer są związane z agregacją komórek ponieważ te same mAbs specyficznie indukują agregację zarówno tymocytów, jak i komórek Jurkat. Jurkat i ponieważ cząsteczka E2 była wcześniej zaangażowana w właściwości adhezyjne ludzkich limfocytów T z erytrocytami. --- Chociaż uważany za specyficzny marker dla mięsaka Ewinga/obwodowego guza neuroektodermalnego guza neuroektodermalnego, produkt genu MIC2 (CD99) został immunolokalizowany w różnych ludzkich nowotworach. różnych ludzkich nowotworach. W niniejszym badaniu oceniono immunohistochemicznie częstość występowania ekspresji CD99 w serii 68 guzów neuroendokrynnych różnych lokalizacji żołądkowo-jelitowych i płucnych. Obecnie donosimy o błonie i/lub błonowej i/lub ziarnistej cytoplazmatycznej immunoreaktywności w 25% tych guzów, niezależnie od ich lokalizacji anatomicznej. ich anatomicznych lokalizacji. W guzach neuroendokrynnych płuc CD99 był preferencyjnie ograniczony do typowych rakowiaków (P=0,009). Zaobserwowano statystycznie istotną statystycznie istotną zależność między liczbą komórek CD99 dodatnich, ale nie wzorami a obecnością miejscowej inwazji i/lub odległych przerzutów (P<0,00). przerzutów odległych (P<0,001). Co więcej, nowotwory reagujące na CD99 wykazywały tendencję do wykazywały zmniejszoną aktywność proliferacyjną wyrażoną wskaźnikiem Ki67 wynoszącym 2% (P=0,119). (P=0.119). Liczba komórek immunoreaktywnych CD99 lub wzorców immunoreaktywności nie korelowała z obecnością powiązanego zespołu klinicznego lub zespołem klinicznym lub szczególnym immunobarwieniem hormonalnym. Chociaż podstawy molekularne leżące u podstaw ekspresji CD99 w guzach neuroendokrynnych są nadal słabo poznane, nasze dane sugerują, że CD99 może być zaangażowany w adhezję komórka-komórka komórek guza neuroendokrynnego i w obniżaniu ich aktywności proliferacyjnej. aktywności proliferacyjnej. --- System grup krwi XG jest najbardziej znany ze swojego wkładu w dziedziny genetyki i mapowania chromosomów. System ten obejmuje dwa antygeny, Xg(a) i CD99, które nie są antytetyczne, ale wykazują unikalny związek fenotypowy. związek fenotypowy. XG znajduje się na końcu krótkiego ramienia chromosomu X z eksony od 1 do 3 obecne w pseudoautosomalnym regionie chromosomu X (i Y) chromosomów X (i Y), a eksony od 4 do 10 znajdują się tylko na chromosomie X. Xg(a) wykazuje wyraźny wzór dziedziczenia sprzężony z chromosomem X. MIC2, gen kodujący antygen CD99, znajduje się w regionie pseudoautosomalnym zarówno chromosomu X, jak i Y. i Y. Anty-Xg(a) jest stosunkowo rzadki i tylko dwa przykłady anty-CD99 zostały kiedykolwiek zidentyfikowane. Alloanti-Xg(a) jest uważany za klinicznie nieistotne; zgłoszono tylko jeden przykład autoanty-Xg(a), ale to spowodował ciężką niedokrwistość hemolityczną. Istnieją niewystarczające dane, aby określić klinicznego znaczenia anty-CD99. Powiązanie XG z kilkoma genami przenoszonymi przez X kodujących zaburzenia dziedziczne. CD99 jest cząsteczką adhezyjną cząsteczką adhezyjną, a jej wysoki poziom jest związany z niektórymi rodzajami raka. --- Przeciwciało monoklonalne (MAb) HBA71, które zostało wyhodowane przeciwko komórkom mięsaka Ewinga, rozpoznaje glikoproteinę powierzchniową komórki, p30/32MIC2, która jest kodowana przez gen MIC2 w regionie pseudoautosomalnym ludzkich chromosomów X i Y. To badanie immunohistochemiczne ocenia badanie immunohistochemiczne ocenia swoistość i czułość MAb HBA71 w diagnostyce nowotworów. Zamrożone i zatopione w parafinie tkanki ponad 300 guzów o różnym typie histologicznym, w tym ponad 100 małych okrągłokomórkowych guzy z dzieciństwa i okresu dojrzewania, zostały przetestowane z tym MAb przez procedurę immunoperoksydazy awidyna-biotyna. Autorzy stwierdzili immunoreaktywność HBA71 w 61 z 63 badanych mięsaków Ewinga i 9 z 11 prymitywnych guzów neuroektodermalnych i guzów neuroektodermalnych guzów neuroektodermalnych i nerwiakowłókniaków obwodowych. Guzy ujemne pod względem HBA71 obejmowały nerwiaki niedojrzałe (0 z 24), czerniaki (0 z 13), nerwiaka niedojrzałego esthesioneuroblastoma, drobnokomórkowe kostniakomięsaki (0 z 2), złośliwy ectomesenchymoma, desmoplastic SRCT (0 z 5) i medulloblastoma (0 z 5). Niejednorodną ekspresję barwienia immunologicznego HBA71 stwierdzono w niektórych embrionalnych embrionalnych mięsakach prążkowanokomórkowych (3 z 14) i gwiaździakach (4 z 7) oraz w kilku guzach neuroendokrynnych (4 z 7). guzach neuroendokrynnych (4 z 26), rakach (3 z 94) i chłoniakach (6 z 30). Ponieważ mięsaki Ewinga są konsekwentnie HBA71 dodatnie, autorzy poszukiwali dla antygenowo dodatnich normalnych komórek, które mogą reprezentować prekursory tych nowotworów; jednak żaden oczywisty kandydat na nieuchwytną komórkę pochodzenia dla mięsaka Ewinga Ewinga nie został zidentyfikowany w badanych normalnych tkankach płodowych. Ich wyniki wskazują, że HBA71 jest wysoce ograniczonym antygenem powierzchniowym komórek mięsaka Ewinga mięsaków Ewinga i prymitywnych guzów neuroektodermalnych, a immunohistochemia wykorzystująca to przeciwciało może mieć wartość w diagnostyce różnicowej wybranych małych guzów okrągłokomórkowych w dzieciństwie i okresie dojrzewania. --- Opisano dwa przypadki pozakostnego mięsaka Ewinga/obwodowego guza neuroektodermalnego powstające w nietypowych, powierzchownych miejscach. Jeden guz dotyczył ściany pochwy u 35-letniej kobiety, a drugi nowotwór powstał w skórze właściwej sromu u 28-letniej kobiety. sromu u 28-letniej kobiety. Guzy wykazywały charakterystyczne charakterystyczne cechy mikroskopowe mięsaka Ewinga/obwodowego guza neuroektodermalnego z guzkowymi monotonnymi rozrostami niezróżnicowanych, małych, okrągłych, hiperchromatycznych komórek o niskim indeksie mitotycznym. Rzadkie formacje przypominające rozetę były widoczne tylko w nowotworze sromu. Guzy wykazywały intensywną immunoreaktywność w błoniastym wzorze dla CD99, glikoproteiny powierzchniowej komórki kodowanej przez gen MIC2. Genetycznie, guzy wyrażały chimeryczny transkrypt EWS/FLI-1 EWS/FLI-1, pochodzący z translokacji chromosomalnej t(11;22)(q24;q12). translokacji. Obaj pacjenci mieli zlokalizowaną chorobę leczoną szerokim wycięciem miejscowym wycięcie; jeden otrzymał pooperacyjną chemioterapię, a drugi chemioterapię i radioterapię. chemioterapię i radioterapię. Do chwili obecnej, 18 i 19 miesięcy po diagnozie, żaden z pacjentów nie miał klinicznych dowodów na miejscowy nawrót lub przerzuty. Według naszej wiedzy są to pierwsze zgłoszone przypadki mięsaka Ewinga pochwy i sromu. Ewinga/obwodowego guza neuroektodermalnego, potwierdzone molekularną analizą genetyczną w literaturze angielskiej. w literaturze anglojęzycznej. --- Mięsak Ewinga jest trzecim najczęściej występującym mięsakiem u dzieci i młodych dorosłych. Jego charakterystyczna rearanżacja chromosomalna powoduje powstanie chimerycznego czynnika transkrypcyjnego EWSR1-ETS czynnik transkrypcyjny. Wtórne zmiany genetyczne są bardzo częste. Ekspresja błonowa ekspresja CD99 jest obserwowana w prawie wszystkich guzach. Przedstawiamy 2 nietypowe wyniki badań cytogenetycznych cytogenetyczne w dziecięcym mięsaku Ewinga, insercję genu MIC2 kodującego CD99 z Xp do 10p i submikroskopową delecję dobrze znanego genu supresorowego nowotworu guza KLF6. Ten ostatni nie został wcześniej opisany w nowotworach pediatrycznych. nowotworach dziecięcych. Omówiono molekularne szlaki nowotworzenia i złożoność genetyczną nowotworów. w nowotworach. --- Cząsteczka powierzchniowa leukocytów CD99 jest integralną glikoproteiną błonową kodowaną przez gen przez gen E2/MIC2. Cząsteczka ta ulega szerokiej ekspresji na komórkach układu krwiotwórczego i wykazuje dwie formy powierzchniowe, długą formę 32 kDa i krótką formę 28 kDa. krótką o masie 28 kDa. Chociaż pełna funkcja cząsteczki CD99 jest niejasna, została zgłoszona jako zaangażowana w regulację adhezji komórek, migracji, i apoptozy. W związku z tym, kilka przeciwciał monoklonalnych CD99 (MAbs) zostało do badań biochemicznych i funkcjonalnych cząsteczki CD99. W W niniejszym badaniu wytworzono dwa MAbs CD99, MT99/1 i MT99/2. MAbs rozpoznawały różne epitopy cząsteczki CD99. MAb MT99/1, ale nie MT99/2, była odpowiednia do charakterystyki biochemicznej. Wiązanie MAb MT99/1 z jej epitopem epitopem prowadziło do indukcji adhezji i apoptozy komórek. Wygenerowane MAb mogą być wykorzystane do przyszłych badań funkcji i mechanizmu cząsteczki CD99, w tym jej roli w układzie odpornościowym i mogą mieć zastosowanie w diagnostyce i leczeniu nowotworów. diagnostyce i leczeniu nowotworów. --- CD99, produkt genu MIC2, wykazuje specyficzny dla erytroidów polimorfizm ilościowy skoregowany z polimorfizmem genu grupy krwi XG. polimorfizm skoregowany z polimorfizmem genu grupy krwi XG. Jako wstępne badanie tego zjawiska, ludzkie rekombinowane białka XG i CD99 ulegały ekspresji w mysich komórkach RAG i były analizowane za pomocą cytometrii przepływowej. Oba białka były wyrażane niezależnie i na podobnym poziomie w pojedynczych i podwójnych transfektantach. transfektantach. Immunoprecypitacja i analiza Western blot przy użyciu mysich przeciwciał monoklonalnych przeciwciał monoklonalnych NBL-1 i 12E7, ujawniły gatunki 26 kd (XG) i 32 kd (CD99), odpowiednio. Wykryto również przypuszczalny wewnątrzkomórkowy prekursor 28-kd CD99, podobnie jak wykryty, podobnie jak gatunek 26-kd po leczeniu neuraminidazą komórek z ekspresją komórek z ekspresją CD99. Brak dowodów na asocjację lub tworzenie kompleksów między XG i CD99, ani na transfekowanych komórkach RAG, ani na ludzkich erytrocytach. ludzkich erytrocytach. Wyniki te zostały potwierdzone przy użyciu hybryd somatycznych między pojedynczymi transfekantami. Odkrycia te sugerują, że fenotypowy związek między XG i CD99 jest w większości regulowany na poziomie transkrypcyjnym, ale formalnie nie wykluczają efektu potranskrypcyjnego. Badania nad tkankową tkankowej ekspresji XG wykazały, że powierzchniowa ekspresja białka XG nie mogła zostać przywrócona w somatycznych hybrydach między liniami komórek limfoblastoidalnych B od osób Xg(a+) i fibroblastami (RAG) lub komórkami erytroidalnymi (MEL). ANALIZA RT-PCR transkryptów ujawniła istnienie mRNA XG w każdej linii komórkowej linii komórkowej, co sugeruje, że tkankowo-specyficzna regulacja ekspresji XG zachodzi albo na ilościowym poziomie transkrypcji, albo jest zdarzeniem posttranskrypcyjnym. posttranskrypcyjnym. Poprzez analizę Northern blot, transkrypty XG zostały wykryto w tkankach erytroidalnych i kilku tkankach nieerytroidalnych. (Blood. 2000;95:1819-1826) --- CD99 jest transmembranową glikoproteiną o masie 32 kDa, kodowaną przez gen MIC2. Nasze badanie zostało przeprowadzone w celu zbadania roli CD99 w progresji nowotworu klasycznego chłoniaka Hodgkina (cHL). Tutaj wykazaliśmy, że białko CD99 o niskiej ekspresji w liniach komórkowych cHL i pierwotnych przypadkach cHL koreluje z niedoborem ekspresją pozytywnej domeny regulatorowej 1 (PRDM1/BLIMP1). Ponadto linie komórkowe cHL wykazywały wysoki poziom ekspresji miR-9. Ustaliliśmy, że CD99 indukowała ekspresję czynnika transkrypcyjnego PRDM1, głównego regulatora różnicowania komórek plazmatycznych. regulatora różnicowania komórek plazmatycznych, który jest również celem dla miR-9. Rzeczywiście, zahamowanie miR-9 również wywołało wzrost ekspresji PRDM1. Co więcej, nadekspresja CD99 skutkowała w zmienionych cechach wzrostu i reorganizacji cytoszkieletu aktynowego. Ponieważ regulacja CD99 doprowadziła do zmniejszenia markerów diagnostycznych cHL CD30 i CD15 oraz wzrost markera różnicowania komórek plazmatycznych CD38 i przywrócenie komórek B PAX5, CD79α i CD19, sugerujemy, że obniżona regulacja CD99 prowadzi do zapobieganie różnicowaniu komórek plazmatycznych w komórkach Hodgkin/Reed-Sternberg (H/RS) komórek. Co więcej, dane te wskazują, że CD99 może kontrolować ekspresję miR-9, który jest bezpośrednio ukierunkowany na PRDM1. W sumie wyniki te ujawniają CD99-miR-9-PRDM1 w limfomagenezie cHL i sugerują, że regulację w górę CD99 w komórkach H/RS indukuje końcowe różnicowanie komórek B, co może zapewnić nowe strategie terapeutyczne dla cHL. --- W naszych zapasach przeciwciał monoklonalnych (MAb) przygotowanych przeciwko antygenom komórek BHK-21 antygenom, dwa (#11875 i 28276) rozpoznały polipeptyd 21-kDa (określany jako VAP21), który jest skutecznie włączany do wirionu wścieklizny. Używając tych MAbs, wyizolowaliśmy klony cDNA, które kodowały polipeptyd o długości 144 aminokwasów z naszej biblioteki cDNA komórek BHK-21. W oparciu o następujące dowody, cDNA zostało koduje sekwencję pełnej długości antygenu VAP21: i) ekspresja cDNA w komórkach zwierzęcych skutkowała cDNA w komórkach zwierzęcych skutkowała wytworzeniem polipeptydu rozpoznawanego przez dwie przez dwie MAbs, a jego ruchliwość elektroforetyczna była taka sama jak autentycznego antygenu antygenu VAP21; oraz ii) immunizacja produktami z transfekowanych cDNA komórek E. coli powodowała u królików powstanie swoistych przeciwciał, które rozpoznawały polipeptyd 21-kDa w wirionie. Na podstawie wydedukowanej sekwencji aminokwasowej sugeruje się, że antygen że antygen VAP21 ma strukturę molekularną białka transbłonowego typu I zawierające charakterystyczne regiony bogate w prolinę i glicynę w swojej ektodomeny. Poszukiwania homologii doprowadziły do znalezienia homologicznych sekwencji (całkowicie około 40% homologii) w produkcie ludzkiego genu MIC2 (CD99; 32-kDa) limfocytów T limfocytów T. Wyniki te sugerują, że antygen VAP21 w wirionie wścieklizny jest komórkowym białkiem transmembranowym związanym z CD99. --- CD99, białko transbłonowe kodowane przez gen MIC2, bierze udział w wielu zdarzenia komórkowe, w tym adhezję i migrację komórek, apoptozę, różnicowanie komórek różnicowanie i regulację transportu białek w warunkach fizjologicznych lub patologicznych. patologicznych. W kostniakomięsaku CD99 ulega ekspresji na niskim poziomie i funkcjonuje jako supresor nowotworu. Białko o pełnej długości (CD99wt) i krótka forma krótka forma zawierająca delecję w domenie wewnątrzcytoplazmatycznej (CD99sh) zostały zostały powiązane z różnymi wynikami funkcjonalnymi w odniesieniu do złośliwości guza. złośliwości guza. W tym badaniu szczególnie ocenialiśmy modulację kontaktów komórka-komórka kontaktów komórka-komórka, reorganizację cytoszkieletu aktynowego i modulację szlaków sygnalizacyjnych poprzez porównanie komórek kostniakomięsaka charakteryzujących się różnymi zdolnościami przerzutowania i ekspresją CD99, aby zidentyfikować mechanizmy molekularne odpowiedzialne za przerzuty. za przerzuty. Nasze dane wskazują, że wymuszona ekspresja CD99wt indukuje rekrutację N-kadheryny i β-kateniny do połączeń adhezyjnych. Ponadto, transfekcja CD99wt hamuje ekspresję kilku cząsteczek kluczowych dla przebudowy cytoszkieletu aktynowego, takich jak ACTR2, ARPC1A, kinaza białkowa 2 (ROCK2) związana z Rho, zawierająca zwiniętą cewkę, jak również ezrin, członek rodziny ezrin/radixin/moesin, który został wyraźnie powiązany z progresją nowotworu i przerzutami z progresją nowotworu i przerzutami w kostniakomięsaku. Badania funkcjonalne wskazują na ROCK2 jako kluczowy wewnątrzkomórkowy mediator regulujący migrację kostniakomięsaka. migrację kostniakomięsaka. Utrzymując c-Src w nieaktywnej konformacji, CD99wt hamuje sygnalizację ROCK2, co prowadzi do zmniejszenia ezryny w błonie komórkowej. podczas gdy N-kadheryna i β-katenina przemieszczają się do błony plazmatycznej i działają jako główne mosty molekularne dla cytoszkieletu aktynowego. Podsumowując, proponujemy że ponowna ekspresja CD99wt, która jest ogólnie obecna w osteoblastach, ale ale utracona w kostniakomięsaku, poprzez hamowanie aktywności c-Src i ROCK2, udaje się zwiększyć siłę kontaktu i reaktywować sygnały zatrzymania migracji, które przeciwdziałają dominującemu działaniu promigracyjnemu ezryny w komórkach kostniakomięsaka. --- Przedstawiamy rzadki przypadek mięsaka Ewinga (ES) / pierwotnego guza neuroektodermalnego (PNET) (PNET) powstającego w nadnerczu. 17-letnia Japonka zgłosiła się z z bólem w lewej górnej części brzucha i wysoką gorączką. Tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny rezonans magnetyczny ujawniły guz o wymiarach 15 × 10 cm zastępujący nadnercze. Przedoperacyjnie rozpoznano raka kory nadnercza. Wykonano resekcję guza. guza. Ostateczną diagnozę ES/PNET postawiono na podstawie immunohistochemicznego badania molekularnego badanie molekularne z dodatnim barwieniem dla produktu genu MIC2 (CD99) i punktu przerwania mięsaka Ewinga. mięsaka Ewinga (EWSR1). Miejscowy nawrót zaobserwowano miesiąc po operacji. Pacjent był następnie leczony chemioterapią ogólnoustrojową i miejscową radioterapią.
Czy CD99 jest kodowany przez gen MIC2?
CD99 jest glikoproteiną transmembranową o masie 32 kDa, kodowaną przez gen MIC2