Zespół Lyncha lub dziedziczny rak jelita grubego niezwiązany z polipowatością (HNPCC) jest chorobą dziedziczoną autosomalnie dominująco. jest chorobą dziedziczoną autosomalnie dominująco, stanowiącą około 1-5% wszystkich przypadków raka jelita grubego. przypadków raka jelita grubego. Ze względu na brak patognomonicznych markerów morfologicznych lub biomolekularnych lub biomolekularnych, HNPCC tradycyjnie stwarza wyjątkowe problemy zarówno dla klinicystów, jak i genetyków. genetyków, zarówno w zakresie diagnostyki, jak i postępowania klinicznego. Ostatnio, nowy wgląd w patogenezę tego zespołu został zapewniony przez identyfikację jego podłoża molekularnego. W rodzinach HNPCC mutacje germinalne w jednym z czterech genów kodujących germinalnych w którymkolwiek z czterech genów kodujących białka wyspecjalizowanego systemu naprawy DNA, naprawy naprawy niedopasowań, predysponują do rozwoju raka. Mutacje w genach naprawy niedopasowania prowadzą do ogólnego wzrostu wskaźnika mutacji i są związane z fenotypem niestabilności długości mikromacierzy. fenotypem niestabilności długości loci mikrosatelitarnych. Niniejszy raport podsumowuje kliniczno-patologiczne aspekty HNPCC i dokonuje przeglądu najnowszych molekularnych i biochemicznych. --- Mutacje genów supresorowych nowotworów, niedopasowanego systemu naprawy DNA i receptora receptora TGF-beta-II są głównymi przyczynami wyższego ryzyka raka jelita grubego. raka jelita grubego. Wśród mutacji genu Ape, które charakteryzują kliniczną manifestację rodzinnej polipowatości kliniczną polipowatości rodzinnej (FAP), dominują mutacje punktowe które tworzą nowe kodony stop lub powstają w wyniku delecji lub insercji nukleotydów nukleotydów powodujących przesunięcia ramki. Ponieważ miejsce wiązania beta-kateniny jest zlokalizowane w C-końcu białka Ape, zakłócenia skutkują utratą transferu sygnału komórkowego w wyniku jego utraty. W konsekwencji, interakcje zwykle utworzonego kompleksu Ape-beta-katenina z cytoszkieletem i systemem kadheryn w błonie plazmatycznej, jak również translokacja beta-kateniny do jądra nie może być realizowana. do jądra. Mutacje w genach niedopasowanego systemu naprawy DNA i receptora TGF-beta-II, głównych defektów HNPCC (dziedziczny niepolipowaty rak jelita grubego). (dziedziczny rak jelita grubego niezwiązany z polipowatością), są identyfikowane wyłącznie w sekwencjach mikrosatelitów. sekwencjach mikrosatelitów. Ponieważ większość mutacji genu Apc jest również jest również zlokalizowana w powtarzalnych motywach, nawet w wyspach CpG, pierwotne zaburzenia mają w metylacji genów powodujących mutacje germinalne i somatyczne. mutacje. Ogólnie rzecz biorąc, w tej kaskadzie biorą udział złożone reakcje genezy raka jelita grubego. Fakt ten wyjaśnia stosunkowo późną kliniczną kliniczną choroby i oferuje możliwość identyfikacji nosicieli ze zwiększonym ryzykiem rozwoju raka jelita grubego w celu włączenia ich do programu ich do programu kontroli i medycyny prewencyjnej. Oprócz znanego leczenia chirurgicznego i cytostatycznego, znaczenie terapeutyczne zyskują inhibitory syntezy prostaglandyn. znaczenie terapeutyczne. Rakotwórczość może być skutecznie hamowana przez hamowanie indukcji COX-2 (cyklooksygenazy-2). Brak jest doświadczenia klinicznego w celu podjęcia decyzji, czy wysoki poziom maślanu w jelicie w jelicie grubym może opóźniać raka jelita grubego.
Który system naprawy DNA jest zaangażowany w HNPCC?
W rodzinach HNPCC mutacje germinalne w którymkolwiek z czterech genów kodujących białka wyspecjalizowanego systemu naprawy DNA, naprawy niedopasowania, predysponują do rozwoju raka.