Zbadaliśmy wpływ celowania w regulatory mitotyczne kinazy aurora A i B w pediatrycznej ostrej białaczce limfoblastycznej (ALL) i ostrej białaczce szpikowej (AML). Poziomy ekspresji białka Aurora w próbkach pacjentów pediatrycznych z ALL i AML określono metodą western blot i odwrotnej fazy. Obie kinazy uległy nadekspresji u pacjentów z ALL i AML (P<0,0002), zwłaszcza w E2A-PBX1 (P<0,002), w porównaniu z normalnymi komórkami jednojądrzastymi szpiku kostnego. komórkami jednojądrzastymi szpiku kostnego. Ekspresja kinazy Aurora została wyciszona w białaczkowych liniach komórkowych przy użyciu krótkich spinek do włosów RNA i zablokowanych antagonistów mRNA opartych na kwasach nukleinowych. Wyciszenie kinazy Aurora B spowodowało zatrzymanie proliferacji i apoptozę, podczas gdy knockdown aurory A nie powodowała lub powodowała jedynie niewielkie opóźnienie wzrostu. Większość testowanych linii komórkowych była wysoce wrażliwe na selektywny inhibitor AURKB barasertib-hydroksychinazolina-pirazol-anilid (AZD1152-HQPA) w zakresie nanomolarnym. zakres, jak przetestowano za pomocą MTS (3-(4,5-dimetylotiazol-2-ylo)-5-(3-karboksymetoksyfenylo)-2-(4-sulfofenylo)-2H-tetrazolium) test. Ale co najważniejsze, pierwotne komórki ALL z wysoką ekspresją białka aurora B szczególnie E2A-PBX1-dodatnie, były również wrażliwe. We wczesnych badaniach klinicznych AML obserwuje się wyraźne odpowiedzi na barasertyb. Tutaj my pokazujemy, że hamowanie aurory B, bardziej niż aurory A, ma działanie antyproliferacyjne i proapoptotyczny wpływ na komórki ostrej białaczki, wskazując, że szczególnie celowanie w aurorę B może zaoferować nową strategię leczenia dziecięcej ALL i AML. --- Mechanizm, dzięki któremu komórki decydują się pominąć mitozę, aby stać się poliploidalnymi, jest w dużej mierze w dużej mierze niezdefiniowany. Wykorzystaliśmy tutaj ekran oparty na obrazie o wysokiej zawartości, aby zidentyfikować sond drobnocząsteczkowych, które indukują poliploidyzację komórek białaczki megakariocytowej i służą jako perturbageny pomagające zrozumieć ten proces. Nasze badanie wskazuje na pięć sieci kinaz, które regulują proces poliploidyzacji. Co więcej, odkryliśmy, że dimetylofasudil (diMF, H-1152P) selektywnie zwiększał poliploidyzację, ekspresję markerów powierzchniowych dojrzałych komórek i apoptozę złośliwych megakariocytów. złośliwych megakariocytów. Zintegrowane podejście do identyfikacji celu wykorzystujące proteomiczne i shRNA ujawniło, że głównym celem diMF jest Aurora kinaza A (AURKA). Stwierdziliśmy ponadto, że MLN8237 (Alisertib), selektywny inhibitor inhibitor AURKA, indukował poliploidyzację i ekspresję dojrzałych markerów megakariocytów markerów megakariocytów w blastach ostrej białaczki megakariocytowej (AMKL) oraz wykazywał silną aktywność przeciw AMKL in vivo. Nasze odkrycia stanowią uzasadnienie dla badań klinicznych MLN8237 i innych induktorów poliploidyzacji i różnicowania AMKL. różnicowania w AMKL. --- CEL: Kinaza Aurora A (AAK) jest kluczowym regulatorem mitozy i celem rozwoju leków przeciwnowotworowych. rozwoju leków przeciwnowotworowych. W tym badaniu fazy I zbadano bezpieczeństwo, farmakokinetykę i farmakodynamikę MLN8237 (alisertib), badanego, doustnego, selektywnego badanego, doustnego, selektywnego inhibitora AAK u 59 dorosłych z zaawansowanymi guzami litymi. guzy. PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Pacjenci otrzymywali MLN8237 raz dziennie lub dwa razy dziennie przez 7, 14 lub 21 kolejnych dni, po których następowało 14 dni rekonwalescencji, w cyklach 21-, 28- lub 35-dniowych. cyklach. Toksyczność ograniczająca dawkę (DLT) i maksymalna tolerowana dawka (MTD) dla dla schematów 7- i 21-dniowych. Parametry farmakokinetyczne zostały uzyskano z profili stężenia w osoczu w czasie. Oceniono hamowanie AAK w biopsjach skóry i w biopsjach skóry i guza oraz oceniono aktywność przeciwnowotworową. WYNIKI: Neutropenia i zapalenie jamy ustnej były najczęstszymi DLT. MTD dla 7- i 21-dniowych schematów wynosiła 50 mg dwa razy na dobę i 50 mg raz na dobę, odpowiednio. Wchłanianie MLN8237 było szybkie (mediana czasu do maksymalnego stężenia, 2 godziny). Średni końcowy okres półtrwania wynosił około 19 godzin. W stanie stacjonarnym, farmakodynamicznym wykazano akumulację komórek mitotycznych i apoptotycznych i apoptotycznych w skórze oraz związany z ekspozycją wzrost liczby komórek mitotycznych z charakterystycznym wrzecionem i chromosomami. charakterystycznym wrzecionem i nieprawidłowościami chromosomalnymi w próbkach guza, wspierając hamowanie AAK przez MLN8237. Zaobserwowano stabilną chorobę, która była i była trwała przy powtarzanych cyklach leczenia, podawanych przez 6 miesięcy, u 6 pacjentów, bez znaczącej skumulowanej toksyczności. WNIOSKI: Zalecana dawka MLN8237 w fazie II wynosi 50 mg dwa razy na dobę w schemacie w schemacie 7-dniowym, która jest poddawana dalszej ocenie w różnych nowotworach złośliwych, w tym w badaniu fazy III w chłoniaku z obwodowych komórek T. --- Nowe terapie są pilnie potrzebne, aby poprawić wyniki kliniczne pacjentów z ostrą białaczką szpikową (AML). z ostrą białaczką szpikową (AML). Badany lek alisertib (MLN8237) jest nowym inhibitorem kinazy Aurora A badanym w wielu badaniach fazy I i II. badaniach. Zbadaliśmy przedkliniczną skuteczność i farmakodynamikę alisertibu w liniach komórkowych AML, pierwotnych komórkach AML i mysich modelach AML. Tutaj że alisertib zaburzał żywotność komórek, zmniejszał przeżywalność klonogenną, indukował ekspresję celów FOXO3a p27 i BIM oraz wywoływał apoptozę. A związek między ekspresją Aurory A a wrażliwością na ara-C, sugerując, że hamowanie Aurory A może być obiecującą strategią zwiększania skuteczności ara-C. skuteczności ara-C. W związku z tym alisertib znacząco nasilał przeciwbiałaczkowe działanie aktywność przeciwbiałaczkową ara-C zarówno w liniach komórkowych AML, jak i pierwotnych blastach. Ukierunkowane nokautowanie FOXO3a znacząco osłabiło proapoptotyczne działanie kombinacji kombinacji alisertib/ara-C, wskazując, że jest to ważny regulator wrażliwości na te środki. Badania in vivo wykazały, że alisertib znacząco zwiększał skuteczność ara-C bez wpływu na jego profil profil farmakokinetyczny i prowadził do indukcji p27 i BIM. Nasze zbiorcze dane wskazują, że celowanie w Aurorę A za pomocą alisertibu stanowi nowe podejście w celu zwiększenia skuteczności ara-C, co uzasadnia dalsze badania. --- Kinazy Aurora (kinazy serynowo-treoninowe) zostały odkryte w 1995 roku podczas badań zmutowanych alleli związanych z nieprawidłowym tworzeniem biegunów wrzeciona u Drosophila melanogaster. Wkrótce stały się one przedmiotem szczególnej uwagi ze względu na ich znaczenie w biologii człowieka i związek z rakiem. Kinazy aurora są niezbędne do podziału komórek i są aktywne głównie podczas mitozy. Po ich identyfikacji jako potencjalnych celów chemioterapii nowotworów, odkryto wiele inhibitorów kinazy Aurora, które są obecnie w fazie rozwoju. rozwoju. Tryby wiązania inhibitorów kinazy Aurora z kinazami Aurora dzielą specyficzne wiązania wodorowe między rdzeniem inhibitora a tylną kością regionu zawiasu kinazy, podczas gdy inne części cząsteczek mogą wskazywać na różne części miejsca aktywnego poprzez niekowalencyjne interakcje. Obecnie istnieje około 30 inhibitorów kinazy Aurora na różnych etapach rozwoju przedklinicznego i klinicznego. klinicznych. Niniejszy przegląd podsumowuje charakterystykę i status inhibitorów kinazy Aurora w badaniach przedklinicznych, I i II fazy badań klinicznych, ze szczególnym uwzględnieniem mechanizmów działania i oporności na te obiecujące środki przeciwnowotworowe. Omawiamy również ważność kinaz Aurora jako celów cele onkologiczne, toksyczność on/off-target i inne ważne aspekty ogólnych wyników klinicznych i przyszłości inhibitorów kinazy Aurora. --- Wstęp: Gruczolakoraki górnego odcinka przewodu pokarmowego (UGC) słabo reagują na obecne schematy chemioterapii. obecne schematy chemioterapii. Autorzy i inni już wcześniej zgłaszali częstą amplifikację genu kinazy Aurora A (AURKA) oraz nadekspresję mRNA i białka nadekspresję mRNA i białka w UGC. Celem obecnego badania było określenie potencjału terapeutycznego alisertibu (MLN8237) w monoterapii i w skojarzeniu z docetakselem w połączeniu z docetakselem w UGC. METODY: Po leczeniu alisertibem i/lub docetakselem, przeżywalność komórek klonogennych przeżywalność, analizy cyklu komórkowego, analizy Western blot i wzrost ksenoprzeszczepu guza przeprowadzono w celu pomiaru przeżywalności komórek, progresji cyklu komórkowego, ekspresji białek apoptotycznych i objętości ksenoprzeszczepu guza. WYNIKI: Przy użyciu linii komórkowych AGS, FLO-1 i OE33 UGC, które mają konstytutywną nadekspresję AURKA i zmienny status białka nowotworowego 53 (p53), znacznie zwiększone hamowanie przeżycia komórek nowotworowych zaobserwowano za pomocą leczenie alisertibem i docetakselem w skojarzeniu (P < .001), w porównaniu z terapiami pojedynczymi lekami. Analizy cyklu komórkowego po 48 godzinach leczenia alisertibem, spowodowały znaczny wzrost odsetka poliploidii w komórkach UGC (P < .01), który został dodatkowo wzmocniony przez docetaksel (P < .001). Ponadto Ponadto, wzrost odsetka komórek w fazie sub-G1 obserwowany w przypadku alisertibem (P < .01) był znacząco zwiększony podczas leczenia skojarzonego (P < .001). Analiza Western blot wykazała wyższą indukcję ekspresji białka rozszczepionej kaspazy 3 w leczeniu skojarzonym w porównaniu z leczeniem pojedynczym lekiem leczenie. Ponadto, modele ksenograftów komórkowych FLO-1 i OE33 wykazały zwiększoną aktywność przeciwnowotworową dla kombinacji alisertibu i docetakselu w porównaniu z leczeniem pojedynczym lekiem (P < .001). WNIOSKI: Obecne badanie wykazało, że alisertib w połączeniu z docetakselem może pośredniczyć w lepszym wyniku terapeutycznym w liniach komórkowych UGC. --- CEL: Kinaza Aurora A (AAK) ulega nadekspresji w agresywnych chłoniakach i może korelować z bardziej histologicznie agresywnymi postaciami choroby. korelować z bardziej histologicznie agresywnymi formami choroby. W związku z tym zaprojektowaliśmy badanie fazy II alisertibu, selektywnego inhibitora AAK, u pacjentów z nawrotowymi i opornymi na leczenie agresywnymi chłoniakami nieziarniczymi. PACJENCI I METODY: Pacjenci w wieku ≥ 18 lat kwalifikowali się do badania, jeśli mieli nawrót lub opornego na leczenie chłoniaka rozlanego z dużych komórek B (DLBCL), chłoniaka z komórek płaszcza (MCL), chłoniaka grudkowego, chłoniaka Burkitta lub chłoniaka T-komórkowego. chłoniaka. Alisertib podawano doustnie w dawce 50 mg dwa razy na dobę przez 7 dni w 21-dniowych cyklach. 21-dniowych cyklach. WYNIKI: Do badania włączono 48 pacjentów. Histologie obejmowały DLBCL (n = 21), MCL (n = 13), chłoniaka z obwodowych komórek T (n = 8), transformowanego chłoniaka grudkowego (n = 5) i Burkitta (n = 1). Najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi stopnia 3 do 4 były neutropenia (63%), leukopenia (54%), niedokrwistość (35%), małopłytkowość (33%), zapalenie jamy ustnej (15%), gorączkowa neutropenia (13%) i zmęczenie (6%). Cztery zgony podczas badania przypisano postępującemu chłoniakowi nieziarniczemu (n = 2), sepsą związaną z leczeniem (n = 1) i nieznaną przyczyną (n = 1). Ogólny odsetek odpowiedzi wynosił 27%, w tym odpowiedzi u trzech z 21 pacjentów z DLBCL, trzech z 13 z MCL, jednego z jednego z chłoniakiem Burkitta, dwóch z pięciu z transformowanym chłoniakiem grudkowym i czterech z ośmiu pacjentów z chłoniakiem z komórek T chłoniaka. Stężenie minimalne alisertibu w stanie stacjonarnym (n = 25) wykazało oczekiwaną zmienność farmakokinetyczną. oczekiwaną zmienność farmakokinetyczną, z tendencją do częstszego występowania działań niepożądanych związanych ze zmniejszeniem dawki przy wyższych stężeniach minimalnych. Analiza dla amplifikacji genu AAK i całkowitego białka AAK nie wykazała różnic między histologicznymi ani korelacji z odpowiedzią kliniczną. WNIOSEK: Nowy inhibitor AAK, alisertib, wydaje się być klinicznie aktywny zarówno w agresywnych chłoniakach B-, jak i T-komórkowych. i T-komórkowych chłoniakach agresywnych. Na podstawie tych wyników, potwierdzające rozpoczęto potwierdzające badania nad pojedynczym lekiem i badania skojarzone. --- Kostniakomięsak, najczęstszy złośliwy nowotwór kości w dzieciństwie, jest pierwotnym mięsakiem kości o wysokim stopniu złośliwości. pierwotnym mięsakiem kości, który występuje głównie w okresie dojrzewania. Standardowe leczenie składa się z zabiegu chirurgicznego w połączeniu z wielolekowymi schematami chemioterapii. Rozwój i zatwierdzenie imatynibu w leczeniu ostrej białaczki limfoblastycznej z dodatnim chromosomem Philadelphia. ostrej białaczki limfoblastycznej u dzieci oraz w pełni ludzkiego przeciwciała monoklonalnego, anty-GD2, jako część terapii immunologicznej dla pacjentów z neuroblastomą wysokiego ryzyka ustanowiły precedens dla stosowania inhibitorów celowanych wraz ze standardowymi schematami chemioterapii. chemioterapią. Jednak niewiele testowanych leków celowanych osiągnęło tradycyjne kliniczne punkty końcowe dla kostniakomięsaka. Wiele leków biologicznych biologicznych wykazujących odpowiedź przeciwnowotworową w badaniach przedklinicznych i we wczesnej fazie klinicznej klinicznej nie osiągnęło progów odpowiedzi, aby uzasadnić randomizowane badania z udziałem dużej liczby pacjentów. Rozwój terapii celowanych pediatrycznych pozostaje znaczącym wyzwaniem. Aby pomóc w ustaleniu priorytetów nowych leków do badań klinicznych, Pediatryczny Program Badań Przedklinicznych (PPTP) (PPTP) opracował niezawodne i solidne przedkliniczne modele nowotworów pediatrycznych w celu szybko badać środki pod kątem aktywności w wielu nowotworach wieku dziecięcego i ustalać parametrów farmakologicznych i skutecznych stężeń leków do badań klinicznych. badań klinicznych. W tym artykule przeanalizowano szereg standardowych i nowych leków, które które zostały ocenione przez PPTP, i omawiamy przedkliniczne i kliniczne przedkliniczne i kliniczne w leczeniu kostniakomięsaka. Ponadto wykazujemy że aby osiągnąć sukces kliniczny w leczeniu mięsaka kościopochodnego, konieczne jest przeznaczenie środków na odkrywanie i rozwój leków opartych na hipotezach. są potrzebne do osiągnięcia sukcesów klinicznych w poszukiwaniu nowych terapii tej choroby dziecięcej. choroby pediatrycznej. --- Chłoniaki z obwodowych komórek T (PTCL) stanowią zróżnicowaną grupę chorób limfoproliferacyjnych, które mają wspólny mianownik w postaci ogólnie złego rokowania. limfoproliferacyjnych, których wspólnym mianownikiem jest ogólnie złe rokowanie, z kilkoma wyjątkami. wyjątkami. W tym artykule autorzy dokonują przeglądu obecnych standardowych metod leczenia podejścia do leczenia PTCL, rolę przeszczepu komórek macierzystych/szpiku kostnego przeszczepu komórek macierzystych/szpiku kostnego oraz aktualnych osiągnięć w zakresie nowych terapii celowanych. --- Chłoniaki z obwodowych komórek T (PTCL) stanowią zróżnicowaną grupę rzadkich chłoniaków nieziarniczych (NHL). chłoniaków nieziarniczych (NHL), które mają złe rokowanie i wymagają skutecznych terapii. terapii. Alisertib (MLN8237), badany lek hamujący kinazę Aurora A Ser/Thr wykazał aktywność u pacjentów z PTCL. Tutaj wykazujemy, że aurora A i B wykazują wysoką ekspresję w liniach komórkowych chłoniaka T-komórkowego. W PTCL aurora A była dodatnia w 3 z 24 próbek i ulegała koekspresji z aurorą B. Aurora B była dodatnia w 3 z 24 próbek. Aurora B była dodatnia w komórkach nowotworowych w 22 z 32 próbek. Spośród podtypów PTCL, aurora B ulegała nadekspresji w PTCL (NOS) [73%], T-NHL [100%], ALCL (Alk-Neg) [100%] i AITL [100%]. Leczenie MLN8237 hamowało proliferację komórek PTCL w komórkach CRL-2396 i TIB-48 z IC50 wynoszącym 80-100nM. MLN8237 indukował endo-reduplikację w sposób zależny od dawki i czasu w liniach komórkowych PTCL prowadząc do apoptozy wykazanej za pomocą cytometrii przepływowej i delecji PARP w stężeniach osiąganych we wczesnej fazie badań klinicznych. Co więcej, hamowanie fosforylacji HisH3 i aurory A było zależne od dawki i silnie skorelowane z endo-reduplikacją. Dane te stanowią solidne uzasadnienie dla inhibicji aurory w PTCL jako metody terapeutycznej i uzasadniają ocenę w badaniach klinicznych. oceny.
Hamowanie którego enzymu jest mechanizmem działania alisertibu?
Alisertib (MLN8237) jest selektywnym inhibitorem kinazy Aurora, który działa poprzez zakłócanie organizacji wrzeciona i wyrównanie chromosomów podczas mitozy. Został on przetestowany u pacjentów z rakiem żołądka, rakiem piersi, nawrotowymi i opornymi na leczenie agresywnymi chłoniakami nieziarniczymi z komórek B i T, nabłonkowym rakiem jajnika, jajowodu i pierwotnym rakiem otrzewnej.