Para FasL-Fas jest ogólnym mediatorem śmierci, którego aktywowane sygnały prowadzą do aktywacji kaspazy-8 i apoptozy w dorosłych hepatocytach. Tłumienie aktywacji aktywacji kaspazy-8 i śmierci komórki jest mechanizmem ochronnym modulowanym przez FLICE-Like Inhibitory Protein (FLIP). Chociaż czynnik wzrostu hepatocytów (HGF) i jego receptor Met pośredniczą w przeżyciu komórek w rozwijających się wątrobach, mechanizmy molekularne zaangażowane w ten proces są słabo poznane. Pokazujemy tutaj, że aktywacja Met przez HGF upośledza apoptozę wywołaną przez Fas pierwotnych pierwotnych embrionalnych hepatocytów, a przeżycie komórek koreluje z hamowaniem aktywności kaspazy-8 i kaspazy-3. Ponadto odkryliśmy, że leczenie HGF zapobiega degradacji FLIPL wywołanej aktywacją Fas. W przeciwieństwie do tego, aktywacja Met nie moduluje poziomów FLIPL i jego stabilności w nieleczonych komórkach, pokazując w ten sposób specyficzność tego mechanizmu regulacyjnego dla embrionalnego hepatocytów. Obniżenie ekspresji FLIP znosi zdolność Met do hamowania śmierci hepatocytów wywołanej przez Fas, demonstrując funkcjonalny wymóg wymóg FLIP w sygnałach antyapoptotycznych HGF. Łącząc metody genetyczne i podejścia farmakologiczne, wykazujemy również, że szlak PI3K-Akt jest wymagany w embrionalnych hepatocytach, aby zapobiec degradacji i śmierci FLIP wywołanej przez Fas. śmierci. Tak więc, Met działając na PI3K i Akt zapewnia wysoki poziom FLIPL, a a zaburzenie tego szlaku przyczynia się do apoptozy wątroby i prawdopodobnie do chorób wątroby związanych z Fas. --- Kostniakomięsak jest powszechnym złośliwym nowotworem kości. Cisplatyna (CDDP) osiąga wysoki wskaźnik odpowiedzi odsetek odpowiedzi w kostniakomięsaku. Jednak kostniakomięsak zwykle wykazuje oporność na cisplatynę oporność na cisplatynę. Wykazano, że wielu członków receptorowych kinaz tyrozynowych (RTK)(1) wykazano nadekspresję i konstytutywną aktywację w różnych nowotworach, w tym w kostniakomięsaku. w tym w kostniakomięsaku, powodując progresję złośliwą i niewrażliwość na chemioterapię. chemioterapię. Receptor czynnika wzrostu hepatocytów (HGFR/c-Met) również wykazuje nadekspresję i aktywację w kostniakomięsaku. ulega nadekspresji i aktywacji w komórkach kostniakomięsaka. Niemniej jednak, jaką rolę odgrywa aktywacja c-Met w skuteczności cisplatyny przeciwko komórkom kostniakomięsaka pozostaje wciąż nieuchwytna. nieuchwytna. Badanie to wykazało, że hamowanie aktywności c-Met przez PHA-665752 lub blokada interakcji autokrynnego HGF z c-Met za pomocą neutralizującego przeciwciała przeciwciałem anty-HGF promowało skuteczność cisplatyny w komórkach kostniakomięsaka, podczas gdy dodanie rekombinowanego ludzkiego HGF (rh-HGF) przeciwdziała cytotoksyczności cisplatyny. W szczególności wykazaliśmy, że hamowanie aktywności c-Met prowadziło do hamowanie szlaku PI3K-Akt, zwiększając w ten sposób chemiowrażliwość na cisplatynę. Nasze badanie wyraźnie sugeruje, że hamowanie aktywności c-Met może skutecznie uwrażliwiać komórki kostniakomięsaka na cisplatynę poprzez supresję sygnalizacji PI3K-Akt sygnalizacji. --- Przejście nabłonkowo-mezenchymalne (EMT) zostało niedawno zbadane w celu wyjaśnienia mechanizmów procesu przerzutów do wątroby. Zbadaliśmy EMT w procesie przerzutów do wątroby i wpływ chemioterapii na komórki EMT jako strategii terapeutycznej strategię terapeutyczną dla przerzutów do wątroby jelita grubego. Wykorzystaliśmy mysią linię komórkową raka jelita grubego CT26 do stworzenia mysiego modelu przerzutów do wątroby in vivo. Guzy wątroby guzy barwiono immunohistochemicznie. Ekspresja białek związanych z ze szlakami TGF-β/Smad i czynnika wzrostu hepatocytów (HGF)/c-Met badano metodą western blotting. badano metodą western blotting. Komórki z knockdownem mRNA c-Met za pomocą technik siRNA wykazały wyraźnie zmniejszone przerzuty do wątroby w porównaniu ze zwykłymi komórkami po 21 dniach. TGF-β i HGF indukowały ekspresję EMT, ale transdukcja sygnału była zupełnie inna. zupełnie inna. TGF-β indukował ERK, ale nie fosforylację Akt. HGF pośredniczył zarówno fosforylację ERK, jak i Akt. Inhibitor Akt blokował fosforylację Akt, ale nie wpływał na indukowaną przez TGF-β aktywację ERK, Snail i Slug. U-0126 nie aktywności Snail przez TGF-β w stężeniu blokującym fosforylację ERK. Jednak inhibitor Akt i U-0126 całkowicie hamowały aktywację Slug aktywację. 5-FU pośredniczył w śmierci komórek w procesie EMT indukowanym przez TGF-β skuteczniej niż skuteczniej niż HGF. Sygnalizacja ERK/Akt, ale nie szlak Smad, może być jednym z głównych procesów głównych procesów w EMT indukowanym przez HGF, pomimo szlaku Smad, ale nie ERK/Akt, jest krytyczny dla EMT indukowanego przez TGF-β. Szlak MAPK/Akt jest niezbędny w sygnalizacji HGF/c-Met. Szlak ERK/Akt może być szczególnie krytyczny w procesie EMT indukowanym przez HGF. Jednak długotrwałe stosowanie chemioterapeutyków może indukować oporność na leki i odległe przerzuty poprzez aktywację szlaku sygnałowego związanego z EMT. --- Mechanizmy, za pomocą których czynniki wzrostu wyzwalają szlaki transdukcji sygnału prowadzące do ochrony przed apoptozą są bardzo interesujące. W tym badaniu zbadano wpływ czynnika wzrostu hepatocytów (HGF / SF) i naskórkowego czynnika wzrostu czynnika wzrostu (EGF) na apoptozę indukowaną adriamycyną (ADR). Leczenie ludzkiego nabłonkowych MKN74 z ADR, inhibitorem topoizomerazy DNA IIalfa, spowodowało apoptozę. apoptozę. Jednak komórki poddane działaniu HGF/SF, ale nie te poddane działaniu EGF, były odporne na tę apoptozę. Ochronny wpływ HGF/SF przeciwko apoptozie indukowanej przez ADR został zniesiony w obecności LY294002, inhibitora fosfatydyloinozyny. inhibitora kinazy fosfatydyloinozytolo-3'-OH (PI3-K) lub 1L-6-hydroksymetylo-chiro-inozytolu 2-(R)-2-O-metylo-3-O-oktadecylowęglanu, inhibitora Akt. inhibitor Akt, tym samym sugerując aktywację sygnalizacji PI3-K-Akt w antyapoptotycznym działaniu antyapoptotyczne działanie HGF/SF. Analiza immunoblottingu wykazała, że HGF/SF stymulowały trwałą fosforylację Akt przez kilka godzin, ale EGF stymulował fosforylację tylko przejściowo. Ponadto indukowana przez ADR aktywacja kaspazy-9, cząsteczki niższego rzędu Akt, była hamowana przez co najmniej co najmniej 24 godziny po stymulacji HGF/SF, ale nie miała na nią wpływu stymulacja EGF. Analiza znakowania biotyną na powierzchni komórek wykazała, że receptor HGF/SF pozostawał na powierzchni komórek do co najmniej 30 minut po dodaniu HGF/SF, ale poziom receptora EGF na powierzchni komórek został osłabiony we wcześniejszym czasie po dodaniu EGF dodatek. Wyniki te wskazują, że HGF/SF, ale nie EGF, przekazywał sygnały sygnały ochronne przed apoptozą indukowaną przez ADR, powodując trwałą aktywację szlaku sygnałowego PI3-K-Akt. Ponadto, różnica w zdolności antyapoptotycznej zdolność między HGF / SF i EGF jest wyjaśniona, przynajmniej częściowo, przez opóźnione opóźnioną regulacją w dół receptora HGF/SF. --- Niniejsze badanie określa wpływ czynnika wzrostu hepatocytów (HGF) na przebudowę lewej komory (LV) i czynność serca po zawale. U myszy, w 1. dniu po zawale mięśnia sercowego (MI) wstrzykiwano HGF (0,45 mg/kg dziennie) do żyły ogonowej przez 7 dni (n = 12). Myszom kontrolnym (n = 12) wstrzykiwano 0,9% chlorek sodu. zamiast HGF wstrzykiwano 0,9% chlorek sodu. Dane hemodynamiczne uzyskano u myszy w sercach kontrolnych leczonych nośnikiem i sercach leczonych HGF 4 tygodnie po wystąpieniu MI. W w grupie leczonej HGF czynność serca była dobrze zachowana, na co wskazuje zależność ciśnienie-objętość LV zależność ciśnienie-objętość. Myszy te wykazywały lepszą funkcję skurczową i rozkurczową LV. funkcję rozkurczową. Zawał ściany LV w sercu leczonym HGF był grubszy w porównaniu z grupą leczoną w porównaniu do grupy leczonej nośnikiem. Zwłóknienie i rozmiar zawału ściany komory ściana była znacznie zmniejszona w sercach leczonych HGF. Zaobserwowano 5-bromo-2'-deoksyurydynę (BrdU) i Ki67 dodatnie kardiomiocyty w obszarze granicznym serc z zawałem leczonych HGF. c-Met i c-kit dodatnie kardiomiocyty zaobserwowano w obszarze granicznym serc leczonych HGF. zaobserwowano w obszarze granicznym i nasierdziu. Angiogeneza była znacznie zwiększona w sercach leczonych HGF, co określono na podstawie gęstości naczyń na jednostkę powierzchni. na jednostkę powierzchni. Zaobserwowano znaczne zmniejszenie apoptozy w sercach leczonych HGF w porównaniu z sercami kontrolnymi. w porównaniu z sercami kontrolnymi i było silnie związane ze zwiększoną aktywacją Akt. Leczenie HGF poprawiło czynność serca poprzez angiogenezę, pogrubienie ściany komory i przerost kardiomiocytów. W antyapoptotycznym działaniu HGF pośredniczyła aktywacja szlaku PI3-kinaza/Akt . --- Lepsze zrozumienie patofizjologii i ewolucji niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) Niedrobnokomórkowy rak płuca (NSCLC) zidentyfikował szereg celów molekularnych i pobudził rozwój nowych ukierunkowanych środków terapeutycznych. Receptor MET kinazy tyrozynowej i jego ligand czynnik wzrostu hepatocytów (HGF) są zaangażowane w proliferację komórek nowotworowych, migrację proliferacji komórek nowotworowych, migracji, inwazji i angiogenezie w szerokim spektrum ludzkich nowotworów, w tym ludzkich nowotworów, w tym NSCLC. Amplifikacja MET została zgłoszona w około 5%-22% guzów płuc z nabytą opornością na drobnocząsteczkowe inhibitory inhibitory receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR). Oporność na inhibitory EGFR jest prawdopodobnie pośredniczona przez aktywację w dół łańcucha szlaku kinazy fosfoinozytydowej 3 /AKT. Jednoczesne leczenie opornych inhibitorem MET oraz inhibitorem EGFR może uchylić aktywację efektorów wzrostu, proliferacji i przeżycia komórek, a tym samym przezwyciężając nabytą oporność na inhibitory EGFR. Rozwój i badania przedkliniczne testowanie wielu środków ukierunkowanych na szlak HGF-MET, w tym przeciwciał monoklonalnych przeciwciała ukierunkowane na HGF lub receptor MET oraz drobnocząsteczkowe inhibitory kinazy tyrozynowej kinazy tyrozynowej MET, potwierdziły kluczową rolę tego szlaku w NSCLC. NSCLC. Kilka leków znajduje się obecnie w fazie III badań klinicznych w leczeniu NSCLC. leczenia NSCLC. Niniejszy przegląd podsumowuje rolę MET w patofizjologii w patofizjologii NSCLC oraz w nabytej oporności na inhibitory EGFR, a także zapewnia aktualizację postępów w rozwoju klinicznym inhibitorów MET w leczeniu NSCLC. --- Niektóre odpowiedzi komórek nowotworowych na indukowany czynnikiem wzrostu gen wczesnej odpowiedzi CCN1/Cyr61 pokrywają się z tymi indukowanymi przez czynnik wzrostu hepatocytów (HGF)/c-Met. W tym badaniu zbadaliśmy, czy Cyr61 jest efektorem aktywacji szlaku HGF/c-Met w ludzkich komórkach glejaka. A Półilościowa analiza immunohistochemiczna 112 ludzkich próbek glejaka i normalnego mózgu mózgu wykazała, że poziomy białka Cyr61 związanego z guzem korelują ze stopniem zaawansowania nowotworu (P < 0,001) i z ekspresją białka c-Met (r(2) = 0,4791, P < 0.0001). Oczyszczony HGF szybko regulował w górę Cyr61 mRNA (szczyt w 30 minut) i ekspresja białka (szczyt po 2 godzinach) w ludzkich liniach komórkowych glejaka HGF(-)/c-Met(+) poprzez mechanizm zależny od transkrypcji i translacji. I odwrotnie, inhibitory szlaku HGF/c-Met zmniejszały ekspresję Cyr61 w ludzkich liniach komórkowych glejaka HGF(+)/c-Met(+) in vitro i w ludzkich liniach komórkowych glejaka HGF(-)/c-Met(+) in vitro oraz w ksenograftach glejaka HGF(+)/c-Met(+). Celowanie w ekspresję Cyr61 za pomocą małego interferującego RNA (siRNA) hamowało migrację komórek indukowaną przez HGF migrację (P < 0,01) i wzrost komórek (P < 0,001) in vitro. Wpływ Cyr61 na aktywację szlaku Akt indukowaną przez HGF. Cyr61 siRNA nie miał wpływu na wczesną fazę fosforylacji Akt indukowanej przez HGF (Ser(473)) 30 minut po stymulacji HGF. Cyr61 siRNA hamował drugą fazę fosforylacji Akt mierzoną 12 godzin po stymulacji komórek HGF, a także hamował indukowaną przez HGF fosforylację docelowej kinazy syntazy glikogenu Akt 3alfa. Poddaliśmy wstępnie założone podskórne ksenografty glejaka działaniu Cyr61 siRNA lub kontrolnym siRNA poprzez bezpośrednią dostawę do guza. Cyr61 siRNA hamował ekspresję Cyr61 i wzrost ksenograftów glejaka nawet o 40% w sposób zależny od dawki sposób (P < 0,05). Wyniki te identyfikują szlak zależny od Cyr61, przez który aktywacja aktywacja c-Met pośredniczy we wzroście komórek, migracji komórek i długotrwałych w liniach komórkowych glejaka i prawdopodobnie w nowotworach astroglejowych. --- CEL: Członkowie rodziny inhibitorów białka apoptozy (IAP), tacy jak X-linked IAP (XIAP), surwiwina i liwina, są niezbędne dla przeżycia komórek i antyapoptozy w komórkach raka jelita grubego. Postawiliśmy hipotezę, że aktywacja czynnika wzrostu hepatocytów (HGF) w raku jelita grubego poprzez receptor c-Met reguluje białka IAP poprzez sygnalizację Akt. PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Poziom ekspresji mRNA IAP i C-Met został oceniony przy użyciu ilościowego testu odwrotnej transkryptazy-PCR (RT-PCR) w czasie rzeczywistym na prawidłowej błonie śluzowej jelita grubego (n = 13), gruczolakach (n = 6) i raku jelita grubego guzy (n = 50). Rola szlaku HGF/C-Met poprzez Akt i XIAP została zbadano za pomocą małych interferujących RNA (siRNA) i ilościowej analizy RT-PCR linii raka jelita grubego. WYNIKI: Spośród IAP tylko XIAP wykazał istotną korelację z rozwojem i progresją guza. z rozwojem i progresją nowotworu. Poziom mRNA XIAP w pierwotnym raku jelita grubego był znacząco wyższy niż w prawidłowej błonie śluzowej jelita grubego (P = 0,01); przerzuty do wątroby przerzutów do wątroby był istotnie wyższy niż w guzach pierwotnego raka jelita grubego (P = 0,04); a przypadki pierwotnego raka jelita grubego N1 / N2 były znacznie wyższe niż przypadki N0 (P = 0,008). Stymulacja HGF linii raka jelita grubego zwiększała ekspresję XIAP mRNA, ale nie innych IAP. Aktywacja ekspresji XIAP przez HGF była hamowana przez siRNA ukierunkowane na Akt1 i Akt2. WNIOSKI: Aktywacja C-MET zwiększa ekspresję XIAP poprzez szlak Akt. XIAP jest skorelowana z progresją nowotworu jelita grubego. Szlak Akt-XIAP może być potencjalnym celem molekularnym dla regulacji progresji raka jelita grubego. progresji raka jelita grubego. --- CEL: Czerniak błony naczyniowej oka jest najczęstszym pierwotnym nowotworem wewnątrzgałkowym u dorosłych ludzi. dorosłych ludzi. W przeciwieństwie do czerniaka skóry, czerniak błony naczyniowej rozprzestrzenia się preferencyjnie do wątroby poprzez układ krwiotwórczy. Do chwili obecnej mechanizm leżący u podstaw tego przerzutu jest w dużej mierze nieznany. W niniejszym badaniu zbadano wpływ szlaków sygnałowych wyzwalanych przez czynnik wzrostu hepatocytów (HGF) szlaki w celu zidentyfikowania roli HGF i jego dalszych efektorów w indukowaniu migracji komórek czerniaka błony naczyniowej oka. METODY: Migrację komórek czerniaka błony naczyniowej mierzono w testach gojenia ran in vitro  Ekspresję i translokację c-Met wykryto za pomocą immunofluorescencji pośredniej. Aktywacja kinazy regulowanej sygnałem zewnątrzkomórkowym (ERK) 1/2 i kinazy fosfatydyloinozytolu 3 (PI3K)/kinazy białkowej B (Akt) analizowano przy użyciu specyficznych przeciwciał przeciwko fosfo-ERK1/2 i fosfo-Akt. Wpływ leczenia HGF na ekspresję cząsteczek adhezji komórkowej mierzono metodą Western blotting. WYNIKI: Stwierdzono, że HGF zwiększa migrację komórek, a migracja indukowana przez HGF zależy od szlaku PI3K/Akt. Aktywacja szlaku PI3K/Akt indukowana przez oś HGF/c-Met jest zaangażowana w regulację w dół cząsteczek adhezji komórkowej E-kadheryny i beta-kateniny, przyczyniając się do osłabienia adhezji komórka-komórka adhezji i promowania zwiększonej ruchliwości i migracji komórek czerniaka błony naczyniowej komórek. Po stymulacji HGF receptor c-Met ulega translokacji do jądra w sposób sposób zależny od ligandu, co sugeruje, że c-Met może modulować ekspresję genów zaangażowanych w migrację komórek czerniaka. geny zaangażowane w migrację komórek czerniaka. WNIOSKI: Dane z tego badania bezpośrednio powiązały centralny szlak PI3K/Akt z migracją czerniaka błony naczyniowej i wskazały na nowe drogi interwencji terapeutycznej w przerzutach do wątroby. interwencji terapeutycznej w przerzutach do wątroby. --- Czynnik wzrostu hepatocytów (HGF) jest regulowany w górę w naprawie tkanek i został odgrywa rolę w tym procesie poprzez swoje działanie antyapoptotyczne i proliferacyjne. aktywność proliferacyjną. Cyklooksygenaza-2 (COX-2) jest indukowalnym enzymem w szlaku biosyntezy prostaty. szlaku biosyntezy prostaglandyn, a jego aktywacja odgrywa ważną rolę we wzroście komórek. odgrywa ważną rolę we wzroście komórek. Wcześniej donosiliśmy, że HGF znacząco hamował anoikis, prawdopodobnie poprzez regulację w górę ekspresji COX-2 w linii komórkowej raka endometrium RL95-2. Tutaj donosimy, że i) traktowanie komórek RL95-2 HGF skutkowało fosforylacją receptora HGF receptora HGF c-Met, aktywację Akt i IκB, translokację NF-κB do jądra do jądra i regulację w górę mRNA COX-2; ii) inhibitor fosforylacji IκB-α inhibitor BAY11-7082 i selektywny inhibitor COX-2 CAY10452 zablokowane oporność na anoikis, w której pośredniczy HGF w komórkach RL95-2; oraz iii) HGF indukował migrację i inwazję w komórkach RL95-2, podczas gdy inhibitor kinazy fosfatydyloinozytolu 3 (PI3K) LY294002 i CAY10452 blokowały te efekty stymulacji HGF. Nasze dane sugerują, że HGF posiada zdolność chemotaktyczną, ma działanie antyapoptotyczne, i indukuje infiltrację komórkową poprzez szlak PI3K/Akt; wyzwala również aktywację aktywację NF-κB i reguluje ekspresję genu COX-2 w komórkach raka endometrium komórek. --- Czynnik wzrostu hepatocytów moduluje aktywację i komórki prezentujące antygen funkcję komórek dendrytycznych. Jednak molekularne podstawy immunoregulacji komórek dendrytycznych przez czynnik wzrostu hepatocytów komórek dendrytycznych przez czynnik wzrostu hepatocytów jest niezdefiniowana. W obecnym badaniu badaniu wykazaliśmy, że czynnik wzrostu hepatocytów wykazuje działanie hamujące na aktywację komórek dendrytycznych poprzez blokowanie aktywności kinazy IκB i późniejszą aktywację czynnika jądrowego-κB. aktywację czynnika jądrowego-κB. W hamowaniu kinazy IκB pośredniczy indukowana czynnikiem wzrostu hepatocytów aktywacja c indukowana czynnikiem wzrostu aktywacja c-Src. Proksymalne zdarzenia sygnalizacyjne indukowane w komórkach dendrytycznych przez czynnik wzrostu hepatocytów obejmują fizyczną asocjację c-Src z receptorem czynnika wzrostu hepatocytów c-MET i jednoczesną aktywację c-Src. aktywację c-Src. Aktywacja c-Src z kolei tworzy kompleks składający się z 3-kinazy fosfatydyloinozytolu i c-MET, a także promuje dalszą aktywację aktywację szlaku kinazy fosfatydyloinozytolu 3/AKT i ssaczego celu rapamycyny. Blokowanie aktywacji c-Src, 3-kinazy fosfatydyloinozytolu i ssaczego celu rapamycyny zapobiega indukowanemu przez czynnik wzrostu hepatocytów hamowaniu kinazy IκB, czynnika jądrowego-κB i aktywacji komórek dendrytycznych. W szczególności, aktywacja c-Src stymulowana czynnikiem wzrostu hepatocytów powoduje indukcję kompleksów kinazy fosfatydyloinozytolu 3 p85α/p110α i p85α/p110δ, który jest wymagany do aktywacji ssaczego celu rapamycyny i w konsekwencji hamowanie kinazy IκB i aktywacji czynnika jądrowego-κB. Nasze odkrycia po raz pierwszy zidentyfikowały c-Src-fosfatydyloinozytol 3-kinaza-AKT-mammalny cel szlaku rapamycyny, który odgrywa kluczową rolę w pośrednicząc w hamującym wpływie czynnika wzrostu hepatocytów na aktywację komórek dendrytycznych poprzez blokowanie sygnalizacji czynnika jądrowego-κB. --- Ostre, nieodwracalne uszkodzenie DNA wywołane promieniowaniem UV prowadzi do apoptozy keratynocytów naskórka (KC) i powstawania komórek oparzenia słonecznego. keratynocytów (KC) i powstawania komórek oparzeń słonecznych, podczas gdy mniej uszkodzone komórki uszkodzone komórki przeżywają, ale mają potencjał tworzenia nowotworów. Tutaj my że czynnik wzrostu hepatocytów / czynnik rozpraszający (HGF / SF) zapobiega apoptozie indukowanej UVB w pierwotnych KC hodowanych in vitro. Kiedy przeanalizowaliśmy szlaki sygnałowe inicjowane przez receptor c-met HGF/SF, stwierdziliśmy, że 3-kinaza fosfatydyloinozytolu (PI) i jej dalszy element AKT oraz białko aktywowane mitogenem (mitogen-activated protein) kinazy białkowej aktywowanej mitogenami (MAP). Zahamowanie kinazy PI 3 prowadziło do całkowitego zniesienia antyapoptotycznego działania HGF/SF, podczas gdy blokada szlaku kinazy MAP nie miała żadnego wpływu. W przeciwieństwie do obserwacji z pierwotnym KC, HGF/SF nie mógł zwiększyć przeżywalności po napromieniowaniu UVB komórek HaCaT i A431, pomimo faktu, że w tych komórkach szlaki PI 3-kinazy i kinazy MAP były również aktywowane przez HGF/SF. Analiza cyklu komórkowego KC ujawniła zatrzymanie G(2)/M po napromieniowaniu UVB i całkowitą utratę proliferujących komórek. proliferujących komórek. Ponieważ HGF/SF w skórze jest produkowany przez fibroblasty skóry fibroblasty skórne, nasze odkrycia sugerują, że ratowanie KC przed apoptozą za pośrednictwem HGF/SF apoptozy stanowi ważną pętlę parakrynną, dzięki której uszkodzone przez UVB KC mogą być utrzymywane przy życiu w celu utrzymania funkcji bariery naskórkowej, ale nie mogą dalej proliferować, zapobiegając w ten sposób indukcji nabłonkowych nowotworów skóry. --- Rozwój gruczołu sutkowego wymaga zintegrowanej odpowiedzi na określone czynniki wzrostu i hormony steroidowe. czynniki wzrostu i hormony steroidowe. Czynnik wzrostu hepatocytów (HGF) i jego receptor kinazy tyrozynowej receptor kinazy tyrozynowej, MET, są wyrażane i regulowane czasowo podczas rozwoju i różnicowania gruczołu sutkowego. rozwoju i różnicowania gruczołu sutkowego. Receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) i jego ligandy są również zaangażowane we wzrost i morfogenezę gruczołu sutkowego. morfogenezę. Ponieważ obie cytokiny wydają się wywierać program morfogenetyczny w tej tkance tkance, zbadaliśmy możliwe skoordynowane działanie EGF i HGF na linii komórkowej HC11, szeroko stosowanym modelu nienowotworowych komórek gruczołu sutkowego. Analiza Western blot wykazała, że HC11 wyrażały MET i EGFR oraz wykazywały aktywację ERK1/2 i AKT po leczeniu HGF lub EGF. Analiza za pomocą PCR w czasie rzeczywistym i Western blot wykazała, że po leczeniu EGF, ale nie HGF lub insulinopodobnym czynnikiem wzrostu czynnik-I, komórki sutka HC11 wykazywały wzrost ekspresji MET zarówno na poziomie mRNA, jak i białka, co było zależne od szlaku AKT. Jednoczesne leczenie HGF i EGF zwiększyło proliferację, rozproszenie i  Zahamowanie AKT nie wpłynęło na współpracę w zakresie proliferacji lub inwazji po leczeniu HGF+EGF, podczas gdy hamowanie ERK1/2 znosiło współpracę MET/EGFR na proliferację. Leczenie HGF+EGF wydłużyło czas trwania aktywacji ERK1/2 i AKT w porównaniu do samego HGF lub EGF. Wszystkie te dane wskazują, że między szlakami EGF i HGF w komórkach nabłonka gruczołu sutkowego może modulować rozwój gruczołu sutkowego. --- Podczas rozwoju ośrodkowego układu nerwowego, czynniki wzrostu i związane z nimi receptorowe kinazy tyrozynowe regulują wiele funkcji neuronalnych, takich jak wydłużanie neurytów i dojrzewanie dendrytów. Czynnik wzrostu hepatocytów (HGF) i jego receptor jego receptor, c-Met, mogą promować tworzenie neurytów i zwiększać rozwój dendrytów w dojrzałych neuronach. dendrytów w dojrzałych neuronach, ale ich wpływ na wczesne etapy dojrzewania dojrzewanie dendrytów w neuronach hipokampa i szlaki sygnałowe, za pomocą których nie zostały zbadane. Leczenie egzogennym HGF skutecznie zwiększało fosforylację i aktywację c-Met w hodowanych neuronach hipokampa. neuronach hipokampa po 4 dniach in vitro. Leczenie HGF zwiększyło liczbę dendrytów i promowało wydłużanie dendrytów w tych neuronach. Zgodnie z z tymi wynikami, HGF aktywował Akt, który fosforyluje syntazę glikogenu kinazę glikogenu-3beta (GSK-3beta) w celu jej inaktywacji oraz zmniejszało fosforylację białko związane z mikrotubulami 2 (MAP2), które może promować mikrotubule polimeryzację mikrotubul i wydłużanie dendrytów, gdy są pozbawione fosforylacji. I odwrotnie, farmakologiczne hamowanie c-Met za pomocą jego specyficznego inhibitora, PHA-665752, lub genetyczny knock-down c-Met z krótkimi spinkami do włosów RNA (shRNA) tłumił indukowana przez HGF fosforylacja Akt i GSK-3beta, zwiększona fosforylacja MAP2 oraz zmniejszoną liczbę i długość dendrytów w hodowanych neuronach hipokampa. Co więcej, tłumienie c-Met za pomocą PHA-665752 lub shRNA zmniejszyło ekspresję MAP2 ekspresję. Hamowanie aktywności Akt za pomocą inhibitora kinazy fosfoinozytydo-3 LY294002 lub inhibitorem Akt X hamowało indukowaną przez HGF fosforylację GSK-3beta, zwiększoną fosforylację MAP2 i blokował zdolność HGF do zwiększania długości dendrytów. Obserwacje te wskazują, że HGF i c-Met mogą regulować wczesne etapy dojrzewania dendrytów poprzez aktywację szlaku Akt/GSK-3beta . --- Czynnik wzrostu hepatocytów (HGF) jest plejotropową cytokiną promującą proliferację, migrację i przeżycie w kilku typach komórek. HGF i jego receptor receptor c-Met ulegają ekspresji w komórkach serca podczas wczesnej kardiogenezy, ale dane dotyczące jego roli w różnicowaniu sercowym embrionalnych komórek macierzystych (ESC) i związanych z tym mechanizmów molekularnych są ograniczone. W W niniejszym badaniu wykazaliśmy, że HGF znacząco zwiększa liczbę bijących ciałek embrionalnych różnicujących się ESC bez wpływu na częstotliwość bicia. Ponadto, HGF reguluje w górę ekspresję specyficznych dla serca czynników transkrypcyjnych czynników transkrypcyjnych Nkx 2.5 i GATA-4 oraz markerów zróżnicowanych kardiomiocytów, tj. kardiomiocytów, tj. alfa-MHC, beta-MHC, ANF, MLC2v i troponiny T. Indukowany przez HGF wzrost ekspresji markerów kardiomiocytów, tj. indukowany przez HGF wzrost ekspresji Nkx 2.5 był hamowany przez jednoczesne leczenie inhibitorami kinazy inhibitorami kinazy PI3 Wortmanina i LY294002, ale nie przez jej nieaktywny homolog LY303511, co sugeruje zaangażowanie szlaku kinazy PI3 / Akt w ten efekt. Wnioskujemy, że HGF jest ważnym czynnikiem wzrostu zaangażowanym w różnicowanie serca i / lub proliferację ESC i dlatego może być krytyczny dla generowania in vitro wstępnie lub w pełni zróżnicowanych kardiomiocytów, wymaganych do klinicznego wykorzystania embrionalnych komórek macierzystych w chorobach serca. chorobach serca.
Czy c-met bierze udział w aktywacji szlaku Akt?
Indukowana przez HGF aktywacja c-Met odgrywa kluczową rolę w stymulacji aktywacji c-Src, powodując indukcję kompleksów kinazy fosfatydyloinozytolu 3 p85α/p110α i p85α/p110δ, która jest wymagana do aktywacji ssaczego celu rapamycyny za pośrednictwem Akt, z konsekwentnym hamowaniem kinazy IκB i aktywacją czynnika jądrowego-κB, co skutkuje zwiększoną przeżywalnością komórek.