Zespół Meiera-Gorlina lub zespół ucha, rzepki, niskiego wzrostu (MIM 224690) jest rzadkim autosomalnym zaburzeniem recesywnym, charakteryzującym się występowaniem obustronną mikrocją, aplazją/hipoplazją rzepki oraz ciężkim przed- i poporodowym opóźnieniem wzrostu. i postnatalne opóźnienie wzrostu. W literaturze opisano dotychczas 21 przypadków tej choroby. w literaturze. Tutaj opisujemy ośmiu pacjentów z siedmiu rodzin i porównujemy je z wcześniej opisanymi przypadkami. z wcześniej opisanymi przypadkami. Jeden z prezentowanych przypadków miał wcześniej wcześniej nieopisane anomalie narządów płciowych. Istnieje różnica w charakterystyce twarzy między pacjentami zgłaszanymi we wczesnym niemowlęctwie a tymi opisanymi w starszym wieku; Konieczna jest obserwacja pacjentów w celu potwierdzenia tego zmieniającego się fenotypu twarzy. Zalecamy badanie radiograficzne rzepki u pacjentów w starszym wieku w celu zbadać wagę braku lub hipoplastycznych rzepek w diagnozie zespołu. zespołu. --- Zespół Meiera-Gorlina (MGS) lub zespół ucha, rzepki i niskiego wzrostu (MIM #224690) jest rzadkim zaburzeniem z obustronną mikrocją, aplazją lub hipoplazją rzepki oraz ciężkim wewnątrzmacicznym i pourodzeniowym opóźnieniem wzrostu. My przypadku 10-letniego mężczyzny z rozpoznaniem MGS, jego rodzice byli spokrewnieni jego rodzice byli spokrewnieni, wykazywał również przewodzeniowy ubytek słuchu i maloclussion oraz długie górne siekacze centralne. górne siekacze, co ważniejsze, miał asymetrię lewej półkuli mózgu i układu komorowego. asymetrię lewej półkuli mózgowej i układu komorowego, jego inteligencja była w normie. O ile nam wiadomo wiemy, te nieprawidłowości nie były wcześniej opisywane u pacjentów z MGS, a niniejszy raport odpowiada pierwszemu meksykańskiemu przypadkowi opisanemu do tej pory. do tej pory. --- Homozygotyczna zmiana mutacyjna w genie ataksji-teleangiektazji i związanym z RAD3 (ATR) została wcześniej zgłoszona w dwóch spokrewnionych rodzinach wykazujących zespół Seckel (SS). Tutaj przedstawiamy pierwszą identyfikację pacjenta z zespołem Seckela z mutacjami w ATRIP, genie kodującym ATR-Interacting Protein (ATRIP), białka partnerskiego ATR wymaganego dla stabilności i rekrutacji ATR do miejsca uszkodzenia DNA. do miejsca uszkodzenia DNA. Pacjent ma złożone heterozygotyczne mutacje w genie ATRIP skutkujące zmniejszoną ekspresją ATRIP i ATR. Mutacja nonsensowna w jednym allelu ATRIP skutkuje C-końcowym skróconym białkiem, które upośledza interakcję ATR-ATRIP; drugi allel jest nieprawidłowo splicowany. My dodatkowo opisujemy dwóch kolejnych niespokrewnionych pacjentów pochodzących z Wielkiej Brytanii z tym samym z tymi samymi nowymi, heterozygotycznymi mutacjami w ATR, które powodują dramatycznie zmniejszoną ekspresję ATR. ekspresję. Wszystkie komórki pochodzące od pacjentów wykazywały wadliwe odpowiedzi na uszkodzenia DNA, które można przypisać upośledzonej funkcji ATR-ATRIP. Zespół Seckela charakteryzuje się charakteryzuje się małogłowiem i opóźnieniem wzrostu, cechami wykazywanymi również przez kilka pokrewnych zaburzeń, w tym osteodysplastyczny (mikrocefaliczny) zespół Majewskiego karłowatość pierwotna (MOPD) typu II i zespół Meiera-Gorlina (MGS). Identyfikacja Identyfikacja pacjenta z niedoborem ATRIP stanowi nowy defekt genetyczny dla zespołu zespołu Seckela. W połączeniu z identyfikacją kolejnych pacjentów z niedoborem ATR ATR, nasze odkrycia pozwalają na określenie spektrum cech klinicznych, które mogą być można przypisać podklasie zespołu Seckela z niedoborem ATR-ATRIP. PACJENCI Z NIEDOBOREM ATR-ATRIP charakteryzują się wyjątkowo ciężką mikrocefalią i opóźnieniem wzrostu, mikrocja (małe uszy), mikrognacja (mały i cofnięty podbródek) oraz stłoczenie zębów. stłoczenie zębów. Podczas gdy nieprawidłowy rozwój kości był łagodny u oryginalnego pacjenta z ATR-SS ATR-SS, niektórzy z opisanych tutaj pacjentów wykazują nieprawidłowości szkieletowe w tym, u jednego pacjenta, małe rzepki, co jest cechą charakterystyczną w zespole Meiera-Gorlina. Podsumowując, nasza analiza ujawnia nakładanie się kliniczne między tymi zaburzeniami, ale pozwala na rozszerzenie spektrum klinicznych dla zespołu ATR-ATRIP Seckel. --- Zespół Meiera-Gorlina (MGS) jest rzadkim autosomalnym zaburzeniem recesywnym charakteryzującym się karłowatością pierwotną, mikrocją i aplazją/hipoplazją rzepki. Ostatnio, mutacje w genach ORC1, ORC4, ORC6, CDT1 i CDC6, kodujących składniki kompleksu przedreplikacyjnego. kompleksu przedreplikacyjnego. Kompleks ten jest niezbędny dla replikacji DNA i dlatego oczekuje się, że mutacje osłabią proliferację komórek proliferację komórek, a w konsekwencji mogą globalnie zmniejszyć wzrost. Jednak szczegółowa charakterystyka szczegółowa charakterystyka wzrostu pacjentów z MGS nie została jednak opisana, więc jest to w badaniu 45 pacjentów z MGS, największej kohorty na świecie. Tutaj donosimy, że prędkość wzrostu (długość) jest upośledzona w MGS podczas ciąży i pierwszego roku życia. ciąża i pierwszy rok życia, ale później wzrost wysokości w równolegle do normalnych centyli referencyjnych, co skutkuje średnim wzrostem dorosłego wynoszącym -4,5 odchylenia standardowego (SD). odchyleń standardowych (SD). Wzrost jest zależny od pochodzenia etnicznego i i przyczyny molekularnej, przy czym mutacje ORC1 i ORC4 powodują cięższy niskorosłość i małogłowie. Terapia hormonem wzrostu (n = 9) była ogólnie nieskuteczna, chociaż u dwóch pacjentów ze znacznie obniżonym poziomem IGF1, wzrost został znacznie poprawiony przez leczenie GH, z 2 SD i 3,8 SD wzrostu. Parametry wzrostu do monitorowania wzrostu u przyszłych pacjentów z MGS pacjentów z MGS, a także podkreślamy, że wzrost jest nieproporcjonalnie w niektórych strukturach, z niewielkimi nieprawidłowościami narządów płciowych związanymi ze wzrostem (42%) i hipoplazją gruczołu sutkowego (100%) często występującymi, oprócz ustalony wpływ na uszy i wzrost rzepki. --- Zespół Meiera-Gorlina (MGS) jest rzadkim autosomalnym zaburzeniem recesywnym, charakteryzującym się obustronną mikrocją, aplazją lub hipoplazją rzepki oraz ciężkim wewnątrzmacicznym i pourodzeniowym opóźnieniem wzrostu. Opisujemy fenotyp i historię medyczną 25-letniej kobiety z MGS. Jej fenotypowa ewolucja fenotypowa charakteryzowała się ciężkim opóźnieniem wzrostu z opóźnionym wzrostem głowy, a następnie stosunkowo małą głową, normalną inteligencją, zmiana rysów twarzy na bardziej proporcjonalne, poprawa funkcji stawów i niepełny rozwój piersi. Inne fenotypu w wieku dorosłym obejmują pogodną osobowość, wysokie czoło i uwydatniony nos. wysokie czoło i uwydatnione fałdy nosowo-wargowe, stosunkowo bardzo małe uszy, hipoplastyczne piersi i normalne miesiączkowanie. --- Przedstawiamy przypadek włoskiego chłopca z zespołem Meiera-Gorlina (zespół ucho-patella-krótki wzrost). niski wzrost). To rzadkie autosomalne recesywne zaburzenie obejmuje triadę mikrocja, brak rzepki i opóźnienie wzrostu z początkiem w okresie prenatalnym. Pacjent Pacjent miał również ostry skręt lewego powrózka nasiennego, stan związany z wrodzoną wadą tunelu pochwy. Ponieważ ten zespół został zasugerowany jako ludzki odpowiednik myszy z krótkim uchem [Lacombe et al., 1994: Ann. Genet. 37: 184-191], przeprowadzono analizę mutacji genu BMP5 przeprowadzona i uznana za normalną. Oceniono również geny LMX1B i SHOX biorąc pod uwagę odpowiednio brak rzepki i niski wzrost, i stwierdzono, że są one również prawidłowe.
Jakie są cechy charakterystyczne zespołu Meiera-Gorlina?
Zespół Meiera-Gorlina jest rzadkim autosomalnym zaburzeniem recesywnym, charakteryzującym się występowaniem obustronnej mikrocji, aplazji lub hipoplazji rzepki oraz ciężkiego opóźnienia wzrostu przed i po urodzeniu.