Ze względu na zwiększone podróże, zmiany klimatyczne i środowiskowe, częstość występowania chorób przenoszonych przez kleszcze zarówno u ludzi, jak i zwierząt wzrasta w całej Europie. Dlatego pożądane są rozszerzone narzędzia nadzoru. Aby dokładnie zbadać patogeny przenoszone przez kleszcze (TBP), przeprowadzono badanie epidemiologiczne na dużą skalę na 7050 nimfach Ixodes ricinus zebranych z Francji, Danii i Holandii. Holandii przy użyciu nowego, wydajnego podejścia. Ta zaawansowana zaawansowana metodologia pozwoliła na jednoczesne wykrycie 25 gatunków bakterii i 12 gatunków pasożytów (w tym gatunków pasożytniczych (w tym; Borrelia, Anaplasma, Ehrlichia, Rickettsia, Bartonella, Candidatus Neoehrlichia, Coxiella, Francisella, Babesia i Theileria) w 94 próbkach. Z powodzeniem określiliśmy częstość występowania (Borrelia burgdorferi sensu lato, Anaplasma phagocytophilum, Rickettsia helvetica, Candidatus Neoehrlichia mikurensis, Babesia divergens, Babesia venatorum), nieoczekiwane (Borrelia miyamotoi) i rzadkie (Bartonella henselae) patogeny w trzech krajach europejskich. w trzech krajach europejskich. Ponadto wykryliśmy Borrelia spielmanii, Borrelia miyamotoi, Babesia divergens i Babesia venatorum po raz pierwszy w duńskich kleszczach. po raz pierwszy u duńskich kleszczy. Ta metoda nadzoru stanowi znaczne poprawę w badaniach epidemiologicznych, która może ułatwić kompleksowe testowanie TBP, która może być również dostosowana do monitorowania pojawiających się chorób. --- W latach 2009-2010 w Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Olsztynie przebadano grupę 259 pacjentów z podejrzeniem zachorowania na boreliozę została przebadana w Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Olsztynie na obecność obecności IgM i IgG przeciwko swoistym genogatunkom Borrelia burgdorferi sensu lato (s.l.) metodą immunoblot. Łącznie 27,4% i 29,0% próbek surowicy krwi próbek surowicy krwi wykazało dodatnie i niepewne wyniki dla przeciwciał IgM i IgG i IgG. Większość dodatnich i niepewnych wyników stwierdzono u pacjentów w wieku 30-40 lat (30%) dla IgM i osób w wieku 50 lat i starszych (35,8%) dla IgG. Znacznie więcej pozytywnych wyników dla IgG stwierdzono u mężczyzn (40,2%) niż u kobiet (19,7%). W obu grupach podobny odsetek pozytywnych wyników dla IgM anty-Borrelia (26,1% kobiet i 29% mężczyzn). U 71,5% pacjentów, IgM przeciwko białku flageliny (p41) B. burgdorferi sensu stricto (s.s.). W przypadku IgG najczęściej wykrywano przeciwciała przeciwko białku p41 B. burgdorferi s.s. (64,8%) i rekombinowanym antygenom powierzchniowym zmiennym antygenom powierzchniowym (VlsE) (49%). Spośród wszystkich analizowanych antygenów te pochodzące od B. burgdorferi s.s. były najczęstszą przyczyną reakcji immunologicznej, a następnie antygeny B. afzelii i B. garinii. Reakcja na antygeny B. spielmanii była rzadko wykrywana. --- Borelioza z Lyme (LB) jest wielosystemową chorobą wywoływaną przez krętki Borrelia burgdorferi sensu lato (sl) przenoszoną na ludzi przez kleszcze Ixodes. Kompleks B. burgdorferi sl składający się obecnie z co najmniej 19 genogatunków, obejmuje główne gatunki patogenne patogenne gatunki odpowiedzialne za choroby ludzi w Europie: B. burgdorferi sensu sensu stricto (ss), B. afzelii i B. garinii. W tym badaniu, po raz pierwszy, MALDI-TOF MS zastosowano do Borrelia spp., uzupełniając istniejącą bazę danych, ograniczoną do gatunków B. burgdorferi ss, B. spielmanii i B. garinii, z gatunkami B. afzelii, B. spielmanii i B. garinii. B. afzelii, w celu umożliwienia identyfikacji wszystkich gatunków potencjalnie zaangażowanych w LB w Europie. Ponadto uzupełniliśmy bazę danych również o B. hermsii, który jest główną przyczyną gorączki nawrotowej przenoszonej przez kleszcze w zachodniej części Ameryki Północnej, B. japonica, krążącym w Azji, oraz innym referencyjny szczep B. burgdorferi ss (szczep B31). Dendrogram uzyskany przez analizę profili białkowych różnych gatunków Borrelia odzwierciedlał taksonomię Borrelia, pokazując, że wszystkie gatunki wchodzące w skład kompleksu Borrelia sl skupiły się w unikalnej gałęzi, podczas gdy Borrelia hermsii skupiła się osobno. oddzielnie. Podsumowując, w tym badaniu MALDI-TOF MS okazał się użytecznym narzędziem do identyfikacji Borrelia spp. zarówno do celów diagnostycznych, jak i nadzoru epidemiologicznego. nadzoru epidemiologicznego. --- Ixodes ricinus jest najważniejszym gatunkiem kleszcza w Europie, ponieważ jest najbardziej rozpowszechniony i przenosi większość patogenów odzwierzęcych. rozpowszechniony i przenosi większość odzwierzęcych patogenów przenoszonych przez kleszcze. Ponieważ ograniczone dane są dostępne dla Węgier, celem niniejszego badania było zbadanie sezonowego czasu poszukiwania przez I. ricinus i wskaźnika infekcji tego gatunku kleszcza wszystkimi głównymi odzwierzęcymi patogenami przenoszonymi przez kleszcze. Comiesięczne I. ricinus przeprowadzono przez 3 kolejne lata, przeciągając koc w 6 biotopach. w 6 biotopach reprezentujących różne obszary Węgier. Łącznie, 1800 nimf (300 na punkt zbiórki) zostało przebadanych jako próbki zbiorcze (każda z 5 próbek) metodami opartymi na PCR pod kątem patogenów przenoszonych przez kleszcze. Larwy I. ricinus, nimfy i osobniki dorosłe miały bimodalne wzorce aktywności z głównym szczytem na wiosnę. wiosną. Ponieważ uważa się, że nowo wyliniałe kleszcze wszystkich stadiów pojawiają się jesienią każdego roku. każdego roku, wydaje się, że większość nowo pojawiających się kleszczy opóźniała swoje poszukiwania do następnej wiosny. Minimalna częstość występowania Borrelia burgdorferi sensu lato wynosiła 2,5%. Borr. afzelii, Borr. burgdorferi sensu stricto, Borr. garinii, Borr. lusitaniae i Borr. valaisiana zostały zidentyfikowane przez hybrydyzację. Minimalny minimalny wskaźnik zakażenia riketsjami z grupy gorączki plamistej wynosił 1,9%. Rickettsia helvetica została zidentyfikowana we wszystkich biotopach. Minimalna częstość występowania Anaplasma phagocytophilum, Babesia divergens i Bab. microti była niska (0,3-0,5%). Nie wykryto produktów amplifikacji specyficznych dla Bartonella spp., Francisella tularensis i wirusa kleszczowego zapalenia mózgu. nie zostały wykryte. W odniesieniu do wyników porównywalnych badań przeprowadzonych w Kotlinie Karpackiej, częstość występowania patogenów przenoszonych przez kleszcze była na Węgrzech niska na Węgrzech. Można to przypisać różnicom klimatycznym między nizinnymi i podgórskimi obszarami Węgier. między nizinnymi obszarami Węgier a obszarami podgórskimi otaczających je krajów. zaangażowanych w badania. --- Od dawna podejrzewa się, że wiewiórka pospolita (Sciurus vulgaris) jest żywicielem żywicielem czynników wywołujących boreliozę z Lyme, w szczególności B. burgdorferi sensu stricto (s.s.). Jednak bardzo niewiele danych potwierdza tę hipotezę. Poniżej, zbadaliśmy infekcje genogatunkami B. burgdorferi u zabitych na drogach rudych wiewiórek zebranych we Francji. Scharakteryzowaliśmy również różnorodność gatunków kleszczy zebranych z podpróbki żywicieli. DNA genogatunków B. burgdorferi burgdorferi zostało wykryte i zidentyfikowane z produktów PCR w biopsjach ucha przy użyciu hybrydyzacji odwrotnej hybrydyzacji blot. Zbadano zmienność częstości występowania w zależności od obszarów biogeograficznych (śródziemnomorski, atlantycki, kontynentalny i alpejski), pory roku, płci, względnej alpejskich), pory roku, płci, względnego wieku i masy ciała 273 wiewiórek zebranych w latach 2003-2010. 2003-2010. Wśród 746 zidentyfikowanych kleszczy nie zaobserwowano osobników dorosłych, 63% stanowiły nimfy, a 37% stanowiły nimfy, a 37% larwy - wszystkie należące do gatunku Ixodes ricinus z wyjątkiem jednej nimfy zidentyfikowanej jako I. trianguliceps. Ogólnie rzecz biorąc, żadna wiewiórka pochodzenia śródziemnomorskiego i żadnych nieodsadzonych młodych osobników. kleszcze. Jedynie pora roku wyjaśniała zmienność liczebności I. ricinus na wiewiórkach, z większą liczbą kleszczy obecnych od wiosny do lata niż od jesieni do zimy. Wiewiórki pochodzenia śródziemnomorskiego (n = 20) nie zostały zarażone B. burgdorferi sensu lato (s.l.), co jest prawie na pewno związane z niskim występowaniem I. ricinus w tym regionie. Na podstawie osobników analizowanych w innych regionach Francji, 11,5% (n = 26) nieodsadzonych młodych było nosicielami B. burgdorferi s.l., co wskazuje, że do zakażenia doszło już w gnieździe. co wskazuje, że do zakażenia doszło już w gnieździe. U dorosłych (n = 227) częstość występowania częstość występowania zakażenia B. burgdorferi s.l. wynosiła 27,3%, przy 18,9% B. burgdorferi s.s., 11,9% B. afzelii i 3,5% B. garinii. Pora roku i masa ciała masa ciała, płeć i pochodzenie geograficzne dorosłych nie miały wpływu na częstotliwość infekcji. częstość zakażeń. Częstość występowania zakażeń S. vulgaris jest jedną z najwyższych stwierdzonych u gryzoni w Europie, szczególnie w przypadku gryzoni w Europie, szczególnie w przypadku B. burgdorferi s.s., co potwierdza hipotezę potwierdzając hipotezę, że ryjówkowate są szczególnie odpowiednimi żywicielami dla tego genogatunku. --- Borrelia miyamotoi jest nowo opisanym patogenem przenoszonym na ludzi przez kleszcze z gatunku Ixodes. przez kleszcze z gatunku Ixodes i występuje w umiarkowanych regionach Ameryki Płn, i Azji. Zrozumienie wzorców ryzyka entomologicznego B. miyamotoi na dużą skalę jest ograniczone. entomologicznego B. miyamotoi i Borreila burgdorferi sensu stricto (ss), czynnika wywołującego chorobę z Lyme czynnika wywołującego boreliozę w zachodniej części Ameryki Północnej. W tym badaniu, B. miyamotoi, krętki krętki gorączki nawrotowej, wykryto u dorosłych (n=70) i nimfalnych (n=36) kleszczy Ixodes pacificus. Ixodes pacificus zebranych z 24 z 48 hrabstw Kalifornii, które były badane przez 13 lat. badanych przez okres 13 lat. Częstość występowania B. burgdorferi sensu burgdorferi sensu lato (sl), która obejmuje B. burgdorferi ss, i B. miyamotoi były podobne u I. pacificus (odpowiednio 0,6% i 0,8%). Natomiast częstość występowania B. burgdorferi sl była prawie 2,5 razy wyższa niż B. miyamotoi u nimf I. pacificus (3,2% w porównaniu do 1,4%). Wyniki te sugerują podobne ryzyko narażenia na B. burgdorferi sl i B. miyamotoi od ukąszeń dorosłych kleszczy I. pacificus w Kalifornii Kalifornii, ale wyższe ryzyko zarażenia B. burgdorferi sl niż B. miyamotoi od ukąszeń nimfalnych kleszczy. Podczas gdy regionalne ryzyko narażenia na te dwa krętki jest różne, najwyższe ryzyko dla obu gatunków występuje w północnej i środkowej Kalifornii oraz w Sierra i środkowym wybrzeżu Kalifornii i regionie podgórskim Sierra Nevada, a najniższe ryzyko występuje w południowej Kalifornii. ryzyko występuje w południowej Kalifornii; niemniej jednak środki unikania ukąszeń kleszczy powinny być wdrażane we wszystkich regionach Kalifornii. Jest to pierwsze badanie, które kompleksowo ocenić ryzyko entomologiczne dla B. miyamotoi i B. burgdorferi zarówno dla dorosłych, jak i nimfalnych osobników I. pacificus, ważnego kleszcza gryzącego ludzi w zachodniej części Ameryki Północnej. w zachodniej części Ameryki Północnej.
Wymień trzy najbardziej rozpowszechnione patogenne gatunki Borrelia w Europie.
Najbardziej rozpowszechnionymi chorobotwórczymi gatunkami Borrelia w Europie są: B. afzelii, B. garinii i B. burgdorferi ss.