Zajęcie tarczycy w zespole Williamsa (WS) zostało niedawno zgłoszone w dwóch małych grupach pacjentów. grupach pacjentów, obie wykazujące zwiększoną częstość występowania podwyższenia stężenia TSH w surowicy; w jednym z dwóch doniesień 70% pacjentów wykazało również hipoplazję tarczycy. również hipoplazję tarczycy. W naszej placówce obserwujemy obecnie dużą populację pacjentów z WS, którzy okresowo przechodzą wielospecjalistyczną ocenę kliniczną, która obejmuje ocenę ultrasonograficzną tarczycy, oraz poziomy FT3, FT4, TSH i przeciwciał przeciwtarczycowych. Tutaj przedstawiamy raport na temat częstość występowania anomalii strukturalnych i funkcjonalnych tarczycy w populacji 95 pacjentów z WS WS, z których połowa była obserwowana przez ponad 5 lat. Nasze badanie potwierdza zwiększoną częstość występowania zarówno podwyższonych wartości TSH w surowicy (37,9% w naszej próbie), jak i hipoplazji tarczycy. niedorozwój tarczycy (74,7%). Ponadto wykazaliśmy, że podwyższenie TSH zmniejsza się wraz z wiekiem. Z tego powodu sugerujemy, aby u każdego pacjenta z WS tarczycy u każdego pacjenta z WS i że to powikłanie medyczne powinno być okresowo należy okresowo poszukiwać podczas wizyt kontrolnych. --- W zespole Williamsa-Beurena (WBS) odnotowano zaburzenia czynności i morfologii tarczycy. i morfologii tarczycy oraz zaleca się programy badań przesiewowych i nadzoru tarczycy. są zalecane. Jednak częstotliwość biochemicznej oceny tarczycy, szczególnie w pierwszym roku życia, jest przedmiotem dyskusji. W niniejszym raporcie opisujemy niemowlę z WBS i wrodzoną niedoczynnością tarczycy z powodu istotnej hipoplazji tarczycy. hipoplazji tarczycy. Pacjentka, 1-miesięczna kobieta, ujemna w pierwotnym noworodków, została skierowana do naszego szpitala z powodu duszności. Badania czynności tarczycy tarczycy wykazały podwyższone stężenie TSH (42 mIU/l; zakres prawidłowy 0,5-4 mIU/l) z niskim stężeniem niskim stężeniem FT(4) (10,21 pmol/l; zakres prawidłowy: 10,29-24,45 pmol/l). Badanie ultrasonograficzne szyi wykazało znaczną hipoplazję tarczycy, natomiast scyntygrafia tarczycy z nadtechnecjanem (99m)Tc wykazała tarczycę w prawidłowym położeniu, o tarczycy w prawidłowym położeniu, o zmniejszonym kształcie i ogólnie słabym umocowaniu. Dlatego, rozpoczęto leczenie L-tyroksyną. Niedoczynność tarczycy jest częstą cechą WBS, a nieprawidłowości czynności tarczycy są powszechne u pacjentów z tą cechą. u pacjentów z tą cechą. Dlatego możliwość wrodzonej niedoczynności tarczycy wrodzonej niedoczynności tarczycy również powinna być zawsze brana pod uwagę i nawet jeśli wrodzona niedoczynność tarczycy u noworodków jest ujemna, ocena tarczycy (morfologia i funkcja) powinny być regularnie oceniane w momencie postawienia diagnozy a następnie co roku w pierwszych latach życia. --- CEL: Weryfikacja częstości występowania morfo-wolumetrycznych i funkcjonalnych nieprawidłowości tarczycy. u młodych pacjentów z zespołem Williamsa (WS). PROJEKT BADANIA: Dziewięćdziesięciu dwóch pacjentów z WS (49 chłopców i 43 dziewczynki, w wieku 0,2-17,2 lat) wieku) poddano ocenie czynności tarczycy za pomocą hormonu tyreotropowego hormonu tyreotropowego (TSH), fT3 i fT4. Badanie ultrasonograficzne tarczycy wykonano u 37 pacjentów. Przeciwciała tarczycowe (peroksydaza tarczycowa i tyreoglobulina) zostały u wszystkich pacjentów z nieprawidłowymi wynikami testów czynności tarczycy. WYNIKI: Żaden z naszych pacjentów nie miał jawnej niedoczynności tarczycy; 29 pacjentów (31,5%) miało subkliniczną niedoczynność tarczycy. Przeciwciała przeciwtarczycowe były nieobecne u wszystkich pacjentów. Częstość występowania pacjentów z subkliniczną niedoczynnością tarczycy była istotnie wyższa u młodszych pacjentów. u młodszych pacjentów. Badanie ultrasonograficzne ujawniło morfologiczne lub objętościowe morfologiczne lub objętościowe tarczycy u 67,5% pacjentów; nieprawidłowości te były częściej obserwowane u starszych dzieci. WNIOSKI: Subkliniczna niedoczynność tarczycy jest częstą, ale stabilną u małych dzieci z WS. Zdecydowana większość pacjentów z WS >10 lat, albo z prawidłową lub hipoplastyczną tarczycą, ma prawidłową czynność tarczycy. Dlatego też sugerujemy coroczne monitorowanie czynności tarczycy i badania sonograficzne przynajmniej raz u pacjentów z WS. raz u pacjentów z WS. Leczenie powinno być zarezerwowane dla pacjentów z jawną niedoczynnością tarczycy lub tych, u których czynność tarczycy wykazuje oznaki postępujące pogorszenie. --- U dziewczynki z zespołem Williamsa (WS) stwierdzono podwyższony poziom tyreotropiny (TSH) (7,0 mikroU/ml), prawidłowymi stężeniami wolnych hormonów tarczycy i brakiem autoprzeciwciał przeciwtarczycowych. Ultrasonografia i scyntygrafia tarczycy wykazały hemiagenezę lewego płata i brak dowodów na obecność tkanki ektopowej. Odpowiedź TSH na wstrzyknięcie hormonu uwalniającego tyreotropinę (TRH) (200 mikrog/mq, i.v.) była przesadzona i wydłużona, co sugeruje subkliniczną niedoczynność tarczycy. Aktywność biologiczna aktywność biologiczna krążącego TSH była nieco poniżej normalnego zakresu [bioaktywność TSH (B) do immunoreaktywności (I) (TSH B/I) = 0,4, norma: 0,6-2,2]. Te nieprawidłowości są podobne do tych obserwowanych u pacjentów z niedoczynnością tarczycy. niedoczynnością tarczycy. Czynność tarczycy nie jest uznanym objawem WS i nie jest i nie jest rutynowo badana. Jednakże, nieprawidłowości osi podwzgórze-przysadka-tarczyca (HPT) i dysgenezję tarczycy stwierdzono w innych przypadkach WS. w innych przypadkach WS. Geny mapowane na 7q11.23, sąsiadujące z regionem chromosomalnym u większości pacjentów z WS, mogą być zaangażowane w rozwój tarczycy, przyczyniając się do tarczycy, przyczyniając się do złożonego fenotypu WS. --- Zbadaliśmy możliwość mutacji w genie peptydu związanego z genem kalcytoniny/kalcytoniny (CGRP) u dzieci z zespołem Williamsa. (CGRP) u dzieci z zespołem Williamsa. Zaangażowanie genu kalcytoniny / CGRP w zespole Williamsa jest postulowany na podstawie tego, że dzieci z zespołem Williamsa często mają dziecięcą hiperkalcemię i niedobór ekspresji kalcytoniny, hormonu, który obniża poziom wapnia w surowicy. Aby przetestować hipotezę, że mutacje w genie kalcytoniny / CGRP mogą być odpowiedzialne za obniżony poziom kalcytoniny, zbadaliśmy strukturę genu kalcytoniny/CGRP u dzieci z zespołem Williamsa. u dzieci z zespołem Williamsa. Analiza DNA białych krwinek przez hybrydyzacji Southern blot u 5 osób nie wykazała żadnych wykrywalnych dużych delecji lub rearanżacji w locus genu kalcytoniny/CGRP. Możliwość małych delecji lub mutacji punktowych w obrębie eksonu kodującego dojrzały hormon kalcytoniny hormonu kalcytoniny jest mało prawdopodobna w oparciu o testy ochrony przed rybonukleazą z DNA pacjenta amplifikowanego techniką reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR). Te odkrycia sugerują, że niedobór kalcytoniny może być spowodowany albo mutacjami w innym miejscu genu lub defektami w maszynerii komórkowej potrzebnej do syntezy kalcytoniny i/lub syntezy i/lub wydzielania kalcytoniny. --- Molekularne i neuronalne mechanizmy regulujące ludzkie zachowania społeczno-emocjonalne są fundamentalnie ważne, ale w dużej mierze nieznane; ich odkrycie wymaga genetycznej analizy neuronaukowej ludzkich modeli. Zespół Williamsa (WS), stan spowodowany delecją ~28 genów, jest powiązany z towarzyską osobowością, silnym dążeniem do zbliżania się do nieznajomych, trudnymi interakcjami z rówieśnikami, i pociągiem do muzyki. WS zapewnia wyjątkową okazję do zidentyfikowania endogennych ludzkich mechanizmów gen-zachowanie. Neuropeptydy społeczne, w tym oksytocyna (OT) i wazopresyna argininowa (AVP) regulują zachowania reprodukcyjne i społeczne u ssaków. ssaków i doszliśmy do wniosku, że mogą one pośredniczyć w cechach WS. Tutaj my ustalone poziomy OT i AVP we krwi w WS i kontrolach na początku badania oraz w wiele punktów czasowych po pozytywnej interwencji emocjonalnej (muzyka) i a negatywny stresor fizyczny (zimno). Powiązaliśmy również te poziomy ze znormalizowanymi wskaźniki zachowań społecznych. Wyniki ujawniły znacznie wyższe mediany poziomów OT w WS w porównaniu z grupą kontrolną na początku badania, z mniej wyraźnym wzrostem AVP. Co więcej, w WS, OT i AVP wzrosły w odpowiedzi na muzykę i zimno, z większą zmiennością i wzmocnionym uwalnianiem szczytowym w porównaniu z grupą kontrolną. W WS, OT, ale nie AVP, był dodatnio skorelowany z podejściem, ale ujemnie z adaptacyjnymi zachowaniami społecznymi. Wyniki te wskazują, że usunięte geny WS zaburzają uwalnianie podwzgórzowo-przysadkowe nie tylko OT, ale także AVP, implikując bardziej złożony obwód neuropeptydowy dla cech WS i dostarczając dowody na ich rolę w endogennej regulacji ludzkich zachowań społecznych. Dane dane sugerują możliwą biologiczną podstawę zaangażowania ciała migdałowatego, dla zwiększonego lęku i paradoksu zwiększonego podejścia, ale słabych relacji społecznych w WS. relacje społeczne w WS. Oferują również wgląd w przekładanie wiedzy genetycznej i neuroendokrynną na leczenie zaburzeń zachowań społecznych. --- Autorzy opisują przypadek kobiety z wrodzonymi wadami serca, naczyniakami wątroby i dysmorfią twarzy. wątroby, naczyniakami wątroby i dysmorfią twarzy, która została przyjęta do szpitala w wieku 3 miesięcy z powodu trudności z karmieniem i słabego wzrostu. Miała hipotonię i duży język, "szorstką" twarz i przepuklinę pępkową w obecności złożonych wrodzonych wad układu krążenia. wrodzonych wad układu sercowo-naczyniowego. Pomimo prawidłowych badań przesiewowych noworodków wykonaliśmy poziomy hormonów tarczycy w surowicy. Poziom tyreotropiny był bardzo wysoki (>50 mikroU/ml; wartość prawidłowa 0,2-4 mikroU/ml), natomiast poziom wolnej T(3) (FT3) i wolnej T(4) (FT4) były prawidłowe (FT3 3,6 pg/ml, wartość prawidłowa 2,8-5,6 pg/ml; FT4 11,6 pg/ml, wartość prawidłowa 6,6-14 pg/ml); autoprzeciwciała przeciwtarczycowe były nieobecne. Scyntygrafia tarczycy z nadtechnecjanem sodu 99m Tc wykazała małą ektopową tarczycę zlokalizowaną podjęzykowo. w pozycji podjęzykowej, więc rozpoczęto leczenie L-tyroksyną w dawce 37,5 z szybką poprawą obrazu klinicznego. W 17 W wieku 17 miesięcy u pacjenta rozwinął się charakterystyczny fenotyp zespołu Williamsa (WS). Williamsa (WS); diagnoza kliniczna została potwierdzona przez analizę fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) (FISH), która wykazała hemizygotyczną delecję genu elastyny na chromosomie 7. elastyny na chromosomie 7. Niedawno opisano przypadek hemiagenezy tarczycy u dziecka z WS u dziecka z WS; nasz pacjent podkreśla związek niedoczynności tarczycy i WS. WS. Co więcej, nasz przypadek pokazuje, że kliniczne objawy niedoczynności tarczycy mogą być być obecne, a leczenie może być konieczne, podobnie jak w przypadku izolowanej wrodzonej niedoczynności tarczycy. wrodzonej niedoczynności tarczycy. --- U 31-letniego mężczyzny poddawanego regularnym hemodializom przez 6 miesięcy zdiagnozowano zespół Williamsa (WS) za pomocą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) analiza chromosomalna. Powiązanie WS i przewlekłej niewydolności nerek (CRF) jest rzadko spotykane. rzadko spotykane. Badania endokrynologiczne wykazały hipogonadyzm hipergonadotropowy. Przedłużone i przesadne odpowiedzi adrenokortykotropiny (ACTH) na hipoglikemię indukowaną insuliną i hormon uwalniający kortykotropinę (CRH). hormonu uwalniającego kortykotropinę (CRH). Podczas gdy większość endokrynologicznych endokrynologicznych zaobserwowanych u tego pacjenta można przypisać zmienionym okoliczności w CRF, niektóre wyniki stoją w sprzeczności. Ponadto Ponadto biopsja jąder wykazała ciężką hipospermatogenezę. Zaburzenia zaburzenia endokrynologiczne obserwowane u tego pacjenta mogą być przynajmniej częściowo odpowiedzialne za różne cechy kliniczne leżące u podstaw WS. --- Opóźnienie wzrostu jest stałym objawem zespołu Williamsa-Beurena. Przyczyna Przyczyna niskiego wzrostu w tym zespole jest nieznana. Badania endokrynologiczne nie ujawniły nieprawidłowości w osi hormon wzrostu-insulinopodobny czynnik wzrostu I. Opisujemy chłopca z potwierdzonym zespołem Williamsa-Beurena, u którego stwierdzono klasyczny niedobór hormonu wzrostu i dobrze zareagował na terapię hormonem wzrostu. hormonu wzrostu. WNIOSEK: Chociaż niedobór hormonu wzrostu prawdopodobnie nie jest częstą przyczyną niskorosłości w zespole Williamsa-Beurena. częstą przyczyną niskiego wzrostu w zespole Williamsa-Beurena, niemniej jednak zalecamy ocenę osi hormon wzrostu-insulinopodobny czynnik wzrostu I we wszystkich przypadkach. --- CEL: Ocena częstości występowania nieprawidłowości funkcji i morfologii tarczycy w kohorcie pacjentów z zespołem Williamsa (WS). w kohorcie pacjentów z zespołem Williamsa (WS). METODY: Stężenia wolnej T3, wolnej T4, TSH, przeciwciał przeciwko tyreoperoksydazie (TPOA) i przeciwciał przeciwko tyreoperoksydazie (TPOA) w surowicy przeciwciał (TPOA) i przeciwciał przeciw tyreoglobulinie (TgA), a także dane ultrasonograficzne dane ultrasonograficzne 20 pacjentów z WS (12 kobiet i ośmiu mężczyzn) w wieku 1,7-34,9 lat. WYNIKI: Zidentyfikowano trzy przypadki (15%) subklinicznej niedoczynności tarczycy. Zdiagnozowano jawną rozpoznano w dwóch przypadkach (10%). Przeciwciała przeciwtarczycowe były ujemne u wszystkich pacjentów. Czternastu pacjentów (70%) wykazywało niedoczynność tarczycy obejmującą cały gruczoł. U tych pacjentów lewy płat tarczycy był zwykle zwykle, ale nie znacząco, zmniejszony w porównaniu z prawym płatem tarczycy. U jednego pacjenta (5%) stwierdzono hemiagenezę tarczycy. Tylko u pięciu pacjentów (25%) stwierdzono tarczycę o prawidłowej objętości, a spośród tych pięciu pacjentów jeden wykazywał znaczną niedorozwój lewego płata tarczycy. U wszystkich pacjentów z WS z rozpoznaniem subklinicznej lub jawną niedoczynność tarczycy, wykryto hipoplazję tarczycy. Nie stwierdzono przypadków subklinicznej lub jawnej niedoczynności tarczycy u pacjentów z WS z prawidłową objętością tarczycy. WNIOSKI: Niniejsze badanie potwierdza obecność zmian czynności tarczycy w WS, a także sugeruje częste występowanie nieprawidłowości w morfologii tarczycy u tych pacjentów. morfologii tarczycy u tych pacjentów. Pacjenci z WS powinni być monitorowani pod kątem funkcji tarczycy i USG tarczycy. tarczycy i należy rozważyć przesiewowe badanie ultrasonograficzne tarczycy, szczególnie u szczególnie u pacjentów ze zmianami czynności tarczycy. --- Przed- i pourodzeniowe opóźnienie wzrostu o nieznanej patogenezie jest częstą cechą kliniczną pacjentów z zespołem Williamsa-Beurena (WBS). cechą kliniczną u pacjentów z zespołem Williamsa-Beurena (WBS). Jednakże, niedobór hormonu wzrostu (GHD) nie był uważany za główną przyczynę opóźnienia wzrostu. wzrostu. W literaturze jest tylko jeden pacjent z potwierdzonym GHD, który dobrze zareagował na terapię ludzkim hormonem wzrostu (hGH). Opisujemy niemowlę płci żeńskiej z potwierdzonym WBS, u którego w wyniku testów prowokacyjnych stwierdzono GHD i które w zadowalający sposób zareagowało na terapię hGH. Wzrost SDS wynosił -4,2 w wieku 12 miesięcy, kiedy rozpoczęto podawanie hGH i wzrósł do -0,8 w wieku 4,25 lat. Patogeneza GHD u naszego pacjenta jest niejasna. Niemniej jednak podwyższone poziomy poziomy prolaktyny i odpowiedź hGH na hormon uwalniający hormon wzrostu (GHRH) wskazują raczej na defekt podwzgórza niż przysadki mózgowej. wada przysadki. Podsumowując, niedobór GH może przyczyniać się do niewydolności wzrostu u pacjentów z WBS i w takich przypadkach terapia hGH najprawdopodobniej poprawi ostateczny wzrost. najprawdopodobniej poprawi ostateczny wzrost. --- Nadkomorowe zwężenie aorty (SVAS) może występować jako izolowana cecha autosomalna dominująca lub jako cecha zespołu Williamsa. lub jako cecha zespołu Williamsa. Sugeruje się, że defekt w funkcji kalcytoniny może odgrywać rolę w zespole Williamsa. Wykluczyliśmy kalcytoninę jako gen kandydujący dla SVAS przy użyciu sondy specyficznej dla genu. --- Zespół Williamsa (WS) jest neurorozwojowym zaburzeniem genetycznym związanym z wysokim wskaźnikiem lęku i problemów społecznych. Zbadaliśmy dobowy poziom kortyzolu, biomarkera kortyzol, biomarker reakcji na stres, u dorosłych z WS w nowych i znanych ustawieniach i porównaliśmy te profile z typowo rozwijającymi się dorosłymi (TD). UCZESTNICY Z WS i TD mieli podobne profile w znanym otoczeniu, podczas gdy uczestnicy z WS mieli podwyższony poziom kortyzolu pod koniec dnia w nowym otoczeniu. kiedy wymagania społeczne były wyższe. Reakcja kortyzolu na przebudzenie w WS była związana ze zgłaszanymi przez rodziców poziomami dolegliwości somatycznych i trudności społecznych. i trudnościami społecznymi. Wyniki sugerują, że dorośli z WS mają typowy dobowy profil profil kortyzolu, który może być wrażliwy na zmiany społeczne i aktywności w ciągu dnia. w ciągu dnia.
Które nieprawidłowości hormonalne są powszechne w zespole Williamsa?
Podwyższony poziom tyreotropiny - TSH
Niski poziom FT4
Niedobór hormonu wzrostu
Niedobór kalcytoniny
Podwyższony poziom prolaktyny
Podwyższony poziom kortyzolu
Podwyższony poziom oksytocyny
Podwyższony poziom wazopresyny