CEL: Ocena bezpieczeństwa i tolerancji czterech dawek chlorowodorku molindonu chlorowodorku molindonu o natychmiastowym uwalnianiu u dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) i poważnymi problemami z zachowaniem. METODY: To wieloośrodkowe, otwarte, prowadzone w grupach równoległych badanie z zastosowaniem różnych dawek randomizowano dzieci w wieku 6-12 lat z ADHD i uporczywymi, poważnymi problemami z zachowaniem. i uporczywymi, poważnymi problemami z zachowaniem, otrzymywały doustnie molindon trzy razy dziennie przez 9-12 tygodni w czterech grupach leczenia grupach: Grupa 1-10 mg (5 mg, jeśli masa ciała <30 kg), grupa 2-20 mg (10 mg, jeśli <30 kg), grupa 3-30 mg (15 mg, jeśli <30 kg) i grupa 4-40 mg (20 mg, jeśli <30 kg). Pierwszorzędowym pierwotnym była ocena bezpieczeństwa i tolerancji molindonu u dzieci z ADHD i poważnymi problemami z zachowaniem. dzieci z ADHD i poważnymi problemami z zachowaniem. Drugorzędowe miary wyników obejmowały zmianę w Nisonger Child Behavior Rating Form-Typical Intelligence Nisonger Child Behavior Rating Form-Typical Intelligence Quotient (NCBRF-TIQ), zmianę w skali Clinical Global Clinical Global Impressions-Severity (CGI-S) i -Improvement (CGI-I) od punktu od stanu wyjściowego do punktu końcowego oraz zrewidowana skala oceny Swansona, Nolana i Pelhama (SNAP-IV) związane z ADHD. WYNIKI: W badaniu randomizowano 78 dzieci; 55 ukończyło badanie. Leczenie molindonem było ogólnie dobrze tolerowane, bez klinicznie istotnych zmian w wynikach badań laboratoryjnych i fizycznych. klinicznie istotnych zmian w wynikach badań laboratoryjnych lub fizycznych. Najczęstsze Najczęstsze zdarzenia niepożądane związane z leczeniem (AE) obejmowały senność (n=9), zwiększenie masy ciała (n=8) (n=8), akatyzję (n=4), sedację (n=4) i ból brzucha (n=4). Średnia masa ciała wzrosła o 0,54 kg, a średni wskaźnik masy ciała o 0,24 kg/m(2). Częstość występowania AE i AE związane z leczeniem zwiększały się wraz ze wzrostem dawki. Wyniki w podskalach NCBRF-TIQ poprawiły się we wszystkich czterech grupach leczenia, z 34%, 34%, 32% i 55% w stosunku do wartości wyjściowych, odpowiednio w grupach 1, 2, 3 i 4. Wyniki CGI-S i SNAP-IV poprawiły się z czasem we wszystkich grupach terapeutycznych, a wyniki CGI-I poprawiły się w największym stopniu w grupie 4. WNIOSKI: Molindon w dawkach 5-20 mg/dobę (dzieci ważące <30 kg) i 20-40 mg (≥ 30 kg) był dobrze tolerowany, a wstępne wyniki skuteczności sugerują, że że molindon powoduje zależną od dawki poprawę zachowania w ciągu 9-12 tygodni. Potrzebne są dodatkowe podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badania w celu dalszego dalsze badania molindonu w tej populacji pediatrycznej. --- Przyrost masy ciała związany z leczeniem neuroleptykami lub lekami przeciwpsychotycznymi jest dobrze jest dobrze znany psychiatrom, ale zbyt rzadko uznaje się go za uzasadnienie konkretnego program leczenia. Nadwaga jest czynnikiem ryzyka zaburzeń somatycznych i może mieć negatywny wpływ na samoocenę i pewność siebie. mieć negatywny wpływ na samoocenę i pewność siebie. Może to prowadzić do słabej obserwacji i nawrotu objawów psychotycznych. Niektóre badania próbują opisać wahania masy ciała w zależności od różnych neuroleptyków i biorąc pod uwagę inne zmienne, takie jak biorąc pod uwagę inne zmienne, takie jak czas trwania leczenia, wiek lub płeć. Mechanizmy przyrostu masy ciała są mniej zbadane, pomimo dowodów na to, że neuroleptyki oddziałują z receptorami dopaminy, noradrenaliny, serotoniny, histaminy i acetylocholiny. acetylocholiny, które w taki czy inny sposób biorą udział w regulacji masy ciała. Leki przeciwpsychotyczne, takie jak klozapina i olanzapina, są bardziej związane z interakcje neuroendokrynne i neurowegetatywne i są odpowiedzialne za najbardziej najpoważniejszy wzrost masy ciała. Loksapina i molindon powodują spadek masy ciała, i te wyjątki są trudne do wyjaśnienia. W artykule omówiono dane kliniczne i dane epidemiologiczne, a także wskazuje na problemy metodologiczne związane z takimi badaniami. badań. Przedstawiono pewne hipotezy dotyczące patofizjologicznych aspektów tego działania niepożądanego, w odniesieniu do w odniesieniu do rosnącej wiedzy na temat biologicznych mechanizmów regulacji masy ciała. biologicznych mechanizmów regulacji masy ciała. Niektóre rozwiązania dla lepszego rozważenia i opieki nad i opieki nad pacjentami z takimi problemami lub "zagrożonymi" leczeniem. --- TŁO: Terapia przeciwpsychotyczna jest podstawą leczenia osób ze schizofrenią. schizofrenią. W ostatnich latach wprowadzono nowe lub atypowe leki przeciwpsychotyczne. atypowe leki przeciwpsychotyczne. Są one mniej podatne na zaburzenia ruchowe i zwiększają stężenie prolaktyny w surowicy. prolaktyny. Naukowcy zasugerowali, że molindon powinien być klasyfikowany jako atypowy lek przeciwpsychotyczny. CELE: Określenie działania molindonu w porównaniu z placebo, typowymi i innymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi stosowanymi w schizofrenii i pokrewnych psychozach. STRATEGIA WYSZUKIWANIA: W celu przeprowadzenia oryginalnego wyszukiwania przeszukaliśmy następujące bazy danych: Biological Abstracts (1980-1999), The Cochrane Library CENTRAL (wydanie 1, 1999), The Cochrane Schizophrenia Group's Register (styczeń 1999), CINAHL (1982-1999), EMBASE (1980-1999), MEDLINE (1966-1999), LILACS (1982-1999), PSYNDEX (1977-1999) i PsycLIT (1974-1999). Przeszukaliśmy również farmaceutyczne bazy danych w Dialog Corporation Datastar i Dialog oraz odniesienia do wszystkich wszystkich zidentyfikowanych badań. Na koniec skontaktowaliśmy się z producentem molindonu i autorami wszelkich istotnych badań. W celu aktualizacji niniejszego przeglądu, przeszukaliśmy rejestr badań Cochrane Schizophrenia Group (sierpień 2005). KRYTERIA WYBORU: Uwzględniliśmy wszystkie randomizowane badania kontrolowane, w których porównywano molindon z innymi metodami leczenia schizofrenii i psychoz schizofrenopodobnych. schizofrenii. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Wyodrębniliśmy dane niezależnie i przeanalizowaliśmy je na podstawie z zamiarem leczenia, obliczając, dla danych binarnych, stały efekt względnego (RR), ich 95% przedziały ufności (CI) oraz liczbę potrzebną do leczenia lub zaszkodzenia (NNT lub NNH). lub zaszkodzić (NNT lub NNH). Wykluczyliśmy dane, jeśli utrata obserwacji była większa niż 50%. GŁÓWNE WYNIKI: Uwzględniliśmy czternaście badań. Czas trwania wahał się od bardzo krótkich (10 (10 dni) badań nad preparatem domięśniowym do badań trwających ponad trzy miesiące. miesięcy. W odniesieniu do miar oceny globalnej, dostępne dane nie uzasadniają żadnych wniosków wniosków dotyczących porównawczej skuteczności molindonu i placebo. W porównaniu z innymi typowymi lekami przeciwpsychotycznymi nie znaleźliśmy dowodów na różnicę w skuteczności (lekarze 4 RCT n=150, RR 1,13, CI 0,69 do 1,86; pielęgniarki 4 RCT n=146, RR 1,23, CI 0,82 do 1,86). Prawdopodobieństwo, że Molindone wywoła zaburzenia ruchowe, ale powoduje znacznie większą utratę masy ciała (2 badania utratę masy ciała (2RCTs n=60 RR 2,78, CI 1,10 do 6,99, NNH 5 CI 2 do 77). WNIOSKI AUTORÓW: Siła dowodów odnoszących się do tego związku jest ograniczona ze względu na małą liczebność próby, słaby projekt badania, ograniczone wyniki i niekompletne raportowanie. Molindon może być skutecznym lekiem przeciwpsychotycznym, ale jego profil działań niepożądanych ale jego profil działań niepożądanych nie różni się znacząco od profilu typowych leków przeciwpsychotycznych (poza typowych leków przeciwpsychotycznych (z wyjątkiem utraty masy ciała). Dane z tego przeglądu sugerują, że obecnie nie ma dowodów sugerujących, że może on mieć nietypowy profil. profil atypowy. --- CEL: Celem tego badania było oszacowanie i porównanie wpływu leków przeciwpsychotycznych - zarówno nowszych, jak i konwencjonalnych leków przeciwpsychotycznych - zarówno nowszych, jak i konwencjonalnych - na masę ciała. METODA: Kompleksowe przeszukiwanie literatury pozwoliło zidentyfikować 81 anglo- i nieanglojęzycznych artykułów i nieanglojęzycznych artykułów, które zawierały dane dotyczące zmiany masy ciała u pacjentów pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi. Dla każdego leku przeprowadzono metaanalizę i metaregresję efektów losowych. oszacowano zmianę masy ciała po 10 tygodniach leczenia przy standardowej dawce. przy standardowej dawce. Przeprowadzono również kompleksowy przegląd narracyjny wszystkich artykułów, które nie dostarczyły informacji ilościowych, ale dostarczyły ważnych informacji jakościowych. jakościowe. WYNIKI: Placebo wiązało się ze średnim zmniejszeniem masy ciała o 0,74 kg. Wśród konwencjonalnych, średnia zmiana masy ciała wahała się od zmniejszenia o 0,39 kg w przypadku molindonu do wzrostu o 3,19 kg w przypadku tiorydazyny. Wśród nowszych leków przeciwpsychotycznych przeciwpsychotycznych średnie wzrosty były następujące: klozapina, 4,45 kg; olanzapina, 4,15 kg; sertindol, 2,92 kg; risperidon, 2,10 kg; i ziprasidon, 0,04 kg. Dostępne dane były niewystarczające do oceny kwetiapiny po 10 tygodniach. WNIOSKI: Zarówno konwencjonalne, jak i nowsze leki przeciwpsychotyczne wiążą się z przyrostem masy ciała. przyrostem masy ciała. Wśród nowszych leków klozapina wydaje się mieć największy potencjał potencjał do wywoływania przyrostu masy ciała, a najmniej ziprasidon. Różnice między nowszymi lekami mogą wpływać na przestrzeganie zaleceń lekarskich i ryzyko dla zdrowia. --- W niniejszym artykule dokonano przeglądu literatury empirycznej dotyczącej przyrostu masy ciała związanego ze stosowaniem leków neuroleptycznych. z przyjmowaniem leków neuroleptycznych. Przyrost masy ciała, który wydaje się być związany z wzrostem apetytu, jest zmienny, ale prawdopodobnie początkowo będzie większy, a następnie plateau. Klozapina i fenotiazyny o niskiej sile działania są związane z największym przyrostem masy ciała. a molindon z utratą masy ciała, ale mechanizm nie jest znany. Amantadyna i fenfluramina mogą w pewnym stopniu odwracać przyrost masy ciała. Tłuszcz w diecie wydaje się odgrywać ważną rolę w otyłości, a badania są potrzebne, aby zwiększyć bazy danych i wyjaśnienia możliwych mechanizmów. Badania są również potrzebne do aby ocenić strategie zapobiegawcze i określić, które leki mają najmniejsze prawdopodobieństwo przyrost masy ciała, a także które leki można dodać do schematu leczenia neuroleptykami w celu neuroleptyków w celu kontroli masy ciała. --- Przyrost masy ciała odnotowano w przypadku niemal każdego leku przeciwpsychotycznego dostępnego na rynku (molindon jest wyjątkiem). Przyrost masy ciała występuje bez względu na wiek, płeć i rasę pacjenta. bez względu na wiek, płeć czy rasę pacjenta i jest obserwowany zarówno w przypadku leków doustnych, jak i w postaci depot. Liczne badania wykazały, że pacjenci przybierają na wadze podczas leczenia konwencjonalnymi lekami przeciwpsychotycznymi, takimi jak chlorpromazyna, flufenazyna i haloperidol. haloperidol. Nowsze leki przeciwpsychotyczne mają przewagę nad konwencjonalnymi lekami przeciwpsychotycznymi, w szczególności przeciwpsychotycznych, zwłaszcza względny brak objawów pozapiramidowych, ale niektóre z nich mają nadal mają tę wadę, że powodują przyrost masy ciała. W szczególności klozapina i olanzapina w szczególności wydają się powodować znaczny przyrost masy ciała, znacznie bardziej niż większość konwencjonalne neuroleptyki i nowe leki, takie jak risperidon. Biorąc pod uwagę ryzyko dla zdrowia i przestrzegania zaleceń terapeutycznych związanych z przyrostem masy ciała i otyłością, klinicyści powinni monitorować masę ciała w trakcie terapii lekami przeciwpsychotycznymi i rozważyć zmianę leku, jeśli wystąpi nadmierny przyrost masy ciała. --- Oświadczenie o konflikcie interesów: Ujawnienie: Dr Findling otrzymuje lub wsparcie badawcze, był konsultantem i/lub pełnił funkcję prelegenta dla firm prelegentów dla firm Abbott, Addrenex, AstraZeneca, Biovail, Bristol-Myers Squibb, Forest, GlaxoSmithKline, Johnson and Johnson, KemPharm, Eli Lilly and Company, Lundbeck, Neuropharm, Novartis, Organon, Otsuka, Pfizer, Sanofi-Aventis, Sepracore, Shire, Solvay, Supernus Pharmaceuticals, Validus i Wyeth. Wyeth. Dr Frazier otrzymuje finansowanie badań lub uczestniczy w badaniach klinicznych badaniach klinicznych z firmami Bristol-Myers Squibb, GlaxoSmithKline, Janssen, Johnson and Johnson, Neuropharm, Otsuka America Pharmaceutical i Pfizer. Dr Hamer w ciągu ostatnich w ciągu ostatnich trzech lat otrzymywał lub otrzymuje wsparcie badawcze, był konsultantem i zasiadał w radzie ds. monitorowania bezpieczeństwa danych (DSMB) / wewnętrznym centrum monitorowania (IDMC) dla firm Acadia, Allergan, Alpharma, AstraZeneca, Cenerx, Corcept, EnabledMD, Epix, Johnson and Johnson, Novartis, Pepper-Hamilton, Pfizer, SAS Institute, Schwartz, Solvay, Sanofi-Aventis, Takeda, Winston-Strawn (pozew z udziałem Forest, Lundbeck, Sun, Caraco) i Wyeth. On i/lub jego posiada akcje Bristol-Myers Squibb, Amgen, Eli Lilly and Company, Genentech, Proctor and Gamble i Sepracor. Jego żona jest emerytowaną pracownicą Bristol-Myers Squibb. Dr Liberman zasiada w radzie doradczej Bioline, GlaxoSmithKline, Intracellular Therapies, Eli Lilly and Company, Psychogenics i Wyeth. Nie otrzymuje wynagrodzenia za udział w charakterze doradcy, z wyjątkiem Intracellular Therapies. doradcy, z wyjątkiem Intracellular Therapies. Otrzymuje wsparcie w postaci grantów od Allon, Forest Labs, Merck i Pfizer. Posiada patent od firmy Repligen. Dr. Sikick otrzymuje fundusze na badania lub uczestniczy w badaniach klinicznych z firmami Janssen, Pfizer, Bristol-Myers Squibb, Neuropharm, Curemark i Seaside Pharmaceuticals. Pharmaceuticals. Otrzymała oprogramowanie do interwencji komputerowej w schizofrenii od Posit Science. W przeszłości dr Sikich otrzymała finansowanie badań finansowanie od Eli Lilly and Company, Janssen, Pfizer, Otsuka i AstraZeneca. Pracowała jako konsultant dla Sanofi Aventis i ABT Associates. Drs. Johnson, McClellan, Vitiello, McNamara, Hlastala i Maloney oraz pani Ritz, pani Lingler, pani Piers. Lingler, pani Pierson, pani Puglia, pani Michael Kaufman i pani Noyes nie zgłaszają żadnych biomedycznych interesów finansowych ani potencjalnych konfliktów interesów. biomedycznych interesów finansowych ani potencjalnych konfliktów interesów. --- TŁO: Typowe leki przeciwpsychotyczne są powszechnie stosowane jako pierwsza linia leczenia osób ze schizofrenią. Jednak klasa atypowych leków przeciwpsychotycznych atypowych leków przeciwpsychotycznych w istotny sposób wpływa na to podejście. "Atypowe to termin szeroko stosowany do opisania niektórych leków przeciwpsychotycznych, które mają niską skłonność do wywoływania skłonność do wywoływania zaburzeń ruchowych, sedacji i podwyższonego poziomu prolaktyny w surowicy. Istnieją pewne sugestie, że różne profile działań niepożądanych działań niepożądanych sprawiają, że są one bardziej akceptowalne dla osób ze schizofrenią. schizofrenią. Molindon ma podobny profil do kwetiapiny (nowy atypowy lek przeciwpsychotyczny). przeciwpsychotyczny), z bardzo niskim wiązaniem ze wszystkimi receptorami. Niektórzy autorzy sugerują, że molindon jest bezpieczniejszy niż inne "typowe" leki przeciwpsychotyczne, ponieważ pozapiramidowe działania niepożądane nie są zwykle obserwowane przy klinicznie skutecznych dawkach leków przeciwpsychotycznych. przeciwpsychotycznych i dlatego powinien być klasyfikowany jako atypowy lek przeciwpsychotyczny. lek przeciwpsychotyczny. CELE: Określenie wpływu molindonu w porównaniu z placebo, typowymi i innymi atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi stosowanymi w schizofrenii i pokrewnych psychozach. STRATEGIA WYSZUKIWANIA: Elektroniczne przeszukiwanie Biological Abstracts (1980-1999), The Cochrane Library CENTRAL (wydanie 1, 1999), The Cochrane Schizophrenia Group's (styczeń 1999), CINAHL (1982-1999), EMBASE (1980-1999), MEDLINE (1966-1999), LILACS (1982-1999), PSYNDEX (1977-1999) i PsycLIT (1974-1999). zostały podjęte. Ponadto przeszukano farmaceutyczne bazy danych w serwisach Dialog Corporation Datastar i Dialog. Odniesienia do wszystkich zidentyfikowanych badań przeszukano pod kątem dalszych badań. Skontaktowano się z producentem molindonu i autorami badań. KRYTERIA WYBORU: Wszystkie randomizowane, kontrolowane badania, w których porównywano molindon z innymi metodami leczenia schizofrenii i psychoz podobnych do schizofrenii zostały włączone na podstawie niezależnej oceny. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Cytowania i, w miarę możliwości, streszczenia były niezależnie sprawdzone przez recenzentów, uporządkowane, ponownie sprawdzone i ocenione pod względem jakości. jakość. Dane zostały niezależnie wyodrębnione. Dane zostały wykluczone, jeśli była większa niż 50%. W przypadku jednorodnych danych dychotomicznych współczynnik ryzyka (RR), 95% przedział ufności (CI) oraz, w stosownych przypadkach, liczbę koniecznych do leczenia (NNT) obliczono na podstawie zamiaru leczenia. Dla danych ciągłych, obliczono średnie ważone różnice (WMD). Wszystkie dane zostały sprawdzone pod kątem heterogeniczności. GŁÓWNE WYNIKI: Do przeglądu włączono trzynaście badań. Dane dla tego związku od bardzo krótkich (10-dniowych) badań preparatu domięśniowego po próby trwające ponad trzy miesiące. do badań trwających ponad trzy miesiące. W przypadku pomiarów stanu ogólnego dostępne dane nie uzasadniają żadnych wniosków dotyczących porównawczej skuteczności molindonu i placebo. placebo. W porównaniu z innymi typowymi lekami przeciwpsychotycznymi nie wykazano różnicy w skuteczności (RR lekarzy 1,13, CI 0,69 do 1,86; RR pielęgniarek 1,23, CI 0,82 do 1,86). Prawdopodobieństwo wywołania zaburzeń ruchowych nie jest większe ani mniejsze niż w przypadku typowych leków. zaburzenia ruchowe, ale powoduje znacznie większą utratę masy ciała (RR 2,78, CI 1,10 do 6,99). WNIOSKI RECENZENTA: Siła dowodów odnoszących się do tego związku jest ograniczona ze względu na małą wielkość próby, słaby projekt badania, ograniczone wyniki i niekompletne raportowanie. niekompletne raportowanie. Molindon może być skutecznym lekiem przeciwpsychotycznym; jednak jego profil działań niepożądanych jednak jego profil działań niepożądanych nie różni się znacząco od profilu typowych leków przeciwpsychotycznych. typowych leków przeciwpsychotycznych, z wyjątkiem utraty masy ciała. Obecnie nie ma dowodów sugerujących, że może on mieć profil atypowy. --- Wyrażający zgodę pacjenci ze schizofrenią w wieku od 18 do 63 lat zostali odstawiono leki przeciwpsychotyczne na co najmniej 1 tydzień i losowo przydzielono do otrzymywali identyczne kapsułki tiorydazyny (n = 13), molindonu (n = 10) lub haloperidolu (n = 12) przez co najmniej 6 tygodni. W porównaniu z pacjentami leczonymi i haloperidolem, pacjenci leczeni tiorydazyną byli znacznie poprawiły się w czasie, mierzone za pomocą Krótkiej Skali Oceny Psychiatrycznej (Brief Psychiatric Rating Scale (BPRS) i Skali Oceny Depresji Hamiltona (HAM-D). Poprawa wyników w BPRS wynikała głównie z poprawy objawów lęku i depresji. i depresji. Pacjenci nie różnili się istotnie pod względem innych wskaźników, z istotnym wyjątkiem ważnym wyjątkiem wagi. Średnio pacjenci przyjmujący molindon stracili 5 funtów w ciągu 6 tygodni leczenia, podczas gdy pacjenci leczeni tiorydazyną zyskali 6 funtów. U pacjentów leczonych haloperydolem nie odnotowano znaczących zmian masy ciała. --- Wiele leków może zmieniać masę ciała jako niekorzystny efekt ich działania terapeutycznego. ich działania terapeutycznego. Przyrost masy ciała jest większym problemem niż jej niż utrata masy ciała. Ponieważ przyrost masy ciała podczas leczenia farmakologicznego jakiejkolwiek choroby może być odzwierciedleniem poprawy samej choroby, postaramy się oddzielić te efekty od tych, które wynikają z działania leków. te efekty od tych spowodowanych indukowanymi przez leki zmianami mechanizmów regulujących masę ciała. Przyrost masy ciała może zagrozić przestrzeganiu przez pacjenta przepisanego schematu leczenia i może stanowić zagrożenie dla zdrowia. Wskaźnik masy ciała (BMI) jest określa się dzieląc masę ciała w kilogramach przez wzrost w metrach podniesiony do kwadratu. A BMI > lub = 27 kg/m2 uzasadnia podjęcie działań terapeutycznych; poradnictwo żywieniowe i jako podstawę można wykorzystać poradnictwo żywieniowe i zaprogramowane ćwiczenia fizyczne. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli podstawowe podstawowe środki terapeutyczne są nieskuteczne w kontrolowaniu przyrostu masy ciała, wówczas może pomóc zmiana leku. Wreszcie, lek anoretyczny może wspomagać środki dietetyczne. środków dietetycznych. Jednak bezpieczeństwo i skuteczność wykazano tylko dla leków anorektycznych, gdy są one stosowane jako dodatek do ograniczenia kalorycznego w leczenie otyłości wywołanej lekami. Masa ciała jest określana przez złożone mechanizmy regulujące bilans energetyczny. Szereg systemów neuroprzekaźników działające w kilku jądrach podwzgórza są kluczowe dla regulacji zapasów tłuszczu w organizmie. w organizmie. Większość leków, które mogą zmieniać masę ciała, zakłóca te układy neuroprzekaźników. Przyrost zależy od rodzaju i dawki danego leku. i dawki danego leku. Niektóre leki przeciwdepresyjne wywołują przyrost masy ciała, który może do 20 kg w ciągu kilku miesięcy leczenia. Inhibitory monoaminooksydazy wydają się powodować mniejsze zmiany masy ciała niż trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (5-hydroksytryptaminy; 5-HT) powodują utratę masy ciała zamiast przyrostu masy ciała. Lit może powodować duży wzrost masy ciała. Ogólnie rzecz biorąc, zmiana masy ciała wywołana przez leki przeciwpsychotyczne jest częściej znaczenie kliniczne niż zmiana masy ciała związana ze stosowaniem leków przeciwdepresyjnych. stosowaniem leków przeciwdepresyjnych. Ponownie, zmiany masy ciała są zależne od rodzaju i dawki danego leku przeciwpsychotycznego. Chociaż prawie wszystkie leki przeciwpsychotyczne wywołują przyrost masy ciała, molindon i liksapina wydają się wywoływać utratę masy ciała. utratę masy ciała. Leki przeciwdrgawkowe, zwłaszcza kwas walproinowy (walproinian sodu) i karbamazepina, wywołują przyrost masy ciała u znacznego odsetka pacjentów. pacjentów. Leczenie kortykosteroidami wiąże się z zależnym od dawki przyrostem masy ciała u wielu pacjentów. przyrostem masy ciała u wielu pacjentów. Otyłość wywołana kortykosteroidami nasila inne zagrożenia dla zdrowia związane z kortykosteroidami. Insulinoterapia u pacjentów z cukrzycą u pacjentów z cukrzycą zwykle zwiększa masę ciała. Wreszcie, pochodne sulfonomocznika, środki przeciwnowotworowe stosowane w leczeniu raka piersi i kilka leków stosowane w profilaktyce migreny mogą również powodować przyrost masy ciała. --- Chlorowodorek molindonu, neuroleptyk dihydroindolonu, różni się strukturalnie od innych klas neuroleptyków. od innych klas neuroleptyków. Molindon wykazuje wiele podobieństw do do innych neuroleptyków, w tym blokadę receptorów dopaminowych, skuteczność przeciwpsychotyczną skuteczność i pozapiramidowe działania niepożądane. Pomimo tych podobieństw, molindon ma również właściwości atypowe i hamuje enzym oksydazę monoaminową in vitro i in vivo. i in vivo. Kilka badań wykazało, że molindon powoduje mniejszą nadwrażliwość receptora dopaminy nadwrażliwość receptora dopaminy niż inne neuroleptyki, a zatem może być mniej prawdopodobne, że powodować późne dyskinezy. Wydaje się również, że ma większy wpływ na mezolimbiczne i mezokortykalne neurony dopaminergiczne. i mezokortykalne neurony dopaminowe niż na te w nigrostriatalnym układzie dopaminowym. system. Klinicznie molindon ma tendencję do powodowania utraty wagi i może mieć mniejszy wpływ na próg drgawkowy niż mniejszy wpływ na próg drgawkowy niż konwencjonalne leki przeciwpsychotyczne. Autorzy Autorzy dokonują przeglądu danych laboratoryjnych i klinicznych dotyczących molindonu i omawiają znaczenie nietypowych wyników badań dla charakterystyki klinicznej tego leku przeciwpsychotycznego. właściwości klinicznych tego leku przeciwpsychotycznego. --- Zmniejszające masę ciała właściwości molindonu, niedawno wprowadzonego leku przeciwpsychotycznego przetestowano u 9 hospitalizowanych pacjentów z przewlekłą schizofrenią. Stwierdzono średnią utratę masy ciała wynoszącą 7,6 kg po 3 miesiącach przyjmowania molindonu. nastąpiła w ciągu pierwszego miesiąca. Mechanizm powodujący tę utratę wagi jest jest niepewny, ale ważnym czynnikiem może być centralny efekt anoreksogenny. --- CEL PRZEGLĄDU: Leczenie dzieci, u których schizofrenia rozwinęła się w dzieciństwie i wczesnym okresie dojrzewania wiąże się z wyjątkowymi kwestiami. Coraz więcej uwagi poświęca się uwagę na znaczenie wczesnej interwencji oraz na to, czy na efekty leczenia mogą zależeć od rozwoju mózgu. NAJNOWSZE USTALENIA: Kilka ostatnich badań potwierdza stosowanie leków przeciwpsychotycznych w leczeniu schizofrenii u dzieci i młodzieży. w leczeniu schizofrenii u dzieci i młodzieży. Klozapina wykazuje większą skuteczność u dzieci i młodzieży niż u dorosłych. Badanie na dużą skalę porównujące lek przeciwpsychotyczny pierwszej generacji (molindon) z nowszymi lekami nie nie stwierdzono znaczących różnic w odpowiedzi na leczenie, chociaż nowsze leki leki przeciwpsychotyczne wiązały się z większym przyrostem masy ciała. Dane dotyczące wpływu leków przeciwpsychotycznych na rozwój mózgu u dzieci i młodzieży ze schizofrenią ze schizofrenią są skąpe, chociaż w jednym raporcie nie stwierdzono różnicy między wpływu klozapiny i olanzapiny na grubość kory mózgowej. STRESZCZENIE: Chociaż interwencje psychospołeczne są ważnym uzupełnieniem leczenia schizofrenii, leki przeciwpsychotyczne leczenie, leki przeciwpsychotyczne nadal stanowią podstawę leczenia. Szczególnie ważne jest uważne monitorowanie metabolicznych skutków ubocznych i interwencja dostosowana do wieku. szczególnie ważne, ponieważ dzieci i młodzież wydają się być bardziej narażone na nieprawidłowości metabolicznych, takich jak wyraźny przyrost masy ciała, co może znacząco wpływać na przestrzeganie zaleceń, a także prowadzić do innych problemów zdrowotnych. --- Nadmierny przyrost masy ciała (BWG) jest częstym skutkiem ubocznym niektórych typowych i atypowych leków przeciwpsychotycznych (AP). atypowych leków przeciwpsychotycznych (APs). Zbieżne dowody sugerują hierarchię w zakresie BWG, który może być wywołany przez różne leki, jest bardzo wysoki dla klozapiny i olanzapiny. klozapiny i olanzapiny; wysoki dla kwetiapiny, zotepiny, chlorpromazyny i tiorydazyny; umiarkowany dla risperidonu i sertindolu; i niski dla ziprazidonu, amisulpirydu, haloperidolu, flufenazyny, pimozydu i molindonu. BWG może być związane ze zwiększonym apetytem, który jest spowodowany interakcją leku z mózgiem monoaminergiczne i cholinergiczne oraz metaboliczne/endokrynne skutki hiperprolaktynemii. hiperprolaktynemii. Osoby ze schizofrenią i zaburzeniami dwubiegunowymi wykazywały występowanie cukrzycy, nawet przed wprowadzeniem atypowych leków przeciwdepresyjnych. atypowych leków przeciwcukrzycowych. Jednak klozapina i olanzapina wydają się wykazywać wysoką skłonność do skłonność do wywoływania dysregulacji glukozy i dyslipidemii. Nagły wzrost masy ciała, insulinooporność insuliny, zwiększony apetyt i powiązane zmiany endokrynologiczne również mogą być w rozwoju nietolerancji glukozy i dyslipidemii u osób predysponowanych. u osób predysponowanych. Pacjenci powinni zostać poinformowani o tych działaniach niepożądanych w celu aby zapobiec nadmiernemu BWG, a ich poziom glukozy i lipidów we krwi powinien być monitorowane przed rozpoczęciem leczenia, a następnie w regularnych odstępach czasu. Należy udzielić porady żywieniowej i zalecane regularne ćwiczenia fizyczne. Należy odpowiednio wybór leków przeciwdepresyjnych powinien opierać się na skuteczności leku u konkretnych pacjentów oraz ocenę istotnych czynników ryzyka, takich jak skłonność do tycia; rodzinna lub osobista historia cukrzycy lub hiperlipidemii. cukrzyca lub hiperlipidemia; oraz podwyższone stężenie glukozy, lipidów lub stężenie glukozy, lipidów lub insuliny w surowicy. Obecnie nie ma ustandaryzowanego leczenia farmakologicznego BWG wywołanego AP. W niektórych badaniach oceniano takich jak amantadyna, orlistat, metformina, nizatydyna i topiramat na indukowany przez AP topiramat na BWG wywołane AP. Dalsze badania dostarczą narzędzi do identyfikacji pacjentów z wysokim ryzykiem otyłości i nieprawidłowości metabolicznych podczas podawania AP podawania. Nadmierny przyrost masy ciała (BWG), nietolerancja glukozy oraz dyslipidemia podczas leczenia lekami przeciwpsychotycznymi (AP) zostały zgłoszone w 1950 roku [14,101]. Jednak po 1990 roku zainteresowanie tymi problemami wzrosło, głównie z powodu wysokiej skłonności niektórych nowych atypowych leków przeciwpsychotycznych do wywoływania tych działań niepożądanych. atypowych do wywoływania tych działań niepożądanych (ryc. 1). AP są obecnie stosowane w różnych zaburzeniach psychicznych. zaburzeniach psychicznych. W związku z tym nadmierny BWG i zaburzenia metaboliczne nie są nie dotyczą wyłącznie pacjentów ze schizofrenią. W przypadku zaburzeń dwubiegunowych, BWG indukowany przez AP może być addytywny do tego indukowanego przez stabilizatory nastroju [14,48,101]. Cechy kliniczne [2,14,24,133,139,140] i mechanizmy [14,34,68,87 [14,34,68,87,93,101,130] BWG i dysfunkcji metabolicznych zostały wcześniej przegląd. W tym artykule skupiamy się na ujednoliconej teorii wyjaśniającej te skutki uboczne. efektów ubocznych, opartej na interakcji AP z neuroprzekaźnikami mózgowymi zaangażowanymi w w regulację apetytu. Niniejszy przegląd obejmuje następujące sekcje: 1) kliniczne BWG wywołanego przez AP; 2) wpływ AP na metabolizm węglowodanów i lipidów u ludzi i eksperymentalnych metabolizm węglowodanów i lipidów u ludzi i zwierząt doświadczalnych; 3) mechanizmy zaangażowane w BWG, glukozę i rozregulowanie lipidów; 4) strategie zapobiegania i i leczenia tych skutków ubocznych; oraz 5) perspektywy badawcze w tej dziedzinie. Skonsultowano się z następującymi źródłami następujące źródła: MEDLINE, system baz danych Cochrane i PsychINFO. Skonsultowano również liczne artykuły, o których mowa w artykułach wiodących. w wiodących artykułach. Literatura na ten temat wzrosła tak szybko, że niemożliwe było niemożliwe było uwzględnienie wszystkich ostatnio opublikowanych danych. W przypadku pierwszych dwóch sekcji wybrano odniesienia ilustrujące bieżące kontrowersje w tej dziedzinie. wybrane. --- CEL: Atypowe leki przeciwpsychotyczne (drugiej generacji) są uważane za standardowe leczenie leczenie dzieci i młodzieży z wczesną schizofrenią i zaburzeniem schizoafektywną. Jednakże, wyższość leków przeciwpsychotycznych drugiej generacji leków przeciwpsychotycznych drugiej generacji nad lekami przeciwpsychotycznymi pierwszej generacji. W niniejszym badaniu porównano skuteczność i bezpieczeństwo dwóch leków przeciwpsychotycznych drugiej generacji leków przeciwpsychotycznych drugiej generacji (olanzapiny i risperidonu) z lekiem przeciwpsychotycznym pierwszej generacji (molindon) w leczeniu schizofrenii i zaburzeń schizoafektywnych o wczesnym początku. zaburzeń schizoafektywnych. METODA: W tym podwójnie ślepym, wieloośrodkowym badaniu losowo przydzielono pacjentów pediatrycznych ze schizofrenią o wczesnym początku i zaburzeniami schizoafektywnymi do leczenia olanzapiną (2,5-20 mg/dobę), risperidonem (0,5-6 mg/dobę) lub molindonem (10-140 mg/dobę plus 1 mg benztropiny/dobę) przez 8 tygodni. Pierwszorzędowym wynikiem była odpowiedź na leczenie, zdefiniowana jako poprawa w skali Clinical Global Impression (CGI) 1 lub 2 i >lub=20% redukcję w Skali Syndromów Pozytywnych i Negatywnych (PANSS). Syndromu Pozytywnego i Negatywnego (PANSS) po 8 tygodniach leczenia. WYNIKI: Łącznie 119 młodych osób zostało losowo przydzielonych do leczenia. Spośród tych 116 osób otrzymało co najmniej jedną dawkę leczenia i tym samym było dostępnych do analizy. do analizy. Nie stwierdzono istotnych różnic między grupami leczenia w odpowiedzi (molindon: 50%; olanzapina: 34%; risperidon: 46%) lub wielkości redukcji objawów. redukcji objawów. Olanzapina i risperidon wiązały się z istotnie większym przyrostem masy ciała. znacznie większym przyrostem masy ciała. Olanzapina wykazywała największe ryzyko przyrostu masy ciała i znaczące zwiększenie stężenia cholesterolu na czczo, lipoprotein o niskiej gęstości, insuliny i poziomu transaminaz wątrobowych. Molindon prowadził do większej liczby samoopisów akatyzji. WNIOSKI: Risperidon i olanzapina nie wykazały wyższej skuteczności nad molindonem w leczeniu schizofrenii i zaburzeń schizoafektywnych o wczesnym początku. i zaburzeń schizoafektywnych. Działania niepożądane występowały często, ale różniły się w zależności od leku. Wyniki Wyniki kwestionują niemal wyłączne stosowanie leków przeciwpsychotycznych drugiej generacji do w leczeniu schizofrenii i zaburzeń schizoafektywnych o wczesnym początku. Ustalenia dotyczące bezpieczeństwa związane z przyrostem masy ciała i problemami metabolicznymi budzą poważne obawy zdrowia publicznego, biorąc pod uwagę powszechne stosowanie leków przeciwpsychotycznych drugiej generacji w leczeniu u młodzieży w leczeniu zaburzeń niepsychotycznych.
Czy molindon wpływa na masę ciała?
Tak, molindon ma tendencję do powodowania utraty lub ograniczonego przyrostu masy ciała.