CEL: Określenie wpływu kontrolowanej diety metabolicznej na zmniejszenie szczawianu wapnia (CaOx) w moczu u pacjentów z hiperoksaluryczną kamicą nerkową. hiperoksaluryczną kamicą nerkową po potencjalnie złośliwych formach chirurgii bariatrycznej. METODY: Pacjenci z kamicą nerkową CaOx w wywiadzie i łagodną hiperoksalurią po operacji bariatrycznej (n = 9) zebrali wyjściowe 24-godzinne próbki moczu podczas spożywając dietę swobodnego wyboru. Następnie poinstruowano ich, aby spożywali kontrolowaną dietę o niskiej zawartości szczawianów (70-80 mg/d), normalnej zawartości wapnia (1000 mg/d) i umiarkowanej zawartości białka. białka przed 2 końcowymi 24-godzinnymi zbiórkami moczu. WYNIKI: Ogólnie, przesycenie CaOx w moczu zmniejszyło się z 1,97 ± 0,49 delta Gibbsa (DG) przy diecie swobodnego wyboru do 1,13 ± 0,75 DG przy diecie kontrolowanej (P < .01). (P < .01). Nastąpiło to przy braku znaczącej zmiany w wydalaniu szczawianów z moczem wydalania szczawianów z moczem (0,69 ± 0,29 mmol / d przy diecie z wolnym wyborem w porównaniu z 0,66 ± 0,38 mmol/d przy diecie kontrolowanej). Objętość moczu, cytrynian i pH wzrosły, choć nie znacząco (P > .05), przyczyniając się do znaczącą zmianę przesycenia CaOx. WNIOSEK: Kontrolowana dieta metaboliczna o normalnej zawartości wapnia, umiarkowanej zawartości białka, i zmniejszona zawartość szczawianów może pozytywnie wpływać na przesycenie CaOx w moczu po operacji bariatrycznej. operacji bariatrycznej. Jednak dieta ta nie wydaje się zmniejszać wydalania szczawianów z moczem. w moczu. Dlatego samo ograniczenie szczawianów w diecie może nie wystarczyć aby zmniejszyć wydalanie szczawianów z moczem do normalnego poziomu w tej grupie pacjentów ze znaną hiperoksalurią jelitową. Konieczne mogą być dodatkowe strategie, takie jak jak stosowanie doustnych suplementów wapnia jako środków wiążących szczawiany i diety o niższej zawartości tłuszczu. --- TŁO I CELE: Chirurgia bariatryczna (BS) może być związana ze zwiększonym wydalaniem szczawianów i wyższym ryzykiem kamicy nerkowej. Niniejsze badanie miało na celu zbadanie nieprawidłowości w moczu i odpowiedzi na ostre obciążenie szczawianem jako pośrednią ocenę wchłaniania szczawianów w jelitach w tej populacji. populacji. PROJEKT, OTOCZENIE, UCZESTNICY I POMIARY: Dwudziestoczterogodzinne próbki moczu pobrano od 61 pacjentów po medianie 48 miesięcy po BS (post-BS), a także a także od 30 chorobliwie otyłych uczestników (MO); informacje dietetyczne uzyskano poprzez 24-godzinne przypomnienia o jedzeniu. Doustny test obciążenia szczawianami (OLT), składający się z 2-godzinnych próbek moczu po całonocnym poście oraz 2, 4 i 6 godzin po spożyciu 375 mg szczawianów (sok ze szpinaku), przeprowadzono u 21 pacjentów z MO i 22 pacjentów po BS 12 miesięcy po BS. Dziesięciu pacjentów po BS również przeszło OLT przed operacją (przed BS). WYNIKI: Odsetek pacjentów z niską objętością moczu (<1,5 l/d) był wyższy w porównaniu z MO (P po BS w porównaniu z MO (P<0,001). Hipocitraturia i hiperoksaluria (odpowiednio P=0,13 i P=0,36, odpowiednio) występowały częściej u pacjentów z BS w porównaniu z MO. OLT wykazał różnice wewnątrzgrupowe (P<0,001 dla wszystkich okresów w porównaniu z wartością wyjściową) i międzygrupowe różnice międzygrupowe (P<0,001 dla post-BS w porównaniu z MO; P=0,03 dla post-BS w porównaniu z pre-BS). Całkowity średni przyrost oksalurii po 6 godzinach obciążenia, wyrażony jako obszar pod krzywą, był wyższy zarówno u uczestników po BS w porównaniu do MO, jak i u uczestników po BS w porównaniu do uczestników przed BS (P<0,001 dla obu). WNIOSKI: Średnia odpowiedź oksaluryczna na obciążenie szczawianami jest znacznie podwyższona u pacjentów po operacji bariatrycznej, co sugeruje, że zwiększone wchłanianie wchłanianie szczawianów w diecie jest mechanizmem predysponującym do hiperoksalurii jelitowej. hiperoksalurii. --- Wstęp: Hiperoksaluria i zwiększone tworzenie się kamieni szczawianu wapnia występują po operacji ominięcia żołądka metodą Roux-en-Y (RYGB) z powodu chorobliwej otyłości. Etiologia tej hiperoksalurii jest nieznana. Postawiliśmy hipotezę, że po operacji bariatrycznej, jelitowe wchłanianie szczawianów przyczynia się do wzrostu stężenia szczawianów w osoczu i przesycenia szczawianu wapnia w moczu. METODY: Prospektywnie zbadaliśmy metabolizm szczawianów u 11 osób z chorobliwą otyłością osób przed oraz 6 i 12 miesięcy po RYGB (n = 9) i dwunastnicy dwunastnicy (BPD-DS) (n = 2). Zmierzyliśmy 24-godzinne moczu dla szczawianu wapnia, apatytu, szczawianu, kwasu moczowego i moczanu sodu moczanu; szczawian osocza na czczo; 72-godzinny tłuszcz w kale; i wzrost szczawianu moczu po doustnym obciążeniu szczawianem. WYNIKI: Sześć i 12 miesięcy po RYGB, szczawian osocza i szczawian wapnia w moczu w moczu wzrosły znacząco w porównaniu z podobnymi pomiarami uzyskanymi przed operacją (wszystkie P ≤ .02). Wydalanie tłuszczu z kałem po 6 i 12 miesiącach było zwiększone (P = .026 i .055, 0 vs 6 i 12 miesięcy). Wzrost wydalania szczawianów z moczem wydalania szczawianów z moczem po podaniu doustnej dawki szczawianów zaobserwowano po 6 i 12 miesiącach (wszystkie P ≤ .02). Dlatego po operacji bariatrycznej wzrost wydalania tłuszczu z kałem wydalanie, wydalanie szczawianów z moczem po doustnym obciążeniu szczawianem, szczawian w osoczu, i wartości przesycenia szczawianem wapnia w moczu. WNIOSKI: Hiperoksaluria jelitowa jest często obecna u pacjentów po operacjach RYGB i BPD-D. operacjach RYGB i BPD-DS, które wykorzystują element jelitowego element złego wchłaniania jelitowego jako mechanizm utraty wagi. --- Hiperoksaluria i hiperkalciuria są powszechnymi cechami kamicy nerkowej. nerkowej. Celem niniejszego badania było zbadanie między wchłanianiem jelitowym a obsługą nerkową szczawianu i wapnia u pacjentów z idiopatyczną kamicą nerkową oraz u pacjentów z pacjentów z hiperoksalurią jelitową po ominięciu jelita czczego (JIB), w porównaniu ze zdrową grupą kontrolną. w porównaniu ze zdrowymi osobami z grupy kontrolnej. Hiperoksaluria była związana z wyższą częstością epizodów kamicy i operacji kamicy niż niższym stężeniem szczawianów w moczu. niż niższe stężenie szczawianów w moczu. Pacjenci z idiopatyczną kamicą wykazywali zwiększoną wychwyt jelitowy zarówno szczawianu, jak i wapnia, co prawdopodobnie miało znaczenie dla ich skłonności do tworzenia szczawianu wapnia. dla ich skłonności do tworzenia kamieni zawierających szczawian wapnia. Stwierdzono hiperoksalurię u u pacjentów z JIB była wynikiem nadmiernego wchłaniania szczawianu, a u tych pacjentów Pacjenci ci wykazywali zmienioną kinetykę szczawianów z ciągłym wydalaniem z moczem wydalanie doustnie podanego szczawianu 14C przez ponad 48 godzin. Przedłużone wydalanie przedłużone wydalanie jest spowodowane przedłużonym wchłanianiem i/lub zwiększonej puli szczawianów. Złe wchłanianie wapnia i niskie wydalanie wapnia z moczem na czczo w moczu u pacjentów z JIB były związane z wysoką reabsorpcją kanalikową wapnia. cewkowej reabsorpcji wapnia, co przypuszczalnie można przypisać kompensacyjnemu wzrostowi U większości pacjentów z nawracającą kamicą nerkową stężenie wapnia w moczu było zwiększone, przy czym stężenie wapnia w moczu było podwyższone. stężenie wapnia w moczu było zwiększone, z odwrotną zależnością do PTH w surowicy, co wskazuje na hiperabsorpcję wapnia w jelitach. Podgrupa pacjentów pacjentów z hiperkalciurią wykazywała zwiększone stężenie wapnia w moczu z powodu zmniejszonego cewkowej reabsorpcji wapnia. Sugeruje się, że jest to wada nerek skutkująca w kompensacyjnym wzroście PTH. Dwa różne mechanizmy o podobnej częstości występowania mogą wyjaśniać zwiększone wydzielanie PTH w kamicy normokalcemicznej, a mianowicie zmniejszone wchłanianie wapnia i wada nerek w postaci zmniejszonego cewkowej reabsorpcji wapnia. Glikozaminoglikany skutecznie hamują wzrost kryształów szczawianu wapnia poprzez wiązanie się z powierzchnią kryształów szczawianu wapnia. W tym wiązanie było zależne od siły jonowej. Wyższe powinowactwo do kryształów kryształów może być powodem, dla którego wysoko naładowane glikozoaminoglikany były bardziej skuteczniejszymi inhibitorami wzrostu kryształów szczawianu wapnia. Zawierający wapń organiczny hydrokoloid morski o zdolności wiązania szczawianu in vitro wykazano w celu zmniejszenia hiperoksalurii jelitowej. Oprócz efektów biochemicznych odnotowano znaczną poprawę objawów biegunki. --- CEL: Kamica nerkowa i niewydolność nerek wtórna do ciężkiej hiperoksalurii były powikłaniami pomostowania jelita czczego z powodu otyłości, co doprowadziło do przerwania tej procedury w Stanach Zjednoczonych w 1980 roku. Procedury bariatryczne procedury bariatryczne nie zostały odpowiednio ocenione pod kątem tego powikłania. powikłania. MATERIAŁY I METODY: Porównaliśmy 24-godzinne badania chemiczne moczu 132 pacjentów z kamicą nerkową. pacjentów z kamicą nerkową, którzy przeszli operację bariatryczną, z badaniami składu chemicznego moczu badaniami chemicznymi moczu pacjentów, którzy przeszli pomostowanie jelita czczego, tych z rutynową kamicą nerkową i osób zdrowych. Głównym celem było ustalenie, czy hiperoksaluria rozwinęła się u pacjentów, którzy przeszli operację bariatryczną i mieli kamicę nerkową, co zaobserwowano w przypadku pomostowania jelita czczego. WYNIKI: Pacjenci, którzy przeszli nowoczesną operację bariatryczną mieli skorygowaną średnie wydalanie szczawianów z moczem wynoszące 83 mg dziennie w porównaniu do 39 mg dziennie w przypadku rutynowych osób tworzących kamienie nerkowe i 34 mg dziennie u osób zdrowych (p <0,001 dla obu porównań), ale nie tak wysokie, jak u pacjentów leczonych jelita czczego (102 mg dziennie, p <0,001). Przesycenie moczu szczawianem wapnia szczawianu wapnia, główna siła napędowa tworzenia się kamieni szczawianu wapnia, była wyższa u pacjentów leczonych chirurgią bariatryczną w porównaniu z rutynowymi nerkowych i osób zdrowych (p <0,001 dla obu porównań). WNIOSKI: Hiperoksaluria jest najbardziej znaczącą nieprawidłowością w badaniach składu moczu u pacjentów z kamicą nerkową. u pacjentów z kamicą nerkową, którzy przeszli operację bariatryczną. bariatryczną. U wielu z tych pacjentów stopień hiperoksalurii może prowadzić do niewydolności nerek. do niewydolności nerek. Konieczne są dalsze badania w celu określenia częstości występowania tego problemu u pacjentów, którzy przeszli operację bariatryczną. --- TŁO I CELE: Najczęstszą operacją bariatryczną jest pomostowanie żołądka Roux-en-Y żołądka (RYGB), która jest związana z hiperoksalurią i kamicą nerkową. kamicą nerkową. Przedstawiamy nowy związek RYGB z niewydolnością nerek w wyniku nefropatii szczawianowej. PROJEKT, OTOCZENIE, UCZESTNICY I POMIARY: Jedenaście przypadków nefropatii po RYGB zostało zidentyfikowanych w Laboratorium Patologii Nerek Uniwersytetu Columbia. Columbia University. Opisano cechy kliniczne, wyniki badań patologicznych i wyniki leczenia. zostały opisane. WYNIKI: Pacjenci byli głównie rasy białej (72,7%), a ich średni wiek wynosił 61,3 roku. Wskazania do RYGB obejmowały chorobliwą otyłość (ośmiu pacjentów) i rekonstrukcję po całkowitej resekcji żołądka z powodu raka żołądka (trzech pacjentów). Wszystkich 11 pacjentów miało nadciśnienie tętnicze, a 9 było chorych na cukrzycę. Pacjenci zgłaszali się z ostrą ostra niewydolność nerek, często nakładająca się na łagodną przewlekłą niewydolność nerek (n = 7), w medianie 12 miesięcy po RYGB. Średnie stężenie kreatyniny na początku badania, w momencie wykrycia ostrej niewydolności nerek i podczas biopsji wynosiła odpowiednio 1,5, 5,0 i 6,5 mg/dl. Biopsje nerek ujawniły rozproszone zmiany zwyrodnieniowe kanalików, obfite złogi szczawianu wapnia złogi szczawianu wapnia i różny stopień bliznowacenia cewkowo-śródmiąższowego. Ponadto Ponadto, siedem biopsji miało podłoże cukrzycowego stwardnienia kłębuszków nerkowych, a dwie miały stwardnienie kłębuszków nerkowych związane z otyłością i nadciśnieniem tętniczym. U ośmiu z 11 pacjentów szybko przeszło do ESRD i wymagało hemodializy średnio 3,2 tygodnie po biopsji nerki. Pozostałych trzech pacjentów pozostało ze znaczną przewlekłą chorobą nerek. WNIOSKI: Nefropatia szczawianowa jest niedostatecznie rozpoznanym powikłaniem RYGB i zwykle prowadzi do szybkiej progresji do ESRD. Pacjenci z istniejącą wcześniej mogą być bardziej narażeni na to powikłanie. --- Wstęp: Pacjenci leczeni z powodu otyłości za pomocą bypassu jelita czczego (JIB) doświadczyli znacznie zwiększonego ryzyka hiperoksalurii, kamicy nerkowej i rozwoju nefropatii szczawianowej. rozwoju nefropatii szczawianowej. Jejunoileal bypass został porzucony i zastąpiony innymi opcjami, w tym i zastąpiono innymi opcjami, w tym ominięciem żołądka Roux-en-Y (RYGB). Zmiany w czynnikach ryzyka kamicy moczowej po RYGB są obecnie nieznane. Naszym celem było ustalenie, czy RYGB wiąże się z podwyższonym ryzykiem rozwoju kamicy powstawania kamieni szczawianu wapnia poprzez zwiększone wydalanie szczawianu z moczem i względne przesycenie szczawianu wapnia. PROJEKT BADANIA: Prospektywne, podłużne badanie kohortowe 24 chorobliwie otyłych dorosłych (9 mężczyzn i 15 kobiet) dorosłych (9 mężczyzn i 15 kobiet) rekrutowanych z uniwersyteckiej kliniki chirurgii bariatrycznej zaplanowanych do poddania się RYGB między grudniem 2005 r. a kwietniem 2007 r. Pacjenci dostarczyli 24-godzinną zbiórkę moczu do analizy 7 dni przed i 90 dni po operacji. operacji. Głównymi wynikami były zmiany w 24-godzinnym wydalaniu szczawianów z moczem i względnego przesycenia szczawianu wapnia od wartości wyjściowej do 3 miesięcy po RYGB. po RYGB. WYNIKI: W porównaniu z wartością wyjściową, pacjenci poddawani RYGB mieli zwiększone wydalanie szczawianów z moczem (31 +/- 10 mg/d w porównaniu do 41 +/- 18 mg/d; p = 0,026) i względne przesycenie szczawianem wapnia (1,73 +/- 0,81 w porównaniu z 3,47 +/- 2,59; p = 0,030) 3 miesiące po RYGB u sześciu pacjentów (25%). Rozwinęła się hiperoksaluria de novo rozwinięta. Nie stwierdzono przedoperacyjnej charakterystyki pacjenta predysponującej do rozwoju hiperoksalurii de novo. rozwoju hiperoksalurii de novo lub wielkości zmiany dziennego wydalania szczawianów. wydalania szczawianów. WNIOSKI: To prospektywne badanie wskazuje, że RYGB wiąże się z wcześniejszym wzrostem wcześniejszym wzrostem wydalania szczawianów z moczem i względnym przesyceniem szczawianu wapnia niż wcześniej opisywano. Potrzebne są dodatkowe badania w celu określić długoterminowe zmiany w wydalaniu szczawianów z moczem po RYGB i zidentyfikować pacjentów, którzy mogą być narażeni na rozwój hiperoksalurii. --- CEL: Ostatnie badania wykazały zwiększone wydalanie szczawianów u pacjentów z kamicą nerkową. u pacjentów, u których kamienie nerkowe powstały po współczesnej operacji bariatrycznej. My ustaliliśmy, czy istnieje zwiększona częstość występowania hiperoksalurii po takich zabiegach wykonywanych u osób nietworzących kamieni. MATERIAŁY I METODY: Łącznie 58 dorosłych osób nietworzących kamieni, które przeszły laparoskopowy zabieg Roux-en-Y (52) lub zabieg wyłączenia żółciowo-trzustkowego z przełączeniem dwunastnicy procedura (6) zebrane 24-godzinne próbki moczu 6 miesięcy lub więcej po operacji bariatrycznej. Oceniono standardowe parametry ryzyka kamicy. Porównania z grupą zdrowych dorosłych nie tworzących kamieni i osób tworzących kamienie w komercyjnej bazie danych. w komercyjnej bazie danych. WYNIKI: Grupa bariatryczna miała znacząco wyższe średnie wydalanie szczawianów z moczem w porównaniu z grupą kontrolną i osobami z kamicą wydalanie szczawianów z moczem w porównaniu z grupą kontrolną i osobami tworzącymi kamienie (odpowiednio 67,2 vs 34,1 i 37,0 mg dziennie, odpowiednio, p <0,001). Średnie wydalanie szczawianów u pacjentów, którzy poddanych procedurze przełączenia dwunastniczo-czczego było wyższe niż w grupie Roux-en-Y. w grupie Roux-en-Y (90 vs 62 mg dziennie, p <0,05). Stwierdzono istotną między wydalaniem szczawianów z moczem w 2 dniach zbiórki, ale niektórzy pacjenci wykazywali znaczną zmienność. pacjentów wykazywało znaczną zmienność. Spośród pacjentów 74% wykazywało hiperoksalurię w co najmniej 1, 24-godzinnej zbiórce moczu, a 26% wykazało głęboką hiperoksalurię, zdefiniowaną jako wydalanie szczawianów powyżej 100 mg na dobę, w co najmniej 1 zbiórce. Wystąpiło to u 3 z 6 pacjentów w grupie w grupie przełączenia dwunastniczo-czczego i u 12 z 52 w kohorcie Roux-en-Y. Roux-en-Y. Hiperoksaluria nie była jednolicie wyrażona. WNIOSKI: Występuje wysoka częstość występowania hiperoksalurii u pacjentów bez pacjentów bez kamicy nerkowej w wywiadzie, którzy przeszli operację bariatryczną. Znaczna część pacjentów ma głęboką hiperoksalurię, która nie jest jednolicie wyrażona. --- TŁO: Ani obecność, ani częstość występowania hiperoksalurii jelitowej nie zostały została rozpoznana po ominięciu żołądka Roux-en-Y (RYGBP). Odnotowaliśmy wysoki odsetek kamicy nerkowej szczawianowej, a nawet 2 pacjentów z nefropatią szczawianową w tej populacji pacjentów po operacji. w tej populacji pacjentów po operacji. Naszym celem było określenie częstotliwości występowania i skutków hiperoksalurii jelitowej po RYGBP. METODY: Retrospektywny przegląd wszystkich pacjentów w naszej instytucji, u których zdiagnozowano kamicę nerkową lub nefropatię szczawianową po standardowym (n = 14) lub dystalnej (n = 9) RYGBP. Średni okres obserwacji pooperacyjnej wynosił 55 miesięcy. WYNIKI: Łącznie 23 pacjentów (14 mężczyzn i 9 kobiet; średni wiek 45 lat; średni przedoperacyjny wskaźnik masy ciała 55 kg/m(2)) rozwinęło hiperoksalurię jelitową po RYGBP, definiowaną przez obecność nefropatii szczawianowej (n = 2) lub kamicy szczawianowo-wapniowej (n = 2). nefrolitiazy (n = 21) i zwiększonego 24-godzinnego wydalania szczawianów z moczem i/lub przesycenie szczawianem wapnia. Hiperoksalurię jelitową rozpoznano po średniej utracie masy ciała wynoszącej 46 kg w 29 miesiącu (zakres 2-85) po RYGBP. U dwóch pacjentów rozwinęło niewydolność nerek i wymagało przewlekłej hemodializy. Spośród 21 pacjentów z kamicą nerkową, 14 nie miało kamicy nerkowej w wywiadzie przed operacją, a 19 z 21 wymagało litotrypsji lub innej interwencji. Spośród 23 pacjentów, 20 badanych miało zwiększone wydalanie szczawianów, a 14 z 15 badanych miało wysokie przesycenie moczu szczawianem wapnia. WNIOSKI: Hiperoksaluria jelitowa, kamica nerkowa i nefropatia szczawianowa muszą być i nefropatia szczawianowa muszą być brane pod uwagę wraz z innymi zagrożeniami związanymi z RYGBP. Należy podjąć wysiłki w celu zidentyfikowania czynników, które predysponują pacjentów do rozwoju hiperoksalurii.
Czy wydalanie szczawianów przez nerki jest zwiększone po operacji bariatrycznej?
Chirurgia bariatryczna wiąże się ze znacznym ryzykiem kamicy nerkowej.
Hiperoksaluria jelitowa, kamica nerkowa i nefropatia szczawianowa muszą być brane pod uwagę wraz z innymi zagrożeniami związanymi z chirurgią bariatryczną
Stwierdzono, że hiperoksaluria u pacjentów leczonych chirurgią bariatryczną jest wynikiem nadmiernego wchłaniania szczawianów.