TŁO: W tym badaniu odpowiedzi na leczenie kwasami tłuszczowymi w powszechnie stosowanych modelach hodowli komórek raka prostaty modele hodowli komórek raka prostaty i zmienność ekspresji genów między nimi między nimi. MATERIAŁY I METODY: Komórki PC3, DU145, LNCaP, VCaP i PNT2 poddano działaniu następujących kwasów tłuszczowych 100 μM oleinianu, stearynianu lub sprzężonego linoleinianu. Proliferację komórek i żywotność oceniano przy użyciu błękitu trypanu i 3-(4, 5-dimetylotiazol-2-ylo)-2, 5-bromku difenylotetrazoliowego (MTT). odpowiednio. Ekspresję genów mierzono za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy w czasie rzeczywistym (PCR). (PCR). WYNIKI: Sprzężony kwas linolowy zmniejszał proliferację i żywotność komórek we wszystkich liniach komórkowych raka prostaty. wszystkich liniach komórkowych raka prostaty, podczas gdy wpływ kwasu oleinowego i stearynowego na proliferację na proliferację był zależny od linii komórkowej. Zmniejszenie ekspresji genów ekspresji desaturaz kwasów tłuszczowych zaobserwowano w liniach komórkowych raka prostaty w porównaniu do prawidłowych komórek prostaty. WNIOSEK: Zróżnicowane odpowiedzi badanych tutaj linii komórkowych na leczenie kwasami tłuszczowymi sugerują, że należy stosować wiele modeli linii komórkowych raka prostaty przy projektowaniu eksperymentów mających na celu zbadanie metabolizmu lipidów w raku prostaty. raka prostaty. --- CEL: Unieruchomienie komórek macierzystych miazgi zębowej (DPSC) w mikrosferach alginianowych i określenie określenie żywotności komórek, proliferacji, charakterystyki komórek macierzystych i potencjału osteogennego unieruchomionych DPSC. METODOLOGIA: Ludzkie DPSC wyizolowane z miazgi zębowej unieruchomiono w mikrosferach alginianowych 1% w/v mikrosferach alginianowych. Żywotność i proliferacja unieruchomionych DPSCs zostały określono odpowiednio za pomocą błękitu trypanu i testu MTT. Charakterystyka komórek macierzystych komórek macierzystych DPSCs po unieruchomieniu zostały zweryfikowane przez znakowanie komórek CD73 i CD90. Potencjał osteogenny unieruchomionych DPSC oceniano na podstawie obecności osteokalcyny. osteokalcyny. Barwienie czerwienią alizarynową i metoda kompleksonu O-krezoloftaleiny potwierdziły i określiły ilościowo odkładanie wapnia. Ostateczna metoda PCR z odwrotną transkryptazą oceniono ekspresję markerów osteogennych - ALP, Runx-2 i OCN. WYNIKI: Ponad 80% unieruchomionych DPSC było żywotnych przez cały 3-tygodniowy okres badania. badania. Proliferacja wydawała się kontrolowana i spójna w przeciwieństwie do DPSCs w grupie kontrolnej. grupie kontrolnej. Obecność markerów CD73 i CD90 potwierdziła charakter komórek macierzystych immobilizowanych DPSC. Obecność osteokalcyny, markera osteoblastycznego, została w mikrosferach w dniu 21. Testy mineralizacji wykazały wysoką odkładanie wapnia wskazujące na podwyższony potencjał osteogenny unieruchomionych DPSCs. DPSCs. Geny osteogenne - ALP, Runx-2 i OCN były również regulowane w górę w immobilizowanych DPSCs. unieruchomionych DPSC. Co zaskakujące, unieruchomione DPSCs w grupie kontrolnej hodowane w konwencjonalnych pożywkach dla komórek macierzystych wykazywały regulację w górę genów osteogennych i i wyrażały osteokalcynę. WNIOSEK: Komórki macierzyste miazgi zębowej unieruchomione w hydrożelach alginianowych wykazują zwiększony potencjał osteogenny przy jednoczesnym zachowaniu wysokiej żywotności komórek. które mają fundamentalne znaczenie dla regeneracji tkanki kostnej. --- Trigonella foenum in graecum (kozieradka pospolita) to tradycyjna roślina ziołowa stosowana do leczeniu zaburzeń, takich jak cukrzyca, wysoki poziom cholesterolu, rany, stany zapalne, dolegliwości żołądkowo-jelitowe i uważa się, że ma właściwości przeciwnowotworowe, chociaż mechanizmy działania pozostają do wyjaśnienia. W tym badaniu, przygotowaliśmy ekstrakt metanolowy z całych roślin kozieradki i zbadaliśmy mechanizm związany z jego działaniem hamującym wzrost komórek ludzkiego raka piersi MCF-7. komórki. Apoptozę komórek MCF-7 wykazano poprzez badanie wykluczenia błękitu trypanu wykluczenie, TUNEL i kaspazy 3, 8, 9, p53, FADD, Bax i Bak przez PCR w czasie rzeczywistym w obecności FME w stężeniu 65 μg/ml przez 24 i 48 godzin. godzin. W apoptozie indukowanej przez FME pośredniczył szlak receptora śmierci, co wykazany przez zwiększony poziom ekspresji receptora Fas po leczeniu FME leczenie. Stwierdzono jednak, że taka zmiana była nieobecna w kaspazach 3, 8, 9, p53, FADD, Bax i Bak, co zostało potwierdzone w sposób zależny od czasu i dawki. sposób. Podsumowując, dane te pokazują, że co najmniej 90% apoptozy indukowanej przez FME apoptoza w komórkach piersi jest pośredniczona przez receptor Fas - niezależnie od jednego z nich FADD, kaspazy 8 lub 3, a także współzależnie od p53. --- Wstęp: Indukcja autofagii może zwiększać lub zmniejszać skuteczność leków przeciwnowotworowych. skuteczność leków przeciwnowotworowych. Indukcja autofagii indukowana lekami przeciwnowotworowymi jest słabo scharakteryzowana w kostniakomięsaka (OS). W tym badaniu zbadaliśmy wpływ hamowania autofagii na cytotoksyczność indukowaną kamptotecyną (CPT) w OS. METODY: Zahamowane autofagią linie komórkowe DLM8 i K7M3 przerzutowego mysiego OS zostały wygenerowane przez zakażenie lentiwirusowym shRNA skierowanym przeciwko niezbędnemu białko autofagii ATG5. Zablokowanie ekspresji białka ATG5 i zahamowanie autofagii zostało potwierdzone odpowiednio przez immunoblot białek ATG5 i LC3II. Aktywność metaboliczną określono za pomocą testu MTT, a żywotność komórek określono przez wykluczenie błękitu trypanu. Barwienie oranżem akrydyny i immunoblotting dla ekspresji białka LC3II wykorzystano do określenia indukcji autofagii. Stres oksydacyjny oceniano przez barwienie komórek HE i DCFH-DA, a następnie analizę cytometrii przepływowej analizę. Potencjał błony mitochondrialnej określono poprzez barwienie komórek za pomocą TMRE, a następnie analizę cytometrii przepływowej. Immunoblotting wykorzystano do wykrycia aktywacji kaspaz, rozszczepienia Parp i fosforylacji p53. WYNIKI: Zahamowanie autofagii spowodowało większy deficyt aktywności metabolicznej i wzrostu komórek K7M3. wzrost komórek K7M3 w porównaniu do komórek DLM8. Komórki K7M3 wykazywały wyższe wyższe poziomy autofagii niż komórki DLM8 i nietransformowane mysie MCT3 osteoblasty. Hamowanie autofagii nie miało wpływu na uszkodzenia DNA indukowane CPT. Zahamowanie autofagii zmniejszyło śmierć komórek indukowaną CPT w komórkach DLM8, podczas gdy zwiększając indukowaną CPT śmierć komórek w komórkach K7M3. Zahamowanie autofagii zmniejszyło uszkodzenie mitochondriów i aktywację kaspaz indukowaną CPT w komórkach DLM8 komórek. Śmierć komórek indukowana sulfotlenkiem butioniny (BSO) była większa w komórkach DLM8 autofagii w komórkach DLM8 i była odwracana przez wstępne leczenie przeciwutleniaczami. Indukowana kamptotecyną i BSO indukcja autofagii była również odwracana przez wstępne leczenie przeciwutleniaczem. Co istotne, zahamowanie autofagii nie tylko zmniejszyło stres oksydacyjny indukowany CPT, ale także zmniejszyło podstawowy stres oksydacyjny. WNIOSKI: Wyniki tego badania wskazują, że hamowanie autofagii może może mieć przeciwny wpływ na cytotoksyczność indukowaną CPT w OS. Mechanizm cytoprotekcyjny mechanizm hamowania autofagii obserwowany w komórkach DLM8 obejmuje zmniejszony stres oksydacyjny indukowany CPT, a nie zmniejszone uszkodzenia DNA. Nasze wyniki ujawniają również nowe odkrycie, że knockdown białka ATG5 zmniejsza zarówno podstawowy stres oksydacyjny, jak i stres oksydacyjny indukowany lekami. --- Nefropatia wywołana kontrastem stanowi trzecią przyczynę szpitalnej ostrej niewydolności nerek. ostrej niewydolności nerek. W tym badaniu zbadano wpływ ekspozycji na środek kontrastowy (CM) o niskiej i izoosmolarnej (CM) na zależne od NADPH wytwarzanie reaktywnych form tlenu (ROS) przez komórki kanalików. przez komórki kanalików. Tłumienie promieniowania rentgenowskiego ioheksolu, iopamidolu i jodiksanol oceniano przy równomolowych stężeniach jodu i ich wpływie na ludzkie komórki kanalików proksymalnych nerki (PTC) oceniano za pomocą jednakowo osłabiające roztwory każdego CM. Cytotoksyczność, apoptoza i martwica były badano za pomocą wykluczenia błękitu trypanu, testu MTT i aneksyny V / jodku propidium odpowiednio. Produkcję ROS oceniano za pomocą testu DCF, aktywność oksydazy NADPH aktywność metodą chemiluminescencji wzmocnionej lucygeniną i ekspresję Nox4 metodą immunoblot. Uzyskując takie samo tłumienie promieniowania rentgenowskiego, oceniono cytotoksyczność CM w PTC przy równomolowych stężeniach jodu. Większa martwica była obecna po po inkubacji z ioheksolem i iopamidolem niż po inkubacji z równymi stężeniami jodiksanolu. stężeniami jodiksanolu. Ioheksol i jodiksanol w niskich stężeniach jodu indukowały mniejszą cytotoksyczność niż jopamidol. Co więcej, zarówno ioheksol, jak i iopamidol indukowały więcej apoptozy niż jodiksanol, z efektem zależnym od dawki. WYTWARZANIE ROS było znacznie wyższe w przypadku iopamidolu i ioheksolu w porównaniu do jodiksanolem. Aktywność oksydazy NADPH i ekspresja białka Nox4 znacząco wzrosła po ekspozycji na iopamidol i ioheksol, z efektem zależnym od dawki, w porównaniu z jodiksanolem. Ekspresja i aktywność Nox4 indukowana przez CM zależała od aktywacji Src. aktywacji Src. Podsumowując, w stężeniach angiograficznych jodiksanol indukuje mniej cytotoksyczne działanie na hodowane komórki kanalików niż ioheksol i iopamidol wraz z niższą indukcją generowania ROS zależnego od Nox4. Enzym ten może, zatem stanowić potencjalny cel terapeutyczny w zapobieganiu związanemu z jodowanym CM stresowi oksydacyjnemu. --- Kinaza Janus (JAK) jest jednym z głównych aktywatorów transduktorów sygnału i aktywatorów transkrypcji (STAT), które są konstytutywnie aktywowane w i aktywatorów transkrypcji (STAT), które są konstytutywnie aktywowane w różnych nowotworach złośliwych i są związane ze wzrostem komórek, przeżyciem i kancerogenezą. Tutaj zbadaliśmy rolę JAK w raku jelita grubego w celu opracowania skutecznych celów terapeutycznych dla w celu opracowania skutecznych celów terapeutycznych dla INCB018424, który jest pierwszym inhibitorem pierwszym inhibitorem JAK1/2 zatwierdzonym przez FDA. Po zbadaniu podstawowych poziomów ekspresji fosfo-JAK1 i fosfo-JAK2, zmierzyliśmy wpływ INCB018424 na fosforylację JAK1/2 przy użyciu analizy western blot. Żywotność komórek żywotność komórek określono za pomocą testu wykluczenia błękitem trypanu. Mechanizm śmierci komórki został zidentyfikowany przez aktywację kaspazy 3 przy użyciu western blot i barwienia barwienie aneksyną V. Podstawowe poziomy fosfo-JAK1 i fosfo-JAK2 były zależne od typu komórek nowotworowych. Linie komórkowe raka jelita grubego, które fosforylują zarówno JAK1 i JAK2 obejmują DLD-1 i RKO. INCB018424 inaktywuje zarówno JAK1, jak i JAK2 w komórkach DLD-1, ale inaktywuje tylko JAK1 w komórkach RKO. Śmierć komórek była proporcjonalna do inaktywacji JAK1, ale nie JAK2. INCB018424 powoduje śmierć komórek zależną od kaspaz, której zapobiega leczenie z-VAD. Hamowanie zahamowanie fosforylacji JAK1 wydawało się wystarczające, aby umożliwić apoptozy, w której pośredniczy INCB018424. JAK1 jest kluczową cząsteczką, która bierze udział w przeżyciu komórek raka okrężnicy. przeżycie komórek raka jelita grubego, a hamowanie JAK1 przez INCB01424 skutkuje apoptozę zależną od kaspaz w komórkach raka jelita grubego. Zastosowanie selektywnych inhibitorów inhibitorów JAK1 może być atrakcyjną terapią przeciwko rakowi jelita grubego, ale potrzebne są dalsze badania kliniczne, aby sprawdzić tę możliwość. --- CEL: Ocena żywotności nabłonka hodowanego i przechowywanego przez zamrażanie przez okres od jednego miesiąca do jednego roku. METODY: Próbki hodowanego nabłonka inkubowano w pożywce krioprotekcyjnej (Grupa A), zapakowane w aluminiowe koperty i zapakowane w styropianowe pudełka. Pudełka Pudełka poddano działaniu temperatury 70 ° C. Po zamrożeniu przez okres zamrażania przez okres od jednego do 12 miesięcy, hodowane próbki nabłonka były oceniane pod kątem ich żywotności za pomocą barwienia (błękit trypanu) i analizy metabolicznej opartej na na zużyciu glukozy i produkcji mleczanu. Próbki niezamrożonego hodowanego nabłonka (Grupa B) zostały również przetestowane pod kątem żywotności, a uzyskane wyniki wykorzystano jako parametr porównawczy dla zmienności żywotności. WYNIKI: Analiza statystyczna pomiędzy grupami A i B wykazała, że średni wiek dawców (p=0,5 lat) był niższy od średniego wieku dawców (p=0,5 lat). wiek dawców (p=0,51) i czas hodowli (p=1,18) nie wykazały różnicy statystycznej. różnicy. W ciągu 30 dni uzyskaliśmy 37% pierwotnej żywotności hodowanego nabłonka. nabłonka, 25% po sześciu miesiącach i po roku, mniej niż 15%. Tendencja ta została potwierdzony statystycznie z redukcją o około 1,8% pierwotnej żywotności nabłonka hodowanego co 30 dni przechowywania. W analizie według produkcji mleczanu, zaobserwowano podobne wyniki. W analizie według wyniki zużycia glukozy nie były znaczące. Wskaźniki żywotności wykazują statystycznie istotną różnicę między grupą A i B (p<0,0001). WNIOSKI: Chociaż kriokonserwowany hodowany nabłonek wykazywał znaczną znaczną redukcję żywotności, wszystkie próbki pozostały żywotne. Stwierdzono również, że żywotność kriokonserwowanego hodowanego nabłonka zmniejszyła się w funkcji czasu przechowywania. czasu przechowywania. --- Pterostilben, naturalnie występujący strukturalny analog resweratrolu, został donoszono, że wywiera działanie antyproliferacyjne i proapoptotyczne w różnych typach raka typach nowotworów. Ostatnio wykazano, że indukuje zarówno autofagię, jak i apoptozę w ludzkich liniach komórkowych raka pęcherza moczowego i piersi. Celem tego badania było ocena wpływu pterostilbenu na komórki białaczki ludzkiej HL60. Morfologia komórek morfologię zbadano za pomocą mikroskopii konfokalnej i elektronowej. Żywotność komórek określono za pomocą testów MTT, wychwytu czerwieni obojętnej i wykluczenia błękitu trypanu. PRZETWARZANIE LC3 badano w oparciu o Western blotting i immunofluorescencję analizy. Cytometrię przepływową wykorzystano do badania rozkładu cyklu komórkowego, eksternalizacji fosfatydyloseryny, aktywacji kaspaz, zaburzenia mitochondrialnego potencjału błonowego i wewnątrzkomórkowej produkcji reaktywnych form tlenu reaktywnych form tlenu. Degradację DNA zbadano za pomocą elektroforezy żelowej. Stwierdziliśmy, że traktowanie komórek HL60 pterostilbenem w stężeniu IC90 powodowało zatrzymanie cyklu komórkowego G0/G1. Pterostilben indukował konwersję cytozolowej LC3-I do LC3-II związanego z błoną i akumulację dużych LC3-dodatnich struktur wakuolarnych. struktur wakuolarnych. Pterostilben prowadził również do eksternalizacji fosfatydyloseryny, fragmentacji międzynukleosomalnego DNA, aktywacji kaspaz i zaburzenia potencjału błony mitochondrialnej. Co więcej, nie indukował on stresu oksydacyjnego. Nasze wyniki sugerują, że pterostilben indukuje akumulację wakuoli autofagicznych, a następnie śmierć komórek. wakuoli, a następnie śmierć komórek HL60. --- Rozwój oporności na mesylan imatynibu może częściowo zależeć od wysokiego poziomu ekspresji bcr-abl lub mutacji punktowych. Trójtlenek arsenu (ATO) ma bcr-abl in vitro, bez oporności krzyżowej na imatynib. Tymczasem bcr-abl indukuje również ekspresję czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF), który jest związany z angiogenezą związaną z nowotworem i jest zaangażowany w patogenezie przewlekłej białaczki szpikowej (CML). Tutaj zbadaliśmy sposoby poprawić aktywność ATO w CML poprzez modulowanie komórkowych poziomów VEGF. Komórki K562 i pierwotne komórki CML transfekowano sekwencją antysensowną VEGF. Żywotność komórek i przeżywalność oceniano za pomocą 3-(4,5-dimetylotiazol-2-ylo-2,5-difenylotetrazolium i błękitu trypanu. Komórki apoptotyczne wykryto za pomocą cytometrii przepływowej cytometrii przepływowej po barwieniu aneksyną V i jodkiem propidyny. Wyniki wykazały że zubożenie VEGF skutecznie promuje zwiększoną aktywność przeciwbiałaczkową ATO poprzez obniżenie poziomu białka bcr-abl. Dane te stanowią uzasadnienie dla klinicznego rozwoju zoptymalizowanych schematów opartych na ATO, które zawierają modulator VEGF w leczeniu CML. --- Nawyki żywieniowe wpływają na skład ludzkiego kału, określając w ten sposób środowisko jelitowe i narażenie błony śluzowej jelita grubego na czynniki ryzyka. środowisko jelitowe i narażenie błony śluzowej okrężnicy na czynniki ryzyka. Woda kałowa (FW) badano cytotoksyczność i genotoksyczność u 33 zdrowych młodych Włochów, a także związek między osób, a także związek między genotoksycznością a spożyciem składników odżywczych lub składem mikroflory. skład mikroflory. Dwie próbki kału zostały pobrane w odstępie 2 tygodni i Dla każdego ochotnika zarejestrowano 3-dniowy dzienniczek żywieniowy. Cytotoksyczność mierzono przy użyciu testu Trypan Blue Dye Exclusion i genotoksyczność przy użyciu testu Comet Assay (elektroforeza alkaliczna pojedynczych komórek). Liczba bifidobakterii w kale, całkowita liczba drobnoustrojów i spożycie składników odżywczych i spożycie składników odżywczych. Wysoka zmienność wewnętrzna i w danych dotyczących genotoksyczności i liczby bakterii. Żadna z próbek FW była cytotoksyczna, ale 90% próbek FW było genotoksycznych. Siedemdziesiąt pięć procent wykazało pośrednią, a 15% wysoką genotoksyczność. Występował inny rozkład rozkład związany z płcią. Genotoksyczność była pozytywnie skorelowana z całkowitym spożyciem spożyciem lipidów u kobiet i stosunkiem liczby bifidobakterii do całkowitej liczby bakterii u ochotników płci męskiej. Wyniki te pokazują, że większość próbek FW wyizolowanych od wolno żyjących Włochów wykazuje pośredni poziom genotoksyczności i podtrzymują związek między tym możliwym nieinwazyjnym markerem ryzyka raka jelita grubego z nawykami żywieniowymi i ekosystemem jelita grubego. --- Wstęp: Rak wątrobowokomórkowy (HCC) jest trzecią najczęstszą przyczyną zgonów z powodu raka na świecie. zgonów na całym świecie. Częstość występowania jest wyższa w Azji i Afryce, gdzie występuje większa endemiczna częstość występowania wirusowego zapalenia wątroby typu B i C. tam, gdzie występuje większa endemiczna częstość występowania wirusowego zapalenia wątroby typu B i C. raka można zminimalizować jedynie poprzez zastosowanie silnych środków terapeutycznych. Tridham (TD) jest znany od dawnych czasów ze względu na swoje szerokie spektrum właściwości biologicznych i był stosowany przez tradycyjnych praktyków. właściwości biologicznych i był stosowany przez tradycyjnych praktyków Siddha i innych rdzennych systemów medycyny. inne rdzenne systemy medycyny. Niniejsze badanie ma na celu zbadanie mechanistycznego działania TD poprzez ocenę działania antyproliferacyjnego i proapoptotyczne działanie na ludzką linię komórek raka wątrobowokomórkowego (Huh7). METODY: Żywotność komórek i test apoptozy przy użyciu analizy MTT i barwienia błękitem trypanu barwienie, barwienie DAPI, fragmentacja DNA, analiza cyklu komórkowego, mitochondria potencjał błony mitochondrialnej, reakcja łańcuchowa odwrotnej transkrypcji-polimerazy w czasie rzeczywistym, Western blotting i barwienie immunofluorescencyjne w komórkach Huh7. WYNIKI: Badania żywotności komórek Huh7 traktowanych TD wykazały zahamowanie wzrostu komórek wzrostu komórek w sposób zależny od czasu i dawki. Kondensacja chromatyny, fragmentacja DNA fragmentacja DNA i ciała apoptotyczne, które są charakterystycznymi zmianami strukturalnymi apoptozy, stwierdzono po leczeniu TD komórek Huh7. Barwienie DAPI i i elektroforeza w żelu agarozowym potwierdziły indukcję apoptozy przez TD. Analiza cyklu komórkowego Analiza cyklu komórkowego komórek Huh7 traktowanych TD wykazała znaczną akumulację komórek w fazie komórek w fazie sub-G1 cyklu komórkowego w sposób zależny od dawki. Barwienie immunofluorescencyjne dla Ki-67 wykazało wyższy poziom ekspresji w komórkach nieleczonych komórkach w porównaniu do komórek leczonych TD. Zaobserwowaliśmy znaczną utratę w potencjale błony mitochondrialnej i uwalnianie cytochromu c do cytozolu w komórkach traktowanych TD. cytochromu c do cytozolu w komórkach leczonych TD. Regulacja w dół Bcl-2, regulacja w górę Bax i Bad, jak również aktywację kaspaz-3 i 9. Ekspresja genu p53 nie uległa zmianie w komórkach poddanych działaniu TD. WNIOSEK: Wyniki te sugerują, że TD indukuje apoptozę komórek Huh7 poprzez aktywację Bax i uruchomienie kaskady kaspaz, niezależnie od funkcji p53 funkcja. Badanie to rzuca światło na mechanistyczne działanie TD w wyzwalaniu apoptozę w komórkach Huh 7. --- Białko rozprzęgające 2 (UCP2) jest mitochondrialnym białkiem błonowym, które reguluje metabolizm energetyczny i produkcję reaktywnych form tlenu (ROS). Wygenerowaliśmy mysie konstrukty UCP2 znakowane karboksy- i amino-końcowym zielonym białkiem fluorescencyjnym (GFP). w celu zbadania wpływu ekspresji UCP2 na proliferację i żywotność komórek. i żywotność. Komórki Hepa 1-6 transfekowane UCP2 nie wykazywały zmniejszonej komórkowej adenozynotrifosforanu (ATP), ale wykazywały podwyższony poziom glutationu. Analiza cytometrii przepływowej analiza cytometrii przepływowej wykazała, że transfekowane komórki były mniej proliferacyjne niż nie transfekowane, przy czym większość komórek została zablokowana w fazie G1. Wpływ UCP2 na zatrzymanie cyklu komórkowego nie mógł być odwrócony przez dostarczenie egzogennego ATP lub utleniacza i nie miał na niego wpływu chemiczny rozprzęgacz karbonylo cyjanku-p-trifluorometoksyfenylohydrazonu (FCCP). Jednak ten efekt UCP2 został wzmocniony przez leczenie genisteiną, inhibitorem kinazy tyrozynowej, która sama w sobie sam w sobie nie wpływał na proliferację komórek na kontrolnych hepatocytach. Analiza Western analiza blottingu ujawniła obniżone poziomy ekspresji CDK6, ale nie CDK2 i cyklin typu cyklin typu D. Badanie żywotności komórek transfekowanych UCP2 za pomocą Barwienie błękitem trypanu i aneksyną-V ujawniło, że transfekcja UCP2 doprowadziła do znacznie zwiększonej śmierci komórek. Jednak cechy apoptozy były apoptozy były nieobecne w komórkach Hepa 1-6 transfekowanych UCP2, w tym brak oligonukleosomalnej fragmentacji (drabinowania) chromosomalnego DNA, uwalniania cytochromu c z mitochondriów i rozszczepiania mitochondriów i rozszczepienie kaspazy-3. Podsumowując, nasze wyniki wskazują że UCP2 indukuje zatrzymanie cyklu komórkowego w fazie G1 i powoduje nieapoptotyczną śmierć komórki. śmierć, co sugeruje, że UCP2 może mieć silny wpływ na regenerację wątroby i śmierć komórek w stłuszczeniu wątroby. regenerację i śmierć komórek w stłuszczonej wątrobie. --- CELE: Pilokarpina, agonista receptora muskarynowego acetylocholiny, zmniejsza ciśnienie wewnątrzgałkowe (IOP) głównie poprzez stymulację skurczu mięśnia rzęskowego. ciśnienie wewnątrzgałkowe (IOP) jaskry głównie poprzez stymulację skurczu mięśnia rzęskowego i a następnie zwiększając odpływ cieczy wodnistej. Interesuje nas, czy pilokarpina ma dodatkowe właściwości pilokarpina ma dodatkowe właściwości neuroprotekcji siatkówki niezależne od obniżania ciśnienia wewnątrzgałkowego w modelach in vitro i in vivo. METODY: W pierwotnych hodowlach siatkówki szczurów żywotność komórek mierzono za pomocą testu MTT i metody wykluczenia błękitu trypanu. Komórki zwojowe siatkówki komórki zwojowe siatkówki (RGC) zidentyfikowano za pomocą immunofluorescencji i określono ilościowo za pomocą cytometrii przepływowej. cytometrii przepływowej. W badaniu in vivo uszkodzenie siatkówki po niedokrwieniu/reperfuzji siatkówki niedokrwienie / uszkodzenie reperfuzyjne u szczurów oceniano w badaniu histopatologicznym przy użyciu barwienia hematoksyliną i eozyną, transmisyjnej mikroskopii elektronowej i badanie immunohistochemiczne rozszczepionej kaspazy-3, kaspazy-3 i ChAT. WYNIKI: Wstępne leczenie pilokarpiną osłabiło neurotoksyczność indukowaną glutaminianem pierwotnych neuronów siatkówki w sposób zależny od dawki. Ochrona pilokarpiny zarówno w neuronach siatkówki, jak i RGC była w dużej mierze zniesiona przez nieselektywnego antagonistę receptora muskarynowego antagonistę receptora muskarynowego atropinę i selektywnego antagonistę receptora muskarynowego M1 pirenzepinę. Po urazie niedokrwiennym/reperfuzyjnym siatkówki doszło do wewnętrznej zwyrodnienie siatkówki, w tym przerzedzenie warstwy komórek zwojowych i neuron a nerw wzrokowy uległ zmianom wakuolarnym. Te zmiany zwyrodnieniowe zostały znacznie zmniejszone przez miejscowe zastosowanie 2% pilokarpiny. Ponadto Ponadto, ochronny wpływ pilokarpiny na niedokrwienną siatkówkę szczura był korzystnie odzwierciedlone przez obniżenie ekspresji aktywowanego markera apoptozy markera rozszczepionej kaspazy-3 i kaspazy-3 oraz zwiększenie ekspresji markera komórek cholinergicznych Cholinergic markera komórek cholinergicznych ChAT. WNIOSKI: Podsumowując, podkreśla to, że pilokarpina poprzez aktywację receptorów muskarynowych wydaje się zapewniać znaczną ochronę przed uszkodzeniem siatkówki uszkodzeniem neuronów siatkówki i zwyrodnieniem nerwu wzrokowego w klinicznie istotnych stężeniach. stężeniach. Dane te dodatkowo wspierają receptory muskarynowe jako potencjalne terapeutyczne cele neuroprotekcyjne w jaskrze. --- Baicalin jest jednym z głównych związków w tradycyjnym chińskim ziole leczniczym z Scutellaria baicalensis Georgi. Zbadaliśmy molekularne mechanizmy autofagii komórkowej indukowanej przez baicalinę w ludzkich komórkach raka pęcherza moczowego T24. Baicalin hamowała przeżycie komórek, jak wykazano w teście MTT i zwiększała śmierć komórek w teście wykluczenia błękitu trypanu w sposób zależny od stężenia. Bajkalina nie indukowała apoptotycznej śmierci komórek T24 w teście TUNEL i aktywności kaspazy-3. Bajkalina indukowała kwaśny marker autofagii komórek pęcherzykowych, objawiający się barwieniem oranżem akrydyny (AO) i monodansylokadaweryną (MDC) oraz rozszczepienie lekkiego łańcucha 3 białka 1 związanego z mikrotubulami (LC3). Białko poziomy ekspresji białek Atg 5, Atg 7, Atg 12, Beclin-1 i LC3-II były w komórkach T24 po leczeniu baicaliną. Hamowanie autofagii przez 3-metylo-adeninę (inhibitor kinazy fosfatydyloinozytolu-3 klasy III; 3-MA) zmniejszyło rozszczepienie LC3 w komórkach T24 po leczeniu bajkaliną. Ponadto, poziomy ekspresji białka fosfo-AKT (Ser473) i aktywność enzymatyczna AKT były obniżone w komórkach T24 po leczeniu bajkaliną. Podsumowując, baicalin wyzwalał autofagię komórek poprzez szlak sygnałowy AKT w komórkach T24 komórkach. --- Wstęp: Głównym celem niniejszego badania było zbadanie składu chemicznego i możliwego potencjału cyto składu chemicznego i możliwego potencjału cyto/genotoksycznego kilku implantów medycznych powszechnie stosowanych w całkowitej endoprotezoplastyce stawu biodrowego. METODY: Cząsteczki polietylenu o wysokiej gęstości i stopów metali (Ti6Al4V i CoCrMo) zostały poddane analizie składu chemicznego. i cząstki polietylenu o wysokiej gęstości zostały przeanalizowane za pomocą spektrometrii rentgenowskiej z dyspersją energii podczas gdy charakterystykę toksykologiczną przeprowadzono na ludzkich limfocytach przy użyciu podejście wielobiomarkerowe. WYNIKI: Spektrometria rentgenowska z dyspersją energii wykazała, że żaden ze zidentyfikowanych pierwiastków odbiegał od składu chemicznego określonego przez odpowiednią normę ISO ISO. Charakterystyka toksykologiczna wykazała, że testowane materiały były niecytotoksyczne/genotoksyczne, jak określono w teście kometowym i mikrojądrowym z blokadą cytokinezy (CBMN). (CBMN). Morfologię cząstek stwierdzono (przy użyciu skaningowego mikroskopu elektronowego i mikroskopu optycznego) jako płaskie, o ostrych krawędziach, nieregularnie ukształtowane ziarna przypominające włókna o średnim rozmiarze cząstek mniejszym niż 10 µm; odpowiada to tzw. "zużycie submikronowe". Bardzo duża powierzchnia na objętość zużycia umożliwia wysoką reaktywność z otaczającymi mediami i elementami komórkowymi. WNIOSKI: Chociaż implanty ortopedyczne okazały się być niecytotoksyczne/genotoksyczne, w testowanym stężeniu (10 μg/ml) istnieje ciągła potrzeba monitorowania pacjentów, którym wszczepiono sztuczne biodra lub inne stawy, aby zminimalizować ryzyko niepożądanych skutków zdrowotnych. ZNACZENIE OGÓLNE: Analizy fraktalne i multifraktalne, przeprowadzone w celu w celu oceny stopnia efektu kształtu cząstek wykazały, że fraktale i multifraktale fraktalne i multifraktalne są związane z "pozostałym" poziomem toksyczności cząstek zwłaszcza z żywotnością komórek (metoda błękitu trypanu) i całkowitą liczbą mostków nukleoplazmatycznych i pąków jądrowych jako parametrów testu CBMN. --- TŁO: Dipirytion (PTS2) jest szeroko stosowany jako środek bakteriobójczy i grzybobójczy. Tutaj zbadaliśmy, czy PTS2 ma szerokie spektrum działania przeciwnowotworowego poprzez badając jego cytotoksyczność i działanie proapoptotyczne w czterech liniach komórek nowotworowych. METODY: Użyliśmy testów MTT i barwienia błękitem trypanu do przetestowania żywotności linii komórek rakowych. linii komórek nowotworowych. Barwienie Hoechst 33258 i DAPI wykorzystano do obserwacji apoptozy komórek. apoptozy komórek. Procent cyklu komórkowego analizowano za pomocą cytometrii przepływowej. Apoptoza została przy użyciu kaspazy-3 i polimerazy poli (ADP-rybozy) (PARP) w połączeniu z Western blotting. Western blotting. Do analizy statystycznej wykorzystano test t-Studenta. WYNIKI: PTS2 hamował proliferację w czterech liniach komórek rakowych w sposób zależny od dawki. sposób zależny od dawki. Leczone komórki wykazywały kurczenie się, nieregularne fragmenty, skondensowane i rozproszone niebieskie cząstki fluorescencyjne w porównaniu z komórkami kontrolnymi. PTS2 indukował zatrzymanie cyklu i śmierć. Rozszczepienie kaspazy-9, kaspazy-3 i PARP wykryto w komórkach traktowanych PTS2. Aktywność przeciwnowotworowa PTS2 była bardziej skuteczniejsza wobec powszechnie stosowanych leków przeciwnowotworowych i jego prekursora. WNIOSKI: PTS2 wydaje się mieć nową cytotoksyczność i silne szerokie spektrum aktywność przeciwnowotworową, co sugeruje jej potencjał jako podstawy leku przeciwnowotworowego. leku przeciwnowotworowego. --- CEL: Inhibitor proteasomu bortezomib (PS-341) wykazał znaczną skuteczność przeciwko komórkom raka trzustki. skuteczność przeciwko komórkom raka trzustki. Jednak mechanizmy leżące u podstaw nie są w pełni zrozumiałe. Tutaj sprawdziliśmy, czy produkcja ceramidów była zaangażowana w działanie bortezomibu. METODY: Wykorzystano dwie transformowane linie komórkowe raka trzustki (PANC-1 i Mia) oraz pierwotne komórki raka trzustki. pierwotne komórki raka trzustki. Śmierć komórek analizowano za pomocą testu MTT i barwienie błękitem trypanu. Apoptozę komórek analizowano za pomocą testu Histone DNA-ELISA i aneksynę V FACS. Do testowania sygnału wykorzystano Western blots zmiany białek. Określono również poziom ceramidu komórkowego po leczeniu bortezomibem. po leczeniu bortezomibem. WYNIKI: W hodowanych komórkach raka trzustki, bortezomib zwiększał komórkową produkcję ceramidu w celu promowania apoptozy komórek. Inhibitor syntazy ceramidów de novo inhibitor fumonizyny B1 (F-B1) hamował produkcję ceramidów indukowaną bortezomibem i apoptozę, podczas gdy egzogennie dodany C6-ceramid ułatwiał indukowaną bortezomibem śmierć komórek raka trzustki. Tymczasem, 1-fenylo-2-dekanoiloamino-3-morfolino-1-propanol (PDMP), inhibitor syntezy glukozyloceramidu syntetazy glukozyloceramidu, jak również inhibitory kinazy sfingozyny 1 (SKI-II i SKI-IV), ułatwiały indukowaną bortezomibem produkcję ceramidu i późniejszą apoptozę komórek. a następnie apoptozę komórek. Ponadto, indukowana bortezomibem proapoptotyczna c-Jun (JNK) była również związana z produkcją ceramidów. Aktywacja JNK przez bortezomib była tłumiona przez F-B1, ale była wzmacniana przez SKI-II i PDMP w komórkach raka trzustki. Wreszcie, C6-ceramid, SKI-II i PDMP dramatycznie zwiększały cytotoksyczność indukowaną bortezomibem w pierwotnych hodowanych komórkach raka trzustki. komórkach raka trzustki. WNIOSKI: Stwierdziliśmy, że apoptoza indukowana bortezomibem była związana z produkcją ceramidów w pierwotnych i transformowanych komórkach raka trzustki. --- TŁO: Syntaza F1F0-ATP (F1F0-ATPaza) odgrywa ważną rolę w regulacji funkcji mitochondriów podczas niedotlenienia. funkcji mitochondriów podczas niedotlenienia, ale wpływ defektu F1F0-ATPazy na niedotlenienie/reoksygenację (H/RO) jest nieznany. Celem tego badania było zbadanie, w jaki sposób wywołane mutacją mtDNA T8993G (NARP) hamowanie F1F0-ATPazy moduluje dysfunkcję mitochondriów wywołaną przez H/RO. Ponadto, potencjał dla melatoniny, silnego przeciwutleniacza z wieloma właściwościami ochronnymi mitochondriów właściwości, do ochrony komórek NARP narażonych na działanie H/RO. METODY I WYNIKI: Cybrydy NARP zawierające 98% genów mtDNA T8993G zostały ustanowiono jako model in vitro dla komórek z defektem F1F0-ATPazy; ich rodzicielskie komórki kostniakomięsaka 143B były badane dla porównania. Traktowanie komórek z użyciem komory hipoksyjnej przypomina niedokrwienie/reperfuzję in vivo. NARP znacznie zwiększył apoptotyczną śmierć po H/RO wykrytą za pomocą testu MTT i test wykluczenia żywotności komórek błękitem trypanu. Na podstawie fluorescencji skaningowej mikroskopii laserowej sprzężonej z sondą, NARP znacząco wzmocnił mitochondrialne reaktywne formy tlenu (mROS) i mitochondrialny Ca(2+) (mCa(2+)) w odpowiedzi na H/RO, co zwiększyło zubożenie kardiolipiny, powodując opóźnienie ruchu mitochondriów. Z silniejszy stres H/RO (albo z dłuższym czasem reoksygenacji, dłuższym czasem niedotlenienia lub podawanie wtórnego stresu oksydacyjnego po H/RO), NARP zwiększał tworzenie się mROS indukowanego przez H/RO, aby znacząco depolaryzować mitochondrialny potencjał błony mitochondrialnej (ΔΨm) i zwiększają akumulację mCa(2+) i tworzenie tlenku azotu tworzenie. Ponadto, NARP zwiększył indukowane przez H/RO utlenione i zubożone mROS kardiolipiny, promując w ten sposób trwałe przejście przepuszczalności mitochondriów, opóźniony ruch mitochondriów i zwiększoną apoptozę. Melatonina znacznie zmniejszała indukowaną przez NARP formację mROS indukowaną przez H/RO, a zatem znacząco w związku z tym znacząco zmniejszała zależną od mROS depolaryzację ΔΨm i akumulację mCa(2+), stabilizował kardiolipinę, a następnie poprawiał ruch mitochondriów i przeżywalność komórek. przeżywalność. WNIOSEK: Indukowane przez NARP hamowanie F1F0-ATPazy zwiększa tworzenie się mROS po H/RO, co zwiększa zubożenie kardiolipiny i opóźnienie ruchu mitochondriów. Melatonina może mieć potencjał ratowania pacjentów z niedokrwieniem/reperfuzją, nawet tych związanych z objawami NARP.
Do czego służy błękit trypanu?
Błękit trypanu jest stosowany w "teście wykluczenia błękitu trypanu" do oceny żywotności/śmierci komórek.