UZASADNIENIE: Białko degradacji reduktazy hydroksymetyloglutarylo-koenzymu A 1 (Hrd1) jest ligazą ubikwityny E3 błonowej retikulum endoplazmatycznego (ER), która została zbadana w drożdżach, gdzie przyczynia się do kontroli jakości białek ER poprzez degradację nieprawidłowo sfałdowanych białek, które gromadzą się podczas stresu ER stresu. Ani Hrd1, ani ERAD nie były badane w sercu ani w miocytach serca, gdzie kontrola jakości białek miocytach serca, gdzie kontrola jakości białek ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania serca. CEL: Celem tego badania było wyjaśnienie roli Hrd1 w ER i żywotności w hodowanych miocytach serca oraz w sercu myszy, in vivo. METODY I WYNIKI: Wpływ małych interferujących RNA za pośrednictwem Hrd1 zostały zbadane w hodowanych miocytach komorowych noworodków szczurów. Efekty efekty nokautu i nadekspresji Hrd1 za pośrednictwem wirusa adenowirusowego badano w sercach myszy poddanych przeciążeniu ciśnieniowemu indukowanemu patologiczny przerost mięśnia sercowego, który stanowi wyzwanie dla zdolności fałdowania białek. W W miocytach serca stresory ER, tapsigargina i tunicamycyna, zwiększały ERAD, a także adaptacyjne białka stresu ER i minimalnie wpływały na śmierć komórek. Jednakże, gdy Hrd1 został znokautowany, tapsigargina i tunicamycyna dramatycznie zmniejszyły ERAD, jednocześnie zwiększając ilość nieadaptacyjnych białek stresu ER i śmierć komórek. In vivo, nokaut Hrd1 zaostrzył dysfunkcję serca i zwiększył apoptozę i przerost serca, podczas gdy nadekspresja Hrd1 zachowała czynność serca oraz zmniejszała apoptozę i łagodziła przerost serca w sercach myszy poddanych przeciążeniu ciśnieniowemu. WNIOSKI: Hrd1 i ERAD są niezbędnymi składnikami adaptacyjnej odpowiedzi na stres ER w miocytach serca. Hrd1 przyczynia się do zachowania struktury serca i w mysim modelu patologicznego przerostu mięśnia sercowego. --- Autofagia jest procesem, w którym części cytoplazmy są zamykane przez błoniaste organelle, fagofory, które dostarczają sekwestrowaną cytoplazmę do wakuoli autofagicznych. Geny i białka zaangażowane w produkcję fagoforów zostały szeroko zbadane, ale niewiele wiadomo o tym, jak dojrzałe fagofory fagofory przechodzą przez kolejne etapy ekspansji, zamykania i fuzji. fuzji. Tutaj zajęliśmy się tymi kwestiami, łącząc nasz unikalny autofagiczny test sekwestracji ładunku test sekwestracji ładunku (przy użyciu cytozolowego enzymu dehydrogenazy mleczanowej jako markera ładunku) z ilościowymi pomiarami markera ładunku) z ilościowymi pomiarami zależnego od lipidacji zakotwiczenie i obrót białka LC3 związanego z fagoforem. W izolowanych hepatocytach szczura hepatocytach szczura, głodzonych aminokwasami w celu wywołania maksymalnej aktywności autofagicznej, dwa niespokrewnione odwracalne inhibitory autofagii 3-metyloadenina (3MA) i tapsigargina (TG) całkowicie blokowały sekwestrację ładunku. Jednakże, podczas gdy 3MA hamował lipidację LC3, TG nie, najwyraźniej działając na etapie po lipidacji, aby zapobiec zamknięciu fagoforu. Co ciekawe, wznowienie sekwestracji ładunku obserwowane po uwolnieniu z odwracalnego bloku TG zostało całkowicie stłumione przez 3MA, ujawniając, że 3MA nie tylko hamuje lipidację LC3, ale także (podobnie jak TG) blokuje blokuje zamknięcie fagoforu na etapie po lipidacji. 3MA nie zapobiegło jednak wznowieniu lizosomalnej degradacji LC3, wskazując, że fagofory mogą się łączyć bezpośrednio z degradacyjnymi wakuolami autofagicznymi bez przenoszenia ładunku cytozolowego. Ten etap fuzji został wyraźnie zablokowany przez TG. Ponadto, wirowanie w gradiencie gęstości wirowanie ujawniło, że frakcja fagoforów oznaczonych LC3 zatrzymanych przez TG może być przesunięta gęstościowo przez kwasotropowy lek propylaminę wraz z marker lizosomalny katepsyna B, co sugeruje fizyczne powiązanie niektórych fagofor z lizosomami przed sekwestracją ładunku. --- Nieprawidłowa akumulacja niestrawionych makrocząsteczek, często specyficzna dla choroby, jest główną cechą chorób lizosomalnych i neurodegeneracyjnych. główną cechą chorób lizosomalnych i neurodegeneracyjnych i jest często przypisuje się wadliwej autofagii. Mechanistyczne podstawy defektów autofagii są przedmiotem intensywnych badań, w których pomagają genetyczne modele chorób. modele genetyczne. Aby uzyskać lepsze zrozumienie szlaków regulujących w szczególności w młodzieńczej neuronalnej ceroidalnej lipofuscynozie (JNCL lub choroba Battena), neurodegeneracyjnej chorobie wieku dziecięcego, opracowaliśmy i pilotowaliśmy test przesiewowy GFP-microtubule-associated protein 1 light chain 3 (GFP-LC3) test przesiewowy w celu zidentyfikowania, w sposób bezstronny, wrażliwych na genotyp małych modyfikatorów autofagii, wykorzystując model komórek neuronalnych JNCL z najczęstszą mutacją z najczęstszą mutacją chorobową w CLN3. Thapsigargin, sarko/endoplazmatyczne retikulum Ca(2+) sarko/endoplazmatycznej pompy Ca(2+)-ATPazy (SERCA), powtarzalnie wykazywała znacznie większą aktywność w mysich komórkach JNCL. znacznie większą aktywność w mysich komórkach JNCL, efekt, który był również obserwowany w indukowanych ludzkimi pluripotencjalnymi komórkami macierzystymi JNCL neuronalnych komórkach progenitorowych komórkach. Mechanizm wrażliwości na tapsigarginę był zależny od Ca(2+) i akumulacji autofagosomów. a akumulacja autofagosomów w komórkach JNCL mogła zostać odwrócona przez chelatację Ca(2+). Badanie wewnątrzkomórkowej obsługi Ca(2+) uwidoczniło zmiany w retikulum endoplazmatycznym. retikulum endoplazmatycznym, mitochondrialnych i lizosomalnych pulach Ca(2+) oraz w magazynowany wychwyt Ca(2+) w komórkach JNCL. Wyniki te dodatkowo potwierdzają ważną rolę białka CLN3 w wewnątrzkomórkowej obsłudze Ca(2+) i w szlaku autofagii i ustanawiają nową, potężną platformę do badań terapeutycznych. badań przesiewowych. --- Badania asocjacyjne całego genomu w ludzkiej cukrzycy typu 2 (T2D) odnowiły zainteresowanie zainteresowanie wysepkami trzustkowymi jako czynnikiem przyczyniającym się do ryzyka T2D. Przewlekłe zapalenie stan zapalny wynikający z otyłości jest czynnikiem ryzyka T2D i możliwym wyzwalaczem niewydolności komórek β. W tym badaniu dane mikromacierzy zostały zebrane z wysepek mysich po całonocnym leczeniu cytokinami w stężeniach zgodnych z przewlekłym stanem zapalnym niskiego stopnia w T2D. Geny z cytokinami >2-krotną zmianą zostały następnie zbadane pod kątem powiązań między polimorfizmami pojedynczych nukleotydów a ostrą odpowiedzią insulinową na glukozę (AIRg) przy użyciu danych z konsorcjum Genetics Underlying Diabetes in Hispanics (GUARDIAN) Consortium. Znaleziono znaczące dowody na związek między AIRg a a polimorfizmami pojedynczego nukleotydu w Arap3 (5q31.3), F13a1 (6p25.3), Klhl6 (3q27.1), Nid1 (1q42.3), Pamr1 (11p13), Ripk2 (8q21.3) i Steap4 (7q21.12). Aby ocenić potencjalne znaczenie dla funkcji wysepek, wysepki myszy były narażone na warunki modelujące zapalenie niskiego stopnia, stres mitochondrialny, endoplazmatyczny stres retikulum endoplazmatycznego (ER), glukotoksyczność i lipotoksyczność. RT-PCR ujawnił, że jedna lub więcej form stresu znacząco zmieniło poziomy ekspresji wszystkich genów z wyjątkiem Arap3. Stres ER indukowany tapsigarginą zwiększał regulację zarówno Pamr1, jak i Klhl6. Trzy geny potwierdziły przewidywania mikromacierzy dotyczące znacznej wrażliwości na cytokiny wrażliwości na cytokiny: F13a1 był 3,3-krotnie regulowany w dół przez cytokiny, Ripk2 był w górę od 1,5 do 3 razy przez wszystkie stresory, a Steap4 był głęboko cytokina wrażliwy na cytokiny (167-krotna regulacja w górę). Trzy geny były zatem ściśle związane ze stanem zapalnym o niskim stopniu nasilenia w wysepkach mysich, a także z markerem funkcji wysepek (AIRg) w populacji ludzkiej podatnej na cukrzycę. Ten ukierunkowany na wysepki w całym genomie zidentyfikował kilka wcześniej nierozpoznanych genów kandydujących związanych z dysfunkcją wysepek podczas rozwoju T2D. --- Ligand indukujący apoptozę związany z czynnikiem martwicy nowotworów (TRAIL) jest członkiem nadrodziny czynników martwicy nowotworów. nadrodziny czynników martwicy nowotworów, której członkowie są zdolni do indukowania apoptozę i stan zapalny. Stres retikulum endoplazmatycznego (ERS) odgrywa kluczową rolę w nadzorze immunologicznym makrofagów. Ekspresja mRNA i białka TRAIL została wcześniej wykryto w makrofagach; jednak to, czy ERS ma jakikolwiek wpływ na ekspresję TRAIL w makrofagach TRAIL w makrofagach nie zostało jeszcze ustalone. Tutaj wykazać, że tapsigargina (TG) i tunicamycyna (TM), dwa induktory ERS aktywowane makrofagi były w stanie zwiększyć ekspresję TRAIL mRNA i białka w makrofagach makrofagach RAW264.7, supernatancie hodowli komórek THP-1 i mysich makrofagach otrzewnowych. makrofagach otrzewnowych, wskazując, że ERS jako silny induktor TRAIL transkrypcji i ekspresji w makrofagach. Efekt ten został zablokowany przez specyficzny inhibitor JNK SP600125 i inhibitor czynnika transkrypcyjnego AP-1 SR 1130. Co ciekawe, na poziomie molekularnym, regulacja ekspresji TRAIL przez ERS była towarzyszył znaczny spadek supresora sygnalizacji cytokinowej 3 (SOCS3). SOCS3 siRNA wyraźnie zwiększyło ekspresję TRAIL mRNA i białka pod wpływem ERS poprzez aktywację składników AP-1 fosforylowanego c-Jun i fosforylowanego c-Fos w komórkach RAW264.7. W przeciwieństwie do tego, nadekspresja SOCS3 odwróciła ekspresję TRAIL indukowaną przez ERS. Odkrycia te dostarczają dowodów in vitro że SOCS3 odgrywa krytyczną negatywną rolę w regulacji indukowanej przez ERS ekspresji TRAIL poprzez szlak sygnałowy kinazy N-końcowej Jun/AP-1 w makrofagach. --- CELE: Adipocyty odgrywają kluczową rolę w bilansie energetycznym. Wzrost tkanki tłuszczowej jest osiąga się poprzez zwiększenie masy adipocytów i tworzenie nowo adipocytów z komórek prekursorowych. Zrozumienie komórkowych i molekularnych mechanizmów komórkowych i molekularnych mechanizmów różnicowania adipocytów jest kluczowe dla badania chorób związanych z otyłością i tłuszczem. Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu zbadania czy mały heterodimer partner-interacting leucine zipper protein (SMILE), nowy korepresor, może regulować różnicowanie adipocytów. może regulować różnicowanie adipocytów w komórkach 3T3-L1. MATERIAŁY I METODY: Leczenie induktorami stresu endoplazmatycznego, tapsigarginą i tunicamycyną, hamowało różnicowanie adipocytów, stymulowało ekspresję mRNA Smile i hamowało ekspresję adiponektyny (Adipoq) w 3T3-L1 pre-adipocytach. Nadekspresja SMILE w komórkach 3T3-L1 zmniejszała ekspresję mRNA kodującego Adipoq, głównego markera adipocytów. Co więcej, knockdown SMILE odzyskał represję transkrypcji Adipoq, w której pośredniczyła tapsigargina. transkrypcji Adipoq. Eksperymenty koimmunoprecypitacji ujawniły, że SMILE oddziaływał fizycznie z PPARγ w komórkach 3T3-L1. Ponadto eksperymenty immunoprecypitacji chromatyny eksperymenty immunoprecypitacji ujawniły, że SMILE tłumił wiązanie powinowactwo PPARγ do promotora Adipoq. KLUCZOWE USTALENIA: Wykazaliśmy, że SMILE kontroluje różnicowanie adipocytów poprzez regulując transaktywność receptora γ aktywowanego przez proliferatory peroksysomów (PPARγ). (PPARγ). ZNACZENIE: Odkrycia te pokazują, że SMILE hamuje różnicowanie adipocytów różnicowanie poprzez regulację transaktywności PPARγ; stąd SMILE jest potencjalnym regulatorem chorób związanych z PPARγ. --- Baicalein (5,6,7-trihydroksyflawon) (1) okazał się być aktywny przeciwko szerokiej gamie komórek nowotworowych. szerokiej gamy komórek nowotworowych. Jednak mechanizm molekularny leżący u podstaw na indukcji ruchu Ca(2+) i cytotoksyczności w ludzkich komórkach raka piersi jest nieznany. komórek raka piersi jest nieznany. W niniejszym badaniu zbadano związek między indukowaną 1 sygnalizacją Ca(2+) i cytotoksycznością w komórkach ludzkiego raka piersi ZR-75-1 ZR-75-1. Opisane tutaj badania in vitro przyniosły następujące wyniki (i) Związek 1 zwiększał wewnątrzkomórkowe stężenie Ca(2+) ([Ca(2+)]i) w sposób zależny od stężenia. Sygnał został zmniejszony o ok. 50% przez usunięcie zewnątrzkomórkowego Ca(2+). (ii) Wzrost [Ca(2+)]i wywołany związkiem 1 był znacząco tłumiony przez magazynowanie. były znacząco tłumione przez blokery kanału Ca(2+) działające na magazyn blokery 2-aminoetoksydifenyloboran (2-APB) i inhibitor PKC GF109203X. (iii) W pożywce wolnej od Ca(2+) wzrost [Ca(2+)]i indukowany związkiem 1 był również hamowany przez GF109203X. hamowane przez GF109203X. Ponadto, wstępne leczenie inhibitorem pompy retikulum endoplazmatycznego Inhibitor pompy Ca (2+) thapsigargin (TG) lub 2,5-ditert-butylohydrochinon (BHQ) zniosły indukowany przez 1 wzrost [Ca(2+)]i. Hamowanie fosfolipazy C (PLC) z U73122 zniosło indukowany przez 1 wzrost [Ca (2+)] i. (iv) Związek 1 (20-40 μM) powodował cytotoksyczność, zwiększoną produkcję reaktywnych form tlenu (ROS) i aktywował kaspazę-9/kaspazę-3. Ponadto apoptoza indukowana związkiem 1 była znacząco hamowana przez prechelatowanie cytozolowego Ca(2+) za pomocą BAPTA-AM (ester acetoksymetylowy kwasu 1,2-bis(2-aminofenoksy)etano-N,N,N',N'-tetraoctowego) lub zmniejszając ROS za pomocą przeciwutleniacza NAC (N-acetylocysteina). Razem, baikaleina (1) indukowała wzrost [Ca(2+)]i poprzez indukowanie zależnego od PLC uwalniania Ca(2+) z retikulum endoplazmatycznego i wejście Ca(2+) przez zależne od PKC, wrażliwe na 2-APB kanały Ca (2+) obsługiwane przez magazyn. Ponadto, baikaleina (1) indukowała apoptoza związana z Ca(2+) wiązała się z produkcją ROS w komórkach ZR-75-1. --- Ochronne działanie kinazy białkowej aktywowanej 5'-AMP (AMPK) na zespół metaboliczny zespół metaboliczny może obejmować bezpośredni wpływ na funkcję naczynioruchową tętnicy oporowej. funkcję. Jednak dokładne działania AMPK na mikronaczynia i ich potencjalne interakcje są w dużej mierze nieznane. potencjalne interakcje są w dużej mierze nieznane. W związku z tym postanowiliśmy określić wpływ aktywacji AMPK na napięcie mięśni gładkich naczyń krwionośnych i mechanizmy leżące u jego podstaw. Tętnice oporowe izolowane od chomika i myszy wykazywały wyraźną niezależne od śródbłonka rozszerzenie po bezpośredniej farmakologicznej aktywacji AMPK przez 2 strukturalnie niepowiązane związki (PT1 i A769662). Rozszerzenie było związane ze spadkiem wewnątrzkomórkowego wolnego wapnia [Ca(2+)]i w komórkach mięśni gładkich naczyń krwionośnych. komórkach mięśni gładkich naczyń. Stymulacja AMPK indukowała aktywację kanałów BKCa, jak oceniono przez w świeżo wyizolowanych komórkach mięśni gładkich naczyń krwionośnych chomika i potwierdzone bezpośrednim dowodem hiperpolaryzacji błony w nienaruszonych tętnicach. Bloker kanału Bloker kanału BKCa iberiotoxin zniósł hiperpolaryzację, ale tylko tylko częściowo zmniejszała rozszerzenie i nie wpływała na spadek [Ca(2+)]i. Natomiast Natomiast inhibitor sarkoplazmatycznej/endoplazmatycznej Ca(2+)-ATPazy (SERCA) tapsigargina w znacznym stopniu zmniejszyła te efekty, podczas gdy połączone hamowanie SERCA i kanałów BKCa praktycznie je zniosło. Stymulacja AMPK znacząco zwiększyła fosforylację fosfolambanu modulatora SERCA w regulacyjnym miejscu T17. miejscu regulacyjnym T17. Stymulacja AMPK mięśni gładkich stanowi nowy, silny mechanizm mechanizm rozszerzający naczynia krwionośne w naczyniach oporowych. AMPK bezpośrednio rozluźnia naczynia krwionośne mięśni gładkich naczyń krwionośnych poprzez zmniejszenie [Ca(2+)]i. Osiąga się to poprzez sekwestrację wapnia poprzez aktywację SERCA, jak również aktywację kanałów BKCa. Istnieje częściowo wzajemna kompensacja obu mechanizmów obniżających poziom wapnia. Jednak aktywacja SERCA, która obejmuje zależną od AMPK fosforylację fosfolambanu jest dominującym mechanizmem w naczyniach oporowych. --- Aktywowany wapniem kanał chlorkowy (CaCC) odgrywa ważną rolę w modulowaniu wydzielanie nabłonkowe. Sugeruje się, że w tkankach ślinowych, stałe wydzielanie płynu wydzielanie płynu zależy od napływu Ca(2+), który aktywuje kanały jonowe, takie jak takie jak CaCC, aby zainicjować wypływ Cl(-). Jednak bezpośrednie dowody, jak również molekularna tożsamość kanału Ca(2+) odpowiedzialnego za aktywację CaCC w tkankach śliny w tkankach śliny nie zostały jeszcze zidentyfikowane. Tutaj przedstawiamy dowody na to, że w ludzkich komórkach ludzkich komórkach ślinowych, zewnętrzny prostujący prąd Cl(-) był aktywowany przez zwiększenie [Ca(2+)]i, który był hamowany przez dodanie środków farmakologicznych kwasu niflumowego (NFA), antagonisty CaCC, lub T16Ainh-A01, specyficznego inhibitora TMEM16a inhibitora TMEM16a. Dodanie tapsigarginy (Tg), która indukuje wyczerpanie zapasów i aktywuje wejście Ca (2 +) za pośrednictwem TRPC1, wzmocniło prąd Cl (-), który był hamowane przez dodanie niespecyficznego blokera kanału TRPC SKF96365 lub usunięcie zewnętrznego Ca(2+). Stymulacja Tg zwiększyła również ekspresję białka TMEM16a, białka ekspresję białka TMEM16a, która była również zależna od wejścia Ca(2+). Co ważne, w komórkach ślinianek wyciszenie TRPC1, ale nie TRPC3, hamowało CaCC, szczególnie po wyczerpaniu zapasów. Co więcej, pierwotne komórki izolowane z gruczołu podżuchwowego również wykazywały prądy prostujące Cl(-) na zewnątrz po zwiększeniu [Ca(2+)]i. Te prądy Cl(-) były ponownie wzmacniane przez dodatkiem Tg, ale hamowane w obecności T16Ainh-A01. Wreszcie, komórki komórki izolowane z gruczołów podżuchwowych myszy z nokautem TRPC1 wykazywały znaczące hamowanie zewnętrznych prądów Cl(-) bez zmniejszania ekspresji TMEM16a ekspresji. Łącznie dane te sugerują, że wejście Ca(2+) przez kanały TRPC1 jest niezbędne do aktywacji CaCC. --- Informacje o autorze: (1)Sekcja Biochemii i Biologii Molekularnej, Wydział Nauk Medycznych, Uniwersytet Miyazaki, 5200, Kihara, Kiyotake, Kiyotake. Department of Medical Sciences, Faculty of Medicine, University of Miyazaki, 5200, Kihara, Kiyotake, Miyazaki 889-1692, Japonia; Wydział Bakteriologii, Wydział Kontroli Chorób Zakaźnych, Międzynarodowe Centrum Badawcze Infectious Diseases Control, International Research Center for Infectious Diseases, The Institute of Medical Science, The University of Tokyo, 4-6-1 Shirokanedai, Minato-ku, Tokio 108-8639, Japonia. Adres elektroniczny: masakari@med.miyazaki-u.ac.jp. (2) Wydział Bakteriologii, Wydział Kontroli Chorób Zakaźnych, Międzynarodowe Centrum Badań nad Chorobami Zakaźnymi, Instytut Nauk Medycznych, Uniwersytet Tokijski, Minato-ku Science, The University of Tokyo, 4-6-1 Shirokanedai, Minato-ku, Tokyo 108-8639, Japonia; Department of Biochemistry, Kawasaki Medical School, 577, Matsushima, Kurashiki, Okayama 701-0192, Japonia. (3) Wydział Bakteriologii, Wydział Kontroli Chorób Zakaźnych, Międzynarodowe Centrum Badań nad Chorobami Zakaźnymi, Instytut Nauk Medycznych, Uniwersytet Tokijski. Science, The University of Tokyo, 4-6-1 Shirokanedai, Minato-ku, Tokyo 108-8639, Japonia. (4) Laboratory Center for Proteomics Research, Graduate School of Frontier Sciences, The Institute of Medical Science, The University of Tokyo, 4-6-1 Shirokanedai, Minato-ku, Tokio 108-8639, Japonia. (5) Sekcja Biochemii i Biologii Molekularnej, Wydział Nauk Medycznych, Wydział Medycyny, Uniwersytet w Tokio. Nauk Medycznych, Wydział Medycyny, Uniwersytet Miyazaki, 5200, Kihara, Kiyotake, Miyazaki 889-1692, Japonia. --- Reaktywne formy tlenu regulują czynność układu sercowo-naczyniowego i nerek w zdrowiu i chorobie. choroby. Nadtlenek uczestniczy w ostrej sygnalizacji wapniowej w aferentnych tętniczkach i zwężeniu naczyń nerkowych wywołanym przez angiotensynę II, endotelinę, tromboksan i napięcie miogenne wywołane ciśnieniem. Znane mechanizmy, przez które nadtlenek obejmuje wygaszanie tlenku azotu i zwiększoną cyklazę ADP-rybozylo za pośrednictwem cyklazy/ryanodyny mobilizacji wapnia. Wpływ(y) nadtlenku na inne szlaki sygnalizacyjne wapnia w mikrokrążeniu nerkowym jest słabo słabo poznany. W niniejszych eksperymentach zbadano ostry wpływ nadtlenku generowany przez parakwat na szlakach wejścia wapnia w izolowanych aferentnych tętniczkach szczura. tętniczkach szczura. Szczytowy wzrost stężenia wapnia cytozolowego wywołany przez KCl (40 mmol/L) wynosił 99±14 nmol/L. Odpowiedź na tę depolaryzację błony była wyłącznie przez kanały typu L, ponieważ została zniesiona przez nifedypinę ale mibefradil blokujący kanały typu T nie miał na nią wpływu. Parakwat zwiększał produkcję ponadtlenku (fluorescencja dihydroetydium), potroił szczytową odpowiedź na KCl do 314±68 nmol/l (P<0,001) i podwajał odpowiedź plateau. Te efekty zostały zniesione przez tempol i nitroblue tetrazolium, ale nie przez katalazę, potwierdzając działanie nadtlenku, a nie nadtlenku wodoru. Bez wpływu parakwat i nadtlenek był wejściem wapnia przez magazynowane kanały wapniowe kanały aktywowane przez indukowane tapsigarginą wyczerpanie wapnia sarkoplazmatycznego sarkoplazmatycznych. Na parakwat nie reagował również receptor ryanodynowy. uwalnianie wapnia z siateczki sarkoplazmatycznej. Nasze wyniki dostarczają nowych dowodów na to, że nadtlenek zwiększa wnikanie wapnia przez kanały typu L aktywowane przez depolaryzację błony w aferentnych tętniczkach korowych szczura tętniczek, bez wpływu na wejście wapnia przez wejście obsługiwane przez magazyn lub mobilizację wapnia za pośrednictwem receptora ryanodynowego.
Jaki jest efekt leczenia tapsigarginą?
Tapsigargina jest induktorem stresu endoplazmatycznego. 	Jest inhibitorem sarkoplazmatycznej/endoplazmatycznej Ca(2+)-ATPazy (SERCA).