Cząsteczki głównego układu zgodności tkankowej (MHC) klasy II są glikoproteinami powierzchniowymi komórek które prezentują antygeny zewnątrzkomórkowe komórkom T CD4(+) i są niezbędne do inicjacji adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej. Ekspresja MHC klasy II wymaga rekrutacji głównego regulatora, transaktywatora klasy II (CIITA), do promotora promotora MHC klasy II. Modyfikacje potranslacyjne CIITA odgrywają ważną rolę w modulowaniu w modulowaniu transkrypcji różnych genów za pośrednictwem CIITA w różnych typach komórek. typach komórek. Wcześniej powiązaliśmy regulację CIITA z systemem ubikwityny System proteasomu (UPS), a my i inni wykazaliśmy, że mono-ubikwitynacja CIITA dramatycznie zwiększa jej transaktywność, podczas gdy poliubikwitynacja prowadzi do degradacji CIITA. Tutaj identyfikujemy trzy proksymalne reszty lizyny, Lys-315, Lys-330 i Lys-333, oraz miejsce fosforylacji, Ser-280, zlokalizowane w obrębie Ser-280, zlokalizowane w obrębie degronu CIITA, które regulują ubikwitynację CIITA ubikwitynację, stabilność i ekspresję MHC klasy II. Wszystkie te odkrycia przyczyniają się do rozwoju kodu modyfikacji potranslacyjnych dla CIITA. --- Cząsteczki głównej zgodności tkankowej klasy II (MHC klasy II) są glikoproteinami które prezentują antygeny zewnątrzkomórkowe komórkom T CD4(+) i są niezbędne do inicjacji adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej. Ekspresja MHC klasy II wymaga rekrutacji głównego regulatora, transaktywatora klasy II (CIITA), do promotora promotora MHC klasy II. Inni i my wcześniej powiązaliśmy CIITA z układem układem ubikwityna-proteasom, wykazując, że mono-ubikwitynacja CIITA zwiększa jego transaktywność, podczas gdy poliubikwitynacja CIITA prowadzi do jego degradacji. degradacji. Ponadto wykazaliśmy, że proteasom 26S ma również funkcje nieproteolityczne w transkrypcji MHC klasy II, ponieważ podjednostki 19S ATPazy proteasomu 26S pozytywnie regulują transkrypcję MHC klasy II i są niezbędne do stabilnego wiązania promotora CIITA. Chociaż te podstawowe wymagania proteasomu do zainicjowania transkrypcji MHC klasy II są znane, w jaki sposób CIITA jest rekrutowana, stabilizowana i degradowana pozostaje niejasne. Tutaj zidentyfikowaliśmy nową N-końcową domenę wiążącą 19S ATPazę CIITA. Domena Domena wiążąca ATPazę leży w regionie bogatym w prolinę/serynę/treoninę CIITA i obejmuje większość sekwencji degronowej CIITA. Brak domeny wiążącej domeny wiążącej ATPazę zwiększa okres półtrwania CIITA, ale blokuje ekspresję powierzchniową MHC klasy II wskazując, że CIITA wymaga interakcji z 19S ATPazami zarówno do odpowiedniego rozmieszczenia, jak i zniszczenia. --- Smad1, dalszy regulator receptorów białka morfogenetycznego kości (BMP), jest ściśle regulowany przez system degradacji ubikwityny-proteasomalnej. Aby przeanalizować mechanizmów leżących u podstaw regulacji Smad1, ważne jest, aby zbadanie specyficznych miejsc ubikwitynacji w Smad1. Tutaj donosimy, że grupa alfa-NH(2) końca N i grupy epsilon-NH(2) wewnętrznych reszt lizynowych 116, 118 i 118 Smad1. lizyny 116, 118 i 269 (K116, K118 i K269) Smad1 są miejscami akceptorowymi ubikwityny. są miejscami akceptorowymi, w których pośredniczy karboksylowy koniec białka oddziałującego z Hsc70 (CHIP). Test degradacji in vitro wskazuje, że ubikwitynacja na N częściowo przyczynia się do degradacji Smad1. Ponadto wykazać, że poziom ubikwitynacji pseudofosforylowanego Smad1 przez CHIP jest silniejszy niż w przypadku Smad1 typu dzikiego i może być silnie hamowany przez fosforylowany ogon Smad1, PIS(pS)V(pS). Po trzecie, nasze wyniki wskazują, że Hsp70 ułatwia poli-ubikwitynację Smad1 za pośrednictwem CHIP, podczas gdy osłabia mono-ubikwitynację Smad1 za pośrednictwem CHIP. Wreszcie, zgodnie z obserwacją obserwacją in vitro, pokazujemy, że CHIP preferencyjnie pośredniczy w degradację fosfo-Smad1/5 in vivo. Podsumowując, wyniki te dają nam wskazówkę, że CHIP może preferencyjnie regulować fosforylowany Smad1, a tym samym sygnalizację BMP. sygnalizację BMP. --- Smad4 jest niezbędnym przekaźnikiem sygnału we wszystkich szlakach rodziny transformującego czynnika wzrostu beta (TGF-beta), które regulują wzrost i różnicowanie komórek, i ulega inaktywacji w ludzkich nowotworach. Smady aktywowane przez receptor (R-) mogą być poliubikwitynowane w cytoplazmie lub jądrze, co reguluje ich poziomy w stanie reguluje ich poziomy w stanie stacjonarnym lub wyłącza szlak sygnałowy. Mutacje onkogenne w Smad4 i innych Smad zostały powiązane z destabilizacją białka i degradacją proteasomalną. proteasomalną degradacją. Przeanalizowaliśmy panel mutacji missense pochodzących z ludzkich nowotworów, które mapują się w N-końcowej domenie homologii Mad (MH) 1 Smad4 i powodują niestabilność białka. Wykazaliśmy, że wszystkie mutanty wykazują zwiększoną poli-ubikwitynację i degradację proteasomalną. W przeciwieństwie do tego, Smad4 typu dzikiego jest stosunkowo stabilnym białkiem, które ulega mono- lub oligo-ubikwitynacji, modyfikacji niezwiązanej z degradacją białka. modyfikacji niezwiązanej z degradacją białka. Analiza mutantów delecyjnych Smad4 wykazała wydajną mono- lub oligo-ubikwitynację C-końcowej domeny MH2 domeny. Analiza spektrometryczna mono-ubikwitynowanej domeny Smad4 MH2 zidentyfikowała lizynę 507 jako główny cel ubikwitynacji. Lizyna 507 znajduje się w konserwowanej pętli L3 Smad4 i uczestniczy w C-końcowym rozpoznawaniu fosfoseryny R-Smad rozpoznawaniu fosfoseryny. Mono- lub oligo-ubikwitynowany Smad4 wykazywał zwiększoną zdolność do oligomeryzacji z R-Smadami, podczas gdy mutageneza lizyny 507 prowadziła do nieefektywnej hetero-oligomeryzacji Smad4/R-Smad i wadliwej aktywności transkrypcyjnej aktywności transkrypcyjnej. Wreszcie, nadekspresja zmutowanej ubikwityny, która prowadzi tylko do mono-ubikwitynacja Smad4 zwiększała aktywność transkrypcyjną Smad. Dane te sugerują, że oligo-ubikwitynacja pozytywnie reguluje funkcję Smad4, podczas gdy poliubikwitynacja występuje głównie w niestabilnych mutantach nowotworowych i prowadzi do degradacji białka. degradacji białka. --- Wiele uszkodzeń DNA powoduje zatrzymanie widełek replikacyjnych w miejscach uszkodzeń, generując luki w niciach potomnych, które są wypełniane przez szlaki naprawy poreplikacyjnej (PRR). (PRR). W Saccharomyces cerevisiae, PRR obejmuje syntezę translesionu (TLS), w której pośredniczą Poleta lub Polzeta, lub wypełnianie luk zależne od Rad5 poprzez słabo scharakteryzowany mechanizm bezbłędny. Opracowaliśmy test do monitorowania bezbłędnego i mutagennego TLS w pojedynczych zmianach DNA w Schizosaccharomyces pombe. Dla obu głównych fotouszkodzeń UV określiliśmy główny bezbłędny szlak, w którym pośredniczy odrębna kombinacja polimeraz TLS. Co zaskakujące, te szlaki TLS wymagają enzymów potrzebnych do poliubikwitynacji antygenu jądrowego komórek proliferujących (PCNA), jak również tych wymaganych do mono-ubikwitynacji. W przypadku szlaków, które wymagają kilku polimeraz TLS, łańcuchy łańcuchy poliubikwitynowe PCNA mogą ułatwiać ich rekrutację poprzez specyficzne interakcje z ich wieloma motywami wiążącymi ubikwitynę. Te bezbłędne szlaki TLS mogą przynajmniej częściowo odpowiadać za wcześniej opisane zależną od poliubikwitynacji bezbłędną gałąź PRR. Ta praca podkreśla główne różnice w kontroli szlaków tolerancji uszkodzeń między S. pombe i S. cerevisiae pomimo homologicznych zestawów genów PRR, które te organizmy współdzielą. --- Przeciwciała anty-Ro/SSA są przeciwciałami przeciwjądrowymi najczęściej występującymi u pacjentów z zespołem pacjentów z zespołem Sjögrena, przewlekłą chorobą autoimmunologiczną charakteryzującą się suchością oczu i jamy ustnej. Autoprzeciwciała rozpoznają białko RING-finger Ro52/SSA (52 kDa), którego funkcja jest nadal nieznana. W tym badaniu, ubikwitynacja zbadano ubikwitynację Ro52. Stwierdziliśmy, że Ro52 było silnie koniugowane przez pojedynczą cząsteczkę ubikwityny w komórkach. Chociaż biologiczne znaczenie znaczenie tej mono-ubikwitynacji nie zostało zdefiniowane, funkcja Ro52 może być modyfikowana przez mono-ubikwitynację. Stwierdziliśmy również, że Ro52 był sprzężony z łańcuchem poliubikwityny w komórkach (poliubikwitynacja), co sugeruje, że że Ro52 może być regulowany w dół przez szlak ubikwityna-proteasom in vivo. Co ciekawe, surowice od pacjentów z zespołem Sjögrena wykazywały heterogeniczność w ich reaktywności na poliubikwitynowane Ro52, prawdopodobnie z powodu ich różnych determinantów antygenowych. różniących się determinant antygenowych. Ta niejednorodność reaktywności może być z różnymi cechami klinicznymi występującymi u pacjentów z zespołem Sjögrena. zespół Sjögrena. --- Mutacje w genie parkiny powodują autosomalny recesywny parkinsonizm o młodzieńczym początku. parkinsonizm. Parkina jest ligazą ubikwityny E3, która pośredniczy w ubikwitynacji substratów białkowych. substratów białkowych. Mutacje związane z chorobą powodują utratę funkcji parkiny, co może upośledzać poliubikwitynację i proteasomalną degradację specyficznych substratów białkowych, potencjalnie prowadząc do ich szkodliwej akumulacji. akumulacji. Tutaj identyfikujemy chaperony molekularne, Hsp70 i Hsc70, jako substraty dla parkiny. substraty dla parkiny. Parkina pośredniczy w ubikwitynacji Hsp70 zarówno in vitro, jak i w hodowanych komórkach. jak i w hodowanych komórkach. Parkina oddziałuje z Hsp70 poprzez swoją drugą domenę RING finger a mutacje w pobliżu tej domeny osłabiają ubikwitynację Hsp70. Ubikwitynacja Hsp70 nie zmienia jego poziomów lub obrotu w stanie stacjonarnym, ani też nie promuje jego proteasomalnej degradacji. Zgodnie z tą obserwacją, poziomy Hsp70 pozostają niezmienione w mózgach z autosomalnego niedoboru parkiny recesywny, młodzieńczy parkinsonizm, podczas gdy alternatywnie poziomy Hsp70 są podwyższone we frakcji nierozpuszczalnej w detergentach sporadycznej choroby Parkinsona z ciałami Lewy'ego. Parkina pośredniczy w wielokrotnej mono-ubikwitynację Hsp70/Hsc70, co jest zgodne z niezależną od degradacji rolę dla tej modyfikacji ubikwityny. Nasze obserwacje potwierdzają nowy funkcjonalny związek między parkiną a Hsc/Hsp70 i wspierają pogląd, że parkina jest wielofunkcyjną ligazą ubikwityny E3 zdolną do modyfikowania białek albo poprzez przyłączanie alternatywnie połączonych łańcuchów poli-ubikwityny, albo poprzez wielokrotną mono-ubikwitynację w celu osiągnięcia alternatywnych wyników biologicznych. --- Niedawno wykazaliśmy, że nadtlenek wodoru (H2O2) hamuje internalizację receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGF) i indukowaną przez EGF indukowana przez EGF mono-ubikwitynacja klonu #15 substratu szlaku receptora EGF (Eps15) w fibroblastach. Ponadto zasugerowano, że internalizacja receptora EGF może być hamowana przez H2O2 poprzez hamowanie ubikwitynacji białek zaangażowanych w endocytozę. białek zaangażowanych w endocytozę. Tutaj pokazujemy, że H2O2 hamuje również poli-ubikwitynację receptora EGF w fibroblastach. Ponadto, przywrócenie komórek spowodowało przywrócenie ubikwitynacji zarówno receptora EGF receptora EGF i Eps15 i zbiegło się z przywróceniem internalizacji tych receptorów, które wiązały EGF w obecności H2O2. Ponadto, internalizacja receptora EGF była hamowana przez odczynnik sulfhydrylowy N-etylomaleimid (NEM), wskazując, że nienaruszone grupy SH mogą być wymagane do endocytozy, w której pośredniczy receptor. endocytozy. Ponadto H2O2 szybko indukował wzrost stosunku komórkowego GSSG:GSH (utleniony glutation:zredukowany glutation), a usunięcie H2O2 skutkowało szybkim przywróceniem stosunku GSSG:GSH. Dlatego te wyniki sugerują związek między hamowaniem internalizacji ubikwitynacji i wzrostem stosunku GSSG:GSH, co wzmacnia hipotezę, że H2O2 hamuje hipotezę, że H2O2 hamuje internalizację receptora EGF poprzez hamowanie ubikwitynacji białek zaangażowanych w endocytozę, w której pośredniczy receptor EGF. --- Sygnalizacja TGF-β jest regulowana przez potranslacyjne modyfikacje białek Smad w celu przełożenia ilościowej różnicy w stężeniu ligandu na proporcjonalną moc transkrypcyjną. Poprzednie badania w systemach hodowli komórkowych sugerowały, że czynniki regulujące ubikwitynację Smad (Smurfs) działają w tej regulacji regulację poprzez ukierunkowanie Smadów na degradację proteasomalną, ale czy ten mechanizm mechanizm działa w warunkach fizjologicznych nie jest jasne. Tutaj wygenerowaliśmy myszy niosące allel Smurf2 z uszkodzonym celem. Wykorzystując pierwotne mysie embrionalnych fibroblastów myszy i fibroblastów skóry, pokazujemy, że za pośrednictwem TGF-β, odpowiedzi transkrypcyjne zależne od Smad są podwyższone przy braku Smurf2. Zamiast promować poli-ubikwitynację i degradację, pokazujemy, że Smurf2 faktycznie indukuje wielokrotną mono-ubikwitynację Smad3 in vivo. Fosforylacja T179, bezpośrednio przed motywem PY Smad3, zwiększa interakcję Smurf2 i Smad3 oraz ubikwitynację Smad3. Zmapowaliśmy indukowane przez Smurf2 miejsca ubikwitynacji Smad3 miejsca ubikwitynacji do reszt lizyny w domenie MH2 i wykazaliśmy, że Ubikwitynacja Smad3 hamuje tworzenie kompleksów Smad3. Tak więc, nasze dane wspierają model, w którym Smurf2 negatywnie reguluje sygnalizację TGF-β poprzez osłabiając aktywność Smad3, a nie promując jego degradację. --- gamma-sekretazy jest kompleksem enzymatycznym, składającym się z preseniliny 1 (PS1), nicastryny, pen-2 i aph-1, i jest odpowiedzialny za wewnątrzbłonowe rozszczepienie różnych białek błonowych typu I. Poziom każdego składnika jest ściśle regulowany w komórce poprzez degradację proteasomalną. Z drugiej strony, wcześniej że PS1/gamma-sekretaza jest zaangażowana w aktywację fosfatydyloinozytolu. szlaku kinazy fosfatydyloinozytolu-3/Akt (PI3K/Akt). PI3K jest hamowana w Choroba Alzheimera (AD) mózg, podczas gdy wpływ hamowania PI3K na metabolizm PS1/gamma-sekretazy nie został wyjaśniony. Tutaj wykazaliśmy że leczenie neuronów inhibitorami PI3K prowadzi do zwiększonych poziomów PS1/gamma-sekretazy poprzez hamujący wpływ na ich degradację. degradację. Ponadto, inhibicja PI3K przyspieszyła ubikwitynację PS1. My pokazujemy dowody na to, że ubikwitynacja PS1 po zahamowaniu PI3K jest reprezentowana przez wielokrotną mono-ubikwitynację, zamiast poli-ubikwitynacji. W związku z tym, traktowanie komórek inhibitorem PI3K prowadziło do zróżnicowanej wewnątrzkomórkowej redystrybucji PS1 od tej obserwowanej po inhibicji proteasomalnej proteasomalnej. Wyniki te sugerują, że hamowanie PI3K może powodować wielokrotną mono-ubikwitynację PS1, która wyklucza degradację sekretu PS1/gamma-sekretazy poprzez szlak proteasomalny. Ponieważ PS1/gamma-sekretaza jest głęboko zaangażowana w produkcję białka Abeta, głębsza wiedza na temat jej metabolizmu jej metabolizmu może przyczynić się do lepszego wyjaśnienia patogenezy AD. --- Podczas gdy poliubikwitynacja jest ukierunkowana na substraty białkowe do degradacji proteasomalnej degradacji proteasomalnej, wiadomo, że mono-ubikwitynacja reguluje handel białkami w systemie systemie endosomalnym i ukierunkowuje białka ładunku na degradację lizosomalną. Rola rola enzymów de-ubikwitynujących AMSH i UBPY w endosomalnym transporcie białek ładunkowych, takich jak białek ładunku, takich jak receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR), dopiero niedawno dopiero niedawno stały się przedmiotem badań i już są przedmiotem debaty. Chociaż jeden raport (Mizuno, E., Iura, T., Mukai, A., Yoshimori, T., Kitamura, N., and Komada, M. (2005) Mol. Biol. Cell 16, 5163-5174) stwierdza, że UBPY negatywnie reguluje degradację EGFR poprzez de-ubikwitynację EGFR na endosomach, inny raport (Row, P. E., Prior, I. A., McCullough, J., Clague, M. J., i Urbe, S. (2006) J. Biol. Chem. 281, 12618-12624) stwierdzono, że deubikwitynacja EGFR za pośrednictwem UBPY jest niezbędna do degradacji EGFR. Tutaj wykazaliśmy, że Usp8/UBPY, ortolog ssaków pączkujących drożdży Ubp4/Doa4, konstytutywnie współstrąca się w sposób dwuwartościowy z EGFR. Co więcej, UBPY jest substratem dla kinaz tyrozynowych z rodziny Src, które są aktywowane po aktywacji EGFR indukowanej ligandem. Stosując nadekspresję trzech różnych rekombinowanych dominujących ujemnych mutantów UBPY (mutant UBPY C748A, UBPY 1-505 i UBPY 640-1080) w komórkach NIH3T3 i HEK293, wykazaliśmy, że UBPY wpływa zarówno na konstytutywną i indukowaną ligandem (i) ubikwitynację EGFR, (ii) poziom ekspresji EGFR i (iii) pojawienie się pośrednich produktów degradacji EGFR, jak również a także (iv) transdukcję sygnału kinazy białkowej aktywowanej mitogenami. Nasze odkrycia dostarczają dalszych dowodów na korzyść modelu, w którym za pośrednictwem UBPY de-ubikwitynacja EGFR promuje degradację EGFR. --- PTEN jest jednym z najczęściej mutowanych lub usuwanych supresorów nowotworów u ludzi. nowotworach. NEDD4-1 został niedawno zidentyfikowany jako ligaza ubikwityny E3 dla PTEN; jednak pozostaje wiele ważnych pytań dotyczących roli ubikwitynacji w regulacji funkcji PTEN i mechanizmów, za pomocą których regulowana jest ubikwitynacja PTEN ubikwitynacja jest regulowana. W niniejszym badaniu wykazaliśmy, że p34, który został zidentyfikowany jako wiążący partner NEDD4-1, kontroluje ubikwitynację PTEN ubikwitynację PTEN poprzez regulację stabilności białka NEDD4-1. p34 oddziałuje z domeną WW1 białka NEDD4-1. WW1 białka NEDD4-1, co zwiększa jego stabilność. Ekspresja p34 promuje poliubikwitynację PTEN, prowadząc do degradacji białka PTEN. degradacji, podczas gdy knockdown p34 skutkuje mono-ubikwitynacją PTEN. W szczególności, odwrotna korelacja między poziomami PTEN i p34/NEDD4-1 została potwierdzona w próbek nowotworów od pacjentów z rakiem jelita grubego. Tak więc, p34 działa jako kluczowy regulator onkogennego zachowania NEDD4-1 i PTEN. --- Pojawiające się dowody sugerują, że ubikwitynacja służy jako sygnał transportu białek. oprócz dobrze scharakteryzowanej roli w promowaniu degradacji białek. degradacji białek. Podjednostka alfa białka G drożdży Gpa1 stanowi rzadki przykład białka, które podlega zarówno białka, które ulega zarówno mono-, jak i poli-ubikwitynacji. Podczas gdy mono-ubikwitynowany Gpa1 jest kierowany do wakuoli, poliubikwitynowany Gpa1 jest zamiast tego kierowany do proteasomu. Tutaj badamy strukturalne wymagania dotyczące mono- i poliubikwitynacji Gpa1. Odkryliśmy, że warianty Gpa1 zaprojektowane tak, aby były niestabilne, są bardziej podatne na poliubikwitynację i mniej podatne na mono-ubikwitynację. prawdopodobieństwo mono-ubikwitynacji. Ponadto mutanty, które nie mogą być mirystoilowane nie są już mono-ubikwitynowane, ale nadal są poliubikwitynowane. Wreszcie, pokazujemy, że ligaza ubikwityny Rsp5 jest niezbędna do mono-ubikwitynacji Gpa1 mono-ubikwitynacji in vivo i że oczyszczony enzym jest wystarczający do katalizować mono-ubikwitynację Gpa1 in vitro. Podsumowując, dane te wskazują że mono- i poliubikwitynacja mają różne wymagania enzymatyczne i substratowe. wymagania dotyczące rozpoznawania; podczas gdy poliubikwitynacja jest ukierunkowana na nieprawidłowo sfałdowane białko do degradacji, odrębny aparat ubikwitynacji celuje w pełni dojrzałe, w pełni mirystoilowane białko G do mono-ubikwitynacji i dostarczenia do wakuoli. wakuoli. --- Wcześniej informowaliśmy, że stres oksydacyjny jest związany z ubikwitynacją białek mięśniowych za pośrednictwem rozładunku. Aby dokładniej wyjaśnić zaangażowanie stresu oksydacyjnego w ubikwitynację, zbadaliśmy profil ubikwitynacji profil ubikwitynacji w szczurzych komórkach mioblastycznych L6 po leczeniu nadtlenkiem wodoru. nadtlenkiem wodoru. Nadtlenek wodoru indukował wiele ubikwitynowanych białek o niskich masach cząsteczkowych (poniżej masach cząsteczkowych (mniej niż 60 kDa), jak również o wysokich masach cząsteczkowych (więcej niż 160 kDa). Wśród nich obficie gromadziło się ubikwitynowane białko o masie 42 kDa. i natychmiast zniknęło po leczeniu. Mikrosekwencjonowanie ujawniło, że 42-kDa było identyczne z mono-ubikwitynowaną formą szczurzego mleczanu szczurzej dehydrogenazy mleczanowej A (LDH-A) i potwierdziliśmy, że nadtlenek wodoru indukował mono-ubikwitynację LDH-A w komórkach COS7 z nadekspresją LDH-A i ubikwityny. W warunkach rozładunku, takich jak zawieszenie ogona i lot kosmiczny, mono-ubikwitynowana LDH gromadziła się w mięśniu brzuchatym łydki. Interesujące, E-64-d plus pepstatyna, inhibitory proteazy lizosomalnej, dodatkowo gromadziły mono-ubikwitynowaną LDH-A w komórkach po traktowaniu nadtlenkiem wodoru, podczas gdy nie wpływały one na ilość poliubikwitynowanej LDH. W przeciwieństwie do tego, epoksomicyna, silny inhibitor proteasomu, nie zmieniała ilości mono-ubikwitynowanego LDH-A w komórkach L6 traktowanych nadtlenkiem wodoru, chociaż znacząco zwiększała ilość poliubikwitynowanej LDH. Nasze wyniki sugerują, że stres oksydacyjny indukuje nie tylko poliubikwitynację, ale także mono-ubikwitynację LDH-A, która może być zaangażowana w jej lizosomalną degradację podczas rozładunku.
Czy istnieje białko, które ulega zarówno mono-ubikwitynacji, jak i poli-ubikwitynacji?
Tak, istnieją pewne rzadkie przypadki, w których białko może być zarówno mono-ubikwitynowane, jak i poliubikwitynowane.