Haploinsuficjencja genu NSD1 spowodowana mikrodelecją 5q35 lub mutacjami intragenicznymi jest główną przyczyną zespołu Sotosa, charakteryzującego się uogólnionym przerostem uogólnionym przerostem, dużymi dłońmi i stopami z zaawansowanym wiekiem kostnym, dysmorfią czaszkowo-twarzową cechy, trudności w uczeniu się i możliwą podatność na nowotwory. Tutaj 14-miesięcznego chłopca z odwrotnym fenotypem zespołu Sotosa spowodowanym obustronnej duplikacji regionu 5q35.3, w tym genu NSD1, wykrytą metodą array CGH. Fenotyp obejmuje opóźniony wiek kostny, małogłowie, drgawki i brak rozwoju. Nasz przypadek sugeruje, że efekt dawkowania genu genu NSD1 jest prawdopodobną przyczyną odwróconego fenotypu zespołu Sotos u tej pacjentki. u tego pacjenta. --- Ostatnio delecje obejmujące gen wiążący receptor jądrowy SET-Domain 1 (NSD1) zostały opisane jako główna przyczyna japońskich pacjentów z zespołem Sotosa. Sotos, podczas gdy mutacje punktowe zostały zidentyfikowane u większości europejskich pacjentów z zespołem Sotos. W celu zbadania możliwej korelacji fenotyp-genotyp i dalszego określenia wartości predykcyjnej mutacji mutacji NSD1, przeprowadziliśmy analizę mutacyjną genu NSD1 u 20 pacjentów i jeden rodzinny przypadek z zespołem Sotosa, pięciu pacjentów z zespołem Weavera, sześciu pacjentów z niesklasyfikowanym przerostem/opóźnieniem umysłowym i sześciu pacjentów z makrocefalią/opóźnieniem umysłowym. Byliśmy w stanie zidentyfikować mutacje w obrębie genu NSD1 u 18 pacjentów i rodzinnego przypadku z zespołem Sotosa (90%). Mutacje (sześć nonsensownych, osiem przesunięć ramki, trzy miejsca splicingu, jedna missense, jedna delecja w ramce) powinny skutkować upośledzeniem funkcji NSD1 funkcji. Najlepszą korelację między oceną kliniczną a wynikami molekularnymi uzyskano dla gestalt twarzy Sotos w połączeniu z przerostem, makrocefalią i opóźnieniem rozwoju. W przeciwieństwie do wysokiego wskaźnika mutacji w zespole Sotosa, żaden z pacjentów z zespołem Weavera, niesklasyfikowany przerost/opóźnienie umysłowe i makrocefalia/opóźnienie umysłowe, nosił mutacji NSD1. Przetestowaliśmy duże delecje za pomocą analizy FISH, ale nie byliśmy w stanie nie byliśmy w stanie zidentyfikować żadnych przypadków delecji. Wyniki wskazują, że większość Większość pacjentów z zespołem Sotosa jest spowodowana mutacjami w NSD1. Delecje obejmujące locus NSD1 nie zostały znalezione u analizowanych tutaj pacjentów. --- Zespół Sotosa to zespół mnogich anomalii charakteryzujący się przed- i poporodowym przerostem i postnatalnym przerostem z zaawansowanym wiekiem kostnym, makrocefalią, opóźnieniem rozwoju, i charakterystycznym fenotypem twarzy. Autosomalne dominujące mutacje i delecje genu genu zestawu domen receptora jądrowego (NSD1), który znajduje się na chromosomie 5q35, są odpowiedzialne za większość przypadków. Opisujemy sześcioletniego chłopca, który miał wysoki wzrost, makrocefalię, typowy wygląd twarzy, trudności w uczeniu się, megaloencefalię, dysgenezję ciała modzelowatego i kolpocefalię. Chociaż miał normalny wiek kostny, podejrzewano rozpoznanie zespołu Sotosa na podstawie tych podejrzewano zespół Sotosa, a analiza fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ wykazała heterozygotyczną delecję obejmującą region NSD1 w locus 5q35 locus. Przedstawiono krótki przegląd zespołu. --- Zespół Sotosa jest dobrze znanym zespołem przerostu charakteryzującym się nadmiernym wzrostem w dzieciństwie. w dzieciństwie, makrocefalią, charakterystycznym wyglądem twarzy i upośledzeniem uczenia się. zaburzenia uczenia się. Zaburzenie to jest spowodowane mutacjami lub delecjami w genie NSD1 genu NSD1. Celem niniejszego badania jest zbadanie związku między neuroobrazowaniem a cechami klinicznymi dzieci z zespołem Sotosa. Sześcioro tureckich dzieci tureckich dzieci z zespołem Sotosa obserwowano przez około 3-7 lat. Diagnoza została potwierdzona molekularną analizą genetyczną. Zidentyfikowaliśmy patogenną mutację NSD1 w tym trzy nowe mutacje u wszystkich pacjentów. Wszyscy pacjenci mieli charakterystyczny gestalt twarzy zespołu Sotosa składający się z trójkątnej twarzy z wydatnym czołem, skąpym owłosieniem czołowo-ciemieniowym i małym nosem. Jednak stopień rozwoju psychomotorycznego i intelektualnego był zróżnicowany. Poważny defekt uczenia się i opóźnienie mowy były widoczne u dwóch pacjentów. Analiza Analiza neuroobrazowa wykazała nieprawidłowości u czterech z sześciu pacjentów, w tym obustronne duże komory, ścieńczenie ciała modzelowatego i przetrwałe cavum septum pellucidum et vergae. Typowy wygląd czaszkowo-twarzowy jest podstawowym dla rozpoznania choroby nawet w okresie niemowlęcym. Jednakże, jednak stopień rozwoju psychoruchowego i intelektualnego jest bardzo zmienny i nie nie koreluje z wynikami neuroobrazowania. --- CEL: Przedstawienie diagnostyki prenatalnej i cytogenetyki molekularnej charakterystykę mikrodelecji de novo 5q35 związanej z zespołem Sotosa. METODY: Była to pierwsza ciąża 29-letniej kobiety. Ciąża przebiegała przebiegała bez powikłań do 27 tygodnia ciąży, kiedy to po raz pierwszy lewej komory serca. W 31 tygodniu ciąży stwierdzono wielowodzie, makrocefalię i powiększenie komorowe były widoczne w badaniu ultrasonograficznym, a lewa niedodma i obustronna komorowa obustronną ventriculomegalię zdiagnozowano w rezonansie magnetycznym. Kobieta Kobieta przeszła amniopunkcję i kordocentezę w 32 tygodniu ciąży. Konwencjonalną analizę cytogenetyczną przeprowadzono przy użyciu hodowanych amniocytów i limfocytów krwi pępowinowej. limfocytów krwi pępowinowej. Porównawczą hybrydyzację genomową (aCGH) przeprowadzono na przeprowadzono na niehodowanych amniocytach i krwi rodzicielskiej. Metafazowa fluorescencyjna hybrydyzacja in Metafazową hybrydyzację fluorescencyjną in situ (FISH) przeprowadzono na hodowanych limfocytach. WYNIKI: Konwencjonalna cytogenetyka ujawniła kariotyp 46,XX. aCGH na niehodowanych amniocytach ujawniła mikrodelecję de novo o wielkości 1,07 Mb w pozycji 5q35.2-q35.3 obejmującą NSD1. Analiza FISH metafazy na limfocytach krwi pępowinowej potwierdziła delecję w pozycji 5q35.2. Fenotyp postnatalny był zgodny z zespołem zespołem Sotosa. WNIOSEK: U płodów z zespołem Sotosa może występować makrocefalia, wielowodzie, powiększenie komory serca i niedodmę w trzecim trymestrze ciąży. aCGH i metafazowa FISH są przydatne do szybkiej diagnostyki mikrodelecji 5q35 związanej z zespołem Sotosa. --- Zespół Sotosa jest rzadką chorobą genetyczną charakteryzującą się przerostem związanym z makrocefalią. z makrocefalią i opóźnionym rozwojem psychomotorycznym. Pacjenci z zespołem Sotos wykazują delecje 5q35 obejmujące NSD1 lub jego mutacje punktowe. My zidentyfikowaliśmy wspólną delecję 5q35 u pacjenta z nietypowym zespołem Sotos objawiającym się wyjątkowo ciężkim opóźnieniem rozwoju, hipermobilnością stawów i nadmierną rozciągliwością skóry. i nadmierną rozciągliwością skóry, które są rozpoznawane jako zespół hipermobilności Marfanoidalnej. Przeprowadzono dalsze analizy w celu zidentyfikowania genetycznej przyczyny tych dodatkowych wyników. Analiza aCGH ujawniła dodatkową delecję 862 kb Xq22.3 u tego pacjenta. Xq22.3 u tego pacjenta, która została odziedziczona po jego zdrowej matce. Usunięty region region obejmował pięć genów, w tym gen kinazy związanej z nikami (NRK), który byłby genem kandydującym dla hipermobilności marfanoidalnej pacjenta, ponieważ jest członkiem podrodziny glukokinaz, które są zaangażowane w aktywację szlaku JNK i ulega ekspresji w rozwijającej się muskulaturze szkieletowej. Poważne opóźnienie opóźnienie rozwojowe obserwowane u pacjenta może wynikać z efektu pozycji delecji sąsiedniego genu interleukiny 1, podobnego do białka pomocniczego 2 (IL1RAPL2), który jest genem kandydującym dla opóźnienia umysłowego sprzężonego z chromosomem X. --- Zespół Sotosa jest zaburzeniem genetycznym charakteryzującym się typowym wyglądem twarzy. typowym wyglądem twarzy, makrocefalią, przyspieszonym wzrostem, opóźnieniem rozwoju i zmiennym zakresem powiązanych nieprawidłowości. Niedawno odkryto, że gen NSD1 odpowiedzialny za zespół Sotosa i zidentyfikowano ponad 150 pacjentów z mutacją NSD1 zidentyfikowano ponad 150 pacjentów z mutacjami NSD1. Znacząca różnica etniczna występuje w występowania różnych typów mutacji, z wysokim odsetkiem mikrodelecji zidentyfikowanych w japońskim zespole Sotos. mikrodelecji zidentyfikowanych u japońskich pacjentów z zespołem Sotosa i z mutacje wewnątrzgenowe u większości pacjentów spoza Japonii. Aberracje NSD1 są raczej specyficzne dla zespołu Sotosa, ale zostały również wykryte u pacjentów bez jednego lub więcej głównych kryteriów zaburzenia, a mianowicie przerostu, makrocefalii i zaawansowanego wieku kostnego. zaawansowany wiek kostny. W związku z tym należy rozważyć nowe kryteria diagnostyczne. Badania wykazały różne częstości występowania mutacji i braku mutacji w zespole Sotos wskazując tym samym na heterogeniczność alleliczną lub locus. Chociaż niektórzy autorzy zasugerowali korelacje genotyp/fenotyp, potrzebne są dalsze badania. --- Zespół Sotosa (SoS) jest mnogą anomalią, wrodzonym zaburzeniem charakteryzującym się przerostem, makrocefalią, charakterystycznymi rysami twarzy i różnym stopniem niepełnosprawności intelektualnej. niepełnosprawnością intelektualną. Haploinsuficjencja genu NSD1 w pozycji 5q35.3, wynikająca z mikrodelecji 5q35 z mikrodelecji 5q35, mutacji punktowych i częściowych delecji genu, stanowi za większość pacjentów z SoS. Ostatnio, mutacje i możliwe patogenetyczne rzadkie CNV, oba wpływające na kilka genów kandydujących do przerostu, zostały zgłoszone u pacjentów z cechami przerostu podobnymi do Sotos. Aby oszacować częstotliwość defektów NSD1 w brazylijskiej populacji SoS i ewentualnie ujawnić inne geny zaangażowane w etiopatogenezę tego zespołu, zebraliśmy kohortę zebraliśmy kohortę 21 brazylijskich pacjentów, którzy spełniali kryteria diagnostyczne kryteria diagnostyczne dla SoS i przeanalizowaliśmy geny NSD1 i PTEN za pomocą multipleksowej amplifikacji sondy zależnej od ligacji amplifikacji sond zależnej od ligacji i analiz przesiewowych mutacji. Zidentyfikowaliśmy zidentyfikowaliśmy klasyczną mikrodelecję NSD1, nową mutację missense (p.C1593W), oraz 2 wcześniej zgłoszone mutacje skracające: p.R1984X i p.V1760Gfs*2. Ponadto Ponadto zidentyfikowaliśmy nową mutację de novo genu PTEN (p.D312Rfs*2) u u pacjenta z mniej nasilonym fenotypem SoS, który nie obejmował przed- i pourodzeniowego przerostu. Po raz pierwszy nasze badanie sugeruje udział PTEN w patogenezie patogenezie SoS i dodatkowo podkreśla istnienie różnic etniczno-geograficznych w molekularnych różnic w zmianach molekularnych NSD1 między pacjentami z SoS z Europy/Ameryki Północnej (70-93%) i tymi z Ameryki Południowej (10-19%).
Który gen jest odpowiedzialny za rozwój zespołu Sotosa?
Zespół Sotosa (SoS) to zespół wad wrodzonych charakteryzujący się przerostem, makrocefalią, charakterystycznymi rysami twarzy i różnym stopniem niepełnosprawności intelektualnej. Haploinsuficjencja genu NSD1 w 5q35.3, wynikająca z mikrodelecji 5q35, mutacji punktowych i częściowych delecji genu, odpowiada za większość pacjentów z SoS.