Wstęp: Guzy neuroendokrynne trzustki (PNET) są charakterystyczną cechą zespołów nowotworowych charakterystyczną cechą zespołów nowotworowych mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 1 (MEN-1) i von Hippla-Lindaua (VHL). W przypadku VHL około 10% pacjentów wykazuje PNET przed 40. rokiem życia. PNET do 40 roku życia. Potencjał przerzutowy jest wysoki, jeśli guzy osiągną średnicę >3 cm średnicy. Optymalne leczenie chirurgiczne nadal stanowi wyzwanie. METODY: Opisujemy trzy przypadki, wszystkie kobiety w wieku odpowiednio 22, 30 i 39 lat, w wieku odpowiednio 22, 30 i 39 lat, u których stwierdzono VHL, potwierdzony klasycznymi objawami narządowymi i germinalne mutacje genu VHL. Wszystkie zostały zdiagnozowane w bezobjawowym stadium stadium, z guzami litymi ogona trzustki lub obszaru ogona / trzonu o wymiarach 2,9-5,6 cm średnicy. Wszyscy zaakceptowali ofertę laparoskopowego usunięcia guzów z oszczędzeniem narządów. usunięcie guzów. WYNIKI: We wszystkich trzech przypadkach guz został usunięty w całości. W dwóch przypadkach, resekcję śledziony, ponieważ niemożliwe było odcięcie guza od głównych naczyń śledzionowych. głównych naczyń śledzionowych było niemożliwe. Czas operacji wynosił 215-365 min, a utrata krwi 200-700 ml. utrata krwi wynosiła 200-700 ml. Histopatologia ujawniła łagodne PNET w dwóch przypadkach, ale trzeci pacjent miał przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych. Nie wystąpiły żadne powikłań, a czas pobytu w szpitalu wynosił 4-7 dni. WNIOSKI: Oszczędzająca narządy operacja laparoskopowa jest ważną opcją dla leczenia PNET ogona trzustki związanych z VHL. --- Guzy neuroendokrynne (NET) stanowią heterogenną grupę łagodnych i złośliwych nowotworów. nowotworów, wykrywanych w kontekście dziedzicznych zespołów nowotworowych nawet w 30% przypadków. przypadków. Patogenetyczne zrozumienie NET znacznie wzrosło w ciągu ostatniej dekady, głównie dzięki w ciągu ostatniej dekady, głównie ze względu na identyfikację podstawowych defektów genetycznych i dostępności genetycznie zmodyfikowanych modeli zwierzęcych. Zmiany te są odzwierciedlone w zmienionej klasyfikacji WHO NET żołądkowo-jelitowych. W W przeciwieństwie do wielu rzadkich zespołów guzów neuroendokrynnych, zespół mnogiej neoplazji endokrynnej typu zespół mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 1 (MEN1) i typu 2 (MEN2) odgrywają klinicznie istotną odgrywają istotną klinicznie rolę ze względu na częstość ich występowania. MEN1 i MEN2 są klasycznymi autosomalne dominujące rodzinne choroby nowotworowe o wysokiej penetracji i zmiennej ekspresji klinicznej. i zmiennej ekspresji klinicznej, spowodowane mutacjami linii zarodkowej genu supresorowego nowotworu MEN1 i protoonkogenu RET. Postępowanie kliniczne z pacjentów z NET zmieniło się znacząco po wprowadzeniu klinicznych badań genetycznych. badań genetycznych. Wykrycie mutacji MEN1 pozwala na dostosowanie leczenia i obserwacji do ryzyka. leczenie i obserwację. Analiza genu RET może zidentyfikować osoby z bardzo wysokim ryzykiem rozwoju rodzinnego raka rdzeniastego (MEN2), które mogą być skutecznie skutecznie leczone poprzez profilaktyczną tyreoidektomię. NET stanowią zatem paradygmatyczny przykład udanego połączenia podstawowych nauk genetycznych z opieką kliniczną w medycynie molekularnej. w medycynie molekularnej. --- Guzy chromochłonne to guzy neuroendokrynne rdzenia nadnerczy, które mogą występować występować sporadycznie lub w kontekście dziedzicznych zespołów nowotworowych. Podczas gdy podłoże genetyczne dziedzicznych guzów chromochłonnych staje się dobrze zdefiniowane, bardzo niewiele wiadomo o bardziej powszechnej sporadycznej postaci choroby, która stanowi która stanowi ∼70% wszystkich przypadków. W tym badaniu wyjaśniliśmy niektóre z mechanizmów molekularnych stojących za sporadycznym guzem chromochłonnym poprzez przeprowadzenie kompleksową analizę zmian liczby kopii, ekspresji genów, metylacji promotorów i mutacji somatycznych. metylacji i mutacji somatycznych w genach RET, VHL, NF1, SDHA, SDHB, SDHC, SDHD, SDHAF2, KIF1Bβ, TMEM127 i MAX, które zostały powiązane z dziedzicznym guzem chromochłonnym lub przyzwojakiem. Nasze analizy genomiczne i genetyczne 42 sporadycznych guzów chromochłonnych ujawniły, że duża część (83%) ma zmienioną liczbę kopii w co najmniej jednym ze znanych genów podatności, często w powiązaniu ze często w połączeniu ze zmienioną ekspresją informacyjnego RNA (mRNA). W szczególności, 11 sporadycznych guzów (26%) wykazywało utratę jednego allelu genu NF1, który co znacząco korelowało ze zmniejszoną ekspresją mRNA NF1. Późniejsze sekwencjonowanie NF1 mRNA, a następnie potwierdzenie w odpowiednim genomowym DNA (gDNA), ujawniło DNA (gDNA), ujawniło somatyczne mutacje skracające w 10 z 11 guzów z utratą NF1. NF1. Nasze wyniki sugerują zatem, że gen NF1 stanowi najczęstszy (24%) cel mutacji somatycznych. (24%) cel mutacji somatycznych znanych do tej pory w sporadycznych guzach chromochłonnych. guzach chromochłonnych. --- Guzy chromochłonne (PCC) i przyzwojaki (PGL) są rzadkimi guzami neuroendokrynnymi. guzy nadnerczy oraz współczulnych i przywspółczulnych przyzwojaków. współczulnego i przywspółczulnego. Mogą występować sporadycznie lub jako część różnych dziedzicznych zespołów nowotworowych. dziedzicznych zespołów nowotworowych. Obecnie uważa się, że około 30% PCC i PGL jest spowodowanych mutacjami przez mutacje germinalne, a ostatnio odkryto kilka nowych genów podatności. odkryto kilka nowych genów podatności. Obraz kliniczny, w tym lokalizacja, złośliwość złośliwy i wiek zachorowania różnią się w zależności od podłoża genetycznego guza. nowotworów. Dokonując przeglądu ponad 1700 zgłoszonych przypadków dziedzicznych PCC i PGL, przedstawiono przedstawiono dokładne podsumowanie genetyki i cech klinicznych tych nowotworów, zarówno jako część klasycznych zespołów, takich jak mnoga neoplazja gruczołów dokrewnych typu 2 (MEN2), choroba von Hippla-Lindaua, nerwiakowłókniakowatość typu 1 oraz PCC-PGL związane z dehydrogenazą bursztynianową oraz w zespołach związanych z mniejszą frakcją mniejszą frakcją PCC/PGL, takich jak triada Carneya, zespół Carneya-Stratakisa, i MEN1. Przegląd obejmuje również ostatnio odkryte geny podatności na PCC-PGL, w tym w tym KIF1Bβ, EGLN1/PHD2, SDHAF2, TMEM127, SDHA i MAX, a także porównanie z postacią sporadyczną. porównanie z postacią sporadyczną. Ponadto, najnowsze postępy w wyjaśnianiu omówiono szczegółowo szlaki komórkowe zaangażowane w rozwój PCC i PGL. i PGL. Na koniec zaproponowano algorytm badań genetycznych u pacjentów z PCC i PGL i PGL. --- Komórki endokrynne i neuroendokrynne tworzą dużą i zróżnicowaną gamę typów komórek. Występują w postaci wyspecjalizowanych narządów, takich jak przysadka mózgowa, przysadka mózgowa, przytarczyce, tarczyca i nadnercza, lub w postaci rozproszonego układu układu neuroendokrynnego w układzie oddechowym i pokarmowym. Guzy neuroendokrynne guzy neuroendokrynne stanowią heterogenną grupę nowotworów, ale wykazują pewne cechy ujednolicające. cechy. Należą do nich częsta nadprodukcja hormonów, która prowadzi do specyficznych objawów i typowej immunohistochemii. objawy i typowy profil barwienia immunohistochemicznego z reaktywnością chromograniny A i synaptofizyną. W ciągu ostatnich dziesięcioleci wiele guzów neuroendokrynnych neuroendokrynnych zostało opisanych w kontekście dziedzicznych zespołów nowotworowych i istnieje kilka zespołów, które prawie w całości składają się z guzów neuroendokrynnych. Guzy występujące jako część tych dziedzicznych zespołów charakteryzują się specyficznymi nieprawidłowościami genetycznymi, które pomogły nam zrozumieć i często pojawiają się w młodym wieku. Dlatego też dlatego ważne jest, aby patolog dziecięcy był świadomy specyficznych cech histologicznych guzów neuroendokrynnych. histologicznych guzów neuroendokrynnych w dzieciństwie i ich związku z określonymi zespołami nowotworowymi. z określonymi zespołami nowotworowymi. Może to zaalarmować innych klinicystów o możliwość występowania wielu guzów u pacjenta lub członków jego rodziny. Niniejszy przegląd koncentruje się na zespołach dziedzicznych z guzami neuroendokrynnymi, w tym na mnogiej nowotwory neuroendokrynne typu 1 i 2, choroba von Hippla-Lindaua, nerwiakowłókniakowatość typu 1, zespół Carneya, zespół p nerwiakowłókniakowatość typu 1, zespół Carneya, zespół guza chromochłonnego-paraganglioma i rodzinny nienowotworowy rak tarczycy. niekomórkowy rak tarczycy. Ponadto opisano kilka pojedynczych guzów neuroendokrynnych neuroendokrynnych, takich jak rak rdzeniasty tarczycy, guzy żołądkowo-jelitowo-trzustkowe, guz chromochłonny i przyzwojak, podkreślając specyficzne cechy histopatologiczne. specyficzne cechy histopatologiczne.
Które guzy neuroendokrynne są związane z określonymi zespołami nowotworowymi?
Guzy neuroendokrynne stanowią heterogenną grupę łagodnych i złośliwych nowotworów, wykrywanych w kontekście dziedzicznych zespołów nowotworowych nawet w 30% przypadków. Guzy neuroendokrynne obejmują raka rdzeniastego tarczycy, guzy żołądkowo-jelitowo-trzustkowe, guzy chromochłonne i przyzwojaki.