Inwazja komórek przez błonę podstawną jest wyspecjalizowanym zachowaniem komórkowym krytycznym dla wielu procesów rozwojowych i przemieszczania się leukocytów. Inwazyjne zachowanie komórkowe jest również niewłaściwie wykorzystywane podczas progresji raka. Nabyciu fenotypu inwazyjnego towarzyszą zmiany w ekspresji genów, które które, jak się uważa, koordynują etapy inwazji. Czynniki transkrypcyjne czynniki transkrypcyjne odpowiedzialne za te zmiany w ekspresji genów są jednak w dużej mierze nieznane, są w dużej mierze nieznane. Inwazja komórek kotwiczących C. elegans (AC) jest genetycznie wykonalnym modelem in vivo. genetycznie model inwazji in vivo przez błonę podstawną. Inwazja AC wymaga konserwatywnego czynnika transkrypcyjnego FOS-1A, ale inne czynniki transkrypcyjne ale uważa się, że inne czynniki transkrypcyjne działają równolegle do FOS-1A, kontrolując inwazję. Tutaj my zidentyfikować czynnik transkrypcyjny HLH-2, ortolog C. elegans Drosophila Daughterless i białka E kręgowców, jako regulator inwazji AC. Redukcja funkcji HLH-2 przez RNAi lub allel hipomorficzny powoduje wady inwazji AC inwazji. Analiza genetyczna wskazuje, że HLH-2 pełni funkcje poza szlakiem FOS-1A. Korzystając z analizy ekspresji, zidentyfikowaliśmy trzy geny, które są transkrypcyjnie regulowane przez HLH-2: protokadherynę cdh-3 i dwa geny kodujące wydzielane białka macierzy zewnątrzkomórkowej, mig-6/papilina i him-4/hemicentin. Ponadto pokazujemy, że zmniejszenie funkcji HLH-2 powoduje defekty w polaryzacji F-aktyny do inwazyjnej błony komórkowej, procesu wymagany dla AC do generowania wypukłości, które naruszają błonę podstawną. Praca ta identyfikuje HLH-2 jako regulator fenotypu inwazyjnego w AC, przyczyniając się do naszego zrozumienia sieci transkrypcyjnych, które kontrolują inwazję komórek. inwazję. --- Ramiona gonad hermafrodytów C. elegans uzyskują niezmienne kształty poprzez kierowane migracji dystalnych komórek wierzchołkowych (DTC), które występują w trzech fazach, różniących się kierunkiem i podłożem błony podstawnej wykorzystywanym do ruchu. Odkryliśmy że mig-6 koduje długie (MIG-6L) i krótkie (MIG-6S) izoformy białka macierzy zewnątrzkomórkowej białka macierzy zewnątrzkomórkowej papiliny, z których każda jest wymagana dla różnych aspektów migracji DTC migracji. Obie izoformy MIG-6 mają przewidywaną N-końcową kasetę papiliny, powtórzenia lagryny i C-końcowe domeny hamujące proteazę serynową typu Kunitza. Pokazujemy, że mutacje wpływające na MIG-6L specyficznie i autonomicznie komórkowo zmniejszają tempo postembrionalnej migracji DTC, naśladując postembrionalny deficyt kolagenu IV. deficyt kolagenu IV. Pokazujemy również, że MIG-6S ma dwie oddzielne funkcje - jedną w embriogenezie i jedną w drugiej fazie migracji DTC. Dane genetyczne sugerują, że MIG-6S funkcjonuje w tym samym szlaku, co metaloproteinaza MIG-17/ADAMTS metaloproteinaza do kierowania migracjami DTC w fazie 2, a MIG-17 jest nieprawidłowo zlokalizowany w mutantach klasy mig-6-s. Dane genetyczne sugerują również, że MIG-6S i niefibrylarny kolagen sieciowy IV odgrywają antagonistyczną rolę w zapewnieniu normalnej fazy 2 DTC. --- Papiliny są homologicznymi, wydzielanymi białkami macierzy zewnątrzkomórkowej, które dzielą wspólną kolejność domen białkowych. Występują one powszechnie, od nicieni po człowieka, i mogą różnić się liczbą powtórzeń danego typu domeny. W obrębie jednego gatunku liczba powtórzeń może się różnić poprzez zróżnicowany splicing RNA. A wyraźnie konserwowana kaseta domen na aminowym końcu papilin jest homologiczna z kasetą domen białkowych na karboksylowym końcu ADAMTS podgrupy wydzielanych metaloproteaz związanych z macierzą. Papiliny występują głównie występują głównie w błonach podstawnych. Papiliny oddziałują z kilkoma składnikami macierzy zewnątrzkomórkowej i enzymami ADAMTS. i enzymami ADAMTS. Papiliny są niezbędne dla rozwoju embrionalnego Drosophila melanogaster i Caenorhabditis elegans. --- Dwa kontrastujące substraty, laminina Drosophila i ludzka witronektyna, powodowały zdeterminowane pierwotne komórki zarodka Drosophila do podążania za naprzemiennymi pośrednimi etapy różnicowania bez wpływu na ostateczny wynik różnicowania. Integryna alfa PS2 beta PS3 była niezbędna do początkowego rozprzestrzeniania się miocytów na witronektynie: tworzyły się ogniskowe kontakty bogate w integryny beta PS3 i były połączone włóknami naprężeniowymi zawierającymi aktynę i miozynę. Podczas gdy alfa PS2 beta PS3 była niepotrzebna do tworzenia miotuby na lamininie, była ona wymagana do późniejszej zmiany cytoarchitektury na sarkomeryczną. Różnicujące się kultury pierwotne syntetyzowały integryny i łączyły je w nierozpuszczalne w detergentach, kompleksy związane z cytoszkieletem. Kolagen IV, laminina, glutaktyna, papilina i inne białka macierzy zewnątrzkomórkowej. i inne białka macierzy zewnątrzkomórkowej były wytwarzane głównie przez hemocyty i były wydzielane do pożywki. Dalsze różnicowanie w obrębie kultur było pod wpływem wydzielanych składników i późniejszego dodania witronektyny lub surowicy bydlęcej. surowicy bydlęcej. Porównanie różnicowania różnych typów komórek na dwóch podłożach wykazało, że witronektyna zapewniała selektywną przewagę dla różnicowania miocytów, z wzbogaceniem w stosunku do nabłonka, komórek naskórka i neurytów, i neurytów. --- Siarczanowa glikoproteina została wyizolowana z pożywki hodowlanej komórek Drosophila Kc i nazwano ją papiliną. Oczyszczone przez powinowactwo przeciwciała przeciwko temu białku zlokalizowały ją głównie w błonach podstawnych zarodków. Przeciwciała reagowały krzyżowo z innym materiałem, który nie był siarczanowany i wydawał się być białko rdzenia papiliny, które jest podobne do proteoglikanu. Po redukcji, papilina poddana elektroforezie w żelu dodecylosiarczanu sodu-poliakrylamidu elektroforeza jako szerokie pasmo o pozornej masie cząsteczkowej około 900 000 i białko rdzenia jako wąskie pasmo o masie około 400 000. Białko rdzeniowe było tworzone przez niektóre linie komórkowe i inne komórki po inkubacji z 1 mM 4-methylumbelliferyl xyloside, który hamował tworzenie formy proteoglikanopodobnej proteoglikanu. Gęstość wyporu papiliny w CsCl/4 M chlorowodorku guanidyny chlorowodorku guanidyny wynosi 1,4 g/ml, a gęstość białka rdzeniowego jest znacznie mniejsza. Papilina tworzy oligomery połączone mostkami dwusiarczkowymi, jak pokazano za pomocą dodecylosiarczanu sodu elektroforezy w żelu siarczanowo-agarozowym i mikroskopii elektronowej. Protomer jest 225 +/- 15-nm nić, która jest połączona disiarczkiem w pętlę z drobnymi, wystającymi końcami nici. końcami nici. Oligomery tworzą struktury przypominające liście koniczyny. Białko zawiera 22% połączonych reszt serynowych i treoninowych oraz 25% połączonych reszt asparaginowych i glutaminowych. Do 10 g polipeptydu przyłączono 6,4 g glukozaminy, 3,1 g galaktozaminy, 6,1 g kwasu uronowego i 2,7 g neutralnych cukrów. Istnieje około 80 O-połączonych łańcuchów węglowodanowych/cząsteczkę białka rdzenia. Siarczan jest przyłączony do tych łańcuchów. Wiązanie O przechodzi przez niezidentyfikowany cukier obojętny. Papilina jest w dużej mierze odporna na powszechnie stosowane glikozydazy i kilka proteaz. Stopień siarczanowania zmienia się w zależności od stężenia siarczanów w pożywce inkubacyjnej. Ten proteoglikanopodobna glikoproteina różni się znacznie od odpowiadających jej proteoglikanów występujących w błonach podstawnych kręgowców, w przeciwieństwie do Drosophila lamininy błony podstawnej i kolagenu IV, które zostały zachowane ewolucyjnie. ewolucyjnie. --- CELE: Myśli samobójcze są rzadkim, ale niepokojącym objawem, który może pojawić się podczas leczenia przeciwdepresyjnego. może pojawić się podczas leczenia przeciwdepresyjnego. Opisaliśmy wcześniej związek między myślami samobójczymi wynikającymi z leczenia (TESI) a markerami w genach kodujących receptory glutaminianu genach kodujących podjednostki receptora glutaminianu GRIK2 i GRIA3. Niniejsze badanie asocjacyjne obejmujące cały genom przeprowadzono w celu zidentyfikowania dodatkowych markerów genetycznych markerów genetycznych związanych z TESI, które mogą pomóc zidentyfikować osoby o wysokim ryzyku, które które mogą skorzystać z dokładniejszego monitorowania, alternatywnych metod leczenia i/lub specjalistycznej opieki. opieki specjalistycznej. METODY: Klinicznie reprezentatywna kohorta pacjentów ambulatoryjnych z niepsychotycznymi z niepsychotycznymi zaburzeniami depresyjnymi włączonych do programu Sequenced Treatment Alternatives to Relieve Depression (STAR*D) byli leczeni citalopramem w ramach standardowego przez okres do 14 tygodni. Próbki DNA od 90 białych uczestników, którzy którzy rozwinęli TESI oraz dopasowanej pod względem płci i rasy równej liczby leczonych uczestników, którzy zaprzeczali jakimkolwiek myślom samobójczym, poddano genotypowaniu 109 365 pojedynczych polimorfizmów nukleotydów polimorfizmów nukleotydowych na Human-1 BeadChip firmy Illumina. WYNIKI: Stwierdzono, że jeden marker był związany z TESI w tej próbie na poziomie skorygowanym w całym eksperymencie poziomie P mniejszym niż 0,05 (marker rs11628713, alleliczne P = 6,2x10, iloraz szans = 4,7, permutacja P = 0,01). Drugi marker był powiązany na skorygowanym w całym eksperymencie poziomie P = 0,06 (rs10903034, alleliczne P = 3,02x10, iloraz szans = 2,7, permutacja P = 0,06). Markery te znajdują się w obrębie genów PAPLN i IL28RA, odpowiednio. PAPLN koduje papilinę, protoglikanopodobną siarczanowaną glikoproteinę. IL28RA koduje receptor interleukiny. WNIOSEK: Wraz z naszym wcześniejszym raportem, odkrycia te mogą rzucić światło na biologiczne podstawy TESI i mogą pomóc w identyfikacji pacjentów ze zwiększonym ryzykiem tego potencjalnie poważnego zdarzenia niepożądanego. --- Papiliny są białkami macierzy zewnątrzkomórkowej, które mają określoną, wspólną kolejność typów domen białkowych. Występują one powszechnie, od nicieni po człowieka, i mogą różnić się liczbą powtórzeń danego typu domeny. Różnorodność białek jest zwiększona przez zróżnicowany splicing pre-mRNA. Donosimy, że Drosophila, która ma zwarty genom, wykazuje ekspresję trzech wariantów splicingowych papiliny podczas embriogenezy podczas embriogenezy w określonych rozwojowo wzorcach. Izoformy te mają różne różną liczbę domen Kunitza i IgC2. Izoformy papiliny ulegają ekspresji w specyficznych typach komórek i przyczyniają się do różnych macierzy zewnątrzkomórkowych w fałdach gastrulacji, wczesnej mezodermie, tworzeniu serca, błonach podstawnych i tworzenie błony perytroficznej wyściełającej jelita. To odkrycie wskazuje na nieoczekiwanie szerokie spektrum różnych macierzy okołokomórkowych u Drosophila. macierzy w zarodkach Drosophila. Takie matryce zawierające papilinę mają znaczenie zarówno rozwojowe, jak i funkcjonalne, ponieważ wcześniej wykazaliśmy, że zarówno supresja syntezy papiliny, jak i ektopowa nadekspresja śmiertelnie zaburzają organogenezę. --- Nadrodzina TSR to zróżnicowana rodzina macierzy zewnątrzkomórkowej i białek transbłonowych. białek transmembranowych, z których wiele pełni funkcje związane z regulacją organizacją macierzy, interakcjami komórka-komórka i prowadzeniem komórek. Niniejszy przegląd przedstawia część współczesnej literatury dotyczącej członków nadrodziny TSR (np. F-spondyna, UNC-5, ADAMTS, papilina i TRAP), w których określone funkcje są przypisywane domenom TSR. przypisywane domenom TSR. Łącząc te obserwacje z opublikowaną z opublikowaną strukturą krystaliczną TSR trombospondyny-1 może stanowić klucz do rozwoju środków terapeutycznych do zwalczania infekcji pasożytniczych i wzrostu nowotworów. wzrost. --- Papilina jest glikoproteiną macierzy zewnątrzkomórkowej, którą uznaliśmy za zaangażowana w (1) cienkie warstwy macierzy podczas gastrulacji, (2) macierz związaną z z wędrującymi, fagocytarnymi hemocytami, (3) błonami podstawnymi i (4) macierz wypełniająca przestrzeń podczas rozwoju Drosophila. Określenie sekwencji cDNA doprowadziło do identyfikacji papilin Caenorhabditis i ssaków. A wyraźnie konserwowana "kaseta papilin" domen na aminowym końcu papilin jest również karboksylowym końcem podgrupy ADAMTS wydzielanych metaloproteinaz związanych z macierzą. metaloproteinaz; kaseta ta zawiera jedną domenę trombospondyny typu 1 (TSR) specyficzną domenę bogatą w cysteinę i kilka częściowych domen TSR. In in vitro, papilina nie kompetycyjnie hamuje prokolagenową N-proteinazę, metaloproteinazę ADAMTS metaloproteinazy ADAMTS. Zahamowanie syntezy papiliny u Drosophila lub Caenorhabditis powoduje wadliwy układ komórek i śmierć embrionalną. Ektopowa ekspresja papiliny u Drosophila powoduje śmiertelne nieprawidłowości w mięśniach, kanalikach Malpighiego i tchawicy. Sugerujemy, że papilina wpływa na rearanżację komórek i może modulować metaloproteinazy podczas organogenezy.
Czy białko Papilin jest wydzielane?
Tak, papilina jest białkiem wydzielanym