Oporność na hormony tarczycy (THR) jest rzadkim zespołem zmniejszonej wrażliwości narządów końcowych. narządów końcowych. Pacjenci z THR mają podwyższone stężenie wolnej tyroksyny (FT4), wolnej trijodotyroninę (FT3), ale prawidłowe lub nieznacznie podwyższone wartości tyreotropiny w surowicy. w surowicy. Charakterystyczną cechą kliniczną jest wole bez objawów i konsekwencji metabolicznych. i metaboliczne konsekwencje nadmiaru hormonów tarczycy. THR można sklasyfikować na podstawie na podstawie oporności tkankowej na przysadkę, obwodową lub uogólnioną (zarówno przysadkowe i obwodowe). Mutacje w genie TRbeta, transporterze błony komórkowej transporterze błony komórkowej i genach kontrolujących wewnątrzkomórkowy metabolizm hormonu tarczycy. i geny kontrolujące wewnątrzkomórkowy metabolizm hormonu tarczycy. THR odróżnia się od hormonu tyreotropowego (TSH) wydzielającego hormon tyreotropowy na podstawie historii THR w rodzinie. W przypadku THR często nie jest leczenie jest często wymagane w przypadku THR; pacjenci z cechami niedoczynności lub nadczynności tarczycy nadczynności tarczycy są odpowiednio leczeni lewodotyroniną (L-T3), lewodotyroniną (L-T3), lewotyroksyną (L-T4), dekstro-tyroksyną (D-T4) lub kwasem 3,3,5-trójjodotyronowym (TRIAC). Diagnoza pomaga w odpowiednim poradnictwie genetycznym dla rodziny. --- Zespoły oporności na hormony tarczycy to zaburzenia, w których tkanki organizmu są są odporne na działanie hormonu tarczycy. Uogólniona oporność na hormon tarczycy (GRTH) charakteryzuje się opornością w przysadce mózgowej oraz w większości lub we wszystkich tkankach obwodowych. Osoby dotknięte chorobą mają podwyższone poziomy hormonów tarczycy w surowicy i nieprawidłowo prawidłowe lub podwyższone hormonu tyreotropowego (TSH), ale zwykle są klinicznie w eutyreozie i nie wymagają leczenia. nie wymagają leczenia. Selektywna oporność przysadki na hormon tarczycy (PRTH) charakteryzuje się opornością w przysadce mózgowej, ale nie w tkankach obwodowych. tkankach obwodowych. Pacjenci mają podwyższony poziom hormonów tarczycy w surowicy i prawidłowy lub podwyższony poziom TSH i są klinicznie tyreotoksyczni. Terapia jest zwykle konieczna, ale obecne opcje nie są w pełni satysfakcjonujące. Selektywna obwodowa oporność na hormon tarczycy (PerRTH) charakteryzuje się opornością w tkankach tkankach obwodowych, ale nie w przysadce mózgowej. Jedyny dotychczas opisany pacjent miał prawidłowe poziomy hormonów tarczycy i TSH w surowicy, ale miał klinicznie niedoczynność tarczycy i poprawiła się po podaniu hormonu tarczycy. Wszystkie te zaburzenia są prawdopodobnie bardziej powszechne niż się powszechnie uważa i często są błędnie diagnozowane i niewłaściwie leczone. niewłaściwie leczone. GRTH, w większości badanych przypadków, wynika z mutacji w receptorze hormonu tarczycy. genie beta receptora hormonu tarczycy, powodującej substytucję aminokwasów lub częściową lub całkowitą delecję domeny receptora wiążącej hormony tarczycy. receptora. Przyczyny PRTH i PerRTH pozostają do ustalenia. --- TŁO: Sześć znanych etapów jest wymaganych, aby krążący hormon tarczycy (TH), aby wywierać swoje działanie na tkanki docelowe. Dla trzech z tych etapów u ludzi zidentyfikowano mutacje i odrębne fenotypy. ZAKRES PRZEGLĄDU: Charakterystyka kliniczna, laboratoryjna, genetyczna i molekularna tych trzech defektów działania TH są przedmiotem niniejszego przeglądu. Pierwszy defekt defekt, rozpoznany 45 lat temu, powoduje oporność na TH i nosi akronim i nosi akronim RTH. W większości przypadków jest on spowodowany mutacjami genu β receptora TH. mutacje. Stwierdzono ją u ponad 3000 osób należących do około 1000 rodzin. 1000 rodzin. Dwa stosunkowo nowe zespoły charakteryzujące się zmniejszoną wrażliwością na TH dotyczą transportu błonowego i metabolizmu TH. Jeden z nich, spowodowany mutacjami w transporterze błonowym TH MCT8, powoduje poważne wady psychomotoryczne. psychomotoryczne. Został on zidentyfikowany u ponad 170 mężczyzn z 90 rodzin. A Wada wewnątrzkomórkowego metabolizmu TH u 10 osób z 8 rodzin jest spowodowany mutacjami w genie SECISBP2 wymaganym do syntezy selenoprotein, w tym selenoprotein, w tym dejodynaz TH. GŁÓWNE WNIOSKI: Defekty na różnych etapach szlaku prowadzącego do działania TH na poziomie komórkowym mogą objawiać się zmniejszoną wrażliwością na TH. ZNACZENIE OGÓLNE: Znajomość mechanizmów molekularnych zaangażowanych w działanie TH pozwala na rozpoznanie fenotypów spowodowanych defektami działania TH. Po wykluczeniu wcześniej znanych defektów, można poszukiwać nowych defektów molekularnych. molekularne, otwierając w ten sposób drogę do nowych odkryć w fizjologii tarczycy. Niniejszy artykuł jest częścią numeru specjalnego zatytułowanego Thyroid hormone signaling. --- Hormon tarczycy jest plejotropowym hormonem o szerokim działaniu biologicznym. Na przykład Na przykład, odpowiedni poziom hormonu tarczycy ma kluczowe znaczenie dla rozwoju różnych tkanek, takich jak ośrodkowy układ nerwowy, ale są również niezbędne do regulacji procesów metabolicznych przez całe życie. Aktywność biologiczna hormonu tarczycy zależy nie tylko od poziomu hormonu tarczycy w surowicy, ale jest również regulowana na poziomie tkankowym przez ekspresję i aktywność dejodynaz, które aktywują hormon tarczycy lub pośredniczą w jego degradacji. Ponadto, transportery są niezbędne do wychwytu hormonu tarczycy do tkanek docelowych. tkanek docelowych. Wraz z odkryciem transportera monokarboksylanu 8 (MCT8) jako specyficznego transportera hormonów tarczycy specyficzny transporter hormonów tarczycy i odkryciem, że mutacje w tym transporterze transportera prowadzą do zespołu ciężkiego opóźnienia psychoruchowego i podwyższonego 3,3',5-trójjodotyroniny w surowicy, znanego jako zespół Allana-Herndona-Dudleya. zainteresowanie tym obszarem badań znacznie wzrosło. W niniejszym przeglądzie skupimy się na molekularnych aspektach transporterów hormonów tarczycy, w tym MCT8, MCT10, polipeptydach transportujących aniony organiczne oraz skutkach zmienności genetycznej tych transporterów. --- Oporność na hormon tarczycy (RTH) jest zwykle dziedziczona dominująco i charakteryzuje się charakteryzuje się podwyższonym poziomem wolnych hormonów tarczycy w surowicy i brakiem hamowania wydzielania hormonu tyreotropowego (TSH) przez przysadkę ze zmienną zmienną opornością na działanie hormonów w tkankach obwodowych. Rozpoznawane są dwie główne formy zaburzenia: osoby bezobjawowe z uogólnioną opornością (GRTH) i pacjenci z (GRTH) i pacjentów z cechami tyreotoksycznymi, sugerującymi dominującą oporność przysadki (PRTH). przysadkową (PRTH). Molekularne analizy genetyczne wskazują, że zarówno GRTH, jak i PRTH są związane z różnymi mutacjami w genie beta receptora hormonu tarczycy, które lokalizują się w trzech regionach w domenie wiążącej hormony receptora. Oprócz tego, że są funkcjonalnie upośledzone, zmutowane receptory są również w stanie hamować swoje odpowiedniki typu dzikiego w sposób dominujący ujemny. Rozpoznane cechy RTH obejmują brak rozwoju, opóźnienie wzrostu i i zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi w dzieciństwie oraz wole i tyreotoksyczność objawy sercowe u dorosłych. Patogeneza zmiennej oporności tkanek nie jest nie jest w pełni poznana, ale może być związana z różnym rozmieszczeniem tkanek a i b receptorów hormonów tarczycy oraz zmienną dominującą ujemną aktywnością zmutowanych receptorów na różnych genach docelowych. zmutowanych receptorów na różnych genach docelowych. --- Uogólniona oporność na hormon tarczycy (GRTH) obejmuje heterogeniczną grupę schorzeń schorzeń charakteryzujących się zmniejszoną odpowiedzią tkanek docelowych na hormon tarczycy z powodu defektów w miejscu działania hormonu. U większości pacjentów pacjentów, GRTH jest dziedziczona jako cecha dominująca związana z mutacjami w domenie wiążącej hormony tarczycy. domenie wiążącej hormony receptora hormonu tarczycy. GRTH służy jako prototyp prototyp innych zespołów oporności na hormony działające poprzez receptory jądrowe. receptory jądrowe. --- CEL PRZEGLĄDU: Omówienie najnowszych osiągnięć w zakresie transportu hormonów tarczycy w mózgu. Szczególną uwagę zwrócono na defekt transportu hormonów tarczycy (THCT) sprzężony z chromosomem X (X-linked thyroid hormone cell (THCT) (znany również jako zespół Allana-Herndona-Dudleya), spowodowany mutacjami specyficznego genu transportera hormonów tarczycy MCT8. OSTATNIE ODKRYCIA: MCT8 jest zaangażowany w transport hormonów tarczycy w mózgu. MRI pacjentów z defektem THCT wykazał opóźnienia mielinizacji, prawdopodobnie związane z upośledzonym działaniem hormonów tarczycy na oligodendrocyty. MCT8 ulega również ekspresji w tarczycy i odgrywa ważną rolę w wydzielaniu hormonów tarczycy. Zmienione stężenia hormonu tarczycy u pacjentów są częściowo spowodowane upośledzonego wydzielania i zmienionego metabolizmu obwodowego. Zwiększona aktywność dejodynazy jest ważna w patofizjologii zespołu. Wysoka aktywność D1 w wątrobie i nerkach zwiększa dejodynację T4 i rT3 i przyczynia się do zwiększonego stężenia T3 w surowicy. zwiększonego stężenia T3 w surowicy. Wysoka aktywność D2 w mózgu przyczynia się do kompensacji niedostateczny transport T3 poprzez zwiększenie lokalnej produkcji T3. PODSUMOWANIE: Pacjenci z podejrzeniem leukoencefalopatii sprzężonej z chromosomem X powinni zostać poddani badaniu przesiewowemu pod kątem mutacji genu MCT8. Badania nad mózgową patofizjologią defektu THCT powinny koncentrować się na specyficznej roli Mct8 w oligodendrocytach i mielinizacji. mielinizacji. --- Hormony tarczycy (T3, T4) wywierają wiele efektów komórkowych poprzez jądrowe receptory hormonów tarczycy (TR alfa, TR beta). receptory hormonów tarczycy (TR alfa, TR beta). Receptory hormonów tarczycy są czynniki transkrypcyjne, które działają poprzez zmianę wzorców ekspresji genów. Oporność na hormon tarczycy (RTH) jest rzadkim zaburzeniem spowodowanym mutacjami w genie TR genie TR beta. Biochemicznie, zespół ten jest definiowany przez podwyższone poziomy krążących wolnych hormonów tarczycy ze względu na zmniejszoną reaktywność tkanek docelowych i normalny lub podwyższony poziom hormonu tyreotropowego (TSH). Ten "niewłaściwe" podwyższenie TSH kontrastuje z sytuacją w nadczynności tarczycy, gdzie wydzielanie TSH przez przysadkę jest zahamowane. Pacjenci z RTH zwykle z wolem i eutyreozą lub łagodną niedoczynnością tarczycy. Tak więc oporność przysadki powoduje nadmierne wydzielanie TSH, które kompensuje, przynajmniej częściowo, oporność na hormony w tkankach obwodowych. Pomimo tej kompensacji, kliniczne skutki RTH mogą obejmować niski wzrost, opóźnione dojrzewanie kości, nadpobudliwość opóźnione dojrzewanie kości, nadpobudliwość, trudności w uczeniu się i wady słuchu, jak również a także zmienne cechy nadczynności i niedoczynności tarczycy. Z wyjątkiem pojedynczego rodzeństwa, u którego stwierdzono delecję całej sekwencji kodującej genu TR TR beta i recesywny wzór dziedziczenia, wszystkie inne przypadki RTH były dziedziczone autosomalnie były dziedziczone w sposób autosomalny dominujący lub były de novo heterozygotyczne mutacje genu TR beta. Dominujący wzór dziedziczenia można wyjaśnić funkcjonalnymi właściwościami zmutowanych receptorów, które działają w sposób dominująco negatywny sposób, blokując aktywność normalnych receptorów TR alfa i TR beta. Teraz, gdy zidentyfikowano dużą liczbę różnych mutacji RTH, jest to uderzające, że mutacje są skupione w ograniczonych domenach w regionie regionie karboksyterminalnym receptora. Mutacje w tych regionach zostały wykazano, że zachowują krytyczne funkcje receptora, takie jak dimeryzacja i wiązanie DNA wiązanie DNA, jednocześnie dezaktywując inne aktywności, takie jak wiązanie T3 i aktywacja transkrypcyjna. aktywacja transkrypcyjna. Badanie pacjentów z RTH i ich zmutowanymi receptorami i ich zmutowanymi receptorami dostarczyło ważnych informacji na temat mechanizmów działania hormonu tarczycy tarczycy, zależności między strukturą a funkcją receptorów oraz molekularnych mechanizmów molekularne mechanizmy dominującej aktywności negatywnej. --- Receptory hormonów jądrowych są regulowanymi przez hormony czynnikami transkrypcyjnymi, które odgrywają kluczową rolę w rozwoju i homeostazie strunowców. Nieprawidłowe receptory hormonów jądrowych receptory zostały wskazane jako czynniki sprawcze w wielu chorobach endokrynologicznych i nowotworowych. endokrynologicznych i chorobach nowotworowych. Zespół oporności na hormon tarczycy (RTH) jest ludzką chorobą genetyczną charakteryzującą się upośledzoną odpowiedzią fizjologiczną na hormon tarczycy. hormon tarczycy. RTH jest związany z różnymi mutacjami w genie receptora w genie beta receptora hormonu tarczycy. Powstałe zmutowane receptory funkcjonują jako dominujące dominujące, zakłócając działanie normalnych receptorów hormonów tarczycy współeksprymowanych w tych samych komórkach. Donosimy tutaj, że receptory RTH oddziałują nieprawidłowo z nowo rozpoznaną rodziną korepresorów transkrypcji różnie oznaczanymi jako korepresor receptora jądrowego (N-CoR), receptor retinoidu X białko interakcyjne-13 (RIP-13), mediator wyciszający dla receptorów retinoidowych i tarczycy receptorów hormonów tarczycy (SMRT) i kofaktor wiążący receptory hormonów tarczycy (TRAC). Wszystkie testowane receptory RTH wykazują upośledzoną zdolność do dysocjacji od w obecności hormonu tarczycy. Dwie z mutacji RTH odłączają dysocjację korepresora od wiązania hormonu; dwa dodatkowe mutanty RTH wykazują niezwykle silną interakcję z korepresorem we wszystkich testowanych warunkach hormonalnych. testowanych warunkach hormonalnych. Wreszcie, sztuczne mutanty, które znoszą wiązanie korepresora znoszą dominującą negatywną aktywność mutantów RTH. Sugerujemy, że zmieniona interakcja z korepresorem prawdopodobnie odgrywa kluczową rolę w mutantów RTH i może przyczyniać się do zmiennego fenotypu tego zaburzenia. fenotypu w tym zaburzeniu. --- Znany od 1967 roku i zwykle występujący rodzinnie, zespół oporności tkanek na hormony tarczycy hormony tarczycy może przybierać jedną z dwóch różnych form, w zależności od receptorów zaangażowane. Gdy oporność dotyczy zarówno receptorów obwodowych, jak i przysadkowych, poziomy hormonów tarczycy w osoczu są wysokie pomimo braku tyreotoksykozy, tyroksyna i trójjodotyronina są nieskuteczne, nawet w wysokich dawkach, a stężenie TSH w osoczu TSH wzrasta do eksplozji pod wpływem TRH. Gdy oporność wpływa tylko na receptory przysadki receptory przysadki, występuje umiarkowana tyreotoksykoza z paradoksalnym i niewłaściwym wzrostem TSH. wzrostem TSH. Wbrew oczekiwaniom, receptory jądrowe dla trijodotyroniny są zaburzone tylko w kilku przypadkach. Zmniejszenie nadczynności tyreotropowej, która jest głównym celem leczenia jest głównym celem leczenia, można osiągnąć za pomocą hormonów tarczycy w postaci D lub somatostatyną i jej pochodnymi. --- Zespół Allana-Herndona-Dudleya (AHDS), schorzenie sprzężone z chromosomem X, charakteryzuje się wrodzoną hipotonią, która przechodzi w spastyczność z poważnymi opóźnieniami psychomotorycznymi opóźnieniami psychoruchowymi, w połączeniu ze zmienionymi poziomami hormonów tarczycy, w szczególności wysokimi poziomami T3 w surowicy. Niedawno udowodniono, że choroba ta jest spowodowana mutacjami w genach SLC16A2 kodującej monokarboksylanowy transporter hormonu tarczycy 8 (MCT8). Tutaj opisujemy 26-letniego japońskiego pacjenta z AHDS, u którego doszło do delecji eksonu 3 SLC16A2. --- Wejście komórkowe jest ważnym krokiem poprzedzającym wewnątrzkomórkowy metabolizm i działanie hormonu tarczycy (TH). Transport TH przez błonę plazmatyczną nie nie odbywa się poprzez zwykłą dyfuzję, ale wymaga białek transportujących. Jednym z najbardziej skutecznych i specyficznych transporterów TH zidentyfikowanych do tej pory jest monokarboksylanowy transporter 8 (MCT8), którego gen znajduje się na chromosomie X chromosomie X. Chociaż MCT8 ulega ekspresji w wielu tkankach, jego funkcja wydaje się być wydaje się być najbardziej krytyczna w mózgu. Hemizygotyczne mutacje MCT8 u mężczyzn powodują poważne opóźnienie psychoruchowe, znane jako zespół Allana-Herndona-Dudleya (AHDS) i nieprawidłowy poziom TH w surowicy. nieprawidłowe poziomy TH w surowicy. AHDS reprezentuje zatem rodzaj oporności na TH spowodowanej przez defektem w komórkowym transporcie TH. --- Uogólniona oporność na hormon tarczycy (GRTH), zespół dziedzicznej niedo nadwrażliwości na hormon tarczycy, jest związany z mutacjami receptora hormonu tarczycy (TR) mutacjami. Typową cechą GRTH jest zmienne nasilenie zajęcia narządów wśród rodzin, które, co zaskakujące, nie koreluje ze stopniem upośledzenia wiązania upośledzeniem wiązania T3 odpowiednich zmutowanych TR syntetyzowanych in vitro. Co więcej, odnotowano różnice w nasileniu klinicznym wśród członków rodziny z identycznymi mutacjami identyczne mutacje TR beta. Porównaliśmy poziomy hormonów tarczycy w surowicy hormonów tarczycy, które utrzymywały prawidłowy poziom TSH u członków dużej rodziny z GRTH podzielonych na trzy grupy: Grupa A, 8 dotkniętych chorobą osób z mutacją zastępującą argininę-320 histydyną w domenie TR beta wiążącej T3; Grupa B, 11 krewnych pierwszego stopnia (rodzeństwo i dzieci osób dotkniętych chorobą) bez mutacji TR beta bez mutacji TR beta; Grupa C, 16 osób z grupy kontrolnej spokrewnionych przez małżeństwo. Wartości TSH nie różniły się nie różniły się między trzema grupami. Zgodnie z oczekiwaniami, poziomy całkowitego i wolnego T4 i T3 oraz rT3 były istotnie wyższe w grupie A w porównaniu z grupami B i C. Jednakże, z wyjątkiem T3, te same poziomy T4 i T3 były istotnie wyższe w grupie A w porównaniu z grupami B i C. Jednak z wyjątkiem T3, te same testy były również istotnie wyższe w grupie B w porównaniu z grupą C. Te ostatnie różnice nie są istotne. Te ostatnie różnice nie wynikają z transportu hormonów tarczycy w surowicy, ponieważ stężenia TBG nie były istotnie wyższe w grupie A niż w grupie B. w surowicy, ponieważ stężenia TBG nie różniły się. Postuluje się, że genetyczna zmienność czynników, które przyczyniają się do działania hormonu tarczycy modulują fenotyp GRTH związany z mutacjami TR beta. --- Stwierdzenie podwyższonego poziomu tyroksyny (T4) i trójjodotyroniny (T3) u pacjenta z prawidłowym lub podwyższonym poziomem hormonu tyreotropowego u pacjenta z prawidłowym lub podwyższonym poziomem hormonu tyreotropowego jest nieoczekiwane i przedstawia diagnozę różnicową między hormonem tyreotropowym gruczolakiem przysadki wydzielającym hormon tarczycy, uogólnioną opornością na hormon tarczycy (RTH) a artefaktem laboratoryjnym. Bez starannej oceny klinicznej i biochemicznej oceny klinicznej i biochemicznej mogą wystąpić błędy w diagnozie i leczeniu pacjenta. W przypadku RTH, mutacja genu beta receptora hormonu tarczycy powoduje uogólnioną oporność tkanek na hormon tarczycy. uogólnioną oporność tkanek na hormon tarczycy. Ponieważ przysadka mózgowa uczestniczy w tej oporność tkanek, eutyreoza z prawidłowym poziomem hormonu tyreotropowego jest zwykle zwykle utrzymywana przez zwiększone stężenie hormonów tarczycy. Do tej pory zidentyfikowaliśmy osiem rodowodów w Nowej Zelandii z mutacjami w genie receptora hormonu tarczycy beta, w tym dwie nowe mutacje. Analiza mutacyjna genu genu receptora hormonu tarczycy beta pozwala na ostateczną diagnozę RTH, potencjalnie unikając potrzeby przedłużających się i kosztownych badań funkcji przysadki i obrazowania. obrazowania. Analiza mutacji umożliwia również badania przesiewowe rodziny i może pomóc uniknąć potencjalnej błędnej diagnozy i niewłaściwego leczenia. --- Receptory hormonów tarczycy (T3R) zarówno hamują, jak i aktywują transkrypcję genów poprzez oddziaływanie z czynnikami pomocniczymi określanymi jako korepresory i koaktywatory. Zespół oporności na hormon tarczycy (RTH) u ludzi objawia się jako brak prawidłowej odpowiedzi na podwyższony poziom krążącego hormonu tarczycy. ZESPÓŁ RTH został zmapowany do mutacji T3Rbeta, które zmieniają właściwości transkrypcyjne receptora. właściwości transkrypcyjne receptora, powodując dominujący negatywny fenotyp. My tutaj charakterystykę serii zmutowanych T3R RTH, które wykazują nietypowe interakcje z korepresorem. Dwie mutacje w helisie receptora 11 (delta430, delta432) znacznie zwiększają zdolność zmutowanych receptorów do wiązania się z do korepresora. Odrębna mutacja, V264D, w regionie "pętli omega" receptora receptora, upośledza uwalnianie korepresora, ale nie eliminuje w pełni zdolności do rekrutacji koaktywatora. Mutacje te ujawniają nowe determinanty, które regulują interakcję T3R z ważnymi pomocniczymi kofaktorami i które są zaburzone w ludzkiej chorobie endokrynologicznej. --- Co najmniej sześć głównych etapów jest wymaganych, aby wydzielany hormon tarczycy (TH) wywierał swoje działanie na tkanki docelowe. Mutacje zakłócające trzy z tych etapów zostały do tej pory zidentyfikowane. Pierwszy rozpoznany defekt, który powoduje oporność na TH, obejmuje gen beta receptora TH i otrzymał akronim RTH. akronim RTH. Występuje u około 1 na 40 000 noworodków, u ponad 1000 zidentyfikowano ponad 1000 osób z 339 rodzin. Wada genu pozostaje nieznany u 15% pacjentów z RTH. Ostatnio zidentyfikowano dwa nowe zespoły wrażliwość na TH. Jeden z nich, powodujący poważne u > 100 mężczyzn z 26 rodzin, jest spowodowany mutacjami w transporterze błony komórkowej komórkowo-błonowym transporterze TH, MCT8; drugi, wpływający na metabolizm wewnątrzkomórkowy metabolizm TH u czterech osób z dwóch rodzin, jest spowodowany mutacjami w genie SECISBP2, który jest wymagany do syntezy selenoprotein, w tym dejodynaz TH.
Który transporter hormonów tarczycy jest związany z zespołem oporności na hormony tarczycy?
transporter hormonów tarczycy MCT8 jest zaangażowany w zespół oporności na hormony tarczycy