Stężenie w surowicy dwóch cytokin proangiogennych: podstawowego czynnika wzrostu fibroblastów (bFGF, ang. fibroblastów (bFGF) i transformującego czynnika wzrostu beta1 (TGF-beta1) oraz czynnik antyangiogenny endostatyna w surowicy 80 nigdy nie leczonych komórek B pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową (CLL) i 27 zdrowych ochotników. przy użyciu testu immunoenzymatycznego. Poziomy w surowicy zarówno bFGF i TGF-beta1 w surowicy były znacząco wyższe w grupie CLL (mediana odpowiednio 40,5 pg/ml i 38,6 ng/ml) w porównaniu z grupą kontrolną (mediana 9,4 pg/ml i 38,6 ng/ml). (mediana odpowiednio 9,4 pg/ml i 18,9 ng/ml) (p<0,001). Poziomy endostatyny nie różniły się istotnie w grupach CLL i kontrolnej (mediana 12,3 ng/ml i 8,4 ng/ml, odpowiednio) (p=0,09). W grupie pacjentów z CLL poziom bFGF był istotnie wyższy u pacjentów z postępującą chorobą w porównaniu z pacjentami ze stabilną chorobą (mediana odpowiednio 90,5 pg/ml i 40,5 pg/ml) (p<0,001 odpowiednio) (p<0,001). Pacjenci w stadium Rai III i IV również mieli znacząco wyższe poziomy bFGF niż pacjenci w stadium Rai 0-II (mediana odpowiednio 100,1 pg/ml i 29,3 pg/ml) (p<0,001). Poziomy zarówno TGF-beta1, jak i endostatyny były niższe u pacjentów w stadium Rai III i IV (mediana odpowiednio 28,9 ng/ml i 9,1 ng/ml) niż u pacjentów w stadium Rai III i IV (mediana odpowiednio 28,9 i 9,1 ng/ml). niż u pacjentów w stadium Rai 0-II (odpowiednio 42,8 ng/ml i 13,1 ng/ml) (p<0,001 ) (odpowiednio p<0,001 i p=0,002). Poziom endostatyny był również również niższy w grupie pacjentów z CLL z postępującą chorobą (mediana 10,0 ng/ml) w porównaniu do pacjentów ze stabilną chorobą (mediana 20,5 ng/ml) (p=0.008). Podsumowując, zaburzenie równowagi pomiędzy czynnikami pro- i antyangiogennymi i antyangiogennymi może mieć istotny wpływ na przebieg CLL. --- Zwiększona gęstość naczyń krwionośnych w szpiku kostnym pacjentów z ostrą białaczką szpikową białaczką szpikową, a także podwyższona ekspresja czynników proangiogennych przez komórki białaczkowe komórek białaczkowych sugeruje centralną rolę angiogenezy w nowotworach hematologicznych. Endostatyna (ES), fragment kolagenu XVIII, jest endogennym inhibitorem angiogenezy. angiogenezy, który wykazał aktywność terapeutyczną w guzach litych w różnych modelach przedklinicznych. modelach przedklinicznych. Wykorzystując technologię mikrokapsułkowania, zbadaliśmy efekt terapeutyczny ES w AML. Podczas gdy ES nie miał wpływu na proliferację mysich komórek białaczkowych M1 mysich komórek białaczkowych in vitro, mikrokulki wytwarzające ES znacząco hamowały wzrost podskórnych chlorów u myszy SCID w porównaniu z grupą kontrolną. W modelu modelu białaczki wykorzystującym komórki M1 jednoczesne leczenie myszy mikrokulkami ES znacząco wydłużało medianę przeżycia. Analiza histologiczna ujawniła zmniejszoną gęstość mikronaczyń i zmniejszoną liczbę CD31-dodatnich pojedynczych komórek, rzekomo progenitorowych komórek śródbłonka, w szpiku kostnym leczonych zwierząt. leczonych zwierząt. Podsumowując, ES ma hamujący wpływ na neoangiogenezę w szpiku kostnym i na progresję białaczki in vivo. Te eksperymenty sugerują możliwą terapeutyczną rolę antyangiogennej terapii genowej ES w AML. AML. --- CEL: Endostatyna, peptyd pochodzący z proteolizy kolagenu XVIII, jest endogennym inhibitorem endogennym inhibitorem angiogenezy i wzrostu guza. Zsyntetyzowaliśmy pięć fragmenty peptydowe zaprojektowane tak, aby pokrywały całą długość cząsteczki endostatyny (zawierający 40-50 aminokwasów każdy) w celu zbadania możliwości że określona sekwencja w cząsteczce może być odpowiedzialna za jej działanie antyangiogenne. działanie antyangiogenne. PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Pięć sekwencji peptydowych, nazwanych fragmentami I, II, III, IV i IVox, przy czym ten ostatni zawiera oryginalne wiązanie dwusiarczkowe Cys(135)-Cys(165), badano pod kątem ich wpływu na hodowane komórki śródbłonka, na enzymy związane z angiogenezą, na tworzenie się rurek w trójwymiarowym żelu matrycach, in vivo w teście beznaczyniowej rogówki królika oraz w eksperymentalnym paradygmacie obciążenia nowotworem. WYNIKI: Zarówno fragment obejmujący region COOH-końcowy endostatyny, fragment IV, a zwłaszcza fragment IVox, zachowały działanie hamujące naczynia krwionośne działanie endostatyny. Fragment IVox silnie hamował migrację i proliferację komórek śródbłonka migrację i proliferację komórek śródbłonka, tworzenie rurek in vitro i angiogenezę in vivo, wykazując siłę porównywalną z endostatyną. Podczas testów in vivo na fragment IVox okazał się bardziej skuteczny niż endostatyna pełnej długości. endostatyna. Nieoczekiwanie, fragment III wykazywał aktywność proangiogenną, zwiększając migrację komórek śródbłonka, powodując neowaskularyzację w stopniu podobny do czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego i zwiększający angiogenną odpowiedź na czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego w teście rogówki. Peptydy obejmujące NH(2)-końcowy region endostatyny (fragmenty I i II) miały znikomy wpływ na angiogenezę. WNIOSKI: W świetle tych wyników, które pokazują uderzająco różne profile fragmentów endostatyny, proponujemy, aby sekwencja aminokwasowa endostatyny zawiera zarówno domeny angiosupresyjne, jak i angiostymulujące. --- Proteaza lizosomalna katepsyna B jest zaangażowana w różne patologie, w tym zapalenie trzustki. patologii, w tym w zapaleniu trzustki, angiogenezie nowotworowej i chorobach neuronalnych. Wykorzystaliśmy test tworzenia rurek do zbadania roli katepsyny B w angiogenezie. angiogenezie. Podczas hodowli między dwiema warstwami kolagenu I, pierwotne komórki śródbłonka komórki śródbłonka tworzyły rurki w odpowiedzi na egzogennie dodany VEGF. Nadekspresja katepsyny B zmniejszyła zależną od VEGF odpowiedź rurek, podczas gdy farmakologiczne lub molekularne tłumienie katepsyny B eliminowało zależność od egzogennego VEGF. Jednak tworzenie rurek nadal wymagało aktywności receptora VEGF co sugeruje, że komórki śródbłonka generowały VEGF. Rzeczywiście, mRNA i białko VEGF były wykrywalne w komórkach leczonych inhibitorem katepsyny B co korelowało ze wzrostem poziomu HIF-1alfa. Ponadto do zwiększenia poziomu czynników proangiogennych, blokowanie aktywności katepsyny B zmniejszało ilość antyangiogennego białka endostatyny. Zatem komórki śródbłonka mają wewnętrzną zdolność do generowania czynników pro- i antyangiogennych. Obserwacje te uzupełniają i poszerzają naszą wiedzę na temat tego, w jaki sposób proteazy pochodzące z komórek śródbłonka proteazy pochodzące z komórek śródbłonka regulują angiogenezę. --- Hipoteza, że wzrost guza i przerzuty są zależne od angiogenezy została zaproponowana przez Judaha Folkmana w 1971 roku. Jej główną implikacją jest to, że blokowanie angiogenezy może być strategią zatrzymania wzrostu guza. Hipoteza ta jest obecnie poparta obszernymi dowodami eksperymentalnymi, a tym samym angiogeniczny i komórki śródbłonka mikronaczyniowego rekrutowane przez nowotwór stały się jako ważne cele w terapii nowotworów. Duża liczba czynników proangiogennych i antyangiogennych czynników proangiogennych i antyangiogennych. Co najmniej trzy inhibitory angiogenezy angiogenezy zostały zatwierdzone przez FDA w Stanach Zjednoczonych, w tym Avastin (przeciwciało anty-VEGF) został również zatwierdzony w 26 innych krajach. Uznanie, że że terapia antyangiogenna staje się czwartą metodą terapeutyczną obok chirurgii, chemioterapii i radioterapii. oprócz chirurgii, chemioterapii i radioterapii, podkreśla pilną potrzebę zrozumienia biologii systemowej odpowiedzi antyangiogennej. Szczególnie szczególnie ważnym pytaniem dla terapii nowotworów jest to, czy terapia antyangiogenna będzie również napotka taką samą oporność na leki, jaką obserwuje się w przypadku innych metod leczenia. Ostatnio sygnalizacja komórkowa indukowana przez endogenny inhibitor angiogenezy - endostatynę angiogenezy - endostatynę - ujawniając, że odpowiedź antyangiogenna charakteryzuje się dużą liczbą indywidualnych sygnałów genetycznych, które są wysoce skoordynowane i współzależne. są wysoce skoordynowane i współzależne. Celem niniejszego przeglądu jest wyjaśnić wieloaspektową naturę angiogenezy nowotworowej i omówić subtelnych, ale ważnych różnic, które istnieją między zmianami w reaktywności guza nowotworowych, które rozwijają się wraz z terapią antyangiogenną, a klasyczną opornością, która często rozwija się wraz z konwencjonalną terapią. Ponadto, niniejszy omówiono implikacje aktualnych odkryć dla leczenia raka oraz potencjalne sposoby przezwyciężania lub przewidywania oporności guza na te środki. --- WPROWADZENIE: Angiostatyna i endostatyna są endogennymi inhibitorami angiogenezy o działaniu przeciwnowotworowym. angiogenezy o działaniu przeciwnowotworowym. Po minimalnie inwazyjnej resekcji jelita grubego resekcji jelita grubego (MICR), poziomy we krwi czynników proangiogennych śródbłonka naczyniowego czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) i angiopoetyny 2 (Ang-2) są podwyższone przez 2-4 tygodnie. Ponadto, wykazano również, że pooperacyjne ludzkie osocze w 2. i 3. tygodniu po MICR stymuluje proliferację i migrację komórek śródbłonka, które mają kluczowe znaczenie dla angiogenezy. angiogenezy. Ten stan proangiogenny może stymulować wzrost guza we wczesnym okresie po MICR. MICR. Wpływ operacji na angiostatynę i endostatynę jest nieznany. Celem tego badania celem jest określenie okołooperacyjnych poziomów tych dwóch białek w osoczu w pacjentów z rakiem jelita grubego (CRC) poddawanych MICR. METODY: Poziomy endostatyny oceniono u 34 pacjentów z CRC, a poziomy angiostatyny u 30 pacjentów z CRC. u 30 pacjentów z CRC. Próbki krwi pobrano przed operacją i w dniu pooperacyjnym (POD) 1 i 3 u wszystkich pacjentów; w podgrupie próbki pobrano między POD 7 i 20. Późne próbki połączono w 7-dniowe bloki (POD 7-13, POD 14-20) i traktowane jako pojedyncze punkty czasowe. Poziomy angiostatyny i endostatyny w osoczu określono za pomocą enzymatycznego testu immunosorbcyjnego (ELISA) w duplikatach. Do analizy endostatyny i angiostatyny zastosowano test Wilcoxona i test t-Studenta. endostatyny i angiostatyny. Istotność ustalono na poziomie P<0,0125 (po korekcie Bonferroniego). WYNIKI: Zaobserwowano znaczący spadek mediany poziomów endostatyny w osoczu w dniu POD 1, który powrócił do poziomu przedoperacyjnego do POD 3. Nie było znaczącej różnicy między poziomem endostatyny w okresie przed- i pooperacyjnym. istotnej różnicy między przed- i pooperacyjnym poziomem angiostatyny w osoczu. WNIOSKI: MICR ma bardzo przejściowy wpływ na poziomy endostatyny w osoczu i nie ma wpływu na brak wpływu na angiostatynę w ciągu pierwszych 21 dni po operacji. Zatem, angiostatyna i endostatyna prawdopodobnie nie przyczyniają się ani nie hamują utrzymujących się zmian proangiogennych proangiogennych zmian odnotowanych po MICR. --- TŁO: Guzy lite są zależne od angiogenezy, a podwyższone poziomy cytokin proangiogennych cytokin proangiogennych odnotowano w różnych histologiach. Endostatyna jest antyangiogennym fragmentem białka błony podstawnej, kolagenu XVIII. Ponieważ antyangiogenne fragmenty białek mogą być generowane przez proteazy proteazy pochodzenia nowotworowego, autorzy starali się ustalić, czy krążące poziomy endostatyny były podwyższone u pacjentów ze zlokalizowanym mięsakiem tkanek miękkich. tkanek miękkich. METODY: Autorzy przeanalizowali przedoperacyjne poziomy endostatyny, czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (ang. naczyniowo-śródbłonkowego czynnika wzrostu (VEGF) i podstawowego czynnika wzrostu fibroblastów (bFGF) u 25 pacjentów (14 mężczyzn i 11 kobiet; średni wiek 44 lata) z mięsakiem tkanek miękkich mięsaka tkanek miękkich. Dla każdej próbki surowicy dwie podwielokrotności oznaczono w duplikacie przy użyciu konkurencyjnego testu immuno konkurencyjnego testu immunoenzymatycznego. Poziomy w surowicy porównano z poziomami z 34 dobranych pod względem wieku i płci ochotniczych dawców krwi. WYNIKI: Poziomy endostatyny były znacząco wyższe w surowicy pacjentów z mięsakiem niż w surowicy zdrowych osób z grupy kontrolnej (43,0 ng/ml vs. 25,8 ng/ml, odpowiednio; P = 0,0002; test U Manna-Whitneya). Znaczące wzrosty odnotowano również odnotowano również w poziomach VEGF i bFGF (odpowiednio P = 0,0002 i P = 0,0001). Ponadto, poziomy endostatyny > 2 odchylenia standardowe powyżej średniej kontrolnej (55 ng / ml) były związane ze zwiększonym ryzykiem nawrotu guza po resekcji resekcji (P = 0,047; test log-rank). WNIOSKI: Poziomy endostatyny, VEGF i bFGF w surowicy są podwyższone u pacjentów z mięsakiem tkanek miękkich. z mięsakiem tkanek miękkich. Podwyższone poziomy endostatyny wydają się być związane z agresywnością guza. z agresywnością guza. Rola tych cytokin w angiogenezie mięsaków i jako potencjalne cele terapii wymaga dalszych badań. --- Angiogeneza, czyli tworzenie nowych naczyń krwionośnych z istniejących wcześniej naczyń włosowatych, jest sekwencją zdarzeń, która ma fundamentalne znaczenie dla wielu fizjologicznych i patologicznych procesów, takich jak patologicznych, takich jak nowotwory, choroby niedokrwienne i przewlekłe stany zapalne. przewlekłe stany zapalne. Wraz z identyfikacją kilku cząsteczek proangiogennych, takich jak czynnik wzrostu komórek śródbłonka naczyniowego, czynniki wzrostu fibroblastów (np. w FGF) i angiopoetyny, a także niedawnym opisem specyficznych inhibitorów angiogenezy, takich jak inhibitorów angiogenezy, takich jak czynnik płytkowy-4, angiostatyna, endostatyna i wazostatyna, i wazostatyna, uznaje się, że terapeutyczna ingerencja w tworzenie naczyń oferuje narzędzie do zastosowań klinicznych w różnych patologiach. Podczas gdy hamowanie angiogenezy może zapobiegać chorobom z nadmiernym wzrostem naczyń krwionośnych, takim jak naczyń krwionośnych, takich jak rak, retinopatia cukrzycowa i zapalenie stawów, stymulacja angiogenezy byłaby korzystna w leczeniu chorób takich jak choroba wieńcowa choroba wieńcowa i krytyczne niedokrwienie kończyn w cukrzycy. W niniejszym przeglądzie podkreślamy aktualną wiedzę na temat regulacji angiogenezy i informujemy o ostatnich odkryć w badaniach nad angiogenezą i badaniach klinicznych. Omawiamy również potencjały, ograniczenia i wyzwania w tej dziedzinie badań, w świetle w świetle rozwoju nowych strategii terapeutycznych dla chorób, w których angiogeneza odgrywa ważną rolę. angiogeneza odgrywa ważną rolę. --- Stwardnienie otrzewnej jest głównym i poważnym powikłaniem u pacjentów poddawanych długotrwałej ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PD). Zaangażowanie angiogenezy i czynników proangiogennych, takich jak naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu (VEGF)-A w postępującym stwardnieniu otrzewnej. My wcześniej zgłaszaliśmy skuteczność terapeutyczną peptydu endostatyny, silnego inhibitor angiogenezy pochodzący z kolagenu typu XVIII w mysim modelu nefropatii cukrzycowej. modelu nefropatii cukrzycowej. Tutaj zbadaliśmy efekt terapeutyczny peptydu endostatyny w zapobieganiu progresji w mysim modelu stwardnienia otrzewnej. Samce myszy ICR otrzymywały dootrzewnowe wstrzyknięcia glukonianu chlorheksydyny (CG) co drugi dzień w celu wywołania stwardnienia otrzewnej. Peptyd endostatyny (1 lub 4 mg/kg/dzień) podawano przez wszczepione podskórnie minipompy osmotyczne. Stwardnienie otrzewnej (dzień 24) było znacząco tłumione przez peptyd endostatyny w sposób zależny od dawki. Otrzewnowa akumulacja kolagenu typu III była znacząco tłumione przez peptyd endostatyny. Zwiększenie liczby CD31(+) naczyń krwionośnych, akumulacji monocytów/makrofagów F4/80(+) i proliferujące komórki 5-bromodeoksyurydyny (+) były znacząco hamowane przez peptyd endostatyny. Zwiększenie otrzewnowej ekspresji VEGF-A, profibrotycznego transformujący czynnik wzrostu-beta1 i aktyna mięśni gładkich alfa były tłumione przez peptyd endostatyny. Immunoreaktywność dla endogennej endostatyny (cała cząsteczka) i cząsteczka) i receptor endostatyny alfa5beta1-integryna była zwiększona i kolokalizowane z naczyniami krwionośnymi CD31(+) w pogrubiałym otrzewnej myszy, którym wstrzyknięto CG myszy. Wyniki te wskazują na potencjalne zastosowanie antyangiogennego peptydu endostatyny peptydu jako nowego środka terapeutycznego w zapobieganiu stwardnieniu otrzewnej, poważnemu powikłaniu u pacjentów poddawanych długotrwałej poważnemu powikłaniu u pacjentów poddawanych długotrwałej PD. --- CEL: Krążące i komórkowe białka proangiogenne i antyangiogenne, takie jak takie jak czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) i endostatyna przyczyniają się do lokalną równowagę angiogenną. Zbadaliśmy wpływ tamoksyfenu i inhibitorów aromatazy inhibitorów aromatazy na stężenie VEGF i endostatyny w osoczu, surowicy i uwalnianiu płytek krwi (indukowanym przez aktywację płytek krwi). PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Stężenia VEGF i endostatyny mierzono za pomocą ilościowym testem immunologicznym przed i po 1 do 5 tygodniach leczenia u 30 kobiet z rakiem piersi leczonych tamoksyfenem (n = 14) lub inhibitorami aromatazy (n = 16). (n = 16). Aktywacja płytek krwi była indukowana przez agonistę receptora trombiny agonistę receptora trombiny. WYNIKI: Terapia tamoksyfenem spowodowała wzrost stężenia uwalnianego przez płytki krwi płytek krwi (P = 0,01), ale bez zmiany stężenia VEGF w osoczu. W przeciwieństwie do tego, terapia inhibitorem aromatazy nie wpłynęła na stężenie VEGF w surowicy, osoczu lub płytkach krwi. VEGF. W analizie jednoczynnikowej stosowanie aspiryny osłabiło związany z tamoksyfenem VEGF w uwalnianiu płytek krwi i zmniejszało poziom VEGF w surowicy (P = 0.03). Terapia inhibitorem aromatazy spowodowała zmniejszenie stężenia endostatyny w surowicy stężenia endostatyny w surowicy (P = 0,04), podczas gdy stężenie endostatyny w osoczu miało tendencję do były wyższe podczas leczenia inhibitorami aromatazy (P = 0,06). Terapia tamoksyfenem nie powodowała zmian w stężeniach endostatyny w surowicy lub osoczu. Stężenia endostatyny uwalnianej z płytek krwi nie zmieniły się podczas leczenia leczenia. Odnotowano zmienność międzyosobniczą zarówno wśród inhibitorów aromatazy i leczonych tamoksyfenem. WNIOSKI: Terapia tamoksyfenem i inhibitorem aromatazy wpływa na poziomy VEGF i endostatyny i prawdopodobnie przyczyniają się do równowagi angiogennej u pacjentek z rakiem piersi. raka piersi. Aspiryna zmniejszała proangiogenne działanie tamoksyfenu, sugerując, że terapia przeciwpłytkowa i / lub antyangiogenna może poprawić skuteczność tamoksyfenu u kobiet z rakiem piersi. --- Rak wątrobowokomórkowy (HCC) jest uważany za odpowiedni cel dla strategii antyangiogennych. strategii antyangiogennych. Jednak środki antyangiogenne ukierunkowane na pojedyncze mogą być neutralizowane przez regulację w górę innych czynników proangiogennych. W związku z tym skuteczniejsze powinny być połączone podejścia ukierunkowane na co najmniej dwa cele angiogenne. powinny być bardziej skuteczne. Stosując odpowiedni model szczurzego wątrobiaka, zbadaliśmy sFlt-1 (rozpuszczalny receptor 1 czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego [VEGF]) jako pośredni inhibitor angiogenezy. jako pośredniego inhibitora angiogenezy) i endostatyny (bezpośredniego inhibitora angiogenezy) zarówno w pojedynczych lekach, jak i w podejściach łączonych w warunkach in vitro i in vivo. Podobnie jak w przypadku ludzkiego HCC, szczurze komórki Morris hepatoma (MH) wydzielały wysoki poziom VEGF, ale nie wydzielały endogennego sFlt-1. Rodzicielskie komórki MH lub MHES(r) komórki, stabilnie wyrażające szczurzą endostatynę, były transdukowane adenowirusowo albo z AdsFlt-1 (kodującym sFlt-1) lub wektorem kontrolnym Adnull (niezawierającym transgen), a następnie podskórnie zaszczepiono syngenicznym szczurom ACI. W porównaniu z komórkami MH/Adnull, nie wyrażającymi żadnych czynników antyangiogennych, masa guza zmniejszyła się czterokrotnie w grupie MHES(r)/Adnull, 19-krotnie w grupie MH/AdsFlt-1 i 77-krotnie w grupie terapii skojarzonej MHES(r)/AdsFlt-1. grupa. Analiza wariancji nie wykazała znaczącej interakcji między efektami dwóch czynników ES(r) i sFlt-1; ich efekty zwielokrotniły się. Podsumowując Podsumowując, połączona ekspresja sFlt-1 i endostatyny skutecznie hamuje wzrost wzrost HCC w warunkach in vivo. Materiały uzupełniające do tego artykułu można można znaleźć na stronie internetowej HEPATOLOGY (http://interscience.wiley.com/jpages/0270-9139/suppmat/index.html). --- Ostatnio opracowano terapie przeciwnowotworowe oparte na hamowaniu angiogenezy przez endostatynę. zostały niedawno opracowane. Wykazujemy, że zmutowana forma ludzkiej endostatyny (P125A) może hamować proces angiogenezy w modelu raka sutka C3(1)/Tag. P125A ma silniejszy hamujący wzrost wpływ na proliferację komórek śródbłonka niż endostatyna typu dzikiego. Scharakteryzowaliśmy przełącznik angiogenny, który występuje podczas przejścia od zmian przedinwazyjnych do raka inwazyjnego w tym modelu, któremu towarzyszy i któremu towarzyszy znaczny wzrost całkowitego poziomu białka poziomów czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) i inwazji naczyń krwionośnych. naczyń krwionośnych. Ekspresja izoformy mRNA VEGF(188) jest jednak tłumiona w rakach inwazyjnych. rakach inwazyjnych. Receptory VEGF: kinaza wątroby płodu-1 (Flk-1) i Fms-podobna kinaza tyrozynowa-1 (Flt-1) ulegają wysokiej ekspresji w nowotworach nabłonkowych i komórkach śródbłonka w rakach sutka, co sugeruje potencjalny autokrynny wpływ VEGF na wzrost komórek nowotworowych. Poziomy mRNA angiopoetyny-2 są również również zwiększone podczas progresji guza. CD-31 (cząsteczka adhezji płytek krwi do komórek śródbłonka ujawniło, że naczynia krwionośne rozwinęły się w guzach większych niż 1 mm. guzy większe niż 1 mm Podawanie ludzkiej endostatyny P125A w C3(1)/Tag spowodowało znaczne opóźnienie wystąpienia guza, zmniejszenie zmniejszenie mnogości guzów i obciążenia guzami oraz wydłużenie przeżycia zwierząt. Leczenie endostatyną nie zmniejszyło liczby zmian przedinwazyjnych, wskaźników proliferacji lub wskaźnika apoptotycznego w porównaniu z grupą kontrolną. Jednakże, poziomy mRNA różnych czynników proangiogennych (VEGF, receptorów VEGF Flk-1 i Flt-1, angiopoetyny-2, Tie-1, kadheryny-5 i PECAM) były znacząco obniżone w grupie leczonej endostatyną w porównaniu z grupą kontrolną. Wyniki te pokazują, że endostatyna P125A hamuje przełączanie angiogenne podczas gruczolakoraka gruczołu sutkowego gruczolakoraka sutka w modelu transgenicznym C3(1)/Tag. --- WPROWADZENIE: Endostatyna jest antyangiogennym czynnikiem wzrostu. Wraz z proangiogennymi czynnikami wzrostu kształtuje rozwijające się naczynia krwionośne. Dysregulacja angiogenezy jest składnikiem patogenezy dysplazji oskrzelowo-płucnej. dysplazji oskrzelowo-płucnej. CEL: Naszym celem było zbadanie, czy stężenie krążącej w krwiobiegu endostatyny po urodzeniu jest związane z rozwojem dysplazji oskrzelowo-płucnej u dzieci z bardzo niską masą urodzeniową. dysplazji oskrzelowo-płucnej u niemowląt z bardzo niską masą urodzeniową. PACJENCI I METODY: Stężenie endostatyny mierzono w osoczu krwi pępowinowej od 92 niemowląt z bardzo niską masą urodzeniową (wiek ciążowy < 32 tygodni; masa urodzeniowa < 1500 g) i 48 zdrowych noworodków urodzonych o czasie (wiek ciążowy > 37 tygodni; masa urodzeniowa > 2500 g). WYNIKI: Stężenie endostatyny u niemowląt z bardzo niską masą urodzeniową było niższe niż u zdrowych noworodków urodzonych o czasie. W grupie z bardzo niską masą urodzeniową nie między stężeniem endostatyny a wiekiem ciążowym lub względną masą urodzeniową. względną masą urodzeniową. Niemowlęta z bardzo niską masą urodzeniową, u których następnie rozwinęła się dysplazja oskrzelowo-płucna miały wyższe stężenie endostatyny w pępowinie niż te, u których do tego nie doszło. Wyższe stężenie endostatyny wiązało się z wyższym prawdopodobieństwem wystąpienia dysplazji oskrzelowo-płucnej. Po skorygowaniu o wiek ciążowy, prawdopodobieństwo wystąpienia dysplazji oskrzelowo-płucnej były wyższe. WNIOSKI: Krążąca endostatyna u noworodków urodzonych o czasie była wyższa niż u noworodków z bardzo niską masą urodzeniową. noworodków z bardzo niską masą urodzeniową, co sugeruje czasowy wzorzec stężenia endostatyny u płodu. stężenia. U niemowląt z bardzo niską masą urodzeniową wysokie stężenie krążącej endostatyny jest związane z późniejszym rozwojem dysplazji oskrzelowo-płucnej. dysplazją oskrzelowo-płucną. --- Angiogeneza wydaje się być ważna zarówno w patogenezie ostrej białaczki szpikowej (AML), jak i dla chemioterapii blastów AML. białaczki szpikowej (AML), jak i dla podatności blastów AML na chemioterapię. Ostatnie badania kliniczne sugerują nawet, że terapia antyangiogenna może indukować kontrolę choroby u pacjentów z nawrotem AML. W tym kontekście zbadaliśmy profil ogólnoustrojowego składnika regulacji angiogennej w AML poprzez charakteryzując poziomy (i) regulatorów angiogennych angiogeniny w surowicy, podstawowego czynnika wzrostu fibroblastów (bFGF) i endostatyny; (ii) markera komórek śródbłonka marker komórek śródbłonka rozpuszczalna (s) E-selektyna. Pacjenci z nieleczoną AML mieli podwyższone poziomy angiogeniny, endostatyny i sE-selektyny, podczas gdy poziomy bFGF nie były znacząco zmienione. znacząco zmienione. Ogólnoustrojowe poziomy proangiogennego bFGF, antyangiogennej endostatyny antyangiogennej endostatyny i markera komórek śródbłonka sE-selektyny wykazały istotne korelacje, podczas gdy korelacje, podczas gdy poziomy angiogeniny i sE-selektyny nie były skorelowane. nie były skorelowane. Co więcej, intensywna chemioterapia spowodowała zmniejszenie ogólnoustrojowych 2 proangiogennych mediatorów angiogeniny i bFGF, podczas gdy poziomy endostatyny pozostały wysokie po leczeniu. pozostały wysokie po leczeniu. Chociaż angiogenina normalnie jest częścią reakcji ostrej fazy, jej poziomy ogólnoustrojowe nie uległy zmianie, gdy pacjenci z cytopenią wywołaną chemioterapią rozwinęły się powikłane infekcje bakteryjne. Nasze wyniki sugerują, że intensywna chemioterapia może modulować ogólnoustrojową składnik regulacji angiogennej u pacjentów z AML. --- Katepsyna L zwiększa angiogenezę poprzez zwiększenie degradacji macierzy zewnątrzkomórkowej i przebudowę. W tym badaniu zbadano, czy katepsyna L w osoczu może być jako biomarker do przewidywania powstawania zabezpieczeń u pacjentów z chorobą wieńcową serca (CHD). wieńcową (CHD). Pacjenci z CHD (n = 218; w wieku 67 ± 11 lat) zostali poddani koronarografię i zostali sklasyfikowani jako posiadający "ubogie" lub "bogate zabezpieczenia. Osoczowa katepsyna L, proangiogenny czynnik wzrostu łożyska (PLGF) oraz czynników antyangiogennych, cystatyny C i endostatyny. Podwyższone poziomy katepsyny L i PLGF były niezależnie i znacząco związane ze zwiększonym tworzeniem zabezpieczeń u pacjentów z CHD; analizy podgrup wykazały również istotną korelację u pacjentów z cukrzycą i ostrym zespołem wieńcowym. ostrym zespołem wieńcowym. Poziomy endostatyny i cystatyny C w osoczu nie były istotnie skorelowane z tworzeniem zabezpieczeń wieńcowych. Katepsyna L i PLGF, działające jako ważne modulatory angiogenezy, mogą być stosowane jako biomarkery do przewidywania tworzenia się zabezpieczeń wieńcowych u pacjentów z CHD. --- Angiogeneza jest wymagana do inwazyjnego wzrostu guza i przerzutów i stanowi ważny punkt kontroli progresji raka. stanowi ważny punkt w kontroli progresji raka. Jej hamowanie może być cennym nowym podejściem do terapii nowotworów. Guzy beznaczyniowe są poważnie ograniczone w swoim potencjale wzrostu z powodu braku dopływu krwi. dopływu krwi. Aby guzy rozwinęły się pod względem wielkości i potencjału przerzutowego, muszą dokonać "przełącznik angiogenny" poprzez zaburzenie lokalnej równowagi czynników proangiogennych i antyangiogennych. czynników proangiogennych i antyangiogennych. Często guzy wykazują nadekspresję czynników proangiogennych, czynników proangiogennych, takich jak czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, umożliwiając im dokonanie tego angiogenne. Dwie strategie stosowane w opracowywaniu leków antyangiogennych obejmują hamowanie czynników proangiogennych (np. przeciwnaczyniowe przeciwciała monoklonalne przeciwko czynnikowi wzrostu śródbłonka naczyniowego), jak również terapię endogennymi inhibitorami angiogenezy. endogennymi inhibitorami angiogenezy, takimi jak endostatyna i angiostatyna. Terapia endogennymi inhibitorami angiogenezy, takimi jak endostatyna i angiostatyna może odwrócić proces angiogenezy, zapobiegając wzrostowi naczyń krwionośnych guza. Badania przedkliniczne wykazały, że endostatyna skutecznie hamuje wzrost guza i obkurcza istniejące naczynia krwionośne guza. Trwają badania kliniczne fazy 1 nad endostatyną i angiostatyny są w toku, a wstępne wyniki wskazują na minimalną toksyczność. --- Błona śluzowa żołądka starzejących się osób wykazuje zwiększoną podatność na urazy i opóźnione gojenie. Nasze wcześniejsze badania na młodych szczurach wykazały, że gojenie się uszkodzeń błony śluzowej uszkodzeń błony śluzowej zależy od VEGF i angiogenezy. Ponieważ angiogeneza w starzejącej się błonie śluzowej żołądka nie była wcześniej badana, w tym badaniu badaniu zbadaliśmy, w jakim stopniu angiogeneza jest upośledzona w błonie śluzowej żołądka starzejących się w porównaniu z młodymi szczurami i określiliśmy podstawowe mechanizmy, koncentrując się na ekspresji VEGF (czynnik proangiogenny) i endostatyny (czynnik antyangiogenny). czynnik antyangiogenny). Starzejące się szczury miały znacznie upośledzoną angiogenezę żołądkową o ~12 razy, 5-krotnie, 4-krotnie i 3-krotnie (w porównaniu do młodych szczurów; wszystkie P < 0,001) w 24, 48, 72 i 120 h po uszkodzeniu żołądka wywołanym etanolem oraz zmniejszone i opóźnione gojenie nadżerek błony śluzowej. W błonie śluzowej żołądka starzejących się (vs. młodych) szczurów na początku badania ekspresja VEGF była znacznie zmniejszona, podczas gdy poziomy endostatyny były znacznie zwiększone (odpowiednio P < 0,05 i P < 0,01). W W przeciwieństwie do młodych szczurów, poziomy VEGF w błonie śluzowej żołądka nie wzrosły po etanolem u starzejących się szczurów. Aktywność enzymu MMP-9 była znacząco wyższa w błonie śluzowej żołądka starzejących się w porównaniu z młodymi szczurami zarówno na początku badania (2,7-krotnie), jak i 24 godziny (3,8-krotnie) po uszkodzeniu etanolem (oba P < 0,001). Ponieważ endostatyna jest generowana z kolagenu XVIII przez MMP-9, odkrycie to może wyjaśniać mechanizm zwiększonej ekspresji endostatyny w starzejącej się błonie śluzowej żołądka. Powyższe wyniki pokazują, że obniżony poziom VEGF i zwiększony poziom endostatyny skutkują upośledzoną angiogenezę i opóźnione gojenie się ran w błonie śluzowej żołądka starzejących się szczurów. --- Angiogeneza jest regulowana przez wysoce skoordynowaną funkcję różnych białek o funkcjach pro- i antyangiogennych. Czynniki proangiogenne obejmują naczyniowy czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF), czynnik wzrostu fibroblastów, płytkopochodny czynnik wzrostu czynnik wzrostu, insulinopodobny czynnik wzrostu, transformujący czynnik wzrostu, angiopoetyny i kilka chemokin; czynniki antyangiogenne obejmują trombospondyna-1, angiostatyna i endostatyna. Metaloproteinazy macierzy wykazują podwójną rolę w rozwoju naczyń krwionośnych. Sygnalizacja Notch wpływa na przebudowę pierwotnej sieci naczyniowej naczyń o jednolitej wielkości w funkcjonalnie i funkcjonalnie i morfologicznie odrębne tętnice, żyły i naczynia włosowate. Guzy, opisywane jako "rany, które nigdy się nie goją", tracą odpowiednią równowagę między tymi czynnikami. Chociaż terapie ukierunkowane na VEGF są obiecujące, potrzebne są nowe cele angiogenezy. są potrzebne, aby osiągnąć dodatkowe korzyści. Tutaj podkreślamy ostatnie postępy w naszym zrozumienie regulacji angiogenezy nowotworowej i omówienie potencjału molekularnego jako nowego podejścia terapeutycznego. --- CEL: Endostatyna jest pierwszym endogennym inhibitorem angiogenezy, który wszedł do do badań klinicznych. Badania laboratoryjne z endostatyną wykazały szeroką aktywność przeciwnowotworową połączoną z wyjątkowo niską toksycznością. Badanie fazy I dotyczące rekombinowanej ludzkiej endostatyny zostało zaprojektowane w celu oceny toksyczności i zbadania skuteczność biologiczną u pacjentów z opornymi na leczenie guzami litymi. PACJENCI I METODY: Endostatyna była podawana jako 1-godzinny wlew dożylny przez 28 dni. podawana codziennie przez 28-dniowy cykl. Dawka początkowa 30 mg/m2 była a następnie zwiększano dawkę o 60, 100, 150, 225 i 300 mg/m2. U wszystkich 21 pacjentów przeprowadzono ocenę farmakokinetyki w surowicy. Test Western blot i spektroskopię masową zastosowano do oceny metabolizmu endostatyny. metabolizm endostatyny. Zbadano krążące poziomy endogennych proangiogennych czynników wzrostu. proangiogennych czynników wzrostu. Guz i ukrwienie guza zobrazowano za pomocą dynamicznej tomografii komputerowej (CT) tomografii komputerowej (CT), rezonansu magnetycznego, ultrasonografii i pozytonowej tomografii emisyjnej. tomografii pozytonowej. WYNIKI: Endostatyna podawana w tym schemacie była zasadniczo wolna od znaczącej toksyczności związanej z lekiem. toksyczności związanej z lekiem. Zaobserwowano dwa przejściowe epizody wysypki stopnia 1. Nie zaobserwowano zaobserwowano odpowiedzi klinicznych. Farmakokinetyka endostatyny była liniowa z dawką. i osiągnięto stężenia w surowicy, które są związane z aktywnością przeciwnowotworową w modelach przedklinicznych. aktywnością przeciwnowotworową w modelach przedklinicznych. Nie zaobserwowano łącznego wpływu na krążące proangiogenne czynniki wzrostu proangiogenne, chociaż u kilku pacjentów zaobserwowano trwałe spadek stężenia czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego podczas udziału w badaniu. badania. Kilku pacjentów wykazało zmiany w dynamicznych skanach CT sugerujące spadku gęstości mikronaczyń, chociaż ogólnie rzecz biorąc, nie stwierdzono spójnego wpływu endostatyny na unaczynienie guza. WNIOSEK: Endostatyna podawana codziennie w postaci 1-godzinnego wlewu dożylnego była dobrze tolerowana bez toksyczności ograniczającej dawkę w dawkach do 300 mg/m2. --- Choroba Alzheimera (AD) jest najczęstszą formą demencji wśród starzejącej się populacji. populacji i charakteryzuje się patologicznie postępującą wewnątrzmózgową wewnątrzmózgowym gromadzeniem się peptydów beta-amyloidowych (Abeta) i splątków neurofibrylarnych. Poziom proangiogennych czynników wzrostu i mediatorów zapalnych o aktywności proangiogennej. o aktywności proangiogennej jest podwyższony w mózgach z AD, co doprowadziło do przypuszczenie, że układ naczyniowo-mózgowy pacjentów z AD jest w stanie proangiogennym. stan proangiogenny. Jednak angiogeneza zależy od równowagi między czynnikami proangiogennymi i antyangiogennymi. a czynnikami antyangiogennymi, a mózgi pacjentów z AD wykazują również akumulację endostatyny i peptydów Abeta, które, jak wykazano, mają działanie antyangiogenne. Aby określić, czy angiogeneza jest upośledzona w mózgach dwóch transgenicznych mysich modeli AD nadprodukujących peptydy Abeta (myszy Tg APPsw i Tg PS1/APPsw myszy), oceniliśmy wzrost i unaczynienie ortotopowo wszczepionych mysich glejaków, ponieważ wymagają one wysokiego stopnia angiogenezy, aby utrzymać ich wzrost. wzrostu. Nasze dane ujawniają, że wewnątrzczaszkowy wzrost guza i angiogeneza są znacznie zmniejszony u myszy Tg APPsw i Tg PS1/APPsw w porównaniu z ich miotami typu dzikiego. Ponadto pokazujemy, że Abeta hamuje angiogenezę stymulowaną przez komórki glejaka, gdy są hodowane w kokulturze z ludzkimi komórkami mikronaczyniowymi mózgu na warstwie Matrigelu. W sumie nasze dane sugerują, że mózg transgenicznych mysich modeli mysich modeli AD nie stanowi korzystnego środowiska do wspierania neoangiogenezy neoangiogenezy i mogą wyjaśniać, dlaczego urazy naczyniowe synergistycznie wytrącają poznawcze AD. --- WPROWADZENIE: Aktywacja angiogenezy odgrywa kluczową rolę we wzroście guza i rozprzestrzenianiu się przerzutów. i rozprzestrzenianiu się przerzutów. Niniejszy przegląd podsumowuje i analizuje aktualną wiedzę na temat mechanizmów molekularnych związanych z angiogenezą i wartości prognostycznej jej efektorów. efektorów. Koncentruje się on również na terapeutycznym znaczeniu różnych leków, które które mogą hamować procesy angiogenezy. AKTUALNA WIEDZA I KLUCZOWE PUNKTY: Angiogeneza nowotworowa obejmuje złożone między komórkami nowotworowymi, zrębu, śródbłonka, fibroblastami i macierzą zewnątrzkomórkową. macierzą zewnątrzkomórkową. Normalna i złośliwa angiogeneza zależy od równowagi proangiogennej i antyangiogennej. czynników proangiogennych i antyangiogennych. Komórki śródbłonka są aktywowane przez czynniki wzrostu, takie jak czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF), i proliferują. uwalniają proteazy zdolne do indukowania degradacji błony podstawnej i macierzy zewnątrzkomórkowej. błony podstawnej i macierzy zewnątrzkomórkowej oraz ulegają migracji i tubulogenezie. Angiostatyna i endostatyna są dwoma silnymi inhibitorami angiogenezy w modelach eksperymentalnych. modelach eksperymentalnych. Ocena wewnątrznowotworowej gęstości mikronaczyń i czynników angiogennych, w tym VEGF, mają wartość prognostyczną w większości nowotworów, szczególnie w raku piersi. większości nowotworów, szczególnie w raku piersi. Jednak stosowanie tych markerów prognostycznych w praktyce klinicznej jest nadal kontrowersyjne ze względu na brak badań prospektywnych i ograniczeń technicznych związanych z punktacją i standaryzacją standaryzacji metod immunohistochemicznych. PRZYSZŁE PERSPEKTYWY I PROJEKTY: Lepsze zrozumienie molekularnych podstaw angiogenezy pozwala na opracowanie nowych strategii terapeutycznych. Biochemiczne celów terapii antyangiogennej są: interakcja między czynnikami angiogennymi i ich receptorami angiogennymi i ich receptorami; interakcja komórek śródbłonka z macierzą zewnątrzkomórkową macierzą zewnątrzkomórkową; oraz wewnątrzkomórkowe szlaki sygnałowe. Inhibitory angiogenezy angiogenezy mogą nie powodować regresji guza, ale hamować wzrost komórek i powodują "uśpienie choroby". Trwają szeroko zakrojone badania kliniczne fazy I do III obejmujące terapii antyangiogennej są w toku. --- Wykazano tutaj, że zestaw ekspresji genów leżących u podstaw równowagi równowaga angiogenna w tkankach może być masowo resetowana molekularnie przez pojedyncze białko. białko. Wykorzystując profilowanie ekspresji w całym genomie, w połączeniu z RT-PCR i analizą fosforylacji analiza fosforylacji, pokazujemy, że endogenny inhibitor angiogenezy endostatyna obniża wiele szlaków sygnałowych w ludzkim śródbłonku mikronaczyniowym śródbłonka związanego z aktywnością proangiogenną. Jednocześnie endostatyna reguluje w górę wiele genów antyangiogennych. Rezultatem jest unikalne między kierunkiem regulacji genów a statusem angiogennym. Profilowanie dodatkowo ujawnia regulację genów, które dotychczas nie były związane z angiogenezą. angiogenezą. Nasza analiza koregulacji genów pokazuje złożoną komunikację między szlakami komunikację w skomplikowanej sieci sygnalizacyjnej, która zarówno odtwarza, jak i rozszerza obecne zrozumienie procesu angiogenezy. Bardziej ogólnie, wgląd w naturę sieci genetycznych z perspektywy biologicznej i terapeutycznej. perspektywy terapeutycznej. --- Rekombinowana ludzka endostatyna (rh-endostatyna), potencjalny środek antyangiogenny, jest stosowany w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuca i hamuje poziom czynnik wzrostu komórek śródbłonka naczyniowego (VEGF) w komórkach nowotworowych. Jednak dokładne wpływ rh-endostatyny na proangiogenne izoformy VEGF (VEGF(165)) lub antyangiogenne izoformy VEGF (VEGF(165)b) nie jest jasne. Dlatego przetestowaliśmy hipotezę, że rh-endostatyna może zmieniać ekspresję tych izoform w celu regulować wzrost guza. Komórki A549 poddano działaniu rh-endostatyny, a ekspresja wykryto ekspresję VEGF(165) i VEGF(165)b. Rola SP1 jako jako regulatora ekspresji izoform. Następnie zbadaliśmy skuteczność przeciwnowotworową i antyangiogenną rh-endostatyny w połączeniu z egzogennym VEGF(165)b przeciwko komórkom A549, EA.HY 926 i modelowi ksenoprzeszczepu ludzkiego raka płuc. rh-endostatyna zmniejszała VEGF(165) i indukowała VEGF(165)b, a także hamowała SP1 w A549 i EA.HY 926. jak również hamowała SP1 w komórkach A549. Inhibitor SP1 (kwas betulinowy) również wywoływał te zmiany. Kombinacja VEGF(165)b-rh-endostatyna była wysoce synergistyczne i hamowało wzrost, przeżycie i migrację komórek A549, fosforylację VEGFR2 za pośrednictwem VEGF w komórkach EA.HY 926 i wzrost guza w model ksenoprzeszczepu ludzkiego raka płuc. rh-Endostatyna obniża proangiogenne izoformę czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego A (VEGFA) i reguluje w górę antyangiogenną izoformę VEGFA, prawdopodobnie poprzez hamowanie SP1. Ponadto, VEGF(165)b uwrażliwia A549 na leczenie rh-endostatyną i wzmacnia przeciwnowotworowe działanie rh-endostatyny. działanie przeciwnowotworowe rh-endostatyny. --- CEL: Określenie molekularnych podstaw beznaczyniowości rogówki podczas gojenia się rany gojenia i określenie roli czynników angiogennych i antyangiogennych w naczyniogenezie rogówki. METODY: Ekspresja czynników proangiogennych (czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego [VEGF]; podstawowego czynnika wzrostu fibroblastów [bFGF]; metaloproteinazy macierzy-2 [MMP-2]; i błonowy typ 1-MMP [MT1-MMP]) i czynniki antyangiogenne (pigment czynnik pochodzący z nabłonka barwnikowego [PEDF]; angiostatyna; restyna; i endostatyna) analizowano w beznaczyniowej rogówce i w modelach neowaskularyzacji rogówki (implantacja peletek bFGF bFGF, śródrogówkowe wstrzyknięcie cDNA MT1-MMP oraz chirurgicznie chirurgicznie). WYNIKI: Immunohistochemia wykazała obecność czynników antyangiogennych czynników antyangiogennych (PEDF, angiostatyna, restyna i endostatyna) oraz cząsteczek proangiogennych (VEGF, bFGF, MMP-2 i MT1-MMP) w rogówce po zranieniu. Proangiogenne MMP były regulowane w górę w fibroblastach zrębu w pobliżu naczyń inwazyjnych po implantacji granulatu bFGF. Neowaskularyzacja rogówki (NV) była również indukowana przez śródścienne wstrzyknięcie nagiego cDNA MT1-MMP w połączeniu z de-epitelializacją. Częściowy niedobór rąbka rogówki (HLD-) spowodował NV rogówki w MMP-7 i MMP-3, ale nie u myszy kontrolnych typu dzikiego. WNIOSKI: Uprzywilejowanie angiogenne rogówki jest aktywnym procesem obejmującym wytwarzanie czynników antyangiogennych w celu zrównoważenia czynników proangiogennych (które są regulowane w górę po gojeniu się ran, nawet przy braku nowych naczyń). Nasze odkrycie, że silne czynniki antyangiogenne, angiostatyna i endostatyna, są kolokalizowane z kilkoma MMP podczas gojenia się ran sugeruje, że MMP mogą być zaangażowane w opracowanie tych cząsteczek antyangiogennych poprzez proteolityczne przetwarzanie substratów w rogówce. --- Retinopatia cukrzycowa jest uważana za jedną z chorób zagrażających wzrokowi wśród osób w wieku populacji w wieku produkcyjnym. Patogeneza choroby jest uważana za wieloczynnikowa i złożona: pogrubienie błony podstawnej naczyń włosowatych, utrata perycytów, mikrotętniaki, utrata komórek śródbłonka, uszkodzenie bariery krew-siatkówka i inne zmiany anatomiczne mogą przyczyniać się do obrzęku plamki i/lub neowaskularyzacji, dwóch głównych i zagrażających wzrokowi powikłań retinopatii cukrzycowej. retinopatii cukrzycowej. Szereg czynników proangiogennych, angiogennych i antyangiogennych są zaangażowane w patogenezę i progresję cukrzycowej choroby siatkówki, Czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) jest jednym z najważniejszych. Inne czynniki wzrostu, o których wiadomo, że uczestniczą w patogenezie choroby, to choroby, są: Platelet Derived Growth Factor (PDGF), Fibroblast Growth Factor (FGF), czynnik wzrostu hepatocytów (HGF), transformujący czynnik wzrostu (TGF), Czynnik wzrostu komórek śródbłonka łożyska (PlGF), czynnik wzrostu tkanki łącznej (CTGF). Inne cząsteczki, które są zaangażowane w mechanizmy choroby to: intergriny, angiopoetyny, kinaza białkowa C (PKC), efryny, interleukiny, leptyna, angiotensyna, białko chemotaktyczne monocytów (MCP), cząsteczka adhezji komórek naczyniowych (VCAM). naczyniowych (VCAM), tkankowego aktywatora plazminogenu (TPA) i metaloproteinaz macierzy zewnątrzkomórkowej metaloproteinazy macierzy zewnątrzkomórkowej (ECM-MMP). Jednak wewnątrzgałkowe stężenie czynników angiogennych jest równoważone przez oczną syntezę kilku czynników czynników antyangiogennych, takich jak czynnik pochodzący z nabłonka barwnikowego (PEDF), angiostatyna, endostatyna, trombospondyna, steroidy, przedsionkowy peptyd natriuretyczny (ANP), inteferon, aptamer, przeciwciała monoklonalne, bloker receptora VEGF, supresory genu VEGF supresory genu VEGF, wewnątrzkomórkowe inhibitory transdukcji sygnału i antagoniści macierzy zewnątrzkomórkowej. Stymulacja lub hamowanie wzrostu przez te zależy od stanu rozwoju i różnicowania tkanki docelowej. tkanki docelowej. Mechanizmy działania czynników angiogenezy są bardzo różne, a większość z nich jest multipotencjalna. czynników jest multipotencjalna; stymulują one proliferację lub różnicowanie komórek śródbłonka. komórek śródbłonka. Niniejszy przegląd stanowi próbę krótkiego przedstawienia wiedzy na temat peptydowych czynników wzrostu w retinopatii cukrzycowej. Dalsze badania mogą zapewnić lepsze zrozumienie mechanizmów molekularnych, patogenezy patogenezy choroby i interakcji terapeutycznych. --- CEL: Ocena ekspresji proangiogennych metaloproteinaz macierzy (MMP) 2 i 9 w różnych odstępach czasu po terapii fotodynamicznej werteporfiną (PDT) w ludzkich naczyniówkowych błonach neowaskularnych (CNV) wtórnych do związanego z wiekiem zwyrodnieniem plamki żółtej związanym z wiekiem (AMD). METODY: Retrospektywny przegląd interwencyjnej serii przypadków 49 pacjentów którzy przeszli zabieg usunięcia CNV. Dwudziestu sześciu pacjentów było leczonych PDT od 3 do 383 dni przed operacją. dni przed operacją. Dwadzieścia trzy CNV bez wcześniejszego leczenia wykorzystano jako kontroli. CNV barwiono na obecność CD34, cytokeratyny 18, endostatyny, MMP-2 i MMP-9 metodą immunohochemiczną. metodą immunohistochemiczną. WYNIKI: CNV bez wcześniejszego leczenia ujawniły MMP-2, MMP-9 w błonie RPE-Brucha, naczyniach i zrębie. błonie RPE-Brucha, naczyniach i zrębie w różnym nasileniu. Trzy dni po PDT, ekspresja MMP-9 była znacznie słabsza w zrębie (p = 0,0019). Endostatyna była znacząco zmniejszona w naczyniach (p<0,001). W dłuższych odstępach czasu po PDT zaobserwowano znaczący wzrost MMP-9 w zrębie (p = 0,037) i endostatyny w błonie RPE-Brucha (p = 0,02), naczyniach (p = 0,005) i zrębie (p<0,001). ujawnione. Nie wykryto istotnych zmian w ekspresji MMP-2. WNIOSKI: PDT wywołała wczesny, tymczasowy spadek ekspresji MMP-9 i endostatyny. i endostatyny. W dłuższych odstępach czasu wzrost MMP-9 jest prawdopodobnie związany z procesem procesem angiogennym odpowiedzialnym za nawrót po PDT. MMP-9 działa jednak jako miecz obosieczny poprzez jednoczesną indukcję endostatyny, endogennego inhibitora angiogenezy. endogennego inhibitora angiogenezy.
Czy endostatyna jest czynnikiem proangiogennym?
Nie, endostatyna jest czynnikiem antyangiogennym