Wpływ nowego analogu TRH, wodzianu montireliny (NS-3), na śpiączkę wywołaną przez Wstrząs głowy i narkoza wywołana pentobarbitalem zostały porównane z tymi TRH u myszy. Wstrząs głowy spowodował behawioralny stan śpiączki z utratą odruchu prostowania i spontanicznej aktywności ruchowej. NS-3 skracał okresy do odzyskania odruchu prostowania (0,03-0,1 mg/kg, i.v.) i spontanicznej aktywności ruchowej (0,1 mg/kg, i.v.). spontanicznej aktywności ruchowej (0,1 mg/kg, i.v.) po wstrząśnieniu mózgu. W W przypadku TRH do wywołania takich efektów potrzebne były wyższe dawki. NS-3 (0,1-0,3 mg/kg, i.v.) odwracał narkozę wywołaną pentobarbitalem w sposób zależny od dawki. sposób. Podobny efekt wywoływały 30- do 100-krotnie wyższe dawki TRH niż NS-3. Efekt analeptyczny NS-3 u myszy odurzonych pentobarbitalem był antagonizowany przez SCH23390, antagonistę dopaminy D1 lub przez połączone leczenie z prazosyną i skopolaminą, podczas gdy ani prazosyna, ani sama skopolamina antagonizowały analeptycznego działania NS-3. W połączeniu z odkryciem, że NS-3 nie wiązał się z receptorami dopaminy, adrenaliny lub muskaryny, sugeruje się, że sugeruje się, że NS-3 może przywracać zaburzenia świadomości poprzez aktywację neurony dopaminy, noradrenaliny i acetylocholiny bez bezpośredniej stymulacji tych receptorów. tych receptorów bezpośrednio. --- Farmakologiczne zainteresowanie trójpeptydowym hormonem uwalniającym tyreotropinę (TRH) wynika z wielu efektów, jakie wywołuje. W rzeczywistości, oprócz udziału w regulując aktywność osi podwzgórze-przysadka-tarczyca, TRH wytwarza różne efekty neurofarmakologiczne, które wskazują na rolę biologiczną, która jest prawdopodobnie prawdopodobnie ważniejsza niż rola hormonu uwalniającego. Badania przeprowadzone na zwierząt wykazały na przykład zależną od dawki zdolność TRH do wywoływania analgezji, prawdopodobnie poprzez interakcję z układem peptydów opioidowych. Aktywność motoryczna aktywność jest pod wpływem TRH. W rzeczywistości ten tripeptyd wywołuje wzrost spontaniczna aktywność motoryczna i eksploracyjna poprzez interakcję z neuroprzekaźnikiem dopaminergicznym dopaminergiczny układ neuroprzekaźnikowy na poziomie jądra półleżącego. The neurofarmakologiczne działania TRH obejmują interesujący efekt pobudzenia i działanie analeptyczne na uogólnioną depresję OUN, niezależnie od tego, czy ta depresja jest pochodzenia naturalnego, takiego jak hibernacja, lub indukowana farmakologicznie (barbiturany, etanol) lub pochodzenia traumatycznego (śpiączka). To działanie analeptyczne można przypisać stymulacji neuronów cholinergicznych w obszarze septo-hipokampalnym obszar i obecność terminali zawierających TRH w przegrodzie bocznej i receptory TRH skoncentrowane szczególnie w przegrodzie przyśrodkowej i ukośnym paśmie Broca. Sugeruje się również, że TRH zlokalizowany w szyszynce odgrywa rolę w aktywacji neuronów. udział w aktywacji neuronalnych mechanizmów pobudzenia. Związane z efektem efekt pobudzenia i szczególnie widoczny w różnych warunkach szoku są aktywujące działanie TRH na funkcje wegetatywne (temperatura ciała, krążenie, przewód pokarmowy). Te działania stymulujące na CNS były uzasadnieniem terapeutycznego stosowania TRH w początkowym leczeniu śpiączki spowodowanej urazem mózgu oraz w leczeniu depresji endogennej. Najbardziej interesującą właściwością TRH jest przeciwdziałanie deficytowi neurologicznemu z powodu eksperymentalnego uszkodzenia rdzenia kręgowego, szczególnie w odniesieniu do spastyczność i ataksja. Badania elektrofizjologiczne wykazały, że TRH depolaryzuje motoneurony w rdzeniu kręgowym żaby, zwiększając w ten sposób odruch monosynaptyczny. odruch monosynaptyczny. Ponadto ostatnio wykazano, że TRH ma działanie troficzne wpływ na kultury rdzenia kręgowego płodu szczura. Na tej podstawie TRH został użyty z powodzeniem w leczeniu stwardnienia zanikowego bocznego (zespół Charcota) Charcota) i zwyrodnienia rdzeniowo-móżdżkowego. Dalsze wsparcie dla tej strategii terapeutycznej strategii terapeutycznej jest wykazanie, że deafferentacja rdzenia kręgowego szczura powoduje zwiększoną gęstość receptorów rdzeniowych TRH. Ostatnie badania również dały zachęcające wyniki na temat możliwego terapeutycznego zastosowania TRH do leczenie choroby Alzheimera.(ABSTRAKT SKRÓCONY DO 400 SŁÓW) --- 65-letni mężczyzna został przyjęty z nagłym początkiem duszności. Ciężka niedomykalność mitralna niedomykalność mitralna spowodowana rozdarciem struny ścięgnistej. Wykonano wymianę zastawki mitralnej. zastawki mitralnej. Przebieg pooperacyjny był powikłany zespołem niskiego serca, który skutecznie leczono za pomocą IABP, amin katecholowych i leków rozszerzających naczynia krwionośne. Jednak w 4. dobie pooperacyjnej wystąpiło otępienie, a następnie tetrapregia w 8. dniu i głęboka śpiączka w 15. dniu. odpowiednio. Badania laboratoryjne z 4. doby wykazały następujące wartości, stężenie sodu w surowicy 150 mEq/l, stężenie azotu mocznikowego we krwi 84,7 mg/dl, stężenie cukru we krwi 184 mg/dl i obliczoną osmolalność surowicy 354 mOsm/l. Tomografia komputerowa czaszki z 15 dnia wykazała niejasny obszar o niskiej gęstości w centralnej części mostu, który silnie sugerował centralną mielinolizę mostu (CPM). Objawy OUN uległy znacznej poprawie po podaniu winianu hormonu uwalniającego tyreotropinę (TRH-T). Diagnozę CPM postawiono w badaniu MRI 41 dnia. Pacjent został wypisany do domu bez deficytu neurologicznego w 62. dniu. --- 46-letnia motocyklistka, która doznała obrażeń pnia mózgu w wypadku drogowym w wypadku drogowym, wykazała hipotensyjne i bradykardialne odpowiedzi na hormon uwalniający tyreotropinę (TRH) podawany w celu przeciwdziałania zaburzeniom świadomości. Reakcje kardiodepresyjne na TRH zostały zmniejszone po podaniu i.v. siarczanu atropiny. siarczanem atropiny, co sugeruje zaangażowanie błędnego układu nerwowego w rozwój odpowiedzi. Ponadto pacjent ten miał skomplikowane upośledzenie współczulnego układu nerwowego, które zostało ujawnione przez wyniki badania wrażliwości odruchu z baroreceptorów na farmakologiczne zmiany ciśnienia krwi. zmiany ciśnienia krwi. Spekulujemy zatem, że działanie hipotensyjne i hipotensyjne i bradykardialne działanie TRH obserwowane u tego pacjenta może wynikać z zaburzeń współczulnego układu nerwowego spowodowanych urazami. Ten przypadek uważa się, że jest to nowy opis kardiodepresyjnego działania TRH. TRH. --- Mielinoliza centralna i pozapontynowa są dobrze znanymi powikłaniami hiponatremii. hiponatremii. Mogą występować również inne przyczyny. Opisujemy przypadek urazu głowy u 13-letniej dziewczynki, która dobrze wyzdrowiała po operacji krwiaka nadtwardówkowego, ale zaburzenia endokrynologiczne z hiperglikemią, po której wystąpiła ciężka hiponatremia. hiponatremią. Pomimo skorygowania tych zaburzeń metabolicznych, pacjentka pacjent zapadł w śpiączkę, a rezonans magnetyczny na obrazie ważonym T2 wykazał hiperintensywne sygnały w w zwojach podstawy mózgu, co wskazuje na mielinolizę pozapontynową. Stan pacjenta pozostał niezmieniony pacjenta pozostawał niezmieniony przez sześć tygodni. Od czasu opublikowania przez S. Konno i H. Wakui przypadki mielinolizy, które uległy znacznej poprawie po leczeniu TRH, pacjentowi podawano 0,6 mg TRH i.v. dziennie przez sześć tygodni. Poprawa rozpoczęła się w ciągu kilku dni i trwała aż do całkowitego wyzdrowienia. --- Pacjenci cierpiący na ciężki uraz czaszkowo-mózgowy wykazują zmiany wzorców wydzielania hormonu tyreotropowego (TSH) i ludzkiego hormonu wzrostu (HGH), co może mieć znaczenie prognostyczne. (HGH), które mogą mieć znaczenie prognostyczne. Przebadaliśmy 10 pacjentów po ciężkim urazie mózgu i prospektywnie porównaliśmy nowy syntetyczny ludzki czynnik uwalniający hormon wzrostu (HGHRF) z testem hormonu uwalniającego tyreotropinę (TRH). (TRH). Przy przyjęciu wszyscy pacjenci mieli wynik 3 lub 4 w skali śpiączki Glasgow. Wszyscy pacjenci mieli zespół niskiego poziomu T3. U pacjentów, którzy zmarli, odpowiedź TSH po stymulacji TRH była również nieobecna. U pacjentów, którzy przeżyli zaobserwowano znaczny wzrost TSH (p poniżej 0,05). W porównaniu do pacjenci, którzy zmarli, ci, którzy przeżyli, wykazali znaczący (p mniej niż 0,001) wzrost HGH po stymulacji HGHRF. Test ten może być przydatny jako dodatkowe narzędzie w ustalaniu wczesnego rokowania u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem mózgu. --- Typowym pacjentem z pourazową niedoczynnością przysadki jest młody dorosły mężczyzna zgłaszający się od miesięcy do lat po wypadku samochodowym, po którym był nieprzytomny przez kilka dni. Prawdopodobnie doznał złamania podstawy czaszki. czaszki i po wyzdrowieniu prawdopodobnie będzie miał trwałe następstwa neurologiczne. neurologiczne. Mogła wystąpić tymczasowa lub trwała moczówka prosta. moczówki prostej. Cechy niedoczynności przysadki, takie jak utrata masy ciała, zmęczenie, osłabienie, utrata libido i impotencja mogły zostać przypisane depresji lub "zespołowi pourazowemu" i często zalecano nieodpowiednie leczenie i rehabilitację. często zalecano niewłaściwe leczenie i rehabilitację. Uderzającą cechą przeglądu literatury jest to, że patologiczne konsekwencje urazu głowy dla przysadki mózgowej i podwzgórza i podwzgórza zostały dobrze opisane, podczas gdy odnotowano tylko 47 przypadków urazowego niedoczynności przysadki. urazowego niedoczynności przysadki. Najbardziej prawdopodobną przyczyną tej rozbieżności jest to, że uraz głowy o wystarczający do spowodowania uszkodzenia podwzgórza i przysadki często prowadził do śmierci. śmierć. Obecnie więcej pacjentów przeżywa dzięki dostępności intensywnej terapii; W związku z tym większość przypadków odnotowano w ciągu ostatnich 15 lat. Jednakże, opisano jednak kilku pacjentów, u których początkowy uraz głowy nie był związany ze złamaniem czaszki lub po którym nastąpiła śpiączka. Zalecamy, aby pacjenci z poważnym urazem głowy (definiowanym przez amnezję pourazową dłuższą niż 24 godziny), a w szczególności tym godziny), a w szczególności tych ze złamaniami podstawy czaszki lub moczówki prostej powinni być ściśle monitorowani pod kątem objawów i oznak endokrynologiczne i odpowiednie dynamiczne testy funkcji przysadki mózgowej wykonane. --- Hormony podwzgórza, a także hormony przedniego płata przysadki wykryto w osoczu obwodowym po w osoczu obwodowym po rozpoznaniu śmierci mózgu. Jest możliwe, że tkanka podwzgórza funkcjonowała po spełnieniu zwykłych kryteriów całkowitej śmierci mózgu. Aby zbadać tę możliwość, endokrynologiczne i i morfologiczne zmiany układu podwzgórzowo-przysadkowego oceniano u 28 pacjentów po śmierci mózgu. Wewnętrzny ADH został wyczerpany w osoczu wkrótce po rozpoznaniu śmierci mózgu. rozpoznaniu śmierci mózgu. Hormony przedniego płata przysadki były początkowo u wszystkich pacjentów, ale stopniowo zanikały. Bezpośrednia stymulacja TRH (hormon uwalniający tyreotropinę uwalniająca tyreotropinę) do płata przedniego dobrze reagowała. Badania morfologiczne wykazały częściową martwicę płata przedniego i zachowanie płata tylnego. zachowanie płata tylnego nawet przez tydzień. Dane te dowodzą, że przysadka mózgowa jest częściowo zachowana po śmierci mózgu. LH-RH (hormon luteinizujący hormon uwalniający hormon luteinizujący) wykryto w osoczu obwodowym wszystkich pacjentów a GRF (czynnik uwalniający hormon wzrostu) wykryto u połowy pacjentów nawet przez 15 dni, ale autopsja ujawniła fakt, że tkanka mózgowa w tym podwzgórze stało się intensywnie martwicze po szóstym dniu śmierci mózgu. śmierci mózgu. Aby rozwiązać tę kontrowersję, zaproponowano, że te hormony hormony pochodzą z tkanek pozaczaszkowych, takich jak trzustka. Wykrywanie hormonów hormonów podwzgórza po rozpoznaniu śmierci mózgu nie jest zatem sprzeczne z koncepcją całkowitej śmierci mózgu.
Jaka jest rola hormonu uwalniającego tyreotropinę w leczeniu pacjentów w śpiączce?
Hormon uwalniający tyreotropinę i jego analogi są stosowane w leczeniu pacjentów w śpiączce. W modelach zwierzęcych wykazano, że hormon uwalniający tyreotropinę i jego analogi poprawiają zaburzenia świadomości spowodowane wstrząsem głowy i pentobarbitalem. To działanie analeptyczne przypisuje się stymulacji neuronów cholinergicznych w obszarze septo-hipokampalnym oraz obecności terminali zawierających TRH w przegrodzie bocznej i receptorów TRH skoncentrowanych szczególnie w przegrodzie przyśrodkowej i ukośnym paśmie Broca. Sugeruje się również, że TRH zlokalizowany w szyszynce ma udział w aktywacji neuronalnych mechanizmów pobudzenia. Związane z efektem pobudzenia i szczególnie widoczne w różnych warunkach wstrząsu są aktywujące efekty TRH na funkcje wegetatywne (temperatura ciała, krążenie, przewód pokarmowy). Te stymulujące działania na OUN były uzasadnieniem terapeutycznego zastosowania TRH w początkowym leczeniu śpiączki spowodowanej urazem mózgu. Wykazano, że hormon uwalniający tyreotropinę indukuje powrót do zdrowia u pacjentów w śpiączce z zespołami mielinozy pozapontynowej i pontynowej.