Globalna częstość występowania otyłości nadal rośnie i jest głównym czynnikiem powodującym zachorowalności i śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych. Modele zwierzęce stosowane w odkrywaniu nowych metod leczenia otyłości obejmują proste pomiary spożycia pokarmu u szczupłych gryzoni do długoterminowych badań na zwierząt wykazujących otyłość z powodu ciągłego dostępu do diety bogatej w tłuszcze. Użyteczność tych modeli zwierzęcych można rozszerzyć w celu ustalenia np, że utrata masy ciała jest spowodowana utratą tłuszczu i / lub ocenić, czy korzystne zmiany w kluczowych parametrów osocza (np. insuliny). Ponadto, modele behawioralne modele behawioralne, takie jak behawioralna sekwencja sytości, mogą być wykorzystane do potwierdzenia, że że leczenie farmakologiczne ma selektywny wpływ na przyjmowanie pokarmu. Zazwyczaj modele zwierzęce mają doskonałą trafność predykcyjną, dzięki czemu utrata masy ciała wywołana lekami u gryzoni przekłada się następnie na utratę masy ciała u ludzi. Jednakże, pomimo tego, w orlistat (Europa; USA) pozostaje jedynym lekiem obecnie sprzedawanym w leczeniu otyłości. do leczenia otyłości, przy czym sibutramina została niedawno wycofana ze sprzedaży na całym świecie ze względu na zwiększoną częstość występowania poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych bez skutku śmiertelnego. zdarzeń sercowo-naczyniowych bez skutku śmiertelnego. Podczas gdy użyteczność modeli gryzoni w przewidywaniu klinicznej utraty wagi utraty masy ciała, w przeglądzie omówiono również, czy zwierzęta mogą być wykorzystywane do przewidywania zdarzeń niepożądanych, takich jak te obserwowane w przypadku ostatnich leków przeciw otyłości w klinice. w klinice. --- TŁO: We wrześniu 2004 r. rofekoksyb został dobrowolnie wycofany z ogólnoświatowego rynku. z rynku światowego. Naszym celem było ustalenie, czy i kiedy analiza opublikowanych i niepublikowanych badań kontrolowanych placebo mogła ujawnić ryzyko sercowo-naczyniowe związane z rofekoksybem przed jego wycofaniem jako jako przykład informujący o przyszłych wysiłkach w zakresie nadzoru bezpieczeństwa farmaceutycznego po wprowadzeniu leku na rynek. METODY: Przeprowadziliśmy skumulowaną analizę zbiorczą danych ze wszystkich randomizowanych badań kontrolowanych placebo. wszystkich randomizowanych, kontrolowanych placebo badań rofekoksybu przeprowadzonych przez producenta przed wrześniem 2004 roku. przez producenta przed wrześniem 2004 roku. Głównym kryterium oceny była częstość występowania zgonów z jakiejkolwiek przyczyny lub z przyczyn sercowo-naczyniowych (CVT). zakrzepowo-zatorowych (CVT). WYNIKI: Zidentyfikowaliśmy 30 randomizowanych, kontrolowanych placebo badań rofekoksybu. które objęły łącznie 20 152 pacjentów. Czas trwania badania wynosił od 4 tygodni do 4 lat; liczba uczestników wahała się od 17 do 2586 osób, którym przepisano rofekoksyb lub placebo. lub placebo; a dawka rofekoksybu wynosiła od 12,5 mg do 50 mg. Do grudnia 2000, 21 z tych badań zostało zakończonych (70%), a ryzyko wystąpienia zdarzenia niepożądanego CVT lub zgonu lub zgonu było większe wśród pacjentów przypisanych do grupy rofekoksybu (współczynnik współczynnik [RR], 2,18; 95% przedział ufności [CI], 0,93-5,81) (P = .07), budząc obawy z punktu widzenia bezpieczeństwa. obawy z punktu widzenia bezpieczeństwa. Później zebrane dane do czerwca 2001 r. wykazały, że rofekoksyb był związany z 35% zwiększonym ryzykiem wystąpienia zdarzenia niepożądanego CVT lub zgonu (RR, 1,35; 95% CI, 1,00-1,96) (P = .05). Analizując dane dostępne od kwietnia 2002 r., stwierdziliśmy 39% zwiększone ryzyko (RR, 1,39; 95% CI, 1,07-1,80) (P = .02), a wykorzystując dane dostępne od września 2004 r., stwierdziliśmy 43% zwiększone ryzyko (RR, 1,43; 95% CI, 1,07-1,80). ryzyko (RR, 1,43; 95% CI, 1,16-1,76) (P < .001). WNIOSEK: Łączna analiza zbiorcza wszystkich randomizowanych, kontrolowanych placebo badań badań wykazuje tendencję do zwiększonego ryzyka sercowo-naczyniowego związanego z rofekoksybem w porównaniu z placebo już w grudniu 2000 r., porównanie osiągając wartość P równą .05 do czerwca 2001 r., prawie 3 (1/2) lat przed dobrowolnym wycofaniem dobrowolnym wycofaniem leku z rynku. --- TŁO: Obawy dotyczące bezpieczeństwa przetaczanej krwi doprowadziły do do opracowania szeregu interwencji mających na celu zminimalizowanie utraty krwi podczas poważnych operacji. Leki antyfibrynolityczne są szeroko stosowane, szczególnie w kardiochirurgii. kardiochirurgii, a poprzednie przeglądy wykazały, że są one skuteczne w zmniejszaniu utratę krwi, potrzebę transfuzji i potrzebę reoperacji z powodu ciągłego lub nawracającego krwawienia. lub nawracającego krwawienia. W ciągu ostatnich kilku lat pojawiły się pytania dotyczące porównawczej skuteczności leków. Bezpieczeństwo najpopularniejszego popularnego środka, aprotyniny, zostało zakwestionowane i został on wycofany ze światowych rynków w maju 2008 roku z powodu obaw, że w maju 2008 r. z powodu obaw, że zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych i zgonu. powikłań sercowo-naczyniowych i śmierci. CELE: Ocena porównawczego działania leków antyfibrynolitycznych aprotyniny, kwasu traneksamowego (TXA) i kwasu epsilon aminokapronowego (EACA) na utratę krwi podczas operacji utratę krwi podczas operacji, potrzebę transfuzji czerwonych krwinek (RBC) i niekorzystne zdarzenia, w szczególności niedrożność naczyń, zaburzenia czynności nerek i zgon. STRATEGIA WYSZUKIWANIA: Przeszukaliśmy: Specjalistyczny Rejestr Cochrane Injuries Group (lipiec 2010), Cochrane Central Register of Controlled Trials (The Cochrane Library 2010, Issue 3), MEDLINE (Ovid SP) 1950 do lipca 2010, EMBASE (Ovid SP) 1980 do lipca 2010. Piśmiennictwo w zidentyfikowanych badaniach i artykułach przeglądowych zostało sprawdzono i skontaktowano się z autorami badań w celu zidentyfikowania dodatkowych badań. Wyszukiwania wyszukiwania zostały ostatnio zaktualizowane w lipcu 2010 roku. KRYTERIA SELEKCJI: Randomizowane, kontrolowane badania kliniczne (RCT) leków antyfibrynolitycznych leków przeciwfibrynolitycznych u osób dorosłych planowanych do operacji w trybie pilnym. Kwalifikujące się badania porównywały leki antyfibrynolityczne z placebo (lub brakiem leczenia) lub między sobą. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Dwóch autorów niezależnie oceniło jakość badania i wyodrębniło dane. Niniejsza wersja przeglądu zawiera analizę wrażliwości z wyłączeniem badań, których autorem był prof. Joachim Boldt. GŁÓWNE WYNIKI: Niniejszy przegląd podsumowuje dane z 252 badań RCT, które rekrutowały ponad 25 000 uczestników. 25 000 uczestników. Dane z badań bezpośrednich sugerują przewagę aprotyniny nad analogami lizyny TXA i EACA pod względem zmniejszenia okołooperacyjnej utraty krwi, ale okołooperacyjnej utraty krwi, ale różnice były niewielkie. W porównaniu z grupą kontrolną, aprotynina zmniejszała prawdopodobieństwo konieczności transfuzji RBC o 34% (ryzyko względne [RR] 0,5%). (ryzyko względne [RR] 0,66, 95% przedział ufności [CI] 0,60 do 0,72). RR dla RBC z TXA wynosił 0,61 (95% CI 0,53 do 0,70) i 0,81 (95% CI 0,67 do 0,99) w przypadku EACA. Gdy zbiorcze szacunki z bezpośrednich badań dwóch analogów lizyny zostały połączone i porównane z samą aprotyniną, aprotynina okazała się bardziej skuteczna w zmniejszaniu potrzeby transfuzji RBC (RR 0,90; 95% CI 0,81 do 0,99). Aprotynina zmniejszyła potrzebę reoperacji z powodu krwawienia o 54% (95% CI 0,81 do 0,99). Aprotynina zmniejszała potrzebę ponownej operacji z powodu krwawienia o 54% (RR 0,46; 95% CI 0,34 do 0,62). Przekłada się to na bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 2% i liczbę potrzebną do leczenia (NNT) wynoszącą 50 (95% CI 33 do 100). Podobny trend zaobserwowano w przypadku EACA (RR 0,32, 95% CI 0,11 do 0,99) ale nie TXA (RR 0,80, 95% CI 0,55 do 1,17). Dane dotyczące transfuzji krwi były niejednorodne, a wykresy lejkowe wskazują, że badania aprotyniny i analogów lizyny W porównaniu z brakiem leczenia aprotynina nie zwiększała częstości przetoczeń krwi. aprotynina nie zwiększała ryzyka zawału mięśnia sercowego (RR 0,87, 95% CI 0,69 do 1,11), udaru mózgu (RR 0,82, 95% CI 0,44 do 1,52), zaburzeń czynności nerek (RR 1,10, 95% CI 0,79 do 1,54) lub ogólnej śmiertelności (RR 0,81, 95% CI 0,63 do 1,06). Podobne tendencje zaobserwowano w przypadku analogów lizyny, ale dane były skąpe. Te dane są sprzeczne z wynikami niedawno opublikowanych badań nierandomizowanych, w których stwierdzono zwiększone ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych i zgonu w przypadku aprotyniną. Istnieją obawy dotyczące adekwatności zgłaszania rzadkich zdarzeń w małych badaniach klinicznych uwzględnionych w niniejszym przeglądzie. bezpośrednio z jednym lub obydwoma analogami lizyny, spowodowało to znaczny wzrost ryzyka zgonu. znaczący wzrost ryzyka zgonu (RR 1,39, 95% CI 1,02, 1,89) i nieistotny wzrost ryzyka zgonu (RR 1,39, 95% CI 1,02, 1,89). nieistotny wzrost ryzyka zawału mięśnia sercowego (RR 1,11, 95% CI 0.82, 1.50). Większość danych przyczyniających się do tego dodatkowego ryzyka pochodziła z jednego badania badania - badania BART (2008). WNIOSKI AUTORÓW: Leki antyfibrynolityczne zapewniają opłacalne zmniejszenie utratę krwi i konieczność przetoczenia allogenicznych krwinek czerwonych. Aprotynina wydaje się wydaje się być nieco bardziej skuteczna niż analogi lizyny w zmniejszaniu utraty krwi i otrzymywania transfuzji krwi. Jednakże, bezpośrednie porównania wykazują niższe ryzyko zgonu w przypadku analogów lizyny w porównaniu z aprotyniną. Analogi lizyny Analogi lizyny są skuteczne w zmniejszaniu utraty krwi podczas i po operacji, i wydają się być wolne od poważnych działań niepożądanych. --- W bardzo krótkim czasie inhibitory enzymu COX-2 przeszły od ulubieńców do pariasów przemysłu farmaceutycznego. pariasów przemysłu farmaceutycznego. Leki te zostały opracowane w oparciu o hipotezę, zgodnie z którą selektywne hamowanie enzymu COX prowadziłoby do zmniejszenie bólu i stanu zapalnego bez związanego z tym ryzyka żołądkowo-jelitowego i krwawienia. ryzyka krwawienia. Jednak we wrześniu 2004 r. rofekoksyb został dobrowolnie wycofany z rynku z powodu z rynku ze względu na zwiększone ryzyko sercowo-naczyniowe, a w kwietniu 2005 r. valdecoxib również został wycofany, przynajmniej częściowo, z powodu nadmiernego ryzyka sercowo-naczyniowego. Celekoksyb był pierwszym wprowadzonym inhibitorem COX-2 i jedynym pozostałym na rynku amerykańskim. na rynku amerykańskim. W związku z tym istnieją uzasadnione obawy, że toksyczność sercowo-naczyniowa jest efektem klasowym wszystkich inhibitorów COX-2. Niniejszy artykuł systematycznie dokonano przeglądu dowodów dotyczących inhibitorów COX-2 i ryzyka sercowo-naczyniowego. Chociaż dowody sugerują dość spójne ryzyko sercowo-naczyniowe w przypadku rofekoksybem, dowody na ryzyko sercowo-naczyniowe związane z celekoksybem są bardziej niejednoznaczne. niejednoznaczne. Chociaż pojedyncze badania sugerują pewne ryzyko sercowo-naczyniowe dla celekoksybu celekoksybu, całość dowodów sugeruje, że jakiekolwiek ryzyko jest prawdopodobnie niewielkie i porównywalne do tradycyjnych NLPZ. Ryzyko sercowo-naczyniowe związane z inhibitorami COX-2 wydaje się niejednorodne, na co wpływ ma nie tylko klasa leku, ale także indywidualna charakterystyka leku, dawki i pacjenta. Specyficzne czynniki modyfikujące ryzyka sercowo-naczyniowego inhibitorów COX-2, w tym dawka, leki towarzyszące, indywidualne ryzyko sercowe i genetyczne. leki, indywidualne profile ryzyka sercowego i genetycznego, będą wymagały dalszych badań. --- TŁO: Wszystkie główne wytyczne dotyczące terapii przeciwnadciśnieniowej zalecają utratę masy ciała. leki przeciw otyłości mogą być w stanie pomóc w tym zakresie. GŁÓWNE CELE: Ocena długoterminowych skutków wywołanej farmakologicznie redukcję masy ciała u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym na śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny, zachorowalność z przyczyn sercowo-naczyniowych i zdarzenia niepożądane (w tym całkowite poważne zdarzenia niepożądane, odstawienie leku z powodu zdarzeń niepożądanych). zdarzeń niepożądanych, odstawienie leku z powodu zdarzeń niepożądanych i całkowitą liczbę innych niż poważne zdarzeń niepożądanych). zdarzeń niepożądanych). CELE DRUGORZĘDNE: Ocena długoterminowych skutków farmakologicznego farmakologicznego zmniejszenia masy ciała u dorosłych z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym na zmianę skurczowego ciśnienia krwi, zmiany rozkurczowego ciśnienia krwi i redukcji masy ciała. ciśnienia krwi i redukcji masy ciała. METODY WYSZUKIWANIA: Badania uzyskano za pomocą komputerowego przeszukiwania Cochrane Hypertension Group Specialised Register, Cochrane Central Register of Cochrane Central Register of Controlled Trials (CENTRAL), Ovid MEDLINE, Ovid EMBASE, rejestru badań klinicznych ClinicalTrials.registry ClinicalTrials.gov, a także z wyszukiwania ręcznego w listach referencyjnych i przeglądach przeglądów systematycznych (stan na dzień 13 kwietnia 2015 r.). KRYTERIA SELEKCJI: Randomizowane, kontrolowane badania z udziałem dorosłych z nadciśnieniem tętniczym, trwające co najmniej co najmniej 24 tygodnie, w których porównywano długoterminowe interwencje farmakologiczne w celu odchudzania z placebo. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Dwóch autorów przeglądu niezależnie wybrało badania, ocenili ryzyko stronniczości i wyodrębnili dane. W stosownych przypadkach i przy braku istotnej heterogeniczności między badaniami (P > 0,1), połączyliśmy badania przy użyciu metaanalizy z efektem stałym. W przypadku występowania heterogeniczności zastosowaliśmy metodę metodę efektów losowych i zbadaliśmy przyczynę heterogeniczności. GŁÓWNE WYNIKI: Po aktualizacji wyszukiwania literatury, które zostało rozszerzone o cztery nowe leki zmniejszające masę ciała, zidentyfikowaliśmy jedno dodatkowe badanie dotyczące phentermine/topiramate, zwiększając całkowitą liczbę badań do dziewięciu, które porównują orlistat, sibutraminę lub fenterminę/topiramat z placebo, a tym samym spełniają nasze kryteria włączenia. Nie zidentyfikowaliśmy żadnych istotnych badań dotyczących rimonabant, liraglutyd, lorkaserynę lub naltrekson/bupropion. Żadne badanie nie obejmowało śmiertelność i chorobowość sercowo-naczyniową jako predefiniowane wyniki. Częstość występowania działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego była konsekwentnie wyższa u uczestników leczonych orlistatem w porównaniu do tych leczonych placebo. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były suchość w ustach, zaparcia i bóle głowy w przypadku sibutraminy oraz suchość w ustach i parestezje w przypadku orlistatu. suchość w ustach i parestezje w przypadku phentermine/topiramate. U uczestników przypisanych do orlistatu, sibutraminy lub fenterminy/topiramatu masa ciała została zmniejszona bardziej skuteczniej niż u uczestników w grupach zwykłej opieki/placebo. Orlistat obniżył skurczowe ciśnienie krwi w porównaniu z placebo o -2,5 mm Hg (średnia różnica (średnia różnica (MD); 95% przedział ufności (CI): -4,0 do -0,9 mm Hg) i rozkurczowe ciśnienie krwi o -1,9 mm Hg. o -1,9 mm Hg (MD; 95% CI: -3,0 do -0,9 mm Hg). Sibutramina zwiększała rozkurczowe ciśnienie krwi w porównaniu z placebo o +3,2 mm Hg (MD; 95% CI: +1,4 do +4,9 mm Hg). Jedno badanie, w którym badano fenoterminę/topiramat sugerowało obniżenie ciśnienia krwi. WNIOSKI AUTORÓW: U osób z podwyższonym ciśnieniem krwi orlistat i sibutramina zmniejszały masę ciała w podobnym stopniu, podczas gdy phentermine/topiramate zmniejszały masę ciała w większym stopniu. W tych samych orlistat i phentermine/topiramate obniżały ciśnienie krwi, podczas gdy sibutramina je podwyższała. sibutramina podwyższała je. Nie mogliśmy uwzględnić żadnych badań dotyczących rimonabantu, liraglutyd, lorkaserynę lub naltrekson/bupropion u osób z podwyższonym ciśnieniem krwi. ciśnienie krwi. Długoterminowe badania oceniające wpływ orlistatu, liraglutydu, naltreksonu/bupropionu na śmiertelność i zachorowalność są niedostępne. są niedostępne i potrzebne. Rymonabant i sibutramina zostały wycofane z rynku po tym, jak długoterminowe badania nad śmiertelnością i zachorowalnością śmiertelności i zachorowalności potwierdziły obawy o potencjalne poważne skutki uboczne tych dwóch leków. leków. Europejska Agencja Leków odmówiła pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla phentermine/topiramate ze względu na obawy dotyczące bezpieczeństwa, podczas gdy wniosek o lorkaseryny został wycofany przez producenta po tym, jak Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi uznał, że ogólny stosunek korzyści do ryzyka Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi ocenił ogólny stosunek korzyści do ryzyka jako ujemny. --- WPROWADZENIE: Pomimo znacznego postępu w farmakologicznym leczeniu schizofrenii schizofrenii, leki przeciwpsychotyczne są związane z niewystarczającym wpływem na objawy negatywne i poznawcze, zdarzenia niepożądane, słabe przestrzeganie zaleceń i odstawianie leków. odstawiania leków. Sertindol , po raz pierwszy wycofany z rynku ze względu na obawy dotyczące bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego sercowo-naczyniowych, jest obecnie dostępny w wielu krajach. Ma on wysokie powinowactwo do receptorów dopaminowych D2, serotoninowych 5-HT2A, 5-HT2C i a1-adrenergicznych oraz niski potencjał wywoływania objawów pozapiramidowych. niski potencjał wywoływania objawów pozapiramidowych. OBSZARY OBJĘTE: Farmakodynamika, farmakokinetyka, skuteczność kliniczna, bezpieczeństwo i tolerancja oraz efektywność kosztowa sertindolu są omówione w tym na podstawie przeglądu literatury (PubMed) z lat 1990-2014. OPINIA EKSPERTA: Dokonany przegląd badań sugeruje korzystny wpływ sertindolu na objawy pozytywne, negatywne i poznawcze oraz na zapobieganie nawrotom. Chociaż sertindol jest ogólnie dobrze tolerowany, wiąże się z zależnym od dawki wydłużeniem odstępu QT. wydłużeniem odstępu QT; w związku z tym jego podawanie wymaga badania elektrokardiogra elektrokardiogramu. Obecność wrodzonego zespołu długiego QT, wydłużonego odstępu QTc na początku badania, chorób serca i interakcji z innymi lekami. przed przepisaniem sertindolu. Dalsze bezpośrednie bezpośrednie porównania z innymi lekami przeciwpsychotycznymi drugiej generacji (SGA), badania na specjalnych populacjach i dalsze wyjaśnienia dotyczące bezpieczeństwa kardiologicznego są aby lepiej zdefiniować rolę sertindolu w leczeniu schizofrenii. schizofrenii. --- TŁO: Obawy dotyczące bezpieczeństwa przetaczanej krwi doprowadziły do do opracowania szeregu interwencji mających na celu zminimalizowanie utraty krwi podczas poważnych operacji. Leki antyfibrynolityczne są szeroko stosowane, szczególnie w kardiochirurgii. kardiochirurgii, a poprzednie przeglądy wykazały, że są one skuteczne w zmniejszaniu utratę krwi, potrzebę transfuzji i potrzebę reoperacji z powodu ciągłego lub nawracającego krwawienia. lub nawracającego krwawienia. W ciągu ostatnich kilku lat pojawiły się pytania dotyczące porównawczej skuteczności leków. Bezpieczeństwo najpopularniejszego popularnego środka, aprotyniny, zostało zakwestionowane i został on wycofany ze światowych rynków w maju 2008 roku z powodu obaw, że w maju 2008 r. z powodu obaw, że zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych i zgonu. powikłań sercowo-naczyniowych i śmierci. CELE: Ocena porównawczego działania leków antyfibrynolitycznych aprotyniny, kwasu traneksamowego (TXA) i kwasu epsilon aminokapronowego (EACA) na utratę krwi podczas operacji utratę krwi podczas operacji, potrzebę transfuzji czerwonych krwinek (RBC) i niekorzystne zdarzenia, w szczególności niedrożność naczyń, zaburzenia czynności nerek i zgon. STRATEGIA WYSZUKIWANIA: Przeszukaliśmy: Specjalistyczny Rejestr Cochrane Injuries Group (lipiec 2010), Cochrane Central Register of Controlled Trials (The Cochrane Library 2010, Issue 3), MEDLINE (Ovid SP) 1950 do lipca 2010, EMBASE (Ovid SP) 1980 do lipca 2010. Piśmiennictwo w zidentyfikowanych badaniach i artykułach przeglądowych zostało sprawdzono i skontaktowano się z autorami badań w celu zidentyfikowania dodatkowych badań. Wyszukiwania wyszukiwania zostały ostatnio zaktualizowane w lipcu 2010 roku. KRYTERIA SELEKCJI: Randomizowane, kontrolowane badania kliniczne (RCT) leków antyfibrynolitycznych leków przeciwfibrynolitycznych u osób dorosłych planowanych do operacji w trybie pilnym. Kwalifikujące się badania porównywały leki antyfibrynolityczne z placebo (lub brakiem leczenia) lub między sobą. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Dwóch autorów niezależnie oceniło jakość badania i wyodrębniło dane. GŁÓWNE WYNIKI: W niniejszym przeglądzie podsumowano dane z 252 badań RCT, do których zrekrutowano ponad 25 000 uczestników. 25 000 uczestników. Dane z badań bezpośrednich sugerują przewagę aprotyniny nad analogami lizyny TXA i EACA pod względem zmniejszenia okołooperacyjnej utraty krwi, ale okołooperacyjnej utraty krwi, ale różnice były niewielkie. W porównaniu z grupą kontrolną, aprotynina zmniejszała prawdopodobieństwo konieczności transfuzji RBC o 34% (ryzyko względne [RR] 0,5%). (ryzyko względne [RR] 0,66, 95% przedział ufności [CI] 0,60 do 0,72). RR dla RBC z TXA wynosił 0,61 (95% CI 0,53 do 0,70) i 0,81 (95% CI 0,67 do 0,99) w przypadku EACA. Gdy zbiorcze szacunki z bezpośrednich badań dwóch analogów lizyny zostały połączone i porównane z samą aprotyniną, aprotynina okazała się bardziej skuteczna w zmniejszaniu potrzeby transfuzji RBC (RR 0,90; 95% CI 0,81 do 0,99). Aprotynina zmniejszyła potrzebę reoperacji z powodu krwawienia o 54% (95% CI 0,81 do 0,99). Aprotynina zmniejszała potrzebę ponownej operacji z powodu krwawienia o 54% (RR 0,46; 95% CI 0,34 do 0,62). Przekłada się to na bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 2% i liczbę potrzebną do leczenia (NNT) wynoszącą 50 (95% CI 33 do 100). Podobny trend zaobserwowano w przypadku EACA (RR 0,32, 95% CI 0,11 do 0,99) ale nie TXA (RR 0,80, 95% CI 0,55 do 1,17). Dane dotyczące transfuzji krwi były niejednorodne, a wykresy lejkowe wskazują, że badania aprotyniny i analogów lizyny W porównaniu z brakiem leczenia aprotynina nie zwiększała częstości przetoczeń krwi. aprotynina nie zwiększała ryzyka zawału mięśnia sercowego (RR 0,87, 95% CI 0,69 do 1,11), udaru mózgu (RR 0,82, 95% CI 0,44 do 1,52), zaburzeń czynności nerek (RR 1,10, 95% CI 0,79 do 1,54) lub ogólnej śmiertelności (RR 0,81, 95% CI 0,63 do 1,06). Podobne tendencje zaobserwowano w przypadku analogów lizyny, ale dane były skąpe. Te dane są sprzeczne z wynikami niedawno opublikowanych badań nierandomizowanych, w których stwierdzono zwiększone ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych i zgonu w przypadku aprotyniną. Istnieją obawy dotyczące adekwatności zgłaszania rzadkich zdarzeń w małych badaniach klinicznych uwzględnionych w niniejszym przeglądzie. bezpośrednio z jednym lub obydwoma analogami lizyny, spowodowało to znaczny wzrost ryzyka zgonu. znaczący wzrost ryzyka zgonu (RR 1,39, 95% CI 1,02, 1,89) i nieistotny wzrost ryzyka zgonu (RR 1,39, 95% CI 1,02, 1,89). nieistotny wzrost ryzyka zawału mięśnia sercowego (RR 1,11, 95% CI 0.82, 1.50). Większość danych przyczyniających się do tego dodatkowego ryzyka pochodziła z jednego badania badania - badania BART (2008). WNIOSKI AUTORÓW: Leki antyfibrynolityczne zapewniają opłacalne zmniejszenie utratę krwi i konieczność przetoczenia allogenicznych krwinek czerwonych. Aprotynina wydaje się wydaje się być nieco bardziej skuteczna niż analogi lizyny w zmniejszaniu utraty krwi i otrzymywania transfuzji krwi. Jednakże, bezpośrednie porównania wykazują niższe ryzyko zgonu w przypadku analogów lizyny w porównaniu z aprotyniną. Analogi lizyny Analogi lizyny są skuteczne w zmniejszaniu utraty krwi podczas i po operacji, i wydają się być wolne od poważnych działań niepożądanych. --- Wstęp: Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) są stosowane w celu zmniejszenia bólu zapalnego i obrzęku u pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit (IBD). bólu i obrzęku u pacjentów z nieswoistym zapaleniem jelit (IBD) z objawami reumatologicznymi. objawami reumatologicznymi. Podczas gdy leki te skutecznie zmniejszają ból mięśniowo-szkieletowy i sztywność, ich długotrwałe stosowanie jest ograniczone przez działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego. (GI) działania niepożądane (AE) i zaostrzenie choroby. Alternatywą dla NLPZ, selektywne inhibitory cyklooksygenazy 2 (COX-2) zostały opracowane w celu poprawy bezpieczeństwa i tolerancji przez przewód pokarmowy. bezpieczeństwa i tolerancji ze strony przewodu pokarmowego. Inhibitory COX-2 obejmują leki takie jak celekoksyb, rofekoksyb, waldekoksyb, etorykoksyb i lumirakoksyb. Rofekoksyb i waldekoksyb zostały wycofane z rynku na całym świecie z powodu obaw dotyczących bezpieczeństwa (przede wszystkim bezpieczeństwa (przede wszystkim ze względu na niepożądane zdarzenia sercowo-naczyniowe), a lumirakoksyb został wycofany w wielu krajach z powodu toksyczności dla wątroby. Jednakże celekoksyb i etorykoksyb są nadal dostępne do stosowania w wielu krajach. W kilku badaniach czy inhibitory COX-2 mogą być bezpiecznie stosowane w leczeniu objawów reumatologicznych. reumatologicznych objawów IBD z niespójnymi wynikami. Niektórzy badacze zgłaszają akceptowalne profile bezpieczeństwa związane z tymi lekami podczas gdy inni stwierdzili, że inhibitory COX-2 wiążą się z wysokim odsetkiem zaostrzeń choroby. zaostrzeń choroby. CELE: Celem niniejszego przeglądu systematycznego była ocena tolerancji i bezpieczeństwa inhibitorów COX-2 stosowanych w leczeniu reumatologicznych objawów reumatologicznych objawów IBD. METODY WYSZUKIWANIA: Przeszukaliśmy następujące bazy danych od początku do 19 września 2013 roku września 2013 roku: PubMed, EMBASE, MEDLINE i CENTRAL. Wyszukiwanie nie było ograniczone językiem. Dodatkowe badania zostały zidentyfikowane poprzez ręczne przeszukiwanie list referencyjnych odpowiednich artykułów i postępowań konferencyjnych oraz poprzez korespondencję z ekspertami i firmami farmaceutycznymi. KRYTERIA SELEKCJI: Do badania włączono randomizowane badania kontrolowane (RCT), w których porównywano inhibitory COX-2 z placebo. Uczestnikami byli dorośli z nieswoistym zapaleniem jelit z objawami reumatologicznymi trwającymi co najmniej dwa tygodnie. tygodni. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Dwóch autorów niezależnie oceniło kwalifikowalność badań kwalifikowalność do badania i wyodrębniło dane. Jakość metodologiczną oceniono przy użyciu narzędzia Cochrane. Podstawową miarą wyniku był odsetek pacjentów z zaostrzeniem choroby zgodnie z definicją zawartą w badaniach. Drugorzędowe wyniki obejmowały działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, toksyczność nerkową, zdarzenia sercowo-naczyniowe i zakrzepowe. zdarzenia zakrzepowe. Dane analizowano na podstawie zamiaru leczenia, gdzie pacjentów z brakującymi wynikami końcowymi przyjęto, że wystąpiło u nich zaostrzenie IBD. IBD. Obliczono współczynnik ryzyka (RR) i odpowiadający mu 95% przedział ufności (95% CI) dla wyników dychotomicznych. Ogólna jakość dowodów została oceniono przy użyciu kryteriów GRADE. GŁÓWNE WYNIKI: Nie było RCT, które oceniałyby tolerancję lub bezpieczeństwo wycofanych inhibitorów COX-2. wycofanych inhibitorów COX-2: rofekoksybu, waldekoksybu lub lumirakoksybu. Dwa RCT (n = 381 pacjentów z IBD z objawami reumatologicznymi) zostały uwzględnione w przeglądzie. przeglądu. W jednym badaniu (n = 159) porównywano etorykoksyb (w dawce od 60 do 120 mg/dobę) z placebo u pacjentów z pacjentów z IBD ze spokojnym lub aktywnym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub chorobą Leśniowskiego-Crohna. W drugim badaniu (n = 222) porównywano celekoksyb (200 mg dwa razy na dobę) z placebo u pacjentów ze pacjentów ze spokojnym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Oba badania oceniono jako obarczone niskie ryzyko błędu systematycznego. Dwa włączone badania nie zostały połączone do metaanalizy z powodu ze względu na różnice w populacjach pacjentów i czasie trwania leczenia. Nie stwierdzono statystycznie istotnej różnicy w zaostrzeniu IBD między etorykoksybem a placebo. i placebo. Po 12 tygodniach leczenia wskaźnik zaostrzeń IBD wynosił 17% (14/82) w grupie etorykoksybu w porównaniu do 19% (15/77) w grupie placebo (RR 0,88, 95% CI 0,45 do 1,69). Analiza GRADE wykazała, że ogólna jakość dowodów potwierdzających ten wynik była niska ze względu na bardzo skąpe dane (29 zdarzeń). zdarzeń). Nie stwierdzono statystycznie istotnej różnicy w zaostrzeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego między celekoksybem a placebo. Po dwóch tygodniach leczenia 4% (5/112) pacjentów leczonych celekoksybem doświadczyło zaostrzenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego w porównaniu z 6% (7/112) pacjentów leczonych placebo. w porównaniu do 6% (7/110) pacjentów w grupie placebo (RR 0,70, 95% CI 0,23 do 2,14). Analiza GRADE wykazała, że ogólna jakość dowodów dowodów potwierdzających ten wynik była niska ze względu na bardzo skąpe dane (12 zdarzeń). W badaniu porównującym etorykoksyb z placebo udokumentowano, ale nie zgłoszono zdarzeń niepożądanych. Odsetek pacjentów, u których wystąpiły AE, był podobny w grupach celekoksybu i placebo (21% i 17%). placebo (odpowiednio 21% i 17%, P > 0,20). Żaden z pacjentów w obu grupach zmarł ani nie doświadczył poważnych zdarzeń niepożądanych. Jedenaście procent pacjentów w grupach w grupach celekoksybu i placebo doświadczyło zdarzeń niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego (RR 0,97, 95% CI 0,46 do 2.07). Analiza GRADE wykazała, że ogólna jakość dowodów potwierdzających ten wynik była niska ze względu na bardzo skąpe dane (24 zdarzenia). AE przewodu pokarmowego doprowadziły do przedwczesnego wycofania się z badania u 3% pacjentów w grupach celekoksybu i placebo. placebo. Zdarzenia niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmowały zwiększoną częstotliwość oddawania stolca, krwawienie z odbytnicy krwawienie z odbytu i stan zapalny błony śluzowej. U żadnego z pacjentów nie wystąpiły sercowo-naczyniowych. Nie odnotowano toksyczności nerkowej ani zakrzepowych zdarzeń niepożądanych. WNIOSKI AUTORÓW: Wyniki dotyczące zaostrzenia choroby i zdarzeń niepożądanych pomiędzy inhibitorami COX-2 celekoksybem i etorykoksybem a placebo były niepewne. W związku z tym nie ostatecznych wniosków dotyczących tolerancji i bezpieczeństwa krótkoterminowego stosowania celekoksybu i etorykoksybu u pacjentów z IBD. Dwa badania sugerują, że celekoksyb i etorykoksyb nie nasilają objawów IBD. objawów IBD. Należy jednak zauważyć, że oba badania miały stosunkowo niewielką próby i krótki okres obserwacji. Klinicyści muszą nadal rozważać ryzyko i korzyści związane z tymi lekami podczas leczenia pacjentów z IBD z objawami reumatologicznymi. reumatologicznymi w celu uniknięcia zaostrzenia choroby i innych działań niepożądanych. działań niepożądanych. Konieczne są dalsze badania RCT w celu określenia tolerancji i bezpieczeństwa bezpieczeństwa celekoksybu i etorykoksybu u tych pacjentów. --- Powszechnie dostępny bez recepty (OTC) nieopioidowy lek przeciwkaszlowy, klobutynol, został niedawno niedawno wycofany z rynku ze względu na jego potencjał do wywoływania arytmii serca poprzez blokadę kanału potasowego kodowanego przez ludzki receptor kodowanego przez ludzki gen związany z eter-à-go-go (hERG). W tym badaniu zbadaliśmy wpływ wielu związków przeciwkaszlowych na prąd kanału jonowego hERG przy użyciu i porównaliśmy ich działanie z działaniem klobutynolu. Związki klobutynol, pentoksyverina, dekstrometorfan i kodeina hamowały prąd zewnętrzny w transfekowanych komórkach hERG z półmaksymalnym stężeniem hamowania (IC50) wynoszącymi odpowiednio 1,9 mikroM, 3,0 mikroM, 5,1 mikroM i 97 mikroM, odpowiednio. W przypadku teobrominy nie stwierdzono znaczącego wpływu na prąd hERG w stężeniu do 100 mikroM. stężeniu do 100 mikroM. Marginesy bezpieczeństwa między efektami na prąd kanału jonowego hERG a ich obliczonym maksymalnym wolnym stężeniem terapeutycznym w osoczu. terapeutycznego stężenia w osoczu. Wyniki te porównano w celu oceny potencjalnego ryzyka wywoływania przez związki arytmii typu torsade de pointes. arytmii typu torsade de pointes. --- Nagła śmierć jako efekt uboczny działania leków nieantyarytmicznych jest głównym bezpieczeństwa farmakologicznego, przed którym stoi przemysł farmaceutyczny i organy regulacyjne ds. zdrowia. zdrowia. Wiele leków zostało wycofanych z rynku w ostatnich latach z powodu w ostatnich latach z powodu toksyczności sercowo-naczyniowej związanej z niepożądaną blokadą kanału potasowego kanału potasowego hERG. Wykazano, że farmaceutyki o bardzo zróżnicowanej strukturze wykazano, że wchodzą w interakcje z hERG. Zdefiniowanie cech molekularnych, które nadają hERG stały się zatem przedmiotem znacznych wysiłków w zakresie modelowania obliczeniowego i statystycznego. i modelowania statystycznego. Niektóre z tych podejść mają na celu przede wszystkim odfiltrowanie potencjalnych blokerów hERG w kontekście wirtualnych bibliotek, podczas gdy inne obejmują zrozumienie zależności struktura-aktywność interakcje hERG-lek. Zdolność modeli do tworzenia hipotez strukturalnych strukturalnych, które mogą być testowane przez zespoły projektowe, stała się kluczowym warunkiem wstępnym napędzającym ich przyjęcie w całej organizacji. --- Otyłość jest poważnym problemem zdrowotnym na całym świecie. Chociaż dieta i aktywność fizyczna mają kluczowe znaczenie w leczeniu otyłości, długoterminowy wskaźnik skuteczności jest niski. Dlatego leki przeciw otyłości cieszą się dużym zainteresowaniem, zwłaszcza gdy modyfikacja stylu życia zawiodła. modyfikacja stylu życia zawiodła. Ponieważ otyłość nie jest chorobą bezpośrednio zagrażającą życiu zagrażającą życiu, leki te muszą być bezpieczne. Leki przeciw otyłości, które zostały opracowane do tej pory mają ograniczoną skuteczność i znaczne działania niepożądane wpływające na tolerancję i bezpieczeństwo. Dlatego większość leków przeciw otyłości została wycofana. Fenfluramina i deksfenfluramina zostały wycofane z powodu potencjalnego uszkodzenia zastawek serca. potencjalne uszkodzenie zastawek serca. Sibutramina była związana ze wzrostem poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych w badaniu Sibutramine Cardiovascular Outcomes (SCOUT) i została wycofana z rynku w 2010 roku. Rymonabant został wycofany z powodu znaczących psychiatrycznych działań niepożądanych. Orlistat został zatwierdzony w Europie i Stanach Zjednoczonych do długotrwałego leczenia otyłości, ale wielu pacjentów nie toleruje jego skutków ubocznych ze strony przewodu pokarmowego. Phentermine i i dietylopropion mogą być stosowane tylko przez okres krótszy niż 12 tygodni, ponieważ długoterminowe bezpieczeństwo tych leków jest nieznane. Efedryna i kofeina są substancjami naturalnymi ale ich wpływ na redukcję masy ciała jest niewielki. W rezultacie istnieje ogromne niezaspokojone zapotrzebowanie na skuteczne i bezpieczne leki przeciw otyłości. Ostatnio lorkaseryna i topiramat plus phentermine zostały zatwierdzone do leczenia otyłości, ale ale brakuje długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa.
Lista leków wycofanych z rynku z powodu niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych.
Na przestrzeni lat wiele różnych leków zostało wycofanych z powodu kardiotoksyczności. Leki takie jak Clobutinol, które wywołują zaburzenia rytmu serca poprzez blokadę kanału potasowego kodowanego przez kanał hERG, sibutramina na odchudzanie i inhibitory Cox2, Rofecoxib i Valdecoxib zostały wycofane z rynku.