WPROWADZENIE: Dysfunkcja synaptyczna i degeneracja są centralnymi zdarzeniami w patofizjologii choroby Alzheimera (AD). patofizjologii choroby Alzheimera (AD), które, jak się uważa, występują na wczesnym etapie rozwoju choroby. progresji choroby. Patologię synaptyczną można badać poprzez badanie biomarkerów białkowych biomarkerów specyficznych dla różnych elementów synaptycznych. Niedawno wykazaliśmy, że białko dendrytyczne neurogranina (Ng), w tym endogenny peptyd Ng 48 do 76 (Ng48-76), jest znacznie zwiększone w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF) w AD i że Ng48-76 jest dominującym peptydem w ludzkiej tkance mózgowej. Celem tego badania było scharakteryzowanie Ng w osoczu i płynie mózgowo-rdzeniowym za pomocą spektrometrii mas i zbadanie wydajności Ng w osoczu jako biomarkera AD. METODY: Sparowane próbki osocza i płynu mózgowo-rdzeniowego od pacjentów z AD (n = 25) i zdrowe kontrole (n = 20) analizowano równolegle przy użyciu testu immunologicznego opracowanego we własnym zakresie na platformie Meso Scale Discovery i hybrydowej immunoaffinity-mass spectrometry (HI-MS). Drugi materiał osocza od pacjentów z AD (n = 13) i zdrowych kontroli (n = 17) był również analizowany za pomocą HI-MS. Do identyfikacji endogennych peptydów Ng w osoczu wykorzystano spektrometrię mas o wysokiej rozdzielczości. peptydów Ng w osoczu. WYNIKI: Ng w ludzkim osoczu występuje jako kilka endogennych peptydów. Spośród 16 zidentyfikowanych endogennych peptydów Ng, siedem było unikalnych dla osocza i nie było wykrywalne w płynie mózgowo-rdzeniowym. Jednak Ng48-76 nie był obecny w osoczu. CSF Ng był znacznie zwiększony w AD w porównaniu z grupą kontrolną (P < 0,0001), podczas gdy poziomy Ng w osoczu były podobne między grupami w obu badaniach. Poziomy Ng w osoczu i CSF Ng nie wykazywały korelacji. CSF Ng był stabilny podczas przechowywania w temperaturze -20 ° C przez do 2 dni i nie wykryto wytwarzania peptydów de novo. WNIOSKI: Po raz pierwszy, zgodnie z naszą wiedzą, zidentyfikowaliśmy kilka endogennych peptydów Ng w ludzkim osoczu. Zgodnie z wcześniejszymi badaniami wykazać, że Ng w płynie mózgowo-rdzeniowym jest znacznie zwiększone w AD w porównaniu ze zdrowymi zdrowymi. Pochodzenie Ng w osoczu i jego możliwe zastosowanie jako biomarkera wymaga dalszych badań. być dalej badane. Wyniki sugerują, że CSF Ng, w szczególności Ng48-76, może odzwierciedlać procesy neurodegeneracyjne w mózgu, wskazując na rolę Ng jako potencjalnego nowego biomarkera klinicznego dla funkcji synaptycznej w AD. --- Wieloczynnikowe przyczyny wpływające na ryzyko rozwoju sporadycznych postaci choroby Alzheimera (AD) pozostają do tej pory słabo poznane. Badania epidemiologiczne u ludzi i badania na gryzoniach sugerują, że niedoczynność tarczycy może mieć uczestniczyć w etiologii choroby Alzheimera. Niedawno donieśliśmy, że niedoczynność tarczycy niedoczynność tarczycy u szczurów sprzyja produkcji peptydu β-amyloidowego w hipokampie. Tutaj, stosując ten sam model niedoczynności tarczycy z cząsteczką przeciwtarczycową propythiouracyl (PTU), dalej badaliśmy cechy związane z AD, dysfunkcje mechanizmy sygnalizacji komórkowej oraz zależne od hipokampa uczenie się i pamięć. In vivo MRI ujawniło postępujący spadek objętości mózgu szczurów leczonych PTU. W hipokampie, niedoczynność tarczycy spowodowała hiperfosforylację tau i wzrost kilku cytokin prozapalnych. Modyfikacje te były związane z upośledzoną pamięcią przestrzenną i zmniejszoną ekspresją hipokampa cząsteczek sygnałowych ważnych dla plastyczności synaptycznej i pamięci, w tym neurogranina, CaMKII, ERK, GSK3β, CREB i ekspresja czynnika transkrypcyjnego EGR1/Zif268. czynnika transkrypcyjnego EGR1/Zif268. Dane te wzmacniają pogląd, że niedoczynność tarczycy stanowi ważny czynnik wpływający na ryzyko rozwoju sporadycznych postaci AD. AD. --- Patologia synaptyczna występuje na wczesnym etapie rozwoju choroby Alzheimera (AD), a biomarkery uszkodzenia synaptycznego w płynie mózgowo-rdzeniowym mogą być zmienione na wczesnym etapie procesu chorobowego. procesu chorobowego. W niniejszym badaniu zbadaliśmy poziomy płynu mózgowo-rdzeniowego białka postsynaptycznego neurograniny u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi (MCI) lub AD i osób z grupy kontrolnej. Niski poziom neurograniny w płynie mózgowo-rdzeniowym wymagał wzbogacenia przez immunoprecypitację przed spektrometrią masową identyfikacją i półilościową analizą immunoblot. Względna ilościowa ujawniła znaczny wzrost neurograniny w grupie AD w porównaniu z grupą kontrolną, podczas gdy grupa MCI nie różniła się statystycznie od ani od grupy kontrolnej, ani od grupy AD. Stężenia biomarkerów AD T-tau, P-tau(181) i Aβ(42) były znacząco zmienione w grupach kontrolnych i MCI w porównaniu z grupą AD, ale nie stwierdzono istotnych różnic między grupą grupą MCI a grupą kontrolną dla tych trzech biomarkerów. Niemniej jednak trend w kierunku wzrostu poziomów neurograniny, T-tau i P-tau(181) w płynie mózgowo-rdzeniowym z MCI. płynie mózgowo-rdzeniowym pacjentów z MCI w porównaniu z grupą kontrolną. Podwyższone poziomy neurograniny w grupach MCI i AD może odzwierciedlać degenerację synaptyczną. Wyniki te razem sugerują, że neurogranina w płynie mózgowo-rdzeniowym może być cenna wraz z ustalonymi biomarkerami AD we wczesnej diagnozie AD i gwarantuje dalsze badania w celu określenia wartości diagnostycznej neurograniny. neurograniny.
Jaka jest rola neurograniny u pacjentów z chorobą Alzheimera?
Białko dendrytyczne neurogranina jest znacznie zwiększone w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z chorobą Alzheimera.  Neurogranina może odzwierciedlać procesy neurodegeneracyjne w mózgu, wskazując na rolę neurograniny jako potencjalnego nowego biomarkera klinicznego degeneracji synaptycznej w chorobie Alzheimera.
Neurogranina jest ważna dla plastyczności synaptycznej i pamięci.