Choroba móżdżku wpływa na wiele ruchów, w tym ruchy mowy. mowy. Dyzartria ataktyczna, zaburzenie mowy, które zwykle towarzyszy chorobie móżdżku chorobie móżdżku, badano metodami akustycznymi. Osoby kontrolne i osoby z dyzartrią ataktyczną były nagrywane podczas wykonywania szeregu zadań zadań mówienia, w tym ciągłej fonacji samogłosek, powtarzania sylab, monosylabicznych słów (test zrozumiałości), recytacji zdań i konwersacji. rozmowę. Dane akustyczne uzyskane z próbek mowy potwierdziły hipotezę hipotezę, że dysregulacja czasowa jest głównym składnikiem zaburzenia mowy. zaburzenia mowy. Dane pokazują również, że charakter zaburzenia różni się w zależności od zadania mowy. zadania mówienia. Wynik ten zgadza się z obserwacjami dotyczącymi innych układów ruchowych u osób z chorobą móżdżku i może być dowodem na dysocjację upośledzeń. zaburzeń. Przedstawiono sugestie dotyczące wyboru miar dla danego zadania i roli móżdżku. zadania i roli móżdżku w regulacji mówienia. --- Wstęp: Dysprozodia jest powszechną cechą u osób mówiących z hipokinetyczną dyzartrią. dyzartrią. Jednak prozodia mowy różni się w zależności od różnych typów materiałów materiałów. Rodzi to pytanie, jaki jest najbardziej odpowiedni materiał do oceny dysprozodii. materiał mowy do oceny dysprozodii. CELE: Scharakteryzowanie zaburzeń prozodycznych u osób mówiących po kantońsku z z dyzartrią hipokinetyczną związaną z chorobą Parkinsona oraz określenie wpływu wpływu różnych rodzajów bodźców mowy na percepcyjną ocenę prozodii. METODY I PROCEDURY: Zebrano dane dotyczące mowy w postaci czytania zdań, fragmentów czytanie i monolog zostały zebrane od dziesięciu mówców kantońskich z z chorobą Parkinsona. Analizę percepcyjną przeprowadzono na dziesięciu parametrach prozodycznych w celu oceny pięciu wymiarów prozodii, w oparciu o teoretyczne ramy teoretycznych: wysokość, głośność, czas trwania, jakość głosu i stopień redukcji. WYNIKI: Wyniki wykazały, że najbardziej dotkniętymi parametrami prozodycznymi były parametry prozodyczne to monopitch, szorstki głos i monoloudness, a następnie breathy głos i wydłużony interwał. Odnotowano różnice między mówcami z łagodną i umiarkowaną dysprozodią. Nie stwierdzono statystycznie istotnych różnic między trzema rodzajami bodźców. Jednak analiza jakościowa ujawniła zauważalne różnice między trzema bodźcami u dwóch mówców. WNIOSKI I IMPLIKACJE: Profil prozodyczny osób mówiących po kantońsku z dyzartrią z dyzartrią hipokinetyczną jest podobny do profilu innych języków (np. angielskiego), angielski). Zaangażowanie dwóch nowych wymiarów w definicję prozodii (jakość głosu i stopień redukcji) zapewnia dodatkowy wgląd w w różnicowaniu pacjentów z łagodną i umiarkowaną dyzartrią. Dalsze w klinicznej ocenie prozodii mowy u mówców z dyzartrią. w ocenie klinicznej prozodii mowy u osób z dyzartrią, ponieważ nie stwierdzono, aby pojedyncze zadanie nie reprezentuje wyników pacjenta we wszystkich okolicznościach. --- Analiza percepcyjna nie jest wystarczająca do zidentyfikowania konkretnych typów dyzartrii. typów dyzartrii. Aby poprawić rozróżnianie typów dyzartrii, opracowaliśmy standaryzowaną ocenę różnych funkcji kontrolujących motorykę mowy. motorykę mowy. Zostało to zastosowane u 90 pacjentów cierpiących na dyzartrię hipokinetyczną, spastyczną lub ataktyczną oraz 15 osób z grupy kontrolnej. Analiza dyskryminacyjna wykazała, że 71,4 p. 100 przypadków zostało poprawnie sklasyfikowanych. Model ten został zwalidowany w nowej grupie 21 pacjentów i wykazał, że mniej poważni pacjenci z dyzartrią dyzartryczni pacjenci z parkinsonizmem byli trudni do odróżnienia od osób z grupy kontrolnej. od osób z grupy kontrolnej. Analiza dyskryminacyjna została następnie zastosowana u 20 pacjentów z nietypowym parkinsonizmem. nietypowym parkinsonizmem. Siedmiu pacjentów z postępującym porażeniem nadjądrowym uznano za hipokinetyczną dyzartrię. 6 pacjentów z zanikiem wieloukładowym i 7 ze zwyrodnieniem korowo-podstawnym zostało zaklasyfikowanych do 3 typów dyzartrii. My sugerujemy, że ocena mowy motorycznej może przyczynić się do diagnozy różnicowej w grupach pacjentów cierpiących na nietypowy parkinsonizm. --- Dzieci z klasyczną galaktozemią są narażone na motoryczne zaburzenia mowy wynikające z zakłóceń w planowaniu i programowaniu motorycznym (dziecięca apraksja mowy lub CAS) lub wykonania motorycznego (dyzartria). W niniejszym badaniu z udziałem 33 dzieci z klasyczną galaktozemią, u 21% zdiagnozowano CAS, u 3% dyzartrię ataktyczną, a u 3% dyzartrię mieszaną. dyzartrię, a u 3% mieszaną CAS-dysartrię. Zaburzenia głosu spowodowane niewydolnością krtani były powszechne u dzieci z dyzartrią i współwystępowały z CAS. Większość (58%) dzieci z klasyczną galaktozemią miała zmniejszone wsparcie oddechowo-fonacyjne dla mowy, a 33% miało zaburzoną jakość głosu, która wskazywała na co wskazywało na dysfunkcję móżdżku. Troje dzieci, dwoje ze zdiagnozowaną z CAS i jedno, u którego nie zdiagnozowano motorycznych zaburzeń mowy, miało drżenie głosu. Omówiono leczenie dysfunkcji głosu w neurogennych zaburzeniach mowy. --- Wstęp: Klasyfikacja typów dyzartrii obejmuje dyzartrię wiotką, spastyczną, ataktyczną, hipo- i hiperkinetyczną oraz dyzartrię mieszaną. Badanie to koncentrowało się na neurologów do klinicznej identyfikacji prawidłowego typu dyzartrii u pacjentów neurologicznych. pacjentów neurologicznych. METODY: Do badania włączono 18 pacjentów z dyzartrią i 4 zdrowe osoby z grupy kontrolnej. w badaniu. Złotym standardem dla typu dyzartrii była podstawowa choroba neurologiczna. choroba neurologiczna. Wykonano nagrania standardowego fragmentu do czytania i swobodnej mowy. i swobodnej mowy. Oceniającymi byli neurolodzy, rezydenci neurologii i logopedzi. logopedzi, których wyniki porównano. WYNIKI: Neurolodzy prawidłowo zidentyfikowali 40 proc. nagrań, rezydenci 41 proc, a logopedzi 37%. Zgodność międzyliniowa była dobra we wszystkich 3 grupach; zgoda intrarater była sprawiedliwa do umiarkowanej. WNIOSKI: Badanie to sugeruje, że neurolodzy powinni być świadomi niewiarygodności identyfikacji typu dyzartrii bez użycia dodatkowych dodatkowych zwalidowanych instrumentów lub skal oceny w warunkach klinicznych. --- TŁO I CELE: Dysartria wpływa na domeny językowe, takie jak oddychanie, fonacja, artykulacja, rezonans i prozodia z powodu uszkodzeń górnego neuronu ruchowego, dolnego neuronu ruchowego, neuronu neuronu ruchowego, uszkodzenia móżdżku lub układu pozapiramidowego. Chociaż bengalski jest jednym z głównych języków na świecie, dyzartryczna mowa bengalska nie została poddana analizie neurolingwistycznej. poddana analizie neurolingwistycznej. Podjęliśmy próbę takiej analizy w celu celu zidentyfikowania defektów mowy u rodzimych użytkowników języka bengalskiego w różnych typów dyzartrii występujących w zaburzeniach neurologicznych. ZAŁOŻENIA I PROJEKT: Przekrojowe badanie obserwacyjne przeprowadzono z udziałem 66 osób z dyzartrią, głównie z zaburzeniami neurologicznymi. osób z dyzartrią, głównie mężczyzn w średnim wieku, uczęszczających do Neuromedicine OPD w trzeciorzędowym szpitalu klinicznym w Kalkucie. MATERIAŁY I METODY: Po przeprowadzeniu badania neurologicznego, zastosowano instrument obejmujący powszechnie używane bengalskie słowa i blok tekstowy obejmujący wszystkie bengalskie samogłoski i spółgłoski. spółgłoski zostały wykorzystane do przeprowadzenia analizy percepcyjnej mowy dyzartrycznej. Z nagranej mowy oceniono 24 parametry odnoszące się do pięciu domen językowych. językowych. Do analizy wykorzystano analizę wariancji Kruskala-Wallisa, test Chi-kwadrat i dokładny test Fishera. Fishera. WYNIKI: Typami dyzartrii były: spastyczna (15 osób), wiotka (10), mieszana (12), hipokinetyczna (12), hiperkinetyczna (9) i ataktyczna (8). Spośród 24 ocenianych parametrów ocenianych parametrów, 15 występowało w jednym lub więcej typach z częstością występowania wynoszącą co najmniej 25%. co najmniej 25%. Niedokładna spółgłoska była najczęściej występującym defektem w większości dyzartrii. dyzartrii. Zidentyfikowano spektrum wad w każdym typie. Niektóre parametry były w stanie rozróżnić typy. WNIOSKI: Ta analiza percepcyjna określiła wady językowe, które prawdopodobnie występujące w dyzartrycznej mowie bengalskiej w zaburzeniach neurologicznych. Zniekształcenia mowy można opisać i rozróżnić za pomocą ograniczonej liczby parametrów. parametrów. Może to mieć znaczenie dla logopedy i neurologa w planowaniu rehabilitacji i dalszego postępowania. planowania rehabilitacji i dalszego postępowania.
Jakie są główne rodzaje dyzartrii, czyli motorycznego zaburzenia mowy?
Dyzartria jest motorycznym zaburzeniem mowy, które można sklasyfikować zgodnie z podstawową neuropatologią i wiąże się z zaburzeniami oddychania, funkcji krtani, kierunku przepływu powietrza i artykulacji, co skutkuje trudnościami w jakości i zrozumiałości mowy. Istnieje sześć głównych typów dyzartrii: "dyzartria wiotka" związana z upośledzeniem dolnych neuronów ruchowych, "dyzartria spastyczna" związana z uszkodzeniem górnych neuronów ruchowych połączonych z obszarami ruchowymi kory mózgowej, "dyzartria ataktyczna" spowodowana głównie dysfunkcją móżdżku oraz "dyzartria hiperkinetyczna" i "dyzartria hipokinetyczna", które są związane z zaburzeniami układu pozapiramidowego. Szósta jest ogólnie określana jako "dyzartria mieszana" i jest związana z uszkodzeniem w więcej niż jednym obszarze, co skutkuje cechami mowy z co najmniej dwóch grup.