CELE: Zbadanie wpływu terapii obniżającej stężenie lipidów za pomocą różnych środków na funkcję mikronaczyniową skóry u pacjentów z dysglikemią i chorobą wieńcową (CAD). chorobą wieńcową (CAD). PROJEKT I USTAWIENIE: Trzydziestu sześciu pacjentów przydzielono losowo do grupy otrzymującej symwastatynę w dawce 80 mg dziennie (S80, n = 19) lub ezetymib 10 mg i symwastatynę 10 mg dziennie (E10/S10, n = 17) przez 6 tygodni. 17) przez 6 tygodni. Czynność mikronaczyniową skóry oceniano za pomocą laserowej fluksometrii dopplerowskiej (LDF). laser Doppler (LDF) w spoczynku, po okluzji tętnicy (szczytowy postokluzyjny LDF) oraz po miejscowym ogrzewaniu przedramienia (LDF ramienia) i stopy (LDF stopy). LDF). Parametry LDF i lipidy w surowicy oceniano na początku badania i po jego zakończeniu. WYNIKI: W okresie obserwacji stężenie cholesterolu LDL zmniejszyło się z 3,1 (2,7-3,5) do 1,6 (1,5-1,8) (mmol L(-1)) i 3,0 (2,4-3,9) do 1,3 (1,1-1,8) (mmol L(-1)) w grupach odpowiednio w grupach E10/S10 i S80. W całej badanej grupie (n = 32) parametry LDF znacząco wzrosły; postocclusive LDF z 22 (17-27) do 26 (21-32) jednostek perfuzji (PU) (P < 0,001), LDF stopy cieplnej z 61 (44-82) do 66 (45-83) PU (P < 0,001) i LDF ramienia z 60 (48-121) do 75 (54-125) PU (P < 0.01). Zmiany parametrów LDF nie różniły się między grupami E10/S10 i S80 i S80. WNIOSKI: Obniżenie stężenia lipidów poprawia funkcję mikronaczyniową u pacjentów z dysglikemią i CAD. Dane sugerują, że obniżenie stężenia lipidów per se jest bardziej ważniejsze niż plejotropowe działanie statyn. --- TŁO: Poprzednie badania wykazały, że intensywne obniżanie stężenia lipidów za pomocą rozuwastatyny powoduje regresję blaszek miażdżycowych. Istnieje jednak niewiele danych dotyczących profili lipidowych w czasie, tolerancji leku i skutków wcześniejszego stosowania leków obniżających stężenie lipidów u pacjentów leczonych rozuwastatyną. Dlatego zbadaliśmy te kwestie w subanalizie badania Coronary miażdżycy tętnic wieńcowych mierzącego wpływ rozuwastatyny przy użyciu ultrasonografii wewnątrznaczyniowej u japońskich pacjentów (Coronary Ultrasound in Japanese Subjects (COSMOS). METODY: Rozuwastatynę miareczkowano przez 76 tygodni w celu osiągnięcia stężenia LDL-C < 80 mg/dl u 213 japońskich pacjentów z dyslipidemią. 213 japońskich pacjentów z dyslipidemią i CAD. Wizyty w klinice były zaplanowane co 4 tygodnie podczas 76-tygodniowego okresu badania. Zmiany w czasie parametrów lipidowych parametrów lipidowych, zmiany tych parametrów w zależności od wcześniejszej terapii obniżającej stężenie lipidów oraz w zależności od wyjściowych poziomów lipidów zostały ocenione w tej subanalizie. subanalizie. WYNIKI: Ogółem badanie ukończyło 126 pacjentów. Średnia dawka rozuwastatyny w ostatniej obserwacji wynosiła 16,9 mg (zakres, 2,5-20 mg). Rozuwastatyna znacząco zwiększała stężenie HDL-C, obniżała stężenie LDL-C i poprawiała stosunek LDL-C/HDL-C. LDL-C/HDL-C (wszystkie, P < 0,0001). Zwiększenie stężenia HDL-C w surowicy było znacznie większe u pacjentów z HDL-C < 40 mg/dl niż u pacjentów z HDL-C ≥ 40 mg/dl na początku badania (P = 0,0005). Szacowany współczynnik filtracji kłębuszkowej wzrósł znacząco o 2,84 ± 9,01 ml/min/1,73 m(2) (P < 0,0001). Spośród 166 zdarzeń niepożądanych u 74 pacjentów, 113 zdarzeń u 54 pacjentów stanowiły laboratoryjne wartości laboratoryjne wykraczające poza normalny zakres. WNIOSKI: Rozuwastatyna znacząco poprawiła profil lipidowy, przy akceptowalnym profilu bezpieczeństwa, przyczyniając się do akceptowalnym profilu bezpieczeństwa, przyczyniając się do regresji blaszki miażdżycowej u japońskich pacjentów z CAD. pacjentów z CAD. --- CEL: Zbadanie wpływu intensywnego obniżania stężenia lipidów za pomocą dużej dawki atorwastatyną na częstość występowania poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych w porównaniu z niską dawką atorwastatyny u pacjentów z chorobą wieńcową i cukrzycą typu 2 z i bez przewlekłej choroby nerek (CKD). PACJENCI I METODY: Po 8-tygodniowej otwartej terapii atorwastatyną (10 mg/d), 10 001 pacjentów z chorobą wieńcową zostało losowo przydzielonych do grupy otrzymywało podwójnie ślepą próbę leczenia atorwastatyną w dawce 80 mg/d lub 10 mg/d w okresie od 1 lipca 1998 r. do 31 grudnia 1999 r. Spośród 1501 pacjentów z cukrzycą, dane nerkowe były dostępne dla 1431. Pacjentów z CKD zdefiniowano jako mających wyjściowy szacowany współczynnik przesączania kłębuszkowego (eGFR) poniżej 60 ml/min na 1,73 m2, przy użyciu równania modyfikacji diety w chorobie nerek. WYNIKI: Po medianie obserwacji wynoszącej 4,8 roku, 95 (17,4%) z 546 pacjentów z cukrzycą i CKD doświadczyło poważnego incydentu sercowo-naczyniowego w porównaniu z 119 (13,4%) z 885 pacjentów z cukrzycą i prawidłowym eGFR (współczynnik ryzyka [HR], 1.32; 95% przedział ufności [CI], 1.32). przedział ufności [CI], 1,00-1,72; P<,05). W porównaniu z atorwastatyną w dawce 10 mg, atorwastatyna w dawce 80 mg atorwastatyny zmniejszało względne ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych o 35% u pacjentów pacjentów z cukrzycą i CKD (20,9% [57/273] vs 13,9% [38/273]; HR, 0,65; 95% CI, 0,43-0,98; P=,04) i o 10% u pacjentów z cukrzycą i prawidłowym eGFR (14,1% [62/441] vs 12,8% [57/444]; HR, 0,90; 95% CI, 0,63-1,29; P=,56). Bezwzględne bezwzględne zmniejszenie ryzyka u pacjentów z cukrzycą i CKD było znaczne, dając liczbę potrzebną do leczenia wynoszącą 14, aby zapobiec 1 poważnemu zdarzeniu sercowo-naczyniowemu w ciągu 4,8 roku. Obie terapie były dobrze tolerowane. WNIOSKI: Pacjenci z cukrzycą, stabilną chorobą wieńcową i łagodną do umiarkowaną CKD doświadczają znacznej redukcji zdarzeń sercowo-naczyniowych dzięki intensywnemu w przeciwieństwie do wcześniejszych obserwacji u pacjentów z cukrzycą i schyłkową niewydolnością nerek. i schyłkową niewydolnością nerek. REJESTRACJA BADANIA: identyfikator clinicaltrials.gov: NCT00327691. --- TŁO: Niedawno donieśliśmy o spadku liczby krążących mieloidalnych (m) i plazmacytoidalnych (p) komórek dendrytycznych (DC) u pacjentów z chorobą wieńcową. plazmacytoidalne (p) komórki dendrytyczne (DC) u pacjentów z chorobą wieńcową (CAD). W niniejszym badaniu określono również całkowitą liczbę DC we krwi i skupiono się na wpływ rozległości (choroba jednego lub trzech naczyń) i rodzaju (stabilna lub niestabilna) CAD oraz na funkcję komórek śródbłonka. METODY: Pacjenci poddawani diagnostycznej koronarografii zostali włączeni do czterech grup grupy: pacjenci kontrolni (nietypowy ból w klatce piersiowej, zwężenie <50%, n=15), stabilni stabilna jednonaczyniowa (n=15), stabilna trójnaczyniowa (n=15) i niestabilna jednonaczyniowa CAD (n=16). DC we krwi zostały zidentyfikowane jako linia (lin) i HLADR, a podtypy DC z antygenem DC krwi (BDCA)-1 dla mDC i BDCA-2 dla pDC. Dylatację zależną od przepływu (FMD) mierzono w tętnicy ramiennej. WYNIKI: Liczba całkowitych DCs, mDCs i pDCs we krwi zmniejszyła się u pacjentów z CAD w porównaniu z pacjentami z grupy kontrolnej, ale bez różnic między grupami CAD. Interleukina-6 i białko C-reaktywne o wysokiej czułości wykazywały odwrotny związek z mDC. odwrotny związek z mDC. FMD poniżej mediany badanej populacji, stosowanie beta-blokerów lub leków obniżających stężenie lipidów było związane ze zwiększonym mDC, podczas gdy pDC były podobne. Co ciekawe, wpływ leków i FMD był addytywny w stosunku do CAD. WNIOSEK: Badanie to wskazuje, że niższe DCs we krwi nie wynikają z przyjmowania leków lub dysfunkcji śródbłonka i są ogólnym efektem ogólnoustrojowym miażdżycy, a nie typem CAD (stabilna lub niestabilna) lub liczbą zwężonych tętnic wieńcowych. zwężonych tętnic wieńcowych. W świetle dyskretnych powiązań z cytokinami, z cytokinami, FMD, beta-blokerami i statynami, mDC i pDC wydają się zachowywać inaczej i mogą wpływać na stan zapalny podczas miażdżycy. wpływać na stan zapalny podczas miażdżycy na różne sposoby. --- Przewlekła choroba nerek (PChN) jest niezależnym czynnikiem ryzyka choroby wieńcowej (CAD). wieńcowej (CAD). Choroba wieńcowa jest główną przyczyną zachorowalności i śmiertelności u pacjentów z CKD. śmiertelności u pacjentów z PChN. Wyniki CAD są gorsze u pacjentów z CKD. CKD. Oprócz tradycyjnych czynników ryzyka, kilka czynników ryzyka związanych z mocznicą czynników ryzyka związanych z mocznicą, takich jak stan zapalny, stres oksydacyjny, dysfunkcja śródbłonka, zwapnienie tętnic wieńcowych, hiperhomocysteinemia i leki immunosupresyjne. zostały powiązane z przyspieszoną miażdżycą. Szereg biomarkerów związanych z mocznicą związanych z mocznicą jest identyfikowanych jako predyktory wyników kardiologicznych u pacjentów z CKD. Objawy Objawy CAD mogą nie być typowe u pacjentów z CKD. Zarówno echokardiografia echokardiografia i radionuklidowe obrazowanie perfuzji mięśnia sercowego mają umiarkowaną czułość i swoistość w wykrywaniu obturacyjnej CAD u pacjentów z CKD. Inwazyjna koronarografia niesie ze sobą ryzyko nefropatii kontrastowej u pacjentów z zaawansowaną CKD. z zaawansowaną CKD. Powinna być ona zarezerwowana dla pacjentów z wysokim ryzykiem CAD i tych, którzy odnieśliby korzyści z rewaskularyzacji. Zalecane przez wytyczne terapie są generalnie niedostatecznie wykorzystywane u pacjentów z niewydolnością nerek. Terapia medyczna powinna być uważana za początkową strategię w przypadku klinicznie stabilnej CAD. Efekty statyn u pacjentów z zaawansowaną CKD były neutralne pomimo działania obniżającego stężenie lipidów. W porównaniu z populacją bez CKD, przezskórna interwencja wieńcowa (PCI) (PCI) wiąże się z większą liczbą powikłań zabiegowych, restenozą i przyszłymi zdarzeniami sercowymi, nawet w erze stentów uwalniających leki u pacjentów z CKD. pacjentów z CKD. W porównaniu z PCI, pomostowanie tętnic wieńcowych (CABG) zmniejsza liczbę powtórnych rewaskularyzacji, ale wiąże się ze znaczną wiąże się ze znaczną chorobowością i śmiertelnością okołooperacyjną. Badanie przesiewowe w kierunku CAD jest ważną częścią przedoperacyjnej oceny kandydatów do przeszczepu nerki. --- CEL: Ocena skuteczności i bezpieczeństwa aferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) wykonywanej za pomocą indukowanego heparyną pozaustrojowego systemu wytrącania LDL (HELP) w leczeniu pacjentów z opornymi na leczenie homozygotycznymi (HMZ) lipoproteinami o niskiej gęstości (LDL). homozygotyczną (HMZ) i heterozygotyczną (HTZ) hipercholesterolemią rodzinną (FH). WSTĘP DO HIPERCHOLESTEROLEMII RODZINNEJ: Hipercholesterolemia rodzinna jest chorobą genetyczną genetycznym dziedziczonym autosomalnie dominująco, które jest powodowane przez kilka mutacji w genie receptora genie receptora LDL. Zmniejszona liczba lub brak funkcjonalnych receptorów LDL powoduje upośledzony klirens wątrobowy krążącej lipoproteiny o niskiej gęstości cholesterolu o niskiej gęstości (LDL-C), co skutkuje bardzo wysokim poziomem LDL-C we krwi. Rodzinna hipercholesterolemia charakteryzuje się nadmiarem LDL-C w ścięgnach i ścianach tętnic, wczesnym początkiem choroby miażdżycowej i przedwczesną śmiercią sercową. i przedwczesną śmiercią sercową. Hipercholesterolemia rodzinna występuje zarówno w postaci zarówno w postaci HTZ, jak i HMZ. Heterozygotyczna FH jest jednym z najczęstszych monogenowych zaburzeń metabolicznych w populacji ogólnej. zaburzeń metabolicznych w populacji ogólnej, występujących u około 1 na 500 osób. 500 osób. Niemniej jednak, HTZ FH jest w dużej mierze niezdiagnozowana, a dokładna diagnoza występuje tylko u około 15% pacjentów dotkniętych chorobą w Kanadzie. Szacuje się zatem, że szacuje się, że w Kanadzie jest około 3 800 zdiagnozowanych i 21 680 niezdiagnozowanych przypadków przypadków HTZ FH w Ontario. U pacjentów z HTZ FH połowa receptorów LDL nie działa prawidłowo lub jest nieobecna. nie działa prawidłowo lub jest nieobecna, co skutkuje stężeniem LDL-C w osoczu 2- do 3-krotnie wyższe niż prawidłowe (zakres 7-15 mmol/l lub 300-500 mg/dl). Większość pacjentów z HTZ FH nie jest diagnozowana aż do wieku średniego, kiedy u nich lub u jednego z ich rodzeństwa z objawową chorobą wieńcową (CAD). Bez leczenia obniżającego poziom lipidów 50% mężczyzn umiera przed 50. rokiem życia, a 25% kobiet umiera przed 60. rokiem życia z powodu mięśnia sercowego. w wieku 60 lat z powodu zawału mięśnia sercowego lub nagłej śmierci. W przeciwieństwie do postaci HTZ, HMZ FH występuje rzadko (1 przypadek na milion osób) i jest bardziej ciężka, z 6- do 8-krotnym wzrostem poziomu LDL-C w osoczu (zakres 15-25 mmol/l lub 500-1000 mg/dl). lub 500-1000 mg/dl). Pacjenci z homozygotyczną FH są zazwyczaj diagnozowani w okresie niemowlęcym, zwykle z powodu obecności złogów cholesterolu w skórze i ścięgnach. Główne powikłanie Głównym powikłaniem HMZ FH jest nadkomorowe zwężenie aorty, które jest spowodowane przez złogów cholesterolu na zastawce aortalnej i w aorcie wstępującej. Średnia długość życia Średnia długość życia osób dotkniętych tą chorobą wynosi od 23 do 25 lat. Szacuje się, że w Ontario szacuje się, że w Ontario występuje od 13 do 15 przypadków HMZ FH. Ekspert kliniczny z Ontario potwierdził, że do tej pory zidentyfikowano 9 pacjentów z HMZ FH. DIAGNOZA: Istnieją 2 zaakceptowane kliniczne kryteria diagnostyczne dla rozpoznania FH: kryteria Simon Broome FH Register z Wielkiej Brytanii oraz kryteria Dutch Lipid Network z Holandii. Dutch Lipid Network z Holandii. Kryteria uzupełniają poziom cholesterolu z wywiadem klinicznym, objawami fizycznymi i wywiadem rodzinnym. Metody przesiewowe oparte na mutacjach DNA pozwalają na postawienie ostatecznej diagnozy HTZ FH. FH. Jednak biorąc pod uwagę, że istnieje ponad 1000 zidentyfikowanych mutacji w genie receptora LDL i że wskaźniki wykrywalności obecnych technik są niskie, testy genetyczne stają się problematyczne w krajach o wysokiej heterogenności genetycznej, takich jak heterogeniczności genetycznej, takich jak Kanada. LECZENIE: Podstawowym celem leczenia zarówno HTZ, jak i HMZ FH jest obniżenie poziomu LDL-C w osoczu w celu zmniejszenia ryzyka rozwoju miażdżycy i CAD. i CAD. Pierwszą linią leczenia jest interwencja dietetyczna, jednak sama dieta rzadko wystarcza w leczeniu FH. rzadko jest wystarczająca do leczenia pacjentów z FH. Pacjenci są często często leczeni lekami obniżającymi stężenie lipidów, takimi jak żywice, fibraty, niacyna, statyny i leki leki hamujące wchłanianie cholesterolu (ezetymib). Większość pacjentów z HTZ FH wymaga kombinacji leków, aby osiągnąć lub zbliżyć się do docelowego poziomu cholesterolu. Niewielka liczba pacjentów z HTZ FH jest oporna na leczenie lub nie toleruje leków obniżających stężenie lipidów. Według ekspertów klinicznych, częstość występowania HTZ FH w Ontario wynosi od 1 do 5%. Przyjmując średnią 3%, szacuje się, że szacuje się, że w Ontario jest około 765 pacjentów z oporną na leczenie HTZ FH. Ontario, z czego 115 jest zdiagnozowanych, a 650 niezdiagnozowanych. Leczenie farmakologiczne jest mniej skuteczna u pacjentów z HMZ FH, ponieważ działanie większości leków leków obniżających poziom cholesterolu jest zależne od regulacji receptorów LDL, które są często nieobecne lub słabo funkcjonują u pacjentów z HMZ FH. Niektórzy pacjenci z HMZ FH mogą nadal odnosić korzyści z leczenia farmakologicznego, jednak rzadko zmniejsza to poziom LDL-C do poziomów docelowych. ISTNIEJĄCA TECHNOLOGIA: WYMIANA PLAZMY Możliwość obecnie dostępną w Ontario dla pacjentów z FH, którzy nie reagują na standardową dietę i leczenie farmakologiczne jest wymiana osocza (PE). Pacjenci są leczeni tą przez całe życie w odstępach tygodniowych lub dwutygodniowych z jednoczesnym leczeniem farmakologicznym. Wymiana osocza jest niespecyficzna i eliminuje praktycznie wszystkie białka osocza, takie jak białka osocza, takie jak albuminy, immunoglobuliny, czynniki krzepnięcia, czynniki fibrynolityczne i HDL-C, a także obniża stężenie LDL-C o około 50%. Krew jest pobierana od pacjenta, osocze jest izolowane, usuwane i zastępowane płynem zastępczym. płynem zastępczym. Płyn zastępczy i pozostałe składniki komórkowe krwi są następnie zwracane pacjentowi. są następnie zwracane pacjentowi. Głównym ograniczeniem PE jest jego niespecyficzność. Usunięcie HDL-C zapobiega skutecznemu remodelingowi naczyniowemu obszarów zwężonych przez miażdżycę. Ponadto występuje zwiększona podatność na infekcje, a konieczność wymiany płynu wiąże się z kosztami. płynu. Zdarzenia niepożądane mogą wystąpić w 12% zabiegów. INNE ALTERNATYWY: Alternatywy chirurgiczne dla pacjentów z FH obejmują przetokę portocaval, bypass jelita krętego i przeszczep wątroby. Są to jednak ryzykowne procedury i związane z wysokim wskaźnikiem zachorowalności. Wyniki terapii genowej nie są przekonujące. ANALIZOWANA TECHNOLOGIA: LDL APHERESIS Alternatywą dla PE jest LDL afereza LDL. W przeciwieństwie do PE, afereza LDL jest leczeniem selektywnym, które usuwa LDL-C i inne aterogenne lipoproteiny z krwi, jednocześnie minimalnie wpływając na inne składniki osocza, takie jak inne składniki osocza, takie jak HDL-C, całkowite białko surowicy, albuminy i immunoglobuliny. immunoglobuliny. Podobnie jak w przypadku PE, pacjenci z FH wymagają dożywotniej terapii aferezą LDL w odstępach tygodniowych/dwutygodniowych z jednoczesnym leczeniem farmakologicznym. ZEWNĄTRZUSTROJOWA PRECYPILACJA LDL INDUKOWANA HEPARYNĄ: Pozaustrojowa precypitacja LDL indukowana heparyną (HELP). LDL (HELP) jest jedną z najczęściej stosowanych metod aferezy LDL. LDL. Jest to ciągły system o zamkniętej pętli, który przetwarza krew pozaustrojowo. Działa w oparciu o zasadę, że przy niskim pH, LDL i LDL i lipoproteina (a) [Lp(a)] wiążą się z heparyną i fibrynogenem, tworząc osad, który jest następnie usuwany przez filtrację. który jest następnie usuwany przez filtrację. Ogólnie rzecz biorąc, całkowity czas trwania leczenia wynosi około 2 do 3 godzin. Wyniki wczesnych badań wskazują, że stężenie LDL-C jest zmniejszone o 65% do 70% bezpośrednio po leczeniu zarówno w przypadku HMZ i HTZ FH, a następnie szybko zaczyna rosnąć. Zazwyczaj pacjenci z HTZ FH są leczeni co 2 tygodnie, podczas gdy pacjenci z HMZ FH wymagają cotygodniowej terapii. Wywołane heparyną pozaustrojowe wytrącanie LDL również powoduje niewielkie przejściowe obniżenie stężenia HDL-C, jednak jego poziom zazwyczaj powraca do wartości wyjściowych w ciągu 2 dni. Po kilku miesiącach terapii odnotowano długotrwałe obniżenie stężenia LDL-C i wzrost stężenia HDL-C. HDL-C. Oprócz wpływu na stężenie cholesterolu w osoczu, HELP stężenie cholesterolu w osoczu, HELP obniża stężenie fibrynogenu w osoczu, czynnika ryzyka miażdżycy, oraz ryzyka miażdżycy i zmniejsza stężenie cząsteczek adhezji komórkowej, które odgrywają rolę we wczesnej aterogenezie. W porównaniu z PE, afereza HELP LDL nie ma większego wpływu na podstawowe białka osocza i nie wymaga nie wymaga stosowania płynów zastępczych, co zmniejsza podatność na infekcje. W jednym odnotowano, że zdarzenia niepożądane zostały udokumentowane w 2,9% zabiegów aferezy LDL przy użyciu systemu HELP w porównaniu z 12% przy użyciu PE. Według producenta producenta, pacjenci muszą ważyć co najmniej 30 kg, aby kwalifikować się do leczenia systemem HELP. HELP. STATUS REGULACYJNY: System H.E.L.P.® (B.Braun Medizintechnologie GmbH, Niemcy) jest licencjonowany przez Health Canada od grudnia 2000 r. jako urządzenie medyczne klasy 3 urządzenie medyczne klasy 3 (licencja nr 26023) do wykonywania aferezy LDL w celu ostrego usunięcia LDL z osocza 3 populacji pacjentów wysokiego ryzyka, u których dieta okazała się nieskuteczna, a maksymalne leczenie farmakologiczne nieskuteczna, a maksymalna terapia lekowa była nieskuteczna lub nietolerowana. tolerowana. Te 3 grupy pacjentów są następujące: Funkcjonalna hipercholesterolemia homozygoty z LDL-C >500 mg/dl (>13 mmol/l); funkcjonalni hipercholesterolemicy heterozygoty z LDL-C> 300 mg/dl (> 7,8 mmol / l); Funkcjonalne heterozygoty hipercholesterolemiczne heterozygoty z LDL-C >200 mg/dl (>5,2 mmol/l) i udokumentowaną CADŻaden inny system aferezy LDL nie jest obecnie licencjonowany. nie jest obecnie licencjonowany w Kanadzie. STRATEGIA PRZEGLĄDU: Medyczny Sekretariat Doradczy dokonał systematycznego przeglądu literaturę w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa aferezy LDL wykonywanej za pomocą systemu HELP w leczeniu pacjentów z oporną na leczenie HMZ i HTZ FH. Zastosowano standardową metodologię wyszukiwania w celu uzyskania międzynarodowych ocen technologii oceny technologii medycznych i anglojęzycznych artykułów z wybranych baz danych. baz danych. Podejście GRADE zostało wykorzystane do systematycznego i jednoznacznego oceniania oceny jakości dowodów i siły zaleceń. STRESZCZENIE USTALEŃ: Wyszukiwanie zidentyfikowało 398 artykułów opublikowanych od 1 stycznia 1998 do 30 maja 2007. 1 stycznia 1998 roku do 30 maja 2007 roku. Osiem badań spełniło kryteria włączenia. Pięć serii przypadków przypadków, 2 serie przypadków zagnieżdżone w badaniach porównawczych i jeden przegląd retrospektywny. retrospektywne zostały włączone do analizy. Ocena technologii medycznych przeprowadzona przez Alberta Heritage Foundation for Medical Research oraz przegląd przeprowadzony przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków. Duża zaobserwowano dużą niejednorodność między badaniami. Badania różniły się kryteriami włączenia kryteriów włączenia, podstawowej charakterystyki pacjentów i metodologii. Ogólnie rzecz biorąc, średni ostre względne obniżenie stężenia LDL-C po zastosowaniu aferezy HELP LDL wynosiło od 53 do 77%. Średnie ostre względne obniżenia wahały się w następujący sposób: cholesterol całkowity (TC) 47 do 64%, HDL-C +0. (ABSTRACT TRUNCATED) --- Wstęp: Wiele jednostek chorobowych, w tym choroba wieńcowa (CAD), wykazują nieprawidłowości w aktywności cholinesteraz. Ponieważ CAD jest charakteryzuje się wzrostem poziomu cholesterolu, pacjenci z tą chorobą są leczeni lekami obniżającymi poziom lipidów. W niniejszym badaniu podjęto próbę określenia jak statyna lub terapia skojarzona statyną i ezetymibem wpływa na aktywność cholinoesterazy. aktywność cholinoesterazy. METODY: Osocze i erytrocyty zostały wyizolowane z krwi obwodowej pacjentów z CAD (n=61) i osób zdrowych (n=63). Pacjenci zostali losowo przydzieleni do trzy grupy: 20 mg/dzień rozuwastatyny, 40 mg/dzień atorwastatyny i łącznie 10 mg/dzień atorwastatyny z 10 mg/dzień ezetymibu. Badano następujące parametry następujące parametry: aktywność acetylocholinoesterazy (AChE) i butyrylocholinoesterazy (BChE) oraz poziom lipidów. WYNIKI: U pacjentów z CAD wykazano znaczny wzrost aktywności AChE i BChE i BChE. Zaobserwowaliśmy wzrost poziomu lipoprotein o niskiej gęstości cholesterolu o niskiej gęstości (LDL) i trójglicerydów (TG) oraz spadek cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości. cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL). Po monoterapii atorwastatyną zaobserwowano zaobserwowano następujący spadek aktywności: 17% LDL, 43% cholesterolu całkowitego (ang. total cholesterol (TC), 33% AChE i 17% BChE. Następujący spadek aktywności zaobserwowano po monoterapii rosuwastatyną: 26% poziom LDL, 26% AChE i 18% BChE. BChE. Po leczeniu skojarzonym atorwastatyną i ezetymibem wystąpił następujący spadek aktywności aktywności: 27% poziomu LDL, 15% TC, 33% AChE i 20% BChE. WNIOSKI: Nasze wyniki sugerują, że intensywna terapia obniżająca stężenie lipidów ma korzystny wpływ na aktywność AChE i BChE oraz poziom lipidów. Połączenie atorwastatyna + ezetymib miały podobny wpływ na badane parametry jak monoterapia statyną. parametry jak monoterapia statyną. --- TŁO: Obniżenie poziomu lipidów za pomocą statyn zapobiega niekorzystnym zdarzeniom sercowym. Zarówno terapie obniżające poziom lipidów i przeciwutleniające mogą korzystnie wpływać na funkcję naczynioruchową a tym samym poprawić niedokrwienie. METODY I WYNIKI: W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu, 300 pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową, z dodatnim wynikiem testu wysiłkowego na bieżni, 48-godzinnym ambulatoryjnym EKG z > lub = 1 epizodem niedokrwienia i całkowitym cholesterolem na czczo od 180 do 250 mg/dl, zostało przydzielonych do rocznego leczenia intensywnymi dawkami atorwastatyną w celu obniżenia stężenia LDL do <80 mg/dl (n=96), intensywną atorwastatyną w celu obniżenia stężenia LDL do <80 mg/dl oraz witaminami antyoksydacyjnymi C (1000 mg/d) i E (800 mg/d) (n=101) lub dieta i niska dawka lowastatyny, w razie potrzeby, w celu zmniejszenia LDL do <130 mg/dl (n=103; grupa kontrolna). Punkty końcowe niedokrwienia, w tym ambulatoryjne monitorowanie EKG i test na bieżni wysiłkowej oraz ocenę śródbłonka za pomocą tętnicy ramiennej tętnicy ramiennej uzyskano na początku badania oraz po 6 i 12 miesiącach. Charakterystyka wyjściowa była podobna we wszystkich grupach. Poziom LDL zmniejszył się z około 153 mg/dl na początku badania w 2 grupach atorwastatyny do 83 mg/dl po 12 miesiącach (każde P<0,0001) i z 147 do 120 mg/dl w grupie kontrolnej (P<0,0001). w grupie kontrolnej (P<0,0001). Podczas ambulatoryjnego monitorowania EKG średnia liczba epizodów epizodów niedokrwiennych na 48 godzin zmniejszyła się o 31% do 61% w każdej grupie (każde P<0,001; P=0,15 między grupami), bez zmiany dziennej aktywności serca. Średni czas trwania niedokrwienia przez 48 godzin zmniejszył się o 26% do 62% w każdej grupie (każdy P<0,001; P=0,06 pomiędzy grupami). Średni czas trwania wysiłku do 1-mm obniżenia odcinka ST znacząco wzrósł w każdej grupie, ale całkowity czas trwania ćwiczeń i średnia suma maksymalnego obniżenia odcinka ST pozostały niezmienione. Częstość występowania dławicy piersiowej zmniejszyła się w każdej grupie. Nie stwierdzono dodatkowego wpływu suplementacji witaminami C i E na jakikolwiek wynik niedokrwienia. Badania dylatacji zależnej od przepływu nie wykazały znaczących zmian. zmian. WNIOSKI: Intensywne obniżanie stężenia lipidów za pomocą atorwastatyny do poziomu LDL 80 mg/dl, z witaminami antyoksydacyjnymi lub bez nich, nie zapewnia żadnych dalszych korzyści w zakresie niedokrwienia ambulatoryjnego, czasu wysiłku do wystąpienia niedokrwienia i częstości dławicy piersiowej niż niż umiarkowane obniżenie stężenia lipidów za pomocą diety i niskiej dawki lowastatyny do poziomu LDL <120 mg/dl. --- Erozja telomerów EPC (komórek progenitorowych śródbłonka) może być kluczowym czynnikiem w starzeniu się komórek śródbłonka. starzenia się komórek śródbłonka i jest wysoce zależna od komórkowych uszkodzeń oksydacyjnych. komórkowych. Celem niniejszego badania było zbadanie, czy LLT (terapia obniżająca stężenie lipidów) za pomocą statyn może osłabić erozję telomerów EPC u pacjentów z pacjentów z CAD (chorobą wieńcową). Do badania włączono 100 pacjentów ze stabilną CAD i 25 osób bez CAD jako grupę kontrolną. Pacjenci z CAD byli randomizowani do 12-miesięcznego intensywnego LLT z atorwastatyną lub umiarkowanego LLT z prawastatyną. EPC uzyskano z krwi obwodowej na początku badania i po 12 miesiącach terapii statyną. Długość telomerów w EPC mierzono metodą FISH (fluorescencyjna hybrydyzacja in situ) i oksydacyjne uszkodzenie DNA za pomocą cytometrii przepływowej utlenionych zasad DNA. Długość telomerów EPC była krótsza w grupie CAD niż w grupie kontrolnej. niż w grupie kontrolnej, a oksydacyjne uszkodzenia DNA EPC były wyższe w grupie CAD w porównaniu z grupą kontrolną. Po 12 miesiącach terapii, zmiany w profilach lipidowych były większe w grupie intensywnego LLT niż w grupie umiarkowanego LLT. Intensywna LLT znacznie zwiększyła liczbę EPC i zmniejszyła oksydacyjne uszkodzenia DNA w EPC (oba P<0,05), bez zmiany długości telomerów. W przeciwieństwie do tego, umiarkowany LLT nie zmienił liczby EPC ani oksydacyjnych uszkodzeń DNA, ale wykazał skrócenie telomerów skrócenie telomerów (P<0,05). Istniała słaba ujemna korelacja między zmianami w EPC a poziomem cholesterolu LDL (lipoprotein o niskiej gęstości) po intensywnym LLT. LLT, podczas gdy nie było między nimi korelacji po umiarkowanym LLT. Z hodowlą in hodowli in vitro EPC poddanych stresowi oksydacyjnemu, atorwastatyna prowadziła do zapobieganie skracaniu telomerów EPC w porównaniu z prawastatyną. Podsumowując, niniejsze badanie wykazało, że intensywne LLT może zapobiegać erozji telomerów EPC erozji telomerów EPC u pacjentów z CAD, prawdopodobnie przyczyniając się do korzystnego wpływu intensywnego LLT w tej chorobie. --- W badaniu Clinical Outcomes Utilizing Revascularization and Aggressive Drug Badanie COURAGE (Clinical Outcomes Utilizing Revascularization and Aggressive Drug Evaluation), badanie strategii rewaskularyzacji z optymalną terapią medyczną w obu ramionach terapią medyczną w obu ramionach, docelowy poziom cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) wynosił od 60 do 85 mg/dl; wartość ta została zmieniona na <70 mg/dl w 2004 roku. Pacjenci badania COURAGE (n = 2 287) byli miareczkowani rosnącymi dawkami statyny, aby osiągnąć początkowy poziom cholesterolu LDL cholesterolu LDL przy użyciu wstępnie określonego protokołu. Ezetymib nie był dostępny w momencie w 1999 roku, ale stał się dostępny po zatwierdzeniu w 2003 roku. Po zmaksymalizowaniu dawki statyny dodano ezetymib w celu osiągnięcia docelowego stężenia cholesterolu LDL u 34% pacjentów (n u 34% pacjentów (n = 734). Mediana wyjściowego stężenia cholesterolu LDL była wyższa u pacjentów, którzy otrzymywali ezetymib niż u tych, którzy go nie otrzymywali (109 vs 96 mg/dl). Na 18% pacjentów, którzy później otrzymywali ezetymib, miało stężenie cholesterolu LDL <85 mg/dl, a 8% miało cholesterol LDL <70 mg/dl. Przy maksymalnej tolerowanej statynie (z lub bez innych leków obniżających stężenie lipidów), 40% miało stężenie cholesterolu LDL <85 mg/dl a 23% miało cholesterol LDL <70 mg/dl przed rozpoczęciem stosowania ezetymibu. Podczas końcowej 68% pacjentów leczonych ezetymibem osiągnęło stężenie cholesterolu LDL <85 mg/dl, a 46% osiągnęło stężenie cholesterolu LDL <70 mg/dl. 46% osiągnęło poziom cholesterolu LDL <70 mg/dl. Stosując analizę regresji Coxa, najbardziej najistotniejszymi czynnikami związanymi z osiągnięciem docelowych wartości cholesterolu LDL były niższy wyjściowy poziom cholesterolu LDL, średnia dawka statyny i stosowanie ezetymibu. Podsumowując, po zmaksymalizowaniu dawki statyny, dodanie ezetymibu skutkuje znacznym znaczny wzrost odsetka pacjentów osiągających docelowe stężenie cholesterolu LDL, co jest kluczowym kluczowy element optymalnej terapii medycznej. --- Obrazowanie rezonansu magnetycznego (MRI) o wysokiej rozdzielczości z tłumieniem przepływu nie tylko dostarcza użytecznych informacji na temat światła i ścian tętnicy szyjnej, ale ale także może zidentyfikować główne składniki tkankowe blaszki miażdżycowej tętnicy szyjnej. blaszki miażdżycowej. Wpływ intensywnej terapii obniżającej stężenie lipidów na te cechy tkanki MRI zbadano u pacjentów z chorobą wieńcową (CAD). Ośmiu pacjentów z CAD pacjentów, którzy otrzymywali intensywne leczenie obniżające stężenie lipidów (niacyna 2,5 niacyna 2,5 g/d, lowastatyna 40 mg/d i kolestypol 20 g/d) przez 10 lat w badaniu Familial Atherosclerosis Treatment Study (FATS) losowo wybrano spośród 60 takich leczonych pacjentów. spośród 60 tak leczonych pacjentów. Ośmiu pacjentów z CAD, którzy byli dopasowani do pod względem wieku (+/-3 lata), wyjściowego stężenia lipoprotein o niskiej gęstości (+/-5 mg/dl) i trójglicerydów (+/-50 mg/dl), ale którzy nigdy nie byli leczeni Leki obniżające poziom lipidów zostały wybrane jako kontrole. Dla każdej z tych 32 tętnic szyjnych tętnic szyjnych, obszary światła i blaszki miażdżycowej mierzono za pomocą planimetrii, w zaślepionym protokole protokołu, na podstawie obrazu rezonansu magnetycznego, który wykazał najwięcej blaszki miażdżycowej. Tkanka włóknista włóknistą, wapń i złogi lipidowe zidentyfikowano na podstawie ustalonych kryteriów. ustalonych kryteriów. Skład blaszki miażdżycowej oszacowano jako ułamek całkowitej powierzchni planimetrycznej. powierzchni. Pacjenci leczeni przez 10 lat intensywną terapią obniżającą stężenie lipidów, w porównaniu z grupą kontrolną, mieli znacznie niższe poziomy lipoprotein o niskiej gęstości cholesterolu o niskiej gęstości (odpowiednio 84 i 158 mg/dl; P<0,001) i wyższy poziom cholesterolu stężenie cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (odpowiednio 51 i 37 mg/dl; P<0,001); P<0.001). Jako grupa, leczeni pacjenci, w porównaniu z nieleczonymi osobami z grupy kontrolnej mieli mniejszy obszar lipidów rdzenia (odpowiednio 0,7 w porównaniu z 10,2 mm(2); P=0,01) i skład lipidów (odpowiednio 1% i 17%). Różnice między grupami w obszarze światła (55 [leczony] w porównaniu z 44 [kontrolny] mm(2), P=NS) i obszarze płytki nazębnej (58 [leczonych] w porównaniu do 64 [kontrolnych] mm(2), P=NS) miały tendencję do faworyzowania leczenia. MRI wydaje się przydatny do oceny wielkości i składu blaszki miażdżycowej tętnic szyjnych. Pacjenci z hiperlipidemiczną CAD często (97%) mają co najmniej umiarkowane (>/=40% obszaru zwężenia) blaszki miażdżycowej tętnic szyjnych. W tym badaniu kliniczno-kontrolnym przedłużona intensywna terapia intensywna terapia obniżająca poziom lipidów jest związana ze znacznie zmniejszoną zawartością lipidów, co jest charakterystyczną dla klinicznie stabilnych blaszek miażdżycowych. --- TŁO: Ostatnie badania potwierdziły, że leczenie lekami obniżającymi stężenie lipidów zmniejsza zachorowalność i śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych zarówno w prewencji pierwotnej, jak i wtórnej. wtórnej prewencji chorób sercowo-naczyniowych. W 1999 roku szwajcarskie opublikowano nowe szwajcarskie zalecenia dotyczące leczenia lekami obniżającymi stężenie lipidów. My Dlatego przeprowadziliśmy badanie w celu oszacowania odsetka pacjentów z chorobą wieńcową tętnic wieńcowych wymagających leków obniżających stężenie lipidów. METODY: Do badania włączono 637 pacjentów z chorobą wieńcową, którzy zostali skierowani do na koronarografię w latach 1991-1993. Obliczyliśmy odsetek pacjentów wymagających leków obniżających stężenie lipidów zgodnie z nowymi szwajcarskimi wytycznymi, i porównaliśmy je z wytycznymi europejskimi i amerykańskimi. WYNIKI: Zgodnie ze szwajcarskimi zaleceniami z 1999 r., 79% badanej populacji badanej populacji kwalifikowałoby się do leczenia obniżającego stężenie lipidów (mężczyźni 80%, kobiety 78%; pacjenci w wieku do 69 lat 80%, pacjenci w wieku 70 lat i starsi 73%). Zgodność zarówno z zaleceniami Drugiej Wspólnej Grupy Zadaniowej European and other Societies on Coronary Prevention, jak i z wytycznymi ACC/AHA dotyczącymi postępowania z pacjentami z ostrym zawałem mięśnia sercowego wynosiła 96% (Kappa odpowiednio 0,79 i 0,83). i 0,83). WNIOSKI: Duży odsetek pacjentów z chorobą wieńcową kwalifikuje się do leczenia lekami obniżającymi stężenie lipidów. Nowe szwajcarskie zalecenia są są ściśle zgodne z wytycznymi europejskimi i amerykańskimi. --- TŁO: Sugeruje się, że intensywna terapia obniżająca stężenie lipidów za pomocą z zastosowaniem statyn znacząco zmniejsza objętość blaszki miażdżycowej. Wpływ rosuwastatyny na objętość blaszki miażdżycowej u pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową (CAD), w tym otrzymujących wcześniej terapię obniżającą stężenie lipidów, zbadano w w niniejszym badaniu. METODY I WYNIKI: 76-tygodniowe otwarte badanie przeprowadzono w 37 ośrodkach w Japonii. Japonii. Zakwalifikowani pacjenci rozpoczynali leczenie rosuwastatyną w dawce 2,5 mg/dobę, którą można było zwiększać w odstępach 4-tygodniowych. można było zwiększać w odstępach 4-tygodniowych do <lub=20 mg/dobę. Łącznie 214 pacjentów poddano ultrasonografii wewnątrznaczyniowej (IVUS) na początku badania; 126 pacjentów miało analizowalne obrazy IVUS pod koniec badania. Zmiana stężenia lipoprotein poziomu cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości od wartości wyjściowej do końca obserwacji wynosiła -38,6 +/-16,9%, podczas gdy poziom cholesterolu lipoprotein o dużej gęstości wynosił +19,8 +/-22,9% (oba P<0,0001). Procentowa zmiana objętości płytki nazębnej, pierwszorzędowy punkt końcowy, wyniosła -5,1 +/-14,1% (P<0,0001). WNIOSKI: Rozuwastatyna powodowała istotną regresję objętości blaszki miażdżycowej wieńcowej u japońskich pacjentów ze stabilną CAD, w tym u tych, którzy wcześniej stosowali wcześniej inne leki obniżające poziom lipidów. Rosuwastatyna może być przydatna w prewencji wtórnej u pacjentów ze stabilną CAD. prewencji wtórnej u pacjentów ze stabilną CAD. --- CELE: Niniejsze badanie miało na celu zbadanie wpływu dziennych wahań glukozy na właściwości blaszki miażdżycowej u pacjentów z chorobą wieńcową wieńcową (CAD) leczonych wcześniej terapią obniżającą stężenie lipidów. TŁO: Istnieje coraz więcej dowodów na to, że wahania poziomu glukozy, jako ryzyko rezydualne ryzyko oprócz dyslipidemii, jest ważnym czynnikiem przyczyniającym się do rozwoju CAD. rozwoju CAD. METODY: Do tego prospektywnego badania włączono 70 kolejnych pacjentów z CAD, którzy zostali skierowanych do przezskórnej interwencji wieńcowej i których cholesterol lipoproteinowy o niskiej gęstości poziom cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości wynosił <120 mg/dl podczas leczenia statynami lub <100 mg/dl bez statyn. Dzienne wahania stężenia glukozy analizowano mierząc średnią amplitudę wahań glikemii (MAGE). Właściwości blaszki miażdżycowej w grupie w zmianach winowajczych i niekulprycznych oceniano za pomocą wirtualnej histologii wewnątrznaczyniowej ultrasonografii wewnątrznaczyniowej, a także procent objętości martwiczego rdzenia w obrębie blaszki miażdżycowej (%NC) oraz oceniono obecność cienkich włókniaków. WYNIKI: Łącznie oceniono 165 zmian u 70 pacjentów (40 z cukrzycą i 30 bez cukrzycy). pacjentów bez cukrzycy). %NC był dobrze skorelowany z MAGE (r = 0,490, p <0,001). Liniowy model efektu mieszanego wykazał, że MAGE miał najsilniejszy wpływ na %NC (współczynnik β = 0,080 ± 0,020 [błąd standardowy], p < 0,001). Uogólniony liniowy model mieszany ujawnił, że MAGE był jedynym niezależnym predyktorem obecności włókniakomięśniaka cienkonabłonkowego (iloraz szans: 1,037; 95% przedział ufności przedział ufności: 1,010-1,065; p = 0,007). WNIOSKI: Dzienne wahania glukozy mogą mieć wpływ na podatność blaszki wieńcowej wieńcową u pacjentów z CAD leczonych wcześniej terapią obniżającą stężenie lipidów. Dalsze badania powinny znaleźć uzasadnienie dla wczesnego wykrywania i fluktuacji glukozy w erze powszechnego stosowania statyn u pacjentów z CAD. pacjentów.
Jakie leki obniżające stężenie lipidów podaje się pacjentom z chorobą wieńcową (CAD)?
Leki obniżające poziom lipidów podawane pacjentom z chorobą wieńcową (CAD) to:
1) Statyny
2) Fibraty
3) Żywice
4) Niacyna
5) Leki hamujące wchłanianie cholesterolu.