Wstęp: Aby zwiększyć rozpoznawalność zespołu Lamberta-Eatona u pacjentów z z drobnokomórkowym rakiem płuca. METODY: Retrospektywna analiza przypadków zespołu Lamberta-Eatona u pacjentów z drobnokomórkowym rakiem płuca w naszym szpitalu. drobnokomórkowym rakiem płuca w naszym szpitalu. WYNIKI: Charakterystyka elektromiografii dla zespołu Lamberta-Eatona była następująca zmniejszenie amplitudy potencjału czynnościowego po powtarzalnej stymulacji nerwów obwodowych stymulacji nerwów obwodowych przy niskiej częstotliwości i zwiększenie amplitudy przy wysokiej częstotliwości. Było 10 przypadków zespołu Lamberta-Eatona w 332 patologicznie zdiagnozowanych drobnokomórkowych rakach płuc. 9 mężczyzn i 1 kobieta w średnim wieku 57,6 ± 4,9 lat. Dziewięć z 10 przypadków miało od 50 do 69 lat. Wszyscy pacjenci z wyjątkiem jednego doświadczyli miastenii, głównie w kończynach dolnych, od 2 do 36 lat. w kończynach dolnych, od 2 do 36 miesięcy (mediana: 6 miesięcy) przed rozpoznaniem drobnokomórkowego raka płuc. Leczenie drobnokomórkowego raka płuca może poprawić objawy zespołu Lamberta-Eatona. objawy zespołu Lamberta-Eatona. WNIOSKI: Poprawa rozpoznawania zespołu Lamberta-Eatona może być pomocna zidentyfikować wczesnego drobnokomórkowego raka płuca i poprawić rokowanie, ponieważ objaw objaw osłabienia mięśni zwykle pojawia się wcześnie przed rozpoznaniem drobnokomórkowego raka płuc. drobnokomórkowego raka płuca. --- Przedstawiamy przypadek 50-letniego mężczyzny z paranowotworowym zwyrodnieniem móżdżku (PCD) zwyrodnieniem móżdżku (PCD) i zespołem miastenicznym Lamberta-Eatona (LEMS) związanym z pierwotnym podwójnym rakiem płuc. Rozwinęło się u niego ostre postępujące podwójne widzenie, niewyraźna mowa i zaburzenia chodu. Badanie neurologiczne ujawniło podwójne widzenie, łagodne opadanie powiek, obustronny oczopląs poziomy wywołany spojrzeniem oraz ataksję móżdżkową kończyn i tułowia. Obraz dyfuzyjny rezonansu magnetycznego mózgu (MRI) rezonansu magnetycznego mózgu (MRI) nie wykazał żadnych nieprawidłowości w móżdżku. Na podstawie na podstawie rozpoznania ostrego zapalenia móżdżku podano mu metyloprednizolon a następnie doustny prednizolon, który stopniowo poprawiał objawy neurologiczne. objawy neurologiczne. Analiza możliwej etiologii sugerowała że PCD zostało wywołane przez raka płuc, co doprowadziło do ataksji. Tomografia komputerowa klatki piersiowej klatki piersiowej ujawniło masywne zmiany o nieregularnym kształcie i niejasnych marginesach w w górnym płacie prawego płuca i mały guzek w górnym płacie lewego płuca. lewego płuca. Wykonaliśmy przezoskrzelową aspirację igłową i wykryliśmy raka oskrzelowo-pęcherzykowego prawego płuca. Elektromiogram wykazał zjawisko woskowania w nerwie łokciowym przy stymulacji o wysokiej częstotliwości (50 Hz). Poziomy w surowicy przeciwciał przeciwko kanałowi wapniowemu bramkowanemu napięciem typu P/Q (VGCC). u pacjenta. Wyniki te potwierdziły, że patogeneza choroby patogeneza tego pacjenta jest związana z LEMS. Jego objawy móżdżkowe zostały uznane za spowodowane przez PCD, a podwójne widzenie, opadanie powiek i hiporeleksję przypisano hiporefleksja zostały przypisane LEMS. Wykonaliśmy lewostronną lobektomię górną z wycięcie węzłów chłonnych śródpiersia metodą wideotorakoskopową. A histologicznym wykryto raka drobnokomórkowego. Postawiono diagnozę podwójnego pierwotnego raka płuca. Lekarze muszą być świadomi, że u pacjentów może rozwinąć się PCD i LEMS związane z przeciwciałami anty-VGCC wywołanymi przez drobnokomórkowego raka płuc, W związku z tym należy przeprowadzić masową ankietę i staranne badania. --- Paranowotworowe zwyrodnienie móżdżku może występować w połączeniu z zespołem miastenicznym Lamberta-Eatona (LEMS), ale zgodnie z naszą wiedzą, współwystępowanie współwystępowanie paranowotworowego zespołu opsoklonie-mioklonie i LEMS nie było wcześniej zgłaszane. nie było wcześniej opisywane. U 67-letniej kobiety wystąpił złożony napad częściowy i rozwijającym się trzepotaniem gałek ocznych, opsoklonie, mioklonie i objawy "móżdżkowe". które ustąpiły samoistnie w ciągu 6 tygodni. Około 8 tygodni po wystąpieniu objawów pacjentka stała się encefalopatyczna, miała kolejny złożony napad częściowy i i stała się arefleksyjna z nasileniem głębokich odruchów ścięgnistych. odruchów ścięgnistych. Badania radiologiczne, bronchoskopowe i histologiczne ujawniły drobnokomórkowego raka płuc, a badania neurofizjologiczne potwierdziły diagnozę diagnozę LEMS. W surowicy zidentyfikowano wysokie miano przeciwciał przeciwko kanałom wapniowym typu P/Q w surowicy, które zwiększały się wraz z objawami opsoklonii i mioklonii. opsoklonii i mioklonii. Encefalopatia i objawy kliniczne LEMS dramatycznie zareagowały na chemioterapię i radioterapię. Spontaniczna poprawa może wystąpić spontaniczna poprawa paranowotworowego zespołu opsoklonie-mioklonie, a zespół ten może wystąpić w połączeniu z LEMS. Przeciwciała przeciwko kanałom wapniowym bramkowanym napięciem nie są zaangażowane w patogenezę opsoklonii mioklonii paranowotworowych. paranowotworowego zespołu mioklonie-opsoklonie. --- Wstęp: Objawy nerwowo-mięśniowe u pacjentów z zespołem miastenicznym Lamberta-Eatona (LEMS) (LEMS) i drobnokomórkowym rakiem płuca (SCLC) rozwijają się szybciej niż u pacjentów z LEMS bez SCLC. LEMS bez SCLC. Zbadaliśmy, w jaki sposób te informacje kliniczne, które są łatwo dostępne podczas pierwszej konsultacji, mogą być wykorzystane do przewidywania obecności SCLC. PACJENCI I METODY: W naszym badaniu uwzględniliśmy 52 pacjentów z LEMS z SCLC i 45 pacjentów bez nowotworu (NT-LEMS). Przeprowadziliśmy wywiady z pacjentami przy użyciu ustrukturyzowanej listy kontrolnej i przejrzeliśmy ich dokumentację kliniczną. Porównaliśmy częstotliwość i początek objawów w przebiegu LEMS. WYNIKI: W ciągu pierwszych sześciu miesięcy u ponad połowy pacjentów z SCLC-LEMS wystąpiło siedem oddzielnych objawów, podczas gdy u pacjentów z NT-LEMS wystąpiły tylko dwa objawy. Proksymalne osłabienie nóg i suchość w ustach były wczesnymi objawami w obu grupach. Szybkie zajęcie proksymalnych mięśni ramion (p=0,0001), dystalnych mięśni ramion (p=0,0037), dystalnych mięśni nóg (p=0,0002), dyzartria (p=0,0091) i obecność zaburzeń erekcji (p=0,0001). (p=0,007) występowały istotnie częściej u pacjentów z SCLC-LEMS w obu kohortach. w obu kohortach. Objawy móżdżkowe, choć obecne u 9% pacjentów z LEMS, były prawie wyłącznie związane z SCLC-LEMS. WNIOSEK: Szybko postępujący przebieg choroby od początku u pacjentów z LEMS powinien budzić wysokie podejrzenie SCLC. Szczególną uwagę należy zwrócić na zajęcie kończyn górnych, zajęcie dystalnych mięśni ramion i dystalnych mięśni nóg nóg, zaburzenia erekcji i prawdopodobnie ataksję w celu odróżnienia SCLC-LEMS od NT. między SCLC-LEMS a NT-LEMS. --- WPROWADZENIE: Diagnostyka i leczenie neurologicznych zespołów paranowotworowych paranowotworowych związanych z rakiem płuca może stanowić wyzwanie zarówno dla lekarzy lekarzy ogólnych, neurologów, jak i pulmonologów. OPIS PRZYPADKU: U 53-letniego nałogowego palacza wystąpił zespół miasteniczny Lamberta-Eatona (LEM). Lamberta-Eatona (LEMS). Bronchoskopia była prawidłowa, ale badania radiologiczne radiologiczne ujawniło węzeł chłonny w miejscu 4R. Diagnoza patologiczna po mediastinoskopii mediastinoskopii była negatywna. Dwadzieścia pięć miesięcy później zmętnienie na zdjęciu rentgenowskim klatki piersiowej klatki piersiowej doprowadziło do biopsji, która ujawniła raka płaskonabłonkowego. Wykonano lobektomię wykonano lobektomię z powodu zmiany pT2N0M0. Zaobserwowano znaczną poprawę objawów neurologicznych. objawów neurologicznych. Zespół miasteniczny pojawił się ponownie 21 miesięcy później. Rozpoznano wznowę miejscową i ogólny nawrót choroby. Pacjent zmarł 10 miesięcy później pomimo chemioterapii. WNIOSEK: LEMS występuje z powodu reakcji immunologicznej przeciwko kanały wapniowe zależne od napięcia. LEMS jest ogólnie związany z drobnokomórkowym rakiem płuc występującym w trzech procentach przypadków. Jednak przypadek, który pokazuje niezwykłe powiązanie LEMS z niedrobnokomórkowym rakiem płuc i podkreśla trudności związane z leczeniem tego schorzenia. --- Zespół miasteniczny Lamberta-Eatona (LEMS) jest chorobą autoimmunologiczną, w której autoprzeciwciała są skierowane przeciwko bramkowanym napięciem kanałom wapniowym (VGCCs) w presynaptycznych zakończeniach nerwowych. presynaptycznych zakończeniach nerwowych. Po raz pierwszy wykazaliśmy obecność VGCC typu P/Q i VGCC typu P/Q i typu N w ekstraktach digitoniny przygotowanych z ludzkiego i króliczego móżdżku przy użyciu specyficznych ligandów 125I-omega-konotoksyny MVIIC (125I-omega-CmTx) i 125I-omega-konotoksyny GVIA (125I-omega-CgTx), odpowiednio. Następnie przetestowaliśmy surowice od 72 pacjentów z LEMS' 25 z potwierdzonym drobnokomórkowym rakiem płuc (SCLC) i 66 zdrowych lub innych kontroli neurologicznych, SCLC lub chorób autoimmunologicznych w teście immunoprecypitacji przy użyciu znakowanych 125I-omega-CmTx (typu P/Q) VGCC w ekstrakcie z ludzkiego móżdżku. ludzkim ekstrakcie móżdżku. Sześćdziesiąt sześć z 72 próbek surowicy LEMS (91,7%) było dodatnie pod względem obecności przeciwciał VGCC, zdefiniowanych jako miano większe niż 3 odchylenia standardowe powyżej średniej dla zdrowych kontroli (n = 22). Królik ekstrakt móżdżkowy jako antygen dał podobne wyniki (r = 0,94, P < 0,001, n = 30). Dla kontrastu, tylko 24/72 (33%) surowic LEMS było dodatnich w teście dla przeciwciał przeciwko VGCC typu N przy użyciu 125I-omega-CgTx. Wszystkie te 24 były również dodatnie w teście 125I-omega-CmTx. Wszystkie zdrowe i kontrolne surowice były ujemne w obu testach. Miana przeciwciał przeciwko VGCC typu P/Q nie korelują z elektrofizjologicznym wskaźnikiem nasilenia choroby u różnych osób. osób; jednak badania podłużne u pacjenta z LEMS z SCLC otrzymującego chemioterapię chemioterapię oraz u pacjenta z LEMS bez SCLC otrzymującego terapię immunosupresyjną wykazały odwrotną zależność między mianem przeciwciał a nasileniem choroby. Te Wyniki te potwierdzają pogląd, że przeciwciała przeciwko VGCC typu P/Q są zaangażowane w zaburzenia ruchowe w LEMS i pokazują, że test radioimmunologiczny omega-CmTx jest wysoce specyficznym i czułym sposobem ich wykrywania. --- Zbadaliśmy, czy istnieje różnica w rozwoju objawów zespołu miastenicznego Lamberta-Eatona (LEMS) między pacjentami z drobnokomórkowym rakiem płuc (SCLC) lub bez niego. rakiem płuc (SCLC). Oceniliśmy objawy u 38 pacjentów z LEMS, 13 z SCLC, przeprowadzając z nimi wywiady przy użyciu ustrukturyzowanej listy kontrolnej, popartej przeglądem ich dokumentacji klinicznej i porównaliśmy częstotliwość i skalę czasową objawów w czasie trwania LEMS. Objawy opuszkowe (87%) i autonomiczne (95%) dla całej grupy były częstsze niż opisywano w literaturze. Częstość występowania objawów nie różniła się istotnie między pacjentami z SCLC i bez SCLC, ale objawy u pacjentów z SCLC pojawiły się w krótszym czasie, wskazując na szybszy przebieg kliniczny. Obecność określonego objawu związanego z LEMS nie przewidywała obecności SCLC, ale u pacjentów z szybko postępującym LEMS u pacjentów z szybko postępującym LEMS możliwość raka płuca powinna być szczególnie niepokojąca. płuc powinna budzić szczególne obawy. --- Przedstawiamy przypadek paranowotworowego zespołu miastenicznego z cechami klinicznymi sugerującymi zespół Lamberta-Eatona, ale bez elementów elektromiograficznych elektromiograficznych. Brak było również przeciwciał przeciwko kanałowi wapniowemu. Elektromiogram Elektromiogram wykazał blok, a test Tensilona był dodatni. Skuteczność skuteczność antycholinesteraz przemawiała za miastenią, ale przeciwciała przeciwko receptorowi acetylocholiny były ujemne. Blok był bardziej mieszany, obejmujący zarówno transmisję presynaptyczną, jak w zespole Lamberta i transmisję postsynaptyczną, jak w miastenii paranowotworowej. Pierwotny guz Guz pierwotny został zidentyfikowany jako drobnokomórkowy neuroendokrynny rak płuca na biopsji śródpiersia uzyskanej bezpośrednio po nakłuciu węzła śródpiersia za pomocą tomografii komputerowej. węzła śródpiersia. W ten sposób uniknięto torakotomii. Zespół Lamberta-Eatona jest paranowotworową manifestacją drobnokomórkowego raka płuca w 50% przypadków. w przeciwieństwie do uogólnionej miastenii, która najwyraźniej nigdy nie jest związana z rakiem drobnokomórkowym płuc. z drobnokomórkowym rakiem płuca. Mieszane paranowotworowe zaburzenie złącza nerwowo-mięśniowego z aspektami każdego z nich może być wyjątkowo obserwowane. --- Użyliśmy ludzkich sond cDNA beta 2 i beta 4 do mapowania genów kodujących dwie izoformy regulacyjnej podjednostki beta aktywowanych napięciem kanałów Ca2+, tj. CACNB2 (beta 2) i CACNB4 (beta 4), do ludzkich chromosomów 10p12 i 2q22-q23, odpowiednio przez fluorescencyjną hybrydyzację in situ. Gen kodujący białko beta 2, po raz pierwszy opisany jako antygen zespołu miastenicznego Lamberta-Eatona (LEMS) u ludzi, znajduje się w pobliżu chromosomu 10p12 i 2q22-q23. u ludzi, znajduje się w pobliżu regionu, który ulega rearanżacji chromosomów w drobnokomórkowym raku płuc, który występuje w połączeniu z LEMS. CACNB2 (beta 2) i CACNB4 (beta 4) są członkami nadrodziny genów kanału jonowego i powinno być teraz możliwe zbadanie ich loci poprzez analizę powiązań zaburzeń związanych z kanałami jonowymi. Do tej pory żaden taki gen związany z chorobą nie został przypisany do 10p12 i 2q22-q23. --- Przedstawiamy przypadek nakładania się chorób nerwowo-mięśniowych między miastenią a zespołem Lamberta-Eatona (LES). Lamberta-Eatona (LES). Objawy kliniczne były charakterystyczne dla LES i wystąpiły podstępnie u tego 68-letniego mężczyzny: osłabienie proksymalne dominujące w kończynach dolnych kończyn dolnych, uogólniona arefleksja, suchość w ustach i częściowe porażenie prawego oka. Badania ujawniły drobnokomórkowego raka płuc. Z drugiej strony, badanie badanie elektrofizjologiczne wykazało niską amplitudę wszystkich ruchowych potencjałów wywołanych, i znaczny spadek w nerwie pośrodkowym przy powtarzanej stymulacji 3 Hz, ale nie ujawniło żadnego wzrostu ruchowego potencjału wywołanego w mięśniu odwodzicielu digiti minimi pedis zarówno po maksymalnym dobrowolnym skurczu, jak i powtarzanej stymulacji 20 Hz. Ponadto stan pacjenta poprawił się pod wpływem leków antycholinesterazowych ale nie zareagował na guanidynę. Miana dla obu przeciwciał przeciwko receptorowi acetylocholiny i przeciwciał przeciwko kanałowi wapniowemu były ujemne. ujemne. Związek między naszym przypadkiem a niedawno zgłoszonymi przypadkami współistnienia współistnieniem zespołu miastenicznego Lamberta-Eatona i miastenii gravis. omówiono. --- Osocze pacjentów z zespołem miastenicznym Lamberta-Eatona (LEMS), chorobą autoimmunologiczną autoimmunologiczną chorobę transmisji nerwowo-mięśniowej, zawiera przeciwciała, które wiążą się z białkiem z białkiem synaptotagminy pęcherzyków synaptycznych. Synaptotagmina wiąże się z kanałami wapniowymi i wydaje się regulować dokowanie pęcherzyków synaptycznych w plazmie w błonie plazmatycznej przed szybkim uwolnieniem neuroprzekaźnika. Autoprzeciwciała skierowane przeciwko kompleksowi synaptotagmina-kanał wapniowy mogą być zaangażowane w etiologię LEMS. U większości pacjentów LEMS jest związany z drobnokomórkowym rakiem płuc (SCLC). (SCLC). Wykryliśmy ekspresję białek szlaku wydzielniczego w tym synaptotagminy, syntaksyny i kanałów wapniowych typu N, w panelu linii nowotworowych SCLC. w panelu linii nowotworowych SCLC. Obserwacje te są zgodne z hipotezą że początkowa odpowiedź autoimmunologiczna w LEMS jest wyzwalana przez guz. --- W układzie nerwowym, bramkowane napięciem kanały Ca2+ regulują liczne procesy krytyczne dla funkcji neuronów, w tym wydzielanie neuroprzekaźników, inicjację potencjałów czynnościowych w obszarach dendrytycznych niektórych neuronów, wydłużanie stożka wzrostu i ekspresję genów. stożka wzrostu i ekspresję genów. Ze względu na kluczową rolę, jaką kanały Ca2+ odgrywają w procesach sygnalizacyjnych w układzie nerwowym, zakłócenie ich funkcji ich funkcji doprowadzi do głębokich zaburzeń w funkcjonowaniu neuronów. Bramkowane napięciem kanały Ca2+ są celem kilku stosunkowo rzadkich chorób neurologicznych lub nerwowo-mięśniowych wynikających ze spontanicznie występujących mutacji w genach kodujących mutacji w genach kodujących części białek kanału lub z autoimmunologicznego ataku na białko kanału. autoimmunologicznego ataku na białka kanałów. Mutacje w CACNAIA, który kodują podjednostkę alfa1A kanałów Ca2+ typu P/Q, prowadzą do objawów obserwowanych w rodzinnej hemiplegii w rodzinnej migrenie hemiplegicznej, ataksji epizodycznej typu 2 i ataksji rdzeniowo-móżdżkowej typu 6. ataksja typu 6. I odwrotnie, autoimmunologiczny atak na kanały Ca2+ w zakończeniach aksonów motorycznych aksonów motorycznych powoduje dysfunkcję obwodowych nerwów cholinergicznych obserwowaną w Zespół miasteniczny Lamberta-Eatona (LEMS), najlepiej zbadane z zaburzeń ukierunkowanych na kanały Ca2+ bramkowane napięciem. LEMS charakteryzuje się zmniejszonym acetylocholiny (ACh) i zaburzeniem presynaptycznych stref aktywnych, miejsc stref presynaptycznych, czyli miejsc, w których ACh jest uwalniana. Ogólnie uważa się, że LEMS Uważa się, że LEMS jest spowodowany krążącymi przeciwciałami skierowanymi specyficznie na kanały Ca2+ zlokalizowane w lub w pobliżu aktywnej strefy zakończeń nerwów ruchowych (typu P/Q) i stąd zaangażowane w uwalnianie ACh. Jednak inne białka presynaptyczne Postuluje się jednak, że celem autoprzeciwciał są również inne białka presynaptyczne. LEMS ma wysoki wysoki stopień zbieżności (około 60%) z drobnokomórkowym rakiem płuc; pozostałe 40% pacjentów z LEMS Pozostałe 40% pacjentów z LEMS nie ma wykrywalnego guza. Diagnoza LEMS opiera się na charakterystycznych wzorcach zmian elektromiograficznych; zmiany te są obserwowalne w połączeniach nerwowo-mięśniowych biopsji mięśni od pacjentów z LEMS. LEMS. U większości pacjentów z LEMS, u których wykryto guza, uważa się, że choroba Uważa się, że choroba występuje w wyniku odpowiedzi immunologicznej skierowanej początkowo przeciwko bramkowanym napięciem kanałom Ca2+ znajdującym się na komórkach guza płuc. U tych pacjentów, skuteczne leczenie guza zasadniczo powoduje znaczną poprawę objawów LEMS. poprawę objawów LEMS. Zwierzęce modele LEMS mogą być przez przewlekłe podawanie myszom osocza, surowicy lub immunoglobuliny G. myszom. Modele te znacznie pomogły w zrozumieniu patogenezy LEMS. patogenezy LEMS. Ten model "biernego transferu" naśladuje elektrofizjologiczne i ultrastrukturalne wyniki obserwowane w biopsjach mięśni pacjentów z LEMS. W tym modelu wykazaliśmy, że zmniejszenie amplitudy prądów Ca2+ przez kanały typu P/Q następuje "demaskowanie" prądu Ca2+ typu prądu Ca2+ typu L, który normalnie nie występuje w terminalu nerwu ruchowego, który uczestniczy w uwalnianiu ACh z zakończeń myszy leczonych osoczem od pacjentów z LEMS. Nie jest jasne, jakie mechanizmy leżą u podstaw rozwoju tego nowego prądu Ca2+ typu L zaangażowanego w uwalnianie ACh w terminalach nerwu ruchowego podczas biernego transferu LEMS. --- U pacjenta z zespołem Lamberta-Eatona (LES) i drobnokomórkowym rakiem płuc wystąpiła niewydolność oddechowa kilka godzin po podaniu werapamilu. Poprawa czynności układu oddechowego nie nastąpiła po podaniu guanidyny, ale była opóźniona do momentu odstawienia werapamilu 3 dni później. Chociaż inne czynniki czynniki mogły przyczynić się do pogorszenia stanu klinicznego naszego pacjenta, czasowy związek czasowy związek z werapamilem i teoretyczne niebezpieczeństwo blokady kanału wapniowego prowadzi nas do przekonania, że lek ten powinien być stosowany ostrożnie w LES. --- Surowice pacjentów z zespołem miastenicznym Lamberta-Eatona (LEMS) zawierają autoprzeciwciała przeciwko kilku zewnątrzkomórkowym i wewnątrzkomórkowym składnikom kompleksu zewnątrzkomórkowych i wewnątrzkomórkowych składników kanału wapniowego bramkowanego napięciem (VGCC)/kompleksu uwalniania pęcherzyków synaptycznych. Przykładem Przykładem tych ostatnich są przeciwciała przeciwko podjednostce beta (przeciwciała anty-MysB). Skonstruowaliśmy pełnej długości klon cDNA ludzkiej podjednostki beta VGCC, aby wyprodukować oczyszczone białko fuzyjne podjednostki beta (białko MysB). Używając tego białka wykazaliśmy, że przeciwciała przeciwko podjednostce beta są obecne w surowicy 23% pacjentów z LEMS i tylko u pacjentów z LEMS i tylko w niskim mianie u 2% pacjentów z drobnokomórkowym rakiem płuc bez LEMS. bez LEMS. Obecność przeciwciał przeciwko podjednostce beta była ściśle ściśle związana z wysokimi mianami przeciwciał VGCC typu P/Q i N. Immunizacja szczurów oczyszczonym białkiem MysB indukowało wysokie miana przeciwciał, ale nie stwierdzono objawów dysfunkcji neurologicznych. Wnioskujemy, że przeciwciała przeciwko podjednostce beta prawdopodobnie nie zakłócają funkcji kanału jonowego, ale ich obecność może wyjaśniać obecność może wyjaśniać reaktywność krzyżową surowic LEMS z kilkoma podtypami VGCC i brak korelacji między mianem przeciwciał anty-VGCC a a klinicznym nasileniem choroby. --- Dane kliniczne i elektrofizjologiczne 18 kolejnych dorosłych pacjentów z paranowotworowym zespołem miastenicznym Lamberta-Eatona (LMES) paranowotworowym zespołem miastenicznym Lamberta-Eatona (LMES). Nowotworem nowotworem związanym z LEMS był drobnokomórkowy rak płuca (SCLC) w 15 przypadkach i naskórkowy rak płuca w 3 przypadkach. Głównymi klinicznymi cechami neurologicznymi było osłabienie proksymalnych kończyn dolnych (100%), osłabienie odruchów ścięgnistych (94%) i suchość w ustach (66%). suchość w ustach (66%). Wyniki powtarzalnej stymulacji nerwów (RNS) nie różniły się statystycznie w paranowotworowej grupie LEMS i w grupie 6 pacjentów z LMS, u których nie wykryto raka. Złożony potencjał czynnościowy mięśni o niskiej amplitudzie potencjał czynnościowy mięśnia (CMAP) był obecny we wszystkich przypadkach; odpowiedź dekrementalna przy przy niskich częstotliwościach stymulacji była obecna w 13/15 przypadkach. Nieprawidłową odpowiedź przyrostową przy wysokich częstotliwościach stymulacji zaobserwowano we wszystkich przypadkach. Zaobserwowano ścisłą korelację między amplitudą CMAP a stanem klinicznym stwierdzono w 4 przypadkach. podczas długoterminowej obserwacji. U jednego pacjenta wzorzec elektryczny RNS mógł być błędnie zinterpretowany jako miastenia gravis tylko w jednym badanym mięśniu. Podkreślamy przydatność stymulacji 50 Hz przez 4 sekundy w celu jednoznacznego ustalenia do jednoznacznego ustalenia diagnozy, a także ułatwienia po wysiłku w rutynowym wykrywaniu w populacji SCLC. w rutynowym wykrywaniu w populacji SCLC. Nasze wyniki sugerują, że amplituda CAMP i test RNS mogą być wykorzystane do oceny krótkoterminowej poprawy LMS pod i, w niektórych przypadkach, do długoterminowej obserwacji. Neuropatia aksonalna aksonalna neuropatia wykryta u 8 pacjentów była prawdopodobnie kolejnym powiązanym autoimmunologicznym powikłaniem paranowotworowym. --- 1. Uważa się, że komórki ludzkiego drobnokomórkowego raka płuca (SCLC) wykazują ekspresję antygenów antygeny odpowiedzialne za produkcję patologicznych przeciwciał w zespole Lamberta-Eatona (LES). Zespół Lamberta-Eatona (LES), zaburzenie kanału Ca2+, w którym kwantowe uwalnianie przekaźnika w którym upośledzone jest uwalnianie kwantowego przekaźnika z zakończenia nerwu ruchowego. Techniki patch-clamp Zastosowano techniki patch-clamp do badania zależnych od napięcia kanałów Ca2+ wyrażanych przez komórki H146 SCLC i wpływu przeciwciał LES na te kanały. kanały. Typy kanałów Ca2+ zostały określone przy użyciu właściwości biofizycznych właściwości i wrażliwość farmakologiczną na kilku antagonistów. 2. Całe komórki Prądy Ca2+ (ICa) w komórkach SCLC są wrażliwe na dihydropirydynę (DHP) nikardypinę, omega-konotoksynę GVIA (omega-CgTX GVIA) i omega-agatoksynę IVA (omega-AgTX IVA). Nikardypina w dawkach 100 nM i 10 mikroM zmniejszała ICa odpowiednio o 35 i 45% (n = 38 komórek), podczas gdy omega-CgTX GVIA (1 mikroM) hamowała ICa o 32% (n = 31 komórek). 32% (n = 31). Zastosowanie omega-AgTX IVA w dawkach 50 i 100 nM do komórek rakowych zmniejszyło ICa odpowiednio o 41 i 42% (n = 22). 3. Pomiar pojemności (Cm) ujawnił, że egzocytoza zależna od Ca(2+) leży u podstaw aktywności wydzielniczej komórek SCLC. aktywność wydzielniczą komórek SCLC. Egzocytoza indukowana impulsami depolaryzującymi step impulsy depolaryzujące i mierzona przez wzrost Cm, była znacznie hamowana przez nikardypinę (10 mikroM) i omega-AgTX IVA (100 nM). W przeciwieństwie do tego, omega-CgTX GVIA (1 mikroM) nie był tak skuteczny w zmienianiu wzrostu Cm. 4. Od ujemnych (-80 mV) i zdepolaryzowanych (-40 mV) potencjałów utrzymywania, zarówno szczytowe, jak i ICa były hamowane przez obecność przeciwciał LES (1 mg ml-1 IgG). Surowica LES zmniejszyła również indukowany depolaryzacją wzrost Cm o 48% (n = 15). 5. Aby ustalić, czy przeciwciała LES obniżają poziom określonego typu (typów) kanału Ca2+, nikardypina (10 mikroM), omega-CgTX GVIA (1 mikroM) lub omega-AgTX IVA (100 nM) zastosowano do komórek nowotworowych, które były wcześniej Najbardziej wyraźną zmianą było to, że omega-AgTX IVA był o 38-84% mniej skuteczny w zmniejszaniu ICa po leczeniu IgG. Skuteczność skuteczność nikardypiny zmniejszyła się o 18% po inkubacji z przeciwciałami LES podczas gdy omega-CgTX GVIA była bardziej skuteczna. Te wyniki sugerują, że LES IgG reguluje w dół kanały Ca2+ typu P i, być może, w mniejszym stopniu kanały typu L. 6. W świetle ostatnich dowodów, że kanały Ca2+ typu P Ca2+ pośredniczą w uwalnianiu przekaźnika cholinergicznego w złączu nerwowo-mięśniowym ssaków (NM nerwowo-mięśniowym (NMJ), ekspresja kanałów Ca2+ typu P w komórkach SCLC i reaktywność LES IgG z tymi kanałami potwierdzają hipotezę że kanały Ca2+ typu P w tych komórkach nowotworowych mogą wyzwalać produkcję autoprzeciwciał w tej chorobie. produkcję autoprzeciwciał w tym zaburzeniu. Wytworzone w ten sposób przeciwciała są zaangażowane w funkcjonalne upośledzenie kanałów Ca2+ charakterystyczne dla LES. --- Zespół Lamberta-Eatona (LES) jest zaburzeniem presynaptycznego złącza nerwowo-mięśniowego o podłożu immunologicznym. złącza nerwowo-mięśniowego z powodu blokującego działania przeciwciał (VGCC). Najczęstszą przyczyną LES jest drobnokomórkowy rak płuc (SCLC). najczęstszą przyczyną LES. Opisujemy niezwykły przypadek LES związany z rakiem neuroendokrynnym wielkokomórkowym (SCLC). rakiem neuroendokrynnym (LCNEC) płuca. W tym przypadku objawy kliniczne LES poprzedziły rozpoznanie LCNEC o 6 lat. Po resekcji guza u nastąpiła poprawa kliniczna i elektrofizjologiczna. Ponadto, Ponadto miano przeciwciał VGCC zmniejszyło się ze 130 do 80 pmol/l. Początek LES może być przedłużony i w takich przypadkach należy kontynuować obserwację guza. --- TŁO/ CEL: Doniesiono, że 43% pacjentów z zespołem miastenicznym Lamberta-Eatona (LEMS) i rakiem drobnokomórkowym płuc (SCLC) Lamberta-Eatona (LEMS) i drobnokomórkowym rakiem płuc (SCLC) miało przeciwciało zwane przeciwciałem przeciw jądrom glejowym (AGNA), zdefiniowane przez immunoreakcję z jądrami jądrami gleju Bergmanna w móżdżku. Badanie to zostało podjęte w celu zidentyfikować antygen rozpoznawany przez AGNA i potwierdzić związek z paranowotworowym LEMS w większej serii. METODY: Zbadaliśmy bibliotekę cDNA mózgu płodu z surowicami AGNA-dodatnimi. Obecność obecność przeciwciał przeciwko wyizolowanemu antygenowi została wykryta przez immunoblot płytek fagowych z dwóch pozytywnych klonów. Przebadaliśmy 105 pacjentów z LEMS (55 z SCLC), 50 z paranowotworowymi zespołami neurologicznymi, SCLC i przeciwciałami Hu i 50 tylko z SCLC. WYNIKI: Sondowanie biblioteki ekspresji mózgu płodu za pomocą surowic AGNA spowodowało w izolacji SOX1, wysoce immunogennego antygenu nowotworowego w SCLC. IgG eluowane z klonów SOX1 wytwarzały taką samą immunoreaktywność móżdżku jak surowice AGNA. Przeciwciała SOX1 były obecne u 64% pacjentów z LEMS i SCLC, ale u żadnego z 50 z idiopatycznym LEMS (p < 0,0001). W porównaniu z paranowotworowym LEMS, przeciwciał SOX1 była znacząco niższa u pacjentów z przeciwciałami Hu (32%, p = 0,002) oraz u pacjentów z samym SCLC (22%). WNIOSKI: SOX1 jest antygenem rozpoznawanym przez przeciwciała przeciwjądrowe przeciwciała przeciwjądrowe. Wykrycie przeciwciał SOX1 u pacjentów z zespołem miastenicznym Lamberta-Eatona (LEMS) pozwala przewidzieć obecność drobnokomórkowego raka płuc i może być wykorzystywane do dokładniejszego monitorowania pacjentów z LEMS bez dowodów na raka podczas wstępnego badania. --- Zespół miasteniczny Lamberta-Eatona (LEMS) jest zaburzeniem nerwowo-mięśniowym. charakteryzujące się wadliwym uwalnianiem neuroprzekaźników w zakończeniach presynaptycznych. Jest on przez autoprzeciwciało IgG reagujące przeciwko bramkowanym napięciem kanałom wapniowym. kanały wapniowe. Ciężki LEMS powikłany niewydolnością oddechową jest rzadki. Przedstawiamy przypadek przypadek drobnokomórkowego raka płuca (SCLC) z LEMS i niewydolnością oddechową i niewydolnością oddechową u 67-letniego mężczyzny, u którego początkowo występowały osłabienie kończyn przez 6 miesięcy i tachypnea z płytkim oddechem przez 1 tydzień. LEMS został zdiagnozowano za pomocą badań elektrofizjologicznych. Radiografia klatki piersiowej i tomografia komputerowa tomografia komputerowa wykazały ogromną zmianę masową w lewym przednim i środkowym śródpiersiu. śródpiersia z objęciem lewej tętnicy płucnej. Badanie cytologiczne Badanie cytologiczne aspiratu cienkoigłowego pod kontrolą USG ujawniło SCLC. Skuteczne leczenie w połączeniu z wymianą osocza i chemioterapią spowodowało dramatyczną regresję guza i remisję LEMS, które zostały potwierdzone przez radiografię klatki piersiowej i badania elektrofizjologiczne. Przypadek ten sugeruje, że wymiana osocza i chemioterapia mogą być skuteczne w leczeniu SCLC z ciężkim LEMS, który powoduje niewydolność oddechową. --- Wykorzystując metodę patch-clamp dla całej komórki, oceniliśmy prąd Ca2+ (ICa) w ugruntowanych liniach komórkowych ludzkiego raka drobnokomórkowego (SCC) płuc, NCI-H209 i NCI-H187. płuc, NCI-H209 i NCI-H187. Prąd Ca2+ był łatwo obserwowany w komórkach nowotworowych H209 (90% badanych komórek), podczas gdy komórki nowotworowe H187 tylko sporadycznie wyrażały kanały Ca2+ (90% badanych komórek). tylko sporadycznie wyrażały kanały Ca2+ (26% badanych komórek). Prąd H209 Ca2+ był wywoływany przez potencjały większe niż -30 mV i wykazywał częściową częściową inaktywację w czasie trwania 40 ms potencjału sterującego. Ten prąd do wewnątrz był niezmieniony przez zmianę potencjału podtrzymującego z -80 do -40 mV i fazę aktywacji prądu Ca2+ a faza aktywacji prądu Ca2+ była najlepiej dopasowana przez kinetykę Hodgkina-Huxleya m(t)2 kinetyki. Prąd Ca2+ H209 został zredukowany o ponad 80% przez werapamil (100 mikroM), podczas gdy w-konotoksyna (5 mikroM) wydawała się nie mieć wpływu. W przeciwieństwie do tego, prąd H209 prąd Ca2 + został szybko zniesiony przez nifedypinę (10 mikroM), silnie sugerując obecność kanałów Ca2+ typu L. Kanały Ca2+ bramkowane napięciem mogą być ważne dla wydzielania hormonów ektopowych oraz etiologii i patogenezy etiologii i patogenezie zespołu Lamberta-Eatona, autoimmunologicznego zaburzenia zakończenia nerwu w którym wytwarzane są autoprzeciwciała skierowane przeciwko napięciowym kanałom Ca2+. są wytwarzane. --- Osocze i IgG uzyskane od 10 pacjentów z zespołem miastenicznym Lamberta-Eatona (LES) (5 z rakiem, 5 bez powiązanego raka), 6 zdrowych osób i 1 pacjentów z drobnokomórkowym rakiem płuc (SCLC) zbadano pod kątem ich zdolności do rozpoznawania antygenów komórek chromafinowych na Western blot. Wzór rozpoznawania antygenu antygenów porównano z wielkością hamowania zależnych od napięcia wapnia i sodu zarejestrowanych techniką patch-clamp z komórek chromafinowych. komórek chromafinowych. Ośmiu z 11 pacjentów z LES i/lub SCLC rozpoznało białka błony białko błony plazmatycznej, a IgG 9 pacjentów oddziaływało z antygenami cytoplazmatycznymi bez wyraźnego wzorca antygenami cytoplazmatycznymi, bez widocznego wzorca rozpoznawania antygenów między pacjentami. Ponadto, nie było wyraźnego wzoru pasma odróżniającego pacjentów z LES od tych z LES i współistniejącym SCLC. Osiemdziesiąt procent przeciwciał pacjentów z LES było zdolnych do zmniejszenia prądu wapniowego (ICa) w komórkach chromafinowych. Jednym z nowych odkryć tego badania jest to, że 30% pacjentów wytworzyło przeciwciała, które były w stanie hamować zarówno prądy wapniowe, jak i sodowe (INa). Niejednorodna odpowiedź IgG na Western blot nie wydaje się korelować ze skutecznością koreluje ze skutecznością zmniejszania prądów wewnętrznych. --- Badanie FDG-PET mózgu po radioterapii jest klasycznie stosowane do różnicowania między nawrotem guza a martwicą guza związaną z radioterapią. Niewiele wiadomo o FDG-PET u pacjentów z leukoencefalopatią popromienną bez radiologicznego aspektu martwicy. radiologicznego aspektu martwicy. Przedstawiamy 69-letnią kobietę, która miała profilaktyczne napromienianie całego mózgu po rozpoznaniu paranowotworowego zespołu Lamberta-Eatona związanego z drobnokomórkowym rakiem płuca. Pięć miesięcy po radioterapii Pięć miesięcy po radioterapii rozwinęła się u niej leukoencefalopatia popromienna objawiająca się ataksją. Głęboki hipometabolizm móżdżku w FDG-PET kontrastował z obecnością tylko z obecnością jedynie dyskretnych zmian w istocie białej móżdżku w badaniu MRI. MRI. Nieprawidłowości FDG-PET wydają się lepiej korelować z objawami klinicznymi związanymi z z toksycznością popromienną mózgu niż MRI. --- Zespół Lamberta-Eatona jest zespołem miastenicznym pochodzenia paranowotworowego który jest często związany z anaplastycznym drobnokomórkowym rakiem płuc. Wydaje się, że jest to chorobą autoimmunologiczną odpowiedzialną za deficyt wyrzutu acetylocholiny w motorycznej płytce końcowej. motorycznej. Przy okazji dwóch niedawnych przypadków dokonujemy przeglądu klinicznych, fizjopatologiczne i diagnostyczne tego zespołu paranowotworowego. --- Zespół miasteniczny Lamberta-Eatona (LEMS) jest paranowotworowym zaburzeniem autoimmunologicznym spowodowane przez IgG-zależne zmniejszenie liczby presynaptycznych kanałów wapniowych kanałów wapniowych (VGCC) w złączu nerwowo-mięśniowym. W co najmniej 50% przypadków, bodźcem do produkcji przeciwciał może być VGCC na drobnokomórkowym raku płuc (SCLC). W tym badaniu błony wyizolowane z ludzkiego drobnokomórkowego raka płuc ksenograft (Mar), które wiązały [3H]PN200-110, antagonistę VGCC, zostały poddane Western blotting przy użyciu osocza od 12 pacjentów z LEMS i ośmiu osób z grupy kontrolnej. Chociaż jedno pasmo rozpoznane przez 3/12 IgG LEMS może być związane z VGCC, a wiele innych białek zostało rozpoznanych zarówno przez osocze LEMS, jak i osocze od pacjentów z innymi zaburzeniami. Wyniki ilustrują trudności napotkane przy użyciu Western blotting z autoimmunologicznym osoczem do identyfikacji specyficznych polipeptydów w surowym preparacie antygenu.
Który typ raka płuc jest najsilniej związany z zespołem Lamberta-Eatona?
Drobnokomórkowy rak płuca jest najczęściej związany z zespołem Lamberta-Eatona. Opisy przypadków sugerują, że inne typy niedrobnokomórkowego raka płuca, takie jak wielkokomórkowy rak neuroendokrynny i rak płaskonabłonkowy, mogą być również bardzo rzadko związane z tym zespołem.