Gen kruchej triady histydynowej (FHIT), kandydat na gen supresorowy nowotworu zlokalizowany na 3p14.2, wykazano, że jest zaangażowany w kancerogenezę wielu ludzkich tkanek, w tym tkanek przewodu pokarmowego. Jednakże, ekspresja i rola FHIT w inicjacji i rozwoju raka jelita grubego (CRC) są jednak słabo poznane. słabo poznane. W naszym obecnym badaniu wykazaliśmy, że gen FHIT wykazuje znacznie zmniejszoną ekspresję w ludzkim CRC w porównaniu z gruczolakiem jelita grubego gruczolaka jelita grubego i prawidłowej tkanki jelita grubego za pomocą mikromacierzy tkankowej (TMA). Pozytywna ekspresja genu ekspresji genu FHIT w prawidłowej tkance jelita grubego, gruczolaku i gruczolakoraku wynosiły odpowiednio 93,75%, 68,75% i 46,25%. Wykazaliśmy, że obniżona ekspresja FHIT była istotnie skorelowana z progresją raka jelita grubego (P<0,5%). raka jelita grubego (P<0,05), a także różnicowaniem i przerzutami do węzłów chłonnych (P<0.05). Dwie mutacje somatyczne w genie FHIT zostały również wykryte w ludzkim CRC. Obecność tych mutacji korelowała znacząco ze zmniejszoną ekspresją FHIT w ludzkim CRC. ekspresją FHIT w ludzkim CRC. Ponadto zidentyfikowaliśmy zmniejszoną ekspresję FHIT skutkującą zahamowaniem apoptozy i zmniejszeniem apoptozy związanej z nieprawidłowymi poziomami niektórych pro z nieprawidłowymi poziomami niektórych białek pro- i antyapoptotycznych (Bax, Bcl-2 i Survivin) przez TUNEL i TMA. Nasze wyniki wykazały, że mutacja w genie FHIT znacząco zmniejszyła ekspresję FHIT w ludzkim raku jelita grubego. Zarówno eksperymenty TUNEL, jak i TMA wykazały znaczne zahamowanie apoptozy poprzez regulację w dół Bax i zwiększoną regulację Survivin i Bcl-2. Łącznie, badania te identyfikują mechanizm, za pomocą którego ważny gen supresorowy nowotworu, FHIT, inaktywowany specyficznie w ludzkim raku jelita grubego i przyczynia się do naszego zrozumienia mechanizmu karcynogenezy jelita grubego. --- Główną cechą czerniaka złośliwego jest jego skłonność do przerzutów. Niekompletny obraz niekompletny obraz zdarzeń genetycznych napędzających progresję przerzutów był główną barierą dla racjonalnego rozwoju skutecznych terapii i diagnostyki prognostycznej dla pacjentów z czerniakiem. diagnostyki dla pacjentów z czerniakiem. W tym badaniu przeprowadziliśmy globalną genomiczną charakterystykę pierwotnych i przerzutowych czerniaków w celu zbadania krajobrazu genomicznego krajobraz związany z progresją przerzutów. Oprócz odkrycia trzech podklas genomowych czerniaków z przerzutami, wyznaczyliśmy 39 ogniskowych i ogniskowych i nawracających regionów amplifikacji i delecji, z których wiele obejmowało rezydentne geny, które nie były związane z rakiem lub przerzutami. Aby zidentyfikować kandydatów na geny związane z przerzutami, zastosowaliśmy podejście podejście statystyczne, Integrative Genome Comparison (IGC), aby zdefiniować 32 regiony genomowe regionów zainteresowania, które były znacząco zmienione w przerzutach w stosunku do pierwotnych czerniaków, obejmujących 30 rezydentnych genów ze statystycznie istotną deregulacją ekspresji z istotną statystycznie deregulacją ekspresji. Testy funkcjonalne na podzbiorze tych kandydatów, w tym MET, ASPM, AKAP9, IMP3, PRKCA, RPA3 i SCAP2, potwierdziły ich aktywność proinwazyjną w ludzkich czerniakach. aktywność proinwazyjną w ludzkich komórkach czerniaka. Ważność podejścia IGC została dodatkowo wzmocniona przez analizę mikromacierzy tkankowych Survivin, wykazującą znacząco zwiększoną ekspresję białka w grubych i cienkich pierwotnych czerniakach skóry i korelację progresji z przerzutami do węzłów chłonnych. Razem, te funkcjonalne wyniki walidacji i korelacyjna analiza ludzkich tkanek potwierdzają tezę, że zintegrowane analizy genomiczne i patologiczne etapowych czerniaków czerniaków stanowią produktywny punkt wejścia do odkrywania genów przerzutów czerniaka. geny. --- Białka z grupy Polycomb są niezbędnymi regulatorami funkcji komórek macierzystych podczas rozwoju embrionalnego i homeostazy dorosłych tkanek. Bmi1, kluczowy składnik kompleksu represyjnego Polycomb 1, ulega wysokiej ekspresji w niezróżnicowanych neuralnych komórkach macierzystych (ang. neuronalnych komórkach macierzystych (NSC), a także w kilku ludzkich nowotworach, w tym w glejakach o wysokim stopniu złośliwości. glejakach - wysoce agresywnych nowotworach mózgu. Stosując metodę warunkowej aktywacji genów u myszy, pokazujemy, że nadekspresja Bmi1 indukuje represyjną epigenetyczną regulację promotora Survivin, dobrze scharakteryzowanego białka białka antyapoptotycznego. Zjawisko to jest specyficzne dla typu komórek i prowadzi do apoptotycznej śmierci komórek progenitorowych wyłącznie po zaangażowaniu w los neuronów. neuronalnej. Co więcej, pokazujemy, że jest to wyzwalane przez zwiększone uszkodzenie DNA wywołane stresem oksydacyjnym. uszkodzenie DNA wywołane stresem oksydacyjnym. W przeciwieństwie do tego, niezróżnicowane NSC, jak również komórki inicjujące glejaka wykazują otwartą konfigurację chromatyny w promotorze Survivin i nie ulegają śmierci apoptotycznej. Odkrycia te wskazują na możliwość, że normalne i nowotworowe komórki macierzyste zależą od tego samego mechanizmu przetrwania stanu hiperproliferacji indukowanego przez zwiększoną ekspresję Bmi1. --- Zbadaliśmy wpływ AZD1152, inhibitora kinazy Aurora B, na chłoniaka Burkitta (BL) i chłoniaka Hodgkina (HL) w ludzkich tkankach i hodowlach komórkowych. chłoniaka (BL) i chłoniaka Hodgkina (HL) w ludzkich tkankach i hodowlach komórkowych oraz w mysim modelu ksenoprzeszczepu chłoniaka. Poziomy kinazy aurora A i B zostały oceniano za pomocą RT-PCR i immunohistochemii. Ulegały one nieprawidłowej ekspresji w liniach komórkowych BL i HL oraz w węzłach chłonnych pacjentów z BL i HL. Następnie, aktywację promotora Aurora B wykryto za pomocą testów genów reporterowych. Aktywność kinazy Aurora B była wysoka w liniach komórkowych BL, a promotor Aurora B zawierał pozytywny region regulatorowy między -74 i -104 od miejsca inicjacji transkrypcji. miejsca inicjacji transkrypcji. AZD1152-hQPA miał działanie antyproliferacyjne w badanych liniach komórkowych BL i HL. badanych liniach komórkowych BL i HL; hamował fosforylację histonu H3 i białek białek retinoblastoma i powodował powstawanie komórek o zawartości DNA > 4N. AZD1152-hQPA indukował zależną od kaspaz apoptozę niektórych linii komórkowych, wykazana przez utratę potencjału błony mitochondrialnej, aktywację kaspazy-9, a następnie aktywację kaspazy-3. Efektowi temu towarzyszyło hamowanie ekspresji surwiwiny. Skuteczność in vivo określono w myszy NOD/SCID/γc(null), którym wszczepiono ludzką linię komórkową BL Ramos. AZD1152 miał działanie przeciwnowotworowe w tym mysim modelu ksenoprzeszczepu. Dane przedkliniczne sugerują, że hamowanie kinazy Aurora B jest potencjalnie użyteczną strategią terapeutyczną w BL i HL. --- Surwiwina jest członkiem rodziny inhibitorów apoptozy, która ulega nadekspresji w wielu nowotworach złośliwych. wielu nowotworach złośliwych. Ma pięć znanych alternatywnych form splicingu, z których niektóre różnią się właściwościami antyapoptotycznymi i poziomem ekspresji w ludzkich nowotworach. Tutaj opisujemy nowe miejsce splicingu dawcy (DSS), 2B + 32 DSS, które jest używane w połączeniu z alternatywnym eksonem w połączeniu z alternatywnym eksonem 2B surwiwiny, co skutkuje włączeniem 32 dodatkowych nukleotydów z intronu 2 na końcu 3' tego eksonu. Analiza sekwencji wykazała, że zarówno klasyczny egzon 2B DSS, jak i 2B + 32 są dostarczane przez sekwencję Alu, która jest wstawiana do intronu 2 za funkcjonalnym akceptorem prowadząc do egzonizacji części elementu repetytywnego. Mniejsze transkrypty, w tym alternatywny ekson 2B + 32, lub zachowujące całość region intronowy zawarty między eksonami 2B i 3, wykryto w kilku ludzkich liniach komórkowych liniach komórkowych i w niektórych tkankach ludzkich. Warianty zawierające Survivin 2B+32 nabywają przedwczesny kodon stop (PTC) i dlatego mogą być degradowane przez nonsensowny pośredniczy szlak rozpadu. Implikacja tych nowych izoform, jak również innych wariantów PTC+ surwiwiny, w ogólnej regulacji ekspresji surwiwiny w ogólnej regulacji ekspresji surwiwiny. Analiza sekwencji intronu 2, który zawiera element Alu Y, została na różnych gatunkach naczelnych w celu prześledzenia jego insercji i egzonizacji podczas ewolucji naczelnych. egzonizacji podczas ewolucji naczelnych. --- Survivin jest członkiem rodziny inhibitorów apoptozy (IAP) i jest również zaangażowany w regulację podziału komórek. Surwiwina jest szeroko wyrażana w tkankach płodu i w ludzkich nowotworach, ale generalnie nie w normalnych tkankach dorosłych. W niniejszym badaniu zbadano ekspresję białka przetrwałego w serii 293 przypadków inwazyjnego pierwotnego raka piersi. Immunoreaktywność surwiwiny oceniano przy użyciu dwóch różnych przeciwciał poliklonalnych i oceniono półilościowo według odsetka komórek wykazujących wyraźne jądrowe i/lub rozproszone barwienie cytoplazmatyczne. Ogólnie, 60% guzów było pozytywnych dla przeżywalności: 31% wykazywało tylko barwienie jądrowe, 13% tylko cytoplazmatyczne, a 16% komórek nowotworowych wykazało zarówno barwienie jądrowe, jak i cytoplazmatyczne. Analiza statystyczna analiza statystyczna wykazała, że ekspresja surwiwiny była niezależna od wieku pacjenta, wielkości guza, stopnia histologicznego, statusu węzłowego i statusu receptora estrogenowego. W w analizie wieloczynnikowej, jądrowa ekspresja surwiwiny była istotnym niezależnym niezależnym wskaźnikiem prognostycznym korzystnego wyniku zarówno w przeżyciu wolnym od nawrotu, jak i całkowitym przeżycia (odpowiednio P<0,001 i P=0,01). Podsumowując, nasze wyniki pokazują że surwiwina często ulega nadekspresji w pierwotnym raku piersi. Ekspresja jądrowa jest najczęstsza i jest niezależnym wskaźnikiem prognostycznym dobrego rokowania. rokowania. --- Surwiwina jest białkiem hamującym apoptozę i reguluje cykl komórkowy w fazie fazie G2/M. Surwiwina ulega ekspresji podczas rozwoju embrionalnego i płodowego, ulega selektywnej nadekspresji w typowych ludzkich nowotworach i jest całkowicie regulowana w dół w prawidłowych tkankach dorosłych. Niniejsza praca miała na celu zbadanie ekspresji homologów homologów surwiwiny i ich subkomórkowej dystrybucji w płodowych i prawidłowych dorosłych tkankach szczura. Ekspresję surwiwiny oceniano metodą immunohistochemiczną w utrwalonych w formalinie, zatopionych w parafinie skrawkach tkanek płodowych i prawidłowych dorosłych tkanek szczura przy użyciu surowicy poliklonalnej SUR12A-CFI. Surowica ta wykazała intensywne pozytywne barwienie surwiwiny w dorosłych nerkach, jajnikach i jajowodach oraz zmienna ekspresja w różnych narządach płodowych, ze szczególnie intensywną ekspresją wykrytą w nadnerczach, wątrobie, żołądku, jelicie cienkim, okrężnicy, nerkach i skórze. Zarówno w tkankach płodowych, jak i dorosłych, ekspresja była głównie cytoplazmatyczna. Stwierdzono, że surwiwina była obficie i wyrażana podczas rozwoju płodowego szczura i że poliklonalne przeciwciało poliklonalne przeciwciało przeciwko ludzkiej surwiwinie SUR12A-CFI jest reaktywne ze szczurzą surwiwiną. --- Wiadomo, że rak wątrobowokomórkowy (HCC) jest oporny na chemioterapię. Surwiwina, członek inhibitora białek apoptozy, ulega nadekspresji w większości nowotworów, ale jest nieobecna w większości prawidłowych tkanek dorosłego człowieka. większości nowotworów, ale jest nieobecna w większości normalnych tkanek dorosłych. Celem tego badania było zbadanie, czy ekspresja surwiwiny przyczynia się do oporności na apoptozę indukowaną cisplatyną. Potwierdziliśmy indukcję ekspresji surwiwiny w wątrobiaka u szczura indukowanego N-dietylonitrozaminą (DEN) oraz w linii komórkowej szczurzego wątrobiaka linii komórkowej (K-251). Zbadaliśmy proliferację komórek po leczeniu cisplatyną (CDDP) w obecności i nieobecności siRNA lub inhibitora 3-kinazy fosfatydyloinozytolu (PI3K) LY294002 w celu zahamowania odpowiednio surwiwiny lub PI3K/Akt. Surwiwina uległa ekspresji w szczurzym HCC indukowanym DEN za pomocą RT-PCR i Western blotting. Ekspresję surwiwiny zaobserwowano pierwotnie w jądrach i cytoplazmie za pomocą immunohistochemii. Jednakże, surwiwina nie została wykryta w tkankach nienowotworowych. tkankach nienowotworowych. Ekspresję surwiwiny obserwowano również głównie w jądrach i cytoplazmie K cytoplazmie linii komórkowej K-251 szczurzego wątrobiaka. CDDP indukował ekspresję surwiwiny która była blokowana przez siRNA. LY294002 również osłabiał ekspresję survivin indukowaną przez CDDP. Nasze wyniki wskazują, że ekspresja surwiwiny poprzez PI3K przyczynia się do oporności na apoptozę indukowaną CDDP w linii komórek wątrobiaka szczura linii komórkowej. --- TŁO: Profilowanie ekspresji genów zrewolucjonizowało naszą zdolność do molekularnie klasyfikować pierwotne nowotwory ludzkie i znacznie poprawiła rozwój nowych markerów nowotworowych i terapii; jednak postęp w diagnostyce i leczeniu czerniaka w ciągu ostatnich diagnostyce i leczeniu czerniaka w ciągu ostatnich 3 dekad był ograniczony, i obecnie nie ma zatwierdzonej terapii, która znacząco wydłużyłaby życie u pacjentów z zaawansowaną chorobą. Dotychczasowe badania profilowania czerniaka były były niespójne ze względu na heterogeniczny charakter tego nowotworu złośliwego i ograniczoną dostępność ograniczoną dostępność informacyjnych próbek tkanek z wczesnych stadiów choroby. choroby. METODOLOGIA / ZASADNICZE USTALENIA: W celu lepszego zrozumienia molekularnych podstaw czerniaka molekularnych podstaw progresji czerniaka, porównaliśmy ekspresję genów profile z serii linii komórkowych czerniaka reprezentujących odrębne etapy złośliwej progresji, które odzwierciedlają krytyczne cechy pierwotnych z których pochodzą. Tutaj opisujemy nienadzorowane hierarchiczne grupowanie danych profilowania z linii komórkowych czerniaka i melanocytów. melanocytów. Klasteryzacja ta identyfikuje dwie charakterystyczne podklasy molekularne czerniaka, oddzielające agresywne linie komórek guza z przerzutami od mniej agresywnych linii komórek guza pierwotnego. od mniej agresywnych linii komórek guza pierwotnego. Dalsza analiza sygnatur ekspresji związanych z progresją czerniaka przy użyciu adnotacji funkcjonalnych sklasyfikowała te transkrypty do trzech klas genów: 1) Regulacja w górę aktywatorów progresji cyklu komórkowego, replikacji DNA i cyklu komórkowego, replikacji i naprawy DNA (CDCA2, NCAPH, NCAPG, NCAPG2, PBK, NUSAP1, BIRC5, ESCO2, HELLS, MELK, GINS1, GINS4, RAD54L, TYMS i DHFR), 2) Utrata genów związanych z adhezją komórkową i różnicowaniem melanocytów (CDH3, CDH1, c-KIT, PAX3, CITED1/MSG-1, TYR, MELANA, MC1R i OCA2), 3) Regulacja w górę genów związanych z opornością na apoptozę (BIRC5/survivin). Podczas gdy te szerokie klasy transkryptów były wcześniej zaangażowane w progresji czerniaka i innych nowotworów złośliwych, konkretne geny zidentyfikowane w obrębie każdej klasy transkryptów są nowatorskie. Ponadto, czynnik transkrypcyjny czynnik NF-KB został zidentyfikowany jako potencjalny "główny regulator" inwazji czerniaka, ponieważ miejsca wiązania NF-KB zostały zidentyfikowane jako spójne sekwencje konsensusu sekwencje konsensusowe w obrębie promotorów genów związanych z progresją. WNIOSKI/ZNACZENIE: Stwierdzamy, że linie komórek nowotworowych są cennym źródłem zasobem do wczesnej identyfikacji sygnatur genów związanych z złośliwą progresją w nowotworach o znacznej heterogeniczności, takich jak czerniak. My dalej, że opracowanie nowych algorytmów redukcji danych dla analizy badań mikromacierzy ma kluczowe znaczenie dla umożliwienia zoptymalizowanej eksploracji ważnych, klinicznie istotnych zbiorów danych. Oczekuje się, że kolejne badania walidacyjne w pierwotnych tkankach ludzkich przy użyciu takiego podejścia doprowadzą do szybszego przełożenia takich badań na identyfikację nowych biomarkerów nowotworowych i celów terapeutycznych. biomarkerów nowotworowych i celów terapeutycznych. --- Wcześniej informowaliśmy, że czynnik transkrypcyjny Ets pochodzący z prostaty (PDEF) jest cząsteczką cząsteczką związaną z guzem piersi. Aby uzyskać dalszy wgląd w ekspresję PDEF w innych typach nowotworów u ludzi, skompilowano i przeszukano bazę danych biblioteki cDNA z ludzkich normalnych i nowotworowych tkanek została skompilowana i przeszukana pod kątem dystrybucji PDEF. Wyniki Wyniki wykazały, że PDEF występuje z relatywnie wyższą częstotliwością w bibliotekach cDNA w bibliotekach cDNA z guzów mózgu, piersi, płuc i jajników w porównaniu do tych z odpowiadających im prawidłowych tkanek. Analiza RT/PCR ekspresji PDEF w guzach jajnika jajnika potwierdziła, że PDEF ulega ekspresji w 36 z 51 (71%) guzów jajnika. guzów jajnika. Dalsze porównanie dystrybucji PDEF z innymi szeroko cząsteczkami związanymi z rakiem wykazało, że PDEF ma bardziej ograniczone niż Her-2/neu, Bcl-2, surwiwina lub telomeraza w bibliotekach cDNA z normalnych tkanek ludzkich i bardziej zwiększoną dystrybucję niż Her-2/neu, CA-125, Bcl-2, surwiwina i telomeraza w bibliotekach cDNA z mózgu (z wyjątkiem surwiwiny), guzów piersi, płuc i jajników. Dane te razem pokazują lepszą guza dla PDEF i sugerują, że PDEF jest bardziej odpowiednim celem dla rozwoju specyficznych terapii przeciwnowotworowych. --- Niedawno nowy gen antyapoptozy, tj. surwiwina, został zidentyfikowany jako strukturalnie unikalny członek rodziny białek hamujących apoptozę. Ekspresja surwiwiny jest wyłączona podczas rozwoju płodowego i nie występuje w nienowotworowych tkankach dorosłych ludzi, ale ponownie włącza się w najczęstszych ludzkich nowotworach. ludzkich nowotworach. Antyapoptotyczne właściwości surwiwiny mogą zapewnić znaczną przewagę wzrostu w nowotworach i prawdopodobnie przyczyniają się również do chemiooporności nowotworów. Dlatego przeanalizowaliśmy ekspresję surwiwiny w ludzkich rakach nerkowokomórkowych (RCC), o których wiadomo, że są w dużej mierze oporne na chemioterapię. chemioterapii. Analiza Northern blot i RT-PCR ujawniły ekspresję surwiwiny w nowo powstałych liniach komórkowych RCC (n = 11) wszystkich głównych typów histologicznych. Ponadto zidentyfikowaliśmy dwa nowe warianty splicingu surwiwiny, pozbawione eksonu 3 (survivin-deltaEx3) lub zachowujący część intronu 2 jako kryptyczny ekson (survivin-2B). Obie zmiany sekwencji powodują znaczące zmiany w strukturze odpowiadających im białek, w tym modyfikacje strukturalne domeny powtórzenia białka inhibitora apoptozy. Rola nowych izoform izoformy w regulacji apoptozy oceniano w eksperymentach transfekcji wykazując zachowanie właściwości antyapoptotycznych dla survivin-deltaEx3 i znacznie zmniejszony potencjał antyapoptotyczny dla surwiwiny-2B. Podsumowując, nasze obserwacje sugerują złożoną równowagę regulacyjną między różnymi izoformami surwiwiny, które mogą determinować odpowiedź na bodźce proapoptotyczne. na bodźce proapoptotyczne, nie tylko w ludzkich RCC, ale także w tkankach płodu i innych typach nowotworów. tkankach płodu i innych typach nowotworów. --- Hamowanie apoptozy jest krytycznym etapem w procesie nowotworzenia w wielu nowotworach, w tym raka z komórek Merkla; jednak dokładne mechanizmy regulacyjne nie są w pełni poznane. nie są w pełni poznane. Surwiwina jest inhibitorem apoptozy, który jest niewykrywalny w większości terminalnie zróżnicowanych normalnych tkanek ludzkich, silnie wyrażany w narządach embrionalnych i płodowych. narządach embrionalnych i płodowych i ulega silnej ekspresji w wielu różnych ludzkich nowotworach. nowotworach. W tym badaniu zbadaliśmy ekspresję surwiwiny w raku skóry raka z komórek Merkla za pomocą immunohistochemii i skorelowaliśmy wyniki z długoterminową obserwacją kliniczną. z długoterminową obserwacją kliniczną. Zebraliśmy i poddaliśmy immunobarwieniu 19 przypadków raka z komórek Merkla za pomocą przeciwciał przeciwko surwiwinie. Mediana wieku pacjentów wynosiła 79 lat, średni okres obserwacji wynosił 17 miesięcy, a stosunek mężczyzn do kobiet wynosił 7:11. Wszystkie próbki z wyjątkiem jednej reprezentowały zmiany pierwotne, a dwa przypadki uzyskano od jednego pacjenta. od jednego pacjenta. Obserwację kliniczną uzyskano w 15 przypadkach (79%). Wszystkie 19 przypadków Merkla wykazywały silną immunoreaktywność dla surwiwiny. Białko surwiwiny zostało zlokalizowane i sklasyfikowane jako głównie jądrowe (N=8) lub cytoplazmatycznych (N=4). Mieszany wzór ekspresji surwiwiny zaobserwowano również w trzech przypadkach. Przypadki ze wzorem barwienia jądrowego wyróżniały się agresywnym przebiegiem klinicznym, u siedmiu z ośmiu pacjentów u których u siedmiu z ośmiu pacjentów wystąpiły przerzuty lub zgon. Ponadto, wszystkie przypadki z dominującą cytoplazmatyczną lokalizacją surwiwiny (N=4) były wolne od choroby podczas obserwacji. Rak z komórek Merkla to agresywny nowotwór złośliwy regulowane przez szlaki apoptotyczne. Wykazaliśmy, że surwiwina, białko o podwójnej roli podwójną rolę w hamowaniu apoptozy i regulacji proliferacji komórkowej jest ulega ekspresji w raku z komórek Merkla. Co więcej, jądrowa lokalizacja subkomórkowa surwiwiny w rakach z komórek Merkla może wskazywać na złe rokowanie, a identyfikacja tych przypadków może pomóc w postępowaniu klinicznym. --- CEL: Zbadanie praktyczności wykrywania surwiwiny w moczu jako nowa metoda diagnostyczna i prognostyczny marker molekularny raka pęcherza moczowego. METODY: Do wykrycia ekspresji mRNA surwiwiny w próbkach moczu od 20 zdrowych osób i pacjentów zastosowano zagnieżdżoną metodę RT-PCR. od 20 zdrowych osób i pacjentów z rakiem pęcherza moczowego (n=30), raka prostaty (n=10) i raka nerki (n=6). WYNIKI: Wyniki pokazują, że surwiwina nie została wykryta w próbkach moczu sześciu z 30 pacjentów z rakiem pęcherza moczowego, podczas gdy wszystkie wyniki były negatywne u pozostałych 36 osób. Dodatnie wskaźniki surwiwiny i ich poziomy ekspresji wzrastały wraz ze stopniem histologicznym guzów. Sześć z 21 nowych guzów pęcherza moczowego nowotworów pęcherza moczowego nie wykazywało ekspresji mRNA surwiwiny; jednak żaden z dziewięciu nawracających guzów pęcherza moczowego był ujemny, a pacjenci z nowymi guzami pęcherza moczowego (0,5973+/-0,1968) mieli znacznie niższe poziomy surwiwiny niż pacjenci z guzami nawracającymi (1.1627+/-0.1341)( P=2.10228E-05). Stwierdziliśmy również, że ekspresja nie była skorelowana z płcią, wiekiem i stadium klinicznym. WNIOSEK: Wysoka czułość i swoistość surwiwiny w moczu może wskazywać na występowanie raka pęcherza moczowego, a jej poziom ekspresji może być skorelowany ze złośliwością i rokowaniem raka pęcherza moczowego. Ponadto, fakt, że surwiwina została wykryta tylko w próbkach moczu pacjentów z rakiem pęcherza moczowego, a nie raka pęcherza moczowego, a nie w normalnych tkankach dorosłych (z wyjątkiem grasicy), sugeruje, że surwiwina może być stosowana jako idealny cel w leczeniu raka pęcherza moczowego. leczenie.
Czy możliwe jest wykrycie ekspresji białka surwiwiny w normalnych tkankach dorosłych ludzi?
Surwiwina jest inhibitorem apoptozy, który jest niewykrywalny w normalnych zróżnicowanych tkankach dorosłego człowieka.