Wafle z karmustyną (Gliadel) i temozolomid (Temodal) zostały niedawno zatwierdzone do stosowania do wstępnego leczenia glejaka wielopostaciowego. Gliadel) to polimerowa płytka zawierająca karmustynę. karmustynę. Te płytki są przeznaczone do umieszczenia w jamie chirurgicznej po resekcji glejaka. resekcji glejaka w celu dostarczenia miejscowej chemioterapii. Leczenie to jest przeznaczone dla guzów, w przypadku których możliwa jest całkowita resekcja. Temozolomid jest podawany jednocześnie z radioterapią przez sześć tygodni, a następnie sześć cykli cykli uzupełniającego temozolomidu (EORTC 26981, znany również jako "protokół Stuppa"). Temozolomid podawany zgodnie z tym protokołem dawał medianę przeżycia 2 miesiące w glejakach, a karmustyna podobną korzyść w glejakach o wysokim stopniu złośliwości. glejakach o wysokim stopniu złośliwości. Dwuletni wskaźnik przeżycia wynosił 26,5% w przypadku radioterapii plus temozolomidem w porównaniu z 10,4% w przypadku samej radioterapii. U pacjentów z całkowitą resekcją, dwuletnie przeżycie osiągnęło 38%. Te dwie nowe metody leczenia są są zasadniczo przeznaczone dla pacjentów w wieku poniżej 70 lat i ze wskaźnikiem Karnofsky'ego wskaźnik Karnofsky'ego>70. Trwające badania oceniają możliwą wartość połączenia tych dwóch metod leczenia. dwóch metod leczenia. --- TŁO: Gliadel (implant polifeprosan 20 z karmustyną [BCNU]) jest powszechnie stosowany do miejscowego dostarczania BCNU do glejaków o wysokim stopniu złośliwości po resekcji i jest wiąże się ze zwiększonym przeżyciem. Zgłaszano różne powikłania stosowania płytek Gliadel były zgłaszane, ale nie były konsekwentnie odtwarzane. Postanowiliśmy scharakteryzować zachorowalności związanej z Gliadelem w naszym 10-letnim doświadczeniu w stosowaniu płytek Gliadel w leczeniu glejaka złośliwego. leczenia glejaka złośliwego. METODY: Dokonaliśmy retrospektywnego przeglądu dokumentacji 1013 pacjentów poddanych kraniotomii w celu resekcji złośliwego gwiaździaka mózgu (choroba III/IV stopnia według Światowej Organizacji Zdrowia). Światowej Organizacji Zdrowia). Chorobowość okołooperacyjna występująca w ciągu 3 miesięcy od operacji oceniono u pacjentów i porównano między pacjentami otrzymujących i nieotrzymujących wafel Gliadel. Całkowite przeżycie zostało ocenione dla wszystkich pacjentów. WYNIKI: Łącznie wykonano 1013 kraniotomii z powodu złośliwego gwiaździaka mózgu. mózgu. Łącznie 288 (28%) pacjentów otrzymało wafel Gliadel (250 glioblastoma glioblastoma multiforme (GBM), 38 anaplastic astrocytoma/anaplastic oligodendroglioma (AA/AO), 166 resekcja pierwotna, 122 resekcja rewizyjna). W porównaniu z kohortą kohortą nieotrzymującą Gliadelu, pacjenci otrzymujący Gliadel byli starsi (55 +/- 14 vs. 50 +/- 17, P = .001) i częściej poddawani całkowitej resekcji (75% vs 36%, P < .01), ale poza tym byli podobni. Pacjenci z kohorty Gliadel i kohorty bez Gliadel mieli podobną częstość występowania okołooperacyjnego zakażenia miejsca operacji (2,8% vs. 1,8%, P = .33), zakażenia mózgowo-rdzeniowego (P = .33) i zakażenia układu nerwowego (P = .33). .33), wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego (2,8% vs. 1,8%, P = .33), zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych (.3% vs. .3%, P = 1,00). .3%, P = 1,00), trudności w gojeniu się ran po nacięciu (.7% vs. .4%, P = .63), objawowy obrzęk złośliwy (2,1% vs. 2,3%, P = 1,00), 3-miesięczna częstość występowania drgawek (14,6% vs. 15,7%, P = .65), zakrzepica żył głębokich (6,3% vs. 5,2%, P = .53) i zatorowość płucna (PE). zatorowości płucnej (PE) (4,9% vs. 3,7%, P = .41). W przypadku pacjentów otrzymujących Gliadel w przypadku GBM, mediana przeżycia wynosiła 13,5 miesiąca po pierwotnej resekcji (20% żyjących po 2 latach) i 11,3 miesiąca po resekcji. lat) i 11,3 miesiąca po resekcji rewizyjnej (13% żywych po 2 latach). Dla pacjentów otrzymujących Gliadel z powodu AA/AO, mediana przeżycia wynosiła 57 miesięcy po pierwotnej resekcji (66% żyjących po 2 latach) i 23,6 miesiąca po rewizji resekcji (47% żyjących po 2 latach). WNIOSEK: Z naszego doświadczenia wynika, że stosowanie płytek Gliadel nie wiązało się z wzrostem zachorowalności okołooperacyjnej po chirurgicznym leczeniu złośliwego gwiaździaka. złośliwego gwiaździaka. --- Po resekcji nowo zdiagnozowanych lub nawracających glejaków, miejscowa implantacja miejscowe wszczepienie biodegradowalnych płytek impregnowanych karmustyną (Gliadel) do jamy resekcyjnej resekcji stanowi terapię adiuwantową, która może poprawić możliwości przeżycia. możliwości przeżycia. Należy jednak podjąć pewne środki ostrożności dotyczące Gliadel. Opisujemy trzy przypadki, w których pacjentom z glejakiem glioblastoma multiforme wszczepiono Gliadel zabezpieczony klejem fibrynowym po otwarciu komór bocznych. komory, u których później rozwinęło się ciężkie wodogłowie prowadzące do zgonu. do śmierci. Chociaż Gliadel może być ważnym uzupełnieniem leczenia, otwarcie komór komór podczas operacji w ramach jego stosowania należy uznać za przeciwwskazanie. przeciwwskazanie. --- CEL: Skuteczne opcje leczenia są ograniczone dla pacjentów z nawrotowym glioblastoma multiforme (GBM), a czas przeżycia wynosi zwykle <1 roku. Potrzebne są nowe metody leczenia. podejścia są potrzebne. Miejscowe leczenie wspomagające za pomocą płytek z karmustyną (BCNU) lub stałych implantów nasiennych 125I o niskiej aktywności wykazano skuteczność w przypadku GBM. GBM. W niniejszym badaniu oceniano skuteczność i bezpieczeństwo tych terapii w połączeniu po resekcji guza. METODY: Trzydziestu czterech pacjentów z nawracającym GBM leczono maksymalną resekcją guza, a następnie implantacją resekcję, a następnie implantację płytek BCNU i stałych nasion 125I do jamy guza. do jamy guza. Pacjenci byli monitorowani za pomocą oceny klinicznej i rezonansu magnetycznego raz na 3 miesiące. Przeżycie i i przeżycie wolne od progresji (PFS). WYNIKI: Podczas obserwacji miejscową progresję choroby zaobserwowano u 27 pacjentów, a 23 z nich zmarło. pacjentów, a 23 z nich zmarło. Mediana okresu przeżycia wyniosła 69 tygodni, a mediana PFS 47 tygodni. mediana PFS wyniosła 47 tygodni. Wskaźniki 12-miesięcznego przeżycia i PFS wyniosły odpowiednio 66 i 32 proc, odpowiednio. Czynniki wyjściowe związane z dłuższym przeżyciem obejmowały wynik w skali sprawności Karnofsky'ego>lub=70, aktywność nasion 125I>lub=0,8 mCi/cm3 jamy guza i wiek <60 lat. Martwica mózgu rozwinęła się u 8 pacjentów (24%) i była skutecznie leczona chirurgicznie lub tlenoterapią hiperbaryczną. WNIOSKI: Zastosowanie terapii wspomagającej łączącej płytki BCNU i stałe nasiona 125I skutkowało przeżyciem, które wypada korzystnie w porównaniu z danymi z podobnych badań przeprowadzonych u pacjentów z nawracającym GBM. Częstość występowania martwicy mózgu martwicy mózgu okazała się wyższa niż oczekiwano w przypadku samego leczenia, chociaż martwica była możliwa do opanowania i nie wpływała na przeżycie. To nowe podejście podejście gwarantuje dalsze badania w nawracającym i nowo zdiagnozowanym GBM. --- Poprzednie badanie kontrolowane placebo wykazało, że biodegradowalne płytki 1,3-bis (2-chloroetylo)-1-nitrozomocznika (BCNU) (wafle Gliadel) przedłużają przeżycie u pacjentów z nawracającym glejakiem wielopostaciowym. pacjentów z nawracającym glejakiem wielopostaciowym. Zakończone wcześniej badanie fazy 3 faza 3, również kontrolowane placebo, z udziałem 32 pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem złośliwym glejaka złośliwego również wykazało korzyści w zakresie przeżycia u pacjentów leczonych BCNU . Ze względu na małą liczbę pacjentów w tym badaniu, przeprowadzono większe badanie fazy 3 w celu potwierdzenia tych wyników. aby potwierdzić te wyniki. Dwustu czterdziestu pacjentów randomizowanych do otrzymywania płytek BCNU lub placebo w czasie pierwotnej resekcji chirurgicznej. pierwotnej resekcji chirurgicznej; obie grupy leczono pooperacyjnie wiązką promieniowania zewnętrznego pooperacyjnie. Obie grupy były podobne pod względem wieku, płci, stanu sprawności Karnofsky'ego (KPS) i guza. Karnofsky'ego (KPS) i histologii guza. Mediana przeżycia w grupie z zamiarem leczenia wynosiła 13,9 miesiąca w grupie leczonej BCNU i 11,6 miesiąca w grupie otrzymującej placebo (wartość log-rank P stratyfikowana według kraju = 0,03), z 29% zmniejszeniem ryzyka zgonu. 29% zmniejszeniem ryzyka zgonu w grupie leczonej. Po skorygowaniu o czynniki wpływające na przeżycie, efekt leczenia pozostał dodatni z ryzykiem zmniejszeniem ryzyka o 28% (P = 0,03). Czas do spadku w KPS i w 10/11 był statystycznie istotnie wydłużony w grupie leczonej BCNU (P = 0,05). Zdarzenia niepożądane były porównywalne dla 2 grupy, z wyjątkiem wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego (5% w grupie leczonej płytkami BCNU vs. 0,8% w grupie placebo) i nadciśnienia wewnątrzczaszkowego (9,1% w grupie otrzymującej BCNU w porównaniu z 1,7% w grupie placebo). Badanie to potwierdza, że miejscowa chemioterapia za pomocą płytek BCNU jest dobrze tolerowana i zapewnia korzyści w zakresie przeżycia pacjentom z nowo zdiagnozowanym glejakiem złośliwym. --- CEL: Wafel Gliadel (BCNU) i jednoczesna terapia temozolomidem (TMZ), stosowane indywidualnie jako terapie adiuwantowe stosowane indywidualnie jako terapie adiuwantowe, wydłużają przeżycie w porównaniu z tym osiągniętym przez resekcji i radioterapii (XRT) w przypadku glejaka wielopostaciowego (GBM). Pozostaje pozostaje niezbadane, czy połączenie terapii Gliadelem i TMZ jest bezpieczne lub jeszcze bardziej poprawia przeżycie u pacjentów z nowo zdiagnozowanym GBM. Autorzy dokonali przeglądu swoje wstępne doświadczenia z wykorzystaniem skojarzonej terapii Gliadelem, TMZ i radioterapią w leczeniu GBM. METODY: Wszystkie przypadki obejmujące pacjentów poddanych pierwotnej resekcji GBM z lub bez implantacji wafla Gliadel (3,85% BCNU) i adiuwantowej XRT w okresie 10 lat (1997-2006). 10 lat (1997-2006) zostały retrospektywnie przeanalizowane. Począwszy od 2004 r, jednoczesne stosowanie TMZ stało się standardem opieki w ośrodku autorów, a wszystkie pacjenci z implantacją Gliadel otrzymywali również TMZ (protokół Stupp Stuppa). Przeżycie całkowite i zachorowalność związaną z leczeniem oceniano dla wszystkich pacjentów leczonych Gliadelem i jednocześnie TMZ (XRT + Gliadel + TMZ). Porównano przeżywalność i zachorowalność dopasowaną do wieku (<lub= 70 lat) między kohortami XRT + Gliadel + TMZ (po 2003 r.) i XRT + Gliadel (przed 2004 r.). kohortami. WYNIKI: Trzydziestu trzech pacjentów było leczonych XRT + Gliadel + TMZ. Mediana przeżycia w tej grupie wynosiła 20,7 miesiąca, a 2-letni wskaźnik przeżycia wynosił 36%. Sześciomiesięczna zachorowalność obejmowała zakażenie miejsca operacji w 1 przypadku (3%), drgawki okołooperacyjne w 2 przypadkach (6%), zakrzep żył głębokich w 1 przypadku (3%), zatorowość płucną w 3 przypadkach (9%). zatorowość płucna w 3 (9%) i obrzęk mózgu wymagający przyjęcia dożylnego deksametazon w 1 przypadku (3%). Mielosupresja wymagała przedwczesnego zakończenia stosowania TMZ u 7 pacjentów (21%) (małopłytkowość u 5, neutropenia w 2 przypadkach). U pacjentów w wieku < lub = 70 lat, XRT + Gliadel + TMZ (30 pacjentów, po 2003 r.) było niezależnie związane z lepszą medianą przeżycia (21,3 vs 12,4 miesiąca, p = 0,005) w porównaniu z XRT + Gliadel (78 pacjentów, przed 2004 r.), z 2-letnim przeżyciem wynoszącym odpowiednio 39 w porównaniu z 18%, odpowiednio. U tych pacjentów, XRT + Gliadel + TMZ nie był związane ze wzrostem zachorowalności w okresie okołooperacyjnym w porównaniu z XRT + Gliadel. WNIOSKI: W tym doświadczeniu jednoczesna terapia TMZ oprócz implantacji płytek Gliadel Gliadel wiązała się z medianą przeżycia wynoszącą prawie 21 miesięcy bez zwiększonej chorobowości okołooperacyjnej. Temozolomid może być bezpiecznie podawany pacjentom otrzymującym płytki Gliadel po resekcji GBM. --- Glejak IV stopnia (glioblastoma) jest jednym z najczęstszych nowotworów mózgu/centralnego układu nerwowego. ośrodkowego układu nerwowego. W 2005 r. standard opieki w leczeniu uzupełniającym został znacznie się zmienił wraz z zatwierdzeniem temozolomidu. Pewną popularność zyskały również również zyskały pewną popularność. Obecnie trwają badania III fazy oceniające bevacizumab w połączeniu ze standardowym schematem temozolomidu. Pomimo tych Pomimo ostatnich postępów w farmakoterapii, około dwie trzecie pacjentów nie przeżywa przeżywa dłużej niż 2 lata od diagnozy. W międzyczasie koszty leczenia leczenia są znaczne. Celem niniejszego badania jest przegląd literatury klinicznej, kosztów choroby i literatury dotyczącej efektywności kosztowej związanej z leczeniem glejaka wielopostaciowego. glejaka wielopostaciowego. Szacunki obciążenia ekonomicznego glejaka wielopostaciowego w różnych systemach opieki zdrowotnej systemach opieki zdrowotnej zostały przeliczone na dolary amerykańskie z 2013 roku. Temozolomid wykazał wykazał 2,5-miesięczny wzrost całkowitego przeżycia i 1,9-miesięczny wzrost przeżycia wolnego od progresji w porównaniu z samą radioterapią. Wafle z karmustyną również wykazały wydłużenie całkowitego przeżycia o 2,3 miesiąca w porównaniu z placebo. Badania efektywności kosztowej temozolomidu wykazały inkrementalne współczynniki opłacalności, skorygowane do dolarów amerykańskich z 2013 r., z zakresem od 73 586 USD za rok życia skorygowany o jakość (QALY) (perspektywa UK National Health Service) do 105 234 USD za rok życia skorygowany o jakość (QALY) (perspektywa UK National Health Service). ) do 105 234 USD za QALY (perspektywa społeczna USA). Potrzebne są dalsze badania aby określić ilościowo pełne społeczne obciążenie chorobą. --- CEL: Rokowanie w glejaku o wysokim stopniu złośliwości (HGG) jest złe z medianą glejaka wynosi około 1 roku. W 2007 r. NICE opublikował ocenę technologii technologiczną (TA121) zalecającą stosowanie płytek z karmustyną (Gliadel) i terapię systemową temozolomidem. terapii systemowej temozolomidem u wybranych pacjentów z HGG. Wyniki dla chirurgii HGG w Wielkiej Brytanii z zastosowaniem tych skojarzonych metod leczenia nie zostały nie zostały opublikowane. OPIS: Retrospektywny audyt kolejnych pacjentów na jednym oddziale z implantacją płytek karmustyny. PRZEDMIOT: Pięćdziesięciu dziewięciu pacjentom wszczepiono płytki z karmustyną podczas pierwotnej w okresie od października 2005 r. do października 2010 r. w Wessex Neurological Centre, Southampton, Wielka Brytania. METODY: Pacjenci otrzymywali chemioterapię ściśle według zaleceń NICE TA121. Przeżycie obliczono metodą Kaplana-Meiera. WYNIKI: Pięćdziesięciu pięciu pacjentów miało guzy w stopniu IV według WHO, a czterech w stopniu III. Mediana wieku wynosiła 61 lat. W okresie obserwacji zmarło 39 pacjentów. Mediana przeżycia wynosiła 15,3 miesiąca. Ośmiu pacjentów (13,5%) doświadczyło powikłań pooperacyjnych (w tym pięć infekcji), z powodu których u czterech pacjentów usunięto płytki z karmustyną. Czterdziestu siedmiu (80%) pacjentów leczono radykalną radioterapią (55-60 Gy), a sześciu (10%) pacjentów sześciu (10%) pacjentów otrzymało radioterapię paliatywną (30 Gy). Trzydziestu siedmiu pacjentów (63%) otrzymywało jednocześnie chemioterapię temozolomidem. W podgrupie 37 pacjentów otrzymujących leczenie multimodalne z radykalną radioterapią i radioterapią radykalną i temozolomidem, mediana przeżycia wyniosła 15,8 miesiąca w porównaniu z 7,4 miesiąca u pacjentów miesięcy u pacjentów nieotrzymujących leczenia multimodalnego. DYSKUSJA: Wafle z karmustyną stosowane w pierwotnej operacji HGG zgodnie z wytycznymi NICE TA121 wiązały się z medianą przeżycia wynoszącą 15,3 miesiąca; jest to w porównaniu z wcześniejszymi badaniami z randomizacją. Leczenie multimodalne waflami z karmustyną, radykalną radioterapią i towarzyszącym temozolomidem temozolomidem wiązało się z poprawą przeżywalności. Zwiększoną częstość występowania zakażeń obserwowano w przypadkach otrzymujących wafle z karmustyną. --- Wstęp: Połączenie płytek Gliadel i radiochemioterapii z TMZ może wiązać się z ryzykiem wystąpienia ryzyko zwiększonej liczby zdarzeń niepożądanych (AE). Przeanalizowaliśmy skuteczność i bezpieczeństwo u pacjentów z glejakiem wielopostaciowym, którzy zostali poddani leczeniu multimodalnemu za pomocą implantacją płytek Gliadel. METODY: Stu sześćdziesięciu pięciu kolejnych pacjentów z nowo zdiagnozowanym (77 pacjentów) lub nawracającym (88 pacjentów) glejakiem złośliwym. lub nawrotowym (88 pacjentów) glejakiem. Czterdziestu siedmiu pacjentów przeszło operację + Gliadel. Wpływ wieku (≥65 vs. <65), rozległości resekcji (całkowita vs. częściowa) resekcja (całkowita vs. częściowa), stosowanie Gliadelu i leczenie adiuwantowe (TMZ vs. inne schematy/brak leczenia adiuwantowego). inne schematy/brak leczenia uzupełniającego) na całkowite przeżycie (OS, dla pacjentów z nowo zdiagnozowanego glejaka wielopostaciowego) oraz na przeżycie po nawrocie (dla pacjentów z glioblastoma) analizowano za pomocą regresji Coxa. Wpływ wieku, (nowo zdiagnozowany vs. nawracający glejak), liczbę wszczepionych płytek Gliadel (0 vs. <8 Gliadel (0 vs. <8 vs. 8), rozległość resekcji (całkowita vs. częściowa) i leczenie adiuwantowe (TMZ vs. TMZ). leczenie adiuwantowe (TMZ vs. inne schematy/brak leczenia adiuwantowego) na występowanie AE i występowanie AE związanych z miejscem implantacji (ISAE) analizowano za pomocą modelu regresji logistycznej. za pomocą modelu regresji logistycznej. Istotność ustalono na poziomie p < 0,05. WYNIKI: Analiza wieloczynnikowa wykazała, że jedynym czynnikiem związanym z dłuższym przeżyciem, zarówno w przypadku nowo zdiagnozowanego, jak i nawrotowego GBM, był zakres resekcji. Zarówno pacjenci z większą liczbą wszczepionych płytek, jak i pacjenci z nawracającymi nowotworami byli istotnie narażeni na AE i ISAE. Pacjenci z ośmioma Gliadel mieli 3-krotnie zwiększone ryzyko AE i 5,6-krotnie zwiększone ryzyko ISAE. i 5,6-krotnie zwiększone ryzyko ISAE, a pacjenci z nawrotem guza mieli 2,8-krotnie zwiększone ryzyko AE i 9,3-krotnie zwiększone ryzyko ISAE. WNIOSKI: Dodanie Gliadelu do standardowego leczenia nie poprawiło znacząco wyników leczenia. Toksyczność po zastosowaniu Gliadelu była znacząco wyższa, zarówno dla pacjentów z nowo zdiagnozowanym i nawrotowym glejakiem. --- Dostarczanie karmustyny o kontrolowanym uwalnianiu z biodegradowalnych płytek polimerowych było jako uzupełnienie resekcji chirurgicznej w leczeniu nawracającego glejaka wielopostaciowego glejaka wielopostaciowego po tym, jak w badaniach klinicznych wykazano, że jest dobrze tolerowane i skuteczne. Biorąc pod uwagę miejscowy charakter leku w tkance mózgowej mózgu, nie przeprowadzono bezpośrednich pomiarów farmakokinetycznych u ludzi po implantacji karmustyny. wszczepieniu płytki z karmustyną. Jednak dystrybucja leku i klirens i klirens leku były szeroko badane zarówno w mózgach gryzoni, jak i naczelnych w różnych różnym czasie po implantacji. Ponadto przeprowadzono badania mające na celu scharakteryzowanie degradacji matrycy polimerowej, kinetyki uwalniania karmustyny oraz i metabolicznego losu leku i produktów degradacji polimeru, zarówno in vitro, jak i in vivo. zarówno in vitro, jak i in vivo. Wykazano, że płytki GLIADEL uwalniają karmustynę in vivo przez okres około 5 dni; przy ciągłym kontakcie z płynem śródmiąższowym, płytki w ciągłym kontakcie z płynem śródmiąższowym, płytki powinny ulec całkowitej degradacji w okresie od 6 do 8 tygodni. tygodni. Badania metabolicznej eliminacji produktów degradacji polimeru wykazały, że wykazały, że monomery kwasu sebacynowego są wydalane z organizmu w postaci wydychanego CO(2), podczas gdy monomery 1,3-bis-(p-karboksyfenoksy)propanu są wydalane głównie z moczem. wydalane głównie z moczem. Produkty degradacji karmustyny są również wydalane głównie z moczem. Badania farmakokinetyczne na zwierzętach i powiązane modelowanie wykazały zdolność tej modalności do dostarczania wysokich dawek (stężenia milimolarne) w promieniu milimetrów od implantu polimerowego, z ograniczoną penetracją implantu polimerowego, z ograniczoną odległością penetracji karmustyny od miejsca podania. dostarczania. Ograniczone rozprzestrzenianie się leku jest prawdopodobnie spowodowane wysoką przezkapilarnej przepuszczalności tej lipofilnej cząsteczki. Jednak obecność znacznych przepływów konwekcyjnych z powodu obrzęku pooperacyjnego może zwiększyć dyfuzyjny transport leku w godzinach bezpośrednio po implantacji płytki, prowadząc do większego krótkoterminowego rozprzestrzeniania się leku. Dodatkowo, u zwierząt naczelnych, obecność znacznych dawek w bardziej odległych regionach mózgu (centymetry od implantu) utrzymuje się w ciągu tygodnia. tygodnia. Przypuszczano, że lek w tym regionie był transportowany z miejsca implantu przez mózgowy przepływ krwi lub przepływ płynu mózgowo-rdzeniowego, co sugeruje, że chociaż lek jest w stanie przeniknąć przez barierę krew-mózg w miejscu może ponownie przedostać się do tkanki mózgowej. --- Glejak o wysokim stopniu złośliwości jest wyniszczającą chorobą, która powoduje śmierć większości ofiar w ciągu 2 lat. ofiar w ciągu 2 lat. Aby znacząco zwiększyć przeżywalność, potrzebne jest trimodalne podejście chirurgii, radioterapii i chemioterapii. Karmustyna (1,3-bis (2-chloroetylo)-1-nitrozomocznik) jest nitrozomocznikowym środkiem alkilującym, który wywiera swój działanie przeciwnowotworowe poprzez akylację DNA i RNA. Ogólnoustrojowe podawanie nitrozomocznika jako pojedynczego środka lub jako część prokarbazyny/3-cykloheksylo-1-nitrozomocznika/winkrystyny wykazało niewielką skuteczność w leczeniu glejaka o wysokim stopniu złośliwości. Rozwój karmustyny (Gliadel((R)) Wafer) jako metody kontrolowanego uwalniania karmustyny z biodegradowalnych płytek polimerowych zwiększa współczynnik terapeutyczny poprzez w pełni zawierając lek w granicach środowiska guza mózgu jednocześnie minimalizując toksyczność ogólnoustrojową. Badania przedkliniczne i kliniczne dowiodły bezpieczeństwa i skuteczności Gliadelu w leczeniu glejaka wielopostaciowego. Na podstawie tych wyników Gliadel jest obecnie zatwierdzony do stosowania u pacjentów z glejakiem nawrotowym jako uzupełnienie zabiegu chirurgicznego oraz u nowo zdiagnozowanych pacjentów z glejakiem o wysokim stopniu złośliwości jako uzupełnienie zabiegu chirurgicznego i radioterapii. Inne obiecujące postępy w stosowaniu miejscowo podawanej chemioterapii w nowotworach złośliwych OUN, w tym Gliadel w przypadku przerzutów do mózgu oraz terapie skojarzone z lekami ogólnoustrojowymi lub lekami biologicznymi. --- Prognostyczna rola O(6)-metyloguaniny-metylotransferazy DNA (MGMT) promotora u pacjentów z glejakiem wielopostaciowym leczonych implantacją płytek z karmustyną (BCNU) jest niejasna. jest niejasna. W niniejszym raporcie przedstawiono retrospektywne badanie 47 pacjentów z nowo zdiagnozowanym (30 pacjentów) lub nawracającym (17 pacjentów) glejaka wielopostaciowego (stopień IV wg WHO) leczonych płytkami BCNU (bis-chloroetylnitrozomocznik). wafle. Trzynastu z nowo zdiagnozowanych pacjentów otrzymało miejscowo BCNU i tylko napromienianie (BCNU pierwszego rzutu), podczas gdy 17 pacjentów otrzymało dodatkowo i uzupełniającą radiochemioterapię temozolomidem (TMZ) (BCNU pierwszego rzutu + TMZ). Spośród 17 pacjentów leczonych z powodu nawrotowego glejaka wielopostaciowego (BCNU drugiej linii), 16 otrzymało radioterapię z jednoczesną i adiuwantową TMZ jako leczenie początkowe. leczenie. Mediana całkowitego przeżycia (OS) nie różniła się znacząco między 19 pacjentów z guzami z metylacją promotora MGMT w porównaniu do 28 pacjentów z guzami niezmetylowanymi guzami (18,9 vs 15,0 miesięcy; p = 0,1054). W grupie pierwszej linii BCNU + TMZ, metylacja promotora MGMT była związana z dłuższym OS (21,0 vs 11,1 miesięcy, p = 0,0127), podczas gdy nie wykryto znaczących różnic w przeżyciu w pozostałych dwóch podgrupach. w pozostałych dwóch podgrupach. Przeżycie wolne od progresji nie różniło się znacząco między pacjentami z guzami z metylacją promotora MGMT i bez niej w całej ani w żadnej z trzech podgrup. Grupa pierwszego rzutu BCNU + TMZ nie wykazała istotnej różnicy w OS w porównaniu z grupą BCNU pierwszej linii BCNU (18,9 vs 14,7 miesiąca), ale wykazywała większą liczbę działań niepożądanych związanych z terapią związanych z terapią (53% vs 24%, p = 0,105). Podsumowując, metylacja promotora MGMT wykazała nieistotny trend w kierunku dłuższego przeżycia w naszej kohorcie pacjentów. Połączenie radiochemioterapii Połączenie radiochemioterapii TMZ z miejscowym podawaniem BCNU nie zapewniło istotnej korzyści w zakresie przeżycia w porównaniu z samym BCNU, ale wiązało się z wyższym odsetkiem działań niepożądanych. z wyższym odsetkiem działań niepożądanych. Ze względu na małą liczbę badanych pacjentów pacjentów, wyniki te musiałyby zostać potwierdzone w większych kohortach pacjentów. kohortach pacjentów. --- Zwiększone dostarczanie konwekcyjne (CED) cintredekiny besudotox (CB) porównano z z waflami Gliadel (GW) u dorosłych pacjentów z glejakiem wielopostaciowym (GBM) przy pierwszym nawrocie. Pacjentów randomizowano w stosunku 2:1 do otrzymywania CB lub GW. CB (0,5 mikrog/mL; całkowite natężenie przepływu 0,75 ml/h) podawano przez 96 godzin przez 2-4 cewniki śródmiąższowe umieszczone po resekcji guza. GW (3,85%/7,7 mg karmustyny na wafel; maksymalnie 8 wafli) umieszczono natychmiast po resekcji guza. resekcji guza. Pierwszorzędowym punktem końcowym było całkowite przeżycie od momentu randomizacji. Wstępne analizy okresowe zostały wbudowane w projekt badania. Drugorzędowymi i trzeciorzędowymi punktami końcowymi były oceny bezpieczeństwa i jakości życia związanej ze zdrowiem. oceny. Od marca 2004 r. do grudnia 2005 r. do badania włączono 296 pacjentów w 52 ośrodkach. ośrodkach. Charakterystyka demograficzna i wyjściowa była zrównoważona między 2 ramionami leczenia. ramionami leczenia. Mediana przeżycia wyniosła 36,4 tygodnia (9,1 miesiąca) dla CB i 35,3 tygodnia (8,8 miesiąca) dla GW (P = .476). 35,3 tygodnia (8,8 miesiąca) dla GW (P = .476). Dla populacji oceniającej skuteczność mediana przeżycia wynosiła 45,3 tygodnia (11,3 miesiąca) dla CB i 39,8 tygodnia (10 miesięcy) dla GW (P = .310). dla GW (P = .310). Profil zdarzeń niepożądanych był podobny w obu ramionach, z wyjątkiem że zatorowość płucna była wyższa w ramieniu CB (8% vs 1%, P = .014). Jest to pierwsza randomizowana ocena fazy III środka podawanego przez CED i pierwszy z aktywnym komparatorem u pacjentów z GBM. Nie było różnicy w przeżywalności między CB podawanym przez CED i GW. Dystrybucja leku nie została i może mieć kluczowe znaczenie dla oceny przyszłych środków terapeutycznych opartych na CED. --- Glejak jest najczęstszym pierwotnym nowotworem złośliwym mózgu. Wyleczenia są rzadkie a mediana przeżycia waha się od kilku do 22 miesięcy. Standardowe leczenie pacjentów pacjentów w dobrym stanie sprawności składa się z maksymalnie bezpiecznej resekcji chirurgicznej, a następnie radioterapią z jednoczesną chemioterapią temozolomidem (TMZ) i sześcioma cyklami TMZ po radioterapii. W przypadku nawrotu choroby opcje leczenia obejmują powtórną operację (z lub bez umieszczenia płytki Gliadel), ponowną radioterapię lub leczenie systemowe. Większość pacjentów z dobrym stanem sprawności jest leczona chemioterapią cytotoksyczną chemioterapią lub celowaną terapią biologiczną po powtórnej operacji lub zamiast niej. operacji. Opcje chemioterapii cytotoksycznej obejmują nitrozomoczniki, ponowne podanie TMZ, platyny, foforamidy i inhibitory topoizomerazy, chociaż skuteczność jest ograniczona. skuteczność jest ograniczona. Pomimo intensywnych wysiłków zmierzających do opracowania leków biologicznych, które są ukierunkowane na angiogenezę oraz szlaki wzrostu i proliferacji, bewacyzumab jest jedynym który wykazał skuteczność w badaniach klinicznych. Został on dopuszczony do obrotu w USA zatwierdzenie w USA po wykazaniu imponującej odpowiedzi radiograficznej w dwóch otwartych, prospektywnych badaniach fazy II. Dwa randomizowane badania fazy III zakończyły się i mogą wykazać korzyści w zakresie przeżycia; jednak wyniki są obecnie w toku. Biorąc pod uwagę ograniczone możliwości leczenia w przypadku nawrotu nowotworu, zachęca się do wzięcia udziału w badaniu klinicznym. zachęcamy. --- CEL: Określenie ryzyka i korzyści dla przeżycia związanych z implantacją z implantacją wchłanialnej płytki polimerowej impregnowanej 1,3-bis(2chloroetylo)-1-nitrozomocznikiem polimeru, prospektywnie badaliśmy pacjentów z nawracającym glejakiem multiforme i porównaliśmy ich z dopasowaną demograficznie grupą kohortową. METODY: W ciągu 29 miesięcy 62 pacjentów przeszło operacje. Wszyscy mieli wzrost guza wzrost guza pomimo standardowego leczenia, wynik sprawności Karnofsky'ego > lub =70, i histopatologiczne potwierdzenie glejaka wielopostaciowego. Siedemnastu pacjentów przeszło całkowitą resekcję z umieszczeniem płytek 1,3-bis(2-chloroetylo)-1-nitrozomocznika (grupa płytek) po medianie 44 tygodni od diagnozy (6 kobiet, 11 mężczyzn; mediana wieku, 56 lat). Grupa kohortowa 45 pacjentów poddawanych operacji z powodu nawracającego glejaka wielopostaciowego w tym samym okresie, ale nie otrzymujących płytek, została zidentyfikowana. Operację przeprowadzono po medianie 47 tygodni od rozpoznania (14 kobiet, 31 mężczyzn; mediana wieku 54 lata). WYNIKI: W ciągu 6 tygodni od operacji zidentyfikowano 13 powikłań u 8 pacjentów z grupy pacjentów w grupie płytek. W grupie kohortowej u 6 pacjentów wystąpiło 8 powikłań. powikłań. Nie byliśmy w stanie zidentyfikować żadnej przewagi w zakresie przeżycia przy użyciu analizy Kaplana-Meiera. W grupie płytek mediana przeżycia wynosiła 58 tygodni od diagnozy i 14 tygodni od wszczepienia diagnozy i 14 tygodni od implantacji płytki. W grupie kohortowej mediana wynosiła 97 tygodni od diagnozy i 50 tygodni od operacji. WNIOSEK: Implantacja płytki 1,3-bis(2-chloroetylo)-1-nitrozomocznika w przypadku nawrotowego glejaka wielopostaciowego wiązała się z wyższym ryzykiem powikłań pooperacyjnych, zwłaszcza związanych z infekcją powikłań pooperacyjnych, w szczególności związanych z infekcją i gojeniem się ran. Brak nie stwierdzono wyraźnych korzyści w zakresie przeżycia związanych z implantacją płytek. --- Pomimo dużego wysiłku włożonego w badania nad złośliwymi guzami mózgu, wyniki kliniczne kliniczne w leczeniu złośliwych guzów mózgu są nadal bardzo słabe. Guzy mózgu są główną przyczyną zachorowalności i śmiertelności w populacji. Nowe pierwotne guzy mózgu rozwijają się u 2-4 na 100 000 dorosłych każdego roku (1). Najnowsze dane wskazują, że częstość występowania pierwotnych guzów mózgu wzrasta, zwłaszcza u osób starszych (2). u osób starszych (2). Astroglejowe guzy mózgu, w tym wysoce złośliwy glejak wielopostaciowy (GBM), są najczęstszymi pierwotnymi guzami mózgu. W przypadku W przypadku tych guzów pierwszą linią leczenia jest operacja i prawie zawsze radioterapia jako leczenie uzupełniające. Obecnie w leczeniu GBM stosuje się różne strategie obecnie stosowane w przypadku GBM, od opieki wspomagającej po agresywne podejścia multimodalne. podejścia. Głównym powodem tego szerokiego spektrum podejść jest to, że, pomimo agresywnej terapii, która obejmuje chirurgiczne usunięcie guza, pooperacyjne napromienianie wysokimi dawkami (60 Gy), chemioterapię i inne metody leczenia uzupełniającego leczenia adiuwantowego, rokowanie u pacjentów z GBM jest bardzo złe (3-6). W serii protokołów NCOG dotyczących pacjentów z glejakiem wielopostaciowym ze stanem sprawności Karnofsky'ego Karnofsky'ego wynoszącym 60 lub więcej, którzy byli leczeni pooperacyjną radioterapią i adiuwantową chemioterapią z zastosowaniem kombinacji leków opartych na nitrozomoczniku, mediana mediana przeżycia i czas do progresji nowotworu konsekwentnie przekraczały odpowiednio 50 i 34 tyg, odpowiednio (7-9). Nitrozomoczniki (BCNU i CCNU), pojedynczo i w połączeniu, są najbardziej aktywnymi lekami cytotoksycznymi w przypadku nawracających i postępujących nowotworów, chociaż większość tych odpowiedzi jest przejściowa i u pacjentów z dobrze zróżnicowanymi glejakami. Kiedy glejak wielopostaciowy nawraca, co ma miejsce w prawie 100% wszystkich przypadków, mediana przeżycia od rozpoczęcia leczenia wynosi około 6 miesięcy. leczenia wynosi około 6 miesięcy, a tylko 22% pacjentów przeżywa dłużej niż 1 rok (11). (11). Dlatego też istnieje duże zainteresowanie metodami leczenia miejscowego. A impregnowany karmustyną, do stosowania jako implant po chirurgicznym usunięciu nawrotowego GBM wykazał wydłużenie mediany czasu przeżycia o zaledwie 2 mies, z 20 do 28 tygodni w badaniu z udziałem 222 pacjentów. W innym badaniu stwierdzono medianę przeżycia wynoszącą 9 miesięcy w wybranej grupie pacjentów z nawrotowym GBM GBM, którzy przeszli drugą operację, ale rozsądna jakość życia u tych pacjentów była ograniczona do 10 tyg. pacjentów była ograniczona do 10 tygodni (12). --- Dwa rodzaje chemioterapii stosowane w leczeniu pacjentów z glejakiem złośliwym to glejakiem złośliwym są karboplatyna i wafel Gliadel [(3,85% 1,3-bis-(2-chloroetylo)-1-nitrozomocznik (BCNU)]. Do tej pory nie było opublikowanych danych dotyczących ich jednoczesnego stosowania w tej chorobie. Celem tego badania była ocena chemioterapii skojarzonej z waflem Gliadel i karboplatyną u pacjentów z glejakiem złośliwym o wysokim stopniu złośliwości. W tym prospektywnym badaniu w tym prospektywnym badaniu fazy I, 16 pacjentów poddano operacji, implantacji płytek Gliadel (do 8 płytek), dożylną karboplatynę podawaną po operacji (dzień 3 lub 4) w dawce zakres eskalacji obszaru pod krzywą (AUC)=2-6 i napromienianie wiązką zewnętrzną. Mediana wieku wynosiła 55 lat (zakres 27-66 lat). Czternastu (88%) pacjentów miało glejaka wielopostaciowego, a 2 (12%) miało gwiaździaka anaplastycznego. Stan sprawności był następujący: Eastern Cooperative Oncology Group (ECOG)=0 (2 pacjentów), ECOG=1 (13 pacjentów) i ECOG=2 (2 pacjentów). Trzech pacjentów było leczonych na każdym poziomie dawkowania (AUC=2-6), a 4 pacjentów leczono przy AUC=5. Karboplatyna była podawana wszystkim pacjentom do 4. dnia po operacji. Radioterapię rozpoczęto w dniach 14-36. W badaniu tym nie odnotowano toksyczności 3. lub 4. stopnia. Mediana przeżycia wolnego od progresji i przeżycia całkowitego wyniosła odpowiednio 266 i 679 dni. Wnioskujemy, że podawanie ogólnoustrojowe karboplatyny jest bezpieczne i dobrze tolerowane w okresie pooperacyjnym bezpośrednio po resekcji i implantacji płytki Gliadel w leczeniu glejaka złośliwego. Dalsza ocena w badaniu fazy II, przy maksymalnej dawce karboplatyny w celu ustalenia potencjalnej skuteczności, z tym połączeniem jest uzasadniona. --- CEL: Niedawno randomizowane, kontrolowane placebo badanie fazy III biodegradowalnych polimerów biodegradowalne polimery zawierające karmustynę wykazały znaczące przeżycia u pacjentów leczonych miejscową chemioterapią. Miejscowa chemioterapia chemioterapia stosowana bezpośrednio do jamy resekcyjnej może działać bezpośrednio na resztkowe komórki nowotworowe w sąsiednim mózgu, co może prowadzić do miejscowej kontroli guza i zwiększenia przeżywalności. guza i zwiększenie przeżywalności. METODY: Przeanalizowaliśmy wzorzec nawrotów przy użyciu seryjnych badań MRI 24 pacjentów leczonych waflami GLIADEL lub placebo po resekcji glejaków. glejaków. WYNIKI: Spośród 24 pacjentów 11 otrzymywało wafle z karmustyną, a 13 placebo. Wiek i wyniki Karnowsky'ego w obu populacjach nie różniły się. nie różniły się. Jednakże, mediana przeżycia (14,7 w porównaniu do 9,5 miesiąca; P = 0,007) i czas do pogorszenia stanu neurologicznego (12,9 +/- 4,85 vs. 9,4 +/- 2,73 miesiąca; P = 0,035) był znacznie dłuższy w grupie leczonej w porównaniu z grupą kontrolną otrzymującą placebo. placebo. Przedoperacyjne i kontrolne badania MRI oceniano w sposób zaślepiony sposób. Spośród 24 pacjentów, którzy zostali włączeni do analizy, 11 wykazało usunięcie całego wzmocnienia kontrastowego po resekcji glejaków. Siedemnaście guzów uległo miejscowej progresji, a 7 wykazało różne wzorce odległego niepowodzenia. odległych. W grupie leczonej karmustyną 8 pacjentów wykazało miejscowe niepowodzenie leczenia niepowodzenie z nawracającymi guzami bezpośrednio sąsiadującymi z jamą resekcyjną lub progresją guza resztkowego. Trzech pacjentów wykazało wieloogniskowy i miejscowe niepowodzenie po całkowitym lub częściowym usunięciu. W żadnym przypadku w żadnym przypadku chemioterapia miejscowa nie spowodowała jedynie nawrotu odległego. Jednak czas do do progresji radiograficznej wynosił 165,1 +/- 80,75 dni w grupie GLIADEL Wafer i 101,9 +/- 43,06 dni w grupie placebo (P = 0,023). WNIOSEK: W tej analizie podgrup populacji badania fazy III zarówno progresja kliniczna, jak i radiologiczna zarówno progresja kliniczna, jak i radiologiczna były znacząco opóźnione u pacjentów pacjentów leczonych miejscową chemioterapią, co skutkowało wydłużeniem czasu przeżycia. czas. Miejscowa chemioterapia z użyciem implantów waflowych zawierających karmustynę nie skutkowała zmienionym wzorcem nawrotów i nie promowała wieloogniskowych wzorów nawrotów. --- Polifeprosan 20 z karmustyną (BCNU, bis-chloroetylnitrozomocznik, Gliadel(®)) jest biodegradowalnym związkiem zawierającym 3,85% karmustyny, który powoli rozkłada się, uwalniając karmustynę i chroniąc ją przed uszkodzeniem. karmustyny, który ulega powolnej degradacji, uwalniając karmustynę i chroniąc ją przed narażeniem na działanie wody i wynikającą z tego hydrolizą do czasu uwolnienia. Implant wykazano, że implant karmustyny poprawia przeżywalność w zaślepionych badaniach kontrolowanych placebo u wybranych pacjentów z nowo zdiagnozowanym lub nawracającym glejakiem złośliwym. glejakiem złośliwym, przy niewielkim zwiększeniu ryzyka zdarzeń niepożądanych. Na podstawie tych badaniach i innych danych potwierdzających, amerykańskie i europejskie organy regulacyjne przyznały zatwierdzenie do stosowania w nawracającym i nowo zdiagnozowanym glejaku złośliwym i pozostaje jedynym zatwierdzonym leczeniem miejscowym. Dane przedkliniczne i kliniczne sugerują, że jest on optymalnie wykorzystywany przede wszystkim u części pacjentów którzy mogą mieć całkowite lub prawie całkowite usunięcie guza. Celem niniejszej pracy było dokonanie przeglądu dowodów dotyczących stosowania implantów karmustyny w leczeniu gwiaździaka złośliwego (stopień III i IV wg Światowej Organizacji Zdrowia), w tym w nowo zdiagnozowanej i nawracającej chorobie, zwłaszcza w warunkach standard opieki, który zmienił się od czasu zakończenia randomizowanych badań. Terapia ewoluowała w taki sposób, że obecnie pacjenci zazwyczaj otrzymują chemioterapię temozolomidem podczas i po radioterapii. W przypadku pacjentów poddawanych powtórnej resekcji glejaka złośliwego, randomizowane, zaślepione, kontrolowane placebo badanie wykazało wykazało medianę przeżycia u 110 pacjentów, którzy otrzymali polimery karmustyny 31 tygodni w porównaniu z 23 tygodniami w przypadku 122 pacjentów, którzy otrzymali tylko polimery placebo. Korzyść osiągnęła istotność statystyczną tylko w analizie skorygowanej o czynniki prognostyczne, a nie dla randomizowanych grup jako całości jako całości (współczynnik ryzyka = 0,67, P = 0,006). Przeprowadzono również zaślepione, kontrolowane placebo badanie w przypadku wszczepienia implantu karmustyny u nowo zdiagnozowanych pacjentów przed standardową radioterapią. przed standardową radioterapią. Mediana przeżycia poprawiła się z 11,6 do 13,9 miesięcy (P = 0,03). miesięcy (P = 0,03), przy 29% zmniejszeniu ryzyka zgonu. Gdy pacjenci z glejakiem wielopostaciowym, mediana przeżycia poprawiła się z 11,4 do 13,5 miesiąca (P = 0,03). 11,4 do 13,5 miesiąca, ale poprawa ta nie była istotna statystycznie. Gdy zastosowano model proporcjonalnego ryzyka Coxa w celu uwzględnienia innych czynniki prognostyczne, odnotowano znaczące zmniejszenie ryzyka zgonu o 31% (P = 0,04 zgonu (P = 0,04) w tej podgrupie. Dane z innych małych raportów potwierdzają te wyniki i potwierdzają, że częstość występowania zdarzeń niepożądanych nie wydaje się znacząco nie wydaje się być znacząco zwiększona. Biorąc pod uwagę złe rokowanie bez możliwości wyleczenia, te korzyści z leczenia o korzystnym profilu bezpieczeństwa uznano za znaczące. uznano za znaczące. Istnieją randomizowane dowody na poparcie stosowania płytek karmustyny umieszczonych podczas resekcji nawracającej choroby. Dlatego, chociaż istnieją ograniczone konkretne dowody, leczenie to może być skuteczne w środowisku, w którym prawie wszyscy pacjenci otrzymują temozolomid w ramach wstępnego leczenia. w ramach wstępnego leczenia. Biorąc pod uwagę, że połowa pacjentów w randomizowanym badaniu w randomizowanym badaniu oceniającym wartość implantów karmustyny w nawracającej chorobie otrzymywała wcześniej chemioterapię, jest prawdopodobne, że pozostaje to wartościowe leczenie w czasie powtórnej resekcji, nawet po temozolomidzie. Istnieją dane z wielu raportów potwierdzających bezpieczeństwo. Chociaż istnieją randomizowane dowody na poparcie stosowania tej terapii u nowo zdiagnozowanych pacjentów, którzy otrzymają samą radioterapię. radioterapię, obecnie standardem jest podawanie zarówno temozolomidu, jak i radioterapii. i radioterapii. Istnieją raporty dotyczące wyników przeżycia małych kohort pacjentów pacjentów otrzymujących temozolomid w skojarzeniu z radioterapią, ale informacje te nie są wystarczająco wystarczające do sformułowania jednoznacznych zaleceń. W oparciu o uzasadnienie i dowody bezpieczeństwa, podejście to wydaje się być rozsądną opcją w miarę zdobywania kolejnych informacji. informacji. Dostępne dane potwierdzają bezpieczeństwo stosowania płytek z karmustyną w tej sytuacji w tej sytuacji, chociaż należy zwrócić szczególną uwagę na wytyczne chirurgiczne dotyczące implantacji płytek. --- Glejak wielopostaciowy (Glioblastoma multiforme, GBM) to jeden z najbardziej wyniszczających nowotworów, który życie pacjentów w ciągu średnio 1 roku od postawienia diagnozy. Leczenie GBM wymaga wielodyscyplinarnego podejścia. Zabiegi obejmują chirurgię, radioterapię, chemioterapię itd. Temozolomid (TMZ) stał się aktywnym aktywnym środkiem przeciwko glejakom złośliwym. Na podstawie prac Europejskiej Organizacji ds. Organizacja Badań i Leczenia Raka/Narodowy Instytut Raka w Kanadzie Kanada, jednoczesna radioterapia i doustny środek alkilujący TMZ, a następnie TMZ stała się standardem opieki nad pacjentami z nowo zdiagnozowanym GBM. GBM, chociaż stan metylacji promotora metylotransferazy O(6)-mehylguaniny-DNA jest predykcyjny dla przeżycia pacjentów z GBM. Gliadel to biodegradowalna płytka polimerowa impregnowana karmustyną. Gliadel był jedną z niewielu metod leczenia, która wykazała statystyczną korzyść u pacjentów z glejakiem złośliwym. Te nowe leki zatwierdzone przez FDA stanowiły postęp w leczenia glejaka złośliwego, ale potrzebne są dalsze postępy. Pacjenci wymagają poprawy w zakresie chemioterapii, chirurgii, radioterapii, terapii ukierunkowanej molekularnie, immunotoksyny wykorzystującej dostarczanie wspomagane konwekcją i nie tylko. --- CEL: Retrospektywne badanie pacjentów leczonych z powodu glejaka o wysokim stopniu złośliwości, z lub bez biodegradowalnych płytek z karmustyną i zgodnie z protokołem Stuppa. METODY I MATERIAŁY: Między majem 2007 r. a czerwcem 2008 r. 65 pacjentów przeszło operację z powodu glejaka o wysokim stopniu złośliwości, 28 pacjentom wszczepiono Gliadel, a 37 pacjentom go nie wszczepiono. nie. Pacjenci otrzymali radioterapię z jednoczesnym podaniem temozolomidu, a następnie przez 5 kolejnych dni temozolomidu co miesiąc przez 6 miesięcy. WYNIKI: Ogólna mediana obserwacji wyniosła 17,1 miesiąca; mediana przeżycia wolnego od nawrotu choroby (ang. przeżycia (RFS) wyniosła 14 miesięcy, przy RFS wynoszącym 54% po 12 miesiącach i 38% po 24 miesiącach. miesiącach. W przypadku pacjentów z Gliadelem i bez Gliadelu mediana i 1-roczny RFS wynosiły 12,9 miesiąca i 52% vs. 14 miesięcy. miesięcy i 52% w porównaniu do 14 miesięcy i 42%, odpowiednio (p = 0,89). Według patologii, Gliadel nie wpływał na RFS pacjentów z glejakiem stopnia III lub glejaka wielopostaciowego. Jednak dla wszystkich pacjentów, w analizie wieloczynnikowej, niemetylowana metylotransferaza metyloguaninowa (MGMT) była jedynym niekorzystnym niekorzystnym czynnikiem prognostycznym RFS (p = 0,017; HR 2,8; CI [1,2-7]). Mediana przeżycia całkowitego (OS) wynosiła 20,8 miesiąca; wskaźnik OS po 12 miesiącach wynosił 78,5%, a po 24 miesiącach 35,4%. miesięcy 35,4%. W przypadku pacjentów leczonych produktem Gliadel i bez niego, mediana i 1-roczne OS wynosiły odpowiednio 20,6 miesiąca i 78,6% oraz 20,8 miesiąca i 78,4%. Według Według patologii Gliadel nie miał wpływu na OS pacjentów z glejakiem stopnia III lub glejaka wielopostaciowego. Dla wszystkich pacjentów, w analizie wieloczynnikowej, niekorzystnymi prognostykami niekorzystnymi czynnikami prognostycznymi dla OS były niemetylowany MGMT (p = 0,001; HR: 6,5; CI [2-20]) i dawka napromieniania <60 Gy (p = 0,02; HR: 6,3; CI [2-20]). W przypadku karmustyny przed napromienianiem, mediana objętości guza brutto wraz z obrzękiem wynosiła 84 ml (27-229), podczas gdy bez karmustyny wynosiła 68 ml (10-362) (p = nieistotne). Wystąpiły cztery przypadki trombopenii stopnia 3, wszystkie w grupie otrzymującej karmustynę. WNIOSEK: U pacjentów z glejakami o wysokim stopniu złośliwości dodanie preparatu Gliadel przed przed wykonaniem protokołu Stuppa nie poprawiło przeżycia. --- Obecne strategie leczenia pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym obejmują resekcję chirurgiczną z pooperacyjną radioterapią i temozolomidem ("protokół Stuppa") lub resekcję z implantacją 1,3-bis(2-choroetylo)-1-nitrozomocznika implantacją płytek 1,3-bis(2-chloroetylo)-1-nitrozomocznika (BCNU) w jamie a następnie radioterapię. W praktyce klinicznej pacjenci z glejaka złośliwego leczeni za pomocą płytek BCNU często otrzymują również adiuwantowy temozolomid. Obecne wytyczne dotyczące leczenia są jednak niejasne co do tego, czy i i w jaki sposób można łączyć te metody leczenia, a żadne prospektywne badanie fazy 3 nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności łączenia płytek BCNU z temozolomidem i radioterapią w glejaku złośliwym o wysokim stopniu złośliwości. Uzasadnieniem dla terapii multimodalnej obejmującej resekcję chirurgiczną z miejscowym podaniem płytek BCNU, a następnie radioterapię radioterapią i temozolomidem opiera się na uzupełniających się i synergistycznych i synergicznych mechanizmach działania BCNU i temozolomidu w badaniach przedklinicznych. wspólny główny szlak oporności, metyloguanina-DNA metylotransferaza (MGMT); oraz możliwość przezwyciężenia oporności poprzez zubożenie MGMT w celu zwiększenia aktywność cytotoksyczną. Kompleksowy przegląd literatury zidentyfikował 19 retrospektywnych i prospektywnych badań dotyczących stosowania tej multimodalnej strategii. strategii multimodalnej. Mediana całkowitego przeżycia w 14 badaniach dotyczących nowo zdiagnozowanych pacjentów sugerowały niewielką poprawę w porównaniu z resekcją, po której stosowano protokół Stuppa lub resekcją z użyciem płytek BCNU, przy akceptowalnym i łatwym do opanowania profilu bezpieczeństwa. --- CEL: Wykazano, że chemioterapia lokoregionalna z użyciem płytek karmustyny, podawana podczas operacji i następującą po niej radioterapią wydłuża przeżycie u pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem wielopostaciowym. pacjentów z nowo zdiagnozowanym glejakiem, podobnie jak jednoczesna radiochemioterapia z temozolomidem. Połączenie płytek z karmustyną ze schematem leczenia Stuppa było badane jedynie w badaniach retrospektywnych. METODY: W prospektywnym badaniu przeprowadzonym w jednej instytucji autorzy ocenili 12-miesięczne przeżycie wolne od progresji (PFS), toksyczność i całkowite przeżycie u pacjentów z glejakiem wielopostaciowym leczonych chirurgicznie, waflami karmustyny, radioterapią i 6-miesięczną chemioterapią metronomiczną temozolomidem. Trzydziestu pięciu pacjentów z glejakiem de novo, w wieku od 18 do 70 lat, i ze skalą sprawności Karnofsky'ego wynoszącą co najmniej 70, zostało włączonych do badania. badaniem. Pacjenci byli obserwowani co miesiąc i oceniani za pomocą MRI co 2 miesiące. WYNIKI: Po medianie obserwacji wynoszącej 15 miesięcy, mediana czasu do progresji guza do progresji nowotworu wynosiła 12,5 miesiąca, a mediana przeżycia 17,8 miesiąca. Z powodu toksyczności (głównie hematologicznej), 7 pacjentów musiało przedwcześnie przerwać leczenie temozolomidem. temozolomidu. U 22 pacjentów wystąpiła limfocytopenia CD4(+) stopnia 3. U trzech pacjentów rozwinęła się kandydoza jamy ustnej i przełyku, u 2 wystąpiło zapalenie płuc, a u 1 a u 1 pacjenta wystąpił półpasiec grzbietowo-lędźwiowy. Wczesne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe zaobserwowano u 1 pacjenta. 1 pacjenta, a 1 był leczony empirycznie z powodu podejrzenia ropnia mózgu. Jeden pacjent zmarł z powodu zapalenia płuc wywołanego przez bakterię Legionella wkrótce po powtórnej operacji. WNIOSKI: Ogólnie rzecz biorąc, ten schemat leczenia przyniósł obiecujące wyniki pod względem PFS bez wyraźnego wzrostu toksyczności w porównaniu ze schematem Stuppa. w porównaniu ze schematem Stuppa. Jednak mediana przeżycia przy zastosowaniu tego schematu była mniej wyraźna. wyraźny. Tylko prospektywne badania porównawcze pozwolą określić, czy te wstępne wyniki przełożą się na długoterminową przewagę w zakresie przeżycia przy akceptowalnym profilu toksyczności. akceptowalnym profilem toksyczności.
Czy płytki z karmustyną poprawiają przeżywalność pacjentów z glejakiem wielopostaciowym?
Tak, udokumentowano, że implantacja płytek z karmustyną poprawia przeżywalność nowo zdiagnozowanych i nawracających pacjentów z glejakiem.