Selektywna redukcja częstości akcji serca (HR) poprzez hamowanie kanału I(f) jest ostatnio w terapii sercowo-naczyniowej. Wśród tych nowo leków obniżających HR, tylko iwabradyna została zatwierdzona do użytku klinicznego. do użytku klinicznego. Hamowanie kanału I(f) głównie zmniejsza HR, poprawiając w ten sposób poprawiając w ten sposób zaopatrzenie mięśnia sercowego w tlen, bilans energetyczny i czynność serca. Iwabradyna była dobrze tolerowana i wykazała dobry profil bezpieczeństwa w badanych populacjach. populacji. Eksperymentalne i kliniczne wyniki hamowania kanału I(f) zostały porównane z beta-blokadą jako zasadą zmniejszającą HR, a także kamieniem węgielnym a także kamień węgielny standardowej terapii niewydolności serca. Oprócz zastosowania w terapii choroby wieńcowej, hamowanie kanału I(f)- potencjalnie wykazuje wykazuje również korzystne działanie w skurczowej i rozkurczowej niewydolności serca. Dlatego, efekty hemodynamiczne iwabradyny i jej ograniczenia w niewydolności serca wraz z biologicznym wpływem redukcji HR zostaną rozważone w tym kontekście. Ponieważ nie są dostępne żadne dane kliniczne dotyczące konkretnych środków zmniejszających częstość akcji serca u pacjentów z niewydolnością serca, prospektywne znaczenie inhibitorów kanału I(f)-channel można jedynie spekulować. Jednak przedstawione wyniki i rozważania są zachęcające: iwabradyna może odgrywać rolę terapeutyczną terapeutyczną w przyszłości, chroniąc funkcję i strukturę lewej komory przed wczesnym w niewydolności serca ze zmniejszoną i zachowaną frakcją wyrzutową lewej komory. frakcji wyrzutowej. --- CELE: Niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFPEF) jest istotną chorobą współistniejącą u chorych na cukrzycę. (HFPEF) jest istotną chorobą współistniejącą. Nie jest dostępna żadna terapia poprawiająca wyniki sercowo-naczyniowe. Celem tego badania było scharakteryzowanie funkcji mięśnia sercowego i sprzężenia komorowo-tętniczego w mysim modelu cukrzycy oraz analiza wpływu przeanalizowanie wpływu selektywnej redukcji częstości akcji serca (HR) poprzez inhibicję w modelu HFPEF. METODY I WYNIKI: Myszy kontrolne, myszy z cukrzycą (db / db) i myszy db / db leczone przez 4 tygodnie inhibitorem If iwabradyną (db/db-Iva). Rozszerzalność aorty aorty mierzono za pomocą rezonansu magnetycznego. Analiza ciśnienie-objętość lewej komory (LV) przeprowadzono analizę ciśnienie-objętość w izolowanych pracujących sercach, z biochemiczną i histologiczną charakterystykę fenotypu serca i aorty. i aorty. W db/db sztywność aorty i zwłóknienie były znacznie zwiększone w porównaniu z grupą kontrolną, a redukcja HR w grupie db/db-Iva zapobiegła tym zmianom. Elastyczność końcowo-skurczowa lewej lewej komory (Ees) była zwiększona w db/db w porównaniu do (6,0 ± 1,3 vs. 3,4 ± 1,2 mmHg/µL, P < 0,01), podczas gdy inne markery kurczliwości były obniżone. markery kurczliwości były zmniejszone. Zmniejszenie częstości akcji serca w db/db-Iva obniżyło Ees (4,0 ± 1,1 mmHg/µL, P < 0,01) i poprawiła inne parametry kurczliwości. parametry kurczliwości. U db/db aktywna relaksacja była wydłużona, a końcowo-rozkurczowa pojemność była niższa w porównaniu z grupą kontrolną (28 ± 3 vs. 48 ± 8 μL, P < 0,01). Parametry te zostały poprawione przez redukcję HR. Ani zwłóknienie mięśnia sercowego ani przerostu nie wykryto w db/db, podczas gdy ekspresja titiny N2B była zwiększona, a fosforylacja fosfolambanu była zmniejszona. przez redukcję HR w db/db-Iva. WNIOSEK: W db/db, modelu HFPEF, selektywna redukcja HR przez inhibicję If poprawiła sztywność naczyń, kurczliwość LV i funkcję rozkurczową. Dlatego inhibicja If może być koncepcją terapeutyczną dla HFPEF, jeśli zostanie potwierdzona u ludzi. --- CEL PRZEGLĄDU: Niewydolność serca jest poważnym problemem zdrowotnym o znacznej zachorowalnością i śmiertelnością. Chociaż imponujące postępy w leczeniu i śmiertelności charakteryzują niewydolność serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową (HFrEF), śmiertelność wśród pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF), która stanowi prawie połowę przypadków niewydolności serca, pozostała niezmieniona. niezmieniona. Może to wynikać z braku spójnych kryteriów diagnostycznych i ograniczonego zrozumienia patofizjologii ograniczonego zrozumienia patofizjologii HFpEF, a tym samym odpowiednich możliwości leczenia. OSTATNIE ODKRYCIA: Najnowsze dane sugerują, że HFpEF składa się z wielu nieprawidłowości, a nie z odrębnej jednostki. nieprawidłowości, a nie odrębną jednostkę. Postępy w testowaniu poprawiły diagnostykę, ale wymagana jest dalsza walidacja. Odkrycie nowych patologicznych zidentyfikowały potencjalne nowe cele terapii lekowej. Tradycyjne leki o silnym działaniu w HFrEF okazały się nieskuteczne w HFpEF. HFpEF. Nowsze leki, takie jak inhibitor neprylizyny receptora angiotensyny, sildenafil i iwabradyna wykazały korzyści bez poprawy śmiertelności. śmiertelności. Wreszcie, ponieważ pacjenci z HFpEF są starsi i mają więcej chorób współistniejących, należy rozważyć alternatywne punkty końcowe dla korzyści w zakresie przeżycia. PODSUMOWANIE: Chociaż poczyniono ogromne postępy w zrozumieniu patofizjologii w zrozumieniu patofizjologii i udoskonaleniu kryteriów diagnostycznych HFpEF, nie ma obecnie obecnie nie istnieje terapia farmakologiczna korzystnie wpływająca na śmiertelność. Dalsza charakterystyka i rekrutacja bardziej jednorodnych populacji pacjentów będą niezbędne do zidentyfikowania skutecznych metod leczenia. --- CELE: Celem tego badania było sprawdzenie wpływu leczenia iwabradyną na wydolność wysiłkową i napełnianie lewej komory u pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF). TŁO: Ponieważ objawy HFpEF są zazwyczaj związane z wysiłkiem, optymalizacja rozkurczowego poprzez kontrolowanie częstości akcji serca może opóźnić wystąpienie objawów. objawów. METODY: Sześćdziesięciu jeden pacjentów z HFpEF przydzielono losowo do leczenia iwabradyną w dawce 5 mg dwa razy na dobę (n = 30) lub placebo (n = 31) przez 7 dni w badaniu z podwójnie ślepą próbą. Przeprowadzono sercowo-płucne testy wysiłkowe z echokardiograficzną oceną czynności mięśnia sercowego mięśnia sercowego i napełniania lewej komory w spoczynku i po wysiłku. wysiłku. WYNIKI: Grupa iwabradyny wykazała znaczącą poprawę między wydolnością wysiłkową (4,2 ± 1,8 METs vs. 5,7 ± 1,9 METs, p = 0,001) i szczytowy pobór tlenu (14,0 ± 6,1 ml/min/kg vs. 17,0 ± 3,3 ml/min/kg, p = 0,001), przy jednoczesnym zmniejszeniu indukowanego wysiłkiem wzrostu stosunku szczytowej wczesnorozkurczowej prędkości przepływu mitralnego do szczytowej wczesnorozkurczowej prędkości mitralnej pierścieniowej (3,1 ± 2,7 vs. 1,3 ± 2,0, p = 0,004). Odpowiedź chronotropowa skorygowana obciążeniem odpowiedź chronotropowa (różnica w częstości akcji serca w tym samym czasie wysiłku w testach wyjściowym i kontrolnym) wykazała wolniejszy wzrost częstości akcji serca podczas niż w grupie otrzymującej placebo. Terapia iwabradyną (β = 0,34, p = 0,04) i zmiana wraz z leczeniem wysiłkowego wzrostu stosunku szczytowej wczesnorozkurczowej prędkości przepływu mitralnego do szczytowej wczesnorozkurczowej prędkości pierścienia mitralnego (β = - p = 0,04). pierścienia mitralnego (β = -0,30, p = 0,02) były niezależnymi korelatami wzrostu wydolności wydolności wysiłkowej, a terapia iwabradyną (β = 0,32, p = 0,007) była niezależnie skorelowana ze wzrostem niezależnie korelowała ze wzrostem szczytowego poboru tlenu. WNIOSKI: U pacjentów z HFpEF krótkotrwałe leczenie iwabradyną zwiększało wydolność wysiłkową, do czego przyczyniała się poprawa odpowiedzi lewej komory na wysiłek fizyczny, co odzwierciedlał stosunek szczytowej prędkości wczesnorozkurczowego rozkurczowej prędkości przepływu mitralnego do szczytowej wczesnorozkurczowej prędkości pierścienia mitralnego. Ponieważ ta populacja pacjentów jest objawowa podczas wysiłku, terapie terapeutyczne ukierunkowane na nieprawidłowy wysiłkowy stan hemodynamiczny mogą okazać się przydatne. (Zastosowanie ćwiczeń i terapii medycznych w celu poprawy czynności serca wśród pacjentów z wysiłkową dusznością spowodowaną przekrwieniem płuc; ACTRN12610001087044).
Jakie jest działanie iwabradyny w niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową?
Inhibicja kanału I(f) potencjalnie wykazuje korzystne działanie w rozkurczowej niewydolności serca.  U pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF) krótkotrwałe leczenie iwabradyną zwiększało wydolność wysiłkową, przy czym przyczyniała się do tego poprawa odpowiedzi ciśnienia napełniania lewej komory na wysiłek, odzwierciedlona przez stosunek szczytowej wczesnorozkurczowej prędkości przepływu mitralnego do szczytowej wczesnorozkurczowej prędkości pierścienia mitralnego.  Iwabradyna wykazała korzyści w HFpEF bez poprawy śmiertelności. W db/db, modelu HFpEF, iwabradyna poprawiła sztywność naczyń, kurczliwość lewej komory i funkcję rozkurczową. Ponadto iwabradyna zmniejsza zwłóknienie mięśnia sercowego u królików z hipercholesterolemią.