Aktywacja transkrypcyjna genu interferonu-beta (IFN-beta) wymaga montażu enhancerosomu zawierającego czynniki transkrypcyjne ATF-2/c-Jun, IRF-3/IRF-7, NF-kappaB i HMGI(Y). Czynniki te kooperatywnie wiążą złożone DNA i aktywują ekspresję genu IFN-beta. Struktura krystaliczna 3.0 A wiążących DNA ATF-2/c-Jun i dwóch cząsteczek IRF-3 w kompleksie z 31 parami zasad (bp). kompleksie z 31 parami zasad (bp) regionu PRDIV-PRDIII wzmacniacza IFN-beta enhancera IFN-beta pokazuje, że połączenie tych czterech białek z DNA tworzy ciągłą powierzchnię do rozpoznawania 24 bp. Struktura, wraz z badaniami wiązania in badania wiązania in vitro i mutageneza białek pokazują, że interakcje białko-białko nie są krytyczne dla kooperatywnego wiązania. Zamiast tego, kooperatywność powstaje głównie poprzez zmiany strukturalne w DNA zależne od sekwencji nukleotydów. DNA, które umożliwiają tworzenie komplementarnych konformacji DNA. Ponieważ miejsca wiązania miejsca nakładają się na enhancer, jednostką rozpoznawania jest cała sekwencja nukleotydowa, a nie poszczególne miejsca. sekwencja nukleotydowa, a nie poszczególne miejsca. --- Małe cząsteczki, które modulują określone funkcje białek, są cennymi narzędziami do analizowania złożonych szlaków sygnałowych. Tutaj zidentyfikowaliśmy małą cząsteczkę, która indukuje montaż enhancerosomu interferonu-beta (IFN-beta) poprzez stymulując wszystkie białka aktywatora wiążące enhancer: ATF2/c-JUN, IRF3 i p50/p65 NF-kappaB. Związek ten stymuluje kinazę białkową aktywowaną mitogenem kinazę białkową aktywowaną mitogenami 1 (MEKK1), która jest członkiem rodziny białek zaangażowanych w szlaki sygnałowe zależne od stresu. Zgodnie z tym, MEKK1 aktywuje IRF3 oprócz ATF2/c-JUN i NF-kappaB do montażu IFN-beta enhanceosome. MEKK1 aktywuje IRF3 poprzez kinazę amino-końcową c-JUN (JNK) ale nie przez kinazę p38 i IkappaB (IKK). W połączeniu z wcześniejszymi obserwacjami, wyniki te sugerują, że w celu złożenia IFN-beta, MEKK1 może indukować IRF3 i ATF2/c-JUN poprzez szlak JNK, podczas gdy może indukować podczas gdy może indukować NF-kappaB poprzez szlak IKK. Tak więc, specyficzne białka z rodziny MEKK mogą być w stanie zintegrować niektóre z wielu szlaków transdukcji sygnału szlaki transdukcji sygnału prowadzące do specyficznej aktywacji IFN-beta enhanceosome. --- Transkrypcyjna aktywacja ludzkiego genu interferonu-beta (IFN-beta) przez infekcję wirusem wymaga złożenia kompleksu nukleoproteinowego wyższego rzędu, tzw. który składa się z aktywatorów transkrypcyjnych NF-kappa B (p50/p65), ATF-2/c-jun, IRF-3 i IRF-7, białka architektonicznego HMGI(Y), oraz koaktywatory p300 i CBP. W tym raporcie pokazujemy, że infekcja wirusowa komórek powoduje dramatyczną hiperacetylację histonów H3 i H4, która jest zlokalizowana do promotora IFN-beta. Ponadto, ekspresja skróconej wersji IRF-3, w której brakuje domeny interakcji p300/CBP, hamuje zarówno hiperacetylację histonów hiperacetylację histonów i aktywację genu IFN-beta. Tak więc, za pośrednictwem koaktywatora zlokalizowana hiperacetylacja histonów może odgrywać kluczową rolę w indukowalnej ekspresji genów. ekspresji genów. --- Zbadaliśmy ekspresję genów interferonu beta (IFN-beta) i IFN-alfa4 oraz aktywację powiązanych czynników transkrypcyjnych w mysich fibroblastach zakażonych wirusem cytomegalii (MCMV). (Analiza mRNA wykazała początkową fazę indukcji genu IFN po zakażeniu MCMV, po której następowała trwała indukcja genu IFN za pośrednictwem MCMV jednoczesna regulacja w dół genów IFN-beta i IFN-alfa4 ekspresji. Indukcja transkrypcji IFN wynikała z aktywacji składników składników wzmacniacza IFN-beta, tj. czynnika regulacyjnego IFN (IRF) 3, czynnika jądrowego (NF)-kappaB, aktywującego czynnika transkrypcyjnego (ATF)-2 i c-Jun. Aktywacja czynników transkrypcyjnych następowała szybko i w kolejności kolejności po zakażeniu, ale trwała tylko chwilę. W konsekwencji ekspresja genu IFN-alfa/beta stała się niewykrywalna 6 godzin po zakażeniu i przez cały cykl replikacji MCMV cyklu replikacji. Efekt ten opiera się na aktywnej interferencji, ponieważ ponowna stymulacja indukcji genu IFN przez dalsze bodźce zewnętrzne (np. zakażenie wirusem Sendai zakażenie wirusem Sendai) została całkowicie zniesiona. To zahamowanie wymagało ekspresji genu MCMV i nie było obserwowane w komórkach zakażonych inaktywowanymi UV wirusami MCMV inaktywowanymi promieniowaniem UV. Skuteczność hamowania jest osiągana przez skoordynowaną blokadę degradacji IkappaBalpha i braku jądrowej akumulacji IRF3 i ATF-2/c-Jun. Używając mutanta MCMV pozbawionego pM27, transduktora sygnału i aktywatora transkrypcji (STAT) 2-specyficznego inhibitora sygnalizacji Jak/STAT, odkryliśmy, że początkowa faza indukcji IFN i późniejsze hamowanie nie zależy od pętli dodatniego sprzężenia zwrotnego IFN. Nasze odkrycia wskazują, że pośredniczona przez MCMV regulacja w dół transkrypcji IFN w fibroblastach opiera się na duży arsenał mechanizmów hamujących ukierunkowanych na każdą ścieżkę, która przyczynia się do do wielobiałkowego kompleksu wzmacniającego. --- Aktywacja transkrypcyjna indukowanego przez wirusa wzmacniacza ludzkiego genu interferonu-beta (IFN-beta) w odpowiedzi na zakażenie wirusem wymaga montaż enhancerosomu, składającego się z aktywatorów transkrypcyjnych NF-kappaB, ATF-2/c-Jun, IRF i białka architektonicznego ssaków o wysokiej ruchliwości grupy I(Y) [H ssaków I(Y) [HMG I(Y)]. Tutaj pokazujemy, że pierwszy krok w montażu enhancerosomu, tj. zależnej od HMG I(Y) rekrutacji NF-kappaB i ATF-2/c-Jun do wzmacniacza, jest ułatwiony przez dyskretne regiony HMG I i jest pośredniczy w zmianach allosterycznych indukowanych w DNA przez HMG I (Y), a nie przez interakcje białko-białko między HMG I (Y) a tymi białkami. Jednakże pokazujemy, że zakończenie procesu montażu enhancerosomu wymaga interakcje białko-białko między HMG I (Y) i aktywatorami. Wreszcie pokazujemy, że po zmontowaniu, enhancerosom IFN-beta jest niezwykle stabilna struktura nukleoproteinowa, która może aktywować transkrypcję na wysokich poziomach poprzez promowanie wielu rund reinicjacji transkrypcji. --- Dimer utworzony przez czynniki transkrypcyjne ATF-2 i c-Jun jest jednym z głównych składników składników ludzkiego enhancerosomu interferonu-beta. Chociaż te dwa czynniki transkrypcyjne są w stanie utworzyć dwa homodimery i jeden heterodimer, jest to głównie głównie heterodimer, który uczestniczy w tworzeniu tego enhancerosomu, wiążąc się specyficznie z pozytywną domeną regulatorową IV (PRDIV) miejsca DNA enhancera. Aby zrozumieć tę zaskakującą przewagę heterodimeru, my zbadaliśmy asocjację tych czynników transkrypcyjnych przy użyciu fragmentów zawierające podstawowy segment rozpoznający DNA i podstawową domenę suwaka leucynowego (bZIP). Stwierdzono, że prawdopodobieństwo utworzenia hetero-bZIP znacznie przewyższa prawdopodobieństwo utworzenia homo-bZIP, a hetero-bZIP hetero-bZIP silniej oddziałuje z miejscem PRDIV enhancera interferonu-beta interferonu-beta, szczególnie w orientacji, która umieszcza złożony podstawowy segment ATF-2 w górnej połowie tego asymetrycznego miejsca. Wpływ soli na tworzenie dimeru ATF-2/c-Jun i jego zdolność do wiązania docelowego miejsca PRDIV wykazały, że oddziaływania elektrostatyczne między naładowanymi grupami tych białek i i DNA odgrywają istotną rolę w tworzeniu asymetrycznego dimeru ATF-2/c-Jun/PRDIV. ATF-2/c-Jun/PRDIV. --- Przedstawiamy dowody na to, że aktywacja transkrypcyjna ludzkiego genu interferonu beta (IFN beta) wymaga złożenia kompleksu wzmacniającego transkrypcję wyższego rzędu (enhancerosome). Ten wieloskładnikowy kompleks obejmuje co najmniej trzy czynniki transkrypcyjne i białko HMG I(Y) o wysokiej mobilności. Zarówno montaż in vitro, jak i aktywność transkrypcyjna in vivo tego kompleksu wymaga precyzyjnej relacji helikalnej między poszczególnymi miejscami wiązania miejscami wiążącymi czynniki transkrypcyjne. Ponadto, HMG I(Y), który wiąże się specyficznie z trzema miejscami miejsc w obrębie wzmacniacza, promuje kooperatywne wiązanie czynników transkrypcyjnych czynników transkrypcyjnych in vitro i jest wymagany do synergii transkrypcyjnej między tymi czynnikami czynnikami in vivo. Zatem HMG I (Y) odgrywa istotną rolę w montażu i funkcji wzmacniacza genu IFN beta. --- Aktywność transkrypcyjna złożonego in vitro ludzkiego genu interferonu-beta jest wysoce synergistyczna. Synergia ta wymaga pięciu różnych białek aktywujących transkrypcję (ATF2/c-JUN, czynnik regulacyjny interferonu 1, i p50/p65 NF-kappaB), białka grupy o wysokiej ruchliwości HMG I(Y) oraz prawidłowe wyrównanie miejsc wiążących białka na powierzchni podwójnej helisy DNA. Tutaj badamy mechanizmy synergii transkrypcyjnej zależnej od enhancerosomów podczas podczas składania kompleksu preinicjacyjnego in vitro. Pokazujemy, że stereospecyficzny montaż enhancerosomu jest krytyczny dla wydajnej rekrutacji TFIIB do kompleksu TFIID-TFIIA-USA (upstream kompleks aktywności stymulującej) i późniejszej rekrutacji holoenzymu RNA kompleksu holoenzymu polimerazy RNA II. Ponadto dostarczamy dowodów na to, że rekrutacja holoenzymu przez enhancerosom jest spowodowana, przynajmniej częściowo, przez interakcji między enhancerosomem a koaktywatorem transkrypcji CREB, białkiem wiążącym element reagujący na cAMP (CBP). Badania te ujawniają wyjątkową rolę enhancerosomów w kooperatywnym montażu maszynerii transkrypcyjnej na ludzkim promotorze interferonu-beta.
Które czynniki transkrypcyjne (TF) uczestniczą w tworzeniu enhosomu interferonu-beta (IFN-b)?
Aktywacja transkrypcyjna genu IFN beta w odpowiedzi na infekcję wirusową wymaga złożenia enhancerosomu, składającego się z aktywatorów transkrypcyjnych NF-kappa B, IRF1, ATF2/c-Jun i białka architektonicznego HMG I(Y).  Aktywacja transkrypcyjna ludzkiego genu interferonu-beta (IFN-beta) przez infekcję wirusową wymaga złożenia kompleksu nukleoprotein wyższego rzędu, enhancerosomu, który składa się z aktywatorów transkrypcyjnych NF-kappa B (p50/p65), ATF-2/c-jun, IRF-3 i IRF-7, białka architektonicznego HMGI(Y) oraz koaktywatorów p300 i CBP.   