Badanie zmian poznawczych i immunologicznych zachodzących w starszym wieku, jak również a także funkcji genetycznych zostały uznane za ważny temat do rozróżnienia między normalnym starzeniem się mózgu a wczesną demencją, zwłaszcza chorobą Alzheimera. Celem tego badania jest podkreślenie związanych z wiekiem zmian neuropsychologicznych i zmiany elektrofizjologiczne (P(300)) u normalnych egipskich pacjentów, aby rzucić rzucić światło na wartość markerów genetycznych (genotyp Apo-E(4)) i immunologicznych [interleukina-6 (IL-6) i cząsteczki adhezji międzykomórkowej (ICAM-1) w surowicy surowicy] jako narzędzia stosowane we wczesnym wykrywaniu pogorszenia funkcji poznawczych w starzeniu się mózgu. Dziewięćdziesiąt cztery normalne egipskie osoby (poniżej i powyżej 60 lat) zostały poddane następującym badaniom: (1) testom neuropsychologicznym do badania pamięci, percepcji, percepcji, sprawności psychomotorycznej i uwagi, (2) Kwestionariusz Osobowości Eysencka (EPQ) dla cech osobowości, (3) badanie potencjału związanego ze zdarzeniem (P(300), latencja i amplituda), (4) test genetyczny do wykrywania genotypu apolipoproteiny E i (5) badania immunologiczne, w tym wykrywanie poziomu IL-6 i ICAM-1 w surowicy. surowicy. Stwierdzono znaczne upośledzenie pamięci, sprawności psychomotorycznej i percepcji u osób starszych, zwłaszcza mężczyzn. percepcji u osób starszych, zwłaszcza mężczyzn i osób z niskim poziomem wykształcenia. wykształceniem. W odniesieniu do osobowości uzyskano istotnie wysokie wyniki w skali neurotyzmu EPQ. w skali neurotyzmu EPQ u osób starszych. Apo-E(3)/E(3) był najczęstszym genotypem najczęściej występującym genotypem u osób z Egiptu (49,1%). Stwierdzono, że osoby z genotypem Apo-E(4) osiągały istotnie gorsze wyniki w teście pamięci intencjonalnej (pamięć sensoryczna) w porównaniu z innymi genotypami. Statystycznie Statystycznie istotne upośledzenie uwagi i pamięci sensorycznej stwierdzono u osób z wysokim poziomem IL-6. Nie można było tego wykryć u osób z wysokim poziomem ICAM-1 . Podsumowując, zaawansowany wiek i niższy poziom wykształcenia są uważane za czynniki ryzyka czynniki ryzyka pogorszenia funkcji poznawczych w normalnym procesie starzenia się mózgu. Testy neuropsychologiczne testy neuropsychologiczne pozostają wysoce czułymi narzędziami do wykrywania wczesnych zaburzeń poznawczych. upośledzenia funkcji poznawczych. Cechy neurotyczne są częściej spotykane w starszym wieku. Genotyp Apo-E(4) jest związany ze znacznymi zaburzeniami pamięci sensorycznej (celowej). Wysoki poziom IL-6 w surowicy towarzyszy znaczne upośledzenie uwagi i pamięci sensorycznej (intencjonalnej). i pamięci sensorycznej (intencjonalnej). --- Wstęp: Zwiększenie naszej wiedzy na temat czynników związanych z wiekiem wystąpienia demencji może mieć istotne konsekwencje dla zdrowia publicznego. wiedzy na temat czynników związanych z wiekiem wystąpienia demencji. Przedchorobowa domena osobowości Neurotyczność stanowiła interesującą i teoretycznie teoretycznie wiarygodnym, ale niezbadanym kandydatem na takie powiązanie. Naszym celem było zbadanie, czy neurotyczność w średnim wieku była związana z wcześniejszym wiekiem wystąpienia choroby Choroba Alzheimera (AD). METODA: Było to badanie porównawcze przypadków 213 pacjentów z prawdopodobną chorobą Alzheimera. Szczegółowe informacje kliniczne zostały zebrane dla wszystkich pacjentów, w tym wiek wystąpienia objawów demencji. Jeden lub dwóch kompetentnych informatorów oceniało każdego pacjenta retrospektywnie za pomocą pięcioczynnikowego testu Neurotyczność, Pięcioczynnikowy Inwentarz Neurotyzmu, Ekstrawersji i Otwartości (NEO-FFI). Zależność oceniono związek między neurotyzmem w średnim wieku a wiekiem wystąpienia demencji przy użyciu zarówno analizy korelacyjnej, jak i wstecznej analizy regresji liniowej. WYNIKI: Neurotyczność w średnim wieku przewidywała młodszy wiek wystąpienia demencji u kobiet, ale nie u mężczyzn. ale nie u mężczyzn. Związek stwierdzony u kobiet był niezależny od przedchorobowej historii zaburzeń afektywnych. WNIOSKI: To odkrycie i jego potencjalny mechanizm wymagają dalszych zbadania. --- Wykorzystano dane kliniczne i patologiczne z Rush Memory and Aging Project do przetestowania hipotezy, że skłonność do stresu jest związana ze zwiększonym ryzykiem choroby Alzheimera (AD). Ponad 600 starszych osób bez demencji wypełniło 6-itemową miarę neurotyzmu, stabilny wskaźnik skłonności do psychologiczny. Następnie, w rocznych odstępach czasu, poddawano ich jednolitym oceny, które obejmowały kliniczną klasyfikację AD i administrację 18 testów poznawczych. testów poznawczych. Ci, którzy zmarli, przeszli autopsję mózgu, z której uzyskano złożone miary patologii AD. uzyskano złożone miary patologii AD. W ciągu średnio około 3 lat obserwacji, u 55 osób zdiagnozowano klinicznie AD. W analizach, które wiek, płeć i wykształcenie, osoby z wysokim poziomem podatności na dystres (wynik = 24, 90. percentyl) były 2,7 razy bardziej narażone na rozwój AD niż osoby niepodatne na stres (wynik = 6, 10. percentyl). Korekta dla symptomatologię depresji lub częstotliwość aktywności poznawczej, społecznej i fizycznej aktywność poznawcza, społeczna i fizyczna nie zmieniły znacząco tego efektu. Skłonność do niepokoju była również związana z szybszym pogorszeniem funkcji poznawczych. Wśród 45 uczestników, którzy zmarli i którzy zmarli i przeszli autopsję mózgu, skłonność do niepokoju nie była związana z różnymi miarami patologii AD i była odwrotnie związana z funkcjami poznawczymi po uwzględnieniu patologii AD. patologii. Wyniki potwierdzają hipotezę, że skłonność do stresu jest związane ze zwiększonym ryzykiem demencji i sugerują, że mechanizmy neurobiologiczne mechanizmy neurobiologiczne inne niż patologia AD mogą leżeć u podstaw tego związku. --- CEL: Identyfikacja specyficznych przedchorobowych cech osobowości u pacjentów z chorobą Alzheimera (AD). chorobą Alzheimera (AD). PROJEKT: Prospektywne badanie kliniczno-kontrolne. MIEJSCE: Klinika pamięci oddziału medycyny geriatrycznej w szpitalu klinicznym. szpitalu klinicznym. PACJENCI: Pięćdziesięciu sześciu kolejnych pacjentów z prawdopodobną chorobą Alzheimera. Sześćdziesiąt pięć osób z grupy kontrolnej z chorobą Parkinsona (PD). ŚRODKI: Przedchorobowe cechy osobowości oceniano za pomocą względnej oceny Monachijskiego Testu Osobowości (MPT). WYNIKI: Pacjenci z AD wykazywali wyższy neurotyzm niż osoby kontrolne z PD (p=0.013). W porównaniu z wartościami normatywnymi MPT dla pacjentów psychiatrycznych, pacjenci z AD uzyskali istotnie (p<0,05) niższe wyniki w zakresie neurotyzmu i wyższe w zakresie tolerancji frustracji i sztywności. tolerancji frustracji i sztywności. WNIOSEK: Nasze wyniki potwierdzają założenie o specyficznych przedchorobowych cechach u pacjentów z AD, tj. zwiększonego neurotyzmu i sztywności. Potrzebne są dalsze badań, aby potwierdzić istnienie typowych przedchorobowych cech osobowości w AD. cech osobowości w AD. --- [Informacja o sprostowaniu: errata do tego artykułu została opublikowana w Vol 26(2) of Psychology and Aging (patrz rekord 2011-05802-001). Ten artykuł zawiera błąd w Dyskusji, pod nagłówkiem Implikacje, zastrzeżenia, przyszłe kierunki. Trzeci akapit zawiera zdania, które powinny zostać usunięte. Poprawiony akapit poprawiony akapit pojawia się w korekcie]. Przeprowadziliśmy wtórne analizy w celu określenia związku między długotrwałymi cechami osobowości a ryzykiem chorobą Alzheimera (AD) wśród 767 uczestników w wieku 72 lat lub starszych, których byli obserwowani przez ponad 6 lat. Osobowość oceniano za pomocą NEO-FFI. Postawiliśmy hipotezę, że podwyższony Neurotyzm, niższa Otwartość i niższa Sumienność Sumienność będą niezależnie związane z ryzykiem wystąpienia choroby Alzheimera. Hipotezy zostały potwierdzone. Odkrycie, że ryzyko AD jest związane z podwyższonym Neurotyzmem i niższą sumiennością można dodać do gromadzącej się literatury dokumentującej patogenne działanie tych dwóch cech. Związek między niższą otwartością a ryzykiem AD jest spójny z ostatnimi odkryciami dotyczącymi aktywności poznawczej i ryzyka AD. i ryzyka AD. Odkrycia te mają wpływ na badania prewencyjne oraz na konceptualizacji etiologii AD. --- CEL: Celem tego badania było sprawdzenie, czy powszechna neuropatologia związana z wiekiem neuropatologia może wyjaśniać związek przewlekłego niepokoju z demencją. METODY: W wybranej kohorcie ponad 1000 starszych członków duchowieństwa katolickiego poddawanych corocznym ocenom klinicznym, zmarło 326 osób, z których 306 (94%) przeszło autopsję mózgu, której wyniki były dostępne w 219 przypadkach (średni wiek w chwili śmierci śmierci = 85,4, odchylenie standardowe [SD] = 6,6; średni odstęp pośmiertny = 7,6 godziny, SD = 6,9) godzin, SD = 6,9). Złożona miara przewlekłego cierpienia została skonstruowana z standardowych miar dwóch cech, neurotyzmu i skłonności do lęku, wypełnionych na początku badania oraz objawów depresyjnych, wypełnianych corocznie. Demencja została zdiagnozowana zgodnie ze standardowymi kryteriami, a funkcje poznawcze oceniano za pomocą wcześniej na podstawie jednolitej oceny klinicznej, która miała miejsce średnio po 9,1 miesiąca. miała miejsce średnio 9,1 miesiąca przed śmiercią (SD = 9,5). W badaniu pośmiertnym, amyloidu-beta i tau-dodatnich splątków neurofibrylarnych oraz obecność ciał Lewy'ego. ciał Lewy'ego określono ilościowo w sześciu regionach mózgu, a liczbę i lokalizację przewlekłych zawałów mózgu. WYNIKI: W analizach, w których kontrolowano wiek, płeć, wykształcenie, amyloid, splątki, Lewy'ego i zawał mózgu, wyższy poziom przewlekłego stresu był związany z wyższym prawdopodobieństwem demencji i niższym poziomem poznania przed śmiercią. Przewlekły niepokój nie był skorelowany z żadną formą neuropatologią, w tym wskaźnikami limbicznymi, neokortykalnymi i globalnymi, i nie nie modyfikował związku patologii z funkcjami poznawczymi. WNIOSKI: Przewlekłe cierpienie psychiczne jest związane z późną demencją demencją, ale nie z jej głównymi przyczynami, co sugeruje, że nowe mechanizmy mogą być zaangażowane mechanizmy neurodeterioracyjne. --- CEL: Zidentyfikowanie składników cechy neurotyczności najbardziej odpowiedzialnych za jej związek z pogorszeniem funkcji poznawczych i demencją w starszym wieku. PROJEKT: Podłużne kliniczno-patologiczne badanie kohortowe. MIEJSCE: Obszar metropolitalny Chicago. UCZESTNICY: Łącznie 785 starszych osób bez demencji wypełniło standardowe pomiary samoopisowe sześciu składników neurotyzmu, a następnie coroczne oceny kliniczne przez średnio 3,4 roku i autopsję mózgu w przypadku śmierci. POMIARY: Częstość występowania klinicznie zdiagnozowanej choroby Alzheimera (AD), zmiana w globalnych i specyficznych funkcjach poznawczych oraz pośmiertne pomiary blaszek i splątków, zawału mózgu i ciał Lewy'ego. WYNIKI: Podczas obserwacji u 94 osób rozwinęła się choroba Alzheimera. Wyższy poziom lęku i podatność na stres wiązały się ze zwiększonym ryzykiem AD i szybszym szybszym spadkiem globalnego poznania, bez wpływu na pozostałe cztery cechy cech. W analizach konkretnych systemów poznawczych, podskale neurotyzmu były związane ze spadkiem pamięci epizodycznej, pamięci operacyjnej i szybkości percepcyjnej, ale nie z pamięcią semantyczną. percepcyjnej, ale nie w pamięci semantycznej czy zdolnościach wzrokowo-przestrzennych. Żaden składnik neurotyzmu nie był związany ze zmianami neuropatologicznymi najczęściej związanymi z demencją późnego wieku. z demencją późną. WNIOSKI: Związek neurotyzmu z demencją późną odzwierciedla głównie podatność na stres i lęk. podatność na stres i lęk oraz ich korelację ze spadkiem zdolność do przetwarzania i zatrzymywania nowych informacji. --- Zbadaliśmy związek aktywności społecznej z pogorszeniem funkcji poznawczych u 1138 osób osób bez demencji na początku badania, w średnim wieku 79,6 lat (SD = 7,5), które obserwowano przez okres do 12 lat (średnia = 5,2 lat; SD = 2,8 lat). obserwowano przez okres do 12 lat (średnia = 5,2; SD = 2,8). Przy użyciu modeli mieszanych dla wieku, płci, wykształcenia, rasy, wielkości sieci społecznej, depresji, przewlekłych schorzeń, niepełnosprawności, neurotyzmu. przewlekłe, niepełnosprawność, neurotyczność, ekstrawersję, aktywność poznawczą i aktywność fizyczna, większa aktywność społeczna wiązała się z mniejszym pogorszeniem funkcji poznawczych w ciągu średnio 5,2 roku obserwacji (SD = 2,7). Wzrost o jeden punkt w zakresie aktywności społecznej (zakres = 1-4,2; średnia = 2,6; SD = 0,6) był związany z 47% spadkiem tempa pogarszania się globalnych funkcji poznawczych (p < .001). Tempo globalnego pogorszenia funkcji poznawczych zmniejszyło się średnio o 70% u osób często aktywnych społecznie (p < .001). osób, które były często aktywne społecznie (wynik = 3,33, 90. percentyl) w porównaniu z osobami, które były rzadko aktywne społecznie (wynik = 1,83, 10. percentyl). percentyl). Związek ten był podobny w pięciu domenach funkcji poznawczych. funkcji poznawczych. Analizy wrażliwości wykazały, że osoby z najniższymi poziomami poznawczych lub z łagodnymi zaburzeniami poznawczymi na początku badania nie wpływały na ten związek. związek. Wyniki te potwierdzają, że bardziej aktywne społecznie osoby starsze doświadczają mniejszego pogorszenia funkcji poznawczych w starszym wieku. --- CEL: Osoby z chorobą Alzheimera (AD) często wykazują zmiany w osobowości, które czasami poprzedzają inne wczesne objawy kliniczne. osobowości, które czasami poprzedzają inne wczesne objawy kliniczne kliniczne choroby, takie jak zaburzenia poznawcze i zmiany nastroju. Chociaż te zmiany osobowości odzwierciedlają wpływ postępującego uszkodzenia mózgu, istnieje istnieje kilka możliwych wzorców zmian osobowości w demencji. Wczesne osobowości może pomóc w szybkim rozpoznaniu choroby Alzheimera. AD. Celem niniejszego badania był przegląd badań nad zmianami osobowości w chorobie Alzheimera. AD. METODY: Przeprowadzono systematyczne przeszukiwanie baz danych PubMed, Ovid Medline, EBSCOhost, PsychINFO i CINAHL od początku do listopada 2009 roku. Opublikowane Zidentyfikowano badania cech osobowości ocenianych przez informatorów u pacjentów z AD. Badania, które odwzorowywały zmiany w cechach z pięcioczynnikowego modelu osobowości który obejmuje czynniki neurotyczności, ekstrawersji, otwartości, ugodowości i sumienności. i Sumienność, zostały wybrane do analizy. Zmianę w każdej z tych pięciu cech obliczono jako średnią różnicę w wyniku przed i po diagnozą AD. WYNIKI: Zaobserwowano średni wzrost Neurotyczności o 10-20 punktów T (co odpowiada do 1-2 SD), spadek tej samej wielkości w Ekstrawersji, konsekwentnie otwartości i ugodowości oraz wyraźny spadek sumienności o około 20-30 punktów T (co odpowiada 1-2 SD). o około 20-30 punktów T (co odpowiada 2-3 SD). Zmiany te były systematyczne i spójne. Szczególnie uderzające było podobieństwo zarówno wielkości i kierunku zmian we wszystkich analizowanych badaniach. WNIOSKI: Sumienność i neurotyczność to cechy osobowości, które wykazują największe zmiany w demencji. Cechy te mogą być użytecznymi wczesnymi markerami demencji. --- CELE: Przetestowaliśmy hipotezę, że neurotyczność moderuje związek między genotypem APOE (apolipoproteiny E) a dwoma głównymi wynikami, funkcjami poznawczymi i chorobą Alzheimera. poznawczymi i chorobą Alzheimera. Zbadaliśmy również, czy inne wymiary osobowości wymiary osobowości (ekstrawersja, otwartość na doświadczenie, ugodowość i sumienność) moderują powiązania APOE z tymi wynikami. PROJEKT: Podstawowe analizy istniejących randomizowanych danych z badań klinicznych. PRÓBA: Sześćset dwie starsze osoby dorosłe (średni wiek 78 lat na początku badania). POMIARY: Genotyp APOE, kwestionariusz NEO-Five Factor Inventory, skala Alzheimer's Skala Oceny Choroby Alzheimera - Skala Poznawcza: mierzona co 6 miesięcy przez 6,5 roku) oraz odpowiednie zmienne towarzyszące. WYNIKI: W pełni skorygowane analizy wieloczynnikowe wykazały, że związek między obecnością alleli APOE [łacińska mała litera otwarta E]-4 a obydwoma wynikami wyniki były widoczne wśród osób z wysokim poziomem neurotyzmu i ekstrawersji, ale nie wśród osób z niskimi poziomami tych cech. WNIOSKI: Fenotypowe wymiary osobowości, przede wszystkim neurotyczność i ekstrawersja ekstrawersja, moderują związek między genotypem APOE [Latin Small Letter Open E]-4 a wynikami poznawczymi wśród osób starszych. Przyszłe badania są aby wyjaśnić procesy fizjologiczne zaangażowane w te szczególne interakcje fenotyp-genotyp. interakcje fenotyp-genotyp. --- CEL: Celem tego badania było sprawdzenie związku cech osobowości neurotyzmu i ekstrawersji cech osobowości neurotyzmu i ekstrawersji z ryzykiem śmierci w starszym wieku. starości. METODY: Przeprowadzono spis ludności w geograficznie określonej społeczności miejskiej w Chicago. Chicago, a osoby w wieku 65 lat lub starsze zostały zaproszone do udziału w wywiadzie w wywiadzie domowym; 6158 (79% uprawnionych) tak zrobiło. Wywiad obejmował krótkie pomiary neurotyczności i ekstrawersji, historię medyczną i pytania o bieżące uczestnictwo w aktywnościach poznawczych, społecznych i fizycznych. Następnie monitorowano stan Stan zdrowia był następnie monitorowany. Związek każdej cechy z ryzykiem śmiercią zbadano w serii przyspieszonych modeli czasu niepowodzenia, które z uwzględnieniem wieku, płci, rasy i wykształcenia. WYNIKI: W ciągu średnio ponad 6 lat obserwacji zmarło 2430 osób (39,5%). zmarło. Wysoki poziom neurotyzmu (wynik = 27; 90. percentyl) wiązał się z 33% wzrostem ryzyka zgonu. z 33% wzrostem ryzyka zgonu w porównaniu z niskim poziomem neurotyczności (wynik = 9; 10. percentyl). Wysoki poziom ekstrawersji (wynik = 33; 90. percentyl) wiązał się z 21-procentowym wzrostem ryzyka zgonu. percentyl) był związany z 21% spadkiem ryzyka zgonu w porównaniu z niskim poziomem (wynik = 18; 10. percentyl). niskim poziomem (wynik = 18; 10. percentyl). Dostosowanie do warunków medycznych i zmiennych i zmienne związane ze zdrowiem nie wpłynęły znacząco na wyniki, ale dostosowanie do poznawczych, społecznych i aktywności fizycznej zmniejszyło związek obu cech ze śmiertelnością. związek obu cech ze śmiertelnością. WNIOSKI: Wyniki sugerują, że wyższa ekstrawersja i niższy neurotyzm są związane ze zmniejszonym ryzykiem śmiertelności w starszym wieku i że te są częściowo pośredniczone przez związane z osobowością wzorce poznawcze, poznawczych, społecznych i aktywności fizycznej. --- CEL: Wysoka neurotyczność wiąże się z większym ryzykiem demencji, a aktywny/społecznie zintegrowany styl życia z niższym ryzykiem demencji. Celem Celem obecnego badania było zbadanie oddzielnych i połączonych efektów neurotyzmu i ekstrawersji na ryzyko demencji oraz zbadanie, czy czynniki stylu życia mogą modyfikować ten związek. czynniki związane ze stylem życia mogą modyfikować ten związek. METODY: Populacyjna kohorta 506 starszych osób bez demencji z projektu Kungsholmen w Sztokholmie. Kungsholmen Project, Sztokholm, Szwecja, była obserwowana przez średnio 6 lat. lat. Cechy osobowości oceniano za pomocą Inwentarza Osobowości Eysencka. Demencja została zdiagnozowana przez specjalistów zgodnie z kryteriami DSM-III-R. WYNIKI: Ani wysoki neurotyzm, ani niska ekstrawersja nie były związane ze znacząco wyższą częstością występowania demencji. Jednak wśród osób prowadzących nieaktywnym lub społecznie izolowanym stylem życia, niski neurotyzm był związany ze zmniejszonym ryzykiem demencji (współczynnik ryzyka [HR] = 0,51, 95% przedział ufności [CI] = 0.27-0.96). W porównaniu z osobami z wysokim neurotyzmem i wysoką ekstrawersją ekstrawersją, zmniejszone ryzyko demencji wykryto u osób z niską neurotycznością i wysoką ekstrawersją. neurotycznością i wysoką ekstrawersją (HR = 0,51, 95% CI = 0,28-0,94), ale nie wśród osób z niską neurotycznością i wysoką ekstrawersją (HR = 0,27-0,96). osób z niskim neurotyzmem i niską ekstrawersją (HR = 0,95, 95% CI = 0,57-1,60), ani wysokim neurotyzmem i niską ekstrawersją (HR = 0,97, 95% CI = 0.57-1.65). Analiza stratyfikowana według stylu życia wykazała, że odwrotny związek niskiego neurotyzmu i wysokiej ekstrawersji w połączeniu był obecny tylko wśród osób nieaktywnych lub izolowanych społecznie. WNIOSKI: Niski neurotyzm w połączeniu z wysoką ekstrawersją jest cechą osobowości cechą osobowości związaną z najniższym ryzykiem demencji; jednak wśród osób jednak wśród osób izolowanych społecznie nawet sam niski neurotyzm wydaje się zmniejszać ryzyko demencji. ryzyko demencji. --- Korzystając z Inwentarza Osobowości NEO (NEO-PI), oceniliśmy postrzeganie osobowości przez opiekunów osobowości przed wystąpieniem objawów i aktualną osobowość u 36 osób z kliniczną diagnozą otępienia typu osób z kliniczną diagnozą otępienia typu alzheimerowskiego (DAT). Opiekunowie wypełnili również formularz własny NEO-PI oraz wskaźnik obiektywnego i subiektywnego obciążenia. i subiektywnego obciążenia. Zmiana osobowości w DAT była zgodna z wcześniejszymi doniesieniami o zwiększonym neurotyzmie, zmniejszonej ekstrawersji i zmniejszonej sumienności, z mniejszym spadkiem otwartości i ugodowości. Stwierdzono istotne związki między postrzeganą obecną osobowością pacjenta osobowością pacjenta, osobowością opiekuna i obciążeniem opiekuna. Analizy regresji wskazały, że obecna sumienność pacjenta i neurotyczność opiekuna były najlepszymi predyktorami zarówno obiektywnego, jak i subiektywnego obciążenia, a zmienne te niezależnie przyczyniały się do zgłaszanego przez opiekunów poziomu obciążenia. W zakresie, w jakim opiekunowie postrzegają określone zachowania i zakłócenia negatywnie, interwencje poznawcze i wspierające mogą okazać się niezwykle korzystne. korzystne. --- CEL: Zbadanie cech osobowości u pacjentów z chorobą Alzheimera, w porównaniu ze zdrowymi psychicznie osobami z grupy kontrolnej. Porównaliśmy zarówno aktualne cechy osobowości za pomocą ustrukturyzowanych wywiadów, jak również obecne i i poprzednie cechy osobowości oceniane za pomocą wskaźników zastępczych. METODA: Pięćdziesięciu czterech pacjentów z łagodną chorobą Alzheimera i 64 osoby z grupy kontrolnej opisało swoje cechy osobowości za pomocą ustrukturyzowanego wywiadu dla Modelu Pięcioczynnikowego. Członkowie rodziny wypełnili Skorygowany Inwentarz Osobowości NEO NEO, Formularz R, aby ocenić aktualne cechy osobowości swoich pełnomocników, w porównaniu do 5 lat przed szacowanym początkiem choroby Alzheimera lub 5 lat przed lat przed osobami z grupy kontrolnej. WYNIKI: Po kontrolowaniu wieku, grupa z chorobą Alzheimera prezentowała istotnie wyższe wyniki niż osoby z grupy kontrolnej w zakresie obecnego neurotyzmu, i znacznie niższe wyniki w zakresie bieżącej ekstrawersji, otwartości i sumienności, podczas gdy nie zaobserwowano znaczącej różnicy w zakresie ugodowości. Podobny profil, choć mniej zaakcentowany, zaobserwowano, gdy biorąc pod uwagę cechy osobowości, tak jak zapamiętali je pełnomocnicy pacjentów. Diachroniczna ocena osobowości ponownie wykazała znaczące różnice między 2 grupami dla tych samych 4 domen, z istotnymi zmianami osobowości tylko w grupie z chorobą Alzheimera. tylko w grupie z chorobą Alzheimera. WNIOSKI: Porównanie grupowe i retrospektywna ocena osobowości są zbieżne. Znaczące zmiany osobowości podążają za określonym trendem u pacjentów z chorobą Alzheimera i kontrastują ze stabilnością ogólnie obserwowaną u osób zdrowych psychicznie. osób zdrowych psychicznie w ich profilu osobowości przez całe życie. Niezależnie od tego, czy ocena osobowości 5 lat przed obecnym stanem odpowiada wczesnemu objawowi choroby Alzheimera lub rzeczywistej osobowości przedchorobowej u osób, u których później rozwinie się choroba Alzheimera, wymaga badań podłużnych. badań podłużnych. --- Związek między skłonnością do niepokoju a pogorszeniem funkcji poznawczych został zbadany u starszych mieszkańców społeczności rasowej w Chicago. Na początku badania uczestnicy ukończyli cztery testy poznawcze, które dały globalną miarę (wartość wyjściowa średnia = 101,2; odchylenie standardowe (SD) = 7,8) i krótką miarę tendencji do doświadczania negatywnych emocji (średnia = 16,5; SD = 6,7) w oparciu o skalę neurotyzmu pięcioczynnikowego inwentarza NEO. Testy poznawcze powtórzono dwukrotnie w trzyletnich odstępach. W modelach mieszanych, które kontrolowały wiek, płeć, rasę i wykształcenie wykształcenie, dla każdego punktu na skali podatności na dystres, globalny wynik poznawczy był o 0,12 jednostki niższy na początku badania (p<0,001), a roczne tempo spadku wzrosło o 0,01 jednostki (p=0,002), czyli o około 2%. Zatem spadek funkcji poznawczych był o ok. 30% szybszy u osoby wysoce podatnej na stres (wynik = 24, 90. percentyl) w porównaniu do osoby o niskiej podatności na stres (wynik = 9, 10. percentyl). Efekt ten efekt był niezmieniony po kontrolowaniu poziomu aktywności poznawczej lub z wyłączeniem osób z zaburzeniami poznawczymi na początku badania, ale został zredukowany do trendu (p=0,059). trend (p=0,059) po uwzględnieniu objawów depresji. Wyniki sugerują że tendencja do doświadczania cierpienia psychicznego jest związana ze pogorszeniem funkcji poznawczych w starszym wieku.
Jaki jest związek między cechą osobowości neurotyzmu a ryzykiem choroby Alzheimera?
Wysoka neurotyczność wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju choroby Alzheimera. Większa neurotyczność wiąże się również z bardziej zaawansowaną neuropatologią choroby Alzheimera i młodszym wiekiem wystąpienia demencji. Związek neurotyzmu z demencją w późnym wieku odzwierciedla głównie podatność na stres i lęk. Neurotyczność moderuje związek między genotypem APOE-4 a wynikami poznawczymi u osób starszych. Neurotyczność jest również czynnikiem predykcyjnym łagodnych zaburzeń poznawczych, zaburzeń poznawczych związanych ze starzeniem się i pogorszenia funkcji poznawczych u osób starszych. Pacjenci z chorobą Alzheimera mają większy neurotyzm w porównaniu do osób z grupy kontrolnej.