CEL: Ranolazyna jest nowym lekiem przeciwdławicowym, który działa poprzez łagodzenie zaburzoną homeostazę sodu i wapnia. Zapobiegając przeciążeniu miocytów sodem i wapnia, ranolazyna ma również potencjalnie korzystny wpływ na funkcję mięśnia sercowego. Modele eksperymentalne potwierdzają tę koncepcję, podobnie jak 2 małe badania badania na ludziach otrzymujących ranolazynę dożylnie. Oceniliśmy zmiany parametrów funkcji lewej komory u pacjentów ze stabilną dławicą piersiową leczonych doustnie ranolazyną. METODY: Dwudziestu dwóch uczestników zostało włączonych do badania z echokardiografią dopplerowską wykonano na początku badania i średnio 2 miesiące po rozpoczęciu leczenia. WYNIKI: Ogólna funkcja lewej komory, oceniana za pomocą wskaźnika wydolności mięśnia sercowego mięśnia sercowego, uległa znacznej poprawie podczas leczenia farmakologicznego (P < .0001). Było to spowodowane było spowodowane poprawą zarówno parametrów rozkurczowych, jak i skurczowych. Spośród 21 pacjentów, 17 zgłosiło mniej dławicy piersiowej, a 8 pacjentów zgłosiło wzrost poziomu aktywności. poziom aktywności. WNIOSKI: Opisujemy poprawę parametrów funkcji lewej komory w odpowiedzi na ranolazynę w odpowiedzi na ranolazynę stosowaną w warunkach klinicznych. --- Celem tego badania było przetestowanie hipotezy, że nowy lek przeciw niedokrwieniu lek ranolazyna, o którym wiadomo, że hamuje późne I (Na), może zmniejszyć wewnątrzkomórkowe [Na(+)](i) i rozkurczowe [Ca(2+)](i) przeciążenie i poprawić funkcję rozkurczową. Dysfunkcja skurczowa w niewydolności serca u ludzi (HF) jest Na(+)](i) i podwyższonym rozkurczowym [Ca(2+)](i). Zwiększony napływ Na(+) przez bramkowane napięciem kanały Na(+) (późne I(Na)) przyczynia się do podwyższonego poziomu [Na(+)](i) w HF. W izometrycznie kurczących się paskach mięśnia komorowego ze schyłkowej niewydolności ludzkiego serca, ranolazyna (10 mikromoli / l) nie wywierała ujemnego wpływu inotropowego na amplitudę siły skurczu. amplitudę siły skurczu. Jednakże, ranolazyna znacząco zmniejszała zależny od częstotliwości zależny od częstotliwości wzrost napięcia rozkurczowego (tj. dysfunkcję rozkurczową) o około 30% bez znaczącego wpływu na obciążenie Ca(2+) retikulum sarkoplazmatycznego (SR). Aby zbadać mechanizm działania tego korzystnego wpływu ranolazyny na napięcie rozkurczowe, toksyna Anemonia sulcata II (ATX-II, 40 nmol / L) została użyta do zwiększenia wewnątrzkomórkowego obciążenia Na(+) w komorowych miocytach królika. ATX-II spowodował znaczny wzrost [Na(+)](i) typowo obserwowany w niewydolności serca poprzez zwiększone późne I(Na). Równolegle, ATX-II znacząco zwiększył rozkurczowe [Ca(2+)](i). W obecności ranolazyny wzrost późnego I(Na), jak również [Na(+)](i) i rozkurczowego [Ca(2+)](i) były znacząco stępione przy wszystkich szybkości stymulacji bez znaczącego zmniejszenia amplitudy przejściowej Ca(2+) lub zawartości SR Ca(2+). Podsumowując, ranolazyna zmniejszała zależny od częstotliwości wzrost napięcia rozkurczowego bez negatywnego wpływu inotropowego na inotropowy na kurczliwość mięśni ze schyłkowej niewydolności ludzkiego serca. Co więcej, w miocytów królika wzrost późnego I(Na), [Na(+)](i) i [Ca(2+)](i) spowodowany przez ATX-II, były znacząco stępione przez ranolazynę. Wyniki te sugerują, że ranolazyna może przynosić korzyści terapeutyczne w stanach dysfunkcji rozkurczowej z powodu podwyższonego [Na(+)](i) i rozkurczowego [Ca(2+)](i). --- Wstęp: Ranolazyna (Ran), lek przeciwdławicowy, hamuje późny prąd Na(+). Celem tego badania było ustalenie, czy istnieje dodatkowa korzyść z dodanie Ran do kardioplegii (CP) w modelu globalnego niedokrwienia/reperfuzji. METODY I WYNIKI: Izolowane serca szczurów poddano perfuzji Langendorffa i wystawiono na działanie do 40-minutowego normotermicznego, kardioplegicznego globalnego niedokrwienia i 30 minut reperfuzji. reperfuzji. Przed niedokrwieniem i podczas reperfuzji serca były leczone bez lekiem (kontrola) lub późnymi inhibitorami prądu Na(+) Ran (5 mikromoli / L) lub tetrodotoksyną (1 mikromol/l). Niedokrwienne zatrzymanie kardioplegiczne doprowadziło do wzrostu ciśnienia końcowo-rozkurczowego lewej komory (LVEDP) o > lub =20 mm Hg (tj. skurcz serca). skurcz serca). Dziesięć z 11 serc leczonych samym CP rozwinęło przykurcz, podczas gdy w 6 z 11 serc leczonych CP i Ran wystąpił przykurcz. Ran dodany do CP zmniejszył LVEDP pod koniec niedokrwienia z 41+/-5 mm Hg w samym CP do 26+/-3 mm Hg w CP plus Ran (P=0,024). Obszar pod krzywą dla LVEDP podczas podczas całego okresu niedokrwienia był również mniejszy w CP plus Ran w porównaniu z samym CP. Procentowy wzrost procentowy wzrost (od wartości wyjściowej) LVEDP mierzony pod koniec 30-minutowej reperfuzji był mniejszy w przypadku CP plus Ran (66+/-18%) w porównaniu z samym CP (287+/-90%; P=0.035). Pole pod krzywą dla LVEDP podczas reperfuzji było mniejsze w przypadku CP plus Ran w porównaniu z samym CP. Tetrodotoksyna (1 mikromol / L) również zmniejszyła skurcz serca kurczliwość serca podczas niedokrwienia/reperfuzji w porównaniu z samym CP. WNIOSKI: Nasze wyniki sugerują, że Ran może mieć potencjał terapeutyczny jako dodatek do CP i dalsze wsparcie ochronnej roli hamowania prądu Na(+) podczas niedokrwienia/reperfuzji. --- Palmitoilo-L-karnityna (PC), metabolit niedokrwienia, powoduje komórkowe przeciążenie Na(+) i Ca(2+) oraz dysfunkcję serca. Ca(2+) i dysfunkcję serca. W niniejszym badaniu określono, czy ranolazyna [(+/-)-1-piperazynoacetamid, N-(2,6-dimetylofenylo)-4-[2-hydroksy-3-(2-metoksyfenoksy)propylo]-] osłabia indukowane przez PC Na(+). indukowany przez PC prąd Na (+) i komorowa dysfunkcja skurczowa izolowanego serce. PC (4 mikroM, 30 min) zwiększył późny prąd Na(+) o 1034 +/- 349% w izolowane miocyty komorowe świnki morskiej; ranolazyna (10 mikroM) i tetrodotoksyna (TTX, 3 mikroM) znacząco osłabiły ten efekt PC. PC zwiększało ciśnienie końcoworozkurczowe lewej komory (LVEDP), ciśnienie perfuzji wieńcowej (CPP) ciśnienie (CPP), sztywność ścian oraz uwalnianie mleczanu i adenozyny z izolowanego serca. izolowanego serca. Ranolazyna (10 mikroM) znacząco zmniejszyła indukowany przez PC wzrost LVEDP o 72 +/- 6% (n = 6, p < 0,001), zmniejszenie sztywności ściany lewej komory sztywność lewej komory i osłabiał indukowany przez PC wzrost CPP o 53 +/- 10% (n = 6-7, p < 0.05). Ranolazyna (10 mikroM) zmniejszała indukowany przez PC wzrost uwalniania mleczanu i uwalnianie adenozyny odpowiednio o 70 +/- 8 i 81 +/- 5% (n = 6, p <or= 0,05 dla obu). TTX (2 mikroM) znacząco (p < 0,05) zmniejszył indukowane przez PC wzrost CPP i LVEDP. Wstępne leczenie izolowanych miocytów lub serc za pomocą zmiataczem wolnych rodników tironem (kwas 4,5-dihydroksy-1,3-benzenodisulfonowy, sól disodowa sól disodowa) (1 mM) znacząco zmniejszyło wpływ PC na wzrost późnego prądu Na(+) i LVED. Na(+) i LVEDP, odpowiednio, ale w przeciwieństwie do ranolazyny lub TTX, tiron nie nie odwracał wzrostu późnego prądu Na(+) i LVEDP wywołanego przez PC. Podsumowując, ranolazyna i TTX, inhibitory późnego prądu Na(+), osłabiały indukowany przez PC indukowana przez PC dysfunkcja skurczowa komór i wzrost wieńcowy w izolowanym sercu świnki morskiej. --- Hamowanie trwałego lub późnego prądu Na (INa) za pomocą ranolazyny (Ranexa) stanowi nowy mechanizm działania, który został zatwierdzony w Stanach Zjednoczonych w 2006 r. i dopiero niedawno w Unii Europejskiej do stosowania u pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową. 2006 r. i dopiero niedawno w Unii Europejskiej do stosowania u pacjentów ze stabilną dusznicą bolesną. dusznicą bolesną. Ogólnie rzecz biorąc, niedokrwienie mięśnia sercowego wiąże się ze zmniejszeniem adenozynotrifosforanu i zmniejszoną podażą energii, co skutkuje poważnymi zaburzenia wewnątrzkomórkowej homeostazy jonowej w miocytach serca. W ostatnich latach latach sugerowano, że zwiększona późna INa przyczynia się do tego zjawiska poprzez podniesienie wewnątrzkomórkowego stężenia Na z następczym wzrostem rozkurczowego poziomu Ca poprzez sarkolemmalny system wymiany Na-Ca. Ranolazyna, specyficzny inhibitor inhibitor późnego INa, zmniejsza napływ Na, a tym samym poprawia zaburzoną homeostazę Na i Ca. Ca. Jest to związane z objawową poprawą dławicy piersiowej u pacjentów pacjentów, w przeciwieństwie do innych leków przeciwdławicowych, bez wpływu na częstość akcji serca lub ogólnoustrojowe ciśnienie krwi, jak wykazano w badaniach kontrolowanych placebo. Dlatego ranolazyna jest użyteczną nową opcją dla pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową nie tylko jako terapia nie tylko jako terapia dodatkowa. Nowe badania kliniczne i eksperymentalne wskazują nawet na potencjalne działanie antyarytmiczne, korzystne działanie w rozkurczowej niewydolności serca i w warunkach hiperglikemii. warunkach hiperglikemii. W niniejszym artykule przedstawiono patofizjologiczne dotyczące roli późnego hamowania INa są poddane przeglądowi i podsumowano najnowsze dane z badań podstawowych i klinicznych. --- Kalpaina jest wewnątrzkomórkową proteazą aktywowaną przez Ca²⁺, która bierze udział w licznych procesach regulacji funkcji białek zależnych od Ca²⁺. zależną od Ca²⁺ regulację funkcji białek w wielu typach komórek. Niniejszy artykuł testuje hipotezę, że kalpainy są zaangażowane w zależny od Ca²⁺ wzrost późnego prądu sodowego (INaL). późnego prądu sodowego (INaL) w niewydolnym sercu. Przewlekła niewydolność serca (HF) została wywołano u 2 psów poprzez wielokrotną embolizację tętnic wieńcowych. Stosując konwencjonalną technikę techniką patch-clamp, INaL całej komórki rejestrowano w enzymatycznie izolowanych kardiomiocytach komorowych (VCM), w których INaL był aktywowany przez obecność wyższego (1 μM) wewnątrzkomórkowego [Ca²⁺] w pipecie. Zawiesiny komórek zawiesiny były eksponowane na przenikający przez komórkę inhibitor kalpainy MDL-28170 przez 1-2 godziny przed rejestracją INaL. h przed rejestracją INaL. Numeryczny model sprzężenia pobudzenie-skurcz (ECC) model został wykorzystany do oceny elektrofizjologicznych skutków hamowania kalpainy in silico. MDL spowodowało przyspieszenie zaniku INaL oceniane za pomocą dopasowania dwuwykładniczego (τ₁ = 42±3,0 ms τ₂ = 435±27 ms, n = 6, w MDL vs. τ₁ = 52±2,1 ms τ₂ = 605±26 kontrola bez pojazdu, n = 11, i vs. τ₁ = 52±2,8 ms τ₂ = 583±37 ms n = 7, kontrola z nośnikiem, P<0,05 ANOVA). MDL znacząco zmniejszył gęstość INaL zarejestrowaną przy -30 mV (0,488±0,03, n = 12, w kontroli bez pojazdu, 0,4502±0,0210, n = 9 w pojazd vs. 0,166±0,05pA/pF, n = 5, w MDL). Nasze pomiary zależności prąd-napięcie wykazały, że gęstość INaL została zmniejszona przez MDL w szerokim zakresie potencjałów zakresie potencjałów, w tym dla plateau potencjału czynnościowego. Jednocześnie Jednocześnie zależność potencjału błonowego od aktywacji i inaktywacji w stanie ustalonym i inaktywacji pozostały niezmienione w VCM traktowanych MDL. Nasz model ECC przewidywał że hamowanie kalpainy znacznie poprawia funkcjonowanie miocytów poprzez zmniejszenie czasu trwania i wewnątrzkomórkową rozkurczową akumulację Ca²⁺ w ciągu impulsów. pulsu. WNIOSKI: Hamowanie kalpainy odwraca zmiany INaL w niewydolnych kardiomiocytach psiej komory w obecności wysokiego wewnątrzkomórkowego poziomu Ca²⁺. W szczególności zmniejsza gęstość INaL i przyspiesza kinetykę INaL, co skutkuje poprawą odpowiedzi elektrycznej miocytów i odpowiedzi elektrycznej miocytów i obsługi Ca²⁺, zgodnie z przewidywaniami naszych symulacji in silico symulacje. --- TŁO: Niewydolność serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF), wcześniej określana jako rozkurczowa niewydolność serca (DHF), stanowi >50% wszystkich pacjentów z HF pacjentów z niewydolnością serca. Do tej pory nie było specyficznego leczenia upośledzonej relaksacji lewej komory (LV). lewej komory (LV). Dane z badań in vitro i na zwierzętach wskazują, że ranolazyna poprawia funkcję rozkurczową poprzez hamowanie późnego prądu sodowego. HIPOTEZA: RAnoLazIne w leczeniu rozkurczowej niewydolności serca (RALI-DHF) to prospektywne, jednoośrodkowe, randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie badanie mające na celu ustalenie, czy ranolazyna w porównaniu z placebo będzie skuteczniejsza w poprawie funkcji rozkurczowej u pacjentów z HFpEF. METODY: Dwudziestu pacjentów z HFpEF (EF ≥ 50% i stosunek prędkości wczesnego napełniania do Dopplera prędkości wczesnego napełniania do prędkości wczesnego rozkurczu pierścienia mitralnego [E/E'] >15 lub [E/E']>15 lub N-końcowy mózgowy peptyd natriuretyczny typu pro> 220 pg / ml) będzie randomizowani do otrzymywania ranolazyny lub placebo w stosunku 1,5:1 podczas ich cewnikowania, jeśli ciśnienie końcoworozkurczowe LV wynosi ≥18 mm Hg, a stała czasowa stała relaksacji (τ) wynosi ≥50 ms. Leczenie będzie polegało na dożylnym wlew badanego leku (lub placebo) przez 24 godziny, a następnie leczenie doustne przez 14 dni. łącznie przez 14 dni. CELE: Badanie obejmie następujące eksploracyjne punkty końcowe: (1) zmiana od wartości wyjściowej do 30 minut od rozpoczęcia dożylnego podawania badanego leku podawania podczas cewnikowania serca parametrów hemodynamicznych zarówno podczas spoczynku i stymulacji (120 uderzeń na minutę): τ, końcowe ciśnienie rozkurczowe LV i dP/dt(min); oraz (2) zmiana od wartości wyjściowej do dnia 14 w E/E', maksymalnego zużycia tlenu i N-końcowego mózgowego peptydu natriuretycznego typu pro. WNIOSKI: Badanie RALI-DHF zostało zaprojektowane jako badanie translacyjne w celu wypełnienia luki lukę między naukami podstawowymi a terapią oraz w celu ustalenia, czy ranolazyna, w porównaniu z placebo będzie skuteczniejsza w poprawie funkcji rozkurczowej u pacjentów z HFpEF. pacjentów z HFpEF. --- W ZALEŻNOŚCI OD FRAKCJI WYRZUTOWEJ, PACJENCI Z NIEWYDOLNOŚCIĄ SERCA MOGĄ BYĆ PODZIELENI NA DWIE RÓŻNE GRUPY: niewydolność serca z zachowaną lub obniżoną frakcją wyrzutową frakcją wyrzutową. W ostatnich latach gromadzone badania wykazały, że zwiększona śmiertelność i zachorowalność w tych dwóch grupach są prawie równe. Co ważniejsze, pomimo spadku śmiertelności po leczeniu w odniesieniu do aktualnych wytycznych u pacjentów z niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową, nadal nie ma badań skutkujących poprawą wyników u pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową. niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową. W związku z tym opracowywane są nowe mechanizmy patofizjologiczne patofizjologiczne, a także inne nowe punkty widzenia, takie jak liczne choroby współistniejące powodujące zwiększoną liczbę zgonów pozasercowych u pacjentów z niewydolnością serca i niewydolnością serca i zachowaną frakcją wyrzutową. W niniejszym przeglądzie skupimy się na sprawdzonych, a także obiecujących opcjach terapeutycznych, które są obecnie obecnie badane u pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową z zachowaną frakcją wyrzutową, wraz z krótkim omówieniem mechanizmów patofizjologicznych i możliwości diagnostycznych. diagnostycznych, które są pomocne w lepszym zrozumieniu nowych strategii terapeutycznych. strategii terapeutycznych. --- UZASADNIENIE: Wcześniej wykazaliśmy, że octan dezoksykortykosteronu (DOCA) - model myszy z nadciśnieniem tętniczym wywołuje stres oksydacyjny serca i dysfunkcję rozkurczową z zachowaną funkcją skurczową. Wykazano, że stres oksydacyjny wykazano, że zwiększa późny prąd sodowy (I(Na)), zmniejszając netto cytozolowy wypływ Ca(2+). CEL: Stres oksydacyjny w modelu DOCA-sól może zwiększać późny I(Na), powodując dysfunkcję rozkurczową, którą można leczyć ranolazyną. METODY I WYNIKI: Echokardiografia wykryła dowody dysfunkcji rozkurczowej u myszy z nadciśnieniem tętniczym, które uległy poprawie po leczeniu ranolazyną (E/E':sham, 31,9 ± 2,8, pozorowana+ranolazyna, 30,2 ± 1,9, DOCA-sól, 41,8 ± 2,6, i DOCA-sól+ranolazyna, 31,9 ± 2,6; P=0,018). Nachylenie zależności ciśnienie końcoworozkurczowe-objętość było podwyższone u myszy DOCA-sól, poprawiając się do poziomów pozorowanych podczas leczenia (próby pozorowane, 0,16 ± 0,01 w porównaniu do próby pozorowanej+ranolazyna, 0,18 ± 0,01 w porównaniu do DOCA-sól, 0,23 ± 0,2 w porównaniu do DOCA-sól+ranolazyna, 0,17 ± 0,0 1 mm Hg/L; P<0.005). Miocyty DOCA-salt wykazywały upośledzoną relaksację, τ, poprawiając się dzięki ranolazyną (DOCA-sól, 0,18 ± 0,02, DOCA-sól+ranolazyna, 0,13 ± 0,01, pozorowana, 0,11 ± 0,01, pozorowana+ranolazyna, 0,09 ± 0,02 sekundy; P=0,0004). Ani późne I(Na) ani przejścia Ca(2+) nie różniły się od miocytów pozorowanych. Wyekstrahowane detergentem wiązki włókien z serc DOCA-sól wykazały zwiększoną odpowiedź miofilamentów na Ca(2+) z glutationylacją białka C wiążącego miozynę. ranolazyną złagodziło odpowiedź Ca(2+) i kinetykę mostków krzyżowych. WNIOSKI: Dysfunkcja rozkurczowa może być odwrócona przez ranolazynę, prawdopodobnie wynikający z bezpośredniego wpływu na miofilamenty, wskazując, że stres oksydacyjny stres oksydacyjny może pośredniczyć w dysfunkcji rozkurczowej poprzez zmianę aparatu aparat kurczliwy. --- Kardiomiopatia przerostowa (HCM) jest często spowodowana mutacjami w MYBPC3 kodującej białko C wiążące miozynę sercową (cMyBP-C). Mechanizmy prowadzące od mutacji mutacji genu do fenotypu HCM pozostają nie do końca poznane, częściowo ponieważ obecne mysie modele HCM nie odzwierciedlają wiernie sytuacji u ludzi, a wczesny przerost człowieka, a wczesny przerost utrudnia interpretację zmian funkcjonalnych. interpretacji zmian funkcjonalnych. Celem tego badania była ocena, czy uwrażliwienie miofilamentów Ca(2+) i dysfunkcja rozkurczowa są związane lub poprzedzają rozwój przerostu lewej komory. rozwój przerostu lewej komory (LVH) w HCM. Oceniliśmy i nienaruszonych miocytów serca, jak również nienaruszonego serca w niedawno opracowanym mysim modelu knock-in ukierunkowanym na Mybpc3, niosącym mutację punktową często związaną z HCM. mutację punktową często związaną z HCM. W porównaniu z typem dzikim, 10-tygodniowe myszy homozygotyczne myszy knock-in wykazywały i) wyższą wrażliwość miofilamentów Ca(2+) w w beleczkach komorowych pokrytych skórą, ii) niższą rozkurczową długość sarkomerów i szybszy Ca(2+) w nienaruszonych miocytach, oraz iii) LVH, zmniejszone skracanie frakcji skrócenie, niższe wskaźniki E/A i E'/A' oraz wyższe wskaźniki E/E' w echokardiografii i analizie Dopplera, co sugeruje dysfunkcję skurczową i rozkurczową. W przeciwieństwie do tego, heterozygotyczne myszy knock-in, które naśladują ludzką sytuację HCM, nie wykazywały LVH ani dysfunkcji skurczowej, ale wykazywały wyższą wrażliwość miofilamentów Ca(2+) szybszy zanik transjentów Ca(2+) i dysfunkcję rozkurczową. Te dane pokazują, że uwrażliwienie miofilamentów Ca(2+) i dysfunkcja rozkurczowa są wczesnymi fenotypowymi konsekwencjami mutacji Mybpc3 niezależnymi od LVH. The wskazują na mechanizmy kompensacyjne ukierunkowane na normalizację relaksacji. normalizacji relaksacji. Proponujemy, aby HCM był modelem rozkurczowej niewydolności serca niewydolności serca, a ten mysi model może być cenny w badaniu mechanizmów i metod leczenia. mechanizmów i metod leczenia. --- Aby ocenić wpływ ranolazyny, nowego leku przeciwniedokrwiennego, na regionalny mięśnia sercowego lewej komory, dane hemodynamiczne i angiograficzne lewej komory (LV) dane angiograficzne uzyskano u 15 pacjentów z wcześniejszym przezściennym zawałem mięśnia sercowego przed i po dożylnym wlewie ranolazyny (200 lub 500 mikrogramów/kg masy ciała). Angiogram LV analizowano metodą powierzchniową i został podzielony na sześć segmentów. Regionalne segmenty LV zostały sklasyfikowane jako normalne (perfundowane przez nienaruszone naczynia wieńcowe, n = 20), niedokrwienne (perfundowane przez zwężone naczynia, ale bez dowodów EKG sugerujących martwicę mięśnia sercowego, n = 25) lub 25) lub zawał (całkowite zamknięcie naczyń wieńcowych i dowody EKG na martwicę mięśnia sercowego, n = 45). martwicy, n = 45). Regionalne skrócenie frakcji obszarowej, szczytowa szybkość napełniania i segmentalny ruch ściany podczas okresu relaksacji izowolumetrycznej. Po ranolazynie, regionalne skrócenie frakcji obszarowej było niezmienione we wszystkich segmentach. Jednak regionalna szczytowa szybkość napełniania była zmniejszona w normalnych segmentach (1499 +/- 315 do 1368 +/- 303 mm2/s, p < 0,05). Natomiast w segmentach niedokrwiennych podawanie ranolazyny znacząco zwiększyło regionalną szczytową szybkość napełniania (1050 +/- 410 do 1133 +/- 439 mm/s, p < 0,05) i regionalne wydłużenie ściany podczas wydłużenie ściany podczas okresu relaksacji izowolumetrycznej (0,9 +/- 4,1% do 2,8 +/- 5,7% końcoworozkurczowego obszaru segmentowego, p < 0,05), co wskazuje na poprawę regionalnej funkcji rozkurczowej. Segmenty zawału były w niewielkim stopniu niewielki wpływ ranolazyny. Zatem ranolazyna poprawia funkcję rozkurczową mięśnia sercowego niedokrwionego mięśnia sercowego w warunkach przewlekłego niedokrwienia, a także może wywierać łagodny negatywny efekt lusitropowy na prawidłowy mięsień sercowy, chociaż ten pierwszy korzystny efekt wydaje się być bardziej istotny klinicznie.(ABSTRACT TRUNCATED AT 250 SŁÓW)
Jaki jest wpływ ranolazyny na rozkurczową niewydolność serca?
Dane z badań in vitro i na zwierzętach wskazują, że ranolazyna poprawia funkcję rozkurczową poprzez hamowanie późnego prądu sodowego. Ranolazyna jest innowacyjnym środkiem przeciwniedokrwiennym i przeciwdławicowym, który zmniejsza zależne od Na przeciążenie Ca, co poprawia napięcie rozkurczowe i gospodarkę tlenową podczas niedokrwienia mięśnia sercowego. Ponadto ranolazyna poprawia dysfunkcję rozkurczową serca poprzez modulację wrażliwości miofilamentów na wapń.