Wstęp: Pacjentom z rakiem przewodowym in situ (DCIS) nie przepisuje się obecnie przepisywane adiuwantowe leczenie systemowe po zabiegu chirurgicznym i radioterapii. Należy przewidzieć, które pacjentki z DCIS odniosą korzyści z radioterapii. Sugeruje się, że statyny wywierają działanie radiouczulające. Cel dla obniżających poziom cholesterolu jest reduktaza HMG-CoA (HMGCR), enzym ograniczający szybkość metabolizmu mewalonianu. enzym w szlaku mewalonianu. Celem tego badania było zbadanie ekspresji HMGCR w DCIS i zbadanie jej wartości predykcyjnej dla leczenia. METODY: Populacyjna kohorta obejmująca 458 kobiet, u których zdiagnozowano pierwotnego DCIS w latach 1986-2004 była obserwowana do listopada 2011 r. w celu zbadania długoterminowego przeżycia. Skonstruowano mikromacierze tkanek nowotworowych i przeprowadzono analizy immunohistochemiczne w celu wykrycia cytoplazmy. przeprowadzono analizy immunohistochemiczne w celu wykrycia ekspresji białka cytoplazmatycznego HMGCR. Związek między ekspresją DCIS HMGCR a inwazyjnym rakiem piersi przeżyciem wolnym od nawrotu (RFSinv) i przeżyciem całkowitym (OS) analizowano za pomocą Krzywe Kaplana-Meiera, test logarytmiczny i analizę proporcjonalnego ryzyka Coxa. WYNIKI: HMGCR ulegał silnej ekspresji w 24% ocenianych próbek DCIS, umiarkowana ekspresja w 46% i słaba ekspresja w 23%; brak ekspresji wykryto w 7% próbek. wykryto w 7% próbek. W czasie obserwacji (mediana 13,8 lat), 61 pacjentek zdiagnozowano inwazyjny nawrót raka piersi, a 80 pacjentek zmarło. pacjentek zmarło. Surowa analiza nie wykazała korzyści w zakresie przeżycia wynikających z radioterapii. Jednak u pacjentek z silną ekspresją HMGCR stwierdzono poprawę RFSinv (log (log rank, p = 0,03) i OS (log rank, p = 0,04) po radioterapii. Nie zaobserwowano statystycznie statystycznie istotnej interakcji dla HMGCR i radioterapii (RFSinv p = 0,69 i OS p = 0,29). WNIOSKI: Badanie to wykazało ekspresję HMGCR w DCIS i sugeruje, że HMGCR jako marker predykcyjny odpowiedzi na pooperacyjną radioterapię w DCIS, chociaż test interakcji był nieistotny. Przyszłe badania DCIS dotyczące potencjału leczenia statynami ukierunkowanego na HMGCR są uzasadnione. --- Pacjenci z wysokim stężeniem cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDLC) i bezobjawowym wysokim poziomem kinazy kreatynowej (CK) (> lub=250, ale <2500 IU/L, 10-krotność górnej granicy normy laboratoryjnej [UNL]). (>lub=250, ale <00 IU/L, 10x górna granica normy [UNL]) często nie są włączane do leczenia statynami lub statyny są odstawiane z powodu obaw związanych z zapaleniem mięśni i rabdomiolizą. W niniejszym raporcie prospektywnie zbadaliśmy hipotezę, że bezobjawowi pacjenci z wysokim CK (> lub = 250, ale < 2500 IU / L) dobrze tolerują statyny w dawkach zmniejszających LDLC do celu, poniżej 100 mg/dl, bez rozwoju zapalenia mięśni i stawów. Oceniliśmy 3 grup pacjentów skierowanych do nas z powodu bezobjawowego wysokiego stężenia CK (> lub=250, ale <2500 j.m./l) - 1 grupa (n = 29) przyjmowała statyny w momencie skierowania i kontynuowała leczenie na statynach, 1 grupa (n = 20) nie przyjmująca statyn i rozpoczynająca przyjmowanie statyn oraz 1 grupa (n = 19) nie przyjmujących statyn i nie otrzymujących statyn - wszystkie ponownie badane 1 miesiąc po wejściu a następnie co 3 miesiące. Spośród 68 pacjentów, 59 (87%) miało CK większe niż 1 do 3 razy UNL, 7 (10%) miało CK większe niż 3 do 5 razy UNL, a 2 (3%) miało CK większe niż 5 do 10 razy UNL. Po 1,2 miesiąca obserwacji u 29 pacjentów statyny, mediana CK spadła z 353 do 301 (P = .0018) i wyniosła 287 (P = .015) po podaniu statyny. (P = .015) po 4 miesiącach. Po 1,3 miesiąca obserwacji u 20 pacjentów bez statyny, mediana CK spadła z 397 do 292 (P = .0094) i wynosiła 419 po 4,1 miesiącach. po 4,1 miesiącach. Po 1,1 miesiąca obserwacji u 19 pacjentów bez statyny-->bez statyny, mediana CK mediana CK spadła z 392 do 323 (P = .14) i wynosiła 271 (P = .029) po 4,2 miesiącach. 4,2 miesiąca. W analizie powtarzanych pomiarów nie stwierdzono różnic w początkowym CK między 3 grupami leczenia; CK spadło (P = .04) u pacjentów bez statyny-->bez statyny pacjentów. Pomimo wysokiego wyjściowego CK (48 pacjentów z CK 1-5x UNL, 1 z CK 5-10x UNL), u żadnego pacjenta w trakcie obserwacji na statynach nie rozwinęło się CK większe niż 10 niż 10-krotność UNL (2500 IU/L), żaden nie odstawił statyny ani nie zmniejszył dawki statyny z powodu bólu mięśni i zapalenia mięśni oraz nie wystąpiła rabdomioliza. Wysoki poziom CK przed leczeniem CK, szczególnie od 1 do 5 razy wyższa od UNL, nie powinna być przeszkodą w rozpoczęciu lub kontynuowania stosowania statyn w celu obniżenia LDLC. --- Ostatnie duże badania kliniczne wykazały, że inhibitory reduktazy HMG-CoA lub statyny, znacznie zmniejszają zachorowalność i śmiertelność, gdy są stosowane w pierwotnej i wtórnej profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych. pierwotnej i wtórnej prewencji chorób sercowo-naczyniowych. Ustalono, że ustalono, że korzyści z terapii statynami w chorobach sercowo-naczyniowych można wytłumaczyć nie tylko można wytłumaczyć nie tylko obniżającym stężenie lipidów potencjałem statyn, ale także mechanizmami niezwiązanymi z lipidami (tzw. mechanizmy niezwiązane z lipidami (tzw. "efekty plejotropowe"), które przyczyniają się do pozytywny wpływ statyn na częstość występowania zdarzeń sercowo-naczyniowych. Mechanizmy Układ krzepnięcia i układ fibrynolityczny to dwa oddzielne, ale wzajemnie powiązane kaskady enzymatyczne, które regulują kaskady enzymatyczne, które regulują tworzenie i rozpad fibryny. Liczne badania wykazały, że zaburzenia krzepnięcia i fibrynolizy i fibrynolizy przyczyniają się do rozwoju i progresji miażdżycy, a także wpływają na częstość występowania zdarzeń klinicznych związanych z miażdżycą. Wysokie poziomy lub aktywności fibrynogenu, czynnika VII, czynnika VIII, czynnika von Willebrand von Willebranda (vWF), rozpuszczalnej trombomoduliny, tkankowego aktywatora plazminogenu (tPA) i inhibitora aktywatora plazminogenu. tkankowego aktywatora plazminogenu (tPA) i inhibitora aktywatora plazminogenu-1 (PAI-1). zwiększoną zachorowalnością i śmiertelnością związaną z chorobami układu krążenia. Badania eksperymentalne i wiele badań klinicznych wykazały ostatnio, że statyny wywierają korzystny wpływ na parametry hemostatyczne, w tym te, które są czynniki ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Statyny zmniejszają aktywność prokoagulacyjną, która jest obserwowana na różnych etapach kaskady krzepnięcia, w tym aktywność czynnika tkankowego (TF), konwersję protrombiny do trombiny i aktywność trombiny aktywność trombiny. W niektórych badaniach statyny obniżały również poziom fibrynogenu. Poprzez zmianę i aktywność tPA i PAI-1, statyny wydają się stymulować fibrynolizę. fibrynolizę. Dane dotyczące wpływu skojarzonego leczenia statynami i innymi lekami na hemostazę innymi lekami na hemostazę są raczej ograniczone. Sugerują one, że statyny w połączeniu z pochodnymi kwasu fibrynowego, kwasami tłuszczowymi omega-3 i 17beta-estradiolem są lepsze od samych statyn. Jedyne dwa badania kliniczne przeprowadzone z ostrymi zespołami wieńcowymi wykazały stosunkowo słaby wpływ statyn na hemostazę. statyn na hemostazę u tych pacjentów. Chociaż różne statyny mogą statyny mogą wywierać różny wpływ na poszczególne zmienne, nie ma przekonujących danych wskazujących że różnice w ich właściwościach fizykochemicznych i farmakokinetycznych znacząco zmieniają ich wpływ netto na nadmierną aktywność prokoagulacyjną. Oprócz Oprócz działania obniżającego stężenie lipidów, statyny hamują syntezę kilku ważnych niesterolowych izoprenoidów pochodzących ze szlaku mewalonianu, zwłaszcza pirofosforany farnezylu i geranylgeranylu, które poprzez zwiększoną prenylację białek są zaangażowane w regulację wielu procesów komórkowych. Jest to Przypuszcza się, że hamujący wpływ statyn na szlak mewalonianowy jest zaangażowany w regulację niektórych kluczowych etapów procesów krzepnięcia i fibrynolizy. i fibrynolizy. W ten sposób prawdopodobnie regulują one syntezę TF, tPA i PAI-1, a być może kontrolują również wytwarzanie i aktywność trombiny. Korzystny wpływ statyn na procesy krzepnięcia i fibrynolizy może być odpowiedzialny za ich zdolność do zmniejszania liczby zdarzeń sercowo-naczyniowych. Niezależny od lipidów wpływ statyn na hemostazę może przyczyniać się do znacznego zmniejszenia częstości występowania śmiertelności, hospitalizacji i rewaskularyzacji u pacjentów leczonych tymi lekami. --- CO JUŻ WIADOMO NA TEN TEMAT: * Rosnące dowody na przeciwzapalne działanie statyn Przeciwzapalne działanie statyn wzbudziło zainteresowanie tym, czy mogą one być korzystne w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS). może być korzystne w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS), przewlekłej choroby charakteryzującej się wysokim poziomem stanu zapalnego. przewlekłych chorób charakteryzujących się wysokim poziomem stanu zapalnego. * Badanie TARA (McCarey 2004) sugerowało znaczące zmniejszenie aktywności choroby u pacjentów z RZS pacjentów z RZS randomizowanych do atorwastatyny w porównaniu z tymi, którym podawano placebo. placebo. * Jednakże, ponieważ sygnał zgłoszony w badaniu był niewielki, potrzebne są dalsze dowody. potrzebne są dalsze dowody. CO WNOSI TEN ARTYKUŁ: * Zbadaliśmy możliwe działanie przeciwzapalne statyn w kohorcie pacjentów z atorwastatyną. przeciwzapalne statyn w kohorcie pacjentów z RZS przy użyciu dużej bazy danych bazy danych. * Zgodnie z naszą wiedzą, jest to największe badanie dotyczące przeciwzapalnego działania statyn. przeciwzapalnego działania statyn. * Nasze dane nie wykazują żadnego korzystnego korzystnego wpływu statyn na zmniejszenie stanu zapalnego u pacjentów z RZS. CEL: Zbadanie możliwego przeciwzapalnego działania statyn w kohorcie pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów. pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS). METODY: Przeprowadziliśmy badanie kohortowe obejmujące wszystkich pacjentów z co najmniej jednym co najmniej jednym roszczeniem z tytułu RZS przy użyciu LifeLink, bazy danych roszczeń z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego. Rozpoczęcie i zaprzestanie doustnej terapii steroidowej (OS) traktowano jako surogat odpowiednio za zaostrzenie stanu zapalnego i kontrolowany stan zapalny. Podzieliliśmy pacjentów z RZS na dwie podkohorty w zależności od tego, czy stosowali OS w określonym przedziale czasowym od określonego przedziału czasowego od daty indeksu RZS (pierwsze zarejestrowane zgłoszenie RZS w bazie danych). w bazie danych). Modele proporcjonalnego ryzyka Coxa zostały wykorzystane do oceny związku między zmienną w czasie ekspozycją na jakiekolwiek statyny a (i) rozpoczęciem terapii OS u osób (i) rozpoczęciem terapii OS u osób niestosujących OS w dniu indeksu RZS oraz (ii) zaprzestaniem terapii OS u osób użytkowników OS w dniu indeksu RA, kontrolując potencjalne czynniki zakłócające. WYNIKI: Stwierdzono, że 31 451 osób nie stosujących OS w dniu indeksu RZS i 6026 osób stosujących OS w oknie czasowym w dniu indeksu RZS. Wyniki dotyczące obu subkohort były spójne z brakiem związku między ekspozycją na statyny a ryzykiem rozpoczęcia/zakończenia terapii OS: współczynnik ryzyka (HR) rozpoczęcia terapii OS wynosił 0,96 (95% przedział ufności 0,9, 1,01) w subkohorcie osób niestosujących statyny oraz zaprzestania terapii OS wynosił 0,95 (0,87, 1,05) w subkohorcie osób stosujących terapię OS w momencie rozpoznania RZS. terapii OS w momencie rozpoznania RZS. WNIOSKI: Dane te nie wykazują żadnego korzystnego wpływu statyn na zmniejszenie stanu zapalnego u pacjentów z RZS. --- Zarówno statyny, jak i ligandy receptora aktywowanego przez proliferatory peroksysomów (PPAR) gamma chronią przed postępem miażdżycy. W W niniejszym badaniu zbadaliśmy wpływ statyn na aktywację PPARgamma w makrofagach. makrofagach. Statyny zwiększały aktywność PPARgamma, która była hamowana przez mewalonian, farnezylopirofosforan lub geranylgeranylopirofosforan. Ponadto, inhibitor transferazy farnezylowej i inhibitor transferazy geranylgeranylowej naśladowały działanie statyn. Statyny hamowały translokacje błonowe Ras, RhoA, Rac i Cdc42, a nadekspresja dominująco-ujemnych mutantów RhoA (DN-RhoA) i Cdc42 (DN-Cdc42), ale nie Ras lub Rac, zwiększała aktywność PPARgamma aktywność. Statyny indukowały kinazę regulowaną sygnałem zewnątrzkomórkowym (ERK)1/2 i p38 aktywację kinazy białkowej aktywowanej mitogenami (MAPK). Jednak DN-RhoA i DN-Cdc42 aktywowały p38 MAPK, ale nie ERK1/2. Inhibitory specyficzne dla ERK1/2 lub p38 MAPK inhibitory znosiły indukowaną statynami aktywację PPARgamma. Statyny indukowały ekspresja cyklooksygenazy (COX) -2 i zwiększona wewnątrzkomórkowa 15-deoksy-Delta(12,14)-prostaglandyny J(2) (15d-PGJ(2)) poprzez poziomy zależne od ERK1/2 i zależne od p38 MAPK, a inhibitory lub małe interferujące RNA COX-2 hamowały indukowaną statynami aktywację PPARgamma. Statyny aktywują również PPARalfa poprzez zależny od COX-2 wzrost poziomu 15d-PGJ(2). Ponadto wykazaliśmy, że statyny hamowały indukowany lipopolisacharydem czynnik martwicy nowotworów alfa lub ekspresję mRNA białka chemoatraktanta monocytów-1, a te efekty przez statyny zostały zniesione przez antagonistę PPARgamma T0070907 lub przez małe interferujące RNA PPARgamma lub PPARalfa. Statyny indukowały również ekspresję mRNA A1 lub CD36 mRNA, a efekty te były tłumione przez małe interferujące RNA PPARgamma lub PPARalfa. Podsumowując, statyny indukują zależny od COX-2 wzrost poziomu 15d-PGJ(2) poprzez RhoA- i Cdc42-zależny szlak p38 MAPK oraz niezależny od RhoA i Cdc42 szlak ERK1/2, aktywując w ten sposób PPARgamma. Statyny aktywują również PPARalfa poprzez szlak zależny od COX-2. Te statyny mogą wyjaśniać ich działanie przeciwmiażdżycowe. --- ZNACZENIE: Inhibitory reduktazy 3-hydroksy-metyloglutarylo-koenzymu A lub statyny są ważnymi środkami terapeutycznymi obniżającymi poziom cholesterolu w surowicy. statyny są ważnymi środkami terapeutycznymi obniżającymi poziom cholesterolu w surowicy. Jednak ostatnie badania sugerują, że statyny mogą wywierać działanie ateroprotekcyjne poza obniżaniem poziomu cholesterolu. Te tak zwane "efekty plejotropowe" obejmują wpływ statyn na komórki naczyniowe i zapalne. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć, czy inne szlaki sygnałowe, które są zaangażowane w miażdżycę mogą być celem działania statyn, a jeśli tak, to czy osoby z "nadaktywnością" tych szlaków mogą odnieść korzyści z terapii statynami, niezależnie od poziomu cholesterolu w surowicy. poziomu cholesterolu w surowicy. OSTATNIE OSIĄGNIĘCIA: Statyny hamują syntezę izoprenoidów, które są ważne dla funkcjonowania szlaku kinazy ROCK (Rho/Rho-associated coiled-coil containing (ROCK). Rzeczywiście, ostatnie badania sugerują, że hamowanie szlaku szlaku Rho/ROCK przez statyny może prowadzić do poprawy funkcji śródbłonka i zmniejszenie stanu zapalnego naczyń krwionośnych i miażdżycy. Tak więc, szlak Rho/ROCK pojawił się jako ważny cel terapii statynami w celu zmniejszenia miażdżycy i prawdopodobnie chorób sercowo-naczyniowych. KRYTYCZNE ZAGADNIENIA: Ponieważ miażdżyca jest zarówno chorobą lipidową, jak i zapalną. chorobą zapalną, ważne jest, aby zrozumieć, w jaki sposób hamowanie szlaku Rho/ROCK może może przyczyniać się do przeciwmiażdżycowego działania statyn. PRZYSZŁE KIERUNKI: Rola ROCK (ROCK1 i ROCK2) w śródbłonku, mięśniach gładkich i komórkach zapalnych wymaga mięśniach gładkich i komórkach zapalnych musi zostać określona w kontekście miażdżycy. aterogenezy. Mogłoby to doprowadzić do opracowania specyficznych inhibitorów ROCK1 lub ROCK2 które mogłyby przynieść większe korzyści terapeutyczne przy mniejszej toksyczności. Konieczne będzie również przeprowadzenie badań klinicznych w celu ustalenia, czy hamowanie ROCK, ze statynami i bez nich, może prowadzić do dalszego zmniejszenia miażdżycy i chorób sercowo-naczyniowych. --- W komórkach nabłonka pęcherzyka żółciowego (GBEC), ligandy PPARalfa i PPARgamma modulują zapalenie poprzez tłumienie produkcji TNFalfa i zapobiegają nadmiernej akumulacji cholesterolu poprzez aktywację ABCA1. Ostatnio wykazano, że inhibitory reduktazy HMG-CoA HMG-CoA (statyny) aktywują PPARalfa i PPARgamma w różnych komórkach komórkach, ale nie przeprowadzono badań nad ich wpływem na GBEC. Celem tego badania było zatem określenie wpływu statyn na ekspresję PPAR i ABCA1 i przeciwzapalne działanie statyn w GBEC. Psy GBEC hodowano na płytkach Petriego. Ekspresja białek PPARalfa, PPARgamma i ABCA1 mierzono za pomocą analizy Western blotting po leczeniu symwastatyną, prawastatyną, NO-prawastatyną, ligandem PPARalfa lub ligandem PPARgamma w podłożu hodowlanym. Ekspresję mRNA ABCA1 i LXRalfa oceniano metodą RT-PCR. oszacowano metodą RT-PCR. Ekspresję mRNA TNFalfa mierzono metodą RT-PCR po 24 godzinach h wstępnego leczenia statynami, poprzedzającego 1 h obciążenia lipopolisacharydem (LPS) obciążenie. Simwastatyna, prawastatyna i NO-prawastatyna zwiększały ekspresję białek białek PPARalfa, PPARgamma i ABCA1 oraz ekspresję mRNA białek ABCA1 i LXRalfa w GBEC. Wstępne leczenie symwastatyną, prawastatyną i NO-pravastatyną hamowało produkcję mRNA TNFalfa indukowaną przez LPS. Podsumowując Podsumowując, statyny prawdopodobnie przyczyniają się do zachowania funkcji GBEC poprzez aktywację PPARalfa i PPARgamma, które mają działanie przeciwzapalne poprzez supresję cytokin prozapalnych oraz aktywację ABCA1, w której pośredniczy LXRalfa, która zapobiega gromadzeniu się cholesterolu w GBEC. --- CO WIADOMO NA TEN TEMAT? I CO WNOSI TO BADANIE? Statyny wykazały szerokie spektrum właściwości przeciwnowotworowych w badaniach laboratoryjnych. W badaniach epidemiologicznych epidemiologicznych stosowanie statyn wiązało się ze zmniejszonym ryzykiem zaawansowanego raka prostaty. raka prostaty. Jednak wpływ statyn na progresję raka prostaty po leczeniu raka gruczołu krokowego nie był szeroko badany, a wcześniejsze badania poprzednie badania donosiły o sprzecznych wynikach. Niniejsze badanie nie wykazało wyraźnego między ogólnym stosowaniem statyn a ryzykiem progresji choroby, jak również a także brak monotonicznej zależności dawka-odpowiedź między stosowaniem statyn, niezależnie od tego, czy były one stosowane przed prostatektomią, czy po niej, a progresją raka prostaty. a progresją raka prostaty. CEL: Zbadanie, czy stosowanie inhibitorów reduktazy HMG-CoA ("statyn"), które w badaniach laboratoryjnych wykazały szerokie spektrum działania przeciwnowotworowego w badaniach laboratoryjnych, wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem nawrotu u pacjentów z rakiem prostaty poddanych radykalnej prostatektomii. PACJENCI I METODY: Wszyscy mężczyźni z rakiem gruczołu krokowego zdiagnozowanym w latach 2004-2005, którzy następnie przeszli radykalną prostatektomię. 2004 i 2005, którzy następnie przeszli radykalną prostatektomię do końca 2005 w planie zdrowotnym Kaiser Permanente Southern California (KPSC) zostały zidentyfikowano za pomocą rejestru nowotworów KPSC. Pacjentów obserwowano przez okres do 5 lat po prostatektomii pod kątem (i) nawrotu biochemicznego, zdefiniowanego jako pojedynczy pomiar PSA >0,2 ng/ml, oraz (ii) klinicznej progresji choroby, zdefiniowanej jako rozpoznanie choroby przerzutowej lub zgon związany z rakiem gruczołu krokowego. Informacje na temat stosowania statyn, danych demograficznych, chorób współistniejących, czynników patoklinicznych i wyników uzyskano z elektronicznej dokumentacji medycznej KPSC. Wpływ stosowania statyn statyn przed i po prostatektomii zostały zbadane przy użyciu modeli wielowymiarowych modeli Coxa, z uwzględnieniem znanych czynników prognostycznych. Dla pooperacyjnej ekspozycji na statyny zastosowano zależny od czasu model Coxa. WYNIKI: Do badania włączono 1200 mężczyzn; 37% z nich przyjmowało statyny przed operacją, a 56% po operacji. pooperacyjne stosowanie statyn. Ani przedoperacyjne, ani pooperacyjne stosowanie statyn nie było związane z nawrotem biochemicznym (współczynnik ryzyka [HR] = 1,00 [0,72-1,39] i 1,05 [0,76-1,46], odpowiednio) lub kliniczną progresją choroby (HR = 0,63 [0,31-1,27] i 1,20 [0,63-2,30], odpowiednio). Nie stwierdzono wyraźnej zależności dawka nie stwierdzono wyraźnej zależności dawka-odpowiedź dla czasu stosowania. WNIOSKI: Stosowanie statyn może nie zapobiegać progresji raka gruczołu krokowego po radykalnej prostatektomii. radykalnej prostatektomii. Wyniki te nie stanowią wsparcia dla prowadzenia prospektywnego badania klinicznego dotyczącego stosowania statyn w ramach profilaktyki wtórnej wśród leczonych chirurgicznie pacjentów z rakiem gruczołu krokowego. --- CEL: Statyny, które są stosowane jako środki obniżające poziom cholesterolu, mają plejotropowe właściwości immunomodulujące. plejotropowe właściwości immunomodulujące. Chociaż korzystne działanie statyn w chorobach autoimmunologicznych, mechanizmy ich działania immunomodulującego są nadal słabo poznane. immunomodulujące są nadal słabo poznane. Interferony typu I (IFN) i plazmacytoidalne komórki dendrytyczne (PDC) reprezentują kluczowe molekularne i komórkowe patogenne w chorobach autoimmunologicznych, takich jak toczeń rumieniowaty układowy (SLE). toczeń rumieniowaty układowy (SLE). Dlatego PDC mogą być specyficznym celem statyn w strategiach terapeutycznych przeciwko SLE. strategiach terapeutycznych przeciwko SLE. Niniejsze badanie zostało podjęte w celu zbadania mechanizmów immunomodulacyjnych statyn, które są ukierunkowane na odpowiedź IFN w PDC. METODY: Wyizolowaliśmy PDC z ludzkiej krwi za pomocą cytometrii przepływowej i zbadaliśmy wpływ simwastatyny i pitawastatyny na aktywację PDC, produkcję IFNalfa i sygnalizację wewnątrzkomórkową. sygnalizację wewnątrzkomórkową. WYNIKI: Statyny głęboko hamowały produkcję IFNalfa i wytwarzanie czynnika martwicy nowotworu czynnika alfa w ludzkich PDC w odpowiedzi na ligandy receptora Toll-like ligandy. Hamujący wpływ na produkcję IFNalfa został odwrócony przez pirofosforan geranylgeranylu i był naśladowany przez inhibitor geranylgeranylo inhibitora transferazy geranylgeranylowej lub inhibitora kinazy Rho, co sugeruje, że statyny wywierają swoje działanie hamujące poprzez inaktywację Rho geranylgeranylowanego. Statyny hamowały ekspresję fosforylowanych p38 MAPK i Akt, a hamujący wpływ na odpowiedź IFN wpływ na odpowiedź IFN poprzez zapobieganie translokacji jądrowej czynnika regulacyjnego IFN 7. Ponadto, statyny miały hamujący wpływ na IFNalfa przez PDC od pacjentów ze SLE i produkcję IFNalfa indukowaną przez surowicę SLE. IFNalfa. WNIOSEK: Nasze odkrycia sugerują szczególną rolę statyn w kontrolowaniu produkcji IFN typu I IFN i potencjał terapeutyczny w chorobach autoimmunologicznych związanych z IFN takich jak SLE. --- CEL: Inhibitory reduktazy HMG-CoA (statyny) mają właściwości przeciwzapalne i immunomodulujące, które są niezależne od ich działania obniżającego poziom lipidów. właściwości immunomodulujące, które są niezależne od ich działania obniżającego poziom lipidów. Ponieważ szlak sygnałowy CD40-CD40L jest zaangażowany w modulację odpowiedzi zapalnych między komórkami naczyniowymi, statyny wykazują działanie przeciwzapalne i immunomodulujące. odpowiedzi zapalnych między komórkami naczyniowymi, z udziałem cząsteczek adhezyjnych, cytokiny prozapalne, chemokiny, staraliśmy się zbadać potencjalną rolę rolę statyn w regulacji ekspresji CD40. METODY I WYNIKI: Wykorzystując analizy Western blot, cytometrię przepływową i immunohistochemię zaobserwowaliśmy, że cztery różne statyny zmniejszały indukowaną przez IFN-gamma ekspresję CD40 w ludzkich komórkach naczyniowych (komórkach śródbłonka, komórkach mięśni gładkich, makrofagach i fibroblastach). Efekt ten był zależny od dawki (od 5 mikroM do 80 nM) i odwracany przez dodanie L-mewalonianu. Aktywacja komórek naczyniowych przez ludzki rekombinowany CD40L, mierzony testem ELISA dla IL-6, IL-8 i MCP-1, był silnie zmniejszona, gdy komórki były leczone statynami. Immunobarwienie ludzkich zmian miażdżycowych tętnic szyjnych u pacjentów poddanych leczeniu statynami wykazało mniejszą ekspresję CD40 w przeliczeniu na komórkę naczyniową w porównaniu z grupą kontrolną pacjentów. Chociaż w wielu plejotropowych efektach statyn pośredniczy syntaza tlenku azotu (NOS). syntazy tlenku azotu (NOS) lub receptora aktywowanego przez proliferatory peroksysomów (PPAR). (PPAR), zaobserwowaliśmy podobną indukowaną przez statyny redukcję ekspresji CD40 za pomocą redukcję ekspresji CD40 przy użyciu inhibitorów NOS lub różnych ligandów PPAR. WNIOSEK: Statyny zmniejszają ekspresję CD40 i aktywację komórek naczyniowych związaną z CD40. komórek naczyniowych. Efekty te są częściowo odwracane przez produkt reduktazy HMG-CoA i są mediowane przez szlaki zależne od NOS lub PPAR. W sumie odkrycia te zapewniają mechanistyczny wgląd w korzystne wpływ statyn na aterogenezę. Zapewniają również naukowe uzasadnienie dla stosowania statyn jako immunomodulatorów po transplantacji narządów. --- Szlak mewalonianowy syntetyzuje produkty pośrednie i produkty takie jak cholesterol i niesterolowe izoprenoidy, które mają kluczowe znaczenie dla przeżycia i funkcji. W ludzkim łożysku prenylacja białek, a nie synteza cholesterolu, stanowi główną "syntezę cholesterolu". cholesterolu, stanowi główny "cel metaboliczny" metabolizmu mewalonianu. metabolizmu mewalonianu. Główne funkcje komórkowe zależą od izoprenylacji, w tym proliferacja, migracja, metabolizm i glikozylacja białek, które są kluczowe dla prawidłowego rozwoju zarodka. kluczowe dla prawidłowego rozwoju zarodka i łożyska. Statyny są są inhibitorami reduktazy HMG-CoA, enzymu, który katalizuje redukcję HMG-CoA do kwasu mewalonowego przez NADPH. Eksperymenty in vitro z użyciem ludzkich sugerują, że statyny wywierają szkodliwy wpływ na wzrost łożyska. Jednak badania na zwierzętach i badania epidemiologiczne nie wykazują wzrostu wad rozwojowych płodu po płodu po ekspozycji na statyny w czasie ciąży. Co więcej, pojawiające się dowody z badań na myszach sugerują, że statyny mogą być przydatne w zapobieganiu poważnym powikłaniom ciąży, takim jak stan przedrzucawkowy. --- CELE: Autorzy starali się ocenić opłacalność stosowania statyn w celu zawału mięśnia sercowego (MI) i udaru mózgu u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (CKD). przewlekłą chorobą nerek (CKD). TŁO: Pacjenci z przewlekłą chorobą nerek mają podwyższone ryzyko zawału serca i udaru mózgu. Chociaż inhibitory reduktazy HMG-Co-A ("statyny") mogą zapobiegać zdarzeniom sercowo-naczyniowym u pacjentów z CKD niewymagających dializy, działania niepożądane leków i konkurencyjne ryzyka mogą istotnie wpływać na efekty netto i podejmowanie decyzji klinicznych. METODY: Opracowaliśmy model decyzyjno-analityczny CKD i choroby sercowo-naczyniowej (CVD) w celu określenia efektów netto i podejmowania decyzji klinicznych. sercowo-naczyniowego (CVD) w celu określenia opłacalności tanich statyn generycznych w prewencji pierwotnej CVD u mężczyzn i kobiet z nadciśnieniem tętniczym i nadciśnieniem tętniczym i łagodną do umiarkowanej CKD. Wyniki obejmowały wskaźniki MI i udaru mózgu, zdyskontowane zdyskontowane lata życia skorygowane o jakość (QALY) i koszty w całym okresie życia (2010 USD), oraz inkrementalne współczynniki efektywności kosztowej. WYNIKI: W przypadku 65-letnich mężczyzn z umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym i łagodną do umiarkowanej CKD, statyny zmniejszyły łączną częstość MI i udaru mózgu, przyniosły 0,10 QALY i zwiększyły koszty o 1 800 USD (18 000 USD na każdy uzyskany QALY). W przypadku pacjentów z niższym wyjściowym ryzykiem sercowo-naczyniowym, korzyści zdrowotne i ekonomiczne były mniejsze; dla 65-letnich kobiet statyny przyniosły 0,06 QALY i zwiększyły koszty o 1 900 USD (33 400 USD na każdy uzyskany QALY). Wyniki były wrażliwe na wskaźniki rabdomiolizy i koszty leków. koszty leków. Statyny są mniej opłacalne, gdy są dostępne po średnich cenach detalicznych. detalicznej, szczególnie u pacjentów z niższym ryzykiem CVD. WNIOSKI: Chociaż statyny zmniejszają bezwzględne ryzyko CVD u pacjentów z CKD, to zwiększone ryzyko rabdomiolizy i konkurencyjne ryzyko związane z postępującą CKD, częściowo niwelują te korzyści. z postępującą CKD, częściowo niwelują te korzyści. Tanie statyny generyczne wydają się w prewencji pierwotnej CVD u pacjentów z łagodną do umiarkowanej CKD i nadciśnieniem tętniczym. CKD i nadciśnieniem tętniczym. --- TŁO: Osoby z przewlekłą chorobą nerek (PChN) mają wyższe ryzyko chorób sercowo-naczyniowych w porównaniu z populacją ogólną. W szczególności, zgony z przyczyn sercowo-naczyniowych stanowią większość zgonów u biorców przeszczepu nerki. Statyny są potencjalnie korzystną interwencją dla pacjentów po przeszczepie nerki biorąc pod uwagę ich ustalone korzyści u pacjentów z ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych w populacji ogólnej. w populacji ogólnej. Jest to aktualizacja przeglądu opublikowanego po raz pierwszy w 2009 roku. 2009. CELE: Naszym celem była ocena korzyści (zmniejszenie śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny i i sercowo-naczyniowych, poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu oraz udaru mózgu i progresji CKD do konieczności dializy) i szkód (dysfunkcja mięśni lub wątroby, odstawienie, rak). dysfunkcja mięśni lub wątroby, odstawienie, rak) statyn w porównaniu z placebo, brakiem leczenia, standardową opieką lub inną statyną u dorosłych z CKD, którzy mają funkcjonujący przeszczep nerki. przeszczep nerki. METODY WYSZUKIWANIA: Przeszukaliśmy Specjalistyczny Rejestr Cochrane Renal Group do dnia 29 lutego 2012 r. poprzez kontakt z koordynatorem ds. wyszukiwania badań przy użyciu terminów wyszukiwania istotnych dla niniejszego przeglądu. KRYTERIA SELEKCJI: Uwzględniliśmy randomizowane badania kontrolowane (RCT) i quasi-RCT, które quasi-RCT, w których porównywano wpływ statyn z placebo, brakiem leczenia, standardową opieką lub statynami na śmiertelność, zdarzenia sercowo-naczyniowe, czynność nerek i toksyczność u biorców przeszczepu nerki. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Dwóch autorów niezależnie wyodrębniło dane i oceniło ryzyko stronniczości. oceniało ryzyko błędu systematycznego. Efekty leczenia wyrażono jako średnią różnicę (MD) dla wyników ciągłych (lipidy, współczynnik przesączania kłębuszkowego (GFR), białkomocz) i ryzyko względne (RR) dla wyników dychotomicznych (poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, śmiertelność, zawał mięśnia sercowego zakończony lub niezakończony zgonem, udar mózgu zakończony lub niezakończony zgonem, podwyższone enzymy mięśniowe lub wątrobowe, odstawienie z powodu zdarzeń niepożądanych, rak, schyłkowa niewydolność nerek (ESKD), ostre odrzucenie przeszczepu) wraz z 95% przedziałami ufności (CI). przedziałami ufności (CI). GŁÓWNE WYNIKI: Zidentyfikowaliśmy 22 badania (3465 uczestników); 17 badań (3282 uczestników) porównywało statyny z placebo. uczestników) porównywano statyny z placebo lub brakiem leczenia, a w pięciu badaniach W pięciu badaniach (183 uczestników) porównywano dwa różne schematy leczenia statyną. z jednego badania wysokiej jakości stwierdzono, że statyny mogą zmniejszać liczbę poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (1 badanie). poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (1 badanie, 2102 uczestników: RR 0,84, CI 0,66 do 1,06), śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych (4 badania, 2322 uczestników: RR 0,68, CI 0,45 do 1,01) oraz śmiertelny lub niezakończony zgonem zawał mięśnia sercowego (1 badanie, 2102 uczestników: RR 0,70, CI 0,48 do 1,01); chociaż szacunkom efektu brakuje Statyny miały niepewny wpływ na śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny (1 badanie 2102 uczestników: RR 0,70 na śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny (6 badań, 2760 uczestników: RR 1,08, CI 0,63 do 1,83); śmiertelny lub niezakończony zgonem udar mózgu (1 badanie, 2102 uczestników: RR 1,18, CI 0,85 do 1,63); podwyższenie kinazy kreatynowej (3 badania, 2233 uczestników: RR 0,86, CI 0,39 do 1,89); podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (4 badania, 608 uczestników: RR 0,62, CI 0,33 do 1,19); wycofanie z powodu zdarzeń niepożądanych (9 badań, 2810 uczestników: RR 0,89, CI 0,74 do 1,06); i raka (1 badanie, 2094 uczestników: RR 0,94, CI 0,82 Statyny znacząco obniżały poziom cholesterolu całkowitego w surowicy (12 badań, 3070 uczestników: RR 0,94, CI 0,82 do 1,07). uczestników: MD -42,43 mg/dL, CI -51,22 do -33,65); cholesterol lipoprotein o niskiej gęstości (11 badań, 3004 uczestników: MD -43,19 mg/dl, CI -52,59 do -33,78); trójglicerydy w surowicy (11 badań, 3012 uczestników: MD -27,28 mg/dL, CI -34,29 do -20,27); i obniżony poziom cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości (11 badań, 3005 uczestników: MD -5,69 mg/dL, CI -10,35 do -1,03). Statyny miały niepewny wpływ na czynność nerek: MD -5,69 mg/dL, CI -10,35 do -1,03). wpływ na czynność nerek: ESKD (6 badań, 2740 uczestników: RR 1,14, CI 0,94 do 1,37); białkomocz (2 badania, 136 uczestników: MD -0,04 g/24 h, CI -0,17 do 0,25); ostre odrzucenie przeszczepu (4 badania, 582 uczestników: RR 0,88, CI 0,61 do 1,28); i GFR (1 badanie, 62 uczestników: MD -1,00 ml/min, CI -9,96 do 7,96).Ze względu na heterogeniczność porównań, dane bezpośrednio porównujące różne schematy statyny nie mogły zostać poddane metaanalizie. Dowody na stosowanie statyn u osób, które po przeszczepie nerki były skąpe i niższej jakości z powodu nieprecyzyjnych niedokładne szacunki efektów i zapewniały ograniczoną systematyczną ocenę szkodliwości leczenia. WNIOSKI AUTORÓW: Statyny mogą zmniejszać liczbę zdarzeń sercowo-naczyniowych u biorców przeszczepu nerki. biorców przeszczepu nerki, chociaż efekty leczenia są nieprecyzyjne. Leczenie statynami ma niepewny wpływ na ogólną śmiertelność, udar, czynność nerek, i toksyczność u biorców przeszczepu nerki. Dodatkowe badania zwiększyłyby naszą pewność co do korzyści i szkód związanych z leczeniem statynami sercowo-naczyniowych w tej sytuacji klinicznej. --- TŁO: Ból mięśni bez podwyższenia stężenia fosfokinazy kreatynowej (CPK) w surowicy (mialgia) (mialgia) jest najczęstszym działaniem niepożądanym związanym z leczeniem statynami. terapii statynami; występuje u 10% pacjentów, którym przepisano terapię statynami. Chociaż wiele wiadomo na temat czynników ryzyka jawnego zapalenia mięśni, bardzo niewiele badań badań dostarczyło informacji na temat tej powszechnej formy nietolerancji statyn. METODY: Zdefiniowaliśmy szczegółowy fenotyp kliniczny i laboratoryjny kohorty pacjentów pacjentów skierowanych do kliniki lipidowej rządowej organizacji opieki zdrowotnej z powodu nietolerancji statyn związanej z bólem mięśni bez podwyższenia CPK (mialgia) i scharakteryzował ich odpowiedź na alternatywną terapię terapię obniżającą stężenie lipidów. Dane wyjściowe i dane z obserwacji przeanalizowano dla 104 pacjentów z nietolerancją statyn związaną z bólem mięśni i 211 pacjentów kontrolnych tolerujących statyny pacjentów z grupy kontrolnej zidentyfikowanych z populacji skierowanej. WYNIKI: Wśród pacjentów z bólem mięśni więcej było rasy białej i miało nadciśnienie. Częstość występowania częstość występowania znanych czynników ryzyka jawnego zapalenia mięśni, w tym choroby nerek, cukrzyca typu 2, choroby tarczycy i nieprawidłowości elektrolitowe, nie różniły się między nietolerancją nie różniło się między pacjentami nietolerującymi i tolerującymi statyny. Chociaż Chociaż zidentyfikowano pojedyncze przypadki, w których dodanie interakcji było czasowo związane z rozwojem nietolerancji statyn, nie było częstsze wśród pacjentów nietolerujących statyn. pacjentów nietolerujących statyn. Większość pacjentów nie tolerowała dwóch lub więcej statyn. lub więcej statyn; jednak w ponad połowie przypadków przeprowadzono udaną rechallenge z alternatywną statyną. Pomimo tego i szerokiego stosowania leków lipidowych innych niż statyny po skierowaniu do kliniki lipidowej, kontrola lipoprotein w osoczu lipoprotein w osoczu pozostawała znacząco gorsza u pacjentów nietolerujących statyn. WNIOSKI: Nietolerancja statyn związana z bólem mięśni stanowi istotną barierę w skutecznym leczeniu hiperlipidemii. w skutecznym leczeniu hiperlipidemii. Konwencjonalne kliniczne czynniki ryzyka kliniczne czynniki ryzyka zapalenia mięśni nie wydają się być predykcyjne dla bólu mięśni związanego ze statynami. Te Wyniki te podkreślają potrzebę lepszego zdefiniowania patofizjologii patofizjologii bólu mięśni wywołanego przez statyny i opracowania metodologii leczenia pacjentów nietolerujących statyn. pacjentów nietolerujących statyn. --- Statyny mogą powodować martwiczą miopatię i hiperkaliemię, które są odwracalne po odstawieniu leku. odstawieniu leku. Mniej znane jest zjawisko polegające na tym, że statyny mogą wywoływać miopatię, która utrzymuje się lub może postępować po odstawieniu leku. Zbadaliśmy patologię mięśni w 8 takich przypadkach. Wszystkie miały martwicę włókien mięśniowych ale tylko 3 miały naciek zapalny. We wszystkich przypadkach występowała rozproszona lub we wszystkich przypadkach występowała rozproszona lub wieloogniskowa zwiększona ekspresja MHC-I, nawet we włóknach nie martwiczych. Postępująca poprawa wystąpiła w 7 przypadkach po rozpoczęciu leczenia prednizolonem i metotreksatu, a w jednym przypadku spontanicznie. Obserwacje te sugerują, że statyny mogą inicjować miopatię o podłożu immunologicznym, która utrzymuje się po odstawieniu leku leku i reaguje na leczenie immunosupresyjne. Mechanizm tej miopatii miopatii jest niepewny, ale może obejmować indukcję przez statyny odpowiedzi na stres endoplazmatyczny retikulum endoplazmatycznego z powiązaną regulacją ekspresji MHC-I i prezentacją antygenu przez włókna mięśniowe. i prezentacją antygenu przez włókna mięśniowe. --- Statyny są obecnie podstawą terapii obniżającej poziom lipidów, mimo że mogą mieć ograniczenia dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa. U pacjentów wysokiego ryzyka, którzy nie osiągają nie osiągają obecnych celów lipidowych, u osób nietolerujących statyn lub z aterogenną dyslipidemią dyslipidemią, możliwe jest połączenie dwóch lub więcej leków obniżających stężenie lipidów, w tym statyny, ezetymib, sekwestranty kwasów żółciowych, fibraty, niacynę i kwasy tłuszczowe omega-3 na receptę. kwasy tłuszczowe omega-3. Jednak w przypadku większości tych terapii skojarzonych wciąż brakuje danych danych na temat wyników klinicznych wciąż brakuje. --- WPROWADZENIE: Statyny zmniejszają liczbę incydentów wieńcowych u pacjentów z chorobą wieńcową. wieńcową. MATERIAŁ I METODY: Przeglądy kart przeprowadzono u 305 pacjentów (217 mężczyzn i 88 kobiet, średnia wieku 74 lata) nieleczonych statynami w pierwszym roku w ambulatoryjnej praktyce kardiologicznej, ale następnie leczonych statynami. statynami. W oparciu o datę rozpoczęcia stosowania statyn, długoterminowe wyniki dotyczące zawału mięśnia sercowego (MI), przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) oraz operacji pomostowania tętnic wieńcowych (CABG) przed i po stosowaniu statyn. porównano. WYNIKI: Średni czas obserwacji wynosił 65 miesięcy przed zastosowaniem statyn i 66 miesięcy po ich zastosowaniu. stosowaniu statyn. Zawał mięśnia sercowego wystąpił u 31 z 305 pacjentów (10%) przed statynami i u 13 z 305 pacjentów (4%) po zastosowaniu statyn (p < 0,01). Przezskórną interwencję przezskórną interwencję wieńcową wykonano u 66 z 305 pacjentów (22%) przed statynami i u 41 z 305 pacjentów (13%) po zastosowaniu statyn (p < 0,01). Operację pomostowania tętnic wieńcowych wykonano u 56 z 305 pacjentów (18%) przed zastosowaniem statyn i u 20 z 305 pacjentów (7%) po zastosowaniu statyn (p < 0,001). Krokowa regresja logistyczna wykazała, że stosowanie statyn było niezależnym czynnikiem ryzyka dla MI (iloraz szans = 0,0207, 95% CI, 0,0082-0,0522, p < 0,0001), PCI (iloraz szans = 0,0109, 95% CI, 0,0038-0,0315, p < 0,0001) i CABG (iloraz szans = 0,0177, 95% CI = 0,0072-0,0522, p < 0,0001). CI = 0,0072-0,0431, p < 0,0001) WNIOSKI: Stosowanie statyn w ambulatoryjnej praktyce kardiologicznej zmniejsza częstość występowania częstość występowania MI, PCI i CABG. --- CEL: Statyny zmniejszają liczbę incydentów sercowo-naczyniowych o więcej niż można to wytłumaczyć ich wpływem na ich wpływ na lipidy. Przeprowadziliśmy systematyczny przegląd wpływu statyn na na strukturę i funkcję naczyń krwionośnych, różnice między statynami oraz korelacje między wpływem statyn na wyniki naczyniowe a poziomem lipidów lub wynikami sercowo-naczyniowymi. wyniki sercowo-naczyniowe. METODY: Przeszukaliśmy przede wszystkim MEDLINE (od 1980 do marca 2004 r.), aby zidentyfikować wszystkie badania z udziałem co najmniej 10 osób, w których opisywano wpływ obecnie dostępnych statyn na zwężenie tętnicy wieńcowej, grubość błony wewnętrznej i środkowej tętnicy szyjnej, i funkcję śródbłonka (z wyłączeniem badań dotyczących kombinacji leków i osób z przeszczepami narządów). W miarę możliwości przeprowadzono metaanalizy. WYNIKI: Statyny zmniejszają progresję i zwiększają regresję zmian w tętnicach wieńcowych i zmian w tętnicach wieńcowych i zwężenie światła. W porównaniu z placebo, statyny zmniejszają prawdopodobieństwo restenozy tętnic wieńcowych (sumaryczny współczynnik ryzyka = 0,85; 95% przedział ufności: 0,77 do 0,95). Statyny wydają się spowalniać progresję grubości błony wewnętrznej i środkowej tętnicy szyjnej. Chociaż wpływ na funkcję śródbłonka naczyń wieńcowych jest niepewny, statyny wydają się poprawiać funkcję śródbłonka obwodowego. Nie ma jednoznacznych dowodów sugerujących, że poszczególne statyny różnią się pod względem wpływu na te wyniki. Badania ogólnie wykazały słabą korelację lub jej brak między wpływem statyn na wyniki naczyniowe a poziomem lipidów. a poziomem lipidów. Żadne badanie nie wykazało korelacji między efektem naczyniowym a a wynikami klinicznymi. WNIOSEK: Statyny spowalniają postęp miażdżycy i mogą ją odwracać. Skala tych efektów jest jednak niewielka w porównaniu z wpływem statyn na zdarzenia sercowo-naczyniowe. Statyny poprawiają również naczyniowych, co może przyczyniać się do ich korzyści klinicznych. Nie ma wystarczających dowodów sugerujących, że poszczególne statyny różnią się pod względem działania na naczynia krwionośne. --- WAŻNOŚĆ: Terapia statynami o wysokiej intensywności jest zalecana we wtórnej prewencji miażdżycowej choroby sercowo-naczyniowej (ASVD). prewencji miażdżycowej choroby sercowo-naczyniowej (ASCVD). Niemniej jednak, statyny, a w szczególności terapia statynami o wysokiej intensywności, jest jednak niedostatecznie stosowana u pacjentów z rozpoznaną ASCVD. CEL: Określenie związku między śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny a a intensywnością terapii statynami w systemie opieki zdrowotnej Veterans Affairs. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY: Przeprowadzono retrospektywną analizę kohortową pacjentów w wieku od 21 do 84 lat z ASCVD leczonych w systemie opieki zdrowotnej Veterans Affairs od 1 kwietnia 2013 roku do 1 kwietnia 2014 roku. Pacjenci, którzy zostali mieli 1 lub więcej kodów ASCVD według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób, Dziewiąta Rewizja kody dla ASCVD w 2 lub więcej różnych datach w ciągu ostatnich 2 lat. EKSPOZYCJE: Intensywność terapii statyną została zdefiniowana przez American College of Cardiology/American Heart Association z 2013 roku. American College of Cardiology/American Heart Association, a stosowanie zdefiniowano jako zrealizowana recepta w ciągu ostatnich 6 miesięcy. Pacjenci zostali wykluczeni, jeśli przyjmowali wyższą dawkę statyny w ciągu ostatnich 5 lat. GŁÓWNE WYNIKI I POMIARY: Głównym wynikiem był zgon ze wszystkich przyczyn skorygowany o skłonność do przyjmowania statyn o wysokiej intensywności. WYNIKI: Próba badawcza obejmowała 509 766 kwalifikujących się osób dorosłych z ASCVD na początku badania. (średnia [SD] wieku, 68,5 [8,8] lat; 499 598 mężczyzn i 10 168 kobiet), w tym 150 928 (29,6%) otrzymujących statyny o wysokiej intensywności, 232 293 (45,6%) otrzymujących terapię statyną o umiarkowanej intensywności, 33 920 (6,7%) otrzymujących terapię statyną o statyną o niskiej intensywności i 92 625 (18,2%) nieotrzymujących żadnych statyn. Podczas średniej obserwacji wynoszącej 492 dni, istniał stopniowany związek między intensywnością terapii statyną a śmiertelnością, z 1-roczną śmiertelnością wynoszącą 4,0% (5103 z 126 139) dla osób otrzymujących statyny o wysokiej intensywności, 4,8% (9703 z 200 709) dla osób otrzymujących statyny o umiarkowanej intensywności. 200 709) dla osób otrzymujących terapię statyną o umiarkowanej intensywności, 5,7% (1632 z 28 765) dla osób otrzymujących terapię statyną o niskiej intensywności i 6,6% (4868 z 73 728) dla osób nieotrzymujących statyny (P < .001). Po uwzględnieniu skłonność do otrzymywania statyn o wysokiej intensywności, współczynnik ryzyka dla śmiertelności wynosił 0,91 (95% CI, 0,88-0,93) dla osób otrzymujących statyny o wysokiej i umiarkowanej intensywności statyny. Wielkość korzyści ze stosowania statyn o wysokiej i umiarkowanej intensywności była podobna, dla współczynnika ryzyka kohorty incydentów wynoszącego 0,93 (95% CI, 0,85-1,01). Dla pacjentów w wieku od 76 do 84 lat współczynnik ryzyka wynosił 0,91 (95% CI, 0,87-0,95). U pacjentów leczonych maksymalnymi dawkami statyn o wysokiej intensywności śmiertelność (współczynnik ryzyka, 0,90; 95% CI, 0,87-0,94) w porównaniu z osobami otrzymującymi dawki submaksymalne. WNIOSKI I ZNACZENIE: Stwierdziliśmy stopniowany związek między intensywnością terapii a śmiertelnością w krajowej próbie pacjentów z ASCVD. Statyny o wysokiej intensywności wiązały się z niewielką, ale znaczącą przewagą w zakresie przeżywalności w porównaniu z w porównaniu ze statynami o umiarkowanej intensywności, nawet wśród osób starszych. Maksymalne dawki statyn o wysokiej intensywności wiązały się z dalszą korzyścią dla przeżycia. korzyścią. --- Poważne działania niepożądane statyn, w tym ciężka miopatia i rabdomioliza, są rzadkie, ale ważne w praktyce ogólnej. Niedoczynność tarczycy może powodować wtórną hipercholesterolemię i miopatię. Istnieje niewiele doniesień na temat ryzyka stosowania statyn u pacjentów z niezauważoną niedoczynnością tarczycy. Przeanalizowaliśmy 77 pacjentów z pierwotną niedoczynnością tarczycy w naszym szpitalu. Dziewięciu pacjentów (11%) przypadkowo otrzymywało statyny w leczeniu hipercholesterolemii bez rozpoznania niedoczynności tarczycy. U takich pacjentów poziomy wolnej T4 (FT4) były niższe, a poziomy LDH, CK były wyższe niż u pacjentów nieotrzymujących statyn. pacjentów nieotrzymujących statyn. U pacjentów przypadkowo otrzymujących statyny nie można było wykazać odwrotnej korelacji między CK i FT4 (co stwierdzono u pacjentów ich nieotrzymujących). Nawet po dopasowaniu poziomów FT4, poziomy CK były nadal wyższe u pacjentów przypadkowo otrzymujących statyny. Pacjenci z wysokimi poziomami CK powyżej 1000 U/L występowały 5 razy częściej (56%) u pacjentów przypadkowo otrzymujących statyny niż u osób nieotrzymujących statyn (11%). Niniejsze potwierdza, że statyny zwiększają poziom CK u pacjentów z niedoczynnością tarczycy. niedoczynnością tarczycy. Nie wolno rozpoczynać i kontynuować stosowania tych leków bez sprawdzenia możliwości wystąpienia niedoczynności tarczycy. --- TŁO: Wiadomo, że statyny zmniejszają zachorowalność i śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych w badaniach prewencji pierwotnej i wtórnej. Następnie w wielu nierandomizowanych badań wykazało, że statyny poprawiają wyniki kliniczne u pacjentów z niewydolnością serca (HF). Małe randomizowane badania kontrolowane (RCT) również wykazały poprawę czynności serca, zmniejszenie stanu zapalnego i śmiertelności dzięki statynom w HF. HF. Jednak wyniki dwóch dużych RCT nie potwierdzają dowodów dostarczonych przez poprzednie badania i sugerują, że statyny nie dowodów dostarczonych przez poprzednie badania i sugerują, że statyny nie mają korzystnego wpływu na HF. Dwie metaanalizy wykazały, że statyny nie poprawiają przeżywalności, podczas gdy dwie inne wykazały poprawę czynności serca i zmniejszenie stanu zapalnego w HF. Wydaje się, że lipofilowe statyny zapewniają lepszą przeżywalność i inne korzyści w porównaniu do do statyn hydrofilowych. Jednak te dwa typy nie zostały porównane w bezpośrednich badaniach bezpośrednich badaniach porównawczych w HF. METODY/PROJEKT: Przeprowadzimy systematyczny przegląd i metaanalizę badań dotyczących lipofilowych i hydrofilowych statyn u pacjentów z HF. Nasze cele 1) Określenie wpływu lipofilnych statyn na (1) śmiertelność, (2) hospitalizację z powodu pogorszenia HF, (3) czynność serca i (4) stan zapalny.2. Określenie wpływu statyn hydrofilowych na (1) śmiertelność, (2) hospitalizację z powodu pogorszenia HF, (3) czynność serca i (4) stan zapalny.3. Porównanie skuteczności lipofilowych i hydrofilowych statyn na wyniki leczenia HF za pomocą skorygowanej metaanalizy porównań pośrednich. elektroniczne przeszukiwanie baz danych pod kątem badań RCT oceniających statyny u pacjentów z HF. Listy referencyjne Listy referencyjne wszystkich zidentyfikowanych badań zostaną przejrzane. Dwóch niezależnych niezależnych recenzentów przeprowadzi wyszukiwanie. Kryteria włączenia obejmują: 1. badania RCT porównujące statyny z placebo lub bez statyn u pacjentów z objawową HF.2. Badania RCT, w których zastosowano zasadę zamiaru leczenia (ITT) w analizie danych.3. Pacjenci z objawową HF bez względu na etiologię i poddawani standardowemu leczeniu.4. statyny w dowolnej dawce jako interwencja.5. Placebo lub brak ramienia statyny jako kontrola.Kryteria wykluczenia Kryteria wykluczenia obejmują: 1. RCT z udziałem ceriwastatyny u pacjentów z HF.2. mniej niż 4 tygodnie obserwacji. DYSKUSJA: Przeprowadzimy skorygowaną metaanalizę porównania pośredniego lipofilowych w porównaniu ze statynami hydrofilowymi u pacjentów z HF z użyciem placebo lub bez ramienia statyny jako wspólnego komparatora. --- TŁO: Inhibitory reduktazy 3-hydroksy-3-metyloglutarylo-koenzymu A, zwane również znane jako statyny, są najczęściej przepisywanymi lekami obniżającymi poziom cholesterolu na świecie. na świecie. Wykazano, że statyny hamują czynnik wzrostu tkanki łącznej (CTGF). czynnik wzrostu tkanki łącznej (CTGF) i ekspresję białka in vitro, a wcześniejsze badania w laboratorium autorów wykazały, że CTGF odgrywa znaczącą rolę w gojeniu się ran i powstawaniu blizn. Autorzy badają, czy podawanie różnych statyn na gojące się rany ma jakikolwiek wpływ na powstawanie blizn przerostowych przy użyciu ustalonego modelu zranienia ucha królika. METODY: Rany kłute wykonano na uszach 31 królików (łącznie n = 372 rany). ran). Leczonym ranom wstrzykiwano symwastatynę, lowastatynę lub w niskich, średnich lub wysokich dawkach w dniach 15, 20 i 25 po zranieniu, podczas gdy rany kontrolne były ostrzykiwane w analogiczny sposób. Rany zostały pobrano po 35 dniach do analizy histomorfometrycznej. WYNIKI: Niskie dawki (40 μM) symwastatyny, lowastatyny i prawastatyny wykazały znaczące zmniejszenie wskaźnika uniesienia blizny w porównaniu z kontrolą: odpowiednio 21,9 procent (p = 0,03), 25,8 procent (p = 0,02) i 22,8 procent (p = 0,01), odpowiednio. Nie było znaczących różnic we wskaźniku uniesienia blizny w grupach otrzymujących statyny w średnich (120 μM) i wysokich dawkach (400 μM). Analiza mRNA w podgrupie królików leczonych symwastatyną w niskiej dawce wykazała znaczące zmniejszenie ekspresji CTGF (p = 0,009). WNIOSKI: Inhibitory reduktazy 3-hydroksy-3-metyloglutarylo-koenzymu A zmniejszają bliznę przerostową poprzez hamowanie CTGF, gdy są podawane w niskich dawkach. dawkach, a nowatorskie zastosowanie tych powszechnie przepisywanych leków może prowadzić do innowacyjnych i skutecznych terapii przeciwbliznowcowych. --- Zapalenie mięśni i bóle mięśni są najczęstszą przyczyną nietolerancji statyn, co prowadzi do zaprzestania stosowania statyn, co w konsekwencji prowadzi do obniżenia poziomu cholesterolu LDL do poziomu docelowych poziomów w prewencji pierwotnej i wtórnej chorób sercowo-naczyniowych (CVD). Postawiliśmy hipotezę, że objawowe zapalenie mięśni i mięśni u pacjentów z hipercholesterolemią u pacjentów leczonych statyną z jednoczesnym niedoborem 25 (OH) witaminy D i nietolerancją statyny może odzwierciedlać odwracalną interakcję między niedoborem witaminy D i statynami na mięśnie szkieletowe. U pacjentów z hipercholesterolemią, niedoborem witaminy D z hipercholesterolemią i niedoborem witaminy D, nietolerujących statyn z powodu zapalenia mięśni i bóle mięśni, trzy nieślepe serie przypadków klinicznych przypadki kliniczne wykazały, że po suplementacji doustną witaminą D2, która normalizuje poziom 25 (OH) witaminy D w surowicy, statyny mogą być statyny można z powodzeniem przywrócić u >90% pacjentów bez nawrotu z obniżeniem poziomu cholesterolu LDL do poziomu docelowego. Empirycznie, u 68 pacjentów z hipercholesterolemią, którzy nie tolerowali ≥1 statyny z powodu zapalenia mięśni i mięśni, wybranych ze względu na niskie (<32 ng/ml) stężenie 25 (OH) witaminy D w surowicy. D, prospektywnie oceniliśmy, czy usunięcie niedoboru witaminy D spowodowałoby tolerancję statyn, bez zapalenia mięśni i mięśni. Bez statyn, 50 000 jednostek witaminy D2 podawano dwa razy w tygodniu przez 3 tygodnie, a następnie kontynuowano raz w tygodniu. kontynuowano raz w tygodniu. Po 3 tygodniach suplementacji witaminą D, statyny zostały statyny, a pacjentów poddano ponownej ocenie po 3 miesiącach przyjmowania statyn, jednocześnie kontynuując suplementację witaminą D. Po 3 miesiącach obserwacji, przy suplementacji witaminą D i ponownie włączono statyny, 62 z 68 (91%) pacjentów wcześniej pacjentów nietolerujących statyn teraz dobrze tolerowało statyny i było bezobjawowych bez zapalenia mięśni i mięśniobólu. U tych 68 pacjentów stosujących suplementację witaminą D i statyny, średnia ± SD witaminy D wzrosła z 22 ± 7 do 43 ± 13 ng / ml (p <0,0001), a cholesterol LDL spadł z 162±55 do 101±35 mg/dl (p<0,0001). Pomimo opublikowanych i nowych dowodów empirycznych, instytucja medyczna odmówiła zaakceptowania hipotezy hipotezy, wymagając kontrolowanych placebo, podwójnie ślepych badań, z których żadne nie zostało do tej pory. Potrzebne jest kontrolowane placebo badanie z podwójnie ślepą próbą, aby udokumentować że normalizacja poziomu 25 (OH) witaminy D w surowicy u pacjentów z niedoborem witaminy D, nietolerujących statyny ułatwiłaby ponowne wprowadzenie statyn z jednoczesnym uwolnieniem od zapalenia mięśni i mięśniobólu. Zdolność do odwrócenia hipercholesterolemii u pacjentów z niedoborem witaminy D, nietolerujących statyn i hipercholesterolemią. poprzez suplementację witaminy D byłaby niezwykle cenna, ułatwiając przywrócenie statyn w celu obniżenia poziomu cholesterolu LDL, aby zmniejszyć ryzyko zdarzeń zdarzeń CVD. Postawiliśmy hipotezę, że objawowe zapalenie mięśni i bóle mięśni u hipercholesterolemicznych leczonych statynami ze współistniejącym niedoborem witaminy D powodującym nietolerancję statyn może odzwierciedlać odwracalną interakcję między niedoborem witaminy D i statynami na mięśnie szkieletowe. --- CELE: Celem tego badania było ustalenie, czy statyny zmniejszają adhezję in vivo i zidentyfikowanie mechanizmu działania in vitro. TŁO: : Zrosty wewnątrzotrzewnowe powstają nawet u 95% pacjentów po laparotomii. po laparotomii. Zrosty są redukowane przez mechanizmy, które regulują w górę fibrynolizę w otrzewnej. Statyny promują fibrynolizę w układzie układu sercowo-naczyniowego i mogą odgrywać rolę w zapobieganiu zrostom. METODY: Zrosty indukowano u szczurów (n = 102) przy użyciu naszego wcześniej opisanego modelu niedokrwiennego guzika. niedokrwiennego modelu guzika. Szczury otrzymywały nośnik (kontrola), lowastatynę (30 mg/kg), lub atorwastatynę (30 mg/kg) jako pojedynczą dawkę dootrzewnową w czasie laparotomii. laparotomii. Zwierzęta uśmiercono, a zrosty określono ilościowo w dniu 7. Płyn otrzewnowy i tkankę pobrano w dniu 1 w celu pomiaru tkankowego aktywatora plazminogenu (t aktywatora plazminogenu (tPA) i inhibitora aktywatora plazminogenu-1 (PAI-1) metodą PCR w czasie rzeczywistym i ELISA. Aby ocenić wpływ statyn na gojenie się ran, zmierzono ciśnienie rozrywające w zespoleniach okrężnicy. Wpływ lovastatyny na produkcję tPA i PAI-1 mierzono in vitro w ludzkich komórkach komórkach mezotelialnych (HMC) w obecności lub nieobecności mewalonianu (MVA), geranylgeranylo-pirofosforanu (GGPP) i farnezylo-pirofosforanu (FPP), wszystkie produkty pośrednie w szlaku cholesterolu za HMG-CoA. Wpływ inhibitora białka inhibitora białka Rho, transferazy egzoenzymu C3, na produkcję tPA. na produkcję tPA. WYNIKI: Lowastatyna i atorwastatyna zmniejszyły tworzenie adhezji odpowiednio o 26% i 58%, (P < 0,05), bez wpływu na ciśnienie rozrywające zespolenie. Po 24 godzinach godziny, poziomy mRNA tPA w tkance otrzewnej i aktywność tPA w płynie otrzewnowym od zwierząt leczonych lowastatyną były zwiększone odpowiednio o 57% i 379% (P < 0,05), podczas gdy poziomy PAI-1 pozostały niezmienione. HMC inkubowane z lovastatyną lub atorwastatyną wykazywały zależny od stężenia wzrost produkcji tPA i i spadek produkcji PAI-1 (P < 0,05). Te indukowane lovastatyną zmiany w tPA i PAI-1 zostały znacząco odwrócone przez dodanie MVA, GGPP i FPP. Inhibitor białka Rho zwiększył produkcję tPA i uratował produkcję tPA przed hamującym działaniem GGPP. WNIOSEK: Dane te sugerują, że statyny podawane w otrzewnej mogą regulować w górę lokalną fibrynolizę, podczas gdy badania in vitro pokazują, że ten efekt może być częściowo pośredniczony przez produkty pośrednie szlaku biosyntezy cholesterolu które regulują sygnalizację białek Rho. --- Statyny, które specyficznie hamują reduktazę HMG-Co-A, etap ograniczający szybkość biosyntezy cholesterolu, są powszechnie przepisywane w celu zmniejszenia stężenia cholesterolu w surowicy. biosyntezy cholesterolu, są powszechnie przepisywane w celu zmniejszenia stężenia cholesterolu w surowicy i ryzyka chorób serca. i ryzyka sercowego, ale obserwuje się wiele innych efektów. Teraz pokazujemy efekt tych leków w celu wywołania głębokich zmian w stopniowej syntezie glikosfingolipidów (GSL) w Golgim. Glukozyloceramid (GlcCer) został zwiększony kilkukrotnie we wszystkich badanych liniach komórkowych, wykazując rozległy efekt. Dodatkowo, de novo lub podwyższony poziom laktotriaozyloceramidu (Lc3Cer; GlcNAcβ1-3Galβ1-4GlcCer) zaobserwowano w 70%. Western blot wykazał, że Syntaza GlcCer (GCS) była podwyższona przez statyny, a aktywność GCS i syntazy Lc3Cer (Lc3S) były zwiększone; jednak transkrypt był podwyższony tylko dla Lc3S tylko. Suplementacja prekursorem izoprenoidów, pirofosforanem geranylgeranylu (GGPP) pirofosforan geranylgeranylu (GGPP), produkt niższego szczebla reduktazy HMG Co-A, odwrócił glikozylotransferazy i GSL. Inhibitor geranylgeranylotransferazy Rab 3-PEHPC, ale nie specyficzne inhibitory transferazy farnezylowej lub geranylogeranylowej. transferazy lub geranylgeranylotransferazy I, był wystarczający do replikacji indukowana statyną synteza GlcCer i Lc3Cer, wspierając mechanizm Rab mechanizm zależny od prenylacji. Podczas gdy całkowity cholesterol nie uległ zmianie, sieć pula cholesterolu w sieci trans-Golgiego (TGN) została rozproszona, a przyśrodkowy Golgi GCS częściowo przeniesione przez statyny. Zależny od GSL pęcherzykowy transport wsteczny Werotoksyna i toksyna cholery do retikulum Golgiego / endoplazmatycznego zostały zablokowane po leczeniu statynami lub 3-PEHPC, co sugeruje nieprawidłowy, zależny od prenylacji ruch pęcherzykowy jako podstawę wzrostu glikozylotransferazy i przebudowy GSL. Te badania in vitro wskazują na wcześniej nieopisany związek między prenylacją Rab a regulacją aktywności GCS i metabolizmu GlcCer. --- Inhibitory reduktazy 3-hydroksy-3-metylo-glutarylo-CoA (HMG-CoA), statyny, są szeroko stosowanymi lekami obniżającymi poziom cholesterolu. powszechnie stosowane leki obniżające poziom cholesterolu i wykazano, że mają działanie przeciwnowotworowe w wielu modelach. działanie przeciwnowotworowe w wielu modelach. Zbadaliśmy wpływ statyn na Mdm2, specyficzną dla ligazę ubikwityny specyficzną dla p53. Stwierdzono, że prawastatyna indukowała fosforylację Mdm2 fosforylację Ser166 i epitopów specyficznych dla przeciwciała 2A10 w komórkach HepG2, podczas gdy poziomy mRNA pozostały niezmienione. Ponadto stwierdzono, że prawastatyna indukuje fosforylację mTOR przy Ser2448. Fosforylacja Ser166 Mdm2 została zniesiona przez inhibitor mTOR, rapamycynę, ale nie przez inhibitory kinazy PI3 LY294002 i wortmanina. Fosforylacja Ser166 Mdm2 została powiązana z aktywnym Mdm2 i wykazano, że zwiększa jego aktywność ligazy ubikwityny i prowadzić do zwiększonej degradacji p53. Nasze dane pokazują, że statyny osłabiały odpowiedź p53 odpowiedź na uszkodzenie DNA. Tak więc, w komórkach HepG2 prawastatyna i symwastatyna osłabiały odpowiedź p53 na uszkodzenia DNA indukowane przez 5-fluorouracyl i benzo(a)piren. i benzo(a)piren. Podobne osłabienie było indukowane, gdy stabilizacja p53 była indukowana przez inhibitor eksportu jądrowego, leptomycynę B. Ponadto w komórkach z uszkodzonym DNA DNA, okresy półtrwania Mdm2 i p53 zostały zmniejszone przez statyny, co wskazuje na szybsze tworzenie kompleksów p53/Mdm2 i ułatwioną degradację p53. degradację. Indukcja genów reagujących na p53 i apoptoza były osłabione. Mdm2 i p53 były również badane in vivo w wątrobie szczura przy użyciu immunohistochemii i stwierdzono, że konstytutywna ekspresja Mdm2 była w wątrobie szczurów leczonych prawastatyną. Wykazaliśmy również, że odpowiedź p53 na wymagającą dawkę dietylonitrozaminy była osłabiona w hepatocytach in situ i w hepatocytach in situ i w pierwotnych hodowlach hepatocytów przez prawastatynę leczenie wstępne. Podsumowując, dane te wskazują, że statyny indukują zależną od zależną od mTOR fosforylację Ser166 Mdm2, a efekt ten może osłabiać czas trwania i intensywność odpowiedzi p53 na uszkodzenie DNA w hepatocytach. --- CELE: Statyny są głównymi lekami obniżającymi stężenie lipidów w populacjach prewencji pierwotnej i wtórnej. zarówno w prewencji pierwotnej, jak i wtórnej. To, czy statyny pogarszają kontrolę glikemii, predysponując do wystąpienia cukrzycy, jest ostatnio kwestią niepokój. Statyny mogą przyspieszać progresję do cukrzycy poprzez mechanizmy molekularne które wpływają na wrażliwość i wydzielanie insuliny. W niniejszym przeglądzie omawiamy względny wpływ statyn na insulinooporność i upośledzenie wydzielania insuliny. wydzielania insuliny. METODY: Narracyjny przegląd piśmiennictwa syntetyzujący wyniki badań dotyczących wpływu statyn na insulinooporność i wydzielanie insuliny. literatury uzyskano z przeszukiwania komputerowych baz danych, wyszukiwania ręcznego, i autorytatywnych tekstów wykorzystujących słowa kluczowe "statyny", "randomizowane badania kliniczne", "wrażliwość Randomizowane badanie kliniczne", "wrażliwość na insulinę", "insulinooporność", "wydzielanie insuliny", "cukrzyca" samodzielnie i/lub w połączeniu. WYNIKI: Waga dowodów klinicznych sugeruje pogarszający się wpływ statyn na insulinooporność i wydzielanie insuliny, jednak w badaniach podstawowych nie znaleziono wyjaśnienia molekularnego, dostarczając sprzecznych dowodów dotyczących zarówno korzystnego, jak i niekorzystnego wpływu statyn. zarówno korzystnego, jak i niekorzystnego wpływu terapii statynami na wrażliwość na insulinę. WNIOSKI: Chociaż większość badań klinicznych sugeruje pogorszenie insulinooporności i wydzielania insuliny, korzyści sercowo-naczyniowe terapii statyną przewyższają ryzyko rozwoju insulinooporności, zatem dane sugerują potrzebę leczenia dyslipidemii i insulinooporności. konieczność leczenia dyslipidemii i uświadomienia pacjentom możliwego ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2 lub, jeśli rozwoju cukrzycy typu 2 lub, jeśli już chorują na cukrzycę, pogorszenia ich kontroli metabolicznej. kontroli metabolicznej. --- Wśród różnych leków hipolipidemicznych, inhibitory reduktazy 3-hydroksy-3-metylo-glutarylo-koenzymu A (HMG-CoA) (znane również jako "statyny") należą do heterogennej klasy związków heterogenicznej klasy związków, które mają identyczne działanie hipocholesterolemiczne który rozwija się poprzez bezpośrednie hamowanie etapu ograniczającego szybkość syntezy endogennego cholesterolu. endogennej syntezy cholesterolu. Ich mechanizm działania obejmuje konkurencyjne hamowanie reduktazy HMG-CoA. Kilka linii dowodów sugeruje, że plejotropowe działanie statyn może również odgrywać rolę w zapobieganiu zakrzepicy żylnej. zakrzepicy żylnej, gdzie pacjenci z hipercholesterolemią charakteryzują się zwiększoną trombiny, zwiększoną podatnością na dysfunkcję śródbłonka i nadreaktywnością płytek krwi. nadreaktywność płytek krwi, tak że ograniczenie lub przeciwdziałanie obciążeniu jednego lub więcej z tych mechanizmów z tych mechanizmów zapewniłoby skuteczną profilaktykę. Wiarygodne powiązania biologiczne można również znaleźć między terapią statynami a a zmniejszeniem ryzyka zakrzepowego, ukierunkowane głównie na układ odpornościowy, krzepnięcie krwi, śródbłonek, metabolizm lipidów i stan zapalny. Wcześniejsze badanie JUPITER (Justification for the Use of Statins in Primary Prevention - Uzasadnienie stosowania statyn w prewencji pierwotnej) dostarczyło dowodów na to, że statyny mogą obniżać ryzyko zakrzepicy żylnej. Wyniki poniższych badań i ostatnich metaanaliz podważyły jednak to założenie, jednak zakwestionowały to założenie. Obecnie wydaje się, że ostrożne jest że stosowanie statyn jako części podejścia stosowanego w zapobieganiu żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej. żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej wydaje się nieuzasadnione. Wynika to z istnienia kontrowersyjnych dowodów klinicznych, dużej liczby pacjentów, którzy musieliby być leczeni, aby być leczeni, aby zapobiec jednemu przypadkowi żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, a także namacalnego ryzyka działań niepożądanych. namacalne ryzyko skutków ubocznych. Potrzeba więcej randomizowanych i większych badań zanim będzie można wyciągnąć ostateczne wnioski.
Co robią statyny?
Statyny obniżają wysoki poziom cholesterolu