Zaburzona gospodarka wapniem (Ca(+)) w mięśniu sercowym jest jednym z patofizjologicznych chorób sercowo-naczyniowych, takich jak zastoinowa niewydolność serca, przerost mięśnia sercowego przerost serca i niektóre rodzaje tachyarytmii. Leczenie farmakologiczne tych chorób koncentruje się zatem na przywróceniu homeostazy Ca(2+) mięśnia sercowego poprzez poprzez oddziaływanie na szlaki sygnałowe zależne od Ca(2+). W tym artykule dokonaliśmy przeglądu obecnie stosowane środki farmakologiczne, które są w stanie przywrócić lub utrzymać homeostazę Ca(2+) mięśnia sercowego i ich mechanizm działania, a także nowe substancje. nowe substancje. --- Jedną z cech charakterystycznych przewlekłej zastoinowej niewydolności serca jest wzrost tonu współczulnego w krążeniu obwodowym i sercu. Korelacja między stężeniem noradrenaliny w osoczu a nasileniem niewydolności serca. niewydolności serca. Jednym z mechanizmów, który został zaproponowany w celu wyjaśnienia tego współczulnego pobudzenia jest depresja baroreceptorów i, być może, odruchowa kontrola odruchowej kontroli aktywności nerwów współczulnych. Niniejszy przegląd podsumowuje prace kilku laboratoriów, w tym naszego, które dokumentują obniżony barorefleks kontroli częstości akcji serca i aktywności nerwów współczulnych zarówno u zwierząt, jak i u ludzi z niewydolnością serca. z niewydolnością serca. Mechanizm obniżonego odruchu z baroreceptorów jest najprawdopodobniej jest najprawdopodobniej spowodowany zmniejszoną wrażliwością baroreceptorów, a także zwiększoną do ośrodkowego układu nerwowego z receptorów sercowych, które są chemowrażliwe. Chociaż ton współczulny i wrażliwość baroreceptorów tętniczych są zmienione w niewydolności serca. serca, nie przeprowadzono badań wykazujących związek przyczynowo-skutkowy. Wzrost stężenia norepinefryny w osoczu jest podobny u psów z uszkodzonym baroreceptorem i nienaruszonych. nienaruszonych psach z niewydolnością serca. Ta ostatnia obserwacja kwestionuje tradycyjną koncepcję tradycyjną koncepcję wzrostu napięcia współczulnego w niewydolności serca za pośrednictwem baroreceptorów. tonu współczulnego w niewydolności serca. --- Przewlekła niewydolność serca wynika z dwóch procesów, tj. niewydolności mięśnia sercowego i niewydolności zastoinowej. Niewydolność mięśnia sercowego jest klinicznie niema, najczęściej postępuje powoli i jest udokumentowana obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory. lewej komory. Liczne czynniki etiologiczne obejmują przeciążenia skurczowe i rozkurczowe, martwicę i/lub niedokrwienie mięśnia sercowego oraz, być może, skurcz naczyń mikrokrążenia. Niewydolność mięśnia sercowego ostatecznie prowadzi do przesadnych neurohumoralnych mechanizmów kompensacyjnych i zaburzeń obwodowych. i zaburzeń krążenia obwodowego, które są cechami charakterystycznymi zastoinowej niewydolności serca. cechy charakterystyczne zastoinowej niewydolności serca. Na tym etapie zespołu pacjenci mają objawy, początkowo podczas wysiłku, a później w spoczynku. Obiektywna ocena ciężkości jest zapewniona przez określenie maksymalnego poboru tlenu podczas maksymalnego testu wysiłkowego. Gdy dochodzi do zastoinowej niewydolności serca, rokowanie jest złe. rokowanie jest złe. Obecna terapia medyczna ma na celu poprawę zaburzeń krążenia obwodowego, co łagodzi objawy, ale ale pozostawia pierwotny proces mięśnia sercowego bez zmian. Celem przyszłej terapii jest jest interwencja na wcześniejszym etapie zespołu, aby zatrzymać lub nawet częściowo odwrócić niewydolność mięśnia sercowego. zatrzymać lub nawet częściowo odwrócić niewydolność mięśnia sercowego. --- Niedobór pompy mięśnia sercowego jest uważany za hemodynamiczną cechę charakterystyczną zastoinowej niewydolności serca. zastoinowej niewydolności serca. Spadek ciśnienia tętniczego w krążeniu ogólnoustrojowym jest regulowany w krążeniu ogólnoustrojowym jest regulowany przez zwężenie naczyń w łożysku naczyniowym tętniczek. naczyń tętniczych; kompensacyjne zwężenie naczyń skutkuje jednak zwiększonym obciążeniem następczym, które z kolei pogarsza obciążenie następcze, które z kolei pogłębia niedobór pompy mięśnia sercowego. Jako część współczulny układ nerwowy jest aktywowany (wzrost aktywności neuronów, zwiększenie aktywności neuronalnej, zwiększone stężenie noradrenaliny w osoczu) i układ układ renina-angiotensyna-aldosteron jest również stymulowany (zwiększona aktywność reniny w osoczu, podwyższony poziom angiotensyny II w surowicy, hiperaldosteronizm). Równolegle równolegle, poziom hormonu antydiuretycznego (ADH) w surowicy jest pomimo surowicy hipoosmolarności i tylko słabo kompensowane przez uwalnianie przedsionkowego peptydu natriuretycznego. peptydu natriuretycznego. Na poziomie komórkowym zastoinowa niewydolność serca prowadzi do do przesunięcia ekspresji białek kurczliwych w kierunku form płodowych (na przykład na przykład izoenzymów miozyny). Chociaż kontrregulacyjna aktywacja układu neuroendokrynnego obkurcza tętnice obwodowe, utrzymując w ten sposób perfuzję utrzymując perfuzję ważnych narządów, wzrost obciążenia następczego ostatecznie prowadzi do do progresji zastoinowej niewydolności serca. W związku z tym leki rozszerzające naczynia krwionośne (takie jak inhibitory ACE-inhibitory), które nie tylko indukują rozszerzenie naczyń krwionośnych w tętnicach obwodowych, ale także hamują postępującą stymulację neuroendokrynną, ewoluowały jako doskonałe związki związki do leczenia zastoinowej niewydolności serca. --- CEL: Wyjaśnienie kluczowych pojęć związanych z rozwojem i leczeniem zastoinowej niewydolności serca (CHF). zastoinową niewydolnością serca (CHF). Przedstawiono również przegląd leków powszechnie stosowanych w w leczeniu niewydolności serca. ŹRÓDŁA DANYCH: Wybrane artykuły kliniczne, główne badania naukowe i wytyczne kliniczne. wytyczne kliniczne. WNIOSKI: Częstość występowania niewydolności serca stale rośnie, a w samych Stanach Zjednoczonych w samych Stanach Zjednoczonych odpowiada za ponad dwa miliony wizyt ambulatoryjnych rocznie rocznie, których koszt wynosi ponad 10 miliardów dolarów rocznie. Wraz z rosnącą liczbą osób w wieku powyżej 65 lat, w połączeniu z postępem w technologii medycznej, lekarze podstawowej opieki zdrowotnej podstawowej opieki zdrowotnej leczą znacznie więcej pacjentów z CHF. ZAŁOŻENIA DLA PRAKTYKI: Dokładne zrozumienie patofizjologii, w szczególności kompensacyjnych układów neurohormonalnych i przebudowy komór które są cechami charakterystycznymi CHF, ma zasadnicze znaczenie dla konsekwentnego stosowania zasad postępowania w tej złożonej chorobie. Multidyscyplinarne podejście prowadzone przez pielęgniarki zaawansowanej praktyki mają doskonałe wyniki i poprawiają jakość życia pacjentów z CHF. życia pacjentów z CHF. --- U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca aktywowanych jest wiele procesów patofizjologicznych. niewydolnością serca, a kilka z nich zostało zaangażowanych w postęp choroby. choroby. Najważniejszymi procesami aktywowanymi w niewydolności serca są układy neurohormonalne, w tym układ renina-angiotensyna, współczulny układ nerwowy i układ endotelialny. współczulny układ nerwowy i układ endoteliny. Oprócz neurohormonalnych, tworzenie reaktywnych wolnych rodników tlenowych jest zwiększone w zastoinowej niewydolności serca. w zastoinowej niewydolności serca. Zaproponowano, że aktywacja szlaków neurohormonalnych i powstawanie wolnych rodników tlenowych ostatecznie prowadzą do aktywacji rodziny czynników transkrypcyjnych, które są zaangażowane w przebudowę serca i naczyń, które są cechami charakterystycznymi zastoinowej niewydolności serca. zastoinowej niewydolności serca. Ponadto, powstawanie wolnych rodników tlenowych zostało zaangażowane w procesie apoptozy lub zaprogramowanej śmierci komórki, co może przyczyniać się do ciągłej utraty mięśnia sercowego. ciągłej utraty komórek mięśnia sercowego, co skutkuje postępującym spadkiem funkcji lewej komory, jednocześnie przyczyniając się do procesu przebudowy mięśnia sercowego. który następnie tworzy pro-arytmiczne środowisko w mięśniu sercowym. w mięśniu sercowym. Karwedilol jest nowym antagonistą neurohormonalnym o wielorakim działaniu który okazał się skuteczny w leczeniu zastoinowej niewydolności serca. zastoinowej niewydolności serca. Karwedilol posiada również szereg dodatkowych działań, które mogą hamować wiele przewlekłych procesów patofizjologicznych, które są zaangażowane w progresję zastoinowej niewydolności serca. postęp zastoinowej niewydolności serca. --- Zastoinowa niewydolność serca (HF) to zespół kliniczny charakteryzujący się zmęczeniem i dusznością. i dusznością, który nadal jest bardzo rozpowszechniony i chorobliwy. Ze względu na rosnące obciążenie HF wraz ze starzeniem się populacji, potrzeba opracowania nowych farmakologicznych i interwencji terapeutycznych ma ogromne znaczenie. znaczenie. Wspólne cechy patofizjologiczne HF obejmują zmiany w strukturze, funkcji i lewej komory, funkcji i aktywacji neurohormonalnej. Rekapitulacja fenotypu fenotypu HF w dużych modelach zwierzęcych może pozwolić na przełożenie podstawowych odkryć naukowych na terapie kliniczne. Modele zawału mięśnia sercowego niedokrwienia mięśnia sercowego, kardiomiopatii niedokrwiennej, przeciążenia objętościowego i ciśnieniowego komór oraz kardiomiopatii rozstrzeniowej wywołanej stymulacją serca zostały stworzone u psów, świniach i owcach w celu badania HF i potencjalnych terapii. Duże modele zwierzęce odwzorowujące kliniczny fenotyp HF i przekładające podstawowe na zastosowania kliniczne z powodzeniem przebyły drogę od laboratorium do łóżka. z ławki do łóżka. Niewątpliwie duże zwierzęce modele HF będą nadal odgrywać kluczową rolę w wyjaśnianiu kluczową rolę w wyjaśnianiu szlaków biologicznych zaangażowanych w HF oraz w rozwoju i udoskonalaniu terapii HF.
Jakie są cechy charakterystyczne zastoinowej niewydolności serca?
Zastoinowa niewydolność serca (HF) to zespół kliniczny charakteryzujący się zmęczeniem i dusznością, który nadal jest bardzo rozpowszechniony i chorobliwy. Wspólne cechy patofizjologiczne niewydolności serca obejmują zmiany w strukturze i funkcji lewej komory oraz aktywację neurohormonalną. Zaburzona gospodarka wapniowa mięśnia sercowego jest również jedną z patofizjologicznych cech charakterystycznych zastoinowej niewydolności serca. Jedną z cech charakterystycznych przewlekłej zastoinowej niewydolności serca jest wzrost napięcia współczulnego w krążeniu obwodowym i sercu. Zaproponowano, że aktywacja szlaków neurohormonalnych i tworzenie wolnych rodników tlenowych ostatecznie prowadzi do aktywacji rodziny czynników transkrypcyjnych, które są zaangażowane w przebudowę serca i naczyń, co jest cechą charakterystyczną zastoinowej niewydolności serca. Niewydolność mięśnia sercowego ostatecznie prowadzi do przesadnych neurohumoralnych mechanizmów kompensacyjnych i zaburzeń krążenia obwodowego, które są cechami charakterystycznymi zastoinowej niewydolności serca. Dwie dodatkowe cechy charakterystyczne tego zespołu to retencja sodu i wody. Nagromadzenie utlenionej macierzy między śródbłonkiem a mięśniem sercowym oraz dysfunkcja śródbłonka wsierdzia są również cechami charakterystycznymi zastoinowej niewydolności serca.