Zespół Brugadów to dziedziczny zespół arytmii predysponujący do nagłej śmierci sercowej. śmierci sercowej. Sześć lat po jego początkowym opisie jako jednostki klinicznej, pierwsze mutacje pierwsze mutacje w SCN5A kodującym sercowy kanał sodowy Nav1.5. Nav1.5. Od tego czasu opisano ponad 300 mutacji w SCN5A, oprócz w genach kodujących jednostki pomocnicze Nav1.5, kanały potasowe i wapniowe. kanałów potasowych i wapniowych. Niniejszy przegląd podsumowuje aktualną wiedzę na temat genetyki zespołu Brugadów, koncentrując się na SCN5A i omawiając jego zastosowanie jako biomarkera w diagnostyce, rokowaniu i leczeniu. diagnozy, rokowania i leczenia. --- Zespół Brugadów jest jedną z głównych przyczyn nagłej śmierci u młodych dorosłych bez strukturalnej choroby serca. Jest to elektryczna choroba serca wtórna do mutacji genu SCN5A chromosomu 3, która ma dominujący dominujący autosomiczny wzór transmisji. Mutacja ta implikuje dysfunkcję kanału kanału sodowego, który zwiększa Ito, tracąc kopułę nasierdziowej akcji w drugiej fazie potencjału. Powstaje wzorzec repolaryzacji "wszystko albo nic", który prowadzi do powodując ponowne wejście w fazę drugą. Ten rodzaj ponownego wejścia jest odpowiedzialny za inicjację i utrwalenie złośliwych arytmii komorowych u tych pacjentów. pacjentów. Kliniczne cechy zespołu to blok prawej odnogi pęczka uniesienie odcinka ST od odprowadzeń V1 do V3 oraz nagła śmierć lub omdlenie. omdlenia. U niektórych pacjentów konieczne jest wykonanie testu farmakologicznego z użyciem ajmaliny lub prokainamidu w celu prokainamidu w celu zdemaskowania zmian elektrokardiograficznych. Obecnie jedynym skutecznym leczeniem jest wszczepialny kardiowerter-defibrylator (ICD). To urządzenie urządzenie jest w stanie zmniejszyć śmiertelność z 40% rocznie do 0% po dziesięciu latach. lat. Leczenie farmakologiczne nie jest przydatne. --- W 1992 roku opisaliśmy nowy zespół składający się z epizodów omdleń i/lub nagłej śmierci u pacjentów ze strukturalnie prawidłowym sercem i charakterystycznym elektrokardiogramem wykazującym wzorzec przypominający blok prawej odnogi pęczka Hisa z uniesieniem odcinka ST w odprowadzeniach V1 do V3. W 1998 roku opisano, że choroba choroba jest uwarunkowana genetycznie z autosomalnym dominującym wzorcem transmisji. przekazywania. Zidentyfikowano trzy różne mutacje. Wszystkie trzy mutacje wpływają na strukturę i funkcję kanału sodowego SCN5A. Dwie mutacje powodują całkowitą utratę funkcji kanału sodowego. Druga mutacja powoduje przyspieszenie odzyskiwania kanału sodowego z inaktywacji. inaktywacji. Choroba powoduje od 4 do 10 nagłych zgonów na 10 000 mieszkańców rocznie na obszarach takich jak Tajlandia i Laos. rocznie na obszarach takich jak Tajlandia i Laos. Do 50% rocznych nagłych zgonów u pacjentów z prawidłowym sercem może być spowodowanych tym zespołem. Diagnoza można łatwo postawić za pomocą elektrokardiogramu (EKG). Obecność ukrytych i przerywanych form utrudnia jednak diagnozę u niektórych pacjentów. pacjentów. EKG może być modulowane przez zmiany równowagi autonomicznej i podawanie leków antyarytmicznych. podawanie leków przeciwarytmicznych. Stymulacja beta-adrenergiczna normalizuje EKG, podczas gdy i.v. ajmalina, flekainid lub prokainamid uwydatniają uniesienie odcinka ST i są w stanie zdemaskować ukryte i przerywane postacie choroby. choroby. Rokowanie jest złe dla pacjentów, którzy nie otrzymują wszczepialnego kardiowertera-defibrylatora. Leki antyarytmiczne, takie jak amiodaron lub beta-blokery nie zapobiegają nagłej śmierci u osób z objawami lub bezobjawowych. osób. --- Zespół Brugadów to rzadka arytmia serca charakteryzująca się elektrokardiograficznym blokiem prawej odnogi pęczka Hisa i przetrwałym uniesieniem odcinka ST w prawym odprowadzeniu przedsercowym. Jest on związany z migotaniem migotaniem komór i wysokim ryzykiem nagłej śmierci sercowej, głównie u młodszych mężczyzn o mężczyzn ze strukturalnie prawidłowym sercem. Pacjenci mogą pozostawać bezobjawowi, a a wzorce elektrokardiograficzne mogą występować zarówno spontanicznie, jak i po indukcji farmakologicznej. Do tej pory zidentyfikowano kilka genów patogennych związanych z chorobą, ale SCN5A jest najbardziej rozpowszechniony. Dwa w celu określenia kryteriów diagnostycznych, stratyfikacji ryzyka i postępowania z pacjentami. postępowania z pacjentami zostały opublikowane w ciągu ostatnich kilku lat. Ten krótki przegląd koncentruje się na najnowszej diagnostyce klinicznej, podstawach genetycznych i postępach w leczeniu farmakologicznym zespołu Brugadów. w leczeniu farmakologicznym zespołu Brugadów. --- Zespół Brugadów jest główną przyczyną nagłej śmierci u młodych dorosłych. Opisano, że gorączka gorączka wywołuje elektrokardiogram typu Brugadów u bezobjawowych bezobjawowych pacjentów z ujemnym wywiadem rodzinnym, ujawnia zespół Brugadów i zwiększać ryzyko zgonu i wywoływać naprzemienność załamka T u pacjentów z rozpoznanym zespołem Brugadów. zdiagnozowanym zespołem Brugadów. Stratyfikacja ryzyka jest trudna i wymaga dokładnej oceny. Poniżej przedstawiamy 2 opisy przypadków i przegląd literatury. --- Zespół Brugadów predysponuje do komorowych zaburzeń rytmu serca i nagłej śmierci sercowej. śmierci sercowej, przy braku strukturalnej choroby serca. Typowy fenotyp elektrokardiogramu (EKG) (EKG) jest często ukryty w populacji dotkniętej chorobą, a istniejące testy genetyczne istniejące testy genetyczne są w stanie wykryć tylko około 20% przypadków. Dlatego diagnoza w dużej mierze wymaga różnych farmakologicznych środków prowokacyjnych farmakologicznych, takich jak leki przeciwarytmiczne klasy I, aby zdemaskować unikalne cechy fenotypu EKG Brugadów. Przedstawiamy niezwykły przypadek "zdemaskowania" wzorca EKG Brugadów z częstoskurczem komorowym wywołanym wlewem amiodaronu. --- CELE: Zespół Brugadów charakteryzuje się typowymi cechami EKG, komorowymi zaburzeniami rytmu serca i nagłą śmiercią sercową (SCD). arytmiami komorowymi i nagłą śmiercią sercową (SCD), występującymi częściej w nocy. Autonomiczna kontrola układu sercowo-naczyniowego jest zaangażowana w wyzwalanie arytmii komorowych. arytmii komorowych. Zaburzenia oddychania podczas snu (SDB) wywołują wyraźne autonomiczne zmiany podczas snu i jest również związane ze zwiększonym ryzykiem SCD w nocy. Pacjenci z zespołem Brugadów mogą mieć większe prawdopodobieństwo wystąpienia SDB w porównaniu z grupą kontrolną. w porównaniu z grupą kontrolną. Nie ma jednak dostępnych danych dotyczących kontroli autonomicznej serca u pacjentów z zespołem Brugadów. Brugadów, szczególnie w odniesieniu do współwystępowania SDB. METODY: Oceniliśmy autonomiczną kontrolę sercowo-naczyniową u pacjentów z zespołem Brugadów z Brugadów z SDB (BRU-SDB, n=9), bez SDB (BRU, n=9), w grupie kontrolnej (CON, n=8) oraz u pacjentów pacjentów bez zespołu Brugadów z SDB (n=6), podczas czuwania i snu (N2, N3 i REM). Liniowe spektralne i pochodzące z entropii pomiary zmienności rytmu serca (HRV) przeprowadzono podczas stabilnych epok oddychania bez bezdechu. WYNIKI: Całkowita HRV była osłabiona w BRU-SDB w porównaniu do CON i BRU. Podczas N2 i REM, u pacjentów z BRU-SDB modulacja współczulna zmniejszyła się w porównaniu do BRU i CON, podczas gdy podczas REM wykazywali zwiększoną modulację przywspółczulną, w porównaniu do pozostałych dwóch grup. BRU-SDB i SDB były podobne pod względem składowych widmowych. składowych spektralnych. Wskaźniki pochodne entropii wykazały zachowane zmiany dynamiczne u pacjentów z Brugadów w porównaniu z grupą kontrolną na różnych etapach snu. WNIOSEK: Zespół Brugadów per se nie wydaje się być związany ze zmienioną autonomiczną kontrolą sercowo-naczyniową podczas czuwania i snu. Współwystępowanie z SDB może przyczyniać się do zaburzeń autonomicznej regulacji układu sercowo-naczyniowego podczas snu. snu, prawdopodobnie predysponując do zwiększonego prawdopodobieństwa wystąpienia związanych ze snem tachyarytmii komorowych i SCD. --- Nasze rozumienie zespołu Brugadów (BrS) ewoluowało od czasu, gdy zespół ten opisano po raz pierwszy w 1992 roku. po raz pierwszy opisany w 1992 roku. BrS jest uważany za pierwotną dziedziczną kanałopatię kanałopatię często związaną z wewnętrznym prądem sodowym, a jego rozpoznanie tradycyjnie wymagała wykluczenia jawnej strukturalnej choroby serca. W świetle niedawno opublikowanych obserwacji dotyczących BrS, proponujemy, aby termin BrS mógł obejmować heterogenną grupę zaburzeń o różnych fenotypach genetycznych i klinicznych. i fenotypami klinicznymi. Choroba ta została klasycznie opisana jako pierwotne zaburzenie elektryczne obejmujące kanał sodowy prowadzące do charakterystycznych zmian w elektrokardiogramie (EKG) BrS. Podważamy obecne i proponujemy, aby pacjenci ze strukturalnie prawidłowymi sercami, rodzinną nagłą śmiercią sercową, z powiązanymi nieprawidłowościami genetycznymi, stanowią jedynie stanowią jedynie podgrupę pacjentów z "wzorcem Brugadów" w EKG. Mogą również być również niektórzy pacjenci z rozpoznaniem BrS, którzy mogą mieć również cechy, które nakładają się na arytmogenną kardiomiopatię prawej komory. U tych pacjentów u tych pacjentów może występować nieprawidłowość strukturalna. W tym kontekście możliwe, że ablacja cewnikowa może zlikwidować zmiany EKG "wzoru Brugadów", jak również a także wyeliminować ryzyko wystąpienia zagrażających życiu arytmii u tych pacjentów. Biorąc pod uwagę najnowsze osiągnięcia w tej dziedzinie, proponujemy nowy kompleksowy multimodalny model stratyfikacji ryzyka i oceny pacjentów z BrS. Identyfikacja odmian chorób może ułatwić bardziej szczegółowe modele stratyfikacji ryzyka i paradygmaty postępowania u pacjentów z wzorcem EKG Brugadów. wzór. --- Zespół Brugadów (BrS), jeden z najczęściej diagnozowanych dziedzicznych zespołów arytmogennych, odpowiada za 4% wszystkich nagłych zgonów. arytmogennych, jest odpowiedzialny za ponad 4% wszystkich nagłych zgonów i co najmniej 20% nagłych zgonów u pacjentów ze strukturalnie prawidłowym sercem. Nagła śmierć jest często pierwszym objawem BrS i pojawia się najczęściej najczęściej już w czwartej dekadzie życia pacjentów z BrS. Wszczepienie kardiowertera-defibrylatora kardiowertera-defibrylatora okazało się jedynym skutecznym leczeniem, tj. zapobieganie nagłej śmierci w BrS. W związku z tym jest on jednoznacznie wskazany do stosowania w przypadku objawowych pacjentów z BrS. Wręcz przeciwnie, indywidualne ryzyko zagrażających życiu arytmii należy dokładnie rozważyć w przypadku bezobjawowych pacjentów z BrS z powodu bezobjawowych pacjentów z BrS ze względu na istotne skutki uboczne wszczepienia kardiowertera-defibrylatora kardiowertera-defibrylatora. Niniejszy przegląd zawiera podsumowanie czynników zalecanych do stratyfikacji ryzyka u pacjentów z BrS w 2005 roku, w tym ich ich poparcie lub odrzucenie w kolejnych badaniach. Następnie skupiono się na najważniejszych czynnikach ryzyka sugerowanych po 2005 roku. --- W 1992 roku Brugada i Brugada po raz pierwszy opisali nową jednostkę chorobową, która stała się znana jako zespół Brugadów. zespół Brugadów, który wiąże się z wysokim ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu serca i nagłej śmierci sercowej u pacjentów bez strukturalnej choroby serca. Zespół ten charakteryzuje się odrębnym fenotypem elektrokardiograficznym, typem 1 Brugadów, składający się z uniesienia odcinka ST (≥0,2 mV), po którym następuje ujemny załamek T w więcej niż ujemny załamek T w więcej niż jednym prawym odprowadzeniu przedsercowym. Wzorzec ten jest dynamiczny i może być spontaniczny lub ukryty, ale ujawnia się w pewnych okolicznościach, takich jak stany gorączkowe. okolicznościach, takich jak stany gorączkowe. Autorzy opisują przypadek, w którym rozpoznanie zespołu Brugadów zostało postawione w trakcie badania etiologicznego nawracających omdleń w stanie gorączkowym. --- Zespół Brugadów jest genetycznie uwarunkowaną chorobą rodzinną z autosomalną dominującą transmisją dominującą i zmienną penetracją, nadającą predyspozycję do nagłej śmierci sercowej spowodowanej arytmią komorową. Zespół charakteryzuje się charakteryzuje się typowym wzorcem elektrokardiograficznym w prawym odprowadzeniu przedsercowym. odprowadzeń przedsercowych. Niniejszy artykuł koncentruje się na nowych cechach elektrokardiograficznych, które niedawno elektrokardiograficznych uzgodnionych ostatnio w drodze konsensusu ekspertów, pomagających zidentyfikować ten wzorzec elektrokardiograficzny. --- CELE: Zespół Brugadów (BrS) jest dziedziczną chorobą serca charakteryzującą się uniesieniem odcinka ST w odprowadzeniach V1-V3 EKG. Mutacje genu SCN5A kodującego sercowego kanału Na(+) są wykrywane u niektórych pacjentów z BrS, ale także u członków członków rodziny z izolowanymi zaburzeniami przewodzenia. Jednak niektórzy pacjenci wykazują uniesienie odcinka ST w odprowadzeniach dolnych lub bocznych, których związek z SCN5A i rodzinnymi zaburzeniami przewodzenia SCN5A i rodzinnymi zaburzeniami przewodzenia są słabo poznane. METODY I WYNIKI: Dwie nowe mutacje SCN5A, D1430N i Q1476X, zostały zidentyfikowane w dwóch niespokrewnionych rodzinach. zidentyfikowane w dwóch niespokrewnionych rodzinach obejmujących pacjentów z uniesieniem odcinka ST zlokalizowanymi w odprowadzeniach dolnych lub izolowanymi zaburzeniami przewodzenia. Kanały typu dzikiego (WT) i zmutowane D1430N uległy ekspresji w komórkach tsA201. Eksperymenty elektrofizjologiczne eksperymenty elektrofizjologiczne wykazały całkowity brak prądu Na(+) wynikającego z mutacji Nav1.5 w porównaniu do kanałów WT. Zabiegi znane z przywrócić defekt transportu (inkubacja w niskiej temperaturze, z meksyletyną lub lidokainą) nie przywróciły prądu Na(+), potwierdzając, że mutacja Nav1.5 nie jest nie jest wadliwą mutacją traffickingu. Ponadto, immunocytolabelling wskazuje na lokalizację błonową zarówno kanałów WT, jak i zmutowanych, potwierdzając to, co zaobserwowaliśmy w naszych eksperymentach patch clamp. Sugeruje to, że mutacja może indukować całkowity blok przenikania Na(+). Mutacja nonsensowna Q1476X prowadziła do przedwczesnego kodonu stop i nie ulegała ekspresji. WNIOSEK: Uniesienie odcinka ST podobne do Brugadów w dolnych odprowadzeniach EKG lub izolowane zaburzenia przewodzenia zaburzenia przewodzenia stwierdzono w dwóch niespokrewnionych rodzinach i powiązano z dwoma nowymi mutacjami SCN5A. Mutacje missense i nonsensowne są zarówno powodując całkowitą utratę komorowego prądu Na(+), wyjaśniając fenotypy. fenotypy.
Jakie są główne cechy/objawy zespołu Brugadów?
W 1992 roku Brugada i Brugada po raz pierwszy opisali nową jednostkę chorobową, która stała się znana jako zespół Brugady, związany z wysokim ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu serca i nagłej śmierci sercowej u pacjentów bez strukturalnej choroby serca. Zespół ten charakteryzuje się odrębnym fenotypem elektrokardiograficznym, wzorcem Brugadów typu 1, składającym się z uniesienia odcinka ST (≥0,2 mV), po którym następuje ujemny załamek T w więcej niż jednym prawym odprowadzeniu przedsercowym. Typowy fenotyp elektrokardiogramu (EKG) Brugadów jest często ukryty w dotkniętej populacji. Zespół Brugadów jest genetycznie uwarunkowaną chorobą rodzinną z autosomalną dominującą transmisją i zmienną penetracją, nadającą predyspozycję do nagłej śmierci sercowej z powodu arytmii komorowych. Zespół Brugadów (BrS) jest uważany za pierwotną dziedziczną kanałopatię często obejmującą wewnętrzny prąd sodowy, a diagnoza tradycyjnie wymagała wykluczenia jawnej strukturalnej choroby serca. Zespół Brugadów (BrS) jest dziedziczną chorobą serca charakteryzującą się uniesieniem odcinka ST w odprowadzeniach V1-V3 EKG. Mutacje genu SCN5A kodującego sercowy kanał Na(+) bramkowany napięciem występują u niektórych pacjentów z BrS, ale także u członków rodziny z izolowanymi zaburzeniami przewodzenia.