Przeprowadziliśmy randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą w celu oceny bezpieczeństwa i skuteczność krótkotrwałej sedacji propofolem u dorosłych pacjentów bezpośrednio po operacji kardiochirurgicznej. po operacji kardiochirurgicznej. Sześćdziesięciu hemodynamicznie stabilnych dorosłych pacjentów, którzy przeszli kardiochirurgii zostało losowo przydzielonych do otrzymywania propofolu pooperacyjnie lub bez sedacji pooperacyjnej. Grupa otrzymująca propofol (n = 30) otrzymała wlew propofolu (1 mg.kg-1.hr-1) natychmiast po przebudzeniu po operacji. Szybkość infuzji wlewu dostosowano tak, aby utrzymać poziom sedacji (wynik w skali Ramsaya) wynoszący 3. Pielęgniarki oceniały skuteczność sedacji według punktacji Ramsay; pacjenci również subiektywnie pacjenci również subiektywnie oceniali sedację. Pooperacyjne zaburzenia płucnego (PaO2/FiO2 < 300 mm Hg) odnotowano u 10 pacjentów otrzymujących propofol i u ośmiu pacjentów w grupie kontrolnej. Dysfunkcja uległa znacznej poprawie po całonocnym wsparciu respiratora, a na tę poprawę nie miała wpływu sedacja propofolem. Grupa otrzymująca propofol otrzymała średnio 13,6 +/- 5,3 godziny wlewu propofolu, przy średniej szybkości wlewu 0,96 +/- 0,16 mg.kg-1.hr-1. Pacjenci otrzymujący propofol pozostawali dobrze uspokojeni (punktacja Ramsay wynik > lub = 2) przez 99,3% okresu badania, podczas gdy pacjenci kontrolni pozostawali niespokojni lub pobudzeni (wynik w skali Ramsaya, 1) przez 12% okresu badania. Pacjenci otrzymujący propofol byli skutecznie ekstubowani 9 +/- 4 minuty po zaprzestaniu infuzji propofolu, bez powikłań. Rotacja łóżek na oddziale intensywnej nie była opóźniona przez sedację propofolem. Subiektywne oceny (oceniane w skali analogowej: 0 = zero, 10 = ekstremalne) wykazały, że pacjenci otrzymujący propofol odczuwali mniejszy ból niż pacjenci z grupy kontrolnej (2,3 +/- 2,7 vs 4,7 +/- 3,1, p < 0,05), mieli lepszą jakość snu (7,8 +/- 2,9 vs 5,1 +/- 2,9, p < 0,05) i byli bardziej zadowoleni z otrzymanej opieki (8,3 +/- 2,2 vs 5.8 +/- 3.9, p < 0.05). Wyniki te sugerują, że wlew propofolu jest skuteczny w krótkotrwałej sedacji pacjentów po operacji kardiochirurgicznej i że szybkość infuzji odpowiednia do utrzymania 3 punktów w skali Ramsaya może być idealna. Sedację pooperacyjną należy rozważyć u wszystkich pacjentów kardiochirurgicznych, nie tylko tych z zewnętrznymi objawami lęku lub pobudzenia. --- CELE: W artykule opisano farmakokinetykę i działanie propofolu u pacjentów pediatrycznych pacjentów pediatrycznych poddanych krótkotrwałej sedacji. METODY: Sześcioro wentylowanych mechanicznie dzieci w wieku 1-5 lat otrzymywało 6-godzinny ciągły wlew propofolu 6% z szybkością 2 lub 3 mg kg-1 h-1 w celu sedacji po operacji kardiochirurgicznej. Łącznie pobrano siedem próbek krwi tętniczej w różnych punktach czasowych w trakcie i po zakończeniu wlewu u każdego pacjenta. Modelowanie farmakokinetyczne przeprowadzono przy użyciu programu NONMEM. Efekty oceniano na podstawie na podstawie skali sedacji Ramsaya, a także subiektywnej skali sedacji. WYNIKI: Dane zostały najlepiej opisane przez dwuprzedziałowy model farmakokinetyczny. model farmakokinetyczny. W modelu tym masa ciała była istotnym czynnikiem wpływającym na klirens. Parametry farmakokinetyczne w modelu proporcjonalnym do masy ciała wynosiły klirens (CL) = 35 ml kg-1 min-1, objętość przedziału centralnego (V1) = 12 l, klirens międzyprzedziałowy (Q) = 0,35 l min-1 i objętość przedziału obwodowego (V2) = 24 l. Międzyosobnicza zmienność tych parametrów wynosiła odpowiednio 8%, < 1% i 11%. wynosiły odpowiednio 8%, < 1%, 11% i 35%. W porównaniu z populacją farmakokinetyką u dorosłych po operacji kardiochirurgicznej i po znormalizowaniu dla masy ciała, statystycznie istotne różnice zaobserwowano dla parametrów CL i V1 (35 vs 29 ml kg-1 min-1 i 0,78 vs 0,26 l kg-1P < 0,05), podczas gdy wartości Q i V2 były podobne. Q i V2 były podobne (23 vs 18 ml kg-1 min-1 i 1,6 vs 1,8 l kg-1, P > 0.05). U dzieci odsetek odpowiednio uspokojonych pacjentów był podobny w porównaniu z dorosłymi (50% vs 67%) pomimo znacznie wyższych stężeń propofolu propofolu (1,3 +/- 0,10 vs 0,51 +/- 0,035 mg l-1, średnia +/- s.e. średnia), sugerując niższą wrażliwość farmakodynamiczną na propofol u dzieci. WNIOSKI: U dzieci w wieku 1-5 lat model farmakokinetyczny dla propofolu został opisany przy użyciu nielicznych danych. W przeciwieństwie do dorosłych, masa ciała była istotnym czynnikiem wpływającym na klirens u dzieci. Model ten może służyć jako do badania roli kowariancji w farmakokinetyce i farmakodynamice propofolu. farmakokinetyce i farmakodynamice propofolu u pacjentów pediatrycznych w różnym wieku. --- TŁO: Podwyższony poziom fluorków nieorganicznych po ekspozycji na metoksyfluran w latach 1970. i długotrwałym śródoperacyjnym stosowaniu sewofluranu sugerowano, że są one potencjalnie nefrotoksyczne. potencjalnie nefrotoksyczne. Na oddziale intensywnej terapii oceniliśmy wpływ na na integralność nerek krótkotrwałej wziewnej sedacji pooperacyjnej sewofluranem przy użyciu Anesthetic Conserving Device (ACD) w porównaniu z propofolem. METODY: W tym prospektywnym, randomizowanym, pojedynczo zaślepionym badaniu, po głównych operacjach operacji brzusznej, naczyniowej lub klatki piersiowej 125 pacjentów przydzielono do otrzymywania sewofluranu (n = 64) za pośrednictwem ACD (końcowo-wydechowe 0,5-1% obj.) lub propofolu i.v. (n = 61) w celu sedacji pooperacyjnej do 24 godzin. alfa-glutation-transferaza jako pierwotna zmienna wynikowa, mocz N-acetylo-glukozaminidaza, stężenie kreatyniny w surowicy i fluorków nieorganicznych, wydalanie moczu i stężenie płynów. stężenia, wydalanie moczu i gospodarkę płynami mierzono przed operacją, pod koniec operacji oraz 24 i 48 godzin po operacji. WYNIKI: Czas sedacji na oddziale intensywnej terapii był porównywalny pomiędzy sewofluranem (9,2 +/- 4,3 h) i propofolem (9,3 +/- 4,7 h). Poziomy transferazy alfa-glutationowej były znacząco zwiększone w 24 i 48 h po operacji w porównaniu z okresem przedoperacyjnym. w porównaniu z wartościami przedoperacyjnymi w obu grupach, bez znaczących różnic między grupami. znaczących różnic między grupami. N-acetylo-glukozaminidaza i kreatynina w surowicy kreatyniny w surowicy pozostały niezmienione w obu badanych grupach, a wydalanie moczu i klirens kreatyniny były porównywalne w obu grupach. klirens kreatyniny były porównywalne między grupami przez cały okres badania. okres. Poziomy fluorków nieorganicznych wzrosły znacząco (P < 0,001) po 24 godzinach od ekspozycji na sewofluran. po ekspozycji na sewofluran (39 +/- 25 mikromoli / l) w porównaniu z propofolem (3 +/- 6 mikromoli / l) i pozostały podwyższone 48 godzin później (33 +/- 26 vs 3 +/- 5 mikromol/l). Jeden pacjent w każdej grupie cierpiał na niewydolność nerek, wymagający intensywnej terapii moczopędnej, ale nie dializy, podczas pobytu w szpitalu. WNIOSKI: Krótkotrwała sedacja sewofluranem przy użyciu ACD lub propofolu nie miała negatywnego wpływu na czynność nerek po operacji. Chociaż poziomy fluorków były podwyższone po ekspozycji na sewofluran, kłębuszkowa i kanalikowa nerek zostały zachowane przez cały pobyt w szpitalu. --- Sedacja na oddziale intensywnej terapii (OIT) ma na celu poprawę komfortu pacjenta i i ułatwienie procedur leczenia. Większość oddziałów nadal polega na kombinacji opioidów i benzodiazepin z dodatkiem innych leków dla określonych wymagań. Jednak działanie środków uspokajających u krytycznie chorych pacjentów jest często nieprzewidywalne. jest często nieprzewidywalny, więc częsta ocena głębokości sedacji jest sedacji jest niezbędna, aby dopasować jej głębokość do wymagań pacjenta. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku sedacja i paraliż nie są uważane za odpowiednie dla wielu pacjentów na OIOM-ie; podejście polegające na Podejście minimalnej sedacji ogranicza depresję układu krążenia lub oddechowego i umożliwia wcześniejsze odstawienie od piersi i ekstubację pacjentów. Podawanie środków przez ciągły wlew jest wygodne, ale jeśli poziom sedacji nie jest regularnie regularnie oceniany, wielu pacjentów może zostać nadmiernie uspokojonych. Stosowanie propofolu do krótkotrwałej sedacji na oddziałach intensywnej terapii pozwoliło na utrzymanie sedacji do do zaledwie kilku godzin przed ekstubacją, ale korzyści płynące ze stosowania propofolu w przypadku wskazań długoterminowych są bardziej dyskusyjne. Bliższe miareczkowanie dawki i i pożądanych efektów można również osiągnąć za pomocą systemu kontrolowanego przez pacjenta. Technika technika może nie być odpowiednia dla dużej liczby pacjentów, szczególnie na początku w ich pobycie na OIOM-ie, ale w przypadku długotrwałej sedacji i w fazie odzwyczajania - sedacji i wentylacji - technika ta może być nieodpowiednia dla dużej liczby pacjentów. sedacji, a także wentylacji - użyteczność systemu dostarczania leków naprawdę kontrolowanego przez pacjenta powinna być dalej badana. Oddział intensywnej terapii został zwięźle opisany jako środowisko, w którym "niepokój jest powszechny, ból częsty, odpoczynek trudny, a sen niemożliwy". Sedacja na oddziale intensywnej terapii ma podwójny cel łagodzenia niepokoju pacjenta, a także ułatwiania procedur leczenia. (ABSTRAKT SKRÓCONY DO 250 SŁÓW) --- TŁO: Wraz z niedoborami leków, nowszymi lekami uspokajającymi i aktualizacjami w badaniach badań, zarządzanie sedacją i delirium u pacjentów otrzymujących mechaniczną wentylację wentylację mechaniczną wciąż ewoluuje. CEL: Porównanie postrzeganych i rzeczywistych praktyk sedacji u osób dorosłych otrzymujących wentylację mechaniczną na oddziałach intensywnej terapii (OIT). METODY: Było to wieloośrodkowe, dwuczęściowe badanie przeprowadzone na oddziałach intensywnej terapii dla dorosłych w amerykańskich szpitalach. szpitalach. Obejmowało ono ankietę dotyczącą praktyki sedacji wypełnioną przez farmaceutów z OIT oraz badanie obserwacyjne oceniające rzeczywiste praktyki sedacji w ciągu 24 godzin. okres. WYNIKI: Ankiety wypełniono na 85 oddziałach intensywnej terapii; zebrano dane obserwacyjne dotyczące 496 pacjentów. pacjentów. Preferowanymi środkami uspokajającymi z danych ankietowych były propofol (krótkotrwała); propofol, midazolam lub lorazepam (pośrednia); i lorazepam (długoterminowe). Propofol był najczęściej stosowanym środkiem w okresie (głównie do sedacji krótkotrwałej i średniotrwałej); midazolam sedacji); midazolam był najczęściej stosowany do długotrwałej sedacji. Fentanyl był preferowanym środkiem przeciwbólowym, a haloperidol i kwetiapina były preferowanymi lekami przeciwpsychotycznymi. leki przeciwpsychotyczne. Algorytmy leczenia sedacyjnego były stosowane tylko w 50% obserwowanych oddziałów intensywnej terapii. oddziałach intensywnej terapii. Stosowanie codziennego przerywania sedacji było postrzegane jako 66%, ale zaobserwowano je tylko u 36% pacjentów. zaobserwowano tylko u 36% pacjentów. Monitorowanie delirium zostało zgłoszone przez 25% ankietowanych. ankietowanych, ale zaobserwowano je tylko u 10% pacjentów. Ukierunkowane cele sedacji były najczęściej osiągane, gdy stosowano algorytm leczenia lub gdy wlew wlew opiatów był pojedynczym środkiem stosowanym do leczenia uspokajającego. WNIOSKI: Dane te sugerują różnice w postrzeganej i rzeczywistej praktyce sedacji sedacji w Stanach Zjednoczonych, a także niedostateczne wykorzystanie interwencji opartych na dowodach naukowych. Najbardziej zauważalne było ograniczone stosowanie algorytmów leczenia sedacyjnego, codzienne codzienne przerywanie sedacji i monitorowanie delirium. Indywidualne protokoły sedacji i i delirium powinny być oceniane i aktualizowane w oparciu o zalecenia oparte na dowodach. zalecenia. --- CEL: Różnorodne środki i techniki są stosowane w różnych krajach, warunkach i specjalnościach medycznych w celu zapewnienia analgezji i sedacji w intensywnej terapii. W ostatnich latach opublikowano kilka krajowych wytycznych dotyczących sedacji i analgezji w ogólnej populacji pacjentów intensywnej terapii. jednak do chwili obecnej nie istnieją żadne dane dotyczące pacjentów z oparzeniami. oparzeniami. Celem badania była ocena praktyki analgezji i sedacji w intensywnej terapii pacjentów z oparzeniami w Europie. PROJEKT: Ankieta pocztowa została wysłana do 188 ośrodków leczenia oparzeń w Europie. Adresy zostały dostarczone przez Europejskie Stowarzyszenie Oparzeń. Kierownicy oddziałów intensywnej terapii zostali poproszeni o wypełnienie ustrukturyzowanego kwestionariusza dotyczącego stosowania analgezji i sedacji na ich oddziałach. analgezji i sedacji na ich oddziałach. WYNIKI: Ogólny wskaźnik odpowiedzi wyniósł 27,04%; 63% europejskich ośrodków oparzeń zgłosiło standardowe procedury operacyjne dotyczące sedacji i analgezji. Regularna ocena sedacji, analgezji i delirium jest przeprowadzana przez 58%, 60% i 5% ośrodków. odpowiednio 58%, 60% i 5% oddziałów. Propofol jest najczęściej stosowanym najczęściej stosowanym do krótkotrwałej sedacji i fazy odzwyczajania, podczas gdy benzodiazepiny są preferowanymi substancjami do sedacji średnio- i długoterminowej. α2-agoniści są szeroko stosowani podczas odzwyczajania. Opioidy są lekami przeciwbólowymi z wyboru dla około dwóch trzecich pacjentów. Ketamina jest preferowana do analgezji u 12%, a sedacji u 13% wszystkich stosowanych substancji. W przypadku bolesnych procedur (np. zmiany opatrunku) stosuje się wiele różnych kombinacji leków przeciwbólowych i uspokajających. analgetyków i środków uspokajających. Połowa ankietowanych oddziałów intensywnej terapii stosuje środki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i wspomagające techniki niefarmakologiczne. Dwie trzecie europejskich ośrodków leczenia oparzeń dostrzega potrzebę zmian w swoich koncepcjach analgezji i sedacji. koncepcji analgezji i sedacji. WNIOSKI: W europejskich ośrodkach leczenia oparzeń do analgezji i sedacji stosuje się wiele różnych leków. europejskich ośrodkach leczenia oparzeń. Wydaje się, że wynika to z braku wytycznych lub dowodów naukowych. dowodów naukowych. Wdrożenie regularnej oceny sedacji, sedacji, analgezji i delirium. Powszechne stosowanie środków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe nerwowo-mięśniowych powinno być ograniczone lub nawet zaniechane. Dwie trzecie jednostek zidentyfikowało potrzebę zmian w swoich koncepcjach. Potrzebne są wiarygodne dane naukowe aby opracować wytyczne dotyczące sedacji i analgezji pacjentów z oparzeniami. --- Pomimo ryzyka wystąpienia zespołu infuzji propofolu, rzadkiego, ale często śmiertelnego powikłania powikłania infuzji propofolu u wentylowanych dzieci i prawdopodobnie dorosłych, wlew propofolu jest nadal stosowany na oddziałach intensywnej terapii pediatrycznej (PICU). Niniejsze badanie ankietowe analizuje obecny wzorzec stosowania tego wlewu uspokajającego w australijskich i nowozelandzkich oddziałach PICU. Trzydziestu trzech z 45 ankietowanych lekarzy (73%), z 12 z 13 oddziałów intensywnej terapii, zwróciło wypełnione kwestionariusze. wypełnione kwestionariusze. Większość lekarzy (82%) stosuje wlew propofolu u dzieci przebywających na OIOM-ie, przy czym głównym wskazaniem jest krótkotrwała sedacja u dzieci wymagających zabiegów. 39% respondentów uważa, że wlew propofolu jest przydatny u wentylowanych dzieci wymagających długotrwałej sedacji. 67% pediatrów pediatrycznych stosuje maksymalne dawki wlewu, które można uznać za niebezpiecznie wysokie (> lub = 10 mg/kg/h). (> lub = 10 mg/kg/h). Dziewiętnaście procent stosuje wlew propofolu przez dłuższy czas (> 72 godziny). okresy (> 72 godzin). Mniejszy odsetek (15%) respondentów wskazuje, że że mogą stosować zarówno wyższe dawki, jak i dłuższe okresy infuzji, co prawdopodobnie może prowadzić do większego prawdopodobieństwa wystąpienia poważnych zdarzeń niepożądanych. Znajomość lokalnych lokalnych protokołów stosowania infuzji propofolu wiąże się ze znacznie wyższym poziomem większym poziomem monitorowania możliwych zdarzeń niepożądanych. Sugerujemy, aby należy opracować krajowe wytyczne dotyczące stosowania wlewu propofolu u dzieci. opracowane. Powinny one obejmować jasne wskazania i przeciwwskazania do jego stosowania i przeciwwskazania do jego stosowania, maksymalną dawkę i maksymalny okres infuzji, z pułapem na podanej dawce skumulowanej i jasno określone minimalne wymagania dotyczące monitorowania. --- Porównaliśmy wpływ deksmedetomidyny i propofolu na endokrynologiczne, odpowiedzi metaboliczne, zapalne i sercowo-naczyniowe u pacjentów w na oddziale intensywnej terapii (OIOM) po poważnej operacji. Dwudziestu pacjentów, u których spodziewano się wymagało 8-godzinnej sedacji i wentylacji pooperacyjnej, zostało przydzielonych losowo do losowo do otrzymania wlewu deksmedetomidyny w dawce 0,2-2,5 mikrog kg(-1) h(-1) lub propofolu 1-3 mg kg(-1) h(-1). Ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca i sekwencyjne stężenia krążącego kortyzolu, hormonu adrenokortykotropowego (ACTH), hormonu wzrostu, prolaktyny, insuliny, glukozy i interleukiny 6. mierzone. Test stymulacji ACTH przeprowadzono u wszystkich pacjentów, którzy otrzymali deksmedetomidynę. deksmedetomidynę. Częstość akcji serca była znacząco niższa u pacjentów otrzymujących deksmedetomidynę. pacjentów. Nie było różnic w ciśnieniu tętniczym, stężeniu kortyzolu, ACTH, prolaktyny i stężenia glukozy między obiema grupami. Pozytywna odpowiedź na test stymulacji ACTH różniła się w zależności od zastosowanych kryteriów diagnostycznych. Stężenie insuliny było istotnie niższe w grupie deksmedetomidyny po 2 godzinach (P=0,021), chociaż nie miało to wpływu na stężenie glukozy we krwi. Stężenia hormonu wzrostu były istotnie wyższe w grupie pacjentów leczonych deksmedetomidyną (P=0,036), ale stężenia w krążeniu stężenia pozostawały w zakresie fizjologicznym. Interleukina 6 zmniejszyła się w w grupie deksmedetomidyny. Wnioskujemy, że infuzja deksmedetomidyny nie hamuje steroidogenezy nadnerczy, gdy jest stosowany do krótkotrwałej sedacji po operacji. --- Przerzuty są główną przyczyną śmierci pacjentów z nowotworami złośliwymi. Metaloproteinazy macierzy (MMP) są ważne dla migracji i inwazji różnych typów komórek nowotworowych. różnych typów komórek nowotworowych. Propofol jest znanym środkiem znieczulającym, szeroko stosowanym do krótkotrwałego znieczulenia i długotrwałej sedacji. Propofol hamuje proliferację proliferację różnych komórek nowotworowych, ale nie ma dostępnych informacji dotyczących hamowanej przez propofol migracji i inwazji komórek nowotworowych in vitro. W W tym badaniu zbadaliśmy wpływ propofolu na migrację i inwazję ludzkiego raka płuc. inwazję komórek ludzkiego raka płuc A549. Test gojenia ran i testy Boyden wykazały, że propofol hamował migrację i inwazję komórek A549 in vitro. komórek A549 in vitro. Analiza zymograficzna żelatyny wykazała hamujący wpływ propofolu na aktywację ekspresji MMP-2. Analiza Western blot również wykazała również, że propofol hamował wygaśnięcie białka czynnika wzrostu białko związane z receptorem 2 (GRB2), kinazy N-końcowe Jun 1/2 (p-JNK1/2), p-p38, MMP-2 i MMP-9 w komórkach A549. Wyniki testu PCR w czasie rzeczywistym wykazały również, że propofol hamował ekspresję genów mRNA MMP-2, -7 i -9 oraz zwiększał ekspresję mRNA tkankowego inhibitora metaloproteinazy 1 (TIMP1) i TIMP2 w komórkach A549. Podsumowując, dane te pokazują, że propofol hamuje MMP-2 i -9 mRNA i ekspresję białek, powodując zahamowanie inwazji i migracji komórek raka płuc in vitro. migracji in vitro. --- Leczenie uspokajająco-przeciwbólowe pacjentów poddawanych długotrwałej sztucznej wentylacji ma na celu ochronę przed stresem związanym z chorobą lub terapią. Poprzez stabilizując zarówno funkcje życiowe pacjenta, jak i jego stan psychiczny, leczenie to psychologiczny, leczenie to może przyczynić się do sukcesu terapeutycznego. Wybór leków zależy przede wszystkim od przede wszystkim od charakteru i przebiegu choroby podstawowej. Midazolam i i propofol są dostępne jako leki nasenne do krótkotrwałej sedacji w okresie pooperacyjnym. w okresie pooperacyjnym. Celem tego badania była ocena wpływu obu środków na czynność układu sercowo-naczyniowego, produkcję kortyzolu, lipometabolizm i okres rekonwalescencji po 24-godzinnej sedacji. METODY. 20 pacjentek (średnia masa ciała: 72 kg, średni wiek: 60 lat) zostało losowo przydzielonych do otrzymywania midazolam lub propofol przez 24 godziny po poważnej operacji jamy brzusznej. Zrównoważone znieczulenie (halotan / O2 / N2O / fentanyl) podano do procedury chirurgicznej. zabiegu chirurgicznego. Wentylacja wspomagana była stosowana u wszystkich pacjentów podczas w okresie sedacji pooperacyjnej. Głębokość sedacji utrzymywano na poziomie III-IV w skali Ramsey. Po przybyciu na oddział intensywnej terapii (OIOM), początkowy bolus i.v. midazolamu 0,1 mg/kg lub propofolu 1 mg/kg, po którym następował ciągły wlew (midazolam: 0,1 mg/kg.h; propofol: 2 mg/kg.h). W razie potrzeby podawano dodatkowe bolusy dawki początkowej. Pooperacyjną analgezję osiągnięto za pomocą 3 mg piritramidu podawanego dożylnie w odstępach 2-godzinnych. Do tętnicy płucnej wprowadzono cewnik 7F Swan-Ganz. do tętnicy płucnej, a parametry hemodynamiczne i biochemiczne monitorowano w odstępach 4-godzinnych przez 24 godziny, począwszy od 2 godzin po przybyciu na OIOM. Katecholaminy mierzono za pomocą wysokociśnieniowej chromatografii lipidowej (HPLC), kortyzol za pomocą testu radioimmunologicznego, midazolam za pomocą HPLC i detekcji ultrafioletowej oraz propofol za pomocą HPLC i detekcji fluorescencyjnej. Dane zostały obliczone jako średnie. Analiza Analiza statystyczna została przeprowadzona zgodnie z testem Manna-Whitneya i istotność została zaakceptowana dla P mniejszego niż 0,05. WYNIKI. Po podaniu bolusa propofolu na początku sedacji zaobserwowano spadek ciśnienia tętniczego krwi szczególnie u pacjentów z maskowaną hipowolemią, jednak spadek ten był łatwo kontrolowany przez podawanie objętości. spadek był łatwo kontrolowany przez podanie objętości. Niezależnie od rodzaju parametry hemodynamiczne pozostawały niezmienione przez cały okres obserwacji. okresu obserwacji. We wszystkich momentach pomiaru średnia częstość akcji serca była niższa w grupie w grupie propofolu (90/min) w porównaniu z grupą midazolamu (100/min), jednak różnica ta nie osiągnęła istotności. Nie było również istotnych różnic we wskaźniku sercowym we wszystkich momentach pomiaru, chociaż wzrósł w obu grupach w ciągu pierwszych 12 godzin o 0,6 l/min.min2. W obu grupach wzrost ten był związany ze zmniejszeniem oporu obwodowego i wzrostem temperatury w odbycie. Aby osiągnąć pożądaną głębokość sedacji, midazolam podawano w średniej dawce 0,11 mg/kg.h, a propofol w dawce 1,9 mg/kg.h. mg/kg.h. Poziomy katecholamin zmniejszyły się w obu grupach w ciągu pierwszych 8 godzin: po 8 h sedacji poziomy noradrenaliny i adrenaliny w osoczu wynosiły odpowiednio 525 i 65 pg/ml, odpowiednio, w grupie midazolamu i 327 i 51 pg/ml w grupie propofolu. grupie propofolu. (ABSTRAKT SKRÓCONY DO 400 SŁÓW) --- WPROWADZENIE: Celem niniejszego badania była ocena praktyki sedacji na oddziałach intensywnej terapii (OIT) w Wielkiej Brytanii. oddziałach intensywnej terapii (OIT) w Wielkiej Brytanii, w szczególności wdrożenia codziennej sedacji sedacji, pisemnych wytycznych dotyczących sedacji, narzędzi do oceny sedacji i wyboru środków. METODY: Ogólnokrajowa ankieta pocztowa została przeprowadzona na wszystkich oddziałach intensywnej terapii w Wielkiej Brytanii. WYNIKI: Otrzymano łącznie 192 odpowiedzi z 302 adresowanych jednostek (63.5%). Spośród odpowiadających oddziałów intensywnej terapii 88% używało narzędzia do oceny sedacji, najczęściej najczęściej skalę sedacji Ramsey (66,4%). Większość oddziałów posiada pisemne wytyczne dotyczące sedacji (80%), a 78% stwierdziło, że codzienne utrzymywanie sedacji jest jest praktykowane. Stosowana jest szeroka gama środków uspokajających, przy czym wybór środka w dużej mierze zależy od czasu działania, a nie od kosztów. Najczęściej najczęściej stosowanymi środkami były propofol i alfentanil do krótkotrwałej sedacji; propofol, midazolam i morfina do dłuższej sedacji; oraz propofol do odstawienia od piersi. celów. WNIOSKI: Większość brytyjskich oddziałów intensywnej terapii stosuje wytyczne dotyczące sedacji i narzędzie do oceny sedacji. Koncepcja utrzymywania sedacji została wdrożona na większości oddziałów, a większość oddziałów intensywnej terapii posiada pisemne wytyczne dotyczące sedacji. --- TŁO: Propofol był zalecany do sedacji w intensywnej terapii z powodu ze względu na lepszą charakterystykę odzyskiwania. Postawiliśmy hipotezę, że zastosowanie dwóch całkowicie różnych metod sedacji po pomostowaniu tętnic wieńcowych powinno skutkować różnicami nie tylko w czasie ekstubacji, ale także we wzorcu oddychania i wymiany gazowej podczas odzwyczajania i po ekstubacji. METODY: Trzydziestu pacjentów wzięło udział w tym randomizowanym i kontrolowanym badaniu. Zastosowaliśmy infuzję propofolu i dawkę bolusa oksykodonu-tiopentalu, miareczkowaną do poziomu sedacji 4 lub 5 według Ramseya. Odstawienie od piersi przeprowadzono przy użyciu próby wsparcia ciśnieniowego oparte na protokole. WYNIKI: Całkowita (SD) dawka fentanylu podczas operacji wynosiła 33 (6) mikrog x kg(-1) dla propofolu i 34 (6) mikrog x kg(-1) dla oksykodonu-tiopentalu (ns). Docelowa sedacja Docelowa sedacja została osiągnięta w równym stopniu przy użyciu obu metod. Czas od przyjęcia na oddział intensywnej terapii do ekstubacji wynosił 494 (100) min dla propofolu i 521 (98) min dla oksykodonu-tiopentalu (ns). Czasy odstawienia od piersi wynosiły 63 (24) min i 112 (63) min odpowiednio w grupach propofolu i oksykodonu-tiopentalu (P<0,05). Częstotliwość oddechu wzrosła, a objętość oddechowa zmniejszyła się od odstawienia od piersi do 2 godzin po ekstubacji. po ekstubacji. WNIOSEK: Wlew propofolu i dawki bolusa oksykodonu-tiopentalu, miareczkowane do tego samego punktu końcowego sedacji, skutkowały podobnym czasem od przyjęcia do ekstubacji, chociaż okres odzwyczajania był krótszy w grupie propofolu. Pod względem pod względem wzorca oddychania, wymiany gazowej, gazów krwi i hemodynamiki metody były podobne. metody były podobne. Propofol, pomimo atrakcyjnego profilu farmakologicznego, może nie przynosić korzyści klinicznych w krótkotrwałej sedacji po znieczuleniu umiarkowaną dawką znieczuleniu fentanylem w kardiochirurgii. --- CEL: Ocena wykonalności i fizjologicznych skutków sedacji za pomocą sewofluranem, podawanym za pomocą urządzenia do oszczędzania anestetyków (AnaConDa), w porównaniu z w porównaniu z propofolem i remifentanylem. METODY: Siedemnastu pacjentów poddanych wentylacji mechanicznej poddano sedacji sewofluranem podawanym za pomocą urządzenia AnaConDa (faza SevAn), poprzedzoną sedacją propofolem i remifentanylem, a następnie sedacja propofolem i remifentanylem (fazy ProRe(1), ProRe(2)), z tymi samymi celami sedacji. te same cele sedacji. WYNIKI: W przypadku obu strategii możliwe było osiągnięcie docelowych wartości sedacji. Czas wymagany do sedacji i wybudzenia pacjentów był dłuższy podczas SevAn niż ProRe(1): odpowiednio, 3,3 +/- 3,0 w porównaniu do 8,9 +/- 6,1 i 7,47 +/- 5,05 w porównaniu do 16,3 +/- 11,4 min. Podczas SevAn PaCO(2) i wentylacja minutowa wzrosły. Hemodynamika była stabilna między ProRe(1) i SevAn, z wyjątkiem wzrostu częstości akcji serca w SevAn. częstości akcji serca w fazie SevAn. Zanieczyszczenie środowiska sewofluranem było w granicach bezpieczeństwa. WNIOSKI: Sewofluran może być skutecznie i bezpiecznie stosowany do krótkotrwałej sedacji sedacji pacjentów OIT ze stabilnymi warunkami hemodynamicznymi. --- WPROWADZENIE: Sedacja i analgezja są zapewniane przy użyciu różnych środków i technik w różnych krajach. technik w różnych krajach. Celem jest osiągnięcie wczesnego spontanicznego spontanicznego oddychania oraz uzyskanie przytomnego i współpracującego pacjenta bez bólu. Celem tego badania było celem tego badania było przeprowadzenie ankiety na temat środków i technik stosowanych do analgezji i sedacji na oddziałach intensywnej terapii w Niemczech. METODY: Ankieta została wysłana pocztą do 261 szpitali w Niemczech. Ankietowani anestezjolodzy prowadzący oddziały intensywnej terapii zostali poproszeni o wypełnienie ustrukturyzowanego kwestionariusza na temat stosowania przez nich sedacji i analgezji. WYNIKI: Łącznie wypełniono i odesłano 220 (84%) kwestionariuszy. Skala Skala sedacji RAMSAY była stosowana w 8% szpitali. Pisemna polityka była dostępna w 21% szpitali. W przypadku sedacji krótkoterminowej w większości szpitali, stosowano propofol w połączeniu z sufentanylem lub fentanylem. W przypadku długotrwałej sedacji preferowano midazolam/fentanyl. Klonidyna była częstym składnikiem nawet dwóch trzecich schematów. Analgezja zewnątrzoponowa była stosowana w 68% przypadków. Środki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe nie były już stosowane. WNIOSKI: W przeciwieństwie do amerykańskich "Wytycznych praktyki klinicznej dotyczących zrównoważonego stosowania środków uspokajających i przeciwbólowych u krytycznie chorych dorosłych", nasze badanie wykazało, że w Niemczech stosowano różne środki i często techniki neuroaksjologiczne. techniki neuroaksjologiczne. --- CEL: Deksmedetomidyna (DEX) może zapewnić poziom sedacji, który umożliwia sen i komunikację, z mniejszą amnezją i mniejszym zapotrzebowaniem na leki przeciwbólowe, podczas wentylacji mechanicznej. Nasze badanie bezpośrednio oceniło postrzeganą przez pacjentów zadowolenie z operacji pomostowania tętnic wieńcowych po podaniu DEX lub propofolu do sedacji na oddziale intensywnej terapii (OIT). PROJEKT: Prospektywne, randomizowane badanie kliniczne z późniejszym podaniem kwestionariusza. ankietą. USTAWIENIE: Chirurgiczny oddział intensywnej terapii trzeciego stopnia. PACJENCI: Łącznie 89 dorosłych, nie nagłych, pomostowanie tętnic wieńcowych pacjentów z oczekiwaną długością intubacji <24 godz. INTERWENCJE: Pacjenci zostali losowo przydzieleni do DEX lub propofolu; lek podawano za pomocą standardowych protokołów anestezjologicznych i pielęgniarskich. POMIARY: Pacjenci zgłaszali postrzeganie swoich doświadczeń na OIOM-ie po wentylacji mechanicznej za pomocą zmodyfikowanego kwestionariusza Hewitta w skali numerycznej, zwalidowany specjalnie dla pacjentów OIT. Pacjenci byli pytani o świadomości, przypominania sobie, ogólnego komfortu, poziomu bólu, zdolności do interakcji z z pracownikami służby zdrowia i rodziną, uczucia pobudzenia i niepokoju, postrzeganej łatwość ekstubacji, zdolność do snu lub odpoczynku oraz zadowolenie z doświadczenia na OIOM-ie. z pobytu na OIT. GŁÓWNE WYNIKI: Grupy były dobrze dopasowane na początku badania, ze średnią +/- sd wieku wynoszącą 63,0 +/- 10,4 lat i wagą 88,7 +/- 16,7 kg. Nie zaobserwowano różnicy pod względem długości operacji, długości intubacji lub pobytu na oddziale intensywnej terapii (p > .05). Pacjenci leczeni DEX postrzegali krótszy czas intubacji (p = .044). Głębszy poziom sedacji stwierdzono w grupie otrzymującej propofol (p = .021), przy podobnym zapotrzebowaniu na morfinę i midazolam (p = .317). (p = .317). Oceniany przez pacjentów poziom ogólnej świadomości jako marker amnezji nie różnił się między grupami (p = .653). Zdolność do odpoczynku lub snu wykazywała tendencję do istotności na korzyść propofolu (p = .051). W ocenie oceny kwestionariusza, pacjenci DEX wyrażali większy dyskomfort (p = .046), ból (p = .096) i trudności ze snem (p = .036). Podobny poziom komfortu podczas ekstubacji (p = .179). WNIOSKI: Pomimo teoretycznych zalet DEX w zakresie poprawy ogólnej satysfakcji pacjenta, oba środki satysfakcji pacjenta, oba środki zapewniają podobne reakcje na amnezję i kontrolę bólu. kontrola. Zgodnie z naszymi ustaleniami, DEX nie wydaje się mieć żadnej przewagi w porównaniu z propofolem do krótkotrwałej sedacji po operacji pomostowania tętnic wieńcowych. operacji pomostowania tętnic wieńcowych. --- W niniejszym badaniu oceniono korelację i zgodność między indeksem bispektralnym (BIS) lub indeksem autoregresyjnym linii A (AAI) a klinicznym systemem punktacji, skalą sedacji Ramsay Sedation Scale (RSS) u 40 pacjentów po planowej operacji kardiochirurgicznej i przyjęciu na oddział intensywnej terapii. przyjęciu na oddział intensywnej terapii. Wszyscy pacjenci otrzymali sedację propofolem zgodnie z protokołem badania. BIS, AAI i RSS zostały udokumentowane na dwóch różnych poziomach sedacji: głęboka sedacja RSS 4 - 6; i lekka sedacja/ekstubacja Zarówno BIS, jak i AAI dobrze zgadzały się z RSS (współczynniki eta współczynniki eta współczynniki eta współczynniki eta współczynniki eta współczynniki eta współczynniki eta współczynniki). (współczynniki eta odpowiednio 0,902 i 0,836 dla średniego ogólnego poziomu RSS etapów). Systemy dobrze zgadzały się między sobą (ogólne korelacje wewnątrzklasowe wewnątrzklasowe na poziomie 0,670 dla spójności i 0,676 dla zgodności bezwzględnej). Występowała znaczące rozróżnienie między RSS 2 - 3 i RSS 4 - 6 z BIS i AAI (średnia różnica BIS 24,73, 95% przedział ufności [CI] 21,08 - 28,37; AAI średnia różnica 20,90, 95% CI 14,64 - 27,16). Podsumowując, BIS i AAI dobrze korelowały z RSS ogólnie, a także na różnych poziomach sedacji. --- Wcześniejsze doniesienia sugerują, że sen podczas znieczulenia zależy od czasu powrotu do zdrowia. czas. Śnienie podczas sedacji może wpływać na zadowolenie pacjentów. Obecne badanie bada częstość występowania i treść snów podczas krótkotrwałej sedacji z sewofluranem lub propofolem i bada, czy na śnienie ma wpływ czas regeneracji. czas powrotu do zdrowia. Łącznie 200 kobiet poddanych aborcji w pierwszym trymestrze ciąży (stan fizyczny I Amerykańskiego Towarzystwa Anestezjologów) wzięło udział w badaniu. badanie. Pacjentki zostały losowo przydzielone do otrzymywania sewofluranu lub propofolu do krótkotrwałej sedacji. Z pacjentkami przeprowadzono wywiad po wynurzeniu za pomocą zmodyfikowanym kwestionariuszem Brice'a. Wyniki wykazały, że częstość występowania snów była znacząco różniła się między grupami znieczulenia, z 60% (60/100) w grupie w grupie sewofluranu i 33% (33/100) w grupie propofolu (P=0,000). Jednakże, czas powrotu do zdrowia nie różnił się istotnie między grupami. W grupie sewofluranu większa liczba śniących nie była w stanie przypomnieć sobie, o czym śnili (P=0,02) (P=0,02) i więcej pacjentów zgłaszało sny, które nie miały dźwięku (P=0,03) lub ruchu (P=0,001) w porównaniu z osobami śniącymi w grupie propofolu. Większość uczestników zgłaszała sny o pozytywnej treści emocjonalnej i nie znacząco różniła się między grupami. Zastosowane znieczulenie nie miało wpływu na satysfakcję pacjenta. Wyniki sugerują, że czas rekonwalescencji nie miał wpływu na częstość występowania snów. wpływ czas rekonwalescencji. Na satysfakcję pacjenta nie miał wpływu wybór środka środek uspokajający i/lub występowanie snów podczas krótkotrwałej sedacji sewofluranem lub propofolem. krótkotrwałej sedacji.
Czy Propofol jest stosowany do krótkotrwałej sedacji?
Tak.  Propofol jest najczęściej stosowanym środkiem uspokajającym u pacjentów, u których przewidywany czas pobytu na oddziale intensywnej terapii jest krótszy niż 24 godziny. Istnieje wiele badań dotyczących jego skuteczności i porównań z innymi środkami uspokajającymi.