Oczyściliśmy ludzką metylotransferazę lizyny 20 histonu H4 i sklonowaliśmy gen kodujący kodujący gen, PR/SET07. Mutacja w Drosophila pr-set7 jest śmiertelna: śmierć larwy w drugim stadium śmierć larwalna w drugim stadium rozwoju zbiega się z utratą metylacji lizyny 20 H4, wskazując na fundamentalną rolę PR-Set7 w rozwoju. Transkrypcyjnie regionom kompetentnym transkrypcyjnie brakuje metylacji lizyny 20 H4, ale modyfikacja ta zbiega się ze skondensowanymi regionami chromosomalnymi na chromosomach polietylenowych, w tym chromocentrum i ramionami euchromatycznymi. Męski chromosom X Drosophila, który jest hiperacetylowany w lizynie H4 16, ma znacznie obniżony poziom metylacji lizyny 20 w porównaniu z samicami. W warunkach in vitro, metylacja lizyny 20 i acetylacja lizyny 16 na ogonie H4 są konkurencyjne. Podsumowując, te wyniki potwierdzają hipotezę, że metylacja lizyny H4 20 utrzymuje cichą chromatynę chromatynę, częściowo poprzez wykluczenie sąsiedniej acetylacji na ogonie H4. --- Opisujemy różne wzorce metylacji histonów podczas cyklu komórkowego człowieka ludzkiego cyklu komórkowego. Stwierdzono, że aktywność metylotransferazy histonu H4 jest regulowana cyklem komórkowym. regulowana cyklem komórkowym, zgodnie ze zwiększoną metylacją H4 Lys 20 w mitozie. Wzrost ten ściśle podążał za regulowaną cyklem komórkowym ekspresją metylotransferazy H4 Lys 20, PR-Set7. Lokalizacja PR-Set7 do chromosomów mitotycznych i późniejszy wzrost metylacji H4 Lys 20 były odwrotnie skorelowane z przejściową acetylacją H4 Lys 16 we wczesnej fazie S. Dane te sugerują, że metylacja H4 Lys 20 przez PR-Set7 podczas mitozy działa antagonistycznie do acetylacji H4 Lys 16 acetylację i ustanowienie mechanizmu, za pomocą którego znak ten jest epigenetycznie przekazywany epigenetycznie. --- Ekspresja białek wirusowych powoduje istotne zmiany epigenetyczne prowadzące do nieprawidłowy wzrost komórek. Czy białka wirusowe są bezpośrednio ukierunkowane na metylotransferazy histonowe (HMT), kluczowy enzym rodziny dla regulacji epigenetycznej, i modulują ich aktywność enzymatyczną, pozostaje nieuchwytne. Tutaj pokazujemy, że białka E6 zarówno niskiego, jak i wysokiego ryzyka wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) oddziałują z trzema koaktywatorami HMT, CARM1, PRMT1 i SET7, i obniżają ich aktywność enzymatyczną aktywność enzymatyczną in vitro i w komórkach HeLa transformowanych HPV. Co więcej, te trzy HMT są wymagane, aby E6 osłabiał funkcję transaktywacji p53. Mechanicznie, E6 hamuje katalizowaną przez CARM1 i PRMT1 metylację histonów w promotorach p53. promotorach reagujących na p53 i hamuje wiązanie p53 do chromatynizowanego DNA niezależnie od degradacji p53 za pośrednictwem E6. p53 wstępnie metylowany w lizynie-372 (monometylacja p53K372) przez SET7 chroni p53 przed degradacją indukowaną przez E6. Konsekwentnie, E6 obniża monometylację p53K372, a tym samym zmniejsza stabilność białka p53 stabilność białka p53. W wyniku hamowania aktywności HMT za pośrednictwem E6, ekspresja dalszych genów p53 jest tłumiona. Łącznie nasze wyniki nie tylko ujawniają sprytne podejście wirusa do zakłócania funkcji p53, ale także wykazują modulację aktywności HMT jako nowy mechanizm epigenetycznej regulacji przez wirusową onkoproteinę.
Które znaczniki histonowe są odkładane przez Set7?
Set7 jest monometylotransferazą H4K20. Zwiększenie ekspresji PR-Set7 po utracie HCF-1 prowadzi do nieprawidłowej mitotycznej metylacji H4-K20. Set7 (lub jakiś jego wariant) jest również odpowiedzialny za monometylację lizyny-4 H3.