TŁO I CEL: Opisanie parkinsonizmu jako klinicznej manifestacji mózgowej autosomalnej dominującej arteriopatii z zawałami podkorowymi i leukoencefalopatią. leukoencefalopatią. METODY: Opisano 5 pacjentów z mutacją R1006C w eksonie 19 genu NOTCH3. NOTCH3. Wszystkie przypadki miały późny początek, powoli postępujący parkinsonizm, nie reagujący na l-dopę. Wykonaliśmy rezonans magnetyczny mózgu i (123)I-FP-CIT SPECT u wszystkich i u 3 dodatkowych pacjentów z tą samą mutacją, ale bez parkinsonizmu. parkinsonizmu. Czterech pacjentów z parkinsonizmem poddano badaniu mięśnia sercowego (123)I-metajodobenzylguanidyny. WYNIKI: U wszystkich pacjentów MRI mózgu wykazało rozległe zmiany niedokrwienne w okołokomorowej istocie białej. okołokomorowej istocie białej, torebkach wewnętrznych i zewnętrznych, zwojach podstawy zwojach podstawy i thalami. (123)I-FP-CIT SPECT wykazał symetryczne lub asymetryczne zmniejszenie wychwytu znacznika w skorupie, z niestałym zajęciem ogona. Scyntygrafia (123)I-meta-jodobenzylguanidyny mięśnia sercowego była prawidłowa. U 2 pacjentów bez parkinsonizmu wykazano również odnerwienie nigrostriatalne. parkinsonizmu. WNIOSKI: W autosomalnej dominującej arteriopatii mózgowej z podkorowymi zawałami podkorowymi i leukoencefalopatią, parkinsonizm może być rzadkim objawem o późnym początku. objawem. Obraz kliniczny, brak odpowiedzi na leczenie dopaminergiczne i wyniki MRI sugerują parkinsonizm naczyniowy, który może być poprzedzony przedłużającą się fazą przedobjawową. --- WPROWADZENIE: Zmiany w istocie białej widoczne w rezonansie magnetycznym odzwierciedlają chorobę małych naczyń mózgu. mózgu; głównymi czynnikami ryzyka są rosnący wiek i wysokie ciśnienie krwi. U młodych pacjentów bez naczyniowych czynników ryzyka należy przeprowadzić badania przesiewowe w kierunku mutacji CADASIL. należy wykonać. Naszym celem było opisanie klinicznych i radiologicznych cech radiologicznych serii pacjentów bez mutacji NOTCH3 z ciężką leukoencefalopatią naczyniową. leukoencefalopatią naczyniową niewyjaśnioną obecnością naczyniowych czynników ryzyka. MATERIAŁ I METODY: Kryterium włączenia do badania była leukoencefalopatia stopnia 3. według skali Fazekasa, wiek <70 lat w momencie wystąpienia i ujemny wynik badania przesiewowego w kierunku genu NOTCH3. NOTCH3. Pacjenci z poważnymi naczyniowymi czynnikami ryzyka lub miażdżycą byli wykluczeni. Przeanalizowano wyniki badań klinicznych i MRI. WYNIKI: Do badania włączono ośmiu pacjentów (czterech mężczyzn), pięciu nie miało żadnego czynnika ryzyka naczyniowego. naczyniowych. Średni wiek w momencie wystąpienia choroby wynosił 59,5 roku. Początkowe objawy były postępujące w sześciu z ośmiu przypadków. Składały się one z astazji-abazji i stopniowo się pogarszały. i stopniowo się pogarszały; jeden pacjent zmarł 4 lata po wystąpieniu choroby. MRI mózgu wykazał znaczną atrofię u pięciu z ośmiu pacjentów, płat skroniowy (dwóch z ośmiu) i torebkę zewnętrzną (dwóch z ośmiu). skroniowego (dwóch z ośmiu) i torebki zewnętrznej (pięciu z ośmiu). Czterech pacjentów nie miało żadnych innych zmian miażdżycowych. Siedmiu z ośmiu nie miało mikroangiopatii siatkówki. Wysokie ciśnienie krwi stwierdzono u dwóch pacjentów. WNIOSEK: Identyfikacja leukoencefalopatii naczyniowej u młodych pacjentów bez żadnych czynników ryzyka naczyniowego powinno skłonić klinicystę do przeprowadzenia pełnego kompletnego badania w celu poszukiwania uleczalnych schorzeń, w tym nadciśnienia tętniczego. ciśnienie krwi. U pacjentów z leukoencefalopatią naczyniową zwykle występuje astazja-abazja. W tym kontekście rezonans magnetyczny mózgu nie jest w stanie doskonale odróżnić odróżnić pacjentów z CADASIL od tych z nabytą chorobą małych naczyń mózgu. mózgu, dlatego zaleca się sekwencjonowanie eksonów 2-24 genu NOTCH3. --- TŁO: Mutacje w genach TREX1 i NOTCH3 powodują waskulopatię siatkówki z leukodystrofią mózgową (RVCL) i autosomalną dominującą arteriopatią mózgową z zawałami podkorowymi i leukoencefalopatią (CADASIL). Obie są dziedzicznymi chorobami małych naczyń mózgu (HSVDB). METODY: Przeprowadziliśmy analizy mutacyjne TREX1 w genomowym DNA od 39 niespokrewnionych pacjentów, którzy byli NOTCH3-ujemni w testach genetycznych, wybranych spośród 72 niespokrewnionych kolejnych pacjentów z HSVDB. WYNIKI: Tylko jeden pacjent miał zmianę sekwencji TREX1, heterozygotyczną TREX1 c.294dupA, przypuszczalnie skutkującą skróceniem białka, p.C99MfsX3. Historia medyczna Historia medyczna rodziny pacjenta została przeanalizowana, co ujawniło, że heterozygotyczne TREX1 p.C99MfsX3 nie segregowało z HSVDB. Ponowne badanie danych sekwencji NOTCH3 probanta doprowadziła do identyfikacji homozygotycznej mutacji NOTCH3 c.1630C>T (p.R544C), która segregowała z HSVDB w rodzinie. w rodzinie. Probantka miała nieco cięższy fenotyp w porównaniu z jej heterozygotyczną siostrą p.R544C. WNIOSEK: Mutacja TREX1 nie jest częstą przyczyną HSVDB. TREX1 p.C99MfsX3 nie jest mutacją dominującą. nie jest mutacją dominującą. Homozygotyczność NOTCH3 p.R544C ma umiarkowanie szkodliwy wpływ na szkodliwy wpływ na fenotyp CADASIL. Mutacja NOTCH3 może powodować CADASIL poprzez efekt wzmocnienia funkcji toksycznej, który może być modyfikowany przez inne czynniki czynniki genetyczne lub środowiskowe i skutkuje fenotypową zmiennością CADASIL. --- Mózgowa autosomalna dominująca arteriopatia z zawałami podkorowymi i leukoencefalopatią, czyli CADASIL leukoencefalopatią lub CADASIL, jedna z najczęstszych dziedzicznych chorób małych naczyń mózgu. charakteryzuje się postępującą utratą komórek mięśni gładkich naczyń krwionośnych i macierzy zewnątrzkomórkowej. mięśni gładkich naczyń i akumulacją macierzy zewnątrzkomórkowej. Choroba jest wywoływana przez wysoce stereotypowe mutacje w zewnątrzkomórkowej domenie receptora NOTCH3 (Notch3(ECD)), które skutkują nieparzystą liczbą reszt cysteinowych. Podczas gdy mutacje NOTCH3 związane z CADASIL w różny sposób wpływają na funkcję i aktywność receptora NOTCH3 i aktywność, wszystkie są związane z wczesną akumulacją Notch3(ECD) w małych naczyniach. Nadal brakuje nam mechanistycznego wyjaśnienia, aby powiązać mutacje NOTCH3 z patologią małych naczyń. W tym miejscu postawiliśmy hipotezę, że nadmiar Notch3 (ECD) może rekrutować i sekwestrować funkcjonalnie ważne białka w małych naczyniach mózgu. Przeprowadziliśmy badania biochemiczne, nanochromatografię cieczową-tandemową spektrometrię mas i analizy immunohistochemiczne analizy, wykorzystując tkankę mózgową i tętniczą pochodzącą od pacjentów z CADASIL i mysich modeli CADASIL, które wykazują zmiany naczyniowe w końcowym i wczesnym stadium choroby. Biochemiczne frakcjonowanie próbek mózgu i wykazało, że zmutowany Notch3 (ECD) gromadzi się w disiarczku u myszy i pacjentów z CADASIL. Dalsze analizy proteomiczne i immunohistochemiczne zidentyfikowały dwa funkcjonalnie ważne białka macierzy zewnątrzkomórkowej, tkankowy inhibitor metaloproteinaz 3 (TIMP3) i witronektynę (VTN), które są sekwestrowane w agregatach zawierających Notch3(ECD). agregaty. Używając hodowanych komórek, pokazujemy, że zwiększone poziomy lub agregacja Notch3 zwiększa tworzenie kompleksu Notch3 (ECD) - TIMP3, promując rekrutację i akumulację TIMP3 rekrutację i akumulację. Z kolei TIMP3 promuje tworzenie kompleksów w tym NOTCH3 i VTN. In vivo, naczynia mózgowe myszy i pacjentów z CADASIL wykazują podwyższone poziomy zarówno nierozpuszczalnych usieciowanych, jak i rozpuszczalnych form TIMP3 . Co więcej, testy odwrotnej zymografii wykazują znaczny wzrost aktywności TIMP3 w naczyniach mózgowych. TIMP3 w naczyniach mózgowych myszy i pacjentów z CADASIL. Podsumowując, nasze odkrycia potwierdzają hipotezę kaskady Notch3 (ECD) w patologii choroby CADASIL. patologii choroby CADASIL, która zakłada, że agregacja / akumulacja Notch3 (ECD) w naczyniach mózgowych jest centralnym wydarzeniem, promującym nieprawidłowe rekrutacji funkcjonalnie ważnych białek macierzy zewnątrzkomórkowej, które mogą ostatecznie powodować wieloczynnikową toksyczność. W szczególności nasze wyniki sugerują rozregulowanie aktywności TIMP3, co może przyczyniać się do toksyczności zmutowanego Notch3(ECD) poprzez upośledzenie homeostazy macierzy zewnątrzkomórkowej w małych naczyniach. --- Autosomalna dominująca arteriopatia mózgowa z zawałem podkorowym i leukoencefalopatią leukoencefalopatią: Rzadki zespół budzący obawy anestezjologiczne! --- Przebieg kliniczny 60-letniego mężczyzny z nietypową migreną w wywiadzie. migreną, nawracającymi epizodami encefalopatii i postępującymi zaburzeniami poznawczymi. i postępującymi zaburzeniami poznawczymi. Zdiagnozowano u niego mózgową autosomalną dominującą arteriopatię arteriopatię mózgową z zawałami podkorowymi i leukoencefalopatią, rzadką chorobę genetyczną mózgu. genetyczną chorobę naczyń krwionośnych mózgu spowodowaną mutacjami w genie Notch 3 na chromosomie 19. na chromosomie 19. Diagnoza została potwierdzona przez MRI, biopsję skóry i testy genetyczne. genetyczne. Jego funkcje poznawcze stopniowo się pogarszały i w dalszym ciągu i nadal otrzymuje leczenie wspomagające. Przedstawiono przebieg i przegląd choroby wyróżnione. --- TŁO: Autosomalna dominująca arteriopatia mózgowa z zawałami podkorowymi i leukoencefalopatią (CADASIL) jest dziedziczną chorobą małych naczyń mózgowych. i leukoencefalopatią (CADASIL) jest dziedziczną chorobą małych naczyń mózgowych, klinicznie charakteryzująca się migreną, nawracającymi przemijającymi atakami niedokrwiennymi lub udarami, zaburzeniami psychicznymi i pogorszeniem funkcji poznawczych. Udary są zazwyczaj niedokrwienne, podczas gdy incydenty krwotoczne były opisywane jedynie sporadycznie. Jednak mikrokrwawienia mózgowe stwierdzono u 31-69% pacjentów z CADASIL. METODY: Opisujemy czterech niespokrewnionych pacjentów z CADASIL, u których wystąpiły udary krwotoczne. udar krwotoczny. Dokonaliśmy również krótkiego przeglądu literatury na temat krwotoku śródmózgowego (ICH) w CADASIL. w CADASIL. WYNIKI: Trzech pacjentów miało krwotok talamo-czaszkowy (wiek na początku: 54, 67, 77), a jeden z nich miał drugi półkulowy krwotok móżdżkowy. Inny pacjent doświadczył krwotoku podpajęczynówkowego w cysternie międzypęczkowej, gdy miał 39 lat. miał 39 lat. Żaden z tych pacjentów nie otrzymywał leków przeciwpłytkowych, przeciwzakrzepowych ani statyny w czasie krwotoku; wszyscy mieli nadciśnienie tętnicze. Analiza genu NOTCH3 ujawniła mutacje w eksonach 14, 22 (u dwóch pacjentów występowała ta sama mutacja), i 24. Objawy wcześniejszych krwotoków w MRI były obecne u wszystkich tych pacjentów. WNIOSKI: Udar krwotoczny może wystąpić w CADASIL podobnie jak w sporadycznych chorobach małych naczyń mózgowych. choroby małych naczyń mózgowych; odkrycie to rozszerza fenotyp choroby. fenotyp choroby. Rozpoznanie CADASIL należy prawdopodobnie rozważyć również u pacjentów z ICH. z ICH. Dane te mają potencjalne implikacje w zakresie potrzeby lepszej kontroli czynników ryzyka, w szczególności nadciśnienia tętniczego. kontroli czynników ryzyka, w szczególności nadciśnienia tętniczego, i rodzą istotne pytania dotyczące stosowania leków przeciwpłytkowych jako środków zapobiegawczych u pacjentów z CADASIL. --- Zmieniona agregacja białek w nienatywnej konformacji jest związana z z zaburzeniami retikulum endoplazmatycznego, dysfunkcją mitochondriów i nadmierną produkcją reaktywnych form tlenu. produkcją reaktywnych form tlenu. Mózgowa autosomalna dominująca arteriopatia z zawałami podkorowymi i leukoencefalopatią (CADASIL) jest rzadką dziedziczną układowa waskulopatia, spowodowana mutacjami NOTCH3 w domenie zewnątrzkomórkowej receptora zewnątrzkomórkowej, które prowadzą do nieprawidłowej akumulacji zmutowanego białka w ścianie naczyniowej. Nieprawidłowe fałdowanie NOTCH3 może również powodować wzrost wolnych rodników w CADASIL. Celem badania było sprawdzenie, czy pacjenci z CADASIL mają zwiększony stres oksydacyjny w porównaniu do niespokrewnionych zdrowych osób z grupy kontrolnej. Do badania włączono 15 pacjentów z CADASIL i 16 zdrowych osób z grupy kontrolnej, dobranych pod względem płci i wieku. porównywalnymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego. Poziom aminotioli we krwi i osoczu aminotiole (homocysteina, cysteina, glutation, cysteinyloglicyna) zostały mierzono metodą HPLC, a 3-nitrotyrozynę w osoczu metodą ELISA. Tylko zredukowana w osoczu cysteiny (Pr-Cys) i zredukowanego glutationu we krwi (Br-GSH) różniły się między grupami: u pacjentów z CADASIL między grupami: u pacjentów z CADASIL poziomy Br-GSH były wyższe (p = 0,019) i Pr-Cys niższe (p = 0,010) niż w grupie kontrolnej. Nie stwierdzono korelacji między Br-GSH i Pr-Cys ani u pacjentów z CADASIL (rho 0,25, P = 0,36), ani w grupie kontrolnej (rho -0,15, P = 0,44). I odwrotnie, wartości 3-nitrotyrozyny były podobne w CADASIL i osób zdrowych (p = 0,82). Wysoki poziom cząsteczek przeciwutleniaczy i niskie poziomy mediatorów utleniania stwierdzone w naszej populacji CADASIL może być wyrazem skutecznego działania ochronnego przed powstawaniem wolnych wolnych rodników na wczesnym etapie objawów klinicznych lub mogą sugerować, że że stres oksydacyjny nie jest bezpośrednio zaangażowany w patogenezę CADASIL. --- TŁO I CEL: Autosomalna dominująca arteriopatia mózgowa z zawałami podkorowymi i leukoencefalopatią (CADASIL) z zawałami podkorowymi i leukoencefalopatią (CADASIL) jest spowodowana mutacjami genu NOTCH3, które powodują degenerację komórek mięśni gładkich naczyń (VSMC). które powodują degenerację komórek mięśni gładkich naczyń krwionośnych (VSMC). Jego charakterystyczną cechą mikroskopii elektronowej (EM) jest ziarnisty materiał osmofilny (GOM) wykrywany we wgłębieniach VSMC i/lub przestrzeni pozakomórkowej w pobliżu VSMC. VSMC. Doniesienia o czułości EM w wykrywaniu GOM w biopsjach od pacjentów z CADASIL są sprzeczne. pacjentów z CADASIL są sprzeczne. Przedstawiamy dane od 32 pacjentów z klinicznym podejrzeniem podejrzewanych o CADASIL i omawiamy rolę EM w jego diagnozie w tym retrospektywnym badaniu. retrospektywnym badaniu. METODY: Biopsje skóry, mięśni szkieletowych, nerek i osierdzia zostały zbadane przez EM; gen NOTCH3 został przebadany pod kątem mutacji. Biopsje skóry i mięśni od 12 pacjentów bez objawów neurologicznych stanowiły grupę kontrolną. WYNIKI I DYSKUSJA: Wszyscy pacjenci z GOM wykazywali mutacje NOTCH3 i odwrotnie. i odwrotnie. Badanie to i) potwierdza, że EM jest wysoce specyficzne i czułe w diagnostyce diagnozy CADASIL; ii) poszerza naszą wiedzę na temat dystrybucji GOM w tkankach, w których w tkankach, w których nigdy jej nie opisywano, np. w osierdziu; iii) dokumentuje nową mutację NOTCH3 w eksonie NOTCH3 w eksonie 3; oraz iv) pokazuje, że analiza EM ma kluczowe znaczenie dla podkreślić potrzebę kompleksowej analizy NOTCH3. Nasze odkrycia potwierdzają również genetyczną heterogeniczność CADASIL w małej włoskiej subpopulacji i podkreślają trudności w projektowaniu algorytmów diagnostyki molekularnej. --- Wstęp: National Institutes of Health Stroke Scale (NIHSS) jest szeroko stosowana do pomiaru deficytów neurologicznych i oceny skuteczności leczenia. stosowana do pomiaru deficytów neurologicznych, oceny skuteczności leczenia i przewidywania wyników w ostrym udarze niedokrwiennym. Została ona również wykorzystana do pomiaru deficytu neurologicznego w fazie przewlekłej po incydencie niedokrwiennym. Jednak wartość NIHSS w niedokrwiennej chorobie małych naczyń mózgowych nie została szczegółowo oceniona. nie została poddana szczegółowej ocenie. Celem niniejszego badania było zbadanie związku między wynikiem NIHSS a nasileniem klinicznym w dużej populacji CADASIL (autosomalna dominująca arteriopatia mózgowa z podkorowymi zawałami i leukoence zawałami podkorowymi i leukoencefalopatią), unikalnym modelem do badania patofizjologii i historii naturalnej choroby niedokrwiennej małych naczyń. METODY: Dane demograficzne i kliniczne 220 pacjentów z co najmniej jednym zawałem lakunarnym potwierdzone badaniem MRI i włączonych do prospektywnego badania kohortowego. prospektywnego badania kohortowego. Przeprowadzono szczegółowe badania neurologiczne, w tym ocenę NIHSS i zmodyfikowaną skalę Rankina (mRS) do oceny ciężkości klinicznej. stopnia zaawansowania klinicznego. Czułość, swoistość, dodatnia i ujemne wartości predykcyjne różnych progów NIHSS w celu uchwycenia braku znaczącej niepełnosprawności (mRS <3). Ogólne modele liniowe liniowe, kontrolujące wiek, poziom wykształcenia i różne objawy kliniczne kliniczne często obserwowane w CADASIL, zostały wykorzystane do oceny zależności między NIHSS a nasileniem objawów klinicznych. WYNIKI: W całej kohorcie 45 (20,5%) osób miało mRS ≥3, ale tylko 16 (7,3%) miało mRS ≥3. tylko 16 (7,3%) miało NIHSS >5. U wszystkich pacjentów z wyjątkiem 1 z NIHSS >5 stwierdzono mRS ≥3. NIHSS ≤5 miał 85,3% dodatnią wartość predykcyjną dla braku lub niewielkiej niepełnosprawności przy tylko 33,3% swoistości. Stwierdzono, że NIHSS, wynik MMSE oraz obecność lub brak zaburzeń chodu chodu były silnie i niezależnie skorelowane z niepełnosprawnością (wszystkie p < 0,001). niepełnosprawnością (wszystkie p < 0,001). Łącznie odpowiadały one za 73% wariancji mRS, w przeciwieństwie do samego NIHSS odpowiadającego tylko za 50% tej wariancji. wariancji. Wśród pacjentów z NIHSS ≤5, osoby z mRS ≥3 wykazywały niższy wynik MMSE niż osoby z mRS <3 (p < 0,001). Wszyscy pacjenci z NIHSS ≤5, ale z mRS ≥3 wykazywali zaburzenia chodu lub wynik MMSE <25. WNIOSKI: Obecne wyniki sugerują, że NIHSS nie może odzwierciedlać deficytu neurologicznego i ciężkości klinicznej u osób z zawałami lakunarnymi w kontekście w kontekście przewlekłej i rozproszonej choroby małych naczyń. A skala neurologiczna, w tym ocena funkcji poznawczych i chodu, powinna zostać opracowana. i chodu, powinna zostać opracowana dla mikroangiopatii niedokrwiennej mózgu. mikroangiopatii mózgowej. --- CEL: Zbadanie doświadczeń z dzieciństwa i cech psychologicznych u potomstwa rodzica z chorobą genetyczną. METODA: Skale samoopisowe zostały wykorzystane do oceny niekorzystnych doświadczeń z dzieciństwa (ACE), stylu przywiązania dorosłych, zdrowia psychicznego i symptomatologii psychologicznej u potomstwa rodzica z zaburzeniem neurogenetycznym (tj. chorobą Huntingtona, HD Huntingtona; autosomalna dominująca arteriopatia mózgowa z zawałami podkorowymi i leukoencefalopatią i leukoencefalopatią, CADASIL; oraz dziedziczny krwotok mózgowy z amyloidozą typu holenderskiego, typ amyloidozą typu holenderskiego, HCHWA-D) oraz u potomstwa rodzica dotkniętego chorobą dziedzicznym rakiem piersi/jajnika (HBOC). Grupy te porównano z osobami które nie miały rodzica z jedną z tych chorób genetycznych. Związki między doświadczeniami z dzieciństwa a cechami psychologicznymi dorosłych. zbadano. WYNIKI: W porównaniu z grupą referencyjną (n = 127), potomstwo rodzica z zaburzeniem neurogenetycznym (n = 96) zaburzeniem neurogenetycznym (n = 96) zgłaszało więcej dysfunkcji rodzicielskich w dzieciństwie w dzieciństwie i wykazywało więcej lęku związanego z przywiązaniem u dorosłych oraz gorszy stan zdrowia psychicznego. Potomstwo rodzica z HBOC (n = 70) zgłaszało większą utratę rodzica w dzieciństwie i wykazywało gorsze zdrowie psychiczne. w dzieciństwie i wykazywało gorsze zdrowie psychiczne. Potomstwo, które doświadczyło choroby genetycznej w dzieciństwie miało więcej lęku związanego z przywiązaniem niż potomstwo, które doświadczyło choroby rodzicielskiej w późniejszym okresie życia. W grupie potomstwa wyższa liczba ACE była związana z gorszym zdrowiem psychicznym i większą symptomatologią psychologiczną. symptomatologią psychologiczną. WNIOSKI: Niniejsze badanie przekrojowe wskazuje, że dorosłe potomstwo z chorobą genetyczną może różnić się stylem przywiązania i zdrowiem psychicznym od osób bez jednej z tych chorób genetycznych w rodzinie i że może to być związane z niekorzystnymi doświadczeniami z dzieciństwa. --- TŁO: Autosomalna dominująca arteriopatia mózgowa z zawałami podkorowymi i leukoencefalopatią (CADASIL) i leukoencefalopatią (CADASIL) jest chorobą spowodowaną zmianami w genie NOTCH3. NOTCH3. METODY: Opisujemy kliniczne, instrumentalne i genetyczne wyniki u pacjentów z CADASIL którzy są nosicielami nowych mutacji genu NOTCH3. WYNIKI I WNIOSKI: Badanie to poszerza spektrum objawów klinicznych klinicznych i zmian genetycznych związanych z tą chorobą. --- TŁO I CEL: CADASIL jest najczęstszą dziedziczną chorobą małych naczyń mózgu. choroba małych naczyń mózgu. Kliniczny wpływ różnych markerów obrazowania MR był wielokrotnie wielokrotnie badany w tym zaburzeniu, ale zmiany kontrastu między istotą szarą a normalnie wyglądającą istotą białą pozostają nieznane. Celem tego badania była ocena zmian kontrastu między istotą szarą a a normalnie wyglądającą istotą białą na obrazach ważonych T1 u pacjentów z CADASIL w porównaniu z osobami zdrowymi. MATERIAŁY I METODY: Kontrast między istotą szarą a normalnie wyglądającą istotą białą istotą białą oceniano za pomocą analiz histogramów 3D T1 w wysokiej rozdzielczości MR u 23 pacjentów z CADASIL w początkowym stadium choroby (Mini-Mental State Examination (wynik Mini-Mental State Examination > 24 i wynik w zmodyfikowanej skali Rankina ≤ 1; średni wiek 53,5 ± 11,1 lat) i 30 osób z grupy kontrolnej dobranej pod względem wieku i płci. WYNIKI: Kontrast T1 między istotą szarą a normalnie wyglądającą istotą białą był znacznie zmniejszony u pacjentów w porównaniu z grupą kontrolną dobraną pod względem wieku i płci (pacjenci: 1,35 ± 0,08 w porównaniu z grupą kontrolną: 1.43 ± 0.04, P < 10(-5)). To zmniejszenie było głównie spowodowane spadkiem sygnału w normalnie wyglądającej istocie białej. Utrata kontrastu była silnie związana z objętością istoty białej hiperintensywności. WNIOSKI: Konwencjonalne obrazowanie 3D T1 wykazuje znaczną utratę kontrastu między istotą szarą a normalnie wyglądającą istotą białą w CADASIL. To prawdopodobnie odzwierciedla zmiany tkankowe w normalnie wyglądającej istocie białej poza sygnałem nieprawidłowości w sekwencjach T2 lub FLAIR. Te zmiany kontrastu powinny być powinny być brane pod uwagę przy interpretacji obrazu i jego późniejszym przetwarzaniu. --- Niektóre mutacje missense i małe delecje w genie NOTCH3, nie obejmujące reszt cysteiny cysteiny, zostały opisane u pacjentów uważanych za dotkniętych CADASIL. Jednakże, znaczenie takich wariantów molekularnych jest wciąż niejasne. Opisujemy 49-letnią kobietę z fenotypem podobnym do CADASIL, niosącą nową mutację oszczędzającą cysteinę w eksonie 29 genu NOTCH3 i omawiamy możliwą patogenetyczną rolę tego wariantu molekularnego. Mimo że nietypowe wyniki kliniczne i MRI sprawiają, że diagnoza CADASIL jest mało prawdopodobna u tego pacjenta, nasze doniesienie podkreśla jednak intrygującą zależność genotyp-fenotyp w mutacjach NOTCH3 i znaczenie badań funkcjonalnych w celu ustalenia roli nowych mutacji NOTCH3 w patogenezie CADASIL.
Czy zespół Cadasila jest chorobą dziedziczną?
Mózgowa autosomalna dominująca arteriopatia z zawałami podkorowymi i leukoencefalopatią (CADASIL) jest dziedziczną chorobą małych naczyń mózgowych, klinicznie charakteryzującą się migreną, nawracającymi przemijającymi atakami niedokrwiennymi lub udarami, zaburzeniami psychicznymi i pogorszeniem funkcji poznawczych. Udary mają zazwyczaj charakter niedokrwienny, podczas gdy przypadki krwotoczne opisywano jedynie sporadycznie. CADASIL jest najczęstszą postacią dziedzicznej angiopatii mózgowej.