CEL: Większość nowotworów piersi u mężczyzn jest dodatnia pod względem receptorów hormonalnych. dlatego pacjenci otrzymują terapię hormonalną. Istnieje jednak niedostatek opublikowanych danych na temat toksyczności doświadczanej przez pacjentów z rakiem piersi, którym którym przepisano terapię hormonalną. W niniejszym badaniu zbadaliśmy wskaźniki przestrzegania zaleceń i toksyczności leczenia hormonalnego u pacjentów z rakiem piersi leczonych w jednej placówce. PACJENCI I METODY: Przeprowadziliśmy retrospektywne badanie pacjentów płci męskiej zdiagnozowano raka piersi w The Ottawa Hospital Cancer Centre w latach 1981-2003. 1981-2003. Zebrane dane obejmowały wiek pacjenta, status receptora hormonalnego, terapię terapię, zgłaszane przez samych pacjentów działania toksyczne oraz rodzaj i czas trwania terapii hormonalnej. terapii hormonalnej. WYNIKI: Przegląd zlokalizował 59 przypadków wczesnego stadium i przerzutowego raka piersi u mężczyzn. z przerzutami. Mediana wieku pacjentów wynosiła 68,0 lat. Tamoksyfen podano 38 pacjentom (64,4%), anastrozol - 8 (13,6%), a letrozol - 5 (8,5%). Spośród pacjentek, które otrzymało leczenie hormonalne, 10 (25%) otrzymało uzupełniającą chemioterapię systemową. Toksyczność zgłosiło 19 pacjentek przyjmujących tamoksyfen (50%), przy czym najczęstszą dolegliwością były uderzenia gorąca (18,6%). były najczęstszą dolegliwością (18,4%). Zmniejszone libido, przyrost masy ciała i złe samopoczucie złe samopoczucie zgłosiło 5 pacjentek (13,2%). Wysypkę i zaburzenia erekcji zgłosiło zgłaszane przez 3 pacjentów (7,9%). Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zatorowość płucna, powierzchowne zakrzepowe zapalenie żył, bóle mięśni, depresję, niewyraźne widzenie i luźne stolce. i luźne stolce wystąpiły u 1 pacjentki (2,6%). Leczenie tamoksyfenem zostało przerwano z powodu toksyczności u 9 pacjentek (23,7%). Spośród pacjentek leczonych anastrozolem, 3 (37,5%) zgłosiły toksyczność, w tym po 1 przypadku zmniejszenie libido, obrzęk nóg i depresję (12,5%). Toksyczność zgłoszono u 2 pacjentek przyjmujących letrozol (40%), przy czym obie zgłosiły obrzęk obwodowy, a 1 zgłaszając uderzenia gorąca. Żadna pacjentka nie odstawiła anastrozolu ani letrozolu z powodu toksyczności. z powodu toksyczności. WNIOSKI: Niewiele badań zawiera szczegółowe dane na temat przestrzegania i toksyczności i toksyczności terapii hormonalnych u pacjentów z rakiem piersi płci męskiej. Wskaźnik przerwania leczenia w naszej instytucji z powodu toksyczności (23,7%) jest podobny do w populacji kobiet chorych na raka piersi. Przyszłe badania prospektywne powinny zbadać strategie poprawy przestrzegania terapii hormonalnej w tej populacji. populacji. --- CELE: Terapia antyestrogenowa może powodować objawy naczynioruchowe podobne do tych występujące w okresie menopauzy, w tym uderzenia gorąca. Ostatnie badania sugerują, że akupunktura jest skuteczna w zmniejszaniu objawów naczynioruchowych u pacjentek z rakiem piersi otrzymujących tamoksyfen. Celem tego badania była ocena wykonalności i bezpieczeństwa akupunktury w leczeniu uderzeń gorąca u koreańskich pacjentek z rakiem piersi otrzymujących terapię antyestrogenową. PROJEKT: Było to prospektywne jednoramienne badanie obserwacyjne z wykorzystaniem pomiarów przed i po. po pomiarach. USTAWIENIA/LOKALIZACJA: Badanie zostało przeprowadzone w East-West Medical Center w Daegu. Daegu Catholic University Medical Center, Daegu, Korea. PODMIOTY: Uczestnikami badania było 10 pacjentek z rakiem piersi, które poddawane były terapię antyestrogenową tamoksyfenem lub anastrozolem i które cierpiały na uderzenia gorąca. INTERWENCJE: Akupunkturę podawano 3 razy w tygodniu przez 4 kolejne tygodnie, przez 20 ± 5 minut. tygodni, przez 20±5 minut podczas każdej sesji. MIARY WYNIKÓW: Miarą wyniku było nasilenie uderzeń gorąca oceniane za pomocą wizualną skalę analogową (VAS) i całkowity wynik uderzeń gorąca. WYNIKI: Podczas leczenia nasilenie uderzeń gorąca zmniejszyło się o 70%-95% u wszystkich pacjentek. pacjentów. Akupunktura znacząco złagodziła nasilenie uderzeń gorąca ocenianych za pomocą wizualnej skali analogowej (F=30,261; p<0,001), a także całkowitą ocenę uderzeń gorąca (F=21,698; p<0,001). (F=21,698; p=0,006). Cztery (4) tygodnie po zakończeniu leczenia objawy nie uległy nasileniu. WNIOSKI: Akupunktura wydaje się zapewniać skuteczną ulgę w uderzeniach gorąca wśród koreańskich kobiet otrzymujących terapię antyestrogenową po operacji raka piersi. raka piersi, a efekty utrzymywały się przez co najmniej 1 miesiąc po zakończeniu leczenia. leczenia. Konieczne jest przeprowadzenie randomizowanego, kontrolowanego badania prospektywnego na większej próbie. aby wyjaśnić rolę akupunktury w leczeniu uderzeń gorąca u koreańskich pacjentek z rakiem piersi. u koreańskich pacjentek z rakiem piersi. --- Opisujemy przypadek 56-letniej kobiety bez wcześniejszej historii psychiatrycznej. u której zdiagnozowano raka piersi z dodatnim receptorem hormonalnym we wczesnym stadium i u której u której po podaniu anastrozolu wystąpiły ciężkie zmiany nastroju, które które ustąpiły po przerwaniu leczenia. Inhibitory aromatazy (AI) są preferowanym hormonalne dla kobiet po menopauzie z rakiem piersi wrażliwym na hormon estrogenowy. wrażliwym na hormony estrogenowe. Leki trzeciej generacji (anastrozol, letrozol, i eksemestan) okazały się skuteczniejsze i bezpieczniejsze niż selektywne modulatory receptora estrogenowego tamoksyfen i raloksyfen. Strategie leczenia strategie leczenia tymi środkami obejmują stosowanie AI jako strategii z góry przez 5 lat, jako podejście sekwencyjne po 2-3 latach tamoksyfenu lub jako rozszerzone stosowanie po klasycznych 5 latach tamoksyfenu. Skutki uboczne AI, w porównaniu w porównaniu z selektywnymi modulatorami receptora estrogenowego, są różne, odzwierciedlając specyficzny mechanizm działania tych leków. AI są dobrze tolerowane i i powodują mniejszą częstość występowania objawów ginekologicznych (krwawienie z pochwy, upławy, i nowotworów endometrium), żylnych zdarzeń zakrzepowo-zatorowych i uderzeń gorąca w porównaniu z tamoksyfenem. w porównaniu z tamoksyfenem. Jednakże, stosowanie AI było związane z utratą gęstości kości, bólami stawów, bólami mięśni, negatywnym wpływem na metabolizm lipidów i ryzykiem sercowo-naczyniowym (Toma ryzyko sercowo-naczyniowe (Tomao i in., 2011). Zaburzenia nastroju, senność, lęk, zmęczenie, uderzenia gorąca i zaburzenia pamięci były zgłaszane wśród pacjentów otrzymujących anastrozol jako terapię uzupełniającą. --- Dokonaliśmy przeglądu efektów terapeutycznych i szkodliwych skutków ubocznych u 33 pacjentów z zaawansowanym lub nawrotowym rakiem piersi, które przeszły leczenie Anastrozolem 1 mg/dobę w naszym oddziale. Wiek pacjentek wahał się od 40 do 83 lat (mediana, 59 lat). (mediana, 59). Stan sprawności wynosił 0-2 i wystąpił 1 przypadek zaawansowanego raka piersi raka piersi i 32 przypadki nawrotowego raka piersi. Czas trwania choroby wynosił od 5 do 233 miesięcy (mediana, 50 miesięcy). Wskaźnik receptorów estrogenowych i/lub progesteronowych receptora estrogenowego i/lub progesteronowego wynosił 72,7%. Miejsca przerzutów znajdowały się w wielu narządach w 9 w 9 przypadkach, w płucach tylko w 1 przypadku, w kościach tylko w 12 przypadkach i w tkankach miękkich tylko w 10 przypadkach. tylko w tkankach miękkich w 10 przypadkach. Terapię pierwszego rzutu zastosowano w 10 przypadkach, terapię drugiego rzutu w 6 przypadkach, a terapię powyżej trzeciej linii w 17 przypadkach. W 3 przypadkach uzyskano całkowitą odpowiedź w 3 przypadkach, częściowa odpowiedź w 5 przypadkach, brak długiej zmiany w 13 przypadkach, brak zmiany w 9 przypadkach i postępującą chorobę w 3 przypadkach. Wskaźnik odpowiedzi wyniósł 24,3%, okres odpowiedzi wynosił od 2 do 22 miesięcy (mediana 8 miesięcy), a korzyść kliniczną osiągnięto w 63,7% przypadków. korzyści kliniczne uzyskano w 63,7% przypadków. Wskaźniki korzyści klinicznych dla pierwszej linii wynosił 60%, drugiej linii 83,3%, a powyżej terapii trzeciej linii 58,8%. Wskaźnik odpowiedzi odsetek odpowiedzi u pacjentek z rakiem piersi opornym na antracykliny i/lub taksany wynosił 20%. Czas do progresji wynosił od 2 do 28 miesięcy (mediana 11 miesięcy), a całkowite przeżycie miesięcy), a całkowity czas przeżycia wynosił od 7 do 30 miesięcy (mediana, 15 miesięcy). Najczęstszymi szkodliwymi działaniami niepożądanymi były wzrost całkowitego cholesterolu, ogólne zmęczenie, uderzenia gorąca i bóle stawów (9,1%). W tym badaniu potwierdziliśmy dostępność i bezpieczeństwo Anastrozolu, który został zasugerowany jako użyteczny lek w terapii ratunkowej dla pacjentów z opornością na antracykliny i / lub taksany, nie tylko, ale także przydatny jako terapia pierwszego lub drugiego rzutu. --- Leczenie endokrynologiczne pacjentek z rakiem piersi antagonizuje estrogeny i może prowadzić do do konsekwencji pozbawienia estrogenów, w tym objawów menopauzy. My przeanalizowaliśmy zmiany w częstości i nasileniu objawów menopauzy u pacjentek otrzymujących tamoksyfen lub inhibitory aromatazy i zidentyfikowaliśmy czynniki wpływające na te objawy. Sto osiemdziesiąt jeden kolejnych pacjentek z rakiem piersi po menopauzie, u których zaplanowano rozpoczęcie leczenia hormonalnego zostały włączone do tego prospektywnego badania. Kwestionariusz objawów menopauzy obejmujący objawy naczynioruchowe, zanikowe, psychologiczne, poznawcze i somatyczne był wypełniany na początku badania oraz po 1 i 3 miesiącach terapii. Zarówno pierwsza linia tamoksyfen i inhibitory aromatazy indukowały wzrost występowania i nasilenia uderzeń gorąca (nasilenie i nasilenie uderzeń gorąca (odpowiednio p<0,0001 i p=0,014). Ból mięśniowo-szkieletowy mięśniowo-szkieletowych i dyspareunia znacząco wzrosły pod wpływem niesteroidowych inhibitorów niesteroidowymi inhibitorami aromatazy (odpowiednio p=0,0039 i p=0,001), podczas gdy u pacjentek leczonych tamoksyfenem miały znaczący spadek zainteresowania seksualnego (p< lub =0,0001). Młodszy wiek był związany z większą liczbą uderzeń gorąca i suchością pochwy na początku badania oraz po 1 i 3 miesiącach terapii (wszystkie p<0,02). Wnioskujemy, że istnieją znaczące różnice między wczesnymi skutkami tamoksyfenu i inhibitorów aromatazy na objawy menopauzy u pacjentek z rakiem piersi. Nasze wyniki podkreślają potrzebę bezpiecznych i skutecznych interwencji niehormonalnych w celu łagodzić objawy naczynioruchowe i mięśniowo-szkieletowe, które były najczęstszymi i najcięższymi objawami. i poważnymi objawami. --- Wstęp: Złe rokowanie jest związane z estrogenem i/lub progesteronem receptora estrogenowego i/lub progesteronowego (ER(+), PGR(+)) przedmenopauzalnego raka piersi (PM-BC) z wysokim wskaźnikiem znakowania Ki-67 i rozległym zajęciem pachowych węzłów chłonnych. Rola adiuwantowa chemioterapia (CT) i terapia hormonalna nie zostały jeszcze ustalone u tych pacjentek. u tych pacjentek. PACJENCI I METODY: Dwadzieścia pięć pacjentek z PM-BC otrzymało kolejno, leuprorelinę, chemioterapię indukcyjną taksanami i antracyklinami, radioterapię, intensyfikację dużymi dawkami opartą na platynie intensyfikację wysokodawkowej CT, a następnie leuprorelinę i anastrazol przez pięć lat. Poziomy czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) mierzono jako pierwszorzędowy punkt końcowy; drugorzędowymi punktami końcowymi były 10-letnie wskaźniki przeżycia wolnego od nawrotu (RFS) i przeżycia całkowitego (OS). WYNIKI: Mediana wieku pacjentów wynosiła 44 lata, a średnia liczba dodatnich węzłów pachowych wynosiła 14. węzłów pachowych wynosiła 14. Wszystkie pacjentki były ER(+) i/lub PGR(+), z medianą wskaźnika indeksem Ki-67 wynoszącym 33%. Pięć pacjentek było Cerb-B2 dodatnich. U wszystkich pacjentek toksyczność hematologiczną stopnia 4 zaobserwowano u wszystkich pacjentek. frakcji wyrzutowej serca, a uderzenia gorąca i bóle stawów miały umiarkowane nasilenie. Po medianie obserwacji wynoszącej 70 miesięcy, poziomy VEGF znacząco spadły (p<0,001); 10-letnie RFS i OS wyniosły odpowiednio 76% i 78%. WNIOSEK: Całkowita blokada estrogenowa i wysokodawkowa CT u pacjentek z PM-BC jest jest wykonalna, ma umiarkowaną toksyczność, znacząco obniża poziom VEGF i wydaje się RFS i OS. --- CEL: Porównanie efektu terapii anastrozolem z połączeniem fulwestrantu i anastrozolu u kobiet w pierwszym nawrocie raka piersi reagującego na hormonoterapię raka piersi. PACJENTKI I METODY: Kobiety po menopauzie lub kobiety przed menopauzą otrzymujące preparat agonistę hormonu uwalniającego gonadotropiny, z receptorem estrogenowym i/lub dodatnim receptorem progesteronowym przy pierwszym nawrocie po pierwotnym leczeniu zlokalizowanej choroby zostały losowo przydzielone do schematu dawki nasycającej (LD) fulwestrantu. fulwestrantu (LD), a następnie comiesięczne wstrzyknięcie plus 1 mg anastrozolu dziennie lub do 1 mg samego anastrozolu dziennie. Pierwszorzędowym punktem końcowym był czas do progresji (TTP). WYNIKI: W sumie 514 kobiet zostało losowo przydzielonych do fulwestrantu plus anastrozol (ramię eksperymentalne; n = 258) lub anastrozol (ramię standardowe; n = 256). Około dwie trzecie z nich otrzymywało adiuwantowe antyestrogeny, ale tylko osiem osób otrzymywało inhibitor aromatazy. Mediana TTP wynosiła 10,8 i 10,2 miesiąca w ramieniu eksperymentalnym i standardowym. miesięcy odpowiednio w ramieniu eksperymentalnym i standardowym (współczynnik ryzyka [HR] = 0,99; 95% CI, 0,81 do 1,20; P = .91); mediana całkowitego przeżycia wynosiła odpowiednio 37,8 i 38,2 miesiąca (HR = 1,0; 95% CI, 0,76 do 1,32; P = 1,00). Częstość występowania zdarzeń niepożądanych (AE) były podobne. Uderzenia gorąca występowały częściej w ramieniu eksperymentalnym: 63 pacjentów (24,6%) w porównaniu z 35 pacjentami (13,8%) w ramieniu w ramieniu standardowym (P = .0023). Zgon z powodu zdarzeń niepożądanych odnotowano u 11 (4,3%) i pięciu pacjentów (2,0%) w ramieniu standardowym. (2,0%) odpowiednio w ramieniu eksperymentalnym i standardowym. WNIOSEK: Fulwestrant (250 mg + schemat LD) w skojarzeniu z anastrozolem nie oferował przewagi w zakresie skuteczności klinicznej nad monoterapią anastrozolem w tej populacji populacji osób ze stosunkowo wysokim odsetkiem wcześniejszej adiuwantowej ekspozycji na antyestrogeny. ekspozycja na antyestrogeny. --- Wraz z opracowaniem wysoce skutecznych, dobrze tolerowanych inhibitorów aromatazy trzeciej generacji (AI) inhibitorów aromatazy (AI), leki te będą prawdopodobnie odgrywać coraz ważniejszą rolę we wszystkich fazach leczenia raka piersi. ważną rolę we wszystkich fazach leczenia raka piersi. W rezultacie wpływ hormonalnych na jakość życia pacjentek wymaga rygorystycznego badania. W randomizowanym, wieloośrodkowym, pojedynczo zaślepionym badaniu krzyżowym AI letrozol i anastrozol oceniano pod kątem jakości życia, toksyczności i preferencji pacjentek. preferencji pacjentek. Do badania włączono łącznie 72 pacjentki, które były leczone każdy lek przez okres 4 tygodni, z 1-tygodniowym okresem bez leku przed przejściem na inny lek. Oceny obejmowały FACT-ES, toksyczność, i preferencje pacjenta. FACT-ES to zwalidowany kwestionariusz przeznaczony do jakości życia kobiet z rakiem piersi leczonych terapiami endokrynologicznymi. terapiami hormonalnymi. Letrozol był lepszy od anastrozolu zarówno pod względem jakości życia i oceny toksyczności. Ponadto, po zakończeniu zmniejszenie nudności, uderzeń gorąca i dyskomfortu w jamie brzusznej spowodowało, że prawie dwa razy więcej pacjentek dwukrotnie więcej pacjentek wolało kontynuować terapię letrozolem niż anastrozolem. anastrozolu. Dane z tego ostatniego badania wskazują, że letrozol jest lepiej tolerowany i zapewnia lepszą jakość życia niż anastrozol u kobiet z przerzutowym rakiem piersi. rakiem piersi z przerzutami. --- TŁO: Pierwsza analiza badania ATAC (Arimidex, Tamoxifen Alone lub in Combination) (mediana obserwacji, 33 miesiące) wykazała, że w adiuwantowej terapii hormonalnej u pacjentek po menopauzie z wczesnym stadium raka piersi, anastrozol był lepszy od tamoksyfenu pod względem przeżycia wolnego od choroby (DFS), czasu do nawrotu (TTR) i częstości występowania raka piersi po stronie przeciwnej (CLBC). W bieżącym artykule przedstawiono wyniki pierwszej aktualizacji skuteczności, opartej na medianę okresu obserwacji wynoszącą 47 miesięcy, wraz z wynikami zaktualizowanej analizy bezpieczeństwa, przeprowadzonej 7 miesięcy po pierwszej analizie (mediana czas trwania leczenia, 36,9 miesiąca). METODY: DFS, TTR, częstość występowania CLBC i bezpieczeństwo oceniano w tej samej grupie pacjentów, co w pierwszej analizie w tej samej grupie pacjentów, co w pierwszej analizie badania ATAC. WYNIKI: Oszacowania DFS po 4 latach pozostały znacząco korzystniejsze (odpowiednio 86,9% w porównaniu z 84,5%, odpowiednio) dla pacjentek otrzymujących anastrozol w porównaniu z pacjentkami otrzymującymi tamoksyfen (współczynnik ryzyka [HR], 0,86; 95% przedział ufności [CI], 0.76-0.99; P = 0.03). Korzyść generowana przez anastrozol pod względem DFS była jeszcze większa u pacjentek z guzami z dodatnim receptorem hormonalnym (HR, 0,82; 95% CI, 0,70-0,96; P = 0,014). HR dla TTR również wskazywał na istotną korzyść dla pacjentek otrzymujących anastrozol w porównaniu z pacjentkami otrzymującymi tamoksyfen (HR, 0,83; 95% CI, 0,71-0,96; P = 0,015), z dodatkową korzyścią dla pacjentek z guzami dodatnimi receptorami hormonalnymi (HR, 0,78; 95% CI, 0,65-0,93; P = 0,007). DANE DOTYCZĄCE CZĘSTOŚCI WYSTĘPOWANIA CLBC również nadal faworyzowały anastrozol (iloraz szans [OR], 0,62; 95% CI, 0,38-1,02; P = 0,062), a istotność statystyczną osiągnięto w podgrupie receptorów hormonalnych (OR, 0,56; 95% CI, 0,32-0,98; P = 0,042). Zaktualizowana analiza Zaktualizowana analiza bezpieczeństwa potwierdziła również wyniki pierwszej analizy. że rak endometrium (P = 0,007), krwawienie z pochwy i wydzielina (P < 0,001 dla obu), zdarzenia naczyniowo-mózgowe (P < 0,001), żylne zdarzenia zakrzepowo-zatorowe (P < 0,001) i uderzenia gorąca (P < 0,001) występowały rzadziej w grupie anastrozolu. anastrozolu, podczas gdy zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i złamania (P < 0,001 dla obu) nadal występowały rzadziej w grupie tamoksyfenu. Te Wyniki te wskazują, że profil bezpieczeństwa anastrozolu pozostał spójny. WNIOSKI: Po dodatkowym okresie obserwacji anastrozol nadal wykazuje wyższą skuteczność, co jest najbardziej widoczne w klinicznie istotnej populacji z dodatnim receptorem hormonalnym. populacji z dodatnim receptorem hormonalnym. Ponadto anastrozol ma wiele godnych uwagi zalety pod względem tolerancji w porównaniu z tamoksyfenem. Wyniki te sugerują, że korzyści ze stosowania anastrozolu prawdopodobnie utrzymają się w długim okresie i zapewniają dalsze wsparcie dla statusu anastrozolu jako ważnej opcji leczenia dla kobiet po menopauzie. leczenia kobiet po menopauzie z hormonowrażliwym wczesnym stadium raka piersi. raka piersi.
Czy Arimidex (anastrozol) może powodować uderzenia gorąca?
Tak, uderzenia gorąca są jednym z najczęstszych działań niepożądanych leku Arimidex.