TŁO: Mikroalbuminuria odzwierciedla powszechną dysfunkcję naczyń w cukrzycy typu 1 i wynika ze zwiększonego przesiewania kłębuszkowego spowodowanego przez zmiany w ciśnieniu transglomerularnym i / lub charakterystyce permselektywności kłębuszkowej błony podstawnej. Zwiększona reabsorpcja kanalikowa lub degradacja albuminy zrównoważy wczesny wzrost albuminurii. Postawiliśmy hipotezę, że wlew przedsionkowego peptydu natriuretycznego (ANP) jako narzędzia zwiększającego przepuszczalności kłębuszkowej może ujawnić zmiany w permselektywności u pacjentów z niepowikłaną cukrzycą typu 1. METODY: Zbadaliśmy, czy pacjenci ci charakteryzowali się dysfunkcją śródbłonka i/lub naczyń krwionośnych. W związku z tym przebadaliśmy 46 pacjentów z normoalbuminurią (wydalanie albuminy z moczem [UAE] < 10 mikrog/min) z cukrzycą typu 1 i 44 zdrowych osób z grupy kontrolnej. cukrzycą typu 1 i 44 zdrowych osób z grupy kontrolnej. Pomiary hemodynamiki nerek i albuminurii albuminurii przeprowadzono przed (wartość wyjściowa) i podczas wlewu ANP (0,01 mikrog/kg/min). Oddzielnie oceniano funkcję śródbłonka przez dotętniczy wlew acetylocholiny (ACh), środka rozszerzającego naczynia krwionośne zależnego od śródbłonka. zależny od śródbłonka środek rozszerzający naczynia. WYNIKI: Na początku badania wskaźnik filtracji kłębuszkowej (GFR) i efektywny nerkowy przepływ osocza (ERPF) były nerkowy przepływ osocza (ERPF) były większe u pacjentów z cukrzycą (GFR, 121 +/- 3 w porównaniu z 106 +/- 2 ml/min/1,73 m(2); ERPF, 558 +/- 16 w porównaniu z 527 +/- 13 ml/min/1,73 m(2); P < 0.001). Wlew ANP zwiększał frakcję filtracyjną. Nie było różnic w tych odpowiedziach między grupami. UAE było istotnie większe u pacjentów z cukrzycą po wlewie ANP (15,8 +/- 1,4 [+183%] w porównaniu z 9,5 +/- 1,3 mikrog/min [+96%]; P < 0,01). Podgrupa pacjentów z cukrzycą z zwiększoną odpowiedź albuminuryczną (zmiana UAE > 2 SD kontroli) na wlew ANP (średnia UAE, 30,3 +/- 1,0 mikrog/min; 425% +/- 61%) charakteryzowała się zmniejszoną odpowiedzią rozszerzającą naczynia krwionośne na ACh (maksymalny przepływ krwi przedramienia, 17,2 +/- 2,9 [+563%] w porównaniu z 26,3 +/- 2,3 ml/min/dl [+800%] u pacjentów z cukrzycą z normalną odpowiedzią albuminuryczną prawidłową odpowiedzią albuminuryczną; P < 0,05). WNIOSKI: W podgrupie pacjentów z niepowikłaną cukrzycą typu 1, wzrost wzrost permselektywności kłębuszkowej może zostać zdemaskowany przez wlew ANP. Pacjenci ci charakteryzują się zmniejszoną odpowiedzią naczyniową na ACh. --- Wpływ hamowania endopeptydazy i appendektomii prawego przedsionka (AA) na stężenia immunoreaktywnego przedsionkowego peptydu natriuretycznego (irANP) w osoczu i pozanaczyniową akumulację albuminy surowicy bydlęcej znakowanej 131I (CBSA) podczas objętości (VE) badano u szczurów znieczulonych pentobarbitalem sodu (n = 5 na grupę). W porównaniu z grupą kontrolną, wlew albuminy izonkotycznej (30 ml/kg) zwiększył ośrodkowe ciśnienie żylne (CVP) o 5,5 mmHg, irANP w osoczu 7-krotnie, a CBSA w wielu tkankach o 1,5 mmHg. CBSA w wielu tkankach od 1,6 do 4 razy (P < lub = 0,05). Zahamowanie metabolizmu ANP za pomocą tiorfanu (40 mg / kg) nie miało wpływu na zwierzęta kontrolne, ale zwiększało stężenie irANP w osoczu (+118%) i CBSA (+30-100%) w porównaniu z samym VE (P < lub = 0,05). Podobnie, interferencja z uwalnianiem ANP przez AA zmniejszyła irANP w osoczu (-80%) i CBSA (-30 do -80%) w odpowiedzi na VE równolegle (P < lub = 0,05). Szczytowy wzrost szczytowy wzrost CVP podczas VE nie miał wpływu na żadną z tych manipulacji. manipulacje. Stwierdzono, że endogenny ANP zwiększa wynaczynienie białek osocza wynaczynienie białek osocza niezależnie od zaburzeń objętości i ciśnienia podczas ostrego ekspansji wewnątrznaczyniowej. --- Wykazano, że infuzja niskiej dawki ludzkiego przedsionkowego peptydu natriuretycznego alfa (ANP) powoduje przesunięcie płynu wewnątrznaczyniowego do przestrzeni śródmiąższowej. Nie przeprowadzono badań wpływu ANP na przepuszczalność naczyń włosowatych dla białek osocza. białek osocza. Zbadaliśmy wpływ niskiej dawki ANP (2,5 pmol/kg.min) lub równej objętości soli fizjologicznej podawanej w infuzji przez 90 minut, na objętość osocza, przezkapilarną szybkość ucieczki wewnątrznaczyniowej albuminy i szybkość powrotu albuminy do przestrzeni naczyniowej u ośmiu normalnych osób. Dożylne wstrzyknięcie 125I ludzkiej albuminy surowicy wykorzystano do pomiaru objętości osocza i wewnątrznaczyniowej szybkości ucieczki albuminy. Znaczący spadek objętości osocza wywołany przez ANP objętości osocza (P < 0,01). Przezkapilarna szybkość ucieczki wewnątrznaczyniowej albuminy po skorygowaniu o równoczesne zmiany objętości osocza wykazały znacznie większą ucieczkę podczas infuzji ANP niż podczas kontroli soli fizjologicznej (P < 0.05). Średnie +/- SEM zmiany stężenia albuminy w osoczu wynosiły +0,36 +/- 0,22 g/L.h podczas infuzji ANP i -0,46 +/- 0,50 g/L.h podczas placebo. Osocze sodu, objętość krwinek czerwonych oraz albumina i radioaktywność w moczu pozostały niezmienione. niezmienione. Masa albuminy powracającej do krążenia na godzinę nie wykazywała istotnej różnicy między tymi 2 dniami. Podsumowując, infuzja małej dawki ANP u u zdrowych osób spowodował przesunięcie wody i elektrolitów w osoczu z z krążenia, z ucieczką albuminy jako zjawiskiem wtórnym. --- Infuzje niskich dawek przedsionkowego peptydu natriuretycznego (ANP) u ludzi zmniejszają ciśnienie napełniania serca bez zwiększania wydalania nerkowego lub wytwarzania rozszerzenie naczyń krwionośnych. Niniejsze badanie na ludziach zostało podjęte w celu poszukiwania wpływu ANP na filtrację kapilarną u ludzi i określenie jej związku ze zmniejszeniem w ciśnieniu napełniania serca. Częstość akcji serca (elektrokardiogram), ciśnienie krwi (metoda mankietowa) oraz wydalanie soli i wody przez nerki, a także ośrodkowe ciśnienie żylne (kaniulacja żyły szyjnej, przetwornik tensometryczny) i podatność żylna przedramienia i współczynnik filtracji kapilarnej (pletyzmografia tensometryczna). pletyzmografia) uzyskano komputerowo. Obwód przedramienia i ciśnienie żylne (cewnik żył obwodowych) uzyskano, gdy ramię było uniesione powyżej poziomu serca, a mankiet do pomiaru ciśnienia krwi na ramieniu był okresowo nadmuchiwany do ciśnienia zamknięcia żył wynoszącego 20, 30 i 40 mmHg. Pomiary przedramienia pomiary przedramienia, hematokryt, białka osocza, albuminy i poziomy ANP w osoczu zostały określono u ochotników z euwolemią przed i podczas 60-minutowego dożylnego ANP (5 ng.kg-1.min-1, n = 9) lub placebo (izotoniczny roztwór soli, n = 7). Wlewy ANP powodowały fizjologiczny wzrost (4- do 5-krotny) ANP w osoczu (od linii bazowej 35 +/- 6 pg/ml) (P poniżej 0,05). Odpowiedzi hemodynamiczne na ANP polegała na zmniejszeniu ośrodkowego ciśnienia żylnego (P mniej niż 0,05) i bez zmiany częstości akcji serca, średniego ciśnienia tętniczego lub parametrów wydalniczych nerek. ANP zwiększył filtrację kapilarną przedramienia między 37 a 63% (P mniej niż 0,05) od linii podstawowej, ale nie zmienił znacząco pomiarów podatności przedramienia (ABSTRACT TRUNCATED AT 250 WORDS) --- Poprzednie badania w naszym laboratorium wykazały, że ANP hamuje wzrost przepuszczalności monowarstwy śródbłonka dla makrocząsteczek indukowanych przez trombinę. W W niniejszym badaniu zbadaliśmy system drugiego przekaźnika zaangażowany w wpływ ANP na przepuszczalność monowarstwy. W komórkach śródbłonka aorty bydlęcej (BAEC), ANP (100 nM) powodował wzrost poziomu cGMP, który był mierzalny po 30 sekundach i maksymalny po 3 minutach. i maksymalne po 3 minutach. Dodanie 8-bromo cGMP (1 mM) do monowarstw BAEC naśladował działanie ANP poprzez hamowanie pośredniczonego przez trombinę wzrostu przepuszczalności dla albuminy surowicy bydlęcej znakowanej [125I]. Hamowanie wzrostu przepuszczalności przepuszczalności przez niższe stężenia ANP zostało wzmocnione przez selektywny cGMP inhibitor fosfodiesterazy, M&B 22948 (100 mikroM). Zastosowanie analogów strukturalnych ANP które stymulują produkcję cGMP (AP III lub BNP) zapobiegało indukowany trombiną wzrost przepuszczalności monowarstwy, podczas gdy AP-I, który nie nie zwiększa poziomu cGMP, było nieskuteczne. --- Przedsionkowy peptyd natriuretyczny (ANP) jest hormonem sercowym o działaniu natriuretycznym i moczopędnym. działanie moczopędne. Aby lepiej zdefiniować układ hormonalny ANP w zespole nerczycowym zespół nerczycowy, stan związany z zatrzymywaniem sodu w nerkach, podjęliśmy badanie kłębuszkowych receptorów ANP u szczurów z zespołem nerczycowym indukowanym aminonukleozydem puromycyny zespół nerczycowy oraz u szczurów kontrolnych karmionych parami. Szczury z zespołem nerczycowym miały znacząco obniżone stężenie albuminy i białka całkowitego w surowicy oraz znacznie podwyższone stężenie cholesterolu, trójglicerydów i 24-godzinnego wydalania białka z moczem. Poziom w osoczu przedsionkowego peptydu natriuretycznego był podobny w obu grupach szczurów. Konkurencja badania hamowania wiązania w izolowanych kłębuszkach wykazały jedno miejsce wiązania w obu grupach szczurów. Gęstość miejsc wiązania ANP w izolowanych kłębuszkach nerkowych była podobna u szczurów z nerczycą i szczurów karmionych parami, podczas gdy powinowactwo wiązania było znacznie zwiększone u szczurów z nerczycą. Jest to pierwsze badanie wykazało zmiany w nerkowych receptorach ANP w zespole nerczycowym. Konieczne będą dalsze badania w celu ustalenia, czy zmiany w receptorach kłębuszkowych ANP przyczyniają się do retencji sodu w nerkach w zespole nerczycowym. --- Czynność nerek mierzono techniką klirensową przed i po ostrym zawał mięśnia sercowego (MI) wywołany podwiązaniem lewej tętnicy wieńcowej u samców szczurów Sprague-Dawley. Zwierzęta znieczulono halotanem i podtlenkiem azotu, sparaliżowano sparaliżowane pankuronium i sztucznie wentylowane. Wszystkie parametry były stabilne przez cały czas trwania eksperymentu u zwierząt kontrolnych poddanych operacji pozorowanej (n = 8). Po MI u szczurów rozwinęła się dysfunkcja lewej komory ze zwiększonym ciśnieniem końcowo-rozkurczowym lewej komory. ciśnienie końcowo-rozkurczowe lewej komory i obniżone średnie ciśnienie tętnicze. MI powodował antydiurezę i antynatriurezę bez zmian w szybkości filtracji kłębuszkowej (GFR, glomerular filtracji kłębuszkowej (GFR), klirensu litu lub wydalania albuminy przez nerki (n = 8). Działanie odpowiedzi antydiuretyczne i antynatriuretyczne na MI były podobne u szczurów z przewlekłym obustronnym odnerwieniem nerek (n = 5). Trzy dodatkowe szczury z przewlekłym obustronnym odnerwieniem nerek miały zatrzymanie akcji serca i były reanimowane za pomocą masaż serca, dożylne podanie lidokainy i adrenaliny. Zwierzęta te wykazywały przejściowy wzrost szybkości przepływu moczu, wydalania sodu i albuminy wydalanie z maksimum 30-60 minut po resuscytacji, podczas gdy GFR i klirens litu były normalne. były prawidłowe. Ponieważ niedokrwienie serca i stymulacja współczulna są silnymi bodźcami silnymi bodźcami do uwalniania przedsionkowego peptydu natriuretycznego (ANP), zbadaliśmy czy ANP (0,25, 0,50 i 1,00 mikrog kg(-1) min(-1), n = 8 na dawkę) wpływa na wydalanie albuminy z moczem. wydalanie albuminy z moczem. ANP zwiększał zależny od dawki stosunek stężenia albuminy w moczu do osocza stosunek stężenia albuminy do inuliny, co sugeruje, że ANP zwiększa przepuszczalność kłębuszkową dla albuminy. Wnioskujemy, że MI powoduje stymulację reabsorpcji sodu i wody w kanalikach nerkowych przez mechanizm, który jest jest niezależny od nienaruszonego unerwienia nerek. MI nie powoduje żadnych zmian w wydalania albumin przez nerki u szczurów, ale przejściowy albuminurię można zaobserwować u szczurów po szczurów po zatrzymaniu krążenia i/lub manewrach stosowanych w resuscytacji serca. Ponieważ ANP powoduje albuminurię, spekulujemy, że ANP może być ważnym mediatorem albuminurii. mediatorem albuminurii w stanach z podwyższonym stężeniem ANP w osoczu. --- Endogenny alfa-przedsionkowy peptyd natriuretyczny (ANP) w osoczu jest podwyższony w różnych stanach różnych stanach hiperwolemii. Możliwe związki między krążącym krążącym immunoreaktywnym ANP a hemodynamiką układu krążenia i splanchnic badano u pacjentów z marskością wątroby (n = 16) i osób z grupy kontrolnej (n = 12). Stężenie ANP w osoczu krwi tętniczej u pacjentów leżących na wznak wynosiło (średnia +/- SEM) 33 +/- 4 vs 41 +/- 10 pg/ml (9,9 +/- 1,2 vs 12,3 +/- 3,0 fmol/l) w grupie kontrolnej (n.s.) i stwierdzono słabą bezpośrednią korelację z ciśnieniem w prawym przedsionku (r = 0.36, P = 0.05). Nie było związku z obecnością wodobrzusza lub leczeniem moczopędnym. Centralna objętość krwi (CBV, tj. objętość krwi w jamach jamach serca, płucach i aorcie), określona na podstawie średniego czasu tranzytu znakowanej 125I albuminy i pojemności minutowej serca, była znacząco w porównaniu z grupą kontrolną (1,45 +/- 0,12 vs. 1,83 +/- 0,10 l, P mniej niż 0,02) i odwrotnie skorelowane z ciśnieniem wrotnym (r = 0,42, P mniej niż 0,05). niż 0,05), podczas gdy całkowita objętość osocza była nieco zwiększona (3,51 +/- 0,2 vs. 3,19 +/- 0,2, 0,05 mniej niż P mniej niż 0,1). Wysoką ekstrakcję tętniczo-żylną ANP stwierdzono w układzie splanchnic (współczynnik ekstrakcji 0,44 vs 0,28), nerek (0,45 vs 0,54), kończyn dolnych (0,53 vs 0,40) i przedramienia (0,27 vs 0,18) odpowiednio u pacjentów odpowiednio u pacjentów i osób z grupy kontrolnej (n.s.). Nasze wyniki sugerują, że brak w marskości wątroby, nawet w obecności rzeczywistej retencji płynów, można wyjaśnić centralnym retencji płynów, można wyjaśnić centralną hipowolemią u tych pacjentów. Obrót i degradacja ANP jest szybka i normalna, jak oceniono na podstawie współczynników ekstrakcji tkanek. tkanki. --- Poziomy przedsionkowego peptydu natriuretycznego (ANP) w osoczu zbadano u 66 pacjentów z cukrzycą insulinoniezależną (NIDDM), a także u 9 dobranych pod względem wieku zdrowych i 18 osób z nadciśnieniem tętniczym. Pacjenci z cukrzycą zostali sklasyfikowani do trzech grup według losowego stosunku albuminy do kreatyniny w moczu (ACR, mg/g lub mg/88,4 nM); grupa 1 (normoalbuminuria, ACR poniżej 20, n = 34), grupa 2 (graniczna mikroalbuminuria, 20 mniejsze lub równe ACR mniejszemu niż 100, n = 17) i grupa 3 (jawna mikroalbuminuria, n = 17). 17) i grupa 3 (jawna mikroalbuminuria i makroalbuminuria, 100 mniej niż lub równe ACR mniej niż 2000, n = 15). Poziomy ANP w osoczu (pg na ml) były istotnie podwyższone w grupie 2 (46,0 +/- 19,0 SD) w porównaniu do normalnymi kontrolami (23,8 +/- 14,2), grupą 1 (28,9 +/- 15,6) lub grupą 3 (26,0 +/- 12.9). Ten wzrost poziomu ANP w osoczu nie był związany z nadciśnieniem. Co więcej, poziomy ANP w osoczu korelowały dodatnio z log(ACR) wśród pacjentów z ACR poniżej 100 (grupy 1 i 2 łącznie, r = 0,4701, p mniej niż 0.01). Wyniki te sugerują, że podwyższony poziom ANP w osoczu we wczesnej fazie we wczesnej fazie mikroalbuminurii prawdopodobnie odgrywa patofizjologiczną rolę w rozwoju nefropatii u pacjentów z NIDDM. --- Osoczowe poziomy przedsionkowego peptydu natriuretycznego (ANP), wazopresyny argininowej (AVP), reniny (PRA), aldosteronu (PA), katecholamin i prostaglandyn (PG) w moczu, a także czynności nerek. prostaglandyn (PG), a także czynność nerek mierzono u dzieci w stanie w stanie obrzęku zespołu nerczycowego przed i po infuzji ludzkiej albuminy surowicy. albuminy surowicy ludzkiej. Przed infuzją albuminy, poziomy AVP, PRA, PA i noradrenaliny (NA) i wydalanie z moczem PGE2, PGE-Met, PGF2 alfa były podwyższone. podwyższone. Średnia wartość ANP w osoczu mieściła się w normie. Wlew albuminy spowodował 36% wzrost obliczonej objętości osocza. Było to związane z pięciokrotnym wzrostem poziomu ANP w osoczu (31,6 +/- 22,6 vs. 151,4 +/- 52 fmol/ml średnia, SD) i znaczącym spadkiem poziomów PRA, AVP, PA i NA. Podobnie spadło stężenie PGE2, PGE-Met i PGF2 alfa w moczu. Mocz moczu, GFR, UNaV, FENa i COsm znacznie wzrosły, podczas gdy CH2O pozostało niezmienione. bez zmian. Diureza, natriureza i GFR korelowały z poziomem osocza ANP, podczas gdy wydalanie sodu z moczem nie korelowało z poziomami PA lub NA. Wyniki te sugerują, że ANP odgrywa ważną rolę w natriurezie indukowanej albuminą natriurezę u dzieci z zespołem nerczycowym. --- CEL: Zbadanie regulacji hormonu antydiuretycznego (ADH) i przedsionkowego peptydu natriuretycznego (ANP) u otyłych i szczupłych kobiet z zespołem obrzęku. peptydu natriuretycznego (ANP) u otyłych i szczupłych kobiet z zespołem obrzęku. PACJENCI: Trzydzieści cztery otyłe kobiety i 12 szczupłych kobiet z zespołem obrzęku i nieprawidłowym izotopowym testem przepuszczalności naczyń włosowatych dla albuminy. badano. POMIARY: Po 10 godzinach nocnego ograniczenia płynów, badani zostali poproszeni o 8 rano o spożycie wody z kranu w ilości 20 ml / kg w ciągu 10 minut i pozostanie ściśle w pozycji leżącej do dwunastej w południe pierwszego dnia i pozostać w pozycji stojącej i chodzenie do dwunastej w południe drugiego dnia. Klirens wolnej wody i cGMP / kreatynina i albumina / kreatynina były określane co godzinę rano. rano. WYNIKI: Całkowity 4-godzinny stosunek objętości moczu do objętości spożytej wody był istotnie niższy drugiego dnia zarówno u pacjentów szczupłych, jak i otyłych, różnice były nieco większe u pacjentów otyłych. Wzrost klirensu klirens wolnej wody był istotnie mniejszy drugiego dnia u otyłych pacjentów. otyłych. Wzrost stosunku cGMP/kreatynina był również istotnie niższy drugiego dnia u otyłych pacjentów. drugiego dnia u pacjentów otyłych. Maksymalny poziom stosunku stosunek albuminy do kreatyniny był istotnie wyższy drugiego dnia u otyłych pacjentów. otyłych. WNIOSKI: U otyłych kobiet z zespołem obrzęku: (1) Wyższy wzrost wydalania albuminy z moczem wydalania albumin z moczem po obciążeniu wodą, po którym nastąpiło długotrwałe pozycji pionowej sugeruje powszechną zmianę funkcji naczyń włosowatych, co wskazuje również izotopowy test przepuszczalności naczyń włosowatych dla albuminy. (2) Wywołane obciążeniem wodą hamowanie wydzielania ADH i stymulacja wydzielania lub aktywności ANP lub aktywności ANP, bardziej wadliwe w pozycji pionowej niż w pozycji leżącej, jest prawdopodobnie kolejnym niż w pozycji leżącej, jest prawdopodobnie kolejnym głównym czynnikiem przyczyniającym się do obrzęku ortostatycznego. obrzęku ortostatycznego. --- Zwiększona przepuszczalność komórek śródbłonka tętnic (ECP) jest uważana za początkowy etap miażdżycy. krok w miażdżycy. Przedsionkowy peptyd natriuretyczny (ANP), który jest szybko degradowany przez neprylizynę (NEP) może zmniejszać nieszczelność komórek śródbłonka wywołaną urazem. śródbłonka. Omapatrilat reprezentuje pierwszą klasę środków farmakologicznych który hamuje zarówno NEP, jak i enzym konwertujący angiotensynę (ACE). Postawiliśmy hipotezę że ANP zapobiega indukowanemu trombiną wzrostowi ECP w ludzkich ECs aorty (HAECs) i że omapatrilat zmniejszy nieszczelność aorty i aterogenezę oraz zwiększy ANP pośredniczy w wazorelaksacji izolowanych aort. ECP indukowane trombiną określone przez strumień albuminy I(125) oceniano w HAEC z i bez wstępnego leczenia ANP. Następnie zbadaliśmy wpływ przewlekłego doustnego podawania omapatrilatu (12 mg/kg/dzień, n=13) lub placebo (n=13) przez 8 tygodni na szczelność aorty, aterogenezę i zależną od ANP wazorelaksację w izolowanych aortach u królika model miażdżycy wywołanej dietą wysokocholesterolową. W HAECs, indukowany trombiną wzrost ECP był hamowany przez ANP. Omapatrilat zmniejszał obszar obszar zwiększonej nieszczelności aorty określony za pomocą barwnika Evans-blue i obszar miażdżycy ocenianej za pomocą barwienia metodą Oil-Red w porównaniu z placebo. W izolowanych pierścieni tętniczych omapatrilat zwiększał wazorelaksację na ANP w porównaniu z placebo z i bez śródbłonka. ANP zapobiega indukowanemu trombiną wzrostowi ECP w HAEC. Przewlekłe doustne podawanie omapatrilatu zmniejsza nieszczelność aorty i powstawanie miażdżycy ze zwiększoną niezależną od śródbłonka wazorelaksacją do ANP. Badania te potwierdzają potencjał terapeutyczny podwójnego hamowania NEP i ACE w zapobieganiu zwiększonemu ECP tętniczemu i aterogenezie, które mogą być być związane z układem ANP/cGMP. --- Aby zbadać wpływ przedsionkowego peptydu natriuretycznego (ANP) na przenikanie naczyniowe albuminy u płodu, ANP (167-600 ng / min) podawano w infuzji do ośmiu owiec płodów, a nośnik soli fizjologicznej podawano ośmiu bliźniakom kontrolnym (wiek ciążowy 127 +/- 3 d) przez okres 50 minut. Używając dwóch różnych radioznakowanych markerów albuminy markerów, określiliśmy stosunek izotopu tkanki do krwi (TBIR), wskaźnik przenikania albuminy i klirens albuminy. Chociaż ANP nie miał efektu hemodynamicznego efekt hemodynamiczny, zaobserwowano znaczny wzrost hematokrytu u płodów, którym podano ANP w porównaniu z wartościami początkowymi (0,37 +/- 0,04 vs 0,42 +/- 0,04, p < 0,005), ale był niezmienione u bliźniaczych płodów otrzymujących sól fizjologiczną (0,35 +/- 0,03 vs. 0.35 +/- 0.02). Przenikanie TBIR i albuminy było zwiększone w połączonych tkankach płodów, którym podano ANP, w porównaniu z grupą kontrolną otrzymującą sól fizjologiczną (TBIR: 1,49 +/- 0,58 w porównaniu z 1,29 +/- 0,3, p < 0,001; klirens albuminy: 1091 +/- 1279 versus 827 +/- 1464 nL/g/min, p < 0,01). W poszczególnych tkankach TBIR był znacząco zwiększony w skórze (2,88 +/- 0,67 versus 1,55 +/- 0,35, p < 0,02), mięśniach (1,6 +/- 0,27 versus 1,24 +/- 0,26, p < 0,02), nadnerczy (1,33 +/- 0,10 versus 1,13 +/- 0,15, p < 0,02), kości (1,67 +/- 0,45 w porównaniu do 1,20 +/- 0,40, p < 0,02), nerek (1,52 +/- 0,25 w porównaniu do 1,24 +/- 0,26, p < 0,03) i jelit (1,69 +/- 0,20 w porównaniu do 1,39 +/- 0,34, p < 0,03).(ABSTRAKT SKRÓCONY DO 250 SŁÓW) --- Autorzy zbadali rolę przedsionkowego peptydu natriuretycznego (alfa-hANP 99-126) w nadciśnieniu tętniczym pierwotnym poprzez ocenę niektórych efektów hemodynamicznych i nerkowych efekty ostrej infuzji peptydu (1 mikrogram/kg przez 1 min + 50 ng/kg przez kolejne 20 min) u czternastu osób: ośmiu łagodnych do umiarkowanych, nieleczonych, nadciśnienia tętniczego (EH) i sześciu osób z normotensją (N), podczas 2-godzinnych okresów zwolnienia godzinnych okresów oczyszczania, 1. po infuzji ANP, 2. podczas podawania placebo (PL) podawanie. Badanie z podwójnie ślepą próbą przeprowadzono po tym, jak pacjenci odpoczynku i poszczeniu przez noc. Nie wykazało ono znaczących zmian w częstości akcji serca (HR); zamiast tego, w porównaniu z placebo, średnie ciśnienie krwi (MBP) spadło znacząco w obu grupach, począwszy od 3. minuty po rozpoczęciu infuzji ANP (N: PL = 87,04 +/- 1,7 mmHg, ANP = 80,9 +/- 3,7 mmHg, p poniżej 0,0001; EH: PL = 102,6 +/- 3,2 mmHg, ANP = 97,7 +/- 5,9 mmHg, p poniżej 0,01). Wśród parametrów moczu, które rozważaliśmy, cykliczny GMP (cGMP) wzrósł po wlewie ANP u wszystkich badanych (N: PL = 129,1 +/- 56,3 pmol/ml, ANP = 199,2 +/- 85,4 pmol/mL; EH: PL = 106,55 +/- 56,2 pmol/mL, ANP = 220,03 +/- 92,7 pmol/mL, p mniej niż 0,05). niż 0,05); diureza wykazała szybki i znaczący wzrost EH (N: PL = 837 +/- 368 mL, ANP = 1066 +/- 340 mL; EH: PL = 713 +/- 286 mL, ANP = 1043 +/- 280 mL, p poniżej 0,005), podobnie jak natriureza (N: PL = 23 +/- 14,3 mEq/L, ANP = 33 +/- 14,6 mEq/L; EH: PL = 25,6 +/- 8,9 mEq/L, ANP = 41,9 +/- 13,8 mEq/L, p mniej niż 0,01); wydalanie potasu z moczem było znacząco zmniejszone w EH (N: PL = 18,7 +/- 12,9 mEq/L, ANP = 14,2 +/- 6,9 mEq/L; EH: PL = 16,5 +/- 7,9 mEq/L, ANP = 10,7 +/- 4,8 mEq/L, p poniżej 0,005), podczas gdy nie odnotowano żadnych zmian w szybkości filtracji kłębuszkowej (GFR), szacowanej jako klirens kreatyniny, moczu wydalanie magnezu, albumin i aldosteronu. Aby zbadać inne potencjalne mechanizmy związane z nerkowym działaniem ANP, wydalanie z moczem obu prostaglandyn 6-cheto PGF1-alfa i tromboksanu B2 (TXB2) oraz dopaminy. i dopaminy. Wyniki wykazały jedynie znaczący spadek wydalania dopaminy z moczem wydalanie dopaminy z moczem w EH po podaniu ANP (N: PL = 50,4 +/- 28,7 mikrogramów / l, ANP = 45,0 +/- 29,7 mikrogramów/L; EH: PL = 47,3 +/- 21,5 mikrogramów/L, ANP = 27,1 +/- 12,7 mikrogramów/ml, p poniżej 0,01).(ABSTRAKT SKRÓCONY DO 400 SŁÓW) --- Wstęp: Sugeruje się, że przedsionkowy peptyd natriuretyczny (ANP) przyczynia się do hiperfiltracji kłębuszkowej cukrzycy. Infuzja ANP zwiększa wydalanie albuminy z moczem u pacjentów z cukrzycą typu I typu I (IDDM). Chociaż zwiększona albuminuria jest przypisywana wzrostowi ciśnienia kłębuszkowego wzrostowi ciśnienia kłębuszkowego, mogą być zaangażowane zmiany w kanalikowej obsłudze białek. PACJENCI I METODY: Zbadaliśmy wpływ ANP u dziewięciu pacjentów z mikroalbuminurią i IDDM. pacjentów z IDDM z mikroalbuminurią. Po uzyskaniu parametrów wyjściowych, ANP był przez okres 1 godziny (bolus 0,05 mikrograma kg-1, szybkość infuzji 0,01 mikrograma kg-1 min-1). mikrogram kg-1 min-1). Badano hemodynamikę nerek, klirens sodu i wody oraz badano obsługę białek kanalikowych. WYNIKI: Współczynnik filtracji kłębuszkowej (GFR) wzrósł z 116,4 +/- 8,9 do 128,3 +/- 8,8 ml min-1 1,73 m-2, podczas gdy efektywny nerkowy przepływ osocza (ERPF) zmniejszył się z 534,3 +/- 44,3 do 484,9 +/- 33,3 ml min-1 1,73 m-2 (P < 0,05). W rezultacie W rezultacie frakcja filtracyjna była znacznie wyższa podczas infuzji ANP. ANP osłabiał reabsorpcję sodu w kanalikach proksymalnych. Wydalanie albuminy wzrosło z 87,57 +/- 21,03 do 291,40 +/- 67,86 mikrogramów min-1 (P < 0.01). Zmiany w wydalaniu z moczem beta2-mikroglobuliny i wolnych łańcuchów lekkich kappa były bardziej wyraźne, przy czym wydalanie beta2-mikroglobuliny wzrastało od 0,28 +/- 0,21 do 51,87 +/- 10,51 mikrogramów min-1 (P < 0,01), a wolnych łańcuchów lekkich kappa łańcuchów lekkich kappa z 4,73 +/- 1,74 do 46,14 +/- 6,19 mikrogramów min-1 (P < 0.01). WNIOSKI: Zaobserwowany wzrost albuminurii podczas infuzji ANP nie po prostu odzwierciedlać zmianę ciśnienia kłębuszkowego, ale może przynajmniej częściowo wynikać z osłabienia kanalikowej reabsorpcji białka. --- Podwyższone stężenie przedsionkowego peptydu natriuretycznego (ANP) w osoczu było u pacjentów z cukrzycą typu 1 (insulinozależną) (DM), którzy mają słabą kontrolę glikemii i są związane z obecnością mikroalbuminurią. Aby przetestować hipotezę, że wzrost stężenia ANP w osoczu zwiększają wydalanie albuminy z moczem w DM typu 1, badaliśmy skutki dożylnych wlewów ANP u ośmiu takich osób z ustaloną mikroalbuminurią. z mikroalbuminurią. Poziom glukozy we krwi utrzymywano w zakresie od 4 do 7 mmol l-1 u wszystkich badanych na czas trwania badań; po ustaleniu euglikemii po ustaleniu euglikemii podawano standardowy doustny ładunek wody (20 ml kg-1 plus zastąpienie moczu). Po osiągnięciu diurezy w stanie stacjonarnym pacjenci otrzymywali dożylny wlew placebo (0,9% roztwór soli fizjologicznej), niską dawkę (2,5 pmol kg-1 min-1) lub wysokiej dawki (5,0 pmol kg-1 kg min-1) roztworu ANP w randomizowanym, z podwójnie ślepą próbą. Infuzja ANP spowodowała zależny od dawki wzrost wydalania albumin z moczem (placebo, 11,3 (SD 8,9) do 8,7 (SD 6,8) mikrogramów min-1; niska dawka ANP, 12,4 (SD 9,9) do 26,5 (SD 27,5) mikrogramów min-1, p < 0,01; wysoka dawka ANP, 10,3 (SD 7,3) do 36,6 (SD 28,5) mikrogramów min-1, p < 0,001, ANOVA). Tylko wysoka dawka ANP powodowała zwiększenie przepływu moczu. Glukoza we krwi Glukoza we krwi pozostała niezmieniona we wszystkich badaniach. Wnioskujemy, że dożylne infuzje wlewy ANP powodują zależny od dawki wzrost wydalania albumin z moczem albumin w moczu u pacjentów z DM typu 1 z mikroalbuminurią. Dane te potwierdzają hipotezę hipotezę, że ANP ma działanie albuminuryczne, które może przyczyniać się do mikroalbuminurii w DM typu 1. --- U około 30% pacjentów z cukrzycą rozwija się nefropatia, której występowanie jest częściowo pod kontrolą genetyczną. Przedsionkowy peptyd natriuretyczny (ANP) ma powiązany fizjologiczny wpływ na nerki. Niniejsze badanie zostało przeprowadzone w celu zbadać związek między nowo zidentyfikowanym i znanym polimorfizmem na locus genu pronatriodilatyny (PND) i zajęciem nerek u pacjentów z cukrzycą typu 1. u pacjentów z cukrzycą typu 1. Spośród 454 pacjentów z cukrzycą typu 1 (219 mężczyzn, 235 kobiet), u 323 nie stwierdzono objawów nefropatii, 79 miało początkowe zajęcie nerek, a 52 ustabilizowaną nefropatię. nefropatię; dla porównania zbadano 58 zdrowych osób z grupy kontrolnej. Częstości alleli (C708 versus T708) wynosiły: 0,95 i 0,05 u pacjentów z normoalbuminurią, odpowiednio; 0,88 i 0,12 u pacjentów z mikroalbuminurią; 0,96 i 0,04 zarówno u osób zarówno u osób z jawną nefropatią, jak i u zdrowych osób z grupy kontrolnej (P = 0,011). Pacjenci z rozpoczynającą się nefropatią byli w nierównowadze w porównaniu z kohortą kohortą chorych na cukrzycę (P = 0,02). W tych samych populacjach, dodatkowy genotyp genotyp dla polimorfizmu ScaI genu PND. Częstości alleli A1 i A2 wynosiły: 0,21 i 0,79 u pacjentów z normoalbuminurią; 0. 13 i 0,87 u pacjentów z mikroalbuminurią; 0,06 i 0,94 u pacjentów z cukrzycą typu 1 z jawną nefropatią nefropatią; oraz odpowiednio 0,20 i 0,80 u zdrowych osób z grupy kontrolnej (P < 0.0001). Podgrupa 55 normotensyjnych pacjentów z cukrzycą typu 1, dobrze dopasowanych do pod względem cech klinicznych, poziomów ANP w osoczu i przepuszczalności mikronaczyniowej do makrocząsteczek, badano na podstawie polimorfizmów C708/T i A2/A1 . Zarówno przezkapilarna szybkość ucieczki albuminy (TERalb), jak i poziomy ANP w osoczu ANP w osoczu były istotnie niższe u pacjentów z allelem T708 niż z allelem C708 jak również u osób z allelem A1 niż A2 (TERalb: T708 versus C708: 5,5+/-1,7 versus 7,8+/-2,0%/h, P = 0,0001; poziomy ANP w osoczu: 8,3+/-3,9 versus 15,3+/-7,7 pg/ml, P = 0,0003; A1 versus A2: 6,05+/-2,2 versus 7,3+/-2,1%/h, P = 0,044; 8,53+/-4,6 versus 14,5+/-7,4 pg/ml, P = 0,0024, odpowiednio). Tak więc w dużej etnicznie jednorodnej kohorcie osób chorych na cukrzycę, nasze dane pokazują: (1) znaczący związek polimorfizmu C708/T z mikroalbuminurią w długotrwałej cukrzycy i cukrzycy i zarówno z niższymi poziomami ANP w osoczu, jak i powszechnym wyciekiem albuminy i (2) silny związek między polimorfizmem ScaI a zarówno nefropatią cukrzycową, jak i nefropatią cukrzycową i stężeniem ANP w osoczu. Wyniki te sugerują możliwą rolę genu PND w zapewnianiu ochrony przed nefropatią i uszkodzeniem mikronaczyniowym w cukrzycy typu 1. --- TŁO: Uważa się, że mikroalbuminuria, silny predyktor zdarzeń sercowo-naczyniowych, odzwierciedla powszechne subkliniczne nieprawidłowości naczyniowe. Uważa się, że odzwierciedla ona powszechne subkliniczne nieprawidłowości naczyniowe. Aby zbadać patogenezę zwiększonego wydalania albuminy z moczem w pierwotnym nadciśnieniu tętniczym ocenialiśmy ogólnoustrojową przepuszczalność naczyń włosowatych i ambulatoryjne ciśnienie krwi (BP) w dwóch grupach dopasowanych nieleczonych pacjentów z (n = 11) i bez (n = 29) mikroalbuminurii. METODY: Albuminurię mierzono jako średnią stosunku albuminy do kreatyniny (ACR) w trzech nie następujących po sobie pierwszych porannych próbkach moczu. Systemową przepuszczalność naczyń włosowatych przepuszczalność naczyń włosowatych oceniano na podstawie przezkapilarnej szybkości ucieczki albuminy (TERalb) (tj. 1-godzinny spadek dożylnej (125)I-albuminy). Dwudziestoczterogodzinne ambulatoryjne ciśnienie tętnicze, hemodynamika nerek i hormony układu układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS). WYNIKI: Pacjenci z mikroalbuminurią wykazywali większy wskaźnik masy ciała (BMI) (P < .04), wyższe 24-godzinne skurczowe i rozkurczowe poziomy ciśnienia tętniczego (P = .02) oraz wyższą przepuszczalność naczyń włosowatych dla albuminy (P < .02) w porównaniu z osobami z normoalbuminurią. Hemodynamika nerek i hormony RAAS były podobne w obu grupach. Analiza jednoczynnikowa analiza wykazała, że ACR w moczu był związany z ambulatoryjnymi składowymi ciśnienia (P < .02), TERalb (r = 0,31, P < .05), nałogiem palenia tytoniu (r = 0,36, P = .02) oraz wskaźnikiem masy lewej komory (LVMI) (r = 0,57, P < .001) w całej badanej grupie. grupy. Analiza regresji logistycznej wykazała, że każdy 1% wzrost TERalb lub skurczowego ciśnienia tętniczego o 10 mm Hg wiązał się z prawie trzykrotnie wyższym ryzykiem wystąpienia mikroalbuminurii. mikroalbuminurii. WNIOSKI: Mikroalbuminuria wiąże się z większym ogólnoustrojowym obciążeniem ciśnieniem tętniczym i i zwiększoną przepuszczalnością naczyń u pacjentów z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym. --- Rola przedsionkowego peptydu natriuretycznego (ANP) w transporcie płynów netto w jelicie czczym była badano u nieuszkodzonych szczurów, a także u szczurów poddanych okołonaczyniowej odnerwienie odcinka jelitowego. U szczurów z nienaruszonymi nerwami, ostra rozszerzenie objętości za pomocą 5% albuminy (10% szacowanej objętości krwi) zmniejszyło absorpcję płynu netto przez jelito czcze o około 70% w porównaniu do zwierząt kontrolnych nie poddanych rozszerzeniu objętości. Po okołonaczyniowym odnerwieniu segmentu segmentu jelitowego, ostra ekspansja objętości odwróciła wchłanianie płynu netto w wydzielanie płynów netto. W celu zmniejszenia wywołanego rozszerzeniem objętości endogenne uwalnianie ANP, jedna grupa szczurów została poddana prawemu przedsionkowi wyrostka robaczkowego 7 dni przed eksperymentami. U tych zwierząt odpowiedź jelitowa na to samo 10% obciążenie objętościowe było stępione w porównaniu z grupą kontrolną. Podanie szczurzego alfa-ANP (99-126; 5 mikrogramów kg-1 i.v.) wywołało efekty podobne do efektów rozszerzenia objętości zarówno u szczurów z nienaruszonymi nerwami okołonaczyniowymi nerwy, jak również u zwierząt zdenerwowanych. Rozszerzenie objętości zwiększyło średnie ciśnienie tętnicze (MAP), a także ośrodkowe ciśnienie żylne i zmniejszało tętno (HR) we wszystkich grupach. serca (HR) we wszystkich grupach. Po podaniu egzogennego ANP zaobserwowano spadek MAP, podczas gdy HR podczas gdy HR pozostało niezmienione. Podsumowując, dane te zdecydowanie wskazują na fizjologiczną rolę ANP w przenoszeniu płynów w jelicie czczym w odpowiedzi na ostrą objętość objętości. --- Zmiany poziomów przedsionkowego peptydu natriuretycznego (ANP) i albuminy w osoczu oraz hematokryt krwi (Hct) podczas ćwiczeń na bieżni badano u 6 zdrowych mężczyzn przed i po blokadzie beta-adrenergicznej. Poziomy ANP w osoczu wzrosły podczas a następnie stopniowo spadały. Nastąpił jednoczesny wzrost zarówno Hct i stężenia albumin w osoczu. Wcześniejsze podawanie długo działającego propranololu, 160 mg dziennie przez 3 kolejne dni, znacznie podniosło poziom ANP w osoczu w osoczu przed, w trakcie i po wysiłku. Ponadto średnie podstawowe Hct znacznie wzrosła i dalej rosła podczas ćwiczeń po podaniu propranololu podawaniu propranololu. Gdy wzrost stężenia ANP w osoczu podczas ćwiczeń u poszczególnych osób porównano z tymi w Hct, istniała znacząca dodatnia korelacja między tymi dwiema zmiennymi. dodatnia korelacja między tymi dwiema zmiennymi przed i po podaniu propranololu. i po podaniu propranololu. Wyniki wskazują na ścisły związek między zmianami w ANP w osoczu i tymi w Hct podczas ćwiczeń na różnych poziomach ANP i sugerują, że że ANP może być co najmniej jednym z czynników zaangażowanych w hemokoncentrację związane z wysiłkiem fizycznym. --- 1. Immunoreaktywny przedsionkowy peptyd natriuretyczny (ANP) w osoczu i wydalanie sodu z moczem mierzono u sześciu normalnych mężczyzn przed, w trakcie i przez 195 min po 60-minutowym wlewie 2 litrów soli fizjologicznej (0,9% NaCl, 308 mmol Na+). 2. Podczas wlewu soli fizjologicznej nastąpił znaczny wzrost ANP w osoczu i wydalania sodu z moczem. i wydalania sodu z moczem oraz znaczący spadek aktywności reninowej osocza, aldosteronu aktywności reninowej osocza, aldosteronu, albuminy, kreatyniny i objętości krwinek. 3. Maksymalny wzrost Maksymalny wzrost średniego ANP w osoczu wystąpił 15 minut po zatrzymaniu infuzji i maksymalny wzrost średniego wydalania sodu z moczem w okresie zbiórki 30 minut później. 30 minut później. 4. ANP w osoczu następnie zmniejszyło się tak, że pod koniec badania poziom był taki sam jak przed infuzją soli fizjologicznej. Jednak w tym czasie, 195 min po zatrzymaniu wlewu soli fizjologicznej, nadal utrzymywał się dodatni bilans 220 mmol, a wydalanie sodu z moczem pozostawało znacząco podwyższone. znacznie podwyższone. 5. Nasze wyniki są zgodne z koncepcją, że zwiększone wydzielanie ANP może odgrywać rolę w natychmiastowym wzroście wydalania sodu po obciążeniu solą fizjologiczną. soli fizjologicznej. Jednak sugerują one również, że inne mechanizmy mogą być bardziej ważniejsze dla długoterminowego wzrostu wydalania sodu.
Czy istnieje związek między ANP a przezkapilarną ucieczką albuminy?
Przedstawiono możliwą rolę genu ANP w zapewnianiu ochrony przed nefropatią i uszkodzeniem mikronaczyniowym w cukrzycy typu 1.
Infuzja ANP u zdrowych osób spowodowała przesunięcie wody i elektrolitów osocza z krążenia, z ucieczką albuminy jako zjawiskiem wtórnym