WPROWADZENIE: Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) to stan neurobiologiczny charakteryzujący się głównie nieuwagą, nadpobudliwością i impulsywnością, a częstość jego występowania wynosi około 5%. Ponieważ jest zaburzeniem biologicznym, zarówno chłopcy, jak i dziewczęta z ADHD wykazują te same objawy. objawy, ale więcej chłopców ma zdiagnozowane ADHD (w stosunku 3 do 1). CEL: Zbadanie różnic między obiema płciami, częstości ich występowania i możliwych podtypów możliwych podtypów żeńskich w ADHD. PACJENCI I METODY: Przeprowadziliśmy retrospektywne badanie 172 pacjentów obu płci, którzy płci, którzy byli hospitalizowani jako ambulatoryjni pacjenci neuropediatryczni w 2004 roku zgodnie z kryteriami diagnostycznego i statystycznego podręcznika zaburzeń psychicznych (DSM-IV-TR) kryteriów. Ich wiek wahał się od 4 do 14 lat i zostali podzieleni na trzy grupy trzy grupy: w wieku poniżej 6 lat, od 6 do 10 lat i od 11 do 14 lat. Dziewczynki zostały podzielone na cztery podtypy, w kolejności od większej do mniejszej częstości występowania: nieśmiałe, hipersocjalne, nadpobudliwe i zmienne. WYNIKI: Obie płcie wykazywały taką samą odpowiedź na metylofenidat. Tylko grupa chłopców chłopców występowały inne współistniejące zaburzenia, takie jak negatywizm i zaburzenia zachowania; Około 25% z nich wymagało leczenia atypowymi lekami neuroleptycznymi. WNIOSKI: a) u dziewcząt występują pewne specyficzne objawy kliniczne w obrębie trzech b) metylofenidat jest równie skuteczny u obu płci; c) tylko chłopcy wykazują inne zaburzenia, takie jak nega tylko chłopcy wykazują inne zaburzenia, takie jak negatywizm i zaburzenia zachowania; oraz d) mózgi mężczyzn i kobiet są dość podobne, ale objawy są różnie wyrażane w zależności od środowiska i poziomu w zależności od środowiska i poziomu. --- Podczas doświadczeń klinicznych z "nietypowymi" lekami neuroleptycznymi - klozapiną, risperidonem i zotepiną, niektórzy pacjenci wykazywali znaczny przyrost masy ciała. Aby udowodnić, czy przyrost masy ciała jest istotnym działaniem niepożądanym atypowych neuroleptyków, przeanalizowano karty wszystkich pacjentów przyjętych z rozpoznaniem DSM-III-R schizofrenii, zaburzenie schizoafektywne lub zaburzenie urojeniowe w latach 1991-1995. oceniano. Przeprowadzono retrospektywny przegląd kart, który obejmował wszystkich pacjentów, którzy byli leczeni dłużej niż 2 tygodnie pojedynczym lekiem neuroleptycznym. Analiza Analiza danych wykazała, że przyrost masy ciała należy uznać za powszechny efekt uboczny atypowych neuroleptyków (klozapiny, risperidonu, sulpirydu lub zotepiny). Średni przyrost masy ciała średni przyrost masy ciała (odpowiednio 3,1, 1,5, 1,9 lub 4,3 kg) był istotnie wyższy niż u pacjentów leczonych "klasycznymi" neuroleptykami (średnio 0,0-0,5 kg) (Kruskal-Wall kg) (Kruskal-Wallis, p = 0,01). Młodzi i nie otyli pacjenci wykazywali najwyższy wzrost masy ciała. Ponieważ przyrost masy ciała występuje w pierwszych tygodniach leczenia, szczególnie u osób wcześniej nieleczonych, ten efekt uboczny musi być należy wziąć pod uwagę w kontekście przestrzegania długoterminowego stosowania leków neuroleptycznych. --- Zaburzenia ruchowe o ostrym i późnym początku często komplikują leczenie psychozy typowymi lekami neuroleptycznymi, takimi jak haloperidol, ale nie atypowymi lekami neuroleptycznymi, takimi jak klozapina. lekami neuroleptycznymi, takimi jak klozapina. Chociaż mechanizmy neuronalne leżące u podstaw zaburzenia ruchowe wywołane neuroleptykami pozostają nieznane, prawdopodobny jest udział zwojach podstawy mózgu. Potencjalna rola endogennych peptydów opiatowych peptydów w zaburzeniach ruchowych wywołanych neuroleptykami jest sugerowana przez immunocytochemiczną lokalizację met5-enkefaliny (ME) w prążkowiu szlak projekcji i zwiększone poziomy ME mierzone przez test radioimmunologiczny w jądrach ogoniasto-putamenowych szczura (CPN) po haloperidolu leczenie. Staraliśmy się ustalić, czy immunoreaktywność podobna do met5-enkefaliny (MELI) w polach końcowych w globus pallidus i w perikarya w CPN była różnie zmienione u szczurów przewlekle leczonych haloperidolem lub klozapiną. Utrwalone akroleiną skrawki przodomózgowia pobrano z kohorty dorosłych szczurów otrzymujących 21-dniowe doustne podawanie haloperidolu, klozapiny lub wodę. Skrawki z trzech grup terapeutycznych były zbiorczo przetwarzane na znakowanie immunocytochemiczne przy użyciu różnych rozcieńczeń surowicy odpornościowej ME i metoda peroksydazy awidyna-biotyna. W globus pallidus pomiary densytometryczne ujawniły znacznie zwiększone poziomy znakowania immunoperoksydazą dla ME w leczonych haloperidolem, ale nie u zwierząt leczonych klozapiną. W CPN, optyczna densytometria optyczna, a także pomiary liczenia komórek również wykazały znaczny wzrost wzrost MELI tylko w grupie leczonej haloperidolem. Wyniki te potwierdzają koncepcję, że zmiany w endogennych peptydach opiatowych w zwojach podstawy mózgu mogą przyczyniać się do zaburzeń ruchowych obserwowanych u pacjentów otrzymujących typowe leki neuroleptyczne. (ABSTRAKT SKRÓCONY DO 250 SŁÓW) --- W badaniu przeanalizowano wpływ różnych rodzajów leczenia przeciwpsychotycznego na jakość życia związaną ze zdrowiem (HRQL) osób ze schizofrenią w naturalnych warunkach leczenia ambulatoryjnego. naturalnych warunkach leczenia ambulatoryjnego. W prospektywnym badaniu wzięło udział 307 pacjentów ze schizofrenią przez okres 2,5 roku. HRQL, charakterystyka kliniczna kliniczna i rodzaj leków przeciwpsychotycznych były oceniane pięć razy co 6 miesięcy. co 6 miesięcy. HRQL oceniano za pomocą SF-36. Modele regresji efektów losowych obliczono dla wyników komponentu psychicznego (MCS) i fizycznego (PCS) SF-36. Wyniki skłonności zostały uwzględnione w modelach regresji w celu zmniejszenia możliwego tendencyjność doboru próby. Leczenie monoterapeutyczne nowymi atypowymi lekami neuroleptycznymi miało bardziej pozytywny wpływ na jakość życia związaną ze zdrowiem psychicznym (MCS) w porównaniu z leczeniem (MCS) w porównaniu z leczeniem polifarmakologicznym, ale nie z doustnymi konwencjonalnymi lekami przeciwpsychotycznymi. doustnymi konwencjonalnymi lekami przeciwpsychotycznymi. Leczenie monofarmakologiczne miało bardziej pozytywny wpływ na jakość życia związaną ze zdrowiem fizycznym (PCS). jakość życia związaną ze zdrowiem fizycznym (PCS) w porównaniu z leczeniem polifarmakologicznym. Wyniki badania wskazują, że atypowe leki przeciwpsychotyczne nie są lepsze od konwencjonalnych leków przeciwpsychotycznych pod względem wpływu na QOL. Jednakże, można jednak założyć, że leczenie monofarmakologiczne jest skuteczniejsze w poprawie psychicznej i fizycznej QOL niż leczenie polifarmakologiczne. --- Złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS) został po raz pierwszy rozpoznany jako zagrażające życiu powikłanie powikłanie stosowania antagonistów receptora dopaminowego, charakteryzujące się zaburzeniami pozapiramidowymi. pozapiramidowymi, hipertermią i podwyższonym poziomem kinazy kreatynowej w surowicy. Koncepcje NMS zmieniły się, ponieważ leki inne niż klasyczne leki neuroleptyczne jako czynniki wyzwalające, a także dlatego, że zespoły identyczne z NMS zaobserwowano u pacjentów z chorobą Parkinsona odstawiających leki lub lub cierpiących na akinetyczny hipertermiczny kryzys parkinsonowski. Neurochemiczne neurochemiczne kluczowe cechy we wszystkich tych warunkach są prawdopodobnie funkcjonalne niedobór dopaminy i wynikająca z niego nadaktywność neuroprzekaźnictwa pobudzających aminokwasów neuroprzekaźnictwa w zwojach podstawy mózgu i podwzgórzu. Rozpoznanie NMS jest najważniejszym krokiem w jego leczeniu; wynik jest dobry, jeśli przyczyną leki są odstawiane lub terapia parkinsonowska jest dostosowywana. Opieka wspomagająca obejmuje leczenie hipertermii i uzupełnianie płynów. Kontrowersyjne środki terapeutyczne obejmują stosowanie agonistów receptora dopaminy, agonistów receptora dopaminy, antagonistów aminokwasów pobudzających lub dantrolenu. Pacjenci psychiatryczni z historią NMS i nawrotem psychotycznym wymagającym leków neuroleptycznych nie często rozwijają NMS po ponownej ekspozycji na antagonistów receptora dopaminy, ale mogą być być leczeni najbezpieczniej atypowymi lekami neuroleptycznymi, takimi jak klozapina. --- Ostatnie badania sugerują, że klozapina jest bardziej skuteczna niż typowe neuroleptyki neuroleptyków u pacjentów ze schizofrenią oporną na leczenie. Chociaż inne badania sugerują, że klozapina może być co najmniej tak samo skuteczna, a prawdopodobnie bardziej prawdopodobnie bardziej niż typowe neuroleptyki u osób z ostrą psychozą, toksyczność tej psychozą, toksyczność tego leku spowodowała, że jego stosowanie jest ograniczone do pacjentów, którzy wykazali oporność na wcześniejsze leczenie. Hipoteza tego artykułu jest jednak to, że klozapina może być nie tylko bardziej skuteczna niż typowe neuroleptyki dla osób z "pierwszym epizodem" schizofrenii, ale może również może również prowadzić do lepszego długoterminowego przebiegu u takich pacjentów. Hipoteza ta jest opiera się na literaturze klinicznej dotyczącej klinicznej i biologicznej odpowiedzi na na typowe i atypowe leki neuroleptyczne, a także na wstępnych wynikach badań klinicznych, neuroendokrynnych i biochemicznych, które występują podczas leczenia haloperidolem, ale nie podczas leczenia haloperidolem, ale nie klozapiną. Po przeanalizowaniu w świetle Wyatta, że każdy okres zaostrzenia objawów może stanowić podwaliny pod podwaliny pod dalsze objawy i zwiększenie nasilenia zespołu, dane sugerują, że klozapina, pomimo niepokojącego profilu skutków ubocznych, powinna być w kontrolowanych badaniach klinicznych z podwójnie ślepą próbą podczas pierwszego epizodu schizofrenii. epizodu schizofrenii. Jeśli takie badania wykażą, że klozapina jest bardziej skuteczniejsza niż typowe neuroleptyki u pacjentów z pierwszym epizodem schizofrenią i skutkuje lepszym przebiegiem długoterminowym, wówczas jej korzyści i ryzyko ryzyko jako rutynowego leczenia pierwszego rzutu schizofrenii. Wyniki wyniki tych badań mogą również doprowadzić nas do regularnego klinicznego stosowania nowych które są mniej toksyczne niż klozapina, ale mają podobne profile kliniczne i biologiczne. profile kliniczne i biologiczne. --- Podczas gdy leczenie objawów pozytywnych u pacjentów ze schizofrenią do niedawna wydawało się być wyłącznie farmakoterapeutyczne, nowe wyniki badań pokazują skuteczność psychoterapii poznawczo-behawioralnej (CBT) w leczeniu objawów pozytywnych u pacjentów z przewlekłą psychozą. pozytywnych objawów u pacjentów z przewlekłą psychozą. Ponadto, skuteczność nawet w ostrej psychozie o niedawnym początku. Efekty CBT i standardowej opieki w psychozie w porównaniu z samą standardową opieką i innymi interwencjami psychospołecznymi oraz standardową opieką. Wyniki wyniki kilku badań i jednej metaanalizy wskazują, że CBT u pacjentów ze schizofrenią schizofrenii ma bezpośredni wpływ na objawy psychotyczne, takie jak halucynacje, a także a także na zapobieganie nawrotom. Jednak w warunkach rutynowych CBT była do tej pory rzadko była stosowana u tych pacjentów. W tak zwanych dużych badaniach pragmatycznych, które mogą być traktowane jako badania fazy IIIb, efekty są testowane. Opisano podejście terapeutyczne z komponentami CBT dla psychozy: budowanie relacji terapeutycznej, poznawczo-behawioralne strategie radzenia sobie, rozwijanie zrozumienia doświadczenia psychozy, praca nad halucynacjami i urojeniami, radzenie sobie z negatywną samooceną, lękiem i depresją, zarządzanie ryzykiem nawrotu choroby. depresją, zarządzaniem ryzykiem nawrotu i niepełnosprawnością społeczną. Opisano dalsze implikacje opisano dalsze implikacje kliniczne (zdolność uczenia się strategii terapeutycznych, dostarczalność w szerszych warunkach klinicznych, akceptowalność przez pacjentów, połączenie z atypowymi lekami neuroleptycznymi i leczenie z wyboru w populacjach ryzyka). populacjach).
W leczeniu jakich schorzeń można stosować atypowe leki neuroleptyczne?
Atypowe leki neuroleptyczne są lekami przeciwpsychotycznymi stosowanymi u pacjentów ze schizofrenią, zaburzeniami schizoafektywnymi, zaburzeniami urojeniowymi, zaburzeniami psychotycznymi, nawrotami psychotycznymi w złośliwym zespole neuroleptycznym i zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, u których występuje negatywizm i zaburzenia zachowania.