Humoralna hiperkalcemia nowotworu złośliwego, częste powikłanie raka płaskonabłonkowego raka płaskonabłonkowego płuc, jest mediowana przez peptyd związany z hormonem przytarczyc (PTHrP). Badanie to podjęto w celu ustalenia, czy 1,25-dihydroksywitamina D(3) [1,25(OH)(2)D(3)] i dwa niehiperkalcemiczne analogi. EB1089 i 22-oxa-1,25 (OH) (2) D (3) (OCT), hamują ekspresję genu PTHrP w ludzkim płucu linii komórkowej raka płaskonabłonkowego płuc, NCI H520. Wszystkie trzy związki (1) zmniejszyły mRNA PTHrP w stanie stacjonarnym i poziomy wydzielanego peptydu poprzez mechanizm transkrypcyjny mechanizm; (2) modulowana aktywność promotora 1,25 (OH) (2) D (3) - sekwencje DNA reagujące sekwencje; i (3) aktywował receptor witaminy D (VDR) zarówno in vitro, jak i in vivo. Zatem EB1089 i OCT hamują ekspresję genu PTHrP w komórkach NCI H520 i modulują ekspresję genów poprzez ten sam mechanizm co 1,25(OH)(2)D(3), a mianowicie, aktywację VDR. 1,25(OH)(2)D(3) jest hiperkalcemiczny in vivo. Jednakże niekalcemiczne analogi EB1089 i OCT mają potencjał terapeutyczny poprzez hamowanie transkrypcji genu PTHrP. --- Młodzieńcza choroba Battena jest chorobą neurodegeneracyjną spowodowaną przyspieszoną apoptotyczną śmiercią fotoreceptorów i neuronów. apoptotyczną śmiercią fotoreceptorów i neuronów przypisywaną defektom w genie CLN3. CLN3 jest antyapoptotyczny w przypadku nadekspresji w komórkach prekursorowych neuronów NT2. NT2. CLN3 negatywnie moduluje poziom endogennych ceramidów w komórkach NT2 i działa przed wytwarzaniem ceramidów. Ponieważ defekty w regulacji apoptozy są zaangażowane w rozwój raka, oceniliśmy ekspresję CLN3 zarówno na poziomie mRNA, jak i białka w różnych liniach komórek nowotworowych i litej tkance raka okrężnicy. tkankach raka okrężnicy. Zaobserwowaliśmy również wpływ blokowania ekspresji białka CLN3 na wzrost komórek nowotworowych, przeżywalność, produkcję ceramidów i apoptozę przy użyciu adenowirusowego antysensownego konstruktu CLN3. Wykazaliśmy, że mRNA i białko CLN3 i białko ulegają nadekspresji w glejakach (U-373G i T98g), neuroblastoma (IMR-32 i SK-N-MC), prostacie (Du145, PC-3 i LNCaP), jajniku (SK-OV-3, SW626 i PA-1), piersi (BT-20, BT-549 i BT-474) i okrężnicy (SW1116, SW480, i HCT 116), ale nie w liniach komórkowych raka trzustki (CAPAN i As-PC-1) lub płuc (A-549 i NCI-HC-1). (A-549 i NCI-H520). CLN3 jest również regulowany w górę w mysim mysich liniach komórkowych czerniaka i raka piersi. Stwierdziliśmy, że ekspresja CLN3 jest 22-330% wyższa niż w odpowiadającej jej prawidłowej tkance kontrolnej okrężnicy w 8 z 10 litych guzach okrężnicy. Adenowirus eksprymujący antysensowne CLN3 (Ad-AS-CLN3) blokuje ekspresję białka ekspresję białka CLN3 w liniach komórkowych raka DU-145, BT-20, SW1116 i T98g, co za pomocą Western blot. Blokowanie ekspresji CLN3 przy użyciu Ad-AS-CLN3 hamuje wzrost i żywotność komórek nowotworowych. Powoduje również wzrost endogennej produkcji ceramidu poprzez syntezę ceramidu de novo i skutkuje zwiększoną apoptozę, jak wykazano przez barwienie jodkiem propidium i JC-1. Sugeruje to, że Ad-AS-CLN3 może być opcją terapii niektórych nowotworów. Co ważniejsze, te wyniki sugerują, że CLN3 jest nowym celem molekularnym dla odkrywania leków przeciwnowotworowych. --- Wstęp: Oporność wielolekowa (MDR) jest główną przyczyną niepowodzenia leczenia paklitakselem (TAX). niepowodzenia leczenia. Indirubin-3'-monoxime (IRO) i Matrine są tradycyjnymi chińskimi lekami. chińskimi lekami, które mogą odwracać oporność komórek nowotworowych na niektóre leki chemioterapeutyczne. leki chemioterapeutyczne, ale związek między opornością na paklitaksel i Matrine jest nadal niejasny. Celem tego badania było zbadanie potencjalnego mechanizmu molekularnego molekularnego mechanizmu działania IRO i Matrine w odwracaniu oporności na TAX. METODY: W tym badaniu zastosowano test MTT do pomiaru niecytotoksycznej dawki IRO i Matrine na komórkach NCI-H520/TAX25 i określenia stopnia odwrócenia oporności na TAX w nietoksycznych dawkach. Ponadto, RT-PCR i Western blotting zastosowano do oceny ekspresji mRNA i poziomu białka surwiwiny, Oct-4 i Sox-2 w komórkach NCI-H520/TAX25 przy użyciu metod półilościowych. WYNIKI: Nie zaobserwowano wyraźnego hamowania wrażliwych szczepów komórek i szczepów opornych na leki, gdy końcowe stężenie wynosiło co najmniej 4 µmol / L dla IRO i 100 µmol/L dla Matrine. Tak więc 4 µmol/L IRO i 100 µmol/L Matrine zostały uznane za dawkę odwracającą. Gdy 4 µmol/L IRO lub 100 µmol/L Matrine stosowano razem z TAX, wrażliwość na TAX wyraźnie wzrosła w komórkach NCI-H520/TAX2; współczynnik odwrócenia IRO i Matrine wynosił około 1,92 (43,56/22,6 nmol/L) i 1,74 (43,56/25,0 nmol/L), odpowiednio. Ekspresja mRNA ekspresja i poziom białka surwiwiny, Oct-4 i Sox-2 w NCI-H520/TAX25 zmniejszyła się znacząco (P < 0,05) po dodaniu IRO lub Matrine w leczeniu TAX w porównaniu z samym leczeniem TAX. WNIOSEK: Spadek zarówno ekspresji mRNA, jak i poziomu białka surwiwiny, Oct-4 i Sox-2 może być mechanizmem molekularnym, za pomocą którego IRO i Matrine pośredniczą w odwracaniu oporności na TAX. --- TŁO: Inaktywacja funkcji supresora nowotworu retinoblastoma (RB) występuje często w raku płuc. RNA o krótkich spinach może być skonstruowany tak, aby celować w specyficzne sekwencje i skutecznie obniżyć ekspresję białka. Opracowaliśmy podejście RNA z krótką spinką do specyficznego celowania w Rb w komórkach raka płuc, aby określić wpływ knockdownu RB na proliferację. METODY: Komórki ludzkiego raka płuc NCI-H520 (Rb typu dzikiego) poddano transfekcji szczepem pMSCVpuro-Rb3C, plazmidem zawierającym sekwencję krótkiej spinki do włosów ukierunkowaną na ludzki Rb. Rb. Transfekanty zawierające ten konstrukt selekcjonowano za pomocą puromycyny. Utrata ekspresji RB w wybranych populacjach komórek określono metodą immunoblottingu. Proliferujące komórki liczono w celu ustalenia tempa wzrostu. Wzrost guza z retinoblastoma i z niedoborem RB monitorowano u nagich myszy. myszy. WYNIKI: Transfekcja pMSCVpuro-Rb3C dramatycznie zmniejszyła ekspresję RB i prowadziła do nieprawidłowej ekspresji genów regulowanych przez RB. Komórki zawierające pMSCVpuro-Rb3C rosły w szybszym tempie w porównaniu z komórkami kontrolnymi: 480,6 +/- 37,7 w porównaniu do 159,4 +/- 36,2 (względna liczba komórek po 12 dniach). Wzrost guza u nagich myszach również wzrósł wraz z knockdownem RB w porównaniu z myszami kontrolnymi: 135,2 +/- 73,6 mm3 w porównaniu do 40,0 +/- 17,0 mm3 (objętość guza po 10 dniach). WNIOSKI: Hamowanie ekspresji RB jest skutecznie osiągane w komórkach raka płuc komórkach raka płuc za pomocą RNA o krótkiej spince. Cele genetyczne RB są deregulowane przez RB knockdown. Zubożenie retinoblastoma zwiększa wzrost in vitro i w mysich ksenograftach. ksenograftach mysich. Badania te wskazują, że nawet w kontekście ustalonej linii komórek nowotworowych linii komórek nowotworowych, RB ogranicza proliferację nowotworową. Dodatkowo, ten model będzie służył jako idealny system do oceny roli aktywności RB w odpowiedzi terapeutycznej. odpowiedź terapeutyczną. --- Gen supresorowy nowotworu DICE1 znajduje się w obrębie wcześniej opisanego krytycznego regionu utraty heterozygotyczności na chromosomie 13q14.3. regionu utraty heterozygotyczności na chromosomie 13q14.3. Ekspresja DICE1 jest obniżona w niedrobnokomórkowych rakach płuc. Ektopowa ekspresja cDNA DICE1 przez konstrukty fuzyjne DICE1-zielone białko fluorescencyjne spowodowała zahamowanie tworzenia kolonii ludzkiego niedrobnokomórkowego linii komórkowej raka płuca SK-MES-1 i NCI-H520 oraz linii komórkowej raka prostaty DU145. W transformowanych IGF-IR komórkach Balb/c 3T3, DICE1 znacząco hamował wzrost w miękkim agarze. Wyniki te pokazują, że DICE1 ma aktywność hamującą wzrost aktywność i zakłóca niezależny od zakotwiczenia wzrost transformowanych IGF-IR komórek nowotworowych zależnych od sygnalizacji IGF-I. --- Nieprawidłowa ekspresja COX-2 występuje w wielu rodzajach nowotworów złośliwych, w tym raka jelita grubego i płuc, i jest powiązana z rozwojem i progresją raka. Mechanizmy molekularne związane z nieprawidłową ekspresją COX-2 w komórkach raka płuca w komórkach raka płuc nie zostały jeszcze w pełni wyjaśnione. W tym badaniu stwierdziliśmy, że komórki niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) NCI-H520 i NCI-H460 konstytutywnie wyrażały COX-2 i wytwarzały prostaglandynę E2 (PGE2) mierzoną metodą Western blotting i test immunoenzymatyczny (ELISA). Testy reporterowe wykazały, że regulacja transkrypcji COX-2 została zahamowana, gdy albo NF-IL6 (C/EBPbeta) lub miejsce wiązania czynnika jądrowego-kappaB (NF-kappaB) w promotorze COX-2 zostało zmutowane. Promotor COX-2 został zmutowany, co sugeruje, że czynniki transkrypcyjne C / EBPbeta i NF-kappaB odgrywają ważną rolę w nieprawidłowej ekspresji COX-2 w komórkach raka płuc. tych komórkach raka płuc. Ponadto, mieszanka ośmiu ziół PC-SPES (Lot. 5431219) powodowała zatrzymanie wzrostu i apoptozę komórek NCI-H520 i NCI-H460 w połączeniu z blokadą w połączeniu z blokadą NF-kappaB i regulacją w dół C/EBPbeta, co skutkowało obniżeniem poziomu COX-2 i PGE2 w tych komórkach. Z drugiej strony z drugiej strony, PC-SPES zwiększał poziom C/EBPbeta w tych komórkach. Podsumowując razem, C/EBPbeta i NF-kappaB mogą być obiecującymi celami molekularnymi dla COX-2 w komórkach raka płuc. PC-SPES może być przydatny w leczeniu uzupełniającym w leczeniu osób z wyciętym NSCLC, a także innych rodzajów raka, w których COX-2 jest aktywowany. raka, w których aktywowany jest COX-2. --- Warianty mysiego hormonu przytarczyc Pthlh(Pro) i Pthlh(Thr) są powiązane z podatnością i opornością na rakotwórczość skóry myszy Car-S i Car-R oraz z efektami in vitro (Oncogene, 19: 5324-5328, 2000). Zidentyfikowaliśmy dodatkowy wariant Pthlh, składający się z Thr i trzy zmiany aminokwasowe w C-końcu (Pthlh(SerAspTyr)), przenoszone przez ewolucyjnie odległy szczep wsobny Mus spretus (SPRET/Ei). Kiedy transfekowany do komórek nowotworowych NCI-H520, ten wariant Pthlh (SerAspTyr) nie nie stymulował wzrostu guza u nagich myszy. Analiza adhezji komórek, migracji i wzorców inwazji Pthlh (Pro) -, Pthlh (Thr) - i Pthlh (SerAspTyr) - transfekowanych komórek Komórki NCI-H520 wykazały 1,5-krotny spadek wydajności adhezji zarówno na kolagenu typu I i Matrigelu oraz 5-6-krotny wzrost zdolności migracji w Pthlh(Pro) w porównaniu do komórek nietransfekowanych i transfekowanych wektorem, Pthlh(Thr)- lub Pthlh(SerAspTyr)- transfekowanymi komórkami. Odkrycia te sugerują, że działanie modyfikujące raka mysiego genu Pthlh jest mediowane przez zróżnicowane efekty adhezji i migracji komórek wariantów PTHrP. --- Gen tyrozynazy (Tyr) koduje enzym tyrozynazę, który katalizuje konwersję L-tyrozyny do DOPA (3,3-dihydroksyfenyloaniny)-chinonu. konwersję L-tyrozyny do chinonu DOPA (3,4-dihydroksyfenyloalaniny). Mutacja mutacja albinotyczna znosi funkcjonalną aktywność tyrozynazy, powodując niedobór produkcji pigmentu melaniny w skórze i siatkówce. Tyr mapuje do regionu w centralnej pozycji chromosomu 7, który zawiera locus modyfikujący nowotwory skóry. locus modyfikujący nowotwory skóry. Uratowaliśmy mutację albinotyczną u myszy transgenicznych, aby ocenić możliwą rolę genu Tyr w dwuetapowej kancerogenezie skóry. Transgeniczna ekspresji funkcjonalnego allelu Tyr(Cys) u myszy albinosów (Tyr(Ser)) spowodowała zmniejszenie mnogości brodawczaków skóry w czterech niezależnych eksperymentach i przy trzech poziomach dawki DMBA (9,10-dimetylo-1,2-benzantracen). Badania mechanistyczne in vitro badania mechanistyczne wykazały, że transfekcja allelu Tyr(Cys) w ludzkim raku płaskonabłonkowym ludzkiej linii komórkowej raka płaskonabłonkowego (NCI-H520) zwiększa aktywność enzymu tyrozynazy i nadaje odporność na indukowane nadtlenkiem wodoru oksydacyjne uszkodzenia DNA uszkodzenia DNA. Wyniki te dostarczają bezpośrednich dowodów na to, że gen Tyr może działać jako gen modyfikujący raka skóry, którego mechanizm działania może obejmować modulację oksydacyjnych uszkodzeń DNA. --- Przedstawiamy radiosyntezę i ocenę 3-[3,5-dimethyl-4-(4-[11C]methylpiperazinecarbonyl)-1H-pyrrol-2-ylmethylene]-2-oxo-2,3-dihydro-1H-indole-5-sulfonic kwas (3-chlorofenylo)metyloamid, określany jako [11C]SU11274 ([11C]14) do obrazowania in vivo obrazowanie receptora przejścia mezenchymalno-nabłonkowego (MET) za pomocą pozytonowej emisji (PET). Po syntezie prekursora (13), który został osiągnięto w 10 etapach z całkowitą wydajnością 9,7%, [11C]14 uzyskano poprzez radiometylacji w zakresie 5-10% wydajności radiochemicznej i ponad 95% czystości radiochemicznej. czystości radiochemicznej. Do badań PET in vivo wykorzystano dwa modele ksenoprzeszczepów ludzkiego raka płuc przy użyciu MET-dodatnich linii komórkowych NCI-H1975 i MET-ujemnych linii komórkowych NCI-H520. linie komórkowe. Ilościowe badania [11C]14-PET wykazały, że wychwyt [11C]14 przez guz [11C]14 w ksenograftach NCI-H1975 był znacznie wyższy niż w ksenograftach ksenograftach NCI-H520, co jest zgodne z odpowiadającymi im immunohistochemicznymi wzorcami barwienia tkanek receptorów MET od tych samych zwierząt. zwierząt. Badania te wykazały, że [11C]14-PET jest odpowiednim markerem obrazowania do ilościowego oznaczania receptora MET in vivo, co może ułatwić ocenę skuteczności ocenę skuteczności w rozwoju klinicznym leków przeciwnowotworowych ukierunkowanych na MET. --- Neuroendokrynne różnicowanie guzów płuc charakteryzuje się ekspresją ekspresją kilku markerów neuroendokrynnych i jest ograniczone głównie do określonych podtypów histologicznych, tj. podtypów histologicznych, tj. raka drobnokomórkowego i rakowiaka. Jednym z markerów obserwowanych w guzach neuroendokrynnych, wysoka aktywność aromatycznej dekarboksylazy L-aminokwasów (A-amino dekarboksylazy aromatycznych L-aminokwasów (AADC), jest pomocna w rozróżnianiu klasycznych i wariantowych podtypów drobnokomórkowych guzów płuc. podtypów drobnokomórkowego guza płuca. Tutaj przeanalizowaliśmy ekspresję i ilościowo poziom mRNA kodującego AADC w ludzkich liniach komórek nowotworowych przy użyciu odwrotnej transkrypcji i reakcji łańcuchowej polimerazy (RT-PCR). Wysokie mRNA wykryto w klasycznych drobnokomórkowych rakach płuc i linii komórkowej neuroblastoma. linii komórkowej neuroblastoma. Inne linie komórkowe (czerniaki, niedrobnokomórkowy rak płuca płuc i kostniakomięsak) również wykazywały ekspresję AADC, ale poziomy były o 2-3 rzędy niższe. 2-3 rzędy niższe. Oszacowano również typ mRNA specyficzny dla tkanki (neuronalny versus specyficzny dla wątroby) typ mRNA został oszacowany. Drobnokomórkowy rak płuc, nerwiak niedojrzały i czerniak czerniaka wyrażały informacyjny RNA specyficzny dla tkanek neuronalnych. Co ważne, linie komórkowe niedrobnokomórkowego raka płuca wyrażały specyficzne dla wątroby (nieneuronalne) mRNA (linia komórkowa A549) lub głównie neuronalne (linia komórkowa NCI-H520) AADC. Dane te wskazują, że szereg linii komórek nowotworowych transkrybuje gen AADC i że dwa różne typy mRNA AADC, które odzwierciedlają embrionalne (neuronalne lub nieneuronalne) pochodzenie guza mogą być wytwarzane w niedrobnokomórkowym raku płuc. komórkach niedrobnokomórkowego raka płuc. --- Gen RASSF8, który mapuje się blisko genu KRAS2, zawiera domenę związaną z RAS. i koduje białko, które jest ewolucyjnie konserwowane od ryb do ludzi. Analiza transkryptu RASSF8 ujawniła złożony wzór ekspresji izoform 5'-UTR mRNA w prawidłowych płucach i gruczolakorakach płuc (ADCA), bez widocznych różnic. bez widocznych różnic. Jednak poziomy transkryptu genu RASSF8 były około siedmiokrotnie niższe w ADCA płuc w porównaniu do prawidłowej tkanki płucnej. Ekspresja białka RASSF8 przez transfekowane komórki raka płuc prowadziła do zahamowania wzrostu niezależnego od zakotwiczenia w miękkim agarze w komórkach A549 i zmniejszenie aktywności klonogennej w komórkach NCI-H520. Wyniki te wskazują na możliwość białko kodowane przez RASSF8 jest nowym supresorem nowotworu dla raka płuc. --- Badanie to bada działanie przeciwnowotworowe dehydrokostuslaktonu (DHE), laktonu seskwiterpenowego pochodzącego z roślin leczniczych lakton seskwiterpenowy pochodzący z roślin leczniczych, na ludzkie niedrobnokomórkowe płuca linie komórkowe niedrobnokomórkowego raka płuc, A549, NCI-H460 i NCI-H520. Nasze wyniki pokazują, że DHE hamuje proliferację komórek A549, NCI-H460 i NCI-H520. Wywołana przez DHE apoptozę zarówno w komórkach A549, jak i NCI-H460. DHE wywołał stres retikulum endoplazmatycznego (ER), na co wskazują zmiany poziomu wapnia w cytozolu, fosforylacja kinazy ER podobnej do PKR kinazy (PERK), fosforylację białka wymagającego inozytolu 1 (IRE1) i CHOP/GADD153, splicing mRNA czynnika transkrypcyjnego X-box-1 (XBP-1), i aktywację kaspazy-4. Uwolnienie wapnia wywołało produkcję ROS, co dodatkowo zwiększa przeciążenie wapniem, a następnie aktywuje p38, JNK i ERK1/2. Zarówno transfekcja miRNA IRE1, jak i wstępne leczenie BAPTA-AM hamują apoptozę apoptozę za pośrednictwem DHE, potwierdzając hipotezę, że DHE indukuje śmierć komórki poprzez stres ER. Co ważne, nowy środek przeciwnowotworowy do leczenia niedrobnokomórkowego raka płuca niedrobnokomórkowego raka płuc i jest wspierany przez badania na zwierzętach, które wykazały dramatyczne zmniejszenie wielkości guza o 50% po 28 dniach leczenia. To badanie pokazuje, że DHE może być nowym środkiem przeciwnowotworowym w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuc. niedrobnokomórkowego raka płuc. --- Białko 61 bogate w cysteinę (Cyr61) jest członkiem rodziny genów indukowanych czynnikiem wzrostu. Reguluje adhezję komórek, migrację, migrację, proliferację i różnicowanie oraz bierze udział we wzroście guza. W naszych eksperymentach zbadano rolę Cyr61 w niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC). zbadano. Ekspresja mRNA Cyr61 była znacznie zmniejszona w czterech z pięciu ludzkich ludzkich próbkach nowotworów płuc w porównaniu z ich normalnymi próbkami płuc. Linie komórkowe NSCLC NCI-H520 i H460, które nie mają endogennego Cyr61, utworzyły 60-90% mniej kolonii po transfekcji kolonii po transfekcji wektorem ekspresji cDNA Cyr61 niż komórki transfekowane taką samą ilością pustego wektora. Po stabilnej transfekcji Cyr61 cDNA, proliferacja zarówno linii H520-Cyr61, jak i H460-Cyr61 zmniejszyła się znacząco w porównaniu z komórkami stabilnie transfekowanymi pustym wektorem. Dodanie przeciwciała przeciwko Cyr61 częściowo uratowało zahamowanie wzrostu zarówno komórek H520-Cyr61, jak i H460-Cyr61. Analiza cyklu komórkowego wykazała, że zarówno komórki H520-Cyr61, jak i H460-Cyr61 uległy zatrzymaniu w fazie G(1), wyraźnie zwiększoną ekspresję p53 i p21 (WAF1) oraz zmniejszoną aktywność cyklinozależną aktywność kinazy zależnej od cyklin 2. W komórkach tych wykryto również wzrost białka kieszonkowego pRB2/p130 został również wykryty w tych komórkach. Warto zauważyć, że obie linie komórkowe raka płuc transfekowane stabilnie Cyr61 linie komórkowe raka płuc rozwinęły mniejsze guzy niż te utworzone przez komórki komórki typu dzikiego u nagich myszy. Podsumowując, doszliśmy do wniosku, że Cyr61 może odgrywać rolę jako supresor guza w NSCLC. --- Aminoacyl-tRNA synthetases [ARS] - interacting multifunctional protein 2 (AIMP2) zostało zaangażowane w kontrolę losu komórek i różnicowanie komórek płuc. A wariant AIMP2 pozbawiony eksonu 2 (AIMP2-DX2) ulega ekspresji w różnych komórkach nowotworowych. komórkach nowotworowych. Wcześniej badaliśmy poziom ekspresji AIMP2-DX2 w kilku liniach komórek płuc linii komórkowych płuc i odnotowaliśmy podwyższony poziom ekspresji AIMP2-DX2 w NCI-H460 i NCI-H520. Tutaj donosimy, że supresja AIMP2-DX2 przez lentiwirusa RNA (sh-DX2) zmniejszyła szybkość wychwytu glukozy i transporterów glukozy (Glucose Transporters, Glucose Transporters). transporterów glukozy (Gluts) w komórkach NCI-H460. Regulacja w dół AIMP2-DX2 zmniejszała glikozylotransferazę (GnT)-V w aparacie Golgiego, jednocześnie indukując antagonistę GnT-V GnT-V antagonistę GnT-III. Regulacja w dół AIMP2-DX2 tłumiła również receptora naskórkowego czynnika wzrostu / kinazy białkowej aktywowanej mitogenem (EGFR / MAPK) szlak sygnałowy, prowadzący do zmniejszenia markera proliferacji Ki-67 w jądrach komórkowych. Ponadto, podwójna aktywność lucyferazy zmniejszyła zależną od kapsydów w komórkach zakażonych sh-DX2. Wyniki te sugerują, że AIMP2-DX2 może być istotnym celem terapeutycznym dla raka płuc, oraz że sh-DX2 może być odpowiednią metodą terapii raka płuc. --- CEL: Przeprowadzono analizę asocjacyjną skanowania całego genomu w celu zidentyfikowania wariantów genetycznych predykcyjnych ryzyka raka płuc u palaczy i potwierdzenia zidentyfikowanych wariantów w niezależnej próbie. PACJENCI I METODY: Przeprowadzono badanie kliniczno-kontrolne z wykorzystaniem dwóch pul składających się z DNA od 322 niemieckich pacjentów z rakiem płuca i 273 zdrowych palaczy. zdrowych osób palących. Badanie replikacyjne przeprowadzono przy użyciu 254 włoskich pacjentów z gruczolakorakiem płuc (ADCA) i 235 zdrowych osób z grupy kontrolnej. WYNIKI: Pacjenci z genotypami GG lub CG dla polimorfizmu pojedynczego nukleotydu rs1862214 5' przed genem programowanej śmierci komórki 5 (PDCD5), w porównaniu z osobami z genotypem z osobami o wspólnym genotypie CC wykazywały zwiększone ryzyko raka płuc (iloraz szans, 1,6; 95% CI, 1,2 do 2,1) i wyższą częstość występowania choroby w złym stadium klinicznym (współczynnik ryzyka [HR]). stadium klinicznego (współczynnik ryzyka [HR], 1,9; 95% CI, 1,1 do 3,4; P = .023), zajęcie węzłów chłonnych (HR, 1,9; 95% CI, 1,1 do 3,4; P = .023). węzłowych (HR, 1,9; 95% CI, 1,1 do 3,6; P = .033) i krótkoterminowego przeżycia (HR, 1,8; 95% CI, 1,2 do 2,6; P = .003). Poziomy ekspresji mRNA PDCD5 były około 2,4-krotnie niższe w ADCA płuc w porównaniu z prawidłową tkanką płuc. Ludzkie komórki nowotworowe NCI-H520 transfekowane PDCD5 cDNA wykazywały obniżoną zdolność do tworzenia kolonii. WNIOSEK: Wyniki te sugerują, że polimorfizm rs1862214 w PDCD5 jest predykcyjny dla ryzyka raka płuc i rokowania oraz że PDCD5 może reprezentować nowy gen supresorowy nowotworu wpływający na raka płuc. --- BHLHB3 jest podstawowym białkiem zawierającym domenę helisa-pętla-helisa (bHLH), które działa jako represor transkrypcji. Stwierdziliśmy, że poziomy transkryptu BHLHB3 były niskie w trzech ludzkich liniach komórkowych raka płuc i obniżone w ludzkich gruczolakorakach płuc gruczolakorakach płuc w porównaniu do prawidłowej tkanki płucnej. Nadekspresja genu BHLHB3 hamowała tworzenie kolonii komórek raka płuc A549, NCI-H520 i NCI-H596. Zmniejszony wzrost kolonii Zmniejszony wzrost kolonii był prawdopodobnie spowodowany hamowaniem proliferacji komórek, jak sugerowane przez obniżenie ekspresji cykliny D1 (CCND1) w komórkach NCI-H520 transfekowanych w celu nadekspresji genu BHLHB3; nie zaobserwowano dowodów apoptozy. apoptozy. Wyniki te wskazują na potencjalną rolę białka BHLHB3 jako czynnika supresora nowotworu w raku płuc. --- Niedrobnokomórkowy rak płuca (NSCLC) wykazuje nadekspresję genu Her2/neu w około 59% przypadków. w około 59% przypadków. Trastuzumab, humanizowane przeciwciało monoklonalne, zakłóca sygnalizację Her2 i jest zatwierdzony do leczenia raka piersi z nadekspresją Her2/neu z nadekspresją raka piersi. Jednak jego zastosowanie terapeutyczne w NSCLC z nadekspresją Her2/neu z nadekspresją NSCLC pozostaje niejasne. Niniejsze badanie miało na celu określenie roli pozytonowej tomografii emisyjnej (PET) znakowanego (64)Cu trastuzumabu dla nieinwazyjnego obrazowania ekspresji Her2/neu w NSCLC. Trastuzumab został skoniugowany z dwufunkcyjnym chelatorem 1, 4, 7, 10-tetraazacyklododekan-1, 4, 7, 10-tetraoctowym (DOTA) i radioznakowany (64)Cu. Molekularna specyficzność DOTA-trastuzumabu określono w liniach komórkowych NSCLC z nadekspresją Her2/neu nadekspresją (NCI-H2170) i ujemną ekspresją (NCI-H520). Obrazowanie ekspresji Ekspresję Her2/neu przeprowadzono u myszy z guzem NCI-H2170 za pomocą (64)Cu-DOTA-trastuzumab PET i (64)Cu-DOTA-IgG. Badania in vitro ujawniły specyficzne wiązanie DOTA-trastuzumabu w Her2/neu dodatnich komórkach NCI-H2170, podczas gdy nie zaobserwowano wiązania w ujemnej linii komórkowej Her2/neu NCI-H520. Badania biodystrybucji i PET wykazały znacznie wysoką akumulację (64)Cu-DOTA-trastuzumabu w guzie NCI-H2170 z nadekspresją Her2/neu po 24 i 48 h po wstrzyknięciu (odpowiednio 21,4 +/- 1,4% i 23,2 +/- 5,1% dawki/gram (% ID/g), odpowiednio). Obrazowanie PET guzów NCI-H520 ujemnych pod względem Her2/neu wykazało znacznie mniejszy wychwyt (64)Cu-DOTA-trastuzumabu (4,0% ID/g). Guz NCI-H2170 (64)Cu-DOTA-trastuzumabu był znacznie wyższy niż w przypadku (64)Cu-DOTA-Igg. (64)Cu-DOTA-IgG (P < 0,0001). (64)Cu-DOTA-trastuzumab wykazał bardzo wyraźny obraz guza Her2/neu dodatniego i okazał się skuteczny jako znacznik PET do obrazowania ekspresji genu Her2/neu w NSCLC, co sugeruje jego potencjalne kliniczne do identyfikacji pacjentów, którzy mogą odnieść korzyści z terapii opartej na trastuzumabie. --- Peptyd związany z PTH (PTHrP) pośredniczy w zespole humoralnej hiperkalcemii nowotworów złośliwych, częstym powikłaniu raka płaskonabłonkowego płuc. nowotworu złośliwego, częstego powikłania raka płaskonabłonkowego płuc. Badanie to podjęto w celu ustalenia, czy 1,25-dihydroksywitamina D3 [1,25-(OH)2D3] i dwóch niehiperkalcemicznych analogów, EB1089 i 22-oksa-1,25-(OH)2D3 (22-oksakalcytriol), hamują ekspresję genu PTHrP indukowaną przez surowicę i naskórkowy czynnik wzrostu (EGF) Ekspresja genu PTHrP w linii komórkowej ludzkiego raka płaskonabłonkowego płuc, NCI H520. Ekspresja PTHrP była regulowana w górę przez surowicę i EGF w stężeniu i w sposób zależny od stężenia i czasu. Analiza jądrowa wykazała, że indukcja ta była za pośrednictwem mechanizmu transkrypcyjnego, a sekwencje w promotorze 1 były odpowiedzialne. Wszystkie trzy związki witaminy D3 zmniejszały zarówno podstawowe, jak i indukowane surowicą i indukowane przez EGF poziomy RNA i wydzielanego peptydu PTHrP w stanie stacjonarnym. W efektach tych ponownie pośredniczył mechanizm transkrypcyjny poprzez sekwencje promotora 1. sekwencje w obrębie promotora 1. Wszystkie trzy związki witaminy D3 zmniejszyły również proliferację komórek NCI H520 w sposób zależny od stężenia i czasu. 1,25-(OH)2D3 jest hiperkalcemiczny in vivo. Jednak niekalcemiczne analogi EB1089 i 22-oxa-1,25-(OH)2D3 mają potencjał terapeutyczny, ponieważ tłumią nie tylko podstawowe, ale także stymulowane czynnikiem wzrostu poziomy PTHrP w komórce rakowej linii komórkowej związanej z hiperkalcemią. --- Rak płuc jest główną przyczyną zgonów z powodu nowotworów na całym świecie. Jego wczesne wykrycie ma ogromne znaczenie dla diagnozy, klasyfikacji, leczenia i poprawy leczenia i poprawy przeżywalności. Jednak obecne metody nie są wystarczająco czułe aby wykryć raka płuc w jego początkowym stadium. Przedstawiliśmy nanostrukturę aptamer-Ag-Au oparty na nanostrukturze powierzchniowo wzmocnionego rozpraszania ramanowskiego (SERS) test do czułego i specyficznego wykrywania oraz fototermicznej terapii w bliskiej podczerwieni (NIR) terapia komórek gruczolakoraka płuc (komórki A549). Nanostruktury celują w komórki komórki z wysokim powinowactwem i swoistością poprzez specyficzną interakcję między aptamerem (45-zasadowym oligonukleotydem) a komórką i odróżniają komórki A549 od innych typów komórek nowotworowych (komórki HeLa i MCF-7) i podtypów komórek raka płuc (NCI-H157). płuc (komórki NCI-H157, NCI-H520, NCI-H1299 i NCI-H446). Nanostruktury nanostruktury mają wysoką zdolność do pochłaniania promieniowania NIR i są w stanie prowadzić terapię fototermiczną komórek przy bardzo niskiej gęstości mocy promieniowania (0,20 W cm(-2)) bez niszczenia zdrowych komórek i otaczających je normalnych tkanek. normalnych tkanek. Ponadto nanostruktury wykazują wysoką aktywność SERS. W oparciu o sygnał SERS znakowanego reportera ramanowskiego (cząsteczki Rh6G), możemy specyficznie wykrywać komórki A549 przy bardzo niskiej liczebności (~10 komórek na ml) i monitorować proces terapii komórek nowotworowych. Dlatego też oparty na nanostrukturach test SERS ma ogromny potencjał w specyficznym rozpoznawaniu, czułym wykrywaniu i skutecznej terapii fototermicznej raka płuc. --- Działanie przeciwnowotworowe CGP41251 (4'-N-benzoilostaurosporyny), selektywnego inhibitora kinazy białkowej C (PKC) inhibitor kinazy białkowej C (PKC), zbadano na dwóch rodzajach ludzkiego niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC). niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC) (gruczolakorak: A549 i rak płaskonabłonkowy rak płaskonabłonkowy: NCI-H520). CGP41251 w stężeniu 0,5 lub 1,0 mikroM hamował proliferację tych linii komórek nowotworowych znacząco; Jednak przy 0,1 mikroM nie wykazywał żadnego znaczącego hamowania. Analiza cyklu komórkowego wykazała, że CGP41251 przy 0,5 lub 1,0 mikroM zatrzymał progresję cyklu komórkowego w fazie G2/M do 24 godz, ale 0,1 mikroM nie. Wydaje się, że antyproliferacyjne działanie CGP41251 przeciwko ludzkiemu NSCLC jest związane z akumulacją G2/M. W NCI-H520, CGP41251 powodował replikację DNA bez mitozy. W ksenoprzeszczepie nagich myszy CGP41251 w dawce 200 mg/kg w dawce 200 mg/kg wykazał aktywność przeciwnowotworową przeciwko tym liniom komórkowym. Histopatologicznie zaobserwowano ekspansję centralnej martwicy, chociaż nie zaobserwowano zniszczenie gniazd nowotworowych było widoczne po podaniu CGP41251. W obu tkankach guza tkankach, aktywność PKC frakcji cząstek stałych była znacząco zmniejszona przez leczenie CGP41251. Na podstawie tych wyników uważa się, że aktywność przeciwnowotworowa CGP41251 przeciwko ludzkiemu NSCLS towarzyszy zmniejszenie aktywności PKC we frakcji cząstek stałych. Co więcej, zatrzymanie cyklu komórkowego G2/M cyklu komórkowego indukowanego przez CGP41251 może być ważne dla wzrostu hamujące działanie tego związku. --- Heptaplatyna, cis-maloniano [(4R,5R)-4,5-bis (amino-metylo)-2-izopropylo-1,3-dioksolan] platyny(II) (SKI-2053R, Sunpla) jest pochodną platyny o aktywności przeciwnowotworowej porównywalnej do cisplatyny na różnych liniach komórek nowotworowych. Badania przedkliniczne sugerują, że jest ona mniej nefrotoksyczna niż cisplatyna. Badanie to zostało podjęte w celu zbadania połączonego heptaplatyny i promieniowania jonizującego na dwie ustalone ludzkie linie komórkowe raka płaskonabłonkowego linie komórkowe raka płaskonabłonkowego (NCI-H520, SQ20B). Aktywność cytotoksyczna heptaplatyny była zależna od stężenia w obu liniach komórkowych. Gdy niska dawka heptaplatyny była w połączeniu z wysoką dawką promieniowania jonizującego, wystąpił addytywny efekt cytotoksyczny wpływ na komórki NCI-H520 (P < 0,05), podczas gdy umiarkowana dawka heptaplatyny i niska dawka promieniowania jonizującego miały addytywny efekt cytotoksyczny na wzrost komórek komórek SQ20B (P < 0,05). Analiza FACS i barwienie DAPI wykazały, że ich addytywne efekty cytotoksyczne były skorelowane z indukcją apoptozy. Dalsze badania są uzasadnione przy użyciu heptaplatyny i promieniowania jonizującego w raka płaskonabłonkowego jako substytutu cisplatyny. --- Integryna alfa11 (ITGA11/alfa11) jest zlokalizowana w fibroblastach zrębu i często ulega nadekspresji w niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC). Postawiliśmy hipotezę że stromalna alfa11 może być ważna dla nowotworowości komórek NSCLC. Unieśmiertelnione mysie fibroblasty embrionalne SV40 utworzone z komórek typu dzikiego (WT) i myszy z niedoborem Itga11 [knockout (KO)] zostały przetestowane pod kątem ich nowotworowości u myszy z niedoborem odporności po wszczepieniu pojedynczo lub wspólnie z ludzkim gruczolakorakiem płuc A549 komórkami gruczolakoraka płuc A549. A549 wszczepione razem z fibroblastami wykazały znacznie zwiększone tempo wzrostu guza w porównaniu z A549, WT lub KO, które same tworzyły tylko małe guzy. Co ważne, wzrost był znacznie większy w przypadku A549+WT w porównaniu z guzami A549+KO. Reekspresja ludzkiego cDNA alfa11 w komórkach KO ratowała tempo wzrostu guza do poziomu porównywalnego z guzami A549+WT. Odkrycia te zostały potwierdzone w dwóch innych liniach komórkowych NSCLC, NCI-H460 i NCI-H520. Profilowanie ekspresji genów wykazało, że poziom ekspresji mRNA IGF2 był >200 razy niższy w A549+KO w porównaniu z guzami A549+WT. Stabilny RNA z krótką spinką (shRNA) w dół regulacji IGF2 w fibroblastach WT (WT(shIGF2)) spowodowała zmniejszenie tempa wzrostu guzów A549+WT(shIGF2) w porównaniu z guzami A549+WT guzy. Wyniki wskazują, że alfa11 jest ważnym czynnikiem zrębu w NSCLC i proponują paradygmat interakcji rak-zrębu pośrednio poprzez interakcję między kolagenem macierzy a fibroblastami zrębu w celu stymulować wzrost komórek nowotworowych. --- Unikalne szlaki transdukcji sygnału, które odróżniają niedrobnokomórkowego raka płuc (NSCLC) od drobnokomórkowego raka płuc (SCLC) są słabo poznane. (NSCLC) od drobnokomórkowego raka płuca (SCLC) są słabo poznane. Zbadaliśmy zdolność edelfozyny, inhibitora specyficznej dla fosfatydyloinozytolu fosfolipazy C (PLC) do hamowania żywotności komórek wśród czterech linii komórkowych NSCLC i czterech linii komórkowych SCLC. Zróżnicowana wrażliwość komórek na cytostatyczne i cytotoksyczne działanie edelfozyny została przypisuje się indukowanym przez edelfozynę zmianom w aktywności wielu enzymów, w tym kinazy c-Jun NH2-końcowej (JNK), kinazy regulowanej sygnałem zewnątrzkomórkowym (ERK), kinazy p kinazy (ERK), kinazy p38 i polimerazy poli(ADP-rybozy) (PARP). Aby zbadać rolę tych enzymów w cytotoksyczności indukowanej edelfozyną, my skorelowaliśmy indukowane edelfozyną zmiany aktywności enzymów i żywotności komórek wśród różnych linii komórkowych NSCLC i SCLC. Stwierdziliśmy, że komórki NSCLC są znacznie bardziej podatne na cytotoksyczne działanie tego leku niż komórki SCLC. Trzy z czterech wrażliwych na edelfozynę linii komórkowych NSCLC (NCI-H157, NCI-H520, NCI-H522) wykazują zatrzymanie G2/M, znaczącą apoptozę i pewien stopień aktywacji JNK w odpowiedzi na leczenie farmakologiczne. W przeciwieństwie do tego, żadna z linii komórkowych SCLC nie wykazuje indukowanego edelfozyną zatrzymania G2/M lub znaczącej apoptozy. A Porównanie efektów indukowanych edelfozyną wśród wrażliwych i opornych linii raka płuc linii raka płuc wskazuje, że istnieje niewielka korelacja między cytotoksycznością indukowaną edelfozyną a zmienioną aktywnością JNK, ERK, p38 lub rozszczepieniem PARP. Wyniki te pokazują, że indukowane edelfozyną zmiany w aktywnościach JNK, ERK, p38 lub PARP nie są dobrymi predyktorami podatności komórek na cytotoksyczność indukowaną edelfozyną. Zatem indukowana edelfozyną inaktywacja PLC może zakłócać kaskady sygnalizacyjne za PLC, które są unikalne dla poszczególnych środowisk komórkowych. środowisk komórkowych. Odkrycia te identyfikują również edelfozynę jako jeden z niewielu potencjalnych środków chemioterapeutycznych, które mają większy efekt cytotoksyczny przeciwko komórkom komórek NSCLC niż komórek SCLC. --- Wychodząc od d- lub l-tryptofanu, zsyntetyzowaliśmy i scharakteryzowaliśmy sześć związków związków 2.29-2.31a i b, które należą do klasy heterocykli azotowych: homodimerów karbolinowych homodimerów opartych na karbolinie. Każdy pojedynczy homodimer charakteryzuje się związkiem 1,3-trans po każdej stronie centralnego rdzenia diketopiperazynowego, ale różni się w bezwzględną stereochemią, a także podstawieniem na 4' i 4'' oksygenach (-Bn, -CH(3) lub -H). Cytotoksyczność in vitro sześciu związków została oceniano poprzez pomiar hamowania wzrostu ludzkich komórek rakowych NCI-H520 i PC-3. komórkach raka. Fenol 2.30a hamował wzrost komórek nowotworowych około trzykrotnie lepiej niż jego enancjomer. trzykrotnie lepiej niż jego enancjomer 2.30b i posiadał GI(50) porównywalny do z klinicznie stosowanym etopozydem w obu liniach komórkowych. Doszliśmy do wniosku, że zarówno stereochemia nadana przez l-tryptofan i obecność podstawników hydroksy podstawników hydroksylowych w pozycjach 4' i 4'' są niezbędne do wytworzenia właściwości cytotoksycznych w klasie homodimerów. właściwości w klasie homodimerów. Obecnie wykorzystujemy 2.30a jako nowy związek wiodący związek w naszych wysiłkach na rzecz odkrycia ulepszonych chemioterapeutyków raka opartych na indolu. chemioterapeutyki na bazie indoli. --- TŁO i CEL: Gen Bcl-2/E1B 19kDa interacting protein3-like (BNIP3L) jest genem supresorowym nowotworu sklonowanym w bibliotece BDNA wątroby płodu ludzkiego. jest genem supresorowym nowotworu sklonowanym z biblioteki cDNA ludzkiej wątroby płodowej, która znajduje się na 8p21, jednym z najczęstszych regionów utraty heterozygotyczności (LOH) w raku płuc. Białko BNIP3L może wchodzić w interakcje z białkami antyapoptotycznymi, takimi jak białkami antyapoptotycznymi, takimi jak Bcl-2, Bcl-x(L), E1B19K, które promują apoptozę. Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu zbadania korelacji zmian ekspresji i struktury genu BNIP3L z progresją raka płuc. METODY: Określono ekspresję i strukturę genu BNIP3L w 4 szczepach komórek raka płuc i 30 tkankach. i 30 tkankach określono za pomocą immunohistochemii SP, immunoblot, półilościową odwrotną transkrypcję-PCR (RT-PCR), PCR-pojedynczy szczep polimorfizm konformacji pojedynczego szczepu (PCR-SSCP). WYNIKI: (1) W 4 szczepach komórek raka płuc białko BNIP3L nie zostało wykryte w komórkach A549, NCI-H460, NCI-H446, z wyjątkiem NCI-H520, w którym ekspresja białka był nieco niższy niż w nieśmiertelnym szczepie komórek nabłonka oskrzeli HBE4-E6/E7. Białko BNIP3L zaobserwowano w 46,7% (14/30) tkanek raka płuc, podczas gdy 100% (12/12) w prawidłowych tkankach płuc. Różnica była znacząca w statystykach (P< 0,05). (2) BNIP3L mRNA wykryto w 4 szczepach komórek raka płuc. szczepach komórek raka płuc; i nie było oczywistej rozbieżności w ilości między tymi szczepami komórek a HBE4-E6/E7. Brak lub spadek mRNA BNIP3L zaobserwowano w 26,7% (8/30) tkanek raka płuc. Średnia ilość mRNA BNIP3L wynosiła 0,404+/-0,070 w tkankach raka płuc, podczas gdy 0,575+/-0,065 w sparowanych prawidłowych tkankach płuc. tkankach. Różnica ta była istotna statystycznie (P< 0,05). We wszystkich rakowych szczepach komórek i tkankach z mRNA BNIP3L, produkty RT-PCR były tak długie, jak te z próbek kontrolnych pod względem wielkości, w tym cały region kodujący regionu kodującego i nie występowały żadne zmiany w strukturze genu BNIP3L, takie jak brak, rearanżacja, nieprawidłowe splicing zostały wykryte.(3) Nie wykryto mutacji punktowej we wszystkich 6 eksonach genu BNIP3L w 4 szczepach komórek raka płuc i 30 tkankach. tkankach. WNIOSEK: Ekspresja białka BNIP3L była obniżona w raku płuc, co może być zaangażowana w występowanie i/lub rozwój raka płuc. The ekspresji białka BNIP3L w raku płuc była częściowo spowodowana przez obniżeniem jego transkrypcji. Zmienność struktury genu może być nie być przyczyną braku aktywności BNIP3L w raku płuc. --- Inhibitor proteasomu PS-341 indukuje zatrzymanie wzrostu i apoptozę komórek szpiczaka mnogiego (MM) poprzez komórek szpiczaka mnogiego (MM) poprzez inaktywację NF-kappaB in vitro i zapewnił pewne obiektywne odpowiedzi u osób z nawrotowym, opornym na leczenie MM. Jednakże, aktywność aktywność PS-341 przeciwko niehematologicznym nowotworom złośliwym nie została jeszcze w pełni wyjaśniona. w pełni wyjaśniona. W tym badaniu stwierdziliśmy, że PS-341 indukował zatrzymanie wzrostu i apoptozę komórek niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) NCI-H520 i -H460 w połączeniu ze w połączeniu ze znacznie podwyższonymi poziomami p21 (waf1) i p53 oraz obniżeniem poziomu białka bcl-2 w tych komórkach. Ponadto, PS-341 powodował fosforylację c-Jun NH(2)-końcowej kinazy (JNK) i c-Jun oraz zwiększoną aktywność wiązania AP-1/DNA w tych komórkach. Aktywność wiązania AP-1/DNA w tych komórkach mierzona metodą western blotting i odpowiednio w teście immunoenzymatycznym (ELISA). Co ciekawe, gdy szlak sygnałowy JNK/c-Jun/AP-1 został zakłócony przez inhibitor JNK SP600125, zdolność PS-341 do hamowania zdolność PS-341 do hamowania wzrostu komórek NSCLC i do regulacji w górę poziomów p21(waf1) w tych komórkach była stępiona, ale ekspresja p53 była utrzymywała się na wysokim poziomie, co sugeruje, że szlak sygnałowy JNK/c-Jun/AP-1 może pośredniczyć w działaniu PS-341 przeciwko rakowi płuc, przy czym p21 (waf1) odgrywa główną rolę. główną rolę. W związku z tym PS-341 może być przydatny w leczeniu osób z NSCLC. NSCLC.
Z jakiej tkanki pochodzi linia komórkowa NCI-H520?
Linia komórkowa niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) NCI-H520.
Linia komórkowa raka płaskonabłonkowego NCI-H520.