Utrata przytomności w dzieciństwie może być spowodowana przyczynami sercowo-naczyniowymi. Zespoły długiego Q-T mogą przebiegać z drgawkami. Zespół Romano-Warda jest dziedziczony autosomalnie autosomalny dominujący, a zespół Jervella i Lange-Nielsona, z towarzyszącą głuchotą, autosomalny dominujący. z towarzyszącą głuchotą, dziedziczony autosomalnie recesywnie. Diagnoza jest często często opóźniona, ale dokładny wywiad może tego uniknąć. Zespoły te mogą być spowodowane brakiem równowagi w układzie współczulnym do mięśnia sercowego komory, oraz Przyczyny wywołujące, takie jak stres, sugerują wpływ ośrodkowego układu nerwowego. Elektrokardiogram elektrokardiogram może potwierdzić wydłużenie odstępu Q-T, ale nie zawsze jest to nie zawsze, przynajmniej bez testu wysiłkowego. Leczenie beta-blokerami jest często skuteczne. często skuteczne. Jeśli postawiona zostanie błędna diagnoza padaczki, można stracić szansę na uniknięcie nagłej śmierci, pomijając wszystkie konsekwencje medyczne i społeczne, które mogą wynikać z takiej diagnozy. i społecznych, które mogą wynikać z takiej diagnozy. --- Przedstawiono rodzinę z zespołem Romano-Warda. Rodzina ta wykazywała typowe cechy tego zespołu z wydłużeniem odstępu QT, częstoskurczem komorowym typu torsades de pointes, nagłą śmiercią i autosomalnym dominującym wzorcem dziedziczenia. częstoskurcz komorowy, nagła śmierć i autosomalny dominujący wzór dziedziczenia. Przypadek w którym wystąpiło zaostrzenie częstoskurczu komorowego typu torsades de pointes częstoskurczu komorowego z powodu hipokaliemii wywołanej diuretykami i zareagował na i terapię beta-blokerami. --- Zespoły długiego QT i krótkiego QT (LQTS i SQTS) są zaburzeniami repolaryzacji serca, które charakteryzują się zaburzeniami długości odstępu QT. repolaryzacji serca, które charakteryzują się zaburzeniami długości odstępu QT mierzonego w elektrokardiogramie (EKG). Wydłużony odstęp QT i skłonność do częstoskurczu komorowego do częstoskurczu komorowego typu torsades de pointes (TdP) są charakterystyczne dla LQTS. charakterystyczne dla LQTS, podczas gdy SQTS charakteryzuje się skróconym odstępem QT z wysokimi szczytowymi załamkami T i skłonnością do migotania przedsionków. Oba zespoły stanowią wysokie ryzyko omdleń i nagłej śmierci. LQTS występuje jako wrodzona choroba genetyczna (cLQTS) z ponad 700 mutacjami opisanymi w 12 genach (LQT1-12). genach (LQT1-12), ale może być również nabyta (aLQTS). Formy genetyczne LQTS obejmują zespół Romano-Warda (RWS), który charakteryzuje się izolowanym LQTS i autosomalnym dominującym wzorem dziedziczenia oraz zespoły z LQTS w powiązaniu z innymi schorzeniami. w połączeniu z innymi schorzeniami. Te ostatnie obejmują zespół Jervell i Lange-Nielsen (JLNS), zespół Andersena (AS) i zespół Timothy'ego (TS). Genetyka jest dodatkowo komplikowana przez występowanie podwójnych i potrójnych heterozygot w LQTS oraz znaczna liczba niepatogennych rzadkich polimorfizmów w zaangażowanych genach. zaangażowanych genach. SQTS jest bardzo rzadkim schorzeniem, spowodowanym mutacjami w pięciu genach (SQTS1-5). Niniejsza aktualizacja mutacji stanowi kompleksowy opis wszystkich wszystkich znanych mutacji związanych z LQTS i SQTS. --- Zespół Romano-Warda jest autosomalnym dominującym zespołem długiego QT (LQTS), który predysponuje dotknięte nim osoby do nagłej śmierci z powodu tachyarytmii. My zbadaliśmy molekularne podstawy LQTS w tajwańskiej rodzinie. Analizy kliniczne i analizy genetyczne ujawniły, że mutacja była powiązana z ludzkim genem genem związanym z eterem a-go-go (HERG). Sekwencje kodujące i granice ekson-intron HERG amplifikowano za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy i poddano polimera analizie polimorfizmu konformacji pojedynczej nici (SSCP). Egzon z z nieprawidłowym wzorem SSCP został sklonowany i zsekwencjonowany w celu zbadania zmiany molekularnej. A C-->T w kodonie 614, prowadząca do zastąpienia waliny przez resztę alaniny w regionie porów białka HERG. Analiza z trawieniem endonukleazą Bsp12861 wykazała, że mutacja jest obecna u wszystkich dotkniętych członków rodziny. dotkniętych członków rodziny. Biorąc pod uwagę, że nie dotknięty chorobą wujek ze strony ojca odziedziczył odziedziczył ten sam allel od dziadka, co ojciec probanta, mutacja de novo najwyraźniej wystąpiła u ojca i została przekazana jego potomstwu. Oprócz Oprócz oferowania przedobjawowej diagnostyki genetycznej, identyfikacja mutacji mutacji powodującej chorobę może sugerować nowe podejścia terapeutyczne do leczenia i zapobiegania tej chorobie sercowo-naczyniowej. --- CEL: Dziedziczny zespół długiego QT (LQTS) jest genetycznie heterogenną chorobą charakteryzującą się wydłużonym odstępem QT. genetycznie heterogenną chorobą charakteryzującą się wydłużonym odstępem QT i zwiększonym ryzykiem arytmii komorowych i nagłej śmierci sercowej. Mutacje w podjednostce kanału KCNQ1 wywołują najczęstszą postać LQTS. KCNQ1 jest KCNQ1 jest związany z dwoma różnymi jednostkami LQTS, autosomalnym dominującym zespołem Romano-Warda (RWS) i autosomalnym recesywnym zespołem Jervella i Lange-Nielsena (JLNS), charakteryzujący się obustronną głuchotą oprócz arytmii serca. arytmii serca. W tym badaniu badamy i omawiamy dominująco-ujemną redukcję prądu I(Ks) przez mutację delecyjną KCNQ1 zidentyfikowaną w rodzinie RWS. METODY: Analiza polimorfizmu konformacji pojedynczej nici i bezpośrednie sekwencjonowanie zostały wykorzystane do badania genów LQTS pod kątem mutacji. Zmutowane kanały KCNQ1 były heterologicznie wyrażone w oocytach Xenopus, a prądy potasowe były zarejestrowano przy użyciu techniki zacisku napięciowego z dwoma mikroelektrodami. WYNIKI: Heterozygotyczna delecja trzech nukleotydów (CTT) zidentyfikowana w genie KCNQ1 spowodowała utratę pojedynczej reszty fenyloalaniny w pozycji 339 (KCNQ1-deltaF339). Pomiary elektrofizjologiczne w obecności i nieobecności regulatorowej podjednostki beta KCNE1 ujawniły, że zmutowane i dzikie formy typu N-końcowej skróconej podjednostki KCNQ1 (izoforma 2) powodowały znacznie silniejsze dominująco-ujemną redukcję prądu niż zmutowana forma pełnej długości KCNQ1 (izoforma 1). WNIOSEK: Badanie to podkreśla funkcjonalne znaczenie skróconego wariantu splicingu KCNQ1 (izoforma 2) w ustalaniu i sposobie dziedziczenia w zespole długiego QT. zespół długiego QT. W przedstawionej tutaj rodzinie RWS, cecha autosomalna-dominująca jest spowodowana wieloma dominującymi-negatywnymi efektami wywołanymi przez heteromultimeryczne kanały utworzone przez dzikie i zmutowane izoformy KCNQ1 w połączeniu z KCNE1. KCNE1. --- Zespół długiego QT Romano-Warda, dziedziczony w sposób autosomalny dominujący, jest jest coraz częściej rozpoznawaną przyczyną nagłej śmierci sercowej u dzieci i dorosłych. Nagła śmierć może, ale nie musi być poprzedzona historią "napadów" i nawracających omdleń. omdlenia; diagnoza opiera się na dowodach elektrokardiograficznych, w tym wydłużenie odstępu QT skorygowane o częstość akcji serca, nieprawidłowości załamka T, bradykardia zatokowa i polimorficzny częstoskurcz komorowy (torsades de pointes). Niedawno zlokalizowano gen odpowiedzialny za wywoływanie zespołu długiego QT (przy użyciu genetyki molekularnej). zlokalizowany (przy użyciu metod genetyki molekularnej) na krótkim ramieniu chromosomu 11 (11p15.5) w regionie w pobliżu locus Harvey ras-1. Celem niniejszego raportu jest opisanie obecnego molekularnego genetycznego zrozumienia zespołu długiego QT, w tym informacji dotyczących mapowania genów, heterogenności genetycznej i diagnostyki prenatalnej lub przedobjawowej.
Jaki jest sposób dziedziczenia zespołu długiego QT Romano Warda?
Zespół długiego QT Romano Warda (LQTS) jest dziedziczony w sposób autosomalny dominujący.