Receptory mannozy-6-fosforanu (MPR) transportują hydrolazy lizosomalne z sieci przez sieć Golgiego (TGN) do endosomów. Niedawno receptor multi-ligandowy sortilin został również zaangażowany w ten transport, ale nośniki transportowe zaangażowane w ten proces nie zostały zidentyfikowane. Poprzez ilościową mikroskopię immunoelektronową mikroskopii, zlokalizowaliśmy endogenną sortilinę komórek HepG2 głównie w TGN i endosomach. TGN i endosomach. W TGN, sortilina kolokalizowała z MPR w tych samych pęcherzykach pokrytych klatryną. W endosomach, sortilina i MPR koncentrowały się w sortowanie nexin 1 (SNX1) - dodatnie pąki i pęcherzyki. Zubożenie SNX1 przez małe RNA spowodowało zmniejszenie puli sortiliny w TGN i wzrost degradacji lizosomalnej. wzrost degradacji lizosomalnej. Dane te wskazują, że sortilina i MPR ulegają recyklingowi do TGN w nośnikach zależnych od SNX1, które nazwaliśmy nośnikami transportowymi endosomów do TGN (ETC). W szczególności, ETC wyłaniają się z wczesnych endosomów (EE), brak recyklingu białek błony plazmatycznej i przez trójwymiarową tomografię elektronową wykazują unikalne cechy strukturalne. W związku z tym ETC różnią się od dotychczas opisane błony pochodzące z EE zaangażowane w recykling. Nasze dane podkreślają ważną rolę EE w recyklingu do TGN i wskazują, że różne, wyspecjalizowane zdarzenia wyjścia występują na tej samej wakuoli EE. --- Dostarczanie rozpuszczalnych białek lizosomalnych do lizosomów zależy przede wszystkim od receptora przede wszystkim od receptora 6-fosforanu mannozy (MPR). Wykazano, że MPR wykazano, że dociera do wczesnych endosomów poprzez proces, który wymaga interakcji jego domeny cytozolowej z białkami adaptorowymi GGA i AP-1. Dodatkowo, MPR może być zawracany z powrotem do sieci trans-Golgiego (TGN) poprzez interakcję z kompleksem retromerowym. Co ciekawe, w chorobie komórek I (ICD), w której szlak MPR jest niefunkcjonalny, wiele rozpuszczalnych białek lizosomalnych rozpuszczalnych białek lizosomalnych nadal przemieszcza się do lizosomów. Ta obserwacja doprowadziła do odkrycia, że sortilina jest odpowiedzialna za niezależne od MPR kierowanie białek aktywatorów sfingolipidów (SAP) i kwaśnej sfingomielinazy (ASM). Więcej niedawno nasze laboratorium przetestowało hipotezę, że sortilina jest również zdolna do sortowania różnych katepsyn, które wykazują różne stopnie transportu niezależnego od MPR. transport niezależny od MPR. Wykazaliśmy, że transport katepsyny D jest częściowo zależny od sortyliny, że katepsyna H wymaga sortyliny, oraz że katepsyny K i L docierają do lizosomów w sposób niezależny od sortyliny. Jako receptor typu 1, sortilina ma również licznych cytozolowych partnerów wiążących. To zaobserwowano, że podobnie jak MPR, transport anterograde sortiliny i jej ładunku wymaga zarówno i jej ładunek wymagają zarówno GGA, jak i AP-1. Podobnie, szlak recyklingu wstecznego wstecznego sortiliny również obejmuje interakcję z retromerem poprzez miejsce YXXphi w ogonie cytozolowym sortiliny. Podsumowując, domeny cytozolowe sortiliny i MPR mają wysoki stopień homologii funkcjonalnej i oba receptory mają wspólny mechanizm transportu. --- W wielu komórkach ssaków transport nowo zsyntetyzowanych lub zewnętrznie dodanych enzymów lizosomalnych do lizosomów zależy od ich specyficznego rozpoznawania. enzymów lizosomalnych do lizosomów zależy od ich specyficznego rozpoznawania przez receptory dla 6-fosforanu mannozy (Man-6-P). Fizjologiczne znaczenie zostało potwierdzone przez odkrycie, że fibroblasty od pacjentów z mukolipidozą typu II (ML-II; choroba I - komórkowa) nie fosforylują reszt mannozy na ich nowo zsyntetyzowanych enzymach lizosomalnych, co skutkuje wydzielanie dużego odsetka ich hydrolaz kwasowych do pożywki hodowlanej. pożywki. Jednak same enzymy lizosomalne nie zawierają żadnych konsensusowych sekwencji aminokwasowych sekwencji aminokwasowych do pozyskiwania markera rozpoznawania Man-6-P. Kornfeld i wsp. al ujawnili przy użyciu białek chimery katepsyny D-pepsynogenu, że UDP-N-acetyloglukozamina: enzym lizosomalny N-acetyloglukozamino-1-fosfotransferaza rozpoznaje nie tylko oligosacharydy ale także trójwymiarową strukturę enzymów lizosomalnych podczas transferu N-acetyloglukozamino-1-fosforanu do lizosomalnych hydrolaz kwasowych. --- Lokalizację i transport wewnątrzkomórkowy cząsteczek głównego kompleksu zgodności tkankowej (MHC) klasy II i hydrolaz lizosomalnych badano w limfoblastach I-Cell Disease (ICD) limfoblastach B, które posiadają niezależną od mannozy 6-fosforanu (Man-6-P) dla enzymów lizosomalnych. W sieci trans-Golgiego (TGN), MHC klasy II kolokalizowały się z hydrolazą lizosomalną katepsynę D w pąkach i pęcherzykach, w których brakowało markerów transportu pęcherzykowego transport za pośrednictwem pęcherzyków. Pęcherzyki te łączyły się ze szlakiem endocytarnym prowadząc do powstania "wczesnych" przedziałów bogatych w MHC klasy II (MIIC). Podobne struktury zaobserwowano w TGN normalnych limfoblastów beta, chociaż były one mniej obfite. Etykietowanie metaboliczne i frakcjonowanie subkomórkowe wykazały, że nowo zsyntetyzowane kompleksy katepsyny D i MHC klasy II wchodzą do struktury pęcherzykowej nie pokrytej klatryną po przejściu przez TGN i po ich przejściu przez TGN i segregacji ze szlaku wydzielniczego. Pęcherzyki te były również pozbawione zależnego od kationów receptora 6-fosforanu mannozy (Man-6-P), markera wczesnych i późnych endosomów. Odkrycia te sugerują, że że w limfoblastach ICD B większość cząsteczek MHC klasy II jest transportowana bezpośrednio z TGN do "wczesnych" MIIC i że hydrolazy kwasowe mogą być mogą być jednocześnie włączane do MIIC w procesie niezależnym od Man-6-P. --- Receptory 6-fosforanu mannozy przenoszą nowo zsyntetyzowane hydrolazy lizosomalne z sieci trans-Golgiego do endosomów. z sieci trans-Golgiego do endosomów, a następnie powracają do sieci trans-Golgiego w celu kolejną rundę dostarczania enzymów. Wortmanina, inhibitor 3-kinazy fosfatydyloinozytolu, zakłóca dostarczanie nowo zsyntetyzowanych enzymów lizosomalnych do endosomów. enzymów lizosomalnych do lizosomów. Zastosowaliśmy dwa niezależne testy receptora mannozy 6-fosforanu w celu określenia dokładnego etapu, który jest blokowany przez wortmaninę. przez wortmaninę. Używając testu, który monitoruje resialilację desialilowanej komórki powierzchni 300-kDa receptorów mannozy 6-fosforanu, stwierdziliśmy, że receptor endocytoza i transport do sieci trans-Golgiego nie były hamowane przez 2 mikroM wortmaniny. Ponadto, to stężenie leku nie miało wpływu na transport receptora mannozy 6-fosforanu z późnych endosomów do sieci trans-Golgi trans-Golgiego przy użyciu systemu, który odtwarza ten proces transportu w ekstraktach komórkowych. ekstraktach komórkowych. W tych samych warunkach wortmanina znacząco hamowała wytwarzanie dojrzałej katepsyny D. Ponadto, strukturalnie niespokrewniony inhibitor 3-kinazy fosfatydyloinozytolu, LY294002, był również bez efektu, gdy dodany do reakcji transportu endosomów do sieci Golgiego in vitro. Te eksperymenty pokazują, że przerwanie ukierunkowania enzymów lizosomalnych jest najprawdopodobniej z powodu procesu wrażliwego na wortmaninę wymaganego do eksportu tych receptorów z sieci trans-Golgiego, zgodnie z ustaloną rola 3-kinazy fosfatydyloinozytolu w równoważnym procesie transportu w Saccharomyces cerevisiae. --- Trzy białka GGA ssaków (zlokalizowane w Golgim, zawierające uszy gamma, wiążące ARF białka), GGA1, 2 i 3 zostały zaangażowane w sortowanie receptora mannozy 6-fosforanu (MPR). Aby zbadać różne role GGA2 w transporcie enzymów lizosomalnych transporcie enzymów lizosomalnych, stworzyliśmy dwie stabilne linie komórkowe, które miały zmniejszoną ekspresję GGA2 przez interferencję RNA. Poziomy ekspresji GGA2 wynosił około 5% poziomów kontrolnych, podczas gdy poziomy nieukierunkowanych GGA1 i GGA3 nie były widocznie zmniejszone. Zubożenie GGA2 nie spowodowało zmian w ogólnej dystrybucji GGA1, GGA3, MPR zależnego od kationów lub MPR niezależnego od kationów. Jednak linie komórkowe wykazywały zwiększone wydzielanie enzymu lizosomalnego enzymu lizosomalnego, katepsyny D. Ponadto, umiarkowana ekspresja dominującej ujemnej domeny VHS-GAT wykazała zwiększone wydzielanie katepsyny D. dominującej ujemnej domeny VHS-GAT GGA2 nie miała wpływu na sygnał sieci trans-Golgi (TGN) trzech GGA, ani też na sygnał GGA2 nie miała wpływu ekspresja domeny VHS-GAT ekspresja domeny VHS-GAT GGA1 lub 3. Wyniki te sugerują, że GGA2 jest rekrutowany do TGN niezależnie od innych GGA i jest wymagany do wydajnego sortowania enzymów lizosomalnych. --- Kluczowy etap biogenezy lizosomalnej jest katalizowany przez enzym "odkrywający" (UCE), który usuwa pokrywającą N-acetyloglukozaminę z 6-fosforanu mannozy (Man-6-P) na hydrolazach lizosomalnych. Badanie to pokazuje, że UCE rezyduje w sieci trans-Golgiego (TGN) i krąży między TGN a błoną plazmatyczną. błoną plazmatyczną. Cytozolowa domena UCE zawiera dwa potencjalne motywy endocytozy: (488)YHPL i C-końcowy (511)NPFKD. Wykazano, że YHPL jest silniejszym z nich w pobieraniu UCE z błony plazmatycznej. Białko zielonej fluorescencji białko fuzyjne domeny transmembranowo-cytozolowej UCE kolokalizuje z TGN 46, podobnie jak endogenna UCE w komórkach HeLa, pokazując, że domeny transbłonowe i cytozolowe domeny cytozolowe określają lokalizację wewnątrzkomórkową. Dane te sugerują, że marker rozpoznawania Man-6-P powstaje w TGN, przedziale, w którym receptory Man-6-P wiążą ładunek i są pakowane do pęcherzyków pokrytych klatryną. --- Wcześniejsze prace z drożdżami Saccharomyces cerevisiae wykazały rolę dla specyficznej dla fosfatydyloinozytolu kinazy PI 3, produktu genu VPS34, w kierowaniu nowo zsyntetyzowanych białek do wakuoli, organelle organelli funkcjonalnie równoważnej lizosomom ssaków (Schu, P. V., K. Takegawa, M. J. Fry, J. H. Stack, M. D. Waterfield i S. D. Emr. 1993. Science [Wash. DC]. 260:88-91). Aktywność kinazy Vps34p jest znacznie zmniejszona przez inhibitory PI 3-kinazy wortmanina, metabolit grzybowy i LY294002, analog kwercetyny (Stack, J. H. i S. D. Emr. 1994. J. Biol. Chem. 269: 31552-31562). My pokazujemy tutaj, że w stężeniach, które hamują kodowaną przez VPS34 PI 3-kinazę aktywność, wortmanina hamuje również przetwarzanie i dostarczanie nowo zsyntetyzowanej katepsyny D do lizosomów w komórkach ssaków z półmaksymalnym hamowanie dostarczania występuje przy 100 nM wortmaniny. W wyniku działania wortmaniny nowo zsyntetyzowana, nieprzetworzona katepsyna D jest wydzielana do pożywki. Co więcej, po akumulacji w sieci trans-Golgiego (TGN) w temperaturze 20 stopni C, katepsyna D została szybko przeniesiona na szlak wydzielniczy po dodaniu wortmaniny i przesunięciu do 37 stopni C. W stężeniach, które hamowały dostarczanie enzymu lizosomalnego dostarczanie enzymów lizosomalnych, zarówno wortmanina, jak i LY294002 powodowały wysoce specyficzne rozszerzenie receptora mannozy 6-fosforanu (M6PR) - wzbogaconych pęcherzyków (PLC), które pęczniały do około 1 mikrona w ciągu 15 minut po leczeniu. min po leczeniu. Wraz ze wzrostem czasu inhibitory powodowały znaczącą, ale odwracalną zmianę ale odwracalną zmianę w dystrybucji M6PR. Po 3 godzinach leczenia spuchnięte wakuole PLC wakuole zostały zasadniczo pozbawione receptorów, a ponadto nastąpiła czterokrotna utrata receptorów z powierzchni komórki. Jednak M6PR były nadal obfite w TGN. Wyniki te są najbardziej zgodne z interpretacją że PI 3-kinaza reguluje przemieszczanie się enzymów lizosomalnych poprzez zakłócanie z zależnym od M6PR zdarzeniem sortowania w TGN. Co więcej, dostarczają one dowodów że przemieszczanie się rozpuszczalnych hydrolaz do lizosomów ssaków i wakuoli drożdży opiera się na podobnych mechanizmach regulacyjnych. --- Obecnie niewiele wiadomo na temat biochemicznej maszynerii kontrolującej transport nowo zsyntetyzowanych hydrolaz lizosomalnych z sieci trans-Golgiego (TGN) do endosomów. Wykazanie, że Vps34p (białko wymagane do ukierunkowania rozpuszczalnych hydrolaz do wakuoli w Saccharomyces cerevisiae) jest białkiem jest 3-kinazą fosfatydyloinozytolu (PI3-K), co sugeruje możliwość, że homologiczny enzym może być zaangażowany w równoważny etap w komórkach ssaków. Używając inhibitorów PI3-K wortmaniny i LY294002, dostarczam dowodów na poparcie tej hipotezy. na poparcie tej hipotezy. Traktowanie komórek K-562 wortmaniną indukowało wydzielanie prokatepsyny D, z półmaksymalnym zahamowaniem dokładnego ukierunkowania do lizosomów przy 10-20 nM. Analiza kinetyczna wykazała, że późny etap Golgiego (TGN) i że inne konstytutywne zdarzenia transportu pęcherzykowego były nie. Sygnał rozpoznawania M6P był nadal generowany w obecności wortmaniny, co sugeruje, że lek bezpośrednio hamował eksport kompleksu receptor-ligand z kompleks receptor-ligand z TGN, podczas gdy usunięcie leku doprowadziło do szybkiego przywrócenie dokładnego sortowania. W stosowanych stężeniach, wortmanina i LY294002 są obecnie akceptowane jako specyficzne inhibitory PI3-K. Wnioskuję że dane te wskazują na udział takiego enzymu w transporcie kompleksów receptor-ligand M6P z TGN w kierunku lizosomów. --- Dodanie wortmaniny do normalnych szczurzych komórek nerkowych spowodowało redystrybucję lizosomalnych integralnych białek błonowych typu I Igp110 i Igp120 do spuchniętego przedziału wakuolarnego. Przedział ten nie zawierał niezależnego od kationów receptora 6-fosforanu mannozy i był ubogi w hydrolazy kwasowe. To było różnił się od innego spuchniętego przedziału wakuolarnego zawierającego kation niezależny receptor mannozy 6-fosforanu. Opuchnięty Igp110-pozytywny przedział był dostępny dla przeciwciała monoklonalnego przeciwko Igp120 dodanego zewnątrzkomórkowo, wykazując, że miał on cechy przedziału endosomalnego endosomalnego. Wortmanina nie miała znaczącego wpływu morfologicznego na sieć trans-Golgiego lub lizosomy, ani żadnego wpływu na dostarczanie do sieci trans-Golgiego endocytozowanych przeciwciał przeciwko białku błonowemu typu I TGN38. Proponujemy że obserwowane efekty wortmaniny były spowodowane hamowaniem ruchu błonowego ruchu między niezależnymi od kationów receptorami mannozy 6-fosforanu dodatnimi późnymi endosomami i siecią trans-Golgiego oraz hamowaniem ruchu błonowego między nowym Igp120-dodatnim, niezależnym od kationów receptorem mannozy 6-fosforanu niezależnym od kationów receptorem mannozy 6-fosforanu i lizosomami. Efekty działania wortmaniny sugerują funkcję kinazy (3-kinazy) fosfatydyloinozytolu w regulujących ruch błonowy w późnym szlaku endocytarnym. --- Rozpuszczalne hydrolazy lizosomu ssaków są znakowane w celu dostarczenia do tej organelli poprzez dodanie organelli poprzez dodanie 6-fosforanu mannozy do ich N-glikanów. Dwa pokrewne receptory 6-fosforanu mannozy (MPR) rozpoznają tę cechę w sieci trans Golgi (TGN) i dostarczają hydrolazy do późnego endosomu. W przeciwieństwie do hydrolazy wakuolarne drożdży Saccharomyces cerevisiae nie zawierają 6-fosforanowych monoestrów na ich N-glikanach, a jedynym receptorem sortującym do tej pory zidentyfikowany w tym organizmie jest produktem genu VPS10. Białko to również między Golgim a późnym endosomem, ale nie jest związane z MPR kręgowców. MPR kręgowców i rozpoznaje specyficzną sekwencję aminokwasową karboksypeptydazy Y (CPY). Doprowadziło to do wniosku, że chociaż drożdże i ssaki ssaki dzielą wiele składników w ruchu Golgiego do endosomu, używają niepowiązanych systemy receptorów do sortowania ich obficie rozpuszczalnych hydrolaz. W tym artykule że genom drożdży w rzeczywistości zawiera niescharakteryzowany ORF (YPR079w), który koduje białko błonowe, które jest daleko spokrewnione z ssakami MPR ssaków. Białko kodowane przez ten gen (który nazywamy MRL1) przechodzi przez późny endosom. późnego endosomu. Co więcej, istnieje silny efekt synergistyczny na dojrzewanie proteinaz proteinaz A i B, gdy zarówno MRL1, jak i VPS10 są usunięte, co sugeruje, że Mrl1p może służyć jako receptor sortujący w dostarczaniu hydrolaz wakuolarnych. --- Receptor mannozy 6-fosforanu niezależny od kationów (CIMPR) krąży między siecią trans-Golgiego (TGN) a endosomami, pośrednicząc w sortowaniu lizosomów. siecią trans-Golgiego (TGN) i endosomami, aby pośredniczyć w sortowaniu lizosomalnych hydrolaz hydrolaz lizosomalnych. Pobieranie CIMPR z endosomu do TGN wymaga kompleksu retromeru kompleksu. Dane genetyczne, biochemiczne i strukturalne potwierdzają hipotezę, że retromer może bezpośrednio wiązać się z ogonem CIMPR, aby posortować CIMPR do do pęcherzyków i kanalików w celu pobrania do TGN. Obecnie jednak nie jest znany żaden motywu sortującego retromer w ogonie CIMPR. Używając białek reporterowych CD8 niosących cytoplazmatyczny ogon CIMPR mamy systematycznie przeanalizowaliśmy ogon CIMPR, aby zidentyfikować nowy, konserwowany zawierający aromaty motyw sortujący, który jest krytyczny dla pobierania CIMPR z endosomu do TGN pobierania CIMPR i interakcji z retromerem i adaptorem klatryny AP-1. --- Sortowanie prekursorów hydrolaz kwasowych w sieci trans-Golgiego (TGN) jest pośredniczy wiązanie z receptorami mannozo-6-fosforanowymi (MPR), a następnie wychwytywanie kompleksów hydrolaza-MPR do pęcherzyków pokrytych klatryną lub nośników transportowych (TC) przeznaczonych do dostarczenia do endosomów. To wychwytywanie zależy od funkcji trzech monomerycznych adaptorów klatryny o nazwie GGA. GGA GGA zawierają C-końcową domenę "ucha", która wiąże określony zestaw białek pomocniczych. białek pomocniczych. W niniejszym artykule pokazujemy, że jedno z tych białek pomocniczych, p56, kolokalizuje i fizycznie oddziałuje z trzema GGA w TGN. Ponadto, nadekspresja GGA zwiększa asocjację p56 z TGN, a RNA interferencja (RNAi) - pośredniczona deplecja GGA zmniejsza asocjację TGN i całkowity poziom p56. Zubożenie p56 lub GGA za pośrednictwem RNAi powoduje różne stopnie missortingu prekursora hydrolazy kwasowej, katepsyny D. W przypadku zubożenia p56, ten missorting koreluje ze zmniejszoną mobilnością TC zawierających GGA. Transfekcja odpornym na RNAi konstruktem p56 ale nie konstruktem p56 pozbawionym motywu oddziałującego z uchem GGA, przywraca mobilność TC. Wnioskujemy, że p56 ściśle współpracuje z GGA w sortowaniu katepsyny D do lizosomów, prawdopodobnie poprzez umożliwienie ruchu TC zawierających GGA. ruch TC zawierających GGA. --- Od dawna wiadomo, że hydrolazy lizosomalne są odpowiedzialne za degradację różnych substratów w komórce. różnych substratów w komórce. Te hydrolazy kwasowe są syntetyzowane w szorstkim retikulum endoplazmatycznym i transportowane przez aparat Golgiego do do sieci trans-Golgiego (TGN). Stamtąd są dostarczane do endosomalnych/lizosomalnych, gdzie ostatecznie stają się aktywne z powodu kwaśnego pH charakterystycznego dla przedziału lizosomalnego. Większość enzymów enzymów opuszcza TGN po modyfikacji resztami mannozy-6-fosforanu (M6P) pozostałości, które są specyficznie rozpoznawane przez receptory M6P (MPR), zapewniając ich transport do układu endosomalnego/lizosomalnego. Chociaż receptory M6P odgrywają główną rolę w wewnątrzkomórkowym transporcie nowo zsyntetyzowanych enzymów lizosomalnych w komórkach ssaków, kilka linii dowodów sugeruje istnienie alternatywnych procesów lizosomalnych. alternatywnych procesów ukierunkowania lizosomalnego. Wśród nich, dwa, które są mediowane przez alternatywne receptory M6P, lizosomalne integralne białko błonowe (LIMP-2) i sortilina, zyskały jednoznaczne poparcie. Wykazano, że LIMP-2 jest w dostarczaniu beta-glukocerebrozydazy (GCase) do lizosomów, podczas gdy sortilina została zasugerowana jako wielofunkcyjny receptor zdolny do wiązania kilku różnych ligandów, w tym neurotensyny i związanego z receptorem białko (RAP) i kierowania kilku białek do lizosomu, w tym białka aktywatora sfingolipidów (prozapozyna i białko aktywatora GM2), kwaśna sfingomielinazę i katepsyny D i H. Tutaj dokonujemy przeglądu aktualnej wiedzy na temat tych dwóch białek: ich odkrycia na temat tych dwóch białek: ich odkrycia, badania, cech strukturalnych i funkcji komórkowych, ze szczególnym uwzględnieniem funkcji, ze szczególnym uwzględnieniem ich roli jako alternatywnych receptorów dla lizosomalnych. Niedawne badania wiążące zarówno LIMP2, jak i sortilinę z chorobą z chorobami. --- Dostarczanie receptorów mannozo-6-fosforanu przenoszących hydrolazy lizosomalne z sieci trans-Golgiego (TGN) do układu endosomalnego sieci trans-Golgiego (TGN) do układu endosomalnego odbywa się za pośrednictwem selektywnego włączenie kompleksów receptor-hydrolaza do transportu pęcherzykowego transportu pęcherzykowego (TC), które są pokryte klatryną i białkami adaptorowymi, GGA i AP-1. Wcześniejsze badania mikroskopii elektronowej (EM) i biochemiczne wykazały, że że TC składają się z kulistych, powlekanych pęcherzyków o średnicy 60-100 nm. Zastosowanie fluorescencyjnego obrazowania żywych komórek ujawniło jednak, że przynajmniej niektóre tego transportu opiera się na podzbiorze pozornie większych i wysoce plejomorficznych nośników, które odłączają się od TGN i przemieszczają się w kierunku peryferyjnej cytoplazmy, aż spotkają się z dystalnie zlokalizowanymi endosomami. Ultrastruktura ultrastruktura takich TC dalekiego zasięgu pozostała niejasna z powodu niezdolność do zbadania za pomocą konwencjonalnego EM szczegółów morfologicznych szybko szybko poruszających się organelli. Niedawny rozwój korelacyjnej EM światła ma teraz pozwolił nam uzyskać ultrastrukturalne "migawki" tych TC natychmiast po ich formacji z TGN w żywych komórkach. Podejście to ujawniło, że takie od typowych pęcherzyków pokrytych klatryną o wielkości od 60 do 100 nm do większych, większe, zwinięte struktury rurowo-pęcherzykowe z kilkoma powleczonymi pąkami. My proponujemy, aby ten podzbiór TC służył jako nośniki do dystrybucji na duże odległości biosyntezy lub recyklingu ładunku z TGN do endosomów obwodowych. --- Receptor mannozy 6-fosforanu niezależny od kationów (CI-MPR) pośredniczy w sortowaniu prekursorów hydrolaz lizosomalnych z TGN do endosomów. Po uwolnieniu prekursorów prekursorów hydrolaz do światła endosomalnego, niezajęty receptor powraca do TGN w celu dalszego sortowania. Tutaj pokazujemy, że kompleks ssaków kompleks retromer uczestniczy w tej ścieżce pobierania. Podjednostka hVps35 kompleksu wchodzi w interakcję z domeną cytozolową CI-MPR. Ta interakcja zachodzi prawdopodobnie w przedziale endosomalnym, gdzie zlokalizowana jest większość retromeru. zlokalizowana. W szczególności, retromer jest związany z profilami kanalikowo-pęcherzykowymi które pochodzą z wczesnych endosomów lub z pośrednich etapów dojrzewania od wczesnych do późnych endosomów. wczesnych do późnych endosomów. Zubożenie retromeru przez interferencję RNA zwiększa lizosomalny obrót CI-MPR, obniża komórkowe poziomy lizosomalnych hydrolaz hydrolaz i powoduje obrzęk lizosomów. Obserwacje te wskazują, że retromer zapobiega dostarczaniu CI-MPR do lizosomów, prawdopodobnie przez sekwestrację w kanalikach pochodzących z endosomów, skąd receptor powraca do TGN.
Które receptory rozpoznają hydrolazy lizosomalne w sieci trans-Golgiego (TGN)?
Większość hydrolaz lizosomalnych w sieci trans-Golgiego (TGN) jest specyficznie rozpoznawana przez receptory 6-fosforanu mannozy (M6P) (MPR), które zapewniają ich transport do układu endosomalnego/lizosomalnego. Inne receptory mogą również przenosić hydrolazy lizosomalne z sieci trans-Golgiego (TGN) do układu endosomalnego. Te alternatywne receptory M6P to lizosomalne integralne białko błonowe (LIMP-2) i receptor multi-ligandowy sortilin. Receptory te umożliwiają niezależną od mannozy-6-fosforanu ścieżkę z TGN do lizosomów.