CEL: Opisanie jednego pacjenta z powoli postępującą encefalopatią, ataksją, centralną hipomielinizacją, hipodoncją i hipogonadyzmem hipogonadotropowym, zespołem 4H . Ten obraz kliniczny został opisany niedawno i wcześniej opisano tylko czterech pacjentów. pacjentów. OPIS PRZYPADKU: Dziewczynka z prawidłowym wczesnym rozwojem psychomotorycznym, wykazywała powoli postępujące pogorszenie od 15 miesiąca życia. Obecnie ma 14 lat i ma ciężką ataksję móżdżkową z drżeniem i dysmetrią. Ona nie może chodzić ani stać samodzielnie. Straciła kontrolę nad zwieraczami i ma niedojrzały język ekspresyjny. Nie ma rozwoju dojrzewania płciowego i i ostateczną hipodoncję górnych siekaczy centralnych. Rezonans magnetyczny mózgu rezonansu magnetycznego mózgu wykazuje rozproszoną hipomielinizację, potwierdzoną badaniami dyfuzji i spektroskopii. spektroskopii. WNIOSEK: Leukoencefalopatie hipomielinizacyjne są zaburzeniami z nieprawidłową nieprawidłowo niską ilością mieliny. Diagnoza jest trudna u większości pacjentów. pacjentów. Leukoencefalopatie hipomielinizacyjne obejmują klasyczne zaburzenia i nowe leukoencefalopatie, opisane w ciągu ostatnich kilku lat. --- Informacje o autorach: (1)Z Oddziałów Neurologii Dziecięcej (N.I.F., M.B., M.S.v.d.K.), Genetyki Klinicznej (R.M.L.v.S., E.S.) i Patologii (M.B., M.S.v.d.K.). Genetyki Klinicznej (R.M.L.v.S., E.S.) i Patologii (M.B.), Neuroscience Campus (N.I.F., M.B., M.S.v.d.K.) oraz Departament Genomiki Funkcjonalnej, Centrum Neurogenomiki i Kognitywistyki (Center for Neurogenomics and Cognitive Research (M.S.v.d.K.), VU University Medical Center, Amsterdam, Holandia; Centrum Badań nad Medycyną Genetyczną, Departament of Neurology (A.V., A.P.), Children's National Medical Center, Washington, DC; Institute of Metabolic Disease (R.S.), Baylor Research Institute, Dallas, TX; Wydziały Neurologii i Neurochirurgii oraz Genetyki Człowieka (B.B.), Montreal Neurological Institute, Kanada; Departament Neurologii Dziecięcej (C.C.-B.), Erasmus University Hospital-Sophia Children's Hospital; Wydział Patologii (J.C.-B.), Szpital Dziecięcy im. Oddział Patologii (J.M.K.), Centrum Medyczne Erasmusa, Rotterdam, Holandia. Holandia; Oddział Neuroradiologii (P.S.P.), Centro Hospitalar do Porto, Portugalia; Oddział Neurologii (D.P.), Szpital Dziecięcy Wschodniego Ontario, Uniwersytet w Ottawie, Kanada; Oddział Neurologii Dziecięcej (S.T.), Royal Belfast Hospital for Sick Children, Wielka Brytania; Department of Clinical Neurosciences for Children (P.S.), Szpital Uniwersytecki w Oslo, Ullevål; Uniwersytet w Oslo (P.S.). w Oslo (P.S.), Norwegia; Department of Neurology (T.d.G.), Cincinnati School of Medicine i Cincinnati Children School of Medicine. of Medicine and Cincinnati Children's Hospital Medical Center, OH; INSERM-IECB (S.F.), Pessac, Francja; Oddział Neurologii Dziecięcej (M.D.), University of British Columbia i British Columbia Hospital Medical Center, OH; INSERM-IECB of British Columbia and British Columbia Children's Hospital, Vancouver, Kanada; Kennedy Krieger Institute/Johns Hopkins Medical Institutions (S.N.), Baltimore, MD; oraz Wydziały Pediatrii, Neurologii i Neurochirurgii, Oddział Neurologii Dziecięcej (K.N.). Neurologii Dziecięcej (K.G., G.B.), Montreal Children's Hospital, McGill University Health Center, Montreal, Kanada. University Health Center, Montreal, Kanada. n.wolf@vumc.nl. (2)Z Oddziałów Neurologii Dziecięcej (N.I.F., M.B., M.S.v.d.K.), Genetyki Klinicznej (R.M.F., M.B., M.S.v.d.K.), Klinicznego Genetyki Klinicznej (R.M.L.v.S., E.S.) i Patologii (M.B.), Neuroscience Campus (N.I.F., M.B., M.S.v.d.K.) oraz Departament Genomiki Funkcjonalnej, Centrum Neurogenomiki i Kognitywistyki (Center for Neurogenomics and Cognitive Research (M.S.v.d.K.), VU University Medical Center, Amsterdam, Holandia; Centrum Badań nad Medycyną Genetyczną, Departament of Neurology (A.V., A.P.), Children's National Medical Center, Washington, DC; Institute of Metabolic Disease (R.S.), Baylor Research Institute, Dallas, TX; Wydziały Neurologii i Neurochirurgii oraz Genetyki Człowieka (B.B.), Montreal Neurological Institute, Kanada; Departament Neurologii Dziecięcej (C.C.-B.), Erasmus University Hospital-Sophia Children's Hospital; Wydział Patologii (J.C.-B.), Szpital Dziecięcy im. Oddział Patologii (J.M.K.), Centrum Medyczne Erasmusa, Rotterdam, Holandia. Holandia; Oddział Neuroradiologii (P.S.P.), Centro Hospitalar do Porto, Portugalia; Oddział Neurologii (D.P.), Szpital Dziecięcy Wschodniego Ontario, Uniwersytet w Ottawie, Kanada; Oddział Neurologii Dziecięcej (S.T.), Royal Belfast Hospital for Sick Children, Wielka Brytania; Department of Clinical Neurosciences for Children (P.S.), Szpital Uniwersytecki w Oslo, Ullevål; Uniwersytet w Oslo (P.S.). w Oslo (P.S.), Norwegia; Department of Neurology (T.d.G.), Cincinnati School of Medicine i Cincinnati Children School of Medicine. of Medicine and Cincinnati Children's Hospital Medical Center, OH; INSERM-IECB (S.F.), Pessac, Francja; Oddział Neurologii Dziecięcej (M.D.), University of British Columbia i British Columbia Hospital Medical Center, OH; INSERM-IECB of British Columbia and British Columbia Children's Hospital, Vancouver, Kanada; Kennedy Krieger Institute/Johns Hopkins Medical Institutions (S.N.), Baltimore, MD; oraz Wydziały Pediatrii, Neurologii i Neurochirurgii, Oddział Neurologii Dziecięcej (K.N.). Neurologii Dziecięcej (K.G., G.B.), Montreal Children's Hospital, McGill University Health Center, Montreal, Kanada. University Health Center, Montreal, Kanada. --- Zespół 4H (hipomielinizacja, hipodoncja, hipogonadyzm hipogonadotropowy) to nowo rozpoznana leukodystrofia. nowo rozpoznaną leukodystrofią. Klasyczna postać charakteryzuje się hipomielinizacją, nieprawidłowym uzębieniem i hipogonadyzmem hipogonadotropowym. hipogonadyzmem hipogonadotropowym, ale niedawna identyfikacja 2 genów odpowiedzialnych za zespół wykazuje, że te 3 główne cechy mogą być w różny sposób łączone wśród "leukodystrofii związanych z Pol-III (polimerazą III)". Patofizjologia patofizjologii tej grupy chorób nie została jeszcze wyjaśniona i nie istnieją żadne opisy neuropatologicznych opisów tkanki mózgowej. Opisujemy kliniczne, neuroradiologiczne i neuropatologiczne pacjenta dotkniętego zespołem 4H z potwierdzonymi mutacjami POLR3A. Stwierdziliśmy znaczną utratę oligodendrocytów, o różnym nasileniu w różnych regionach mózgu, oraz towarzyszyła poważna utrata mieliny, umiarkowanie poważna utrata aksonów oraz niejednolite okołonaczyniowe obszary lepiej zachowanej istoty białej. Występowały stosunkowo łagodna astroglioza i mikroglioza istoty białej. Reakcja makrofagów reakcja makrofagów obejmująca żywotne, normalnie wyglądające oligodendroglej sugeruje możliwość sugeruje możliwość procesu immunologicznego w tym zaburzeniu. Laminarna korowa astroglioza astroglioza i mineralizacja w szczególności warstw I i II. Tak więc, pomimo jednolicie hipomielinizującego wzoru widocznego na rezonansie magnetycznym rezonansie magnetycznym, badanie neuropatologiczne ujawniło złożoną heterogenną leukodystrofię leukodystrofię z wyraźnym zaangażowaniem neuroaksonalnym i glejowym w tym zaburzeniu. neuroaksonalną i glejową. --- U 18-letniej Niemki od wczesnego dzieciństwa występowała postępująca ataksja móżdżkowa. opóźnionym rozwojem poznawczym i hipogonadyzmem hipogonadotropowym. hipogonadyzm. MRI wykazało rozlaną hipomielinizację mózgu, atrofię móżdżku i cienkie ciało modzelowate. zanik móżdżku i cienkie ciało modzelowate; zdjęcie rentgenowskie ujawniło przetrwałe zęby mleczne i hipoplastyczne korony i korzenie (rycina), wskazujące na zespół 4H (hipomielinizacja, hipodoncja, hipogonadyzm hipogonadotropowy). SEKWENCJONOWANIE POLR3B sekwencjonowanie(1) ujawniło 2 złożone mutacje heterozygotyczne (C527R [C.1579T> C] i wspólny przodek V523E [C.1568T> A](2)). --- CEL: Przedstawienie nowego obrazu klinicznego i genetycznego pacjenta z zespołem 4H, który jest niedawno opisanym zespołem leukodystrofii. 4H, który jest niedawno opisanym zespołem leukodystrofii charakteryzującym się charakteryzujący się ataksją, hipomielinizacją, hipodoncją i hipogonadyzmem hipogonadotropowym. OPIS: Opis przypadku. MIEJSCE: Uniwersytecki szpital kliniczny. PACJENT: 20-letni pacjent z zespołem 4H. WYNIKI: U pacjenta stwierdzono opóźnione wyrzynanie się zębów i późno pojawiający się niedobór hormonu wzrostu. niedobór hormonu wzrostu bez jawnej niewydolności wzrostu. Był heterozygotą złożoną heterozygotą dla nowych mutacji missensownych R1005H i A1331T genu POLR3A, który koduje największą podjednostkę polimerazy RNA III. WNIOSEK: Jest to pierwsze doniesienie o tego typu leukodystrofii z południowo-wschodniej Europy. południowo-wschodniej Europy, co sugeruje, że mutacje POLR3A należy podejrzewać u pacjentów z hipomielinizacją i różnymi pacjentów z hipomielinizacją i różnymi zaburzeniami endokrynologicznymi ośrodkowego układu nerwowego. zaburzeniami endokrynologicznymi. --- CHARAKTERYSTYKA KLINICZNA: Leukodystrofia związana z POLR3, leukodystrofia hipomielinizacyjna ze specyficznymi cechami w MRI mózgu. leukodystrofia ze specyficznymi cechami w MRI mózgu, charakteryzuje się różnymi kombinacjami czterech głównych objawów klinicznych: Dysfunkcja neurologiczna, zwykle dominuje dysfunkcja ruchowa (postępująca dysfunkcja móżdżku i w mniejszym stopniu pozapiramidowe [tj. dystonia], piramidowe [tj. spastyczność] i zaburzenia poznawcze). dysfunkcje poznawcze). Nieprawidłowe uzębienie (opóźnione uzębienie, hipodoncja, oligodoncja i nieprawidłowo ułożone lub ukształtowane zęby). Nieprawidłowości endokrynologiczne takie jak niski wzrost (u ~50% osób) z niedoborem hormonu wzrostu lub bez niego niedobór hormonu wzrostu, a częściej hipogonadyzm hipogonadotropowy objawiający się jako opóźnione, zatrzymane lub nieobecne dojrzewanie płciowe. Nieprawidłowości oczne w postaci krótkowzroczności, zwykle postępująca przez kilka lat i stająca się ciężka. Leukodystrofia związana z POLR3 leukodystrofia i leukodystrofia 4H to dwa uznane terminy dla pięciu wcześniej opisanych nakładających się fenotypów klinicznych (początkowo opisanych jako początkowo opisywane jako odrębne jednostki, zanim poznano ich podłoże molekularne). Obejmują one: Hipomielinizacja, hipodoncja, hipogonadyzm hipogonadotropowy (zespół 4H); ataksja, opóźnione uzębienie i hipomielinizacja (ADDH); drżenie-ataksja z centralną hipomielinizacją (TACH). Tremor-ataxia with central hypomyelination (TACH); Leukodystrofia z oligodoncją (LO); Hipomielinizacja z zanikiem móżdżku i hipoplazją ciała modzelowatego (HCAHC). (HCAHC). Wiek zachorowania to zazwyczaj wczesne dzieciństwo, ale odnotowano również przypadki o późniejszym początku. zgłaszane są również przypadki o późniejszym początku. Niedawno zgłoszono niemowlę z zespołem Wiedemanna-Rautenstraucha (noworodkowy zespół progeroidalny). (zespół progeroidalny noworodków) zostało niedawno zgłoszone jako posiadające patogenne warianty w POLR3A w sekwencjonowaniu egzomu. Potwierdzenie, że jest to bardzo ciężka postać leukodystrofii związanej z POLR3 leukodystrofii POLR3 oczekuje na replikację u innych osób z kliniczną diagnozą kliniczną zespołu Wiedemanna-Rautenstraucha. DIAGNOZA/TESTY: Leukodystrofia związana z POLR3 jest diagnozowana przez połączenie klasycznych wyników klinicznych, typowych cech MRI mózgu i obecności biallelicznych wariantów patogennych w POLR3A, POLR3B lub POLR1C. LECZENIE: Leczenie objawów: Zindywidualizowana opieka przez wielodyscyplinarny zespół obejmujący neurologa dziecięcego, genetyka klinicznego, fizjoterapeuta, terapeuta zajęciowy, patolog mowy i języka, neuropsychologa, lekarza rehabilitacji, stomatologa, endokrynologa, okulista, specjalista chorób uszu, nosa i gardła oraz lekarz podstawowej opieki zdrowotnej. zalecane. Należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia dysfagii w tym zaburzeniu, ponieważ zaburzenia, ponieważ wiadomo, że mogą się one znacznie różnić, nawet w ciągu jednego dnia. Trudności z połykaniem będą postępować z czasem, a dystonia powinna być monitorowana i leczona w celu leczyć, aby zapobiec powikłaniom i poprawić jakość życia. PORADNICTWO GENETYCZNE: Leukodystrofia związana z POLR3 jest dziedziczona autosomalnie recesywnie. sposób recesywny. W momencie poczęcia, każde z rodzeństwa osoby dotkniętej chorobą ma 25% 25% szans na bycie dotkniętym chorobą, 50% szans na bycie bezobjawowym nosicielem i 25% szans na bycie bezobjawowym nosicielem. Testy na nosicielstwo dla krewnych krewnych i diagnostyka prenatalna w przypadku ciąż o podwyższonym ryzyku są możliwe jeśli znane są oba warianty patogenne w rodzinie.
Wymień objawy leukodystrofii 4H.
Hipomielinizacja, hipodoncja i hipogonadyzm hipogonadotropowy są głównymi objawami leukodystrofii 4H.