Charakterystyka fotocytotoksyczności chlorku ftalocyjaniny glinu (AIPc), disulfonianu ftalocyjaniny glinu (AlS2Pc), tetrasulfonianu ftalocyjaniny glinu (AlS4PC) i pochodnej hematoporfiryny (HpD). tetrasulfonian glinu (AlS4PC) i pochodna hematoporfiryny (HpD) zostały porównane przy użyciu pierwotnych hodowli ludzkich komórek oponiaka. Komórki były wstępnie inkubowane z środkiem fotouczulającym przez 16 godzin, a następnie naświetlano przez 15 minut szerokim pasmem czerwonym światłem (5 OW/cm2). Wynikową cytotoksyczność oceniano za pomocą redukcji tetrazolium (MTT) 24 godziny później. Stwierdzono, że AlPc jest 400, 10 000 i 250 razy silniejszy niż silniejszy niż AlS2Pc, AlS4Pc i HpD, odpowiednio, jako środek fotouczulający in vitro środek fotouczulający dla komórek oponiaka. Subkomórkowa lokalizacja AlPc, AlS2Pc, AlS4Pc i HpD w komórkach oponiaka określono za pomocą konfokalnej laserowej mikroskopii skaningowej. laserowej mikroskopii skaningowej. Żaden z czynników nie zlokalizował się w jądrze. Rozkład rozkład ALPc był dość rozproszony w cytoplazmie. W przeciwieństwie do tego, AlS2Pc i AlS4Pc były zlokalizowanymi pęcherzykami sugerującymi lizosomy, a HpD w błoniastych organellach różnych od mitochondriów. AlPc i HpD zostały przetestowane z z pięcioma różnymi próbkami oponiaka i zapewniły zakres wartości IC50 od 0,009 do 0,022 OM i odpowiednio od 3,5 do 6,5 OM. Gdy test MTT z AlPc przeprowadzono 0, 24, 48 i 72 godziny po oświetleniu, średnie wartości IC50 wynosiły 0,25, 0,037, 0,019 i 0,012 OM, wskazując, że cytotoksyczny efekt Komórki inkubowano z AlPc i HpD przez różny czas do 24 godzin przed naświetlaniem. przez różny czas do 24 godzin przed ekspozycją na światło. Cytotoksyczność AlPc była w połowie maksymalna przy czasie inkubacji wynoszącym 8 godzin, podczas gdy cytotoksyczność HpD była półmaksymalna przy czasie inkubacji 2 h, co sugeruje wolniejszą kinetykę wychwytu dla AlPc niż dla HpD. Dane te wskazują na unikalne cechy AlPc, które sugerują jego zastosowanie jako silnego, nietoksycznego fotouczulacza w fotodynamicznej terapii ludzkich oponiaków. --- Terapia fotodynamiczna jest obiecującym sposobem leczenia ludzkich guzów mózgu ze względu na selektywne zatrzymywanie niektórych związków przez komórki nowotworowe. Niektóre lipofilowe lipofilowe związki kationowe, takie jak tetrafenylofosfonium (TPP), są selektywnie przez różne nowotwory. Chociaż preferencyjne zatrzymywanie TPP zostało wykazano dla linii komórkowej raka piersi MCF-7, związek ten nie był wcześniej nie był wcześniej testowany na komórkach pochodzących z nowotworów układu nerwowego. W W niniejszym badaniu, wychwyt i retencja tritiated-TPP (3H-TPP) dla ośmiu różnych hodowli komórkowych trzech histologicznie różnych typów nowotworów układu nerwowego zmierzono, a dane porównano z kontrolą pozytywną (MCF-7) i kontrolami negatywnymi (prawidłowy nabłonek nerki afrykańskiej małpy zielonej (CV-1) oraz linie komórkowe normalnych ludzkich fibroblastów (WI-38)). Charakterystyka wychwytu i retencji można pogrupować według określonych patologicznych typów nowotworów, ale zmienność poszczególnych guzów była znacząca. Gwiaździak złośliwy (stopień III/III glejak) i złośliwe komórki nerwiakowłókniakomięsaka wykazywały preferencyjny wychwyt i retencję 3H-TPP w stosunku do komórek oponiaka i prawidłowych komórek kontrolnych. A test klonogenny wykorzystujący cytotoksyczny lipofilowy związek kationowy dequalinium wykazało, że komórki silnie zatrzymujące 3H-TPP są bardziej podatne na działanie dequalinium niż słabe. Dane te pokazują, że niektóre ludzkie i eksperymentalne zwierzęce linie komórek nowotworowych układu nerwowego zatrzymują lipofilowe związki posiadające zdelokalizowany ładunek dodatni. Lipofilowe związki kationowe kationowe mogą być przydatne w śródoperacyjnym wyznaczaniu marginesów guza i w terapii fotodynamicznej niektórych nowotworów układu nerwowego. --- 30 pacjentów z pierwotnymi lub nawracającymi złośliwymi guzami mózgu (9 pierwotnych, 18 nawracającymi glejakami złośliwymi, 1 oponiakiem złośliwym, 2 czerniakami) było leczonych łącznie 37 razy terapią fotodynamiczną (PDT) po podaniu dożylnym, wewnątrztętniczej lub bezpośredniej wewnątrznowotworowej sensytyzacji hematoporfiryną (HPD) po konwencjonalnym chirurgicznym usunięciu masy guza. Światło było wytwarzane przez laser barwnikowy z pompą argonową w dawkach wahających się od 40-220 J/cm2. Pojedynczą dawkę promieniowania w dawce 4 Gy podano 18 pacjentom bezpośrednio po PDT. 9 pacjentów z pierwotnymi glejakami otrzymało dodatkowo pełny cykl radioterapii. radioterapii. Próbki histologiczne pobrane podczas PDT wykazały martwicę guza z obrzękiem prawidłowej tkanki mózgowej przylegającej do guza. Mediana przeżycia mediana przeżycia pacjentów z wieloma nawrotami i różnymi metodami radio- i chemioterapii wynosiła 6 lat. i chemioterapii wynosiła 6 miesięcy (zakres 4-13 miesięcy). 9 pacjentów z pierwotną manifestacją glejaka wielopostaciowego miało medianę przeżycia wynoszącą 19 miesięcy (0,5-29 miesięcy). (0,5-29 miesięcy). Zwiększona fototoksyczność skóry była jedynym skutkiem ubocznym PDT i nie obniżała jakości życia pacjentów. --- Mimo że oponiaki są łagodnymi nowotworami OUN, nie zawsze można je wyleczyć, a prawdopodobieństwo nawrotu zależy od prawdopodobieństwo nawrotu zależy od kompletności początkowego usunięcia. Terapia uzupełniająca w przypadku niecałkowicie usuniętych oponiaków jest ogólnie niezadowalająca i takie zmiany nadal stanowią trudny problem w leczeniu. Terapia fotodynamiczna (PDT) była stosowana w leczeniu nawracających glejaków mózgu. glejaków mózgu, ale jej aktywność przeciwko oponiakom nie została szczegółowo nie była szczegółowo badana. Przeprowadzono zatem badanie in vitro wpływu PDT na różne oponiaki. oponiaków. Stwierdzono, że PDT przy użyciu pochodnej hematoporfiryny jako leku fotouczulającego wykazała zależną od dawki aktywność wobec różnych histologicznych podtypów oponiaków. Aktywność PDT przeciwko oponiakom powinna być dalej badana i może ostatecznie stanowić użyteczną formę terapii uzupełniającej dla niecałkowicie wyciętych zmian. --- TŁO: Ponieważ wiążący ATP transporter kasetowy ABCG2 odgrywa fizjologicznie istotną rolę w wypływie porfiryny z żywych komórek, ekspresja ABCG2 może ekspresja ABCG2 może wpływać na skuteczność terapii fotodynamicznej (PDT). W tym badaniu oceniliśmy wpływ gefitynibu, silnego inhibitora ABCG2, na kwas 5-aminolewulinowy (5-ALA) - PDT w liniach komórkowych guza mózgu in vitro. MATERIAŁY I METODY: Cztery ludzkie linie komórkowe glejaka (U87MG, U118MG, A172 i T98G) oraz linia komórkowa oponiaka złośliwego (IOMM-Lee) były inkubowane z gefitynibem (0,01-1,0μM) przed inkubacją z 5-ALA (1mM). Wpływ gefitynibu na wewnątrzkomórkową protoporfirynę IX (PpIX), mRNA i ekspresję białka ABCG2, i PDT oceniano in vitro. WYNIKI: W stężeniach 0,1 μM lub wyższych gefitynib zwiększał wewnątrzkomórkowe poziomy PpIX w sposób zależny od dawki we wszystkich tych liniach komórkowych. Gefitynib zmniejszał ekspresję mRNA i białka błony plazmatycznej ABCG2 i skutecznie wzmacniał działanie 5-ALA-PDT w złośliwych komórkach guza mózgu. WNIOSEK: Gefitynib może hamować wypływ PpIX za pośrednictwem ABCG2 ze złośliwych komórek guza mózgu komórek guza mózgu w celu zwiększenia wewnątrzkomórkowego PpIX, a tym samym wzmocnienia efektu PDT efekt. --- TŁO I CELE: PDT była stosowana w leczeniu złośliwych guzów mózgu. nowotworów mózgu. Niniejszy komunikat aktualizuje naszą serię niewyselekcjonowanych glejaków złośliwych leczonych za pomocą Photofrin-PDT. PROJEKT BADANIA I METODY: Przeanalizowaliśmy dokumentację 112 pacjentów z glejakami złośliwymi glejakami, przerzutowymi guzami mózgu i oponiakami leczonymi Photofrin-PDT w St. Michael's Hospital w Toronto. Pacjenci ci byli leczeni przed rozpoczęciem trwających randomizowanych badań Photofrin PDT lub mieli patologię, która wykluczała ich z takich badań. ich z takich badań. WYNIKI: Całkowity czas przeżycia po PDT 96 pacjentów z nadnamiotowymi glejakami nadnamiotowymi wynosiło 42 tygodnie, a 1- i 2-letnie przeżycie wynosiło odpowiednio 40 i 22%. Im większy stopień zajęcia oligodendrogleju, tym dłuższe było przeżycie. dłuższe przeżycie. Siedemdziesiąt pięć procent pacjentów nie miało istotnych powikłań pooperacyjnych. powikłań pooperacyjnych. WNIOSKI: Photofrin-PDT była bezpieczna. Jednak wyższe dawki światła niż stosowane u tych pacjentów mogą być wymagane w celu uzyskania lepszych odpowiedzi.
Jaka jest rola terapii fotodynamicznej w leczeniu oponiaków?
Wykazano, że terapia fotodynamiczna jest skuteczna w leczeniu oponiaka. Gefitynib i cyprofloksacyna zwiększają skuteczność terapii fotodynamicznej.