Punktem zwrotnym w terapii przeciwdrobnoustrojowej zakażeń Mycobacterium avium nastąpił wraz z opracowaniem dwóch nowych makrolidów, klarytromycyny i azytromycyny. Kontrolowane badania kliniczne, pierwsze w historii przeprowadzone z jakimkolwiek wśród pacjentów z zakażeniem M. avium, wykazały wysoką skuteczność klarytromycyny, zarówno u pacjentów z zespołem nabytego niedoboru odporności (AIDS) z rozsianą infekcją lub u pacjentów bez AIDS ze zlokalizowaną chorobą płuc. płuc. Monoterapia klarytromycyną skutkowała wyeliminowaniem bakteriemii u prawie wszystkich pacjentów z rozsianą infekcją, po której nieuchronnie następuje nawrót bakteriemii. nawrót bakteriemii u pacjentów, którzy przeżyli wystarczająco długo, aby dojść do tego zdarzenia. zdarzenie. Szczepy wrażliwe na klarytromycynę wyizolowane przed terapią zawierały mutanty oporne na 10(-8) lub 10(-9), a nawroty bakteriemii były spowodowane namnażaniem tych mutantów. były spowodowane namnażaniem się tych wcześniej istniejących mutantów. Oporność na klarytromycynę była związana z mutacją w genie 23S rRNA. Oporność krzyżowa między klarytromycyną i azytromycyną została potwierdzona przez mutanty laboratoryjne i izolaty kliniczne. mutantów laboratoryjnych i izolatów klinicznych. Co najmniej dwie metody określania wrażliwości izolatów M. avium na klarytromycynę: jedną z nich jest minimalne stężenie hamujące (MIC). jest oznaczanie minimalnego stężenia hamującego (MIC) na agarze Mueller-Hinton Muellera-Hintona (pH 7,4) uzupełnionym 10% katalazą kwas oleinowy-albumina-dekstroza, druga jest oznaczanie MIC w bulionie 7H12, również przy pH 7,4. Punkty graniczne dla "wrażliwe" dla tych metod wynoszą odpowiednio < lub = 8,0 mikrogramów/ml i < lub = 2,0 mikrogramów/ml. Punkty graniczne dla "opornych" wynoszą > 128 mikrogramów/ml dla metody agarowej i > 32,0 mikrogramów/ml dla metody bulionowej. Wartość predykcyjna oznaczania MIC została potwierdzona przez porównanie wyników testu z kliniczną i bakteriologiczną odpowiedzią pacjentów na terapię. terapię. Pozostałym poważnym problemem w terapii zakażeń M. avium jest dobór leków towarzyszących stosowanych w skojarzeniu z klarytromycyną (lub azytromycyną), aby zapobiec pojawieniu się oporności na makrolidy. Obecnie badań klinicznych w celu znalezienia rozwiązania tego problemu. --- Pojawienie się prątków opornych na obecnie dostępne środki przeciwdrobnoustrojowe stało się ważnym problemem we współczesnej medycynie. Mycobacterium avium i M. tuberculosis są wewnątrzkomórkowymi patogenami, które replikują się i przeżywają w jednojądrzastych fagocytach. wewnątrz jednojądrzastych fagocytów. TM4 jest litycznym mykobakteriofagiem, który zabija zarówno zewnątrzkomórkowe M. avium, jak i M. tuberculosis. Po dostarczeniu przez M. smegmatis przejściowo zakażonego TM4, zabija on zarówno M. avium, jak i M. tuberculosis wewnątrz makrofagów RAW 264.7. Aby ocenić leczenie zakażenia M. avium fagiem fagiem in vivo, myszy C57 BL/6 zakażono M. avium 109 i 7 dni później, leczono raz lub dwa razy fagiem TM4 (7,9 x 10(10) PFU/ml), M. smegmatis (4 x 10(8) cFU/ml) lub M. smegmatis z fagiem TM4 podawanym dożylnie (i.v.). (i.v.). Leczenie samym fagiem TM4 lub M. smegmatis bez TM4 nie wykazało znaczącego spadku liczby bakterii wewnątrzkomórkowych w śledzionie w porównaniu z nieleczoną kontrolą. W przeciwieństwie do tego, podanie M. smegmatis-TM4 spowodowało znaczący spadek liczby M. avium w śledzionie. Jednak 23% bakterii odzyskanych od leczonych myszy było opornych na TM4. Te badania in vivo potwierdziły ustalenia in vitro, że awirulentne prątki prątek może być stosowany jako nośnik do dostarczania faga przeciwprątkowego wewnątrzkomórkowo. --- Najczęstszymi objawami zakażeń prątkami niegruźliczymi u biorców przeszczepu nerki (KTR) są choroby skórne i rozsiane. biorców przeszczepu nerki (KTR) są choroby skórne i rozsiane. Zakażenie opłucnej niezwiązane z chorobą rozsianą występuje rzadko. Jego może być trudne, wymagając połączenia kryteriów klinicznych, radiologicznych i bakteriologicznych, i kryteriów bakteriologicznych. Przedstawiamy przypadek zakażenia płuc Mycobacterium avium complex u KTR z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc. przewlekłą obturacyjną chorobą płuc. Tomografia komputerowa klatki piersiowej wykazała wyciętą zmianę w prawym górnym płacie, podobną do typowej zmiany w płucach. płata, podobną do typowej zmiany w gruźlicy płuc. Ewolucja była korzystny dzięki terapii wielolekowej, w tym ryfampicyną, etambutolem i klarytromycynę, wraz z niewielkim zmniejszeniem immunosupresji. Dokonujemy przeglądu literaturę i omawiamy epidemiologię, diagnostykę, postępowanie i obserwację tego rzadkiego powikłania po przeszczepie. --- Aktywność TLC G-65 (liposomalnego preparatu gentamycyny), samego i w połączeniu w połączeniu z ryfapentyną, klarytromycyną, klofazyminą i etambutolem, została w beżowym mysim (C57BL/6J--bgj/bgj) modelu rozsianego zakażenia Mycobacterium avium. Mycobacterium avium. Stwierdzono, że TLC G-65 jest bardziej aktywny niż amikacyna. Połączenie ryfapentyny i TLC G-65 było bardziej aktywne niż sam środek. Aktywność klarytromycyny w połączeniu z TLC G-65 była podobna do działania każdego z tych leków osobno. Klofazymina poprawiła aktywność TLC G-65 w odniesieniu do śledziony, podczas gdy etambutol poprawiał aktywność w odniesieniu do wątroby. w odniesieniu do wątroby. Klofazymina i etambutol zwiększały aktywność TLC G-65 przeciwko bakteriom w płucach. TLC G-65 w połączeniu z ryfapentyną wydaje się być atrakcyjnym schematem leczenia zakażeń wywołanych przez bakterie z kompleksu M. avium. --- CEL: Określenie klinicznych i mikrobiologicznych korzyści z dodania amikacyny do czterolekowego doustnego schematu leczenia rozsianego zakażenia Mycobacterium avium u pacjentów zakażonych wirusem HIV. PROJEKT: Randomizowane, otwarte badanie porównawcze. USTAWIENIE: Przychodnie. PACJENCI: Siedemdziesięciu czterech pacjentów z HIV i objawowym bakteriemicznym zakażeniem M. avium avium. INTERWENCJE: Ryfampicyna w dawce 10 mg/kg mc. dziennie, cyprofloksacyna w dawce 500 mg dwa razy dziennie, klofazymina 100 mg codziennie i etambutol 15 mg/kg mc. doustnie codziennie przez 24 tyg, z lub bez amikacyny w dawce 10 mg/kg dożylnie lub domięśniowo przez 5 dni w tygodniu przez pierwsze 4 tygodnie. GŁÓWNY POMIAR WYNIKÓW: Odpowiedź kliniczna i mikrobiologiczna po 4 tygodniach; ilościowy poziom bakteriemii wywołanej przez M. avium. WYNIKI: Nie odnotowano różnicy w odpowiedzi klinicznej po dodaniu amikacyny do czterolekowego schematu doustnego, a tylko 25% w obu grupach miało całkowitą lub częściową odpowiedź po 4 tygodniach. Porównywalny ilościowy spadek bakteriemii odnotowano w obu grupach leczenia, przy czym 16% pacjentów było ujemny wynik hodowli po 4 tygodniach i 38% po 12 tygodniach. Działania niepożądane dotyczyły głównie żołądkowo-jelitowe. Amikacyna była dobrze tolerowana. Mediana przeżycia wynosiła 30 tygodni w obu grupach. WNIOSKI: Dodanie amikacyny do czterolekowego doustnego schematu ryfampicyny, ryfampicyny, cyprofloksacyny, klofazyminy i etambutolu nie przyniosło korzyści klinicznych ani mikrobiologicznych. mikrobiologicznych. --- Dwustu czterdziestu sześciu pacjentów zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV), którzy również mieli rozsiane Mycobacterium avium complex, otrzymywało albo azytromycynę w dawce 250 mg na dobę, azytromycynę w dawce 600 mg na dobę lub klarytromycynę w dawce 500 mg dwa razy dziennie, każdy w skojarzeniu z etambutolem, przez 24 tygodnie. Próbki pobrane od pacjentów od pacjentów były hodowane i oceniane klinicznie co 3 tygodnie do 12. tygodnia, następnie co miesiąc do 24. tygodnia terapii z podwójnie ślepą próbą i co 3 miesiące podczas miesiące podczas terapii otwartej do zakończenia badania. Grupa azytromycyny w dawce 250 mg została przerwana po przeprowadzeniu analizy pośredniej. wykazała niższy wskaźnik usuwania bakteriemii. Po 24 tygodniach terapii prawdopodobieństwo prawdopodobieństwo wystąpienia u pacjentów 2 kolejnych ujemnych posiewów (46% vs. 56%, P=.24) lub 1 ujemnego posiewu (59% vs. 61%, P=.80) było podobne dla azytromycyny 600 mg (n=68) i klarytromycyny (n=57), odpowiednio. Prawdopodobieństwo nawrotu wynosiło 39% w porównaniu z 27% (P=.21) w przypadku azytromycyny w porównaniu z klarytromycyną, odpowiednio. Spośród 6 pacjentów, u których wystąpił nawrót, żaden z tych randomizowanych do otrzymywania azytromycyny nie rozwinęły się izolaty oporne na makrolidy, w porównaniu z 2 z 3 pacjentów przydzielonych losowo do grupy otrzymującej klarytromycynę [skorygowano]. Śmiertelność była podobna u pacjentów w każdym z ramion badania (69% vs. 63%; ryzyko, 95,1% przedział ufności, 1,1 [0,7, 1,7]). Azytromycyna 600 mg, gdy podawana w skojarzeniu z etambutolem jest skutecznym środkiem w leczeniu rozsianej choroby M. avium. rozsianej choroby M. avium u pacjentów zakażonych wirusem HIV.
Jaka jest sugerowana terapia zakażenia Mycobacterium avium?
Aktywność TLC G-65 (liposomalnego preparatu gentamycyny), samego i w połączeniu z ryfapentyną, klarytromycyną, klofazyminą i etambutolem, oceniano w beżowym mysim (C57BL/6J--bgj/bgj) modelu rozsianego zakażenia Mycobacterium avium. TLC G-65 w połączeniu z ryfapentyną wydaje się być atrakcyjnym schematem leczenia zakażeń wywołanych przez bakterie z kompleksu M. avium. Ryfampicyna w dawce 10 mg/kg dziennie, cyprofloksacyna w dawce 500 mg dwa razy dziennie, klofazymina w dawce 100 mg dziennie i etambutol w dawce 15 mg/kg dziennie doustnie przez 24 tygodnie, z lub bez amikacyny w dawce 10 mg/kg dożylnie lub domięśniowo przez 5 dni w tygodniu przez pierwsze 4 tygodnie. W niektórych przypadkach można również zastosować leczenie fagami in vivo.