CEL: Pomimo poprawy postępowania okołooperacyjnego, migotanie przedsionków (AF) po pomostowaniu aortalno-wieńcowym (CABG) pozostaje istotnym problemem klinicznym. problemem klinicznym, którego mechanizmy patogenetyczne pozostają nie do końca wyjaśnione. Zmniejszona częstość występowania pooperacyjnego migotania przedsionków u pacjentów po CABG otrzymujących dożylnie trójjodotyroninę (T3). Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu określenia roli metabolizmu tarczycy tarczycy w genezie pooperacyjnego migotania przedsionków. METODY I WYNIKI: Oznaczono stężenie wolnej T3 (fT3), wolnej tyroksyny (fT4) i hormonu stymulującego tarczycę hormon stymulujący tarczycę oznaczono przy przyjęciu u 107 kolejnych pacjentów poddanych izolowanej operacji CABG. Pacjenci z chorobami tarczycy lub przyjmujący leki lub przyjmujących leki, o których wiadomo, że zaburzają czynność tarczycy. Rytm przedoperacyjny inny niż rytm zatokowy został uznany za kryterium wykluczenia. U trzydziestu trzech pacjentów (30,8%) miało pooperacyjne migotanie przedsionków. Starszy wiek (P=0,03), brak leczenia beta-blokerami (P=0,08), przewlekła obturacyjna choroba płuc (P=0,08), niższa frakcja wyrzutowa frakcja wyrzutowa lewej komory (P=0,09) i niższe stężenie fT3 (P=0,001), były jednoczynnikowymi czynnikami predykcyjnymi pooperacyjnego migotania przedsionków. W analizie wieloczynnikowej niskie stężenie fT3 i brak terapii beta-blokującej były niezależnie związane z rozwojem pooperacyjnego AF. z rozwojem pooperacyjnego migotania przedsionków (iloraz szans, OR, 4,425; 95% przedział ufności przedział ufności, CI, 1,745-11,235; P=0,001 i OR 3,107; 95% CI 1,087-8,875; P=0,03, odpowiednio). Pooperacyjne migotanie przedsionków znacząco wydłużyło pooperacyjny pobyt w szpitalu (P=0,002). pobyt w szpitalu (P=0,002). WNIOSKI: Niskie podstawowe stężenie fT3 może wiarygodnie przewidywać wystąpienie pooperacyjnego AF u pacjentów po CABG. --- KONTEKST: Wpływ terapii hormonami tarczycy na zachorowalność i śmiertelność pooperacyjną u dorosłych pozostaje kontrowersyjny. i śmiertelność u dorosłych pozostają kontrowersyjne. CEL: Celem było przeprowadzenie systematycznego przeglądu oceniającego efekty i ryzyko pooperacyjnej terapii T(3) u dorosłych. ryzyka pooperacyjnej terapii T(3) u dorosłych. ŹRÓDŁA DANYCH: Przeszukano elektroniczne bazy danych i listy referencyjne do marca 2010 roku. przeszukano. SELEKCJA BADAŃ: Badania z porównywalnymi grupami kontrolnymi porównujące terapię T(3) do placebo w randomizowanych badaniach kontrolowanych. EKSTRAKCJA DANYCH: Dwóch recenzentów niezależnie sprawdziło i przejrzało tytuły, streszczenia i artykuły. Dane zostały wyodrębnione z 14 randomizowanych randomizowanych badań kontrolowanych (13 operacji kardiochirurgicznych i jedno przeszczepienie nerki). W siedmiu badaniach dożylnie T(3) podawano w wysokich dawkach (0,175-0,333 μg/kg - h) przez 6 do 9 godzin, w czterech badaniach badaniach dożylny T(3) podawano w niskich dawkach (0,0275-0,0333 μg/kg - h przez 14 do 24 h), a w trzech badaniach T(3) podawano doustnie w zmiennych dawkach i czasie trwania. SYNTEZA DANYCH: Zarówno wysokodawkowa, jak i niskodawkowa dożylna terapia T(3) zwiększała wskaźnik sercowy po operacji pomostowania tętnic wieńcowych. Śmiertelność nie została znacząco zmieniona przez terapia wysokimi dawkami dożylnego T(3) i nie można jej było ocenić dla niskich dawek dożylnego lub doustnego T(3). Wpływ na ogólnoustrojowy opór naczyniowy, częstość akcji serca, kapilarne ciśnienie płucne ciśnienie zaklinowania, nowy początek migotania przedsionków, stosowanie inotropów, TSH w surowicy i T(4) były niejednoznaczne. OGRANICZENIA: Liczba możliwych do wykorzystania unikalnych badań i liczebność grup były niewielkie. Czas trwania terapii T(3) był krótki, a dawki i drogi podania różne. były różne. WNIOSKI: Krótkotrwała pooperacyjna dożylna terapia T(3) zwiększa wskaźnik sercowy serca i nie zmienia śmiertelności. Wpływ na inne parametry jest niejednoznaczne. --- Operacja kardiochirurgiczna z użyciem krążenia pozaustrojowego wywołuje uogólnioną ogólnoustrojową reakcję zapalną odpowiedź zapalną, skutkującą zwiększoną zachorowalnością i śmiertelnością pooperacyjną. śmiertelność. W tych okolicznościach typowy wzorzec nieprawidłowości tarczycy tarczycy przy braku pierwotnej choroby, określany jako zespół chorej eutyreozy (SES). (SES). Obecność pooperacyjnego SES głównie u małych dzieci i noworodków narażonych na długi czas bypassu i profil farmakologiczny hormonów tarczycy i ich wpływ na fizjologię układu sercowo-naczyniowego czynią terapię suplementacyjną jest atrakcyjną opcją leczenia w celu poprawy zachorowalności i śmiertelności pooperacyjnej. Przeprowadzono wiele badań, których wyniki były sprzeczne. W niniejszym artykule przegląd ważnej literatury na temat rozwoju SES u pediatrycznych pooperacyjnych pacjentów kardiologicznych, analizujemy istniejące informacje na temat terapii zastępczej hormonami tarczycy hormonalnej terapii zastępczej w tej grupie pacjentów i próbujemy podsumować wyniki w celu sformułowania zaleceń. --- Zmiany hormonów tarczycy (znane jako "zespół chorej eutyreozy") są powszechne po dużym zabiegu chirurgicznym, ale przebieg czasowy pojawienia się i powrotu do zdrowia po tych zmian nie był wcześniej badany podłużnie w dużej grupie pacjentów chirurgicznych. Autorzy prospektywnie przebadali 59 pacjentów poddawanych poważnym zabiegom chirurgicznym (pomostowanie tętnic wieńcowych, pneumonektomia lub subtotalna kolektomia). subtotalna kolektomia). W porównaniu z wartościami przedoperacyjnymi, średnie stężenia T4, T3, wolne T3 i stężenia TSH zmniejszyły się znacząco (p poniżej 0,05) po operacji. Wskaźnik wychwytu zwrotnego T3 i żywicy T3 w surowicy wzrósł, podczas gdy poziomy poziomy wolnej T4 pozostały niezmienione. Zmiany te zaobserwowano w ciągu 6 godzin od i znormalizowały się do 1 tygodnia po operacji. Chociaż odpowiedź TSH w surowicy na TRH była prawidłowa przed i po operacji u 56 z 59 pacjentów, maksymalny indukowany TRH wzrost TSH w surowicy i zintegrowana odpowiedź TSH w surowicy na TRH zostały stłumione we wczesnym okresie okołooperacyjnym. Ta pooperacyjna supresja TSH korelowało z podwyższonym pooperacyjnym stężeniem dopaminy w osoczu w osoczu (r = 0,57, p poniżej 0,05). U trzech pacjentów ze skompensowaną ze skompensowaną pierwotną niedoczynnością tarczycy i stanowią pierwszą dokumentację dokumentację seryjnych poziomów hormonów tarczycy i TSH u pacjentów z niedoczynnością tarczycy poddawanych poważnym zabiegom chirurgicznym. Pacjenci ci mieli podobne zmiany w wartościach hormonów tarczycy w porównaniu z pacjentami z eutyreozą. Odpowiedź TSH w surowicy na TRH była w normalnym zakresie u dwóch z tych pacjentów następnego dnia po operacji. operacji. Autorzy wnioskują, że zespół chorej eutyreozy występuje w ciągu w ciągu kilku godzin od poważnej operacji i ustępuje wraz z rekonwalescencją. Pooperacyjne spadki TSH w surowicy może maskować rozpoznanie niedoczynności tarczycy. Konsultanci chirurgiczni konsultanci chirurgiczni powinni być świadomi tych szybkich zmian pooperacyjnych, aby testy czynności tarczycy tarczycy są prawidłowo interpretowane u pacjentów, którzy przeszli poważną operację. operację. --- TŁO: Wpływ choroby tarczycy na pacjentów poddawanych pomostowaniu tętnic wieńcowych Pomostowanie tętnic wieńcowych zostało zgłoszone tylko w małych seriach wybranych pacjentów. METODY: Zbadaliśmy 30-dniową śmiertelność pacjentów otrzymujących terapię zastępczą tyroksyną poddawanych izolowanemu pomostowaniu tętnic wieńcowych w latach 1993-2000. i zidentyfikowaliśmy zmienne mające znaczenie dla wyników. WYNIKI: Łącznie 3 631 pacjentów (606 kobiet) poddano izolowanemu pomostowaniu tętnic wieńcowych. z których 58 pacjentów (30 kobiet) było leczonych z powodu niedoczynności tarczycy. Śmiertelność była wyższa wśród kobiet z substytucją tyroksyny (16,7%, 95% przedział ufności [CI] 5,5%). przedział ufności [CI] od 5,6 do 34,7) niż wśród tych bez substytucji tyroksyny (5,9%, 95% CI 4,1 do 8,2; p = 0,02) i nie było różnicy między mężczyznami z (3,6%, 95% CI 0,1 do 17,8) i bez (2,6%, 95% CI 2,0 do 3,2) leczenia tyroksyną (p = 0.8). Przyjmowanie leków moczopędnych (p < 0,001) było bezpośrednio związane ze śmiertelnością natomiast przyjmowanie aspiryny (p = 0,01), dawka lewotyroksyny (p = 0,03) i poziom tyroksyny w surowicy (p = 0,03). tyroksyny (p = 0,01) były odwrotnie związane ze śmiertelnością wśród kobiet na substytucji tyroksyny. WNIOSKI: Kobiety stosujące terapię zastępczą tyroksyną poddawane pomostowaniu tętnic wieńcowych miały zwiększoną śmiertelność. Spekulujemy, że niewystarczająca hormonów tarczycy może częściowo odgrywać rolę w tym wyniku. --- Utrzymują się kontrowersje dotyczące tego, czy krążenie pozaustrojowe (CPB) zmniejsza poziom trijodotyroniny (T3) w osoczu, uzasadniając tym samym okołooperacyjne podawanie podawanie T3 w celu poprawy powrotu hemodynamicznego. Aby zbadać wpływ terapii T3 na hemodynamikę po CPB i ustalenie, czy potencjalne działanie inotropowe inotropowe działanie T3 jest pośredniczone przez wzrost reaktywności beta-adrenergicznej. beta-adrenergicznego, prospektywne, randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie przeprowadzono u 20 pacjentów poddawanych zabiegom kardiochirurgicznym z CPB. T3 lub placebo (10 pacjentów w każdej grupie) podawano dożylnie w momencie odklemowania aorty, a następnie po 4, 8, 12 i 20 godzinach. Punkty końcowe obejmowały (1) poziomy hormonów tarczycy mierzone testem radioimmunologicznym (2) standardowe parametry hemodynamiczne (3) gęstość beta-adrenoreceptorów limfocytów mierzona za pomocą techniką wiązania radioligandu (125I-jodocyjanopindololu). Wartości po CPB (usunięcie usunięcie zacisku) T3 (pg.ml-1) nie były znacząco zmniejszone w porównaniu z wartościami przed CPB: 3,3 +/- 0,2 vs 3,1 +/- 0,2 w grupie kontrolnej i 3,3 +/- 0,4 vs 3,7 +/- 0,6 u pacjentów leczonych T3. Parametry hemodynamiczne były nie różniły się między obiema grupami w żadnym pooperacyjnym punkcie czasowym. Podobnie, gęstość i powinowactwo beta-adrenoceptorów limfocytów nie były znacząco różniły się od wartości przedoperacyjnych w żadnej z grup. W związku z tym wydaje się, że nie ma rutynowego stosowania T3 u pacjentów poddawanych zabiegom na otwartym sercu. zabiegi na otwartym sercu. --- Wstęp: Hormon tarczycy ma wiele skutków dla układu sercowo-naczyniowego. Podczas i po pomostowaniu krążeniowo-oddechowym stężenie trijodotyroniny w surowicy przejściowo, co może przyczyniać się do pooperacyjnych zaburzeń hemodynamicznych. dysfunkcji hemodynamicznej. Zbadaliśmy, czy okołooperacyjne podawanie trijodotyroniny (soli sodowej liotyroniny) poprawia wydolność układu sercowo-naczyniowego u pacjentów pacjentów wysokiego ryzyka poddawanych operacji pomostowania tętnic wieńcowych. METODY: Podawaliśmy trójjodotyroninę lub placebo 142 pacjentom z z chorobą wieńcową i obniżoną czynnością lewej komory. Hormon był podawany w postaci dożylnego bolusa w dawce 0,8 mikrograma na kilogram masy ciała. gdy zacisk krzyżowy aorty został usunięty po zakończeniu operacji pomostowania a następnie jako wlew 0,113 mikrograma na kilogram na godzinę przez sześć godzin. godzin. Odpowiedzi kliniczne i hemodynamiczne były rejestrowane seryjnie, podobnie jak wszelkie zapotrzebowanie na leki inotropowe lub rozszerzające naczynia krwionośne. WYNIKI: Przedoperacyjne stężenia trijodotyroniny w surowicy pacjentów były prawidłowe (średnia [+/- SD] wartość, 81 +/- 22 ng na decylitr [1,2 +/- 0,3 nmol na litr]), a następnie zmniejszyło się o 0,5 nmol na litr. litr]) i zmniejszyły się o 40 procent (P < 0,001) 30 minut po rozpoczęciu krążenia pozaustrojowego. Stężenia u pacjentów, którym podano dożylnie trójjodotyroniny stały się ponadnormalne i były znacznie wyższe niż u pacjentów otrzymujących placebo (P < 0,001). pacjentów otrzymujących placebo (P < 0,001). Jednak stężenia były ponownie podobne w obu grupach 24 godziny po operacji. Średni pooperacyjny wskaźnik był wyższy w grupie otrzymującej trijodotyroninę (2,97 +/- 0,72 vs. 2,67 +/- 0,61 litrów na minutę na metr kwadratowy powierzchni ciała, P = 0,007), a ogólnoustrojowy opór naczyniowy był niższy. systemowy opór naczyniowy był niższy (1073 +/- 314 vs. 1235 +/- 387 dyn.sek.cm-5, P = 0,003). Obie grupy nie różniły się istotnie pod względem częstości występowania arytmii lub potrzeby leczenia lekami inotropowymi i rozszerzającymi naczynia krwionośne inotropowymi i rozszerzającymi naczynia krwionośne w ciągu 24 godzin po operacji, ani w śmiertelności i śmiertelności i chorobowości okołooperacyjnej. WNIOSKI: Podwyższenie stężenia trójjodotyroniny w surowicy u pacjentów pacjentów poddawanych operacji pomostowania tętnic wieńcowych zwiększa rzut serca i obniża systemowy opór naczyniowy, ale nie zmienia wyników ani nie zmienia potrzeby standardowego leczenia pooperacyjnego. standardowej terapii pooperacyjnej. --- Leczenie niedoczynności tarczycy u pacjentów poddawanych operacji pomostowania tętnic wieńcowych jest trudnym problemem klinicznym. Aby określić okołooperacyjną terapię zastępczą tarczycy u pacjentów z niedoczynnością tarczycy, całkowite stężenie tyroksyny w osoczu (T4), całkowitej trijodotyroksyny (T3), wolnej T4, wolnej T3 i hormonu tyreotropowego w osoczu mierzono przed operacją. mierzono przed operacją oraz 1, 2, 3, 7 i 14 dni po operacji u 9 pacjentów z niedoczynnością tarczycy. operacji u 9 pacjentów z niedoczynnością tarczycy i porównano je z poziomami u 14 pacjentów z prawidłową czynnością tarczycy, którzy przeszli operację pomostowania aortalno-wieńcowego. W grupie kontrolnej całkowity poziom T4 spadł do najniższego poziomu w 1. dobie pooperacyjnej, a następnie stopniowo wzrastał. dniu pooperacyjnym, a następnie stopniowo wzrastała do poziomu przedoperacyjnego po 7 dniach. dni. Całkowita T4 pozostawała w normalnym zakresie przez cały okres pooperacyjny. przez cały okres pooperacyjny. U 6 pacjentów z niedoczynnością tarczycy, którzy byli leczeni hormonem tarczycy przed operacją, całkowite T4 zmniejszyło się natychmiast po operacji i wzrosła dopiero po rozpoczęciu terapii zastępczej tarczycy. U 3 pacjentów z niedoczynnością tarczycy pacjentów bez wcześniejszej substytucji tarczycy, całkowite T4 wykazało zmianę podobną do pacjentów w grupie kontrolnej, ale pozostawała poniżej normalnego zakresu aż do rozpoczęcia terapii zastępczej tarczycy. Operację pomostowania aortalno-wieńcowego przeprowadzono bezpiecznie u pacjentów z niedoczynnością tarczycy. Przedoperacyjna substytucja tarczycy suboptymalnymi dawkami była bezpieczna u pacjentów z ciężką niedoczynnością tarczycy. była bezpieczna u pacjentów z ciężką niedoczynnością tarczycy. Odpowiednią pooperacyjną tarczycy osiągnięto u wszystkich pacjentów bez powikłań. --- Przeprowadzono prospektywne, randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą w celu oceny czy okołooperacyjne podawanie trijodotyroniny ma jakikolwiek wpływ na wydajność sercowo-naczyniową po operacji pomostowania tętnic wieńcowych. Sześćdziesięciu pacjentów przydzielono do 2 grup po 30 osób. Po zakończeniu operacji pomostowania tętnic wieńcowych grupa A otrzymała dożylny bolus trójjodotyroniny, a następnie wlew przez 6 godzin. Grupa B otrzymywała placebo. Seryjnie mierzono poziom trójjodotyroniny w surowicy i parametry hemo-dynamiczne. parametry były mierzone seryjnie. Średni pooperacyjny wskaźnik sercowy był nieznacznie, ale nie znacząco, wyższy w grupie A, podczas gdy systemowy opór naczyniowy był znacząco niższy w grupie A. naczyniowy był istotnie niższy w grupie A. W porównaniu z wartościami przedoperacyjnymi, stężenie trójjodotyroniny w surowicy było niższe niż w grupie A. w porównaniu z wartościami przedoperacyjnymi, poziom trójjodotyroniny w surowicy znacząco spadł w grupie B pod koniec w grupie B pod koniec krążenia pozaustrojowego i pozostawały na niskim poziomie 12 godzin po operacji, podczas gdy poziom trijodotyroniny w grupie A znacząco wzrósł. poziomy znacząco wzrosły w grupie A. Nie wykryto istotnych różnic między grupami w częstości występowania między grupami w częstości występowania arytmii, potrzebie wsparcia inotropowego inotropowego, pobytu na oddziale intensywnej terapii, śmiertelności i zachorowalności. Okołooperacyjne podawanie podawanie trijodotyroniny nieznacznie zwiększało pojemność minutową serca i systemowy opór naczyniowy, ale nie miało wpływu na wyniki operacyjne. operacyjną. Rutynowe stosowanie po operacji wieńcowej nie jest zatem zalecane. --- Pytanie poruszone w tym przeglądzie dotyczy tego, czy suplementacja hormonami tarczycy w okresie okołooperacyjnym w okresie okołooperacyjnym poprawia wyniki leczenia pacjentów poddawanych operacji pomostowania tętnic wieńcowych. Łącznie zidentyfikowano 88 odpowiednich prac zidentyfikowano przy użyciu poniższego wyszukiwania, siedem prac stanowiło najlepsze dowody najlepsze dowody, aby odpowiedzieć na pytanie. Autor, czasopismo, data i kraj publikacji i kraj publikacji, badana grupa pacjentów, typ badania, istotne wyniki, wyniki i słabe punkty badania. wyniki i słabe punkty badania. Doszliśmy do wniosku, że chociaż powszechne zainteresowanie wykazano szerokie zainteresowanie stosowaniem hormonów tarczycy w okresie okołooperacyjnym oraz wpływ krążenia pozaustrojowego na metabolizm hormonów tarczycy był szeroko na metabolizm hormonów tarczycy, nie ma istotnych dowodów uzasadniających rutynowe stosowanie hormonów tarczycy hormonów tarczycy u pacjentów poddawanych pomostowaniu tętnic wieńcowych. --- CEL: Aby przetestować hipotezę, że podawanie trójjodotyroniny (T (3)) poprawia zmienne hemodynamiczne i zmniejsza zapotrzebowanie na leki inotropowe w pacjentów kardiochirurgicznych. PROJEKT: Prospektywne, randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie. MIEJSCE: Trzeciorzędowy ośrodek medyczny. PACJENCI: Łącznie 211 pacjentów poddawanych operacji tętnic wieńcowych o wysokim ryzyku ryzyko konieczności stosowania leków inotropowych. INTERWENCJA: Po zwolnieniu zacisku krzyżowego aorty pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy dożylny wlew T(3) (0,8 mikrog/kg, a następnie 0,12 mikrog.kg(-1).h(-1) przez 6 godzin), dopaminy (kontrola pozytywna, 5 mikrog.kg(-1).min(-1) przez 6 godzin) lub placebo. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW: Okołooperacyjne zmienne hemodynamiczne, wsparcie inotropowe i stężenia T(3) w surowicy. WYNIKI: Średnie+/-SEM stężenia wolnej T(3) w surowicy zmniejszyły się znacząco podczas krążenia pozaustrojowego we wszystkich grupach (od 0,0035+/-0,0001 nmol/L [0.23+/-0.01 ng/dL] do 0.001+/-0.0001 nmol/L [0.7+/- 0.00 ng/dL]; P=.001) i wzrosła do 0,0133+/-0,0004 nmol/L [0,87+/-0,03 ng/dL] (dwukrotność normalnego zakresu; P<.001) po rozpoczęciu dożylnego podawania T(3). Dożylna T(3) nie zmieniła zmiennych hemodynamicznych zmienić zmienne hemodynamiczne lub wymagania dotyczące leków inotropowych; jednak częstość akcji serca tętna (P<.001), a tendencja do zmniejszonego stosowania leków inotropowych została wykazano w grupie dopaminy. WNIOSKI: Podawanie trójjodotyroniny zapobiega spadkom stężenia hormonów tarczycy w surowicy stężenia hormonów tarczycy w surowicy związane z krążeniem pozaustrojowym. Dożylna T(3) nie ma dramatycznego wpływu na zmienne hemodynamiczne w tym ustawieniu, jak wcześniej sugerowano. wcześniej sugerowano. Chociaż może występować łagodny wpływ na pracę mięśnia sercowego mięśnia sercowego, nie możemy obecnie zalecić rutynowego stosowania dożylnego T(3) jako jako środka inotropowego u pacjentów poddawanych operacji pomostowania tętnic wieńcowych. --- Przeanalizowano wyniki operacji pomostowania aortalno-wieńcowego u 25 pacjentów, którzy byli leczeni tyroksyną z powodu przewlekłych zaburzeń tarczycy w czasie operacji. operacji. Postawiono hipotezę, że jeśli tacy pacjenci otrzymają jedynie rutynową dawkę tyroksyny w dniu operacji, poprawa hemodynamiczna i hemodynamiczne i krążeniowo-oddechowe mogą być słabe. Wszyscy pacjenci otrzymujący terapię zastępczą tyroksyną otrzymywali rutynową dawkę tyroksyny doustnie lub przez zgłębnik nosowo-żołądkowy w okresie okołooperacyjnym. w okresie okołooperacyjnym. Nie stosowano żadnej dodatkowej dawki. Na podstawie przedoperacyjnych poziomów hormonu stymulującego tarczycę, 68% tych pacjentów było biochemicznie niedoczynność tarczycy przed operacją. Analiza dużej liczby zmiennych zmiennych nie wykazała różnicy w wynikach w porównaniu z grupą kontrolną, która nie miała wcześniejszych problemów z tarczycą. Wnioskujemy, że rutynowe podawanie tyroksyny jest że rutynowe podawanie tyroksyny jest wszystkim, co jest wymagane do uzyskania zadowalających wyników u pacjentów poddawanych wieńcowej podczas terapii zastępczej tyroksyną. --- Niedoczynność tarczycy jest częstym zaburzeniem wpływającym na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy, układ krwiotwórczy i nerki - z których każdy jest szczególnie istotny w leczeniu pacjenta chirurgicznego. postępowania z pacjentem chirurgicznym. Ogólnie rzecz biorąc, leczenie rozpoznanej niedoczynności tarczycy jest zalecane przed każdym zabiegiem chirurgicznym, gdy tylko jest to możliwe. a eutyreoza powinna być udokumentowana pomiarem TSH w surowicy jako część oceny przedoperacyjnej. oceny przedoperacyjnej. Taka strategia prawdopodobnie zaowocuje lepszymi wynikami chirurgicznymi chirurgicznych z lepszą zachorowalnością i śmiertelnością. Jednym z wyjątków od leczenia hormonem tarczycy jest pacjent z dławicą piersiową lub chorobą wieńcową wymagający pomostowania aortalno-wieńcowego, angioplastyki lub stentowania. W tym przypadku, przedoperacyjna terapia hormonami tarczycy może obciążać niedokrwiony mięsień sercowy. Przepływ wieńcowego należy zająć się w pierwszej kolejności, a terapię hormonami tarczycy rozpocząć później. a terapię hormonami tarczycy rozpocząć później. Autorzy podkreślają potrzebę zachowania ostrożności w interpretacji niskiego poziomu hormonów tarczycy w surowicy u pacjentów chorych lub chirurgicznych ze względu na znaczenie rozróżnienia między niedoczynnością tarczycy a "eutyreozą". "zespołem chorej eutyreozy". W tym momencie nie ma wyraźnych dowodów na poparcie hormonów tarczycy u tych ostatnich pacjentów i może to być potencjalnie szkodliwe. szkodliwe. Uważamy raczej, że leczenie T3 różnych pacjentów chirurgicznych i innych pacjentów z chorobami niezwiązanymi z tarczycą powinno zostać odroczone do czasu udowodnienia jego skuteczności terapeutycznej.
Czy zaleca się stosowanie okołooperacyjnego leczenia hormonami tarczycy u pacjentów poddawanych pomostowaniu tętnic wieńcowych?
Obecnie nie ma istotnych dowodów uzasadniających rutynowe stosowanie hormonów tarczycy u pacjentów poddawanych pomostowaniu tętnic wieńcowych.