Zwłóknienie mięśnia sercowego (MF) jest częstym patofizjologicznym punktem końcowym w kardiomiopatii niedokrwiennej. kardiomiopatii i może być zidentyfikowane przez późne wzmocnienie gadolinowe (LGE) MRI. Chociaż jest związany z przyszłymi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi w kardiomiopatii przerostowej kardiomiopatii przerostowej (HCM) i kardiomiopatii rozstrzeniowej (DCM). jakość życia (QOL) nie został zbadany. W tym badaniu zbadać związki między MF a zwalidowanymi wskaźnikami QOL u pacjentów z HCM i DCM. Dziewięćdziesięciu ośmiu pacjentów z rozpoznaną kardiomiopatią (n = 56-HCM/n = 42-DCM) poddano badaniu LGE-MRI oprócz standaryzowanego badania QOL przy użyciu specyficznego dla choroby kwestionariusza Minnesota Living With Heart Failure (MLWHF) i ogólnego kwestionariusza SF-12. Obrazy LGE-MRI były ślepo analizowane pod kątem obecności i objętości MF przy użyciu zatwierdzonych technik. Wszystkie analizy były stratyfikowane według do podtypu kardiomiopatii. Średni wiek badanej populacji wynosił 56,8 ± 12,9 lat. lat. MF zidentyfikowano u 82% pacjentów z HCM i 74% pacjentów z DCM ze średnim obciążeniem MF wynoszącym odpowiednio 20,0 i 13,7% masy lewej komory (p = 0,008). lewej komory (p = 0,008). Wyniki QOL dla osób z HCM lub DCM, oceniane zarówno przez MLWHF i SF-12, nie różniły się istotnie między osobami z a bez MF i nie wykazywały związku z obciążeniem MF w ilościowej analizie sygnału. analiza sygnału. W tym badaniu nie stwierdziliśmy związku między QOL a obciążeniem MF w badaniu LGE-MRI u pacjentów z HCM lub DCM. Dlatego też nasilenie choroby tkanki mięśnia sercowego, uznanego podłoża arytmii komorowej, nie może i nie powinno arytmii komorowej, nie może i nie powinien być wnioskowany na podstawie objawów lub jakości życia. --- Wstęp: Implikacje prognostyczne późnego wzmocnienia gadolinowego (LGE) oceniano w kardiomiopatiach niedokrwiennych i nieniedokrwiennych. W niniejszym przeanalizowano rozkład LGE u pacjentów ze schyłkową kardiomiopatią przerostową kardiomiopatią przerostową (ES-HCM) i kardiomiopatią rozstrzeniową (DCM) oraz próbowano zidentyfikować pacjentów wysokiego ryzyka w DCM. METODY: Jedenastu pacjentów z ES-HCM i 72 z DCM poddano rezonansowi magnetycznemu serca z obrazem kinowym i rezonans magnetyczny serca i kardiografię ultrasonograficzną. Wyniki pacjentów przeanalizowano retrospektywnie przez 5 lat obserwacji. WYNIKI: LGE występowało głównie w przegrodzie międzykomorowej, ale rozprzestrzeniało się bardziej w innych segmentach lewej komory u pacjentów z ES-HCM i u pewnej części pacjentów z DCM. u pewnej części pacjentów z DCM. W związku z tym pacjentów z DCM można podzielić na trzy grupy według rozkładu LGE; brak LGE (n=24), zlokalizowany LGE (zlokalizowane w przegrodzie, n=36) i rozległe LGE (rozprzestrzenione na inne segmenty, n=12). Odwrotna przebudowa wystąpiła po leczeniu u pacjentów bez LGE i ze zlokalizowanym LGE, ale nie u pacjentów z rozległym LGE i z ES-HCM. Wskaźnik przeżycia bez zdarzeń dla złożonego wyniku (zgon sercowy, hospitalizacja z powodu zdekompensowanej niewydolności serca lub komorowych zaburzeń rytmu serca) był najniższy najniższy u pacjentów z rozległym LGE (92%, 74% i 42% w przypadku braku LGE, zlokalizowanego LGE i rozległym LGE, p=0,02 vs. brak LGE) i była porównywalna do tej u pacjentów z ES-HCM (42%, 74% i 42%). pacjentów z ES-HCM (42%). WNIOSKI: W DCM pacjenci z rozległym LGE nie wykazywali poprawy czynnościowej i najniższy wskaźnik przeżycia wolnego od zdarzeń, które były porównywalne z pacjentami z ES-HCM. Analiza rozkładu LGE może być cenna w przewidywaniu odwrotnego remodelingu i identyfikacji pacjentów wysokiego ryzyka. --- Wstęp: Opóźnione wzmocnienie (DE) w obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego serca (CMR) jest markerem zwłóknienia mięśnia sercowego. Brak DE w CMR jest predyktorem lewej komory (LV) u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną (NIC). kardiomiopatią niedokrwienną (NICM), dlatego w niniejszym badaniu zbadano, czy obecność DE ma znaczenie prognostyczne u pacjentów z NICM w długoterminowej obserwacji. długoterminowej obserwacji. METODY I WYNIKI: W badaniu wzięło udział 79 pacjentów (56,4+/-13,5 roku, 48 mężczyzn) z NICM (frakcja wyrzutowa LV frakcja wyrzutowa LV <35%, brak istotnej choroby wieńcowej) było monitorowanych pod kątem wystąpienia zdarzeń sercowych. W celu oceny DE wykonano badanie CMR. Zdarzenia sercowe zdefiniowano jako ponowną hospitalizację (z powodu pogorszenia niewydolności serca), przeszczep serca lub zgon. W badaniu wzięło udział 37 pacjentów bez DE i 42 pacjentów z DE. Średni czas obserwacji wynosił 19+/-10 miesięcy. Wystąpiło 1 zdarzenie (2,7%, 1 ponowna hospitalizacja) w grupie DE (-), podczas gdy 13 zdarzeń (30,9%, 1 zgon, 1 przeszczep, 11 ponownych hospitalizacji) wystąpiło w grupie DE (+). Przeżycie wolne od zdarzeń było znacznie dłuższe w grupie DE (-) niż w grupie DE (+) (38,9%). DE (+) (38,9+/-1,0 vs 28,4+/-2,7 miesięcy, P<0,01). Analiza regresji wieloczynnikowej wykazała, że obecność DE była najsilniejszym, niezależnym czynnikiem prognostycznym zdarzeń sercowych (współczynnik ryzyka 8,06, przedział ufności 1,03+/-63,41, P<0,05). WNIOSKI: Obecność DE w CMR jest istotnym czynnikiem prognostycznym przyszłych zdarzeń sercowych u pacjentów z NICM. --- Wstęp: Faza rozstrzeniowa kardiomiopatii przerostowej (HCM) ma złe rokowanie. rokowanie. Aby prawidłowo rozpoznać takich pacjentów, porównaliśmy wyniki w serca opóźnionego wzmocnienia (DE) - obrazowanie rezonansu magnetycznego (MRI) między HCM a pacjentami z kardiomiopatią rozstrzeniową (DCM). METODY I WYNIKI: Sześćdziesięciu pięciu pacjentów (HCM 39, DCM 26) poddano badaniu MRI ze wzmocnieniem gadolinowo-DTPA. Pacjentów z HCM podzielono na tych z zachowaną (HCM-P, n = 30) i tych z upośledzoną funkcją skurczową (HCM-I, n = 9). DE-MRI wykazało ogniskowe lub rozproszone DE w ścianie lewej komory (LV) u 60% HCM-P i 100% HCM-I. 60% HCM-P i 100% HCM-I, ale tylko w 12% DCM. DE rozprzestrzeniały się głównie od przegrody do przedniej ściany LV, ale objętość DE w stosunku do całej objętości mięśnia LV była znacznie większa w HCM-I niż w HCM-P i DCM (4,1 +/- 6,1% w HCM-P, 14,6 +/- 6,1% w DCM). HCM-P, 14,6 +/- 11,9% w HCM-I i 0,8 +/- 2,4% w DCM, średnie +/- SD, P < .05). W HCM występowały słabe, ale istotne korelacje między objętością DE a objętością końcoworozkurczową LV a objętością końcoworozkurczową i końcowoskurczową LV. W HCM-P procent skrócenia długości w segmentach z DE był niższy niż bez DE. WNIOSKI: Pacjenci z HCM mieli więcej DE niż pacjenci z DCM, a objętość DE korelowała z niższą globalną i lokalną funkcją LV. DE-MRI może być przydatne do ocenić uszkodzenie mięśnia sercowego u pacjentów z HCM i odróżnić fazę rozstrzeniową HCM od DCM. fazy HCM od DCM. --- Wstęp: Określiliśmy związek między fragmentarycznym zespołem QRS (fQRS) na elektrokardiogramów (EKG), a także zwłóknieniem mięśnia sercowego mierzonym za pomocą opóźnionego opóźnionym wzmocnieniem obrazowania rezonansu magnetycznego serca (DE-CMR) i jego prognostycznym u pacjentów z niedokrwienną kardiomiopatią rozstrzeniową (DCM). METODY: Przeanalizowano zapisy EKG 86 pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową nieniedokrwienną, u których wykonano DE-CMR. DE-CMR. DCM zdefiniowano jako końcoworozkurczowy wymiar LV >55 mm z LVEF <45% i przewlekłą objawową niewydolnością serca przez ≥ 9 miesięcy. Zdarzenia sercowe (ponowna hospitalizacja z powodu niewydolności serca, zdarzenie arytmiczne, zgon z przyczyn sercowych). fQRS zdefiniowano przez obecność dodatkowego załamka R (R") lub jego brak. (R") lub karbowanie załamka S, lub obecność więcej niż jednego załamka R w dwóch sąsiadujących odprowadzeniach. w dwóch sąsiadujących odprowadzeniach. WYNIKI: U 86 pacjentów fQRS wystąpił u 53 pacjentów (61,6%), a opóźnione wzmocnienie zaobserwowano u 42 pacjentów. opóźnione wzmocnienie zaobserwowano u 42 pacjentów (48,8%). Średnia frakcja wyrzutowa wynosiła 25.0%. Charakterystyka wyjściowa była podobna w obu grupach. Analizy echokardiograficznych wykazała, że wymiary końcoworozkurczowe i końcowoskurczowe lewej komory końcoworozkurczowe i końcowoskurczowe były istotnie wyższe w grupie z fQRS, ale frakcja wyrzutowa lewej komory była frakcja wyrzutowa lewej komory nie różniła się istotnie. Częstość występowania występowanie opóźnionego wzmocnienia między dwiema grupami nie różniło się istotnie (50,9% w grupie z fQRS vs. 45,5% w grupie bez fQRS; p=0,62). Przeżycie wolne od MACE było istotnie zmniejszone w grupie fQRS w porównaniu z grupą grupą bez fQRS. WNIOSEK: Nie stwierdzono przestrzennego związku między fQRS i DE-CMR u pacjentów z niedokrwienną DCM. Pacjenci z niedokrwienną DCM. fQRS wiązał się z niższym przeżyciem wolnym od zdarzeń dla głównych incydentów sercowych. przeżywalnością bez poważnych incydentów sercowych w długoterminowej obserwacji. --- CEL: Porównanie charakterystyki obrazowania rezonansu magnetycznego (MR) między niedokrwiennymi i nieniedokrwiennymi chorobami mięśnia sercowego. METODY: Przeanalizowaliśmy retrospektywnie obrazowanie i charakterystykę kliniczną 25 pacjentów, u których wystąpiło opóźnione wzmocnienie MR. WYNIKI: Spośród 25 przypadków, 19 dotyczyło choroby niedokrwiennej serca, w której w których opóźnione wzmocnienie było podwsierdziowe, nieprzezścienne lub przezścienne; dwa przypadki były kardiomiopatią przerostową, w której opóźnione wzmocnienie było śródścienne w przerośniętym mięśniu sercowym, w kształcie paska i łaty; jeden przypadek dotyczył kardiomiopatii rozstrzeniowej, w której kardiomiopatia rozstrzeniowa, w której opóźnione wzmocnienie było rozproszonymi małymi plamami śródściennymi dwa przypadki to kardiomiopatia restrykcyjna, w której opóźnione wzmocnienie było zlokalizowane w obszarze podwsierdziowym zarówno prawej, jak i lewej komory; a w jednym przypadku była to masa ściany bocznej lewej komory, w której opóźnione wzmocnienie wykazano opóźnione wzmocnienie o grudkowatym kształcie. WNIOSKI: Opóźnione wzmocnienie mięśnia sercowego w MR nie jest specyficznym objawem zawału mięśnia sercowego w chorobie niedokrwiennej serca. Różnicowanie etiologii etiologii opóźnionego wzmocnienia zależy zarówno od obrazów MR, jak i wywiadu klinicznego. wywiad kliniczny. --- CELE: Celem tego badania było określenie, czy zwłóknienie śródścienne lewej komory (LV) zwłóknienie śródścienne lewej komory (LV), wykrywane przez hiperenhancję śródścienną (MWHE) w późnym wzmocnieniu gadolinem w obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego układu sercowo-naczyniowego (CMR), przewiduje śmiertelność i zachorowalność u pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową (DCM) poddawanych terapii resynchronizującej (CRT). Wstęp: Zwłóknienie śródścienne przewiduje śmiertelność i zachorowalność u pacjentów z DCM. DCM. METODY: Pacjenci z DCM z (+) lub bez (-) MWHE (odpowiednio n = 20 i n = 77, (n = 20 i n = 77, odpowiednio), a także 161 pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną (ICM) poddawanych CRT (n = 258) obserwowano przez maksymalnie 8,7 roku. WYNIKI: Wśród pacjentów z DCM, +MWHE przewidywało śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych (współczynnik ryzyka [HR]: 18,6; 95% przedział ufności [CI]: 3,51 do 98,5; p = 0,0008), śmiertelność całkowitą lub hospitalizację z powodu poważnych niekorzystnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (HR zdarzeń sercowo-naczyniowych (HR: 7,57; 95% CI: 2,71 do 21,2; p < 0,0001) oraz śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych lub hospitalizacja z powodu lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca (HR: 9,56; 95% CI: 2,72 do 33,6; p = 0,0004), niezależnie od klasy New York Heart Association, czasu trwania zespołu QRS, migotania przedsionków migotania przedsionków, objętości LV, frakcji wyrzutowej LV i miary dyssynchronii pochodzącej z CMR. dyssynchronii. Wśród pacjentów z DCM i ICM ryzyko śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych sercowo-naczyniowego dla DCM +MWHE (skorygowany HR: 18,5; 95% CI: 3,93 do 87,3; p = 0,0002) było podobne jak w przypadku ICM (skorygowany HR: 21,0; 95% CI: 5,06 do 87,2; p < 0.0001). Zarówno DCM +MWHE, jak i ICM były predyktorami zgonu z powodu niewydolności pompy, a także nagłej śmierci sercowej. Odwrotną przebudowę LV obserwowano w DCM -MWHE i ICM ale nie w DCM +MWHE. WNIOSKI: Zwłóknienie śródścienne jest niezależnym czynnikiem prognostycznym śmiertelności i zachorowalności u pacjentów z DCM poddawanych CRT. Wyniki leczenia DCM z włóknieniem jest podobny do tego z ICM. W związku tym pośredniczy zarówno niewydolność i nagła śmierć sercowa. --- CELE: Różnicowanie między pierwotną kardiomiopatią rozstrzeniową a kardiomiopatią niedokrwienną ma istotne znaczenie kliniczne. kardiomiopatią niedokrwienną ma istotne znaczenie kliniczne. Rezonans magnetyczny rezonans magnetyczny układu sercowo-naczyniowego może odegrać rolę w tym zadaniu, identyfikując bliznowacenie lub zwłóknienie mięśnia sercowego jako obecność opóźnionego wzmocnienia. Celem niniejszego badania była ocena potencjału diagnostycznego wzmocnionego kontrastem w różnicowaniu kardiomiopatii rozstrzeniowej od kardiomiopatii niedokrwiennej. od kardiomiopatii niedokrwiennej. METODY: Rezonans magnetyczny układu sercowo-naczyniowego ze wzmocnieniem kontrastowym wykonano u 100 pacjentów z poszerzeniem lewej komory i zmniejszoną funkcją skurczową: 24 miało prawidłowe tętnice wieńcowe (grupa z kardiomiopatią rozstrzeniową), a 76 miało istotną chorobę wieńcową (grupa kardiomiopatii niedokrwiennej), z lub bez wcześniejszego zawału mięśnia sercowego. WYNIKI: W grupie z kardiomiopatią rozstrzeniową tylko u siedmiu (29%) pacjentów stwierdzono opóźnione wzmocnienie, a jego wzór charakteryzował się śródścienną, niejednolitą lub rozproszoną lokalizacją. Wszyscy pacjenci z kardiomiopatią niedokrwienną i przebytym zawałem mięśnia sercowego (54 osoby) mięśnia sercowego (54 osoby) wykazali opóźnione wzmocnienie z podwsierdziowym (n = 4) lub przezściennym (n = 50). Wśród 22 pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną kardiomiopatią niedokrwienną, ale bez wcześniejszego zawału mięśnia sercowego, 13 (59%) wykazywało podwsierdziowe (n = 4) lub przezścienne (n = 9) opóźnione wzmocnienie. WNIOSKI: Wzorce opóźnionego wzmocnienia są różne w kardiomiopatii rozstrzeniowej kardiomiopatii rozstrzeniowej i kardiomiopatii niedokrwiennej, odzwierciedlając obecność bliznowacenia lub różnego stopnia zwłóknienia w mięśniu sercowym lewej komory. Obecność podwsierdziowego lub przezściennego opóźnionego wzmocnienia w rezonansie magnetycznym ze wzmocnieniem kontrastowym rezonansu magnetycznego układu sercowo-naczyniowego pozwoliła na rozróżnienie między kardiomiopatią rozstrzeniową od kardiomiopatii niedokrwiennej z wysoką czułością (88%) i swoistością (100%). swoistością (100%). Integracja wyników rezonansu magnetycznego układu sercowo-naczyniowego z informacjami angiograficznymi może być przydatna w identyfikacji mechanizmów patogenetycznych mechanizmów leżących u podstaw dysfunkcji lewej komory. --- WPROWADZENIE: Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) wiąże się ze znaczną śmiertelnością. zachorowalnością i śmiertelnością. MRI serca ze wzmocnieniem kontrastowym (CE-CMR) może wykryć potencjalnie prognostyczne zwłóknienie mięśnia sercowego w DCM. Zbadaliśmy rolę CE-CMR u nowozelandzkich pacjentów z DCM, zarówno Maorysów, jak i nie-Maorysów, w tym charakterystykę i znaczenie prognostyczne zwłóknienia. METODY: Stu trzech pacjentów (średni wiek 58 ± 13 lat, 78 mężczyzn) skierowanych do oceny CMR w celu oceny DCM obserwowano przez 660 ± 346 dni. Poważne niepożądane zdarzenia sercowe (MACE) zdefiniowano jako zgon, zawał, komorowe zaburzenia rytmu serca lub ponowną hospitalizację. ponowna hospitalizacja. CE-CMR wykorzystywał kinezy do analizy funkcjonalnej i opóźnione wzmocnienie do oceny włóknienia. do oceny zwłóknienia. WYNIKI: Zwłóknienie mięśnia sercowego występowało u 30% pacjentów, z czego większość dotyczyła środkowej części mięśnia sercowego. z których większość znajdowała się w środkowej części mięśnia sercowego (63%). Parametry wolumetryczne były podobne u pacjentów z lub bez zwłóknienia. Po 2 latach pacjenci ze zwłóknieniem mieli zwiększoną częstość MACE (HR = 0,77, 95% CI 0,3-2,0). Pacjenci z włóknieniem pełnej grubości lub lub zwłóknieniem podwsierdziowym mieli najwyższy wskaźnik MACE, nawet przy braku CAD). Więcej Maorysów miało zwłóknienie w CE-CMR (40% w porównaniu z 28% dla nie-Maorysów), a większość (75%) dotyczyła środkowej części mięśnia sercowego. Maorysi i nie-Maorysi mieli podobne wyniki (25% vs. 24% z zdarzeń podczas obserwacji). WNIOSKI: Pacjenci z DCM często mają zwłóknienie mięśnia sercowego wykryte na CE-CMR, z których większość znajduje się w środkowej części mięśnia sercowego. Zwłóknienie jest związane z gorszymi wynikami w perspektywie średnioterminowej. Informacje uzyskane przy użyciu CE-CMR w DCM mogą przynieść dodatkowe korzyści kliniczne. --- CELE: Zbadaliśmy prognostyczną rolę zwłóknienia mięśnia sercowego za pomocą opóźnionego wzmocnienia (DE) rezonansu magnetycznego układu sercowo-naczyniowego (CMR) u pacjentów z niedokrwienną kardiomiopatii rozstrzeniowej (NICM) bez objawów lub z łagodnymi objawami niewydolności serca (HF). METODY: Prospektywna kohorta 125 pacjentów z NICM (82 mężczyzn, wiek 59 ± 14 lat, średnia ± SD) z echokardiograficznymi dowodami dysfunkcji skurczowej lewej komory (LV) lewej komory (LV) (średnia frakcja wyrzutowa 33 ± 10%), bez (stadium B) lub z historią łagodnych objawów HF (stadium C, klasy I-II wg NYHA). Punktem końcowym był zgon sercowy i hospitalizacja z powodu HF. WYNIKI: U pięćdziesięciu (40%) pacjentów stwierdzono DE mięśnia sercowego, stanowiące 12±7% masy LV LV. Podczas mediany obserwacji wynoszącej 14,2 miesiąca, 16 (32%) pacjentów z DE doświadczyło zdarzenia złożonego w porównaniu z zaledwie 6 (8%) pacjentami bez DE (krzywa przeżycia Kaplana-Meiera, p=0,001). Po skorygowaniu względem wieku, objętości LV i objętość prawej komory, echokardiograficzne pomiary funkcji rozkurczowej LV echokardiograficznych pomiarów funkcji rozkurczowej LV i oszacowanego metodą Dopplera skurczowego ciśnienia w tętnicy płucnej, obecność DE pozostawała silnym i niezależnym czynnikiem predykcyjnym zgonu sercowego lub hospitalizacji z powodu HF (współczynnik ryzyka: 5,32, 95% przedział ufności od 1,60 do 17,63, p=0.006). WNIOSKI: U pacjentów z NICM bez objawów lub z łagodnymi objawami HF obecność mięśnia sercowego jest silnym czynnikiem prognostycznym gorszych wyników klinicznych, nawet po nawet po uwzględnieniu innych ustalonych czynników prognostycznych. CMR ze wzmocnieniem kontrastowym może być przydatne w stratyfikacji prognostycznej od wczesnych stadiów NICM. --- CEL: Rezonans magnetyczny układu sercowo-naczyniowego z opóźnionym wzmocnieniem (DE-CMR) może wykryć bliznowacenie serca i ma potencjał do wizualizacji postępu przebudowy mięśnia sercowego. Ustaliliśmy, czy DE-CMR może przewidywać zdarzenia sercowe u pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową. MATERIAŁY I METODY: Wykonano przezklatkowe badanie echokardiograficzne, koronarografię, i DE-CMR przeprowadzono u 60 kolejnych pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową (DCM). pacjentów. Procent opóźnionego wzmocnienia (%DE) określono jako stosunek obszaru obszaru wykazującego opóźnione wzmocnienie do całkowitego obszaru mięśnia sercowego w trzech krótkiej osi. Pacjenci byli klasyfikowani jako grupa zaawansowana (grupa A), gdy %DE wynosił 10% lub więcej, a do grupy niezaawansowanej (Grupa NA), gdy %DE był mniejszy niż 10%. Porównano częstość występowania zdarzeń sercowych i wywiad kliniczny pomiędzy Grupą A i Grupą NA. WYNIKI: W grupie A znalazło się 11 pacjentów, a w grupie NA 49 pacjentów. Częstość występowania częstość występowania zdarzeń sercowych była istotnie wyższa w grupie A (36%; 4/11 pacjentów) niż w grupie NA (2,0%; 1/49 pacjentów) (log rank, p=0,0001). WNIOSKI: DE-CMR jest użytecznym narzędziem do przewidywania zdarzeń sercowych u pacjentów z DCM.
Czy u pacjentów z kardiomiopatią rozstrzeniową niezwiązaną z niedokrwieniem udokumentowano opóźnione wzmocnienie?
Opóźnione wzmocnienie jest udokumentowane u prawie 30% pacjentów z niedokrwienną kardiomiopatią rozstrzeniową, a jego wzór charakteryzuje się lokalizacją śródścienną, niejednolitą lub rozproszoną.