Mózgowa autosomalna dominująca arteriopatia z zawałami podkorowymi i leukoencefalopatią (CADASIL) jest najlepiej poznaną przyczyną dominującej Leukoencefalopatia (CADASIL) jest najlepiej poznaną przyczyną udaru dziedziczonego dominująco. i wynika z mutacji NOTCH3, które prowadzą do akumulacji białka NOTCH3 i selektywnej NOTCH3 i selektywnej degeneracji mięśni gładkich tętnic. Poprzednie badania pokazują, że białko NOTCH3 tworzy multimery. Tutaj badamy interakcje białkowe interakcje między NOTCH3 i innymi izoformami Notch naczyń krwionośnych i scharakteryzować wpływ podwyższonego poziomu NOTCH3 na regulację genów mięśni gładkich. Wykazaliśmy że NOTCH3 tworzy heterodimery z NOTCH1, NOTCH3 i NOTCH4. R90C i C49Y tworzą kompleksy, które są bardziej odporne na detergenty niż kompleksy NOTCH3 typu dzikiego. typ kompleksów NOTCH3. Stosując ilościowe testy klirensu NOTCH3-lucyferazy, my stwierdziliśmy znaczące zahamowanie klirensu zmutowanego NOTCH3. W testach kokultury NOTCH, nadeksprymowany typ dziki i zmutowany NOTCH3 znacząco represjonowały transkrypty mięśni gładkich regulowane przez NOTCH i silnie osłabiały aktywność trzech niezależnych promotorów mięśni gładkich. Typ dziki i R90C rekombinowane białka NOTCH3 zastosowane do hodowli komórkowych również blokowały kanoniczną funkcję Notch. Wnioskujemy, że mutanty CADASIL kompleksu NOTCH3 z NOTCH1, 3 i 4, spowalniają klirens NOTCH3 oraz że nadeksprymowane białka NOTCH3 typu dzikiego i zmutowane NOTCH3 zakłócają kluczowe funkcje, w których pośredniczy NOTCH w komórkach mięśni gładkich. komórkach mięśni gładkich. --- Sygnalizacja Notch zachodzi poprzez bezpośrednie interakcje komórka-komórka i odgrywa ważną rolę w łączeniu losów sąsiednich komórek. rolę w łączeniu losów sąsiednich komórek. Istnieją cztery różne receptory receptory Notch, które mogą być aktywowane przez pięć ligandów powierzchniowych. Zdolność do hamowania określonych receptorów Notch pomogłaby zidentyfikować role poszczególnych członków rodziny i potencjalnie poszczególnych członków rodziny i potencjalnie zapewnić środki do badania i kontrolowania różnicowania komórek. różnicowania komórek. Przeciwciała anty-Notch w postaci jednołańcuchowych Fv zostały wygenerowane z biblioteki fagowej przeciwciał poprzez selekcję domeny wiążącej ligand lub domena wiążąca ligand lub ujemny region regulatorowy (NRR) Notch1 i Notch2. Sześć przeciwciał ukierunkowanych na NRR Notch1 i cztery przeciwciała rozpoznające NRR Notch2 zapobiegały aktywacji receptora w reporterach lucyferazy w opartych na komórkach testach reporterowych lucyferazy. Przeciwciała te były silnymi, wysoce wysoce specyficznymi inhibitorami poszczególnych receptorów Notch i zakłócały endogenną w systemach komórek macierzystych zarówno pochodzenia ludzkiego, jak i mysiego. Hamowanie Notch za pośrednictwem przeciwciał skutecznie regulowało w dół transkrypcję natychmiastowego genu docelowego Notch hairy i enhancer of split 5 (Hes5) w mysich i ludzkich nerwowych komórkach macierzystych. mysich i ludzkich neuronalnych komórkach macierzystych i ujawniło nadmiarową regulację Hes5 w tych komórkach. w tych komórkach, ponieważ całkowitą regulację w dół zaobserwowano tylko po jednoczesnym blokowaniu Notch1 i Notch2. Ponadto, przeciwciała te promowały różnicowanie neuronalnych komórek macierzystych w kierunku losu neuronalnego. W przeciwieństwie do szeroko stosowanymi małocząsteczkowymi inhibitorami γ-sekretazy, które blokują wszystkie 4 receptory Notch (i wiele innych szlaków sygnalizacyjnych), przeciwciała pozwalają na blokowanie poszczególnych członków rodziny Notch w wysoce specyficzny sposób. Specyficzne inhibicja pozwoli na zbadanie wpływu poszczególnych receptorów Notch na złożonych schematach różnicowania regulowanych przez skoordynowane działanie wielu szlaków sygnałowych. --- Sygnalizacja Notch jest ewolucyjnie konserwowanym mechanizmem, wykorzystywanym do regulacji decyzji o losie komórek. decyzji o losie komórek. U człowieka zidentyfikowano cztery receptory Notch (Notch-1 do -4). W niniejszym badaniu przeprowadzono półilościową reakcję łańcuchową polimerazy z odwrotną transkrypcją (RT-PCR) i immunohistochemię zastosowano do zbadania wzoru ekspresji genów receptorów Notch. genów receptora Notch w całej wątrobie dorosłego człowieka i izolowanych preparatach komórek wątroby. preparatach komórek wątroby. Wszystkie 4 receptory ulegały ekspresji w dorosłej wątrobie, bez znaczących różnic w poziomach informacyjnego RNA (mRNA) Notch-1, -2 i -4 (mRNA) pomiędzy prawidłową i chorą wątrobą. Jednak ekspresja Notch-3 okazała się w chorej tkance. Rozkład Notch-1 i -4 w normalnej tkance był podobny, przy czym Notch-1 był również wykrywalny na niskim poziomie w śródbłonku sinusoidalnym. śródbłonka. Ekspresja Notch-2 była szerzej rozpowszechniona i wykrywalna w hepatocytach, średniej wielkości przewodach żółciowych i śródbłonku sinusoidalnym. Ekspresja Notch-3 na hepatocytach, ze słabszą ekspresją wykrywalną w żyłach wrotnych, tętnicach wątrobowych i śródbłonku zatokowym. żyłach wrotnych, tętnicach wątrobowych i sinusoidach. W prawidłowej tkance wątroby Notch-1, -2, i -3 ulegały koekspresji na nabłonku dróg żółciowych; jednak z wyjątkiem wyjątkiem Notch-3 w wątrobie z pierwotnym stwardniającym zapaleniem dróg żółciowych (PSC), ekspresja była nieobecna na proliferujących kanalikach we wszystkich badanych stanach chorobowych. Co ciekawe, ekspresja Notch-2 i -3 była związana z licznymi małymi naczyniami w obrębie przegrody wrotnej chorej tkanki. Brak ekspresji receptora ekspresji receptora Notch na proliferujących przewodach żółciowych i jego obecność na naczyniach krwionośnych sugeruje, że sygnalizacja Notch może być istotna dla prawidłowego i nieprawidłowej neowaskularyzacji obserwowanej w chorej tkance wątroby. --- TŁO: Interakcja receptorów Notch z ich transmembranowymi ligandami Delta i Jagged odgrywa ważną rolę nie tylko w organizacji różnych tkanek, ale także w kilku zaburzeniach genetycznych i rozwoju raka. Funkcjonalny udział sygnalizacji Notch w reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS) w reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS), ale profil ekspresji cząsteczek związanych z Notch Notch, a także ich związek z parametrami kliniczno-patologicznymi, pozostaje niejasny. METODY: W tym badaniu przeanalizowaliśmy immunohistochemiczny wzór barwienia czterech receptorów Notch czterech receptorów Notch (Notch1-4) i ich ligandów (Delta1 i Jagged1) w 14 tkankach błony maziowej tkankach maziowych uzyskanych od 14 pacjentów z RZS. WYNIKI: Notch2 i Notch4 ulegały ekspresji w ograniczonych obszarach w kilku próbkach lub odpowiednio w małych naczyniach krwionośnych. Notch1, Notch3, Delta1 i Jagged1 były ulegały nadekspresji w wyściółce maziowej i komórkach podścieliska na maziówce we wszystkich próbkach. Ekspresję Notch1 obserwowano również w limfocytach T i B pęcherzyków limfatycznych niezależnie. Ekspresja Notch1 i Notch3 pokrywała się z ekspresją Jagged1, jak określono za pomocą mikroskopii konfokalnej. mikroskopii konfokalnej. Zidentyfikowano aktywację sygnalizacji Notch1 w błonie maziowej RZS przy użyciu specyficznego przeciwciała do rozszczepionej formy Notch1. Ekspresja tych cząsteczek nie wykazywała żadnej korelacji z parametrami kliniczno-patologicznymi. WNIOSKI: Nasze wyniki sugerują, że sygnalizacja Notch jest aktywowana w maziówce RA ale niekoniecznie odzwierciedla stan patologiczny RZS. --- Hepatoblastoma to nowotwór złośliwy wieku dziecięcego charakteryzujący się niekontrolowaną proliferacją niedojrzałych hepatocytów (hepatoblastów). niekontrolowaną proliferacją niedojrzałych hepatocytów (hepatoblastów). Choroba ta jest diagnozowana głównie u dzieci w wieku poniżej 5 lat i jest nieproporcjonalnie często obserwowana u wcześniaków. Cytogenetycznie, hepatoblastoma charakteryzuje się aberracjami liczbowymi, a także niezrównoważonymi translokacjami obejmującymi proksymalny region chromosomu 1q. Gen NOTCH2 został zmapowany do tego locus, i dobrze wiadomo, że rodzina genów NOTCH jest ważnym regulatorem kilku szlaków rozwojowych. W szczególności wiadomo, że białko NOTCH2 opóźnia dojrzewanie hepatoblastów podczas wczesnej organogenezy wątroby, a zmniejszenie ekspresji redukcja ekspresji NOTCH2 koreluje z różnicowaniem się hepatoblastów do hepatocytów i komórek żółciowych w rozwijającej się wątrobie. My postawiliśmy hipotezę, że NOTCH2 jest zaangażowany w patogenezę hepatoblastoma poprzez utrzymywanie populacji niezróżnicowanych hepatoblastów. Zbadaliśmy immunohistochemiczną ekspresję NOTCH2 i jego izoform NOTCH1, NOTCH3 i NOTCH4 oraz pierwotnego liganda NOTCH2 JAGGED1 w hepatoblastoma. W porównaniu z prawidłową wątrobą, zwiększony poziom ekspresji NOTCH2 zaobserwowano w 22 z 24 (92%) hepatoblastoma. Nie stwierdzono znaczącego barwienia dla innych izoform NOTCH i JAGGED1 w hepatoblastoma. Dlatego sugerujemy, że ekspresja i aktywacja NOTCH2 ekspresja i aktywacja, niezależnie od ekspresji JAGGED1, może przyczyniać się do patogenezie hepatoblastoma. W naczyniach sinusoidalnych hepatoblastoma zaobserwowaliśmy ekspresję NOTCH3 i NOTCH1. Obserwacje te mają potencjalne implikacje w odniesieniu do terapeutycznego ukierunkowania szlaku sygnałowego NOTCH w hepatoblastoma.
Jakie są różne izoformy receptora Notch u ssaków?
Sygnalizacja Notch jest ewolucyjnie konserwatywnym mechanizmem, wykorzystywanym do regulowania decyzji o losie komórek. U człowieka zidentyfikowano cztery receptory Notch: Notch-1, Notch-2, Notch-3 i Notch-4.