Hiperglikemia przedniedokrwienna nasila uszkodzenie mózgu spowodowane niedokrwieniem mózgu. W niniejszym eksperymencie badaliśmy wpływ przedniedokrwiennej hiperglikemii na markery białkowe, które są związane z rozszczepieniem i fuzją mitochondriów, biogenezą mitochondriów i autofagią u myszy poddanych 30-minutowemu ogniskowemu niedokrwieniu. ogniskowe niedokrwienie. Białka rozszczepienia związane z dynaminą 1 (Drp1) i Fis1), białka fuzyjne atrofii wzrokowej 1 (Opa1) i mitofusyna 2 (Mfn2), regulatory biogenezy mitochondriów jądrowy czynnik oddechowy 1 (NRF1) i receptora aktywowanego przez proliferatory peroksysomów gamma 1-alfa (PGC-1α), oraz marker autofagii beclin 1 i łańcuch lekki białka związanego z mikrotubulami 3 (LC3) analizowano w kontroli, 30-minutowej okluzji środkowej tętnicy mózgowej (MCAO) oraz 6-, 24- i 72-godzinnej reperfuzji w warunkach normo- i hiperglikemii. Niedokrwienie mózgu zwiększyło poziom Drp1 i zmniejszyło Fis1 po reperfuzji. reperfuzji. Hiperglikemia przed niedokrwieniem dodatkowo zwiększyła wzrost Drp1 i indukowała wzrost Fis1. Niedokrwienie hamowało poziomy Opa1 i Mfn2 a hiperglikemia dodatkowo obniżyła poziom Opa1. Co więcej, NRF1 wzrósł po reperfuzji zarówno u zwierząt z normo-, jak i hiperglikemią. Jednak taki wzrost był spowodowany reperfuzją, a nie poziomem glukozy. Wreszcie, niedokrwienie zwiększyło poziom bekliny 1 po 6 i 24 godzinach reperfuzji, a hiperglikemia dodatkowo zwiększyła poziom bekliny 1 i spowodowała również wzrost LC3-II. Hiperglikemia zwiększa indukowaną niedokrwieniem dynamiczną nierównowagę mitochondriów w kierunku rozszczepienia co może sprzyjać fragmentacji mitochondriów i ich późniejszemu uszkodzeniu. Hiperglikemia podwyższone markery autofagii mogą stanowić reakcję adaptacyjną na poważne uszkodzenia powstałe u zwierząt z hiperglikemią lub trzecią ścieżkę śmierci komórek. --- Rak jajnika jest główną przyczyną zgonów z powodu nowotworów u kobiet w Stanach Zjednoczonych. Podczas gdy większość raków jajnika to raki surowicze, niektóre rzadsze podtypy (tj. jasnokomórkowe) są często związane z endometriozą, łagodną chorobą ginekologiczną. łagodną chorobą ginekologiczną. Żelazo jest bogate w płyn torbieli raka jajnika związanego z endometriozą i indukuje utrzymujący się stres oksydacyjny. Rola żelaza, niezbędnego niezbędnego składnika odżywczego zaangażowanego w wiele funkcji komórkowych, w prawidłowym i raka jajnika pozostaje niejasna. Żelazo, prezentowane jako cytrynian amonu żelaza cytrynian amonu (FAC), dramatycznie hamuje przeżycie komórek w typach komórek raka jajnika związanych z mutacjami Ras, podczas gdy nie ma wpływu na unieśmiertelnione normalne nabłonku powierzchniowym jajnika (T80) i komórkach nabłonka endometriozy (bez mutacji Ras). mutacji Ras). Co ciekawe, FAC indukował zmiany w cytoplazmatycznej wakuolizacji jednocześnie ze wzrostem poziomu LC3-II (markera autofagii); te zmiany zachodziły w sposób ATG5/ATG7-zależny, beclin-1/hVps34-niezależny i sposób niezależny od Ras. Zablokowanie mediatorów autofagii w komórkach raka jajnika HEY odwróciło poziomy LC3-II indukowane przez FAC, ale miało niewielki wpływ na odwrócenie odpowiedzi na śmierć komórki. Co ciekawe, transmisyjna mikroskopia elektronowa mikroskopia transmisyjna komórek T80 poddanych działaniu FAC wykazała obfite lizosomy (potwierdzone za pomocą Lysotracker) bogate w cząsteczki żelaza, co nastąpiło w sposób niezależny od Ras sposób. Chociaż inhibitor kinazy białkowej aktywowanej mitogenami (MAPK), U0126, odwrócił indukowane przez FAC LC3-II/autofagiczne punkciki i lizosomy w sposób Ras-niezależny sposób, godne uwagi było to, że U0126 odwrócił śmierć komórki w złośliwych komórkach jajnika związanych z mutacjami Ras. Co więcej, FAC zwiększył ekspresję oksygenazy hemowej-1 w komórkach T80 z nadekspresją H-Ras, co było związane ze zwiększoną śmiercią komórek w przypadku nadekspresji w komórkach T80. Zakłócenie wewnątrzkomórkowego poziomu żelaza, poprzez chelatację wewnątrzkomórkowego żelaza (deferoksamina), było również szkodliwe dla przeżycia złośliwych komórek jajnika, homeostatyczny wewnątrzkomórkowy poziom żelaza jest niezbędny dla przeżycia komórek. Podsumowując, nasze wyniki wskazują, że żelazo moduluje śmierć komórek w sposób zależny od Ras i MAPK w komórkach raka jajnika. --- Chlamydia trachomatis jest obligatoryjną bakterią wewnątrzkomórkową odpowiedzialną za jedną z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową. z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową. W komórkach nabłonkowych C. trachomatis przebywa w zmodyfikowanej wakuoli związanej z błoną, znanej jako inkluzja, która jest odizolowana od szlaku endocytarnego. Jednak proces dojrzewania C. trachomatis w komórkach odpornościowych, takich jak makrofagi, nie został jednak dokładnie zbadany. szeroko badany. Tutaj wykazaliśmy, że makrofagi RAW skutecznie hamowały wzrost C. trachomatis i zapobiegały zaburzeniom stosu Golgiego, charakterystycznemu defektowi w komórkach nabłonkowych po komórek nabłonkowych po zakażeniu C. trachomatis. Następnie systematycznie badaliśmy związek między C. trachomatis i różnymi markerami szlaku endocytarnego. markerami szlaku endocytarnego. Badania poklatkowe z użyciem wirującego dysku konfokalnego ujawniły znaczące i szybkie powiązanie C. trachomatis z Rab7 i LAMP1, markerami późnych endosomów i lizosomów. endosomów i lizosomów. Ponadto, wstępne traktowanie inhibitorem zakwaszania lizosomów lizosomów doprowadziło do znacznego wzrostu C. trachomatis w makrofagach. makrofagach. Na późniejszych etapach infekcji C. trachomatis wiązał się z markerem autofagii LC3. markerem autofagii LC3. Analiza TEM potwierdziła, że znaczna część C. trachomatis znajdowała się w przedziałach związanych z podwójną błoną, charakterystycznych dla autofagosomów. charakterystycznych dla autofagosomów. Łącznie wyniki te sugerują, że makrofagi mogą hamować wzrost C. trachomatis poprzez szybkie kierowanie go do lizosomów; co więcej, autofagia jest aktywowana na późniejszych etapach infekcji i celuje w znaczną liczbę inwazyjnych bakterii. inwazyjnych bakterii, co może zwiększać późniejszą prezentację antygenu chlamydialnego. --- Cel: Zbadanie wpływu hamowania ssaczego celu rapamycyny (mTOR) na regenerację wątroby i autofagię w modelu resekcji chirurgicznej. METODY: Myszy C57BL/6 poddano 70% częściowej hepatektomii (PH) i leczono dootrzewnowo co 24 godziny. leczono dootrzewnowo co 24 godziny kombinacją inhibitora mTOR rapamycyny (2,5 mg/kg dziennie) i steroidowego deksametazonu (2,0 mg/kg dziennie) w soli fizjologicznej buforowanej fosforanami (PBS) lub z samym PBS jako nośnikiem kontrolnym. W grupie grupa immunosupresyjna, część grupy była leczona podskórnie 4 godziny przed do i 24 godziny po PH z kombinacją ludzkiej rekombinowanej interleukiny 6 (IL-6; 500 μg/kg dziennie) i czynnika wzrostu hepatocytów (HGF; 100 μg/kg dziennie) w PBS. Zwierzęta uśmiercano 2, 3 lub 5 dni po PH, a tkankę wątroby i krew pobrano do dalszej analizy. Barwienie immunohistochemiczne dla 5-bromo-2'-deoksyurydyny (BrdU) zastosowano do ilościowego określenia proliferacji hepatocytów. Western blotting zastosowano do wykrycia wątrobowego białka związanego z mikrotubulami 1 ekspresji białka łańcucha lekkiego 3 (LC3)-II jako markera autofagii. Poziomy ekspresji genów poziomy ekspresji genów związanych z proliferacją, stanem zapalnym i angiogenezą zbadano za pomocą reakcji łańcuchowej odwrotnej transkrypcji-polimerazy w czasie rzeczywistym a poziomy bilirubiny i transaminaz w surowicy analizowano w klinicznym ośrodku chemicznym rdzenia chemicznego Centrum Medycznego Uniwersytetu Erasmusa. WYNIKI: Zahamowanie mTOR znacząco hamowało regenerację, wykazaną przez zmniejszona proliferacja hepatocytów (2% vs 12% BrdU dodatnich jąder hepatocytów w dzień 2, P < 0,01; 0,8% vs 1,4% w dniu 5, P = 0,02) i masą wątroby (63% vs 76% początkowej całkowitej masy wątroby w dniu 3, P = 0,04), a ponadto zwiększone poziomy transaminaz w surowicy (aminotransferaza asparaginianowa 641 U/L vs 185 U/L w dniu 2, P = 0,02). Ekspresja markera autofagii LC3-II, która została zmniejszona podczas normalnej regeneracji wątroby, wzrosła po zahamowaniu mTOR (wzrost o 46% w dniu 2, P = 0,04). Ekspresja genów wątrobowych wykazała zwiększoną odpowiedź związaną ze stanem zapalnym [czynnik martwicy nowotworów (TNF)-α 3,2-krotna regulacja w górę w dniu 2, P = 0,03; IL-1Ra 6,0-krotna regulacja w górę w dniu 2 i 42,3-krotna regulacja w dniu 5, P < 0,01] i zmniejszona ekspresja progresji cyklu komórkowego i angiogenezy. progresji cyklu komórkowego i czynników związanych z angiogenezą (redukcja HGF o 40% w dniu 2; receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego 2 50% redukcja w dniach 2. i 5; angiopoetyna 1 60% redukcja w dniu 2, wszystkie P ≤ 0,01). Leczenie stymulującą regenerację cytokiną IL-6 i czynnikiem wzrostu HGF może przezwyciężyć hamujący wpływ na masę wątroby (75% początkowej całkowitej masy wątroby w dniu 3, P = 0,02 w porównaniu do samej immunosupresji i P = 0,90 w porównaniu do kontroli) i częściowo odwrócił zmiany ekspresji genów spowodowane przez rapamycynę (poziomy TNF-α i IL-1Ra w dniu dzień 2 zostały przywrócone do poziomów kontrolnych). Nie stwierdzono jednak znaczących zmian w proliferacji hepatocytów, markerów uszkodzenia surowicy lub autofagii. WNIOSEK: Hamowanie mTOR poważnie upośledza regenerację wątroby i zwiększa autofagię po PH. Efekty te są częściowo odwracane przez stymulację szlaków IL-6 i HGF. --- Autofagia, zachowany ewolucyjnie proces mający na celu recykling uszkodzonych organelli i agregatów białkowych w komórce organelli i agregatów białkowych w komórce, moduluje również produkcję cytokin prozapalnych w komórkach jednojądrzastych krwi obwodowej. produkcję cytokin w komórkach jednojądrzastych krwi obwodowej. Ponieważ zapalenie tkanki tłuszczowej zapalenie tkanki tłuszczowej, któremu towarzyszy podwyższony poziom cytokin prozapalnych jest charakterystyczny dla rozwoju otyłości, postawiliśmy hipotezę, że modulacja autofagii zmienia ekspresję i wydzielanie genów zapalnych w tkance tłuszczowej. i wydzielanie. Przetestowaliśmy naszą hipotezę przy użyciu badań ex vivo i in vivo ludzkiej i mysiej tkanki tłuszczowej. i mysiej tkanki tłuszczowej. Poziomy markera autofagii LC3 były podwyższone w tkance tłuszczowej sc tkanki tłuszczowej osób otyłych w porównaniu do osób szczupłych i dodatnio skorelowane z zarówno ogólnoustrojową insulinoopornością, jak i cechami morfologicznymi zapalenia tkanki tłuszczowej. tkanki tłuszczowej. Podobnie, poziomy aktywności autofagicznej były zwiększone w tkance tłuszczowej tkanki tłuszczowej otyłych i insulinoopornych zwierząt w porównaniu z chudymi myszami. myszy. Zahamowanie autofagii przez 3-metyloalaninę w ludzkich i mysich eksplantatach tkanki tłuszczowej tkanki tłuszczowej doprowadziło do znacznego wzrostu ekspresji mRNA IL-1β, IL-6 i IL-8 oraz wydzielania białka. i IL-8. Zauważalnie, zwiększenie IL-1β, IL-6, i chemoatraktantu pochodzącego z keratynocytów (KC) przez hamowanie autofagii było silniejsze w obecności otyłości. Podobne wyniki uzyskano poprzez blokowanie autofagii przy użyciu małego interferującego RNA ukierunkowanego na ATG7 u ludzi Simpsona-Golabiego-Behmela. Nasze wyniki pokazują, że aktywność autofagii jest regulowana w górę w tkance tłuszczowej osób otyłych a hamowanie autofagii zwiększa ekspresję genów prozapalnych zarówno w adipocytach i eksplantach tkanki tłuszczowej. Autofagia może funkcjonować w celu tłumienia ekspresji genów ekspresji genów zapalnych, a tym samym ograniczać nadmierny stan zapalny w tkance tłuszczowej podczas otyłości. w tkance tłuszczowej podczas otyłości. --- CEL: Zbadanie regulacji różnych hipoksji na przeżycie komórek i autofagię. METODY: Komórki PC12 poddano działaniu różnych hipoksji. Przeżywalność komórek była mierzono za pomocą testu MTT, ekspresję LC3 i p62 oznaczono dla autofagii wykryto metodą Western Blot, a poziom reaktywnych form tlenu (ROS) analizowano za pomocą cytometrii przepływowej. WYNIKI: Żywotność komórek była różna w różnych warunkach niedotlenienia: umiarkowane niedotlenienie umiarkowana hipoksja sprzyjała żywotności komórek, a ciężka hipoksja powodowała spadek żywotności komórek. żywotność; cząsteczki markerów autofagii, ekspresje p62 i LC3-II były różne: umiarkowana hipoksja zwiększała ekspresję p62 i LC3-II, w przeciwieństwie do tego, ciężka hipoksja doprowadziła do zmniejszenia ekspresji p62 i LC3-II; w porównaniu do w porównaniu do normoksji, umiarkowana hipoksja nie zmieniła poziomów ROS, podczas gdy ciężka hipoksja niedotlenienie zwiększyło poziomy; 3-MA, inhibitor autofagii, podniósł poziomy poziomy ROS w trzech stężeniach tlenu, dodatkowo zwiększone amplitudy w umiarkowanym i ciężkim niedotlenieniu. amplitudy w grupach umiarkowanej i ciężkiej hipoksji były wyższe niż w grupie normoksji. niż w grupie normoksji. WNIOSEK: Umiarkowana hipoksja promuje przeżycie komórek, ciężka hipoksja powoduje śmierć komórek, a autofagia powoduje śmierć komórek. śmierć komórek, a aktywność autofagii może pośredniczyć w skutkach różnych rodzajów niedotlenienia. niedotlenienia. --- Zbadanie wpływu krótkotrwałego ograniczenia kalorii (CR) na starzenie się nerek, podawano 8-tygodniową CR z 60% spożycia żywności w grupie ad libitum u 25-miesięcznych samców szczurów Sprague-Dawley. Starzejące się szczury poddane krótkoterminowej CR miały niższą masę ciała, poziom trójglicerydów i stosunek białka w moczu do kreatyniny w moczu. kreatyniny w moczu. Krótkotrwała CR stępiła zwiększoną objętość kłębuszków nerkowych objętość kłębuszków nerkowych, stopień zwłóknienia, p16 i dodatni wskaźnik związane z senescencją barwienie β-galaktozydazy nerek w starej grupie ad libitum grupa. Łańcuch lekki 3/Atg8 jako marker autofagii wykazywał wyraźny spadek w starzejących się nerkach. starzejących się nerkach, który został zwiększony przez krótkotrwałą CR. Poziomy p62/SQSTM1 i agregatów poliubikwityny agregatów poliubikwityny, które były zwiększone w starszych nerkach, zostały zahamowane przez krótkotrwała CR. Krótkotrwała CR obniżała poziom 8-hydroksydeoksyguanozyny, markera mitochondrialnego markera uszkodzeń oksydacyjnych mitochondrialnego DNA. Ponadto stwierdziliśmy zwiększony SIRT1 i AMPK oraz obniżony poziom mTOR w starzejących się nerkach po krótkotrwałej CR. Wyniki te sugerują, że krótkotrwała CR może być uważana za potencjalną interwencję w celu opóźnienia starzenia się nerek poprzez zwiększenie autofagię, a następnie zmniejszenie uszkodzeń oksydacyjnych. Trzy główne regulatory metabolizmu energetycznego, SIRT1, AMPK i mTOR są związane z tymi efektami. --- Makrofagi są zaangażowane w wiele istotnych funkcji gospodarza, a ich aktywacja jest dynamicznym procesem. jest dynamicznym procesem, który skutkuje różnorodnymi efektami funkcjonalnymi, takimi jak wzmocnienie aktywności bakteriobójczej i produkcja chemokin, cytokin, i mediatorów, które koordynują odpowiedź zapalną. Ta prozapalna jest bimodalna, obejmując "główne" zdarzenie, klasycznie poprzez interferon-γ (IFN-γ) i "wyzwalacz", taki jak lipopolisacharyd (LPS). Ostatnio autofagia, która jest jednym z głównych szlaków degradacyjnych w komórkach eukariotycznych w komórkach eukariotycznych, wykazano, że odgrywa ważną rolę zarówno w aktywowanych IFN-γ jak i makrofagach aktywowanych LPS. W tym badaniu staraliśmy się scharakteryzować mechanizmów aktywacji autofagii w zagruntowanych i aktywowanych makrofagach. W tym celu W tym celu ustanowiliśmy linię komórkową makrofagów RAW 264.7, która wyrażała wysokie poziomy tandemowo znakowanego fluorescencyjnie markera autofagii LC3 (tfLC3). Używając tej makrofagów, tworzenie autofagosomów obserwowano zarówno w komórkach stymulowanych IFN-γ, jak i LPS. Co więcej, nasze dane wykazały, że IFN-γ, ale nie LPS, ułatwiał dojrzewanie autofagosomów do autofagolizosomów, co sugeruje, że 2 odrębne mechanizmy regulujące autofagię istnieją w makrofagach aktywowanych IFN-γ i LPS. makrofagach. --- Kwas ursolowy (UA) wykazuje działanie przeciwnowotworowe. Chociaż niektóre z działań przeciwnowotworowych UA zostały wyjaśnione przez jego właściwości indukujące apoptozę, mechanizmy leżące u podstaw jego działania przeciwnowotworowego są w dużej mierze nieznane. Odkryliśmy, że aktywowana przez UA autofagia indukowała cytotoksyczność i zmniejszony wzrost guza komórek raka szyjki macicy TC-1 w sposób sposób zależny od stężenia. UA nie indukował apoptozy komórek TC-1 in in vitro, jak określono przez barwienie aneksyną V / jodkiem propidyny, fragmentację DNA, i analizę Western blot białek związanych z apoptozą. Stwierdziliśmy, że UA zwiększały punktowe barwienie łańcucha lekkiego 3 (LC3), który jest markerem autofagii. markerem autofagii. LC3II, przetworzona forma LC3I, która powstaje podczas tworzenia podwójnych błon, była indukowana przez leczenie UA. Wyniki te zostały dodatkowo potwierdzone przez transmisyjną mikroskopię elektronową. Wortmanina, inhibitor autofagii autofagii i małe interferujące RNA (siRNA) dla genów związanych z autofagią (Atg5) zmniejszały LC3II i jednocześnie zwiększały przeżywalność komórek TC-1 leczonych UA. Stwierdziliśmy również, że LC3II był znacznie zmniejszony i że przeżywalność była zwiększona w komórkach Atg5-/- mysich zarodkowych fibroblastów (MEF) w porównaniu do komórek Atg5+/+ MEF poddanych działaniu UA. Jednak wyciszenie BECN1 przez siRNA nie wpłynęło ani na ekspresję LC3II, ani na przeżywalność komórek TC-1 pod wpływem leczenia UA. Wyniki te sugerują, że autofagia jest głównym mechanizmem, przez który przez który UA zabija komórki TC-1. To raczej Atg5 niż BECN1 odgrywa kluczową rolę w indukowanej przez UA autofagii. kluczową rolę w indukowanej przez UA autofagicznej śmierci komórek TC-1. Aktywacja autofagii przez UA może stać się potencjalną strategią terapeutyczną uzupełniającą terapie oparte na apoptozie. Ponadto, regulacja Atg5 może poprawić skuteczność skuteczność UA w leczeniu raka. --- CEL: Niniejsze badanie miało na celu zbadanie wartości prognostycznej markera autofagii markera białka związanego z mikrotubulami łańcuch 3B (LC3B) u pacjentów z resztkowymi po chemioterapii neoadiuwantowej (NCT) miejscowo zaawansowanego raka piersi (LABC). PACJENTKI I METODY: Ekspresja LC3B w resztkowych komórkach raka piersi została oceniano metodą immunohistochemiczną w wycinkach chirurgicznych pochodzących od 229 pacjentek z potwierdzonym histologicznie inwazyjnym rakiem piersi. Wszystkie pacjentki przeszły NCT, a następnie mastektomię i zostały uznane za niepatologicznie całkowicie (non-pCR) po ocenie patologicznej. Wartość prognostyczną różnych czynników kliniczno-patologicznych. WYNIKI: Gęstość LC3B była podobna między obwodowym i centralnym obszarem guzów guzów (P = 0,328), ale była znacząco niższa w obszarze pozanerkowym (P < 0,001 i P < 0,001, odpowiednio). Ponadto gęstość LC3B, która korelowała z ekspresją z ekspresją Beclin-1, indeksem Ki-67 i podtypem raka piersi, służyła jako niezależny czynnik prognostyczny zarówno dla przeżycia wolnego od nawrotu (RFS; P = 0,012) i całkowitego przeżycia (OS; P = 0,008); wartość prognostyczna LC3B była najbardziej znacząca u pacjentów z potrójnym ujemnym wynikiem. Wykorzystując połączenie ekspresji LC3B i statusu resztkowych zajętych węzłów chłonnych, pacjenci zostali sklasyfikowani do czterech grup do czterech grup o różnym ryzyku nawrotu i zgonu (P < 0,001 dla RFS i P = 0,003 dla OS). WNIOSEK: LC3B może być stosowany jako marker prognostyczny u pacjentów z non-pCR po NCT z powodu raka piersi, co podkreśla znaczenie autofagii w biologicznym zachowaniu biologicznym zachowaniu chemioopornych komórek nowotworowych. Ponadto, ocena i i celowanie w autofagię w warunkach neoadiuwantowych może pomóc w zapobieganiu nawrotom choroby u pacjentów z rakiem piersi innym niż PCR. --- Sporadyczne zapalenie mięśni z wtrętami (sIBM) i zapalenie wielomięśniowe (PM) charakteryzują się zapaleniem mięśni, przy czym sIBM wykazuje dodatkowe zmiany zwyrodnieniowe. zapaleniem mięśni, przy czym sIBM wykazuje dodatkowe zmiany zwyrodnieniowe. W tym badaniu zbadaliśmy ludzkie beta-defensyny i związane z nimi TLR, aby wyjaśnić rolę wrodzonego układu odpornościowego w idiopatycznych miopatiach zapalnych (IIM). miopatiach zapalnych (IIM) i jego związek ze zmianami zapalnymi i zwyrodnieniowymi. zmianami. Poziomy ekspresji ludzkiej beta-defensyny (HBD)-1, HBD-2, HBD-3 i TLR2, 3, 4, 7 i 9 analizowano za pomocą ilościowego PCR w czasie rzeczywistym w tkance mięśni szkieletowych. tkanki mięśniowej. Lokalizację HBD-3, kolagenu 6, dystrofiny, CD8-pozytywnych limfocytów T, CD-68-dodatnich makrofagów, β-amyloidu, markera autofagii LC3 i TLR3 wykryto za pomocą immunofluorescencji i określono ilościowo kolokalizację. HBD-3 i wszystkie TLR z wyjątkiem TLR9 uległy nadekspresji w obu IIM z znaczną nadekspresją TLR3 w sIBM. HBD-3 wykazywał charakterystyczne wewnątrzkomórkowe nagromadzenia w pobliżu złogów β-amyloidu, LC3 i TLR3 w sIBM, i został wykryty w naciekach zapalnych i makrofagach atakujących martwicze włókna mięśniowe w obu włókien mięśniowych w obu IIM. Charakterystyczna wewnątrzkomórkowa lokalizacja HBD-3 w pobliżu markerów degeneracji i autofagii oraz nadekspresja endosomalnego TLR3 endosomalnego TLR3 w sIBM wskazują na różne mechanizmy patogenetyczne w sIBM w porównaniu z PM. Niniejsze badanie opisowe służy jako pierwsze podejście do roli wrodzonego układu odpornościowego w sIBM i PM. --- Fenotypy neuroendokrynne (NE) charakteryzują spektrum guzów płuc, w tym typowy rakowiak o niskim i średnim stopniu złośliwości, rak wielkokomórkowy NE o wysokim stopniu złośliwości i drobnokomórkowy rak płuca. rak wielkokomórkowy NE i drobnokomórkowy rak płuca. Obecnie nie są dostępne skutecznych metod leczenia nowotworów NE płuc, co wymaga identyfikacji cech biologicznych specyficznych dla tych nowotworów. Tutaj donosimy, że autofagia ma ważną rolę w proliferacji i przeżyciu komórek nowotworowych NE płuc. Stwierdziliśmy że poziomy ekspresji markera autofagii LC3 są stosunkowo wysokie w panelu linii komórkowych nowotworów płuc wyrażających wysoki poziom enolazy specyficznej dla neuronów (NSE), kluczowego markera NE w guzach płuc. W odpowiedzi na bafilomycynę A1 i chlorochinę, komórki nowotworowe płuc NE wykazywały cytotoksyczność, podczas gdy komórki nowotworowe płuc non-NE wykazywały cytostazę, co wskazuje na odrębną rolę autofagii dla przeżycia komórek nowotworowych płuc NE komórek nowotworowych płuc. Co ciekawe, w niektórych liniach komórkowych nowotworów płuc NE poziomy przetworzonego LC3 (LC3-II) były odwrotnie skorelowane z aktywnością AKT. Gdy aktywność AKT była hamowana przy użyciu AKTi lub MK2206, poziomy LC3-II i SQSTM1/p62 były zwiększone. W przeciwieństwie do tego, toryna 1, rapamycyna lub knockdown mTOR zwiększały poziomy p62, co sugeruje, że te dwa szlaki mają przeciwstawne skutki na autofagię w niektórych nowotworach płuc NE. Co więcej, zahamowanie jednego szlaku skutkowało zmniejszoną aktywnością drugiego, co sugeruje, że te dwa szlaki krzyżują się w guzach. Wyniki te sugerują, że komórki nowotworowe NE płuc mają wspólną cechę wspólną cechę autofagii i są bardziej wrażliwe na hamowanie autofagii niż niż komórki nowotworów płuc innych niż NE.
Lista markerów autofagii.
Ekspresja LC3-II i BECN1, a także SQSTM1 są wykorzystywane jako markery aktywności autofagii.