Analizy genetyczne przeprowadzono u mężczyzny z podejrzeniem zespołu Pradera-Williego. u którego stwierdzono hipogonadyzm, nadmierne jedzenie, otyłość centralną, małymi dłońmi i stopami oraz zdolnościami poznawczymi w niskim zakresie normy. Jednakże, nie miał nie miał jednak hipotonii noworodkowej ani problemów z karmieniem w okresie niemowlęcym. Analiza chromosomów wykazała prawidłowy kariotyp męski. Dalsza analiza za pomocą array-CGH zidentyfikowała mozaikową delecję 847 kb w 15q11-q13, obejmującą SNURF-SNRPN, klastry genów snoRNA SNORD116 (HBII-85), SNORD115, (HBII-52), SNORD109 A i B (HBII-438A i B), SNORD64 (HBII-13) i NPAP1 (C15ORF2). MLPA potwierdziło delecję i wyniki były zgodne z pochodzeniem ojcowskim. Metafaza-FISH zweryfikowała mozaicyzm z delecją obecną w 58% analizowanych leukocytów. Trzy mniejsze delecje w tym regionie zostały wcześniej zgłoszone u pacjentów z fenotypem zespołu Pradera-Williego. z fenotypem zespołu Pradera-Williego. Wszystkie trzy delecje obejmowały SNORD116, ale tylko tylko dwie obejmowały części SNURF-SNRPN, co sugeruje, że SNORD116 jest głównym przyczyniającą się do fenotypu zespołu Pradera-Williego. Nasz przypadek dodaje dalsze informacje o korelacji genotyp-fenotyp i wspiera hipotezę, że SNORD116 odgrywa główną rolę w patogenezie zespołu Pradera-Williego. Ponadto trudności diagnostyczne w nietypowych przypadkach i ilustruje potrzebę dodatkowych metod testowania, gdy podejrzewa się zespół Pradera-Williego. --- Region zespołu Pradera-Williego (PWS) w 15q11q13 zawiera klaster genów odciśniętych genów wyrażanych tylko z chromosomu ojcowskiego. Podczas gdy utrata funkcji genów SNORD116 wydaje się być odpowiedzialna za główne cechy PWS. PWS, rola innych genów jest mniej jasna. Jednym z tych genów jest C15orf2, który nie ma ortologów u gryzoni, ale wydaje się podlegać silnej pozytywnej selekcji u naczelnych. pozytywnej selekcji u naczelnych. C15orf2 koduje 1156-aminokwasowe białko z sześcioma sekwencjami lokalizacji jądrowej. sześć sekwencji lokalizacji jądrowej. Poprzez analizę BLAST i InterProScan znaleźliśmy podobieństwo sekwencji C15orf2 do kompleksu porów jądrowych (ang. białka kompleksu porów jądrowych (NPC) POM121. Aby ustalić, czy C15orf2 jest znajduje się w porach jądrowych, wygenerowaliśmy stabilną linię komórkową, która indukowalnie ekspresję C15orf2 znakowanego FLAG i przeprowadziliśmy badania immunocytochemiczne. Stwierdziliśmy że C15orf2 jest obecny na peryferiach jądrowych, gdzie kolokalizuje z NPC i laminami jądrowymi. Przy bardzo wysokich poziomach ekspresji zaobserwowaliśmy inwazje otoczki jądrowej. otoczki jądrowej. Rozszerzając te obserwacje na trójwymiarową mikroskopię strukturalną, która osiąga 8-krotnie lepszą rozdzielczość wolumetryczną niż konwencjonalne obrazowanie rozdzielczość w porównaniu z konwencjonalnym obrazowaniem, zauważyliśmy, że C15orf2 znajduje się na wewnętrznej powierzchni otoczki jądrowej, gdzie silnie wiąże się z NPC. W izolacji otoczki jądrowej i eksperymentach frakcjonowania wykryliśmy C15orf2 we frakcjach NPC i lamina frakcji NPC i laminy. Te eksperymenty po raz pierwszy pokazują że C15orf2 jest częścią NPC lub powiązanych z nim sieci molekularnych. Na podstawie nasze odkrycia, proponujemy "białko związane z porami jądrowymi 1" jako nową nazwę dla C15orf2. --- Zespół Pradera-Williego (PWS) to zaburzenie neurobehawioralne objawiające się hipotonią i trudnościami z karmieniem w okresie niemowlęcym, a następnie chorobliwą otyłością. otyłość wtórna do hiperfagii. Jest ona spowodowana niedoborem ojcowskiej ekspresji transkryptu ojcowskiego transkryptu (transkryptów) w regionie ludzkiego chromosomu 15q11.2. Pacjenci z PWS ze zrównoważonymi translokacjami chromosomowymi z punktami przerwania w obrębie małych jądrowej rybonukleoproteiny polipeptydu N (SNRPN) dostarczyły pośrednich dowodów na rolę odciśniętego pola C/D zawierającego małe jądrowe RNA (snoRNA) kodowanych poniżej SNRPN. Ponadto niedawno opublikowane dane dostarczają silne dowody na poparcie roli klastra snoRNA SNORD116 (HBII-85) w etiologii PWS. w etiologii PWS. W tym badaniu przeprowadziliśmy szczegółowe analizy fenotypowe, cytogenetyczne, i analizy molekularne, w tym analizę chromosomów, porównawczą hybrydyzację genomową hybrydyzację (array CGH), badania ekspresji i polimorfizm pojedynczego nukleotydu genotypowanie polimorfizmu pojedynczego nukleotydu (SNP) w celu określenia rodzica pochodzenia mikrodelecji 15q11.2 na 11-letnim dziecku wyrażającym główne składniki fenotypu PWS fenotypu. Dziecko to miało mikrodelecję ∼236,29 kb w 15q11.2 w obrębie większego zespołu większego regionu krytycznego zespołu Pradera-Williego/Angelmana, który obejmował klaster snoRNA SNORD116 klaster snoRNA. Analiza genotypów SNP u probanta i matki dostarczyła dowodów na to, że delecja znajduje się na ojcowskim chromosomie 15. To dziecko spełniało również większość głównych kryteriów diagnostycznych PWS, w tym niemowlęcą hipotonię, wczesną chorobliwą otyłość i hipogonadyzm. Identyfikacja i i charakterystyka tego przypadku dostarczają jednoznacznych dowodów na krytyczną rolę dla cząsteczek snoRNA SNORD116 w patogenezie PWS. Testy CGH Array dla genomowych zmian liczby kopii w przypadkach o złożonych fenotypach okazuje się być nieocenione w wykrywaniu nowych zmian i umożliwianiu lepszych korelacji genotyp-fenotyp. korelacje genotyp-fenotyp. --- Odciśnięta domena chromosomalna Snurf-Snrpn zawiera dwie duże tablice tandemowo powtórzone, ojcowsko wyrażone małe nukleolarne RNA (snoRNA) box C/D geny: klastry genów SNORD115 (H/MBII-52) i SNORD116 (H/MBII-85) uważane za odgrywają kluczową rolę w precyzyjnym dostrajaniu przetwarzania pre-mRNA receptora serotoniny (5-HT2C) oraz w etiologii oraz w etiologii zespołu Pradera-Williego (PWS). SNORD115 i SNORD116 zostały niedawno zaproponowane jako ulegające znacznej konwersji w krótsze gatunki RNA, tzw. w krótsze gatunki RNA, tak zwane psnoRNA. Tutaj przedstawiamy dowody, które przemawiają przeciwko istnieniu obfitych psnoRNA w ludzkim lub mysim mózgu. Zamiast tego scharakteryzowaliśmy wcześniej nieoczekiwaną niską obfitość, związane z fibryllaryną mniejsze gatunki RNA pochodzące z SNORD115. Na podstawie tych odkrycia, zdecydowanie zalecamy, aby kodowane przez PWS SNORD115 i SNORD116 były uważane za bona fide box C/D snoRNA.
Co to jest Snord116?
SNORD116 to klaster genów RNA o małych jądrach (sno) (HBII-85), który jest głównym czynnikiem przyczyniającym się do fenotypu Pradera-Williego.
Geny SNORD116 wydają się być odpowiedzialne za główne cechy PWS.
SNORD116 to klaster genów C/D snoRNA ulegający ojcowskiej ekspresji.
Mysie C/D box snoRNA MBII-85 (SNORD116) jest przetwarzane na co najmniej pięć krótszych RNA przy użyciu miejsc przetwarzania w pobliżu znanych elementów funkcjonalnych C/D box snoRNA.
Ekspresja Snord116 w przyśrodkowym podwzgórzu, szczególnie w jądrach, które są częścią obwodu żywieniowego. Wysoka ekspresja Snord116 była widoczna w jądrach przykomorowych (PVN) i brzuszno-przyśrodkowych (VMH), ale szczególnie dominowała w jądrze łukowatym (ARC) zgodnie z hybrydyzacją in situ. Poziom ekspresji Snord116 w brzusznych dysekcjach podwzgórza, w tym ARC, był znacznie wyższy (2-krotnie) niż w korze; a jego poziom ekspresji w grzbietowych dysekcjach podwzgórza, w tym PVN, był dwukrotnie wyższy niż w korze. Wzmożony wzór ekspresji Snord116 w jądrach podwzgórza zaobserwowano na etapie odsadzania i młodych dorosłych, ale mniej oczywisty w okresie noworodkowym, kiedy ekspresja była znacznie bardziej rozpowszechniona. Dlatego ekspresja Snord116 jest prawdopodobnie regulowana rozwojowo.
Myszy Snord116del z ojcowską delecją nie wykazują ekspresji tego snoRNA. Mają one wczesny postnatalny niedobór wzrostu, ale normalną płodność i długość życia. Podczas gdy struktura przysadki i somatotrofy są prawidłowe, mRNA Igf1 w wątrobie jest zmniejszone. W testach poznawczych i behawioralnych myszy Snord116del są upośledzone w uczeniu się motorycznym i mają zwiększony niepokój. Około trzeciego miesiąca życia rozwija się u nich hiperfagia, ale pozostają szczupłe przy regularnej i wysokotłuszczowej diecie. Przy zmniejszonym spożyciu kalorii myszy Snord116del utrzymują swoją wagę lepiej niż dzikie osobniki, co wyklucza zwiększone zapotrzebowanie na energię jako przyczynę hiperfagii. Normalne karmienie kompensacyjne po poście i zdolność do utrzymania temperatury ciała w zimnie wskazują na normalną regulację homeostazy energetycznej. Badania w komorze metabolicznej wykazały, że myszy Snord116del utrzymują homeostazę energetyczną poprzez zmienione zużycie paliwa. Wydłużony czas posiłku i zwiększona ilość krążącej greliny wskazują na defekt mechanizmu zakończenia posiłku. Myszy Snord116del, pierwszy model zwierzęcy z delecją snoRNA, ujawniają nową rolę niekodującego RNA w regulacji wzrostu i odżywiania.