Badania genetyczne choroby Hirschsprunga, powszechnej wrodzonej wady rozwojowej, zidentyfikowały zidentyfikowano osiem genów z mutacjami, które mogą być związane z tym schorzeniem. chorobą. Mutacje w poszczególnych loci nie są jednak ani konieczne, ani wystarczające do wywołania choroby klinicznej. Przeprowadziliśmy badanie asocjacyjne obejmujące cały genom w 43 mennonickich triach rodzinnych przy użyciu 2,083 mikrosatelitów i polimorfizmów pojedynczego nukleotydu i nowej wielopunktowej nierównowagi sprzężeń która wyszukuje asocjacje wynikające ze wspólnego pochodzenia. Zidentyfikowaliśmy loci podatności w 10q11, 13q22 i 16q23; gen w 13q22 to EDNRB, kodujący receptor sprzężony z białkiem G (GPCR), a gen w 10q11 to RET, kodujący receptorową kinazę tyrozynową (RTK). Statystycznie istotne wspólne przenoszenie alleli RET i EDNRB u osób dotkniętych chorobą i niekomplementarność aganglionozy w krzyżówkach myszy między Ret null i hipomorficznym allelem piebald Ednrb sugerują epistazę między EDNRB i RET. Zatem genetyczna interakcja między mutacjami w RET i EDNRB jest mechanizmem mechanizmem leżącym u podstaw tego złożonego zaburzenia. --- Do tej pory zidentyfikowano trzy geny jako geny podatności na Hirschsprunga (HSCR), protoonkogen RET, gen receptora endoteliny-B (EDNRB) i gen endoteliny-3 (EDN3). (EDNRB) i gen endoteliny-3 (EDN3). Jednak pytanie, czy czy geny te odgrywają rolę w sporadycznie występującym HSCR nie zostało w pełni wyjaśnione. w pełni wyjaśniona. W niniejszym badaniu autorzy przeprowadzili analizę mutacji tych trzech genów genów u 41 sporadycznych pacjentów z HSCR bez wywiadu rodzinnego przy użyciu polimorfizmu konformacyjnego pojedynczej nici lub metody elektroforezy w gradiencie denaturującym. metody elektroforezy gradientowej. Analizie poddano eksony 2, 3, 5, 6, 12, 13, 15 i 17 genu RET oraz 7 eksonów genu EDNRB. eksonów genu EDNRB oraz region genu EDN3 obejmujący sekwencje sekwencje odpowiadające miejscom rozszczepienia proteolitycznego i dojrzałej endotelinie-3. przeanalizowano. Poprzez bezpośrednie sekwencjonowanie potwierdzono trzy przyczynowe mutacje RET: substytucję Phe na Ser w kodonie substytucję Phe na Ser w kodonie 174, substytucję Cys na Tyr w kodonie 197, oraz mutację punktową w miejscu akceptora splotu intronu 12, u pacjentów z aganglionozą ograniczoną do okrężnicy odbytniczo-esiczej, okrężnicy poprzecznej i okrężnicy okrężnicy. W locus EDNRB zaobserwowano dwie mutacje: nonsensowną mutację nonsensowną mutację Trp do stop w kodonie 275 i insercję T w nukleotydzie 878 u pacjentów z aganglionozą ograniczoną odpowiednio do okrężnicy odbytniczo-esiczej i okrężnicy zstępującej. okrężnicy zstępującej. Nie wykryto mutacji w genie EDN3. Wskaźniki mutacji wynosiły 7,3% w genie RET i 5% w genie EDNRB. Nasze dane wskazują że mutacje RET i EDNRB odgrywają rolę w etiologii niektórych sporadycznie występujących HSCR. występujących sporadycznie HSCR. Jednak niski wskaźnik mutacji genów podatności w sporadycznie występujących HSCR w sporadycznie występującym HSCR sugeruje, że inne geny lub czynniki środowiskowe są zaangażowane w rozwój choroby. --- Uważa się, że choroba Hirschsprunga (HSCR) jest konsekwencją interakcji wielu genów. interakcji genów, które modulują zdolność jelitowych komórek grzebienia nerwowego do zasiedlania rozwijającego się jelita. Nie wiadomo jednak, czy pojedyncza całkowita delecja ważnych genów związanych z HSCR jest wystarczająca, aby spowodować chorobę HSCR. choroby HSCR. W tym badaniu odkryliśmy, że zerowa mutacja genu Ednrb, uważana za niezbędną do rozwoju neuronów jelitowych, jest niewystarczająca, aby spowodować w chorobie HSCR, gdy jest hodowana na innym tle genetycznym u szczurów niosących mutacje Ednrb(sl). Co więcej, odkryliśmy, że mutacja ta powoduje poważną wrodzoną głuchotą czuciowo-nerwową, a szczepy te mogą być wykorzystywane jako idealne modele zespołu Waardenburga typu 4 (WS4). Ponadto oceniliśmy, w jaki sposób to samo zmienione tło genetyczne modyfikuje trzy cechy zespołu WS4, aganglionozę, utratę słuchu i zaburzenia pigmentu w tych wrodzonych szczepach. My stwierdziliśmy, że to samo tło genetyczne znacznie zmieniło aganglionozę, ale spowodowało tylko niewielkie zmiany w utracie słuchu i zaburzeniach pigmentu. To dostarczyło ważnych dowodów, na poparcie wcześniejszych badań, że różne linie linii komórek pochodzących z grzebienia nerwowego, migrujących różnymi ścieżkami, są regulowane przez różne cząsteczki sygnałowe. regulowane przez różne cząsteczki sygnałowe. Badanie to pomoże nam lepiej zrozumieć skomplikowane choroby, takie jak HSCR i zespół WS4. --- Receptor endoteliny B (Ednrb) odgrywa kluczową rolę w rozwoju melanocytów, neuronów i glia melanocytów oraz neuronów i gleju jelitowego układu nerwowego. Te różne typy komórek pochodzących z grzebienia nerwowego wyrażają Ednrb i mają wspólną właściwość interkalacji do tkanek, takich jak jelito, którego komórki prekursorowe mięśni również wyrażają Ednrb. Tak powszechna ekspresja Ednrb była znaczącą przeszkodą w ustaleniu przeszkodą w ustaleniu precyzyjnej roli Ednrb w rozwoju. Opisujemy tutaj produkcję allelu Ednrb floxed w eksonie 3 i jego zastosowanie w wycinaniu receptora z mysich komórek grzebienia nerwowego za pomocą Cre-rekombinazy napędzanej przez promotor promotor Wnt1. Myszy urodzone z wycięciem Ednrb specyficznym dla grzebienia nerwowego posiadają okrężnicę zwojową, brak pigmentacji tułowia i umierają w ciągu 5 tygodni z powodu megacolon. Ekspresja receptora Ednrb u tych zwierząt jest nieobecna tylko w grzebieniu nerwowym, ale jest obecna w otaczających komórkach mięśni gładkich. Brak Ednrb z komórek grzebienia powoduje również kompensacyjną regulację w górę ekspresji Ednrb w innych komórkach jelita. Wnioskujemy, że utrata Ednrb tylko w komórkach komórek grzebienia nerwowego jest wystarczająca do wytworzenia fenotypu choroby Hirschsprungsa obserwowanego z genomowymi mutacjami Ednrb. --- Szlak sygnałowy endoteliny odgrywa kluczową rolę w różnicowaniu melanocytów różnicowaniu i migracji melanocytów. W tym badaniu zbadaliśmy, czy mutacje germinalne mutacje receptora endoteliny B (EDNRB), genu zaangażowanego w chorobę Hirschsprunga (HSCR), może również predysponować do czerniaka złośliwego (MM). Region kodujący EDNRB był sekwencjonowany u 137 pacjentów z MM i u 130 dopasowanych etnicznie rasy kaukaskiej. Sześć niesynonimicznych wariantów EDNRB znaleziono u 15 pacjentów (11%), ale tylko dwa znaleziono u czterech osób z grupy kontrolnej (3%, iloraz szans [OR] = 3,87, 95% przedział ufności [CI] = 1,25 do 12; P = .012). Ogółem 14 z 15 pacjentów z MM było nosicielami mutacji EDNRB opisanych w HSCR, z których niektóre wcześniej wykazano, że prowadzą one do utraty funkcji. W wieloczynnikowej analizie regresji logistycznej z uwzględnieniem typu skóry, koloru oczu i włosów, liczby znamion i soczewic grzbietowych (ang. piegi, związek między mutacjami EDNRB a ryzykiem MM pozostał statystycznie istotny (OR pozostał statystycznie istotny (OR = 19,9, 95% CI = 1,34 do 296,2; P = .03). .03). Nasze dane zdecydowanie sugerują, że EDNRB jest zaangażowany w predyspozycje do dwóch różnych zaburzeń wielogenowych, HSCR i czerniaka. --- Zgromadzone dowody sugerują, że choroba Hirschsprunga (HSCR) jest konsekwencją interakcji wielu genów, które modulują zdolność jelitowych komórek grzebienia nerwowego (NC) do zasiedlania rozwijającego się jelita. Jednym z kluczowych genów dla tego jest czynnik transkrypcyjny NC Sox10. Myszy Sox10Dom na mieszanym tle genetycznym wykazują zmienność penetracji i ekspresji aganglionozy jelitowej, które są analogiczne do aganglionozy, które są analogiczne do zmiennej aganglionozy obserwowanej w ludzkich rodzinach HSCR. Fenotyp myszy Sox10Dom w liniach kongenicznych wskazuje, że ta zmienność zmienność wynika z modyfikatorów w tle genetycznym. Aby ustalić, czy znane loci podatności na HSCR działają jako modyfikatory Sox10, przetestowaliśmy dla związek między genami w szlaku sygnałowym endoteliny (EdnrB, Edn3, Ece1) i nasileniem aganglionozy w rozszerzonym rodowodzie myszy B6C3FeLe.Sox10Dom myszy. Analiza asocjacji pojedynczych locus w tym rodowodzie identyfikuje interakcję między EdnrB i Sox10. Dodatkowa analiza potomstwa krzyżówki F2 potwierdza wysoce znaczący wpływ alleli EdnrB na fenotyp Sox10Dom/+. Obecność obecność alleli C57BL/6J w EdnrB jest związana ze zwiększoną penetracją i cięższą aganglionozą u mutantów Sox10Dom. Krzyżówki między mutantami EdnrB i Sox10 potwierdzają tę interakcję genów z podwójnie zmutowanym potomstwem wykazujące znacznie cięższą aganglionozę. Szczep tła mutanta EdnrB dodatkowo wpływa na fenotyp potomstwa podwójnego mutanta Sox10/EdnrB co sugeruje działanie dodatkowych modyfikatorów na ten fenotyp. Nasze dane pokazują, że interakcje Sox10-EdnrB mogą wpływać na rozwój jelitowego układu nerwowego w modelach mysich i sugeruje, że ta interakcja może przyczyniać się do sieci epistatycznej powodującej zmienność między pacjentami z aganglionozą. --- CEL: Choroba Hirschsprunga charakteryzuje się brakiem śródściennych komórek zwojowych komórek zwojowych w splotach mięśniowych i podśluzówkowych w jelicie dystalnym, z powodu niepowodzenia w procesie tworzenia jelitowego układu nerwowego. Wiadomo, że szlak sygnałowy receptora endoteliny-3-endoteliny B odgrywa istotną rolę w tym procesie. odgrywa istotną rolę w tym procesie. Celem tego badania była ocena implikacji genów EDN3 i EDNRB w serii pacjentów z chorobą Hirschsprunga z Hiszpanii i określenie ich spektrum mutacji. METODY: Przeprowadziliśmy badania przesiewowe mutacji obu genów u 196 pacjentów z chorobą Hirschsprunga przy użyciu denaturującej technologii wysokosprawnej chromatografii cieczowej chromatografii cieczowej. Przeprowadzono również badanie kliniczno-kontrolne z wykorzystaniem technologii TaqMan w celu oceny niektórych powszechnych polimorfizmów i haplotypów jako czynników czynników podatności na chorobę Hirschsprunga. WYNIKI: Poza kilkoma nowymi mutacjami w obu genach, znaleźliśmy skróconą mutację w alternatywnej izoformie. mutację w alternatywnej izoformie EDNRB. Co ciekawe, uzyskaliśmy nadreprezentację określonego haplotypu EDN3 w przypadkach w porównaniu z grupą kontrolną. WNIOSKI: Nasze wyniki sugerują, że izoforma EDNRB Delta 3 może odgrywać istotną rolę w tworzeniu jelitowego układu nerwowego. Ponadto, na podstawie na rozkładzie haplotypów, EDN3 można uznać za wspólny gen gen podatności na sporadyczną chorobę Hirschsprunga w sposób o niskiej penetracji. sposób. --- Przedstawiamy analizę mutacji pięciu genów zaangażowanych w receptorową kinazę tyrozynową kinazę tyrozynową (RET) lub szlaki sygnałowe endoteliny u 28 sporadycznych japońskich pacjentów z chorobą Hirschsprunga. Analiza DNA uzyskanego z komórek ujawniła sześć mutacji w protoonkogenie RET, z których cztery były mutacjami mutacje powodujące chorobę w eksonie 9 (D584G), miejscu dawcy splicingu intronu 10 (+2T do A), eksonie 11 (A654T) i eksonie 12 (T706A). Stwierdzono heterozygotyczne przejście A do G znaleziono w 47 bazach przed końcem 5' eksonu 2 u dwóch pacjentów z HD ale było również widoczne u jednego pacjenta z grupy kontrolnej (2/28; 1/24). Cichą transwersję 2307T do G zaobserwowano w eksonie 13. Wykryto dwie mutacje powodujące chorobę w genie receptora endoteliny (EDNRB), w niekodującym regionie w niekodującym regionie eksonu 1 (-26 G do A) i w eksonie 4 (A301T); ta ostatnia mutacja była nowa. Zaobserwowano jedną cichą mutację w eksonie 4 (kodon 277). Jedną heterozygotyczną mutację T do C w genie czynnika neurotroficznego pochodzącego z linii komórek glejowych w 25 zasad przed regionem kodującym w eksonie 1. Nie wykryto zmian nukleotydów w genach endoteliny-3 lub neurturyny. Mutacje powodujące chorobę w protoonkogenie RET i genie EDNRB oszacowano na 14,3% (4/28) i 10,3% (2/28). (4/28) i 10,7% (3/28). Oprócz mutacji w genach RET i EDNRB, embrionalne czynniki środowiskowe i/lub inne czynniki genetyczne wydają się być mogą być zaangażowane w rozwój choroby Hirschsprunga. Dalsze systematyczne systematyczne badania zmienności genetycznej u dużej liczby pacjentów i osób z grupy kontrolnej. konieczne do wyjaśnienia patogenezy tego zaburzenia. WNIOSKI: Niniejsze badanie dostarcza dalszych zmian genów jako mutacji powodujących chorobę mutacje w japońskich przypadkach sporadycznej choroby Hirschsprunga. Jednakże, niski mutacji genów podatności może wskazywać, że choroba Hirschsprunga wynika z połączenia czynników genetycznych i środowiskowych. --- Choroba Hirschsprunga jest zaburzeniem rozwojowym wynikającym z zatrzymania craniocaudalnej migracji neuronów jelitowych z grzebienia nerwowego wzdłuż segmentów przewodu pokarmowego o zmiennej długości; patrz Behrman [Nelson textbook of pediatrics, 1992: 954-956]. pediatrics, 1992:954-956]. Jest to heterogenne zaburzenie, w którym rodzinne przypadki przypadki mapują się na co najmniej trzy loci, których funkcja jest niezbędna do prawidłowego rozwoju komórek rozwoju komórek pochodzących z grzebienia. Homozygotyczne mutacje w genie receptora endoteliny-B (EDNRB) na 13q22 zostały zidentyfikowane u ludzi i myszy z chorobą Hirschsprunga typu chorobą Hirschsprunga typu 2 (HSCR2). Słuchowe zaburzenie pigmentowe, Waardenburga-Shah, obejmuje zespół Waardenburga i chorobę Hirschsprunga i również zostało zmapowane na 13q22. i również zostało zmapowane do locus EDNRB. Choroba Hirschsprunga, malrotacja, izochromia, głęboki niedosłuch odbiorczy i kilka innych anomalii. innych anomalii stwierdzono u niemowlęcia ze śródmiąższową delecją 13q, sugerując istnienie zespołu ciągłego genu obejmującego geny rozwojowe geny niezbędne do prawidłowego wzrostu pochodnych grzebienia nerwowego oka, ucha wewnętrznego i okrężnicy. oka, ucha wewnętrznego i okrężnicy. Przedstawiamy przypadek dodatkowego pacjenta z delecją w pozycji 13q i chorobą Hirschsprunga. Wrodzone anomalie związane z delecjami chromosomu 13 są wystarczająco spójne, aby sugerować zespół kliniczny. zespół kliniczny. --- Choroba Hirschsprunga (HSCR, aganglionic megacolon) jest częstą wrodzoną wadą rozwojową uznawaną za wielogenową neurokorystopatię. wadą rozwojową uważaną za wielogenową neurokrystopatię. Dwa geny podatności zostały niedawno zidentyfikowane w HSCR, a mianowicie protoonkogen RET i receptor gen receptora endoteliny B (EDNRB). Dotychczas jednak homozygotyczność dla mutacji EDNRB odpowiadała za związek HSCR z zespołem Waardenburga (WS). Tutaj heterozygotyczne mutacje EDNRB typu missense (G57S, R319W i P383L) w izolowanym HSCR. HSCR. Dane te mogą sugerować, że mutacje EDNRB mogą być wrażliwe na dawkę: heterozygotyczność predysponowałaby do izolowanego HSCR z niepełną penetracją, podczas gdy homozygotyczność skutkowałaby bardziej złożonymi neurokrystopatiami łączącymi cechy HSCR i WS. HSCR i cechy WS. Ponadto, obecne dane dają dalsze wsparcie dla roli rola szlaku sygnałowego endoteliny w rozwoju neuronów jelitowych pochodzących z grzebienia neuronów jelitowych pochodzących z grzebienia. --- TŁO: Choroba Hirschsprunga (HSCR) jest częstym zaburzeniem wrodzonym z częstością występowaniem 1 na 5000 żywych urodzeń, charakteryzującym się brakiem przywspółczulnych komórek zwojów śródściennych w jelicie tylnym, co skutkuje niedrożnością jelit u noworodków i ciężką niewydolnością jelit. niedrożność jelit u noworodków i ciężkie zaparcia u niemowląt i dorosłych. Dysplazja neuronalna jelit (IND) ma te same cechy kliniczne co HSCR, ale ale dotyczy podśluzówkowego splotu przywspółczulnego. IND została zaproponowana jako jedna z najczęstszych przyczyn przewlekłych zaparć i często wiąże się z HSCR. HSCR. METODY: Zbadaliśmy 29 pacjentów ze sporadycznym HSCR, 20 pacjentów z IND i 12 pacjentów z mieszanym HSCR. IND i 12 pacjentów z mieszanym HSCR/IND pod kątem mutacji w regionach kodujących RET, GDNF, EDNRB i EDN3. Całe regiony kodujące zostały przeanalizowane przez polimorfizm konformacyjny pojedynczej nici i sekwencjonowanie DNA. WYNIKI: U pacjentów z HSCR wykryto tylko trzy mutacje RET. U z IND lub mieszanym fenotypem HSCR/IND, nie zaobserwowano mutacji w tych genach. mutacji w tych genach. Podczas gdy HSCR i HSCR/IND wykazywały nadreprezentację określonego polimorfizmu polimorfizmu RET w eksonie 2, IND wykazywał znacznie niższą częstotliwość porównywalną z grupą kontrolną. WNIOSKI: Częstość mutacji stwierdzona u naszych sporadycznych pacjentów z HSCR (10%) i rozkład alleliczny polimorfizmów RET są porównywalne z wcześniejszymi opublikowanymi wcześniej danymi. Znacząco różny rozkład alleliczny w ustalonym polimorfizmie związanym z HSCR przemawia przeciwko wspólnym szlakom genetycznym dla HSCR i IND. --- Wstęp: Choroba Hirschsprunga (HSCR) jest jedną z najczęstszych wrodzonych chorób jelit. chorób jelit. Prowadzi do niedrożności okrężnicy we wczesnym dzieciństwie. Zidentyfikowano kilka genów podatności: protoonkogen RET i jego ligand ligand, czynnik neutrofilowy pochodzący z komórek glejowych (GDNF), Sox 10, endotelina-3 (EDN3) i jej receptor B (EDNRB). Mutacje EDNRB występują w 5% rodzinnych lub sporadycznych przypadków sporadycznych HSCR. Zbadano tylko kilka mutacji EDNRB znalezionych w HSCR i niektóre z nich wydają się być wariantami niefunkcjonalnymi. MATERIAŁY I METODY: Zbadano właściwości trzech zmutowanych ludzkich receptorów endoteliny B (G57S, R319W i P383L) w izolowanym HSCR. Stabilne rekombinowane komórki wyrażające trzy mutanty i typ dziki (WT) zostały i typ dziki (WT). Receptory hETB zostały scharakteryzowane pod kątem wiązania 125I ET-1, ET-1 indukowana sygnalizacja: przejściowy poziom wapnia, aktywacja czynnika transkrypcyjnego AP-1 i akumulacja cAMP. akumulacji cAMP. WYNIKI: Eksperymenty immunofluorescencyjne wykazały normalną dystrybucję komórkową zmutowanych receptorów G57S, R319W i WT hETB. W przeciwieństwie do tego, zmutowany receptor P383L hETB receptor był skoncentrowany w pobliżu jądra i zasadniczo nie wiązano ET-1 ET-1. Dwa pozostałe mutanty (G57S i R319W) wiązały ET-1 normalnie, indukowały przejścia wapnia i aktywowały szlak AP-1 w taki sam sposób jak typ dziki, ale nie hamowały cyklazy adenylanowej. Mutant G57S hETB nawet stymulował akumulację cAMP który był blokowany przez toksynę krztuśca. WNIOSEK: Brak zmutowanego receptora P383L z błony wyraźnie wskazuje, że mutacja ta może być zaangażowana w HSCR. Zmutowane receptory G57S i R319W zmutowane receptory, pomimo ich normalnego sprzężenia z Gaq, mają defekt w szlaku sygnałowym Galphai, a mutacja G57S łączy się z Galphas. Te obserwacje pozwalają nam postawić hipotezę, że sygnalizacja cAMP może być zaangażowana w różnicowanie komórek nerwowych w jelicie. --- TŁO: Choroba Hirschsprunga (HSCR) jest wrodzonym zaburzeniem charakteryzującym się brakiem komórek zwojowych splotów nerwowych dolnego odcinka przewodu pokarmowego. brakiem komórek zwojowych w splotach nerwowych dolnego odcinka przewodu pokarmowego. przewodu pokarmowego. HSCR ma złożony wzorzec dziedziczenia i czasami wiąże się z mutacjami genów z mutacjami w genach receptorowej kinazy tyrozynowej (RET) i receptora endoteliny B (EDNRB). B (EDNRB), które są kluczowe dla rozwoju jelitowego układu nerwowego. jelitowego układu nerwowego. METODY: Stosując amplifikację PCR i bezpośrednie sekwencjonowanie, zbadaliśmy mutacje i polimorfizmy pod kątem mutacji i polimorfizmów w regionach kodujących i granicach intron/ekson genów RET, GDNF, EDNRB i EDN3 u 84 pacjentów z HSCR i 96 etnicznie dopasowanych etnicznie. WYNIKI: Zidentyfikowaliśmy 10 nowych i 2 wcześniej opisane mutacje w RET oraz odpowiednio 4 i 2 nowe mutacje w EDNRB i EDN3. Potencjalne mutacje powodujące chorobę wykryto u 24% pacjentów. Ogólny wskaźnik mutacji wynosił 41% u kobiet i 19% u mężczyzn (P = 0,06). Mutacje RET wystąpiły u 19% pacjentów. R114H w RET była najbardziej rozpowszechnioną mutacją, stanowiąc 7% pacjentów lub 37% pacjentów z mutacjami RET. Do tej pory do tej pory nigdy nie odnotowano tak wysokiej częstości występowania pojedynczej mutacji u niespokrewnionych niespokrewnionych pacjentów z HSCR. Mutacje w EDNRB, EDN3 i GDNF stwierdzono u czterech, dwóch i u żadnego z pacjentów. Dwóch pacjentów z mutacjami w genach mutacjami w genach szlaku EDNRB miało również mutację w RET. Trzy nowe i i trzy zgłoszone polimorfizmy w EDNRB, EDN3 i GDNF. WNIOSEK: Niniejsze badanie identyfikuje dodatkowe mutacje powodujące chorobę HSCR, niektóre charakterystyczne dla populacji chińskiej i stanowi pierwszą kompleksową analizę genetyczną sporadycznej choroby HSCR u Chińczyków. --- Badanie anomalii pigmentowych kręgowców znacznie poprawiło nasze zrozumienie biologii melanocytów. zrozumienie biologii melanocytów. Jedno z takich zaburzeń, zespół Waardenburga (WS), jest cechą mendlowską charakteryzującą się hipopigmentacją i głuchotą czuciowo-nerwową. głuchotą zmysłowo-nerwową. Powszechnie dzieli się go na cztery typy (WS1-4), definiowane przez obecność lub brak dodatkowych objawów. obecność lub brak dodatkowych objawów. WS typu 4 (WS4) lub zespół Shah-Waardenburg znany jest również jako choroba Hirschsprunga typu II (HSCR II) i charakteryzuje się brakiem naskórka. charakteryzuje się brakiem melanocytów naskórka i zwojów jelitowych. Mutacje w genach kodujących receptor endoteliny typu B (EDNRB) i jego fizjologiczny ligand fizjologiczny ligand endotelinę 3 (EDN3) są obecnie odpowiedzialne za większość pacjentów z HSCR większość pacjentów z HSCR II. Mutacje zerowe w mysich genach Ednrb i Edn3 zidentyfikowały kluczową rolę tego szlaku w prawidłowym rozwoju melanocytów i innych komórek nerwowych. melanocytów i innych linii pochodzących z grzebienia nerwowego. Plejotropowe działanie genów genów w tym szlaku, na rozwój melanocytów i neuronów jelitowych, zostały wyjaśnione przez embriologiczną identyfikację ich wspólnego pochodzenia z grzebienia nerwowego (NC) pochodzenie. EDNRB i EDN3 ulegają przejściowej ekspresji w prekursorach melanoblastów i neuroblastów pochodzących z grzebienia. i prekursorach neuroblastów oraz w otaczających komórkach mezenchymalnych, odpowiednio. Wpływ sygnalizacji za pośrednictwem EDNRB na emigrację, migrację, proliferację i różnicowanie prekursorów melanocytów i neuronów jelitowych prekursorów in vivo i in vitro był ostatnio przedmiotem wielu badań. obserwacji. Głównym wyłaniającym się tematem jest to, że sygnalizacja indukowana przez EDN3 zapobiega przedwczesnemu różnicowaniu prekursorów melanocytów i jelitowego układu nerwowego i jest niezbędna między 10 a 12,5 dniem po urodzeniu. Dokonujemy przeglądu obecnego zrozumienie rozwoju komórek pigmentowych w kontekście EDNRB/EDN3--a szlaku za pośrednictwem receptora z efektami plejotropowymi. --- Rozwój jelitowego układu nerwowego (ENS) jest istotny dla choroby Hirschsprunga Hirschsprunga (HSCR; wrodzona aganglionoza jelita końcowego), która nadal jest niedoskonale leczona. nadal niedoskonale leczona. Mutacje w genach kodujących receptor RET kinazy tyrozynowej i receptor endoteliny typu B (EDNRB) są zaangażowane w patogenezę HSCR; Jednak w rozwoju ENS ważne są również cząsteczki, które pośredniczą w zdarzeniach które są bardziej ograniczone niż te z RET i EDNRB, działają później w rozwoju i które mogą nie być związane z HSCR. Przykładami są cząsteczki, które funkcjonują w prowadzeniu komórek pochodzących z grzebienia nerwowego jelit (ENCDC) i aksonów błędnych oraz w regulacji końcowego różnicowania neuronów jelitowych z ENCDC. Jest to jest prawdopodobne, że wysoce rozpowszechnione zaburzenia czucia i motoryki przewodu pokarmowego wynikają z subtelnych defektów w rozwoju ENS. --- Ostatnio zidentyfikowano kilka mutacji missense receptora endoteliny-B (EDNRB) związanych z chorobą Hirschsprunga. Choroba Hirschsprunga została niedawno zidentyfikowana. Pięć zmutowanych EDNRB (A183G, W276C, R319W, M374I i P383L) cDNA ulegały przejściowej ekspresji w kilku liniach komórkowych liniach komórkowych w celu zbadania skutków tych mutacji. Eksperymenty wiązania ligand-receptor wykazały, że wszystkie badane tutaj mutanty akceptują endoteliny z wysokim powinowactwem. W szczególności, powinowactwo endotelin do P383L było zwiększone. Jednak liczba miejsc wiązania A183G, W276C i P383L była znacznie zmniejszona. zmniejszona. Subkomórkowa lokalizacja tych zmutowanych receptorów była taka sama jak w przypadku EDNRB typu dzikiego, podczas gdy ilość białka każdego zmutowanego receptora była zmniejszona. receptora była zmniejszona. Wszystkie zmutowane receptory były upośledzone w wewnątrzkomórkowej mobilizacji Ca(2+). mobilizacji Ca(2+). Odkrycia te wskazują, że te mutacje missense powodują utratę funkcji EDNRB i mogą stanowić molekularną patologiczną podstawę Hirschsprunga. patologiczną podstawę choroby Hirschsprunga u niektórych osób. --- TŁO: Choroba Hirschsprunga (HSCR) jest wrodzonym zaburzeniem charakteryzującym się brakiem komórek zwojowych w splotach nerwowych dolnego odcinka przewodu pokarmowego. brakiem komórek zwojowych w splotach nerwowych dolnego odcinka przewodu pokarmowego. przewodu pokarmowego. Manifestacja choroby została powiązana z mutacjami w genach, które które kodują kluczowe sygnały dla rozwoju jelitowego układu nerwowego - sygnały RET i EDNRB. Gen Phox2b jest zaangażowany w neurogenezę i reguluje ekspresję Ret u myszy, u których zaburzenie Phox2b skutkuje fenotypem w fenotypie podobnym do HSCR. CELE: Zbadanie udziału PHOX2B w fenotypie HSCR. METODY: Wykorzystując amplifikację reakcji łańcuchowej polimerazy i bezpośrednie sekwencjonowanie, zbadaliśmy zbadaliśmy regiony kodujące PHOX2B i granice intronów/eksonów pod kątem mutacji i polimorfizmów polimorfizmów u 91 pacjentów z HSCR i 71 etnicznie dopasowanych grup kontrolnych. Niezależnie wzięto pod uwagę siedemdziesięciu pięciu pacjentów z HSCR bez mutacji RET. Częstości haplotypów i genotypów porównano przy użyciu standardowej statystyki kontroli przypadków. standardowej statystyki kontroli przypadków. WYNIKI: Analiza sekwencji ujawniła trzy nowe polimorfizmy: dwa nowe polimorfizmy pojedynczego nukleotydu nukleotydowe (A-->G(1364); A-->C(2607)) i delecję 15 par zasad (DEL(2609)). (DEL(2609)). Statystycznie istotne różnice stwierdzono dla A-->G(1364). Genotypy zawierające allel G były niedostatecznie reprezentowane u pacjentów (19% vs 36%; chi(2)=9,30; p=0,0095 i 22% v 36%; chi(2)=7,38; p=0,024 dla pacjentów bez mutacji RET). RET). Analiza nierównowagi sprzężeń parami (LD) nie wykazała LD między fizycznie bliskimi polimorfizmami wskazującymi na gorący punkt rekombinacji w eksonie 3. WNIOSEK: Polimorfizm PHOX2B A-->G(1364) jest związany z HSCR. Czy bezpośrednio przyczynia się do podatności na choroby lub stanowi marker dla locus w LD z PHOX2B wymaga dalszych badań. Nasze wyniki są zgodne zgodne z zaangażowaniem PHOX2B w szlaki sygnalizacyjne regulujące rozwój neuronów jelitowych. --- TŁO: Aganglionoza jelitowa w chorobie Hirschsprunga została powiązana z genami kodującymi endotelinę-3 (EDN3) i receptor endoteliny B (EDNRB). geny kodujące endotelinę-3 (EDN3) i receptor endoteliny B (EDNRB), ale nie ma takiego powiązania u większości pacjentów ze sporadyczną chorobą Hirschsprunga. Jednak podobieństwo między dystalną aganglionozą okrężnicy w chorobie Hirschsprunga a chorobą spowodowaną mutacjami EDN3 lub EDNRB doprowadziło do hipotezy, że poziomy ekspresji tych genów mogą być zaburzone przy braku mutacji mutacji, powodując w ten sposób fenotyp choroby Hirschsprunga. Celem tego badania było określenie poziomów EDN3 i EDNRB informacyjnego RNA (mRNA) w próbkach tkanek od pacjentów ze sporadyczną chorobą Hirschsprunga. METODY: RNA i DNA wyizolowano ze zwojowych i zwojowych odcinków okrężnicy u dziesięciorga dzieci ze sporadyczną chorobą Hirschsprunga. segmentów dziesięciorga dzieci ze sporadyczną chorobą Hirschsprunga oraz z okrężnicy dziesięciu dopasowanych wiekowo grup kontrolnych. DNA analizowano pod kątem mutacji w genach kodujących białka endoteliny-3 (ET-3) i receptora endoteliny B (ET-B). Względne poziomy EDN3 i EDNRB mRNA określono za pomocą półilościowego reakcję łańcuchową transkryptaza-polimeraza. WYNIKI: Troje dzieci miało warianty sekwencji w EDN3 i EDNRB. U u pozostałych siedmiu pacjentów poziomy mRNA EDN3 były obniżone zarówno w zwojach i zwojach okrężnicy w porównaniu z poziomami w grupie kontrolnej; nie było różnicy w ekspresji EDNRB między grupami. WNIOSEK: W przypadku braku mutacji, poziom EDN3 ulega obniżeniu w krótkich odcinkach jelita grubego. Hirschsprunga, co sugeruje, że może to być wspólny etap prowadzący do aganglionozy. aganglionozy.
Czy mutacje EDNRB są zaangażowane w rozwój choroby Hirschsprunga?
Chociaż mutacje w ośmiu różnych genach (EDNRB, EDN3, ECE1, SOX10, RET, GDNF, NTN, SIP1) zostały zidentyfikowane u osób dotkniętych chorobą, obecnie jest jasne, że RET i EDNRB są głównymi genami związanymi z etiologią HSCR. Wykazano, że mutacje w genach kinazy tyrozynowej receptora RET i szlaku sygnałowego receptora endoteliny B (EDNRB) są powiązane u pacjentów z HSCR.  Molekularne analizy genetyczne ujawniły, że interakcje między mutacjami w genach kodujących kinazę tyrozynową receptora RET i receptora endoteliny typu B (EDNRB) są kluczowe dla genezy HSCR.