Wstęp: Zasugerowano, że regularne wizyty w przychodni mogą poprawić leczenia nietrzymania moczu w praktyce ogólnej. CEL: Przeprowadzono badanie w celu określenia częstości występowania nietrzymania moczu nietrzymania moczu wśród kobiet w jednym z gabinetów lekarskich oraz wykonalności zastosowania kliniki promocji zdrowia w leczeniu nietrzymania moczu. kliniki promocji zdrowia. METODA: Kwestionariusze wysłano do 10% próby kobiet w wieku 20 lat i starszych. znajdujących się w rejestrze przychodni. Wykluczono kobiety w ciąży. WYNIKI: Spośród 384 kwestionariuszy wysłanych do kwalifikujących się kobiet 314 zostało wypełnionych poprawnie (82%). poprawnie (82%). Ogólna zgłaszana częstość występowania nietrzymania moczu wynosiła 53%; 8% z tych kobiet miało naglące nietrzymanie moczu, 46% wysiłkowe nietrzymanie moczu i 43% miało mieszane nietrzymanie moczu. Nietrzymanie moczu było dodatnio skorelowane z parytetem i operacją ginekologiczną inną niż histerektomia i naprawa wypadnięcia ale nie z szyciem krocza po porodzie, porodem dziecka ważącego 9 lb (4,1 kg) lub więcej lub sposobem porodu. Dwadzieścia siedem z 78 kobiet z nietrzymaniem moczu nietrzymania moczu (35%), które wypełniły drugi kwestionariusz, przyznało, że martwi się nietrzymaniem moczu, ale tylko 10 (13%) skonsultowało się w tej sprawie z lekarzem. problem. Głównym powodem braku konsultacji było to, że nietrzymanie moczu stanowiło jedynie niewielką niedogodność. tylko niewielką niedogodnością. 167 kobietom z nietrzymaniem moczu zaproponowano wizytę w poradni w klinice dla kobiet, ale tylko 13 z nich zgłosiło się na wizytę. Spośród nich 10 zostało włączonych do 12-tygodniowego 12-tygodniowej próby leczenia. Zaproponowano im różne metody leczenia, takie jak kobietom trening pęcherza i ćwiczenia dna miednicy. Jedna kobieta nie została poddana a u ośmiu z dziewięciu kobiet ich trzymanie moczu poprawiło się, zarówno subiektywnie, jak i obiektywnie. zarówno subiektywnie, jak i obiektywnie. WNIOSKI: Nietrzymanie moczu u kobiet jest powszechnym problemem. Może być być skutecznie diagnozowane i leczone w praktyce ogólnej, ale niska frekwencja sprawia, że niska frekwencja sprawia, że klinika promocji zdrowia jest nieefektywnym środkiem do osiągnięcia tego celu. --- CEL: Celem badania była ocena, czy program redukcji stresu oparty na mindfulness program redukcji stresu jest realnym leczeniem wartym dalszej oceny w celu w leczeniu nietrzymania moczu z parcia naglącego. METODY: Było to jednoramienne badanie pilotażowe z udziałem 7 kobiet, które uczestniczyły w 8-tygodniowy program redukcji stresu oparty na uważności w celu oceny jego skuteczności w zmniejszaniu epizodów nietrzymania moczu. Poprawa była mierzona za pomocą 3-dniowego pęcherza moczowego, objawów pęcherza nadreaktywnego i jakości życia w krótkim formularzu, jakości życia związanej ze zdrowiem Jakość życia i globalne wrażenie poprawy u pacjenta. Dane dotyczące wyników analizowano za pomocą sparowanych testów t. WYNIKI: Średnia liczba epizodów nietrzymania moczu na dzień zmniejszyła się z 4,14 (SD, 1,96; zakres, 2,67-7,67) na początku badania do 1,23 (SD, 0,93; zakres, 0,33-2,67) po (P = 0,0005 dla zmiany). Po leczeniu u 5 z 7 kobiet nastąpiła poprawa w oparciu o Globalne Wrażenie Poprawy Pacjenta, a 2 pozostały bez zmian. Znacząca poprawa zarówno w zakresie jakości życia związanej ze zdrowiem, jak i nadreaktywności pęcherza. pęcherza moczowego i jakości życia w krótkim formularzu. Wyniki utrzymywały się przez 1 rok u 4 z 7 kobiet. Dwie kobiety poszukiwały leczenia, a jedna nie została poddana obserwacji po 12 miesiącach. WNIOSKI: Redukcja stresu oparta na uważności wydaje się być terapią wartą dalszych badań. dalszych badań, ponieważ w krótkim okresie jest tak samo skuteczna jak historyczne badania leczenia farmakologicznego i treningu pęcherza moczowego w zmniejszaniu nietrzymania moczu i jakości życia związanej z nietrzymaniem moczu. --- Dwa lata po rewizji praktycznych wytycznych "Nietrzymanie moczu" Holenderskiego Kolegium Lekarzy Ogólnych Dutch College of General Practitioners, nadszedł czas na podsumowanie najważniejszych zmian. najważniejszych zmian. Zaleca się stosowanie dzienniczka pęcherza moczowego. W podstawowej opiece zdrowotnej nie dostarcza więcej informacji niż wywiad. Rutynowe badanie urodynamiczne nie jest wskazane u pacjentów zgłaszających się do lekarza pierwszego lekarza pierwszego kontaktu z nietrzymaniem moczu. Leczenie wysiłkowego, naglącego i mieszanego i mieszanego nietrzymania moczu można zwykle rozpocząć w ramach podstawowej opieki zdrowotnej; preferowane są ćwiczenia dna miednicy i trening pęcherza są preferowane. Jeśli trening pęcherza nie jest skuteczny w przypadku nietrzymania moczu, należy rozważyć zastosowanie leków antycholinergicznych. Stosowanie doustnych doustnych i dopochwowych estrogenów oraz flawoksatu nie jest już zalecane. --- Trening pęcherza jest prostą, bezpieczną i skuteczną metodą leczenia łagodnych i umiarkowanych form nietrzymania moczu. łagodnych do umiarkowanych form nietrzymania moczu w populacjach ambulatoryjnych. Może być być stosowany jako leczenie pierwszego rzutu lub w połączeniu z innymi interwencjami, takimi jak ćwiczenia mięśni miednicy, biofeedback ciśnienia pęcherza, stymulacja elektryczna i leczenie farmakologiczne. W niniejszym artykule opisano wdrożenie 6-tygodniowego programu treningu pęcherza moczowego u pacjentki z zarówno wysiłkowym, jak i naglącym nietrzymaniem moczu. --- Opierając się na naszym doświadczeniu z 39 pacjentami z ciężkim nietrzymaniem moczu (w nietrzymanie moczu, w połowie przypadków mieszane nietrzymanie moczu, a w kolejnej jednej czwartej przypadków neurogenne zaburzenia pęcherza. nietrzymanie moczu i w kolejnej jednej czwartej przypadków neurogenne zaburzenia pęcherza) nadzorowany program (piktogram) i sprawdzona terapia (zwłaszcza w krajach anglosaskich) polegająca na krajach anglosaskich) składającą się z triady hospitalizacja/trening pęcherza/leczenie farmakologiczne. trening pęcherza/leczenie farmakologiczne. Po średnim okresie hospitalizacji hospitalizacji trwającej średnio 14 dni, udało nam się osiągnąć stan bezobjawowy u 94% pacjentów. pacjentów. Długotrwałe wyleczenie uzyskano u 76% pacjentów. Niepowodzenie leczenia zachowawczego było spowodowane przede wszystkim ciężkimi zaburzeniami neurogennymi pęcherza moczowego, a następnie niewydolność cewki moczowej, na którą nie można wpływać. Nałożona psychiczna przyczyna naglącego nietrzymania moczu, której nie należy lekceważyć i która często jako przeniesienie nierozwiązanych potrzeb emocjonalnych (51% naszej grupy jest niestabilna psychicznie). niestabilna psychicznie). Mając na uwadze te fakty, nasza koncepcja terapii przekłada się na rzeczywistość. Hospitalizacja powoduje zmianę otoczenia, ułatwiając nadzór nad treningiem pęcherza moczowego i dostosowanie się do leków. i dostosowanie do leków, zapewniając w ten sposób podstawę do przestrzegania zaleceń przez pacjenta i powodzenia dalszej terapii po hospitalizacji. terapii po hospitalizacji i wypisie ze szpitala. --- Pęcherz nadreaktywny (OAB), zgodnie z definicją Międzynarodowego Towarzystwa Kontynencji, charakteryzuje się charakteryzuje się zespołem objawów obejmującym parcie na mocz z lub bez nietrzymaniem moczu, zwykle związanym z częstomoczem i nokturią. Zespół OAB występuje w sześciu krajach europejskich w zakresie 12-17%, podczas gdy w Stanach Zjednoczonych badanie przeprowadzone przez National Overactive Bladder Evaluation stwierdzono częstość występowania na poziomie 17%. W Azji częstość występowania OAB wynosi 53,1%. na poziomie 53,1%. W około 75% objawy OAB są spowodowane idiopatyczną aktywnością wypieracza wypieracza; chorobą neurologiczną, wewnętrzną niedrożnością odpływu pęcherza (BOO) patologią pęcherza i innymi przewlekłymi zaburzeniami dna miednicy. inne. OAB można łatwo zdiagnozować i skutecznie leczyć zarówno niefarmakologicznie, jak i farmakologicznie. terapiami niefarmakologicznymi, jak i farmakologicznymi. Terapiami pierwszego rzutu są interwencje związane ze stylem życia, trening pęcherza, ćwiczenia mięśni dna miednicy i leki antycholinergiczne. Leki antymuskarynowe są klasą leków z wyboru w przypadku objawów OAB o udowodnionej skuteczności i nieco różniących się profilach zdarzeń niepożądanych. --- CELE: Ocena, w badaniu prospektywnym, skuteczności programu treningu pęcherza moczowego pęcherza moczowego. Moczenie dzienne i/lub nocne będące konsekwencją czynnościowego nietrzymania moczu jest częstym problemem w dzieciństwie. Dostępne są różne dostępne są różne opcje leczenia, w tym poznawczo-behawioralny "trening pęcherza". trening pęcherza". METODY: Oceniono sześćdziesięciu pacjentów (w wieku od 8 do 12 lat) z nietrzymaniem moczu lub lub dysfunkcyjnym oddawaniem moczu. Po okresie kontrolnym bez leczenia (średnio 6 miesięcy), pacjenci przeszli 6-dniowy kurs treningu pęcherza moczowego, który oferowany jako szkolenie szpitalne lub ambulatoryjne, pozostawiając wybór rodzicom pacjentów. wybór rodzicom pacjentów. Oceny kliniczne były rejestrowane na początku okresu kontrolnego, na początku szkolenia i po jego zakończeniu, a także po 1 (tylko w grupie trenującej w warunkach szpitalnych), po 3 i 6 miesiącach. WYNIKI: Sześć miesięcy po ukończeniu szkolenia 64,1% i 64,7% pacjentów z grup szpitalnych i ambulatoryjnych i ambulatoryjnych z moczeniem w ciągu dnia oraz 51,5% i 17,7% z grupy szpitalnej i ambulatoryjnej z moczeniem nocnym i ambulatoryjnych z moczeniem nocnym zostało wyleczonych lub uległo poprawie, odpowiednio. Spontaniczny wskaźnik wyleczeń podczas 6-miesięcznego okresu kontrolnego wynosił od 0% do 20,5%. do 20,5%. W grupie pacjentów z naglącym nietrzymaniem moczu funkcjonalna pojemność pęcherza wzrosła o 15%. pęcherza wzrosła o 15%. Dzieci w wieku od 9 do 12 lat w grupie pacjentów hospitalizowanych miały znacznie wyższy wskaźnik wyleczeń niż dzieci 8-letnie. WNIOSKI: W porównaniu z okresem kontrolnym, program treningu pęcherza moczowego oceniony w tym badaniu skutkował znacznie wyższymi wskaźnikami sukcesu. Wyniki Wyniki pozwalają przypuszczać, że dzieci z moczeniem nocnym leczone w ramach że dzieci z moczeniem nocnym leczone w warunkach szpitalnych odniosą większy sukces niż te leczone w warunkach ambulatoryjnych. Wskaźniki wyleczenia i poprawy w przypadku moczenia dziennego były wyższe niż w przypadku moczenia nocnego. moczenia nocnego. --- Interwencje behawioralne są stosowane od dziesięcioleci w leczeniu naglącego nietrzymania moczu i innych objawów pęcherza nadreaktywnego. Być może najwcześniejszą formą leczenia było ćwiczenie pęcherza, intensywna interwencja mająca na celu zwiększenie odstępów między odstępów czasu między oddawaniem moczu w celu ustalenia normalnej częstotliwości oddawania moczu i normalizacji funkcji pęcherza. normalizacji funkcji pęcherza. Trening pęcherza jest modyfikacją ćwiczenia pęcherza. pęcherza, który jest prowadzony bardziej stopniowo w warunkach ambulatoryjnych i doprowadził do w znacznym zmniejszeniu nietrzymania moczu u starszych kobiet mieszkających w społeczności. Wieloskładnikowy trening behawioralny to kolejna forma leczenia behawioralnego, która obejmuje trening i ćwiczenia mięśni dna miednicy. Ta interwencja skupia się mniej na nawykach związanych z oddawaniem moczu, a bardziej na zmianie fizjologicznych reakcji pęcherza i mięśni dna miednicy. Korzystając z biofeedbacku lub innych metod nauczania, pacjenci uczą się strategii hamowania skurczu pęcherza za pomocą skurczu mięśni dna miednicy mięśni dna miednicy i innych strategii tłumienia popędu. Chociaż terapie behawioralne terapie behawioralne i farmakologiczne są wysoce skuteczne w zmniejszaniu nietrzymania moczu nietrzymania moczu, niewielu pacjentów udaje się wyleczyć za pomocą samej terapii. Dlatego przyszłe badania badania powinny zbadać sposoby zwiększenia skuteczności tych konserwatywnych terapii. terapii zachowawczych. Chociaż mechanizmy działania terapii behawioralnych nie zostały behawioralne nie zostały ustalone, istnieją pewne dowody na to, że interwencje behawioralne i farmakologiczne mogą działać w oparciu o różne mechanizmy, co sugeruje, że mogą one mieć dodatkowe efekty i że ich połączenie może skutkować lepszymi wynikami. Przyszłe badania muszą zbadać mechanizmy, dzięki którym te terapie zmniejszają nietrzymanie moczu i czy połączenie leczenia behawioralnego i farmakologicznego przyniesie lepsze wyniki niż niż każda z tych terapii osobno. --- Łącznie 110 kobiet, które zgłosiły nietrzymanie moczu swoim lekarzom ogólnym zostały losowo przydzielone do grupy leczonej lub kontrolnej. Leczenie składało się z ćwiczeń dna miednicy w przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu oraz trening pęcherza w przypadku naglącego nietrzymania moczu. Wyniki zostały zmierzone po 3 i 12 miesiącach przez asystenta badawczego na podstawie skonstruowanej skonstruowanej skali nasilenia, dzienniczka nietrzymania moczu oraz porównania przez same pacjentki przez samych pacjentów ich poprzednich i obecnych warunków. Po 3 miesiącach grupa kontrolna grupa kontrolna otrzymała takie samo leczenie. Po kolejnych 3 i 12 miesiącach zostali oni oceniani w dokładnie taki sam sposób, jak grupa leczona. Po 3 miesiącach ok. 60% pacjentów było suchych lub tylko lekko nietrzymających moczu; średnia liczba epizodów moczenia z 20 do 7, a 74% kobiet czuło poprawę lub wyleczenie. lub wyleczonych. Wyniki te zostały później potwierdzone przez grupę kontrolną. Po 12 miesiącach Po 12 miesiącach ten pomyślny wynik został nieznacznie poprawiony. Można że większość kobiet z nietrzymaniem moczu może być skutecznie leczona przez lekarza ogólnego. skutecznie leczona przez lekarza ogólnego. Efekt tego leczenia utrzymuje się po roku. --- Część "Farmakologia specjalna osób starszych" niniejszych wytycznych zawiera zalecenia dotyczące typowych schorzeń występujących w praktyce lekarza rodzinnego: w numerze styczniowym z 2009 r. stycznia 2009 r. demencja i Morbus Parkinson, w tym numerze osteoporoza i nietrzymanie moczu, a w następnym nietrzymanie moczu i zaparcia. nietrzymania moczu, a w następnym numerze - nietrzymania moczu i stolca. Niniejszy numer IJCPT zawiera trzecią część Farmakoterapii przez lekarzy rodzinnych dla lekarzy rodzinnych. Część 3: Osteoporoza i nietrzymanie moczu. Osteoporoza jest chorobą ogólnoustrojową charakteryzującą się niską masą kostną i pogarszającą się strukturą kości. Ćwiczenia, odpowiednia dieta dieta, abstynencja nikotynowa, a także ograniczenie spożycia alkoholu mogą przeciwdziałać postępowi choroby. przeciwdziałać postępowi choroby. Osteoporoza objawia się złamaniami kości przy minimalnym urazie. złamaniami kości przy minimalnym urazie. Należy zwrócić uwagę na ryzyko upadku, np. poprzez unikanie leków zwiększających ryzyko upadku: np. leków psychotropowych, przeciwbólowych i przeciwzapalnych. psychotropowe, leki przeciwbólowe i antyarytmiczne. Specyficzne leki na osteoporozę wapń, witaminę D, bifosfoniany i SERM (selektywne modulatory receptora estrogenowego). (selektywne modulatory receptora estrogenowego) są oceniane przez lekarzy rodzinnych zgodnie ze wskazaniami, dawkowania, przeciwwskazań, długotrwałej terapii i charakteru złamania. Czas trwania terapii wynosi co najmniej 3 - maks. 5 lat, a następnie ponowna ocena wskazania. Istnieją 3 rodzaje nietrzymania moczu (parcie naglące, wysiłkowe i z przepełnienia). nietrzymanie moczu z przepełnienia). Inna standaryzacja nietrzymania moczu jest następująca dysfunkcje dna miednicy: zależne od mięśnia wypieracza, spowodowane skurczem zwieracza, zależne od gruczołu krokowego. zwieracza, zależne od gruczołu krokowego. Nietrzymanie moczu z dysfunkcją mięśnia wypieracza mięśnia wypieracza jest najczęstszym typem. Często występują typy mieszane. Środki nielekowe (np. trening mięśni miednicy, trening pęcherza moczowego, trening toaletowy) są leczeniem pierwszego wyboru. leczenie pierwszego wyboru. Leczenie farmakologiczne (estrogen, imipramina) nie ma udowodnionego działania. działania. --- 1. Nietrzymanie moczu jest kosztownym i powszechnym problemem, dotykającym od 15% do 39% osób starszych. wszystkich osób starszych mieszkających w społeczności. 2. Niektóre osoby starsze cierpiące na wolą ćwiczenia mięśni miednicy niż trening pęcherza jako interwencję behawioralną z wyboru. trening pęcherza moczowego. 3. Chociaż ćwiczenia mięśni miednicy są często kojarzone jako interwencja w przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu, okazały się one okazały się skuteczne w znacznym zmniejszaniu naglącego nietrzymania moczu. 4. Pielęgniarki są kluczową rolę w identyfikacji i leczeniu nietrzymania moczu u osób starszych, i powinny włączyć interwencje przywracające trzymanie moczu do swojej praktyki. --- CELE: Porównanie skuteczności tolterodyny z uproszczonym treningiem pęcherza (BT) (BT) z samą tolterodyną u pacjentów z pęcherzem nadreaktywnym. PACJENCI I METODY: W wieloośrodkowym badaniu z pojedynczą ślepą próbą przeprowadzonym w 51 skandynawskich ośrodkach w 51 skandynawskich ośrodkach, 505 pacjentów w wieku > lub= 18 lat z objawami częstego oddawania moczu (> lub= 8 mikcji/24 h) i parciami naglącymi, z nietrzymaniem moczu z parcia naglącego lub bez, zostało randomizowano do leczenia doustnego tolterodyną w dawce 2 mg dwa razy na dobę plus BT lub samą tolterodyną. Zmiany w zmiennych dziennika oddawania moczu były oceniano po 2, 12 i 24 tygodniach leczenia. Postrzeganie przez pacjentów objawy ze strony pęcherza moczowego i tolerancję (zdarzenia niepożądane). WYNIKI: W sumie 501 pacjentów (75% kobiet) zostało ocenionych na podstawie (244 otrzymujących tolterodynę + BT i 257 otrzymujących samą tolterodynę). Tolterodyna znacząco zmniejszyła częstotliwość oddawania moczu i zwiększyła objętość objętość oddawanej moczu we wszystkich próbkach czasowych; efekty te były znacząco zwiększone przez dodanie BT. Pod koniec badania mediana procentowego zmniejszenia częstości oddawania moczu było większe w przypadku tolterodyny + BT niż w przypadku samej tolterodyny (33% vs 25%, P < 0,001), podczas gdy mediana procentowego wzrostu objętości oddawanej na pustkę wynosił 31% w przypadku tolterodyny + BT i 20% w przypadku samej tolterodyny (P < 0,001). Było była mediana 81% mniej epizodów nietrzymania moczu niż na początku badania z samej tolterodyny, która nie różniła się istotnie od tej w przypadku tolterodyną + BT (- 87%). Obie grupy miały porównywalną medianę procentowego zmniejszenie liczby epizodów parć naglących. Około 76% pacjentów przyjmujących tolterodynę + BT zgłosiło poprawę objawów ze strony pęcherza moczowego w stosunku do wartości wyjściowej, w porównaniu do z 71% przyjmujących samą tolterodynę. Tolterodyna była dobrze tolerowana; najczęstszym najczęstszym zdarzeniem niepożądanym była łagodna suchość w ustach. WNIOSKI: Tolterodyna w dawce 2 mg dwa razy na dobę jest skutecznym i dobrze tolerowanym leczeniem pęcherza nadreaktywnego. skutecznym i dobrze tolerowanym leczeniem pęcherza nadreaktywnego, którego skuteczność można zwiększyć przez uproszczony schemat BT. --- Trening pęcherza moczowego i/lub techniki biofeedback zastosowano w leczeniu 75 pacjentów z częstomoczem, parciami naglącymi, nokturią i nietrzymaniem moczu z parcia naglącego. Znaczącą poprawę lub wyleczenie uzyskano u 70 procent dzieci z enurezją oraz 66 procent mężczyzn i 74 procent kobiet z niestabilnym wypieraczem. i 74 procent kobiet z niestabilną funkcją wypieracza. Wyniki kliniczne korelowały z cystometrycznym powrotem do stabilnej funkcji pęcherza. Pacjenci, którzy uzyskali dobre wyniki, wykazywali poprawę w zakresie badanego poziomu psychologicznego, co sugeruje, że czynniki psychologiczne nie są przyczyną problemów urologicznych. urologicznych. --- CEL: Określenie czynników wpływających na sukces terapii treningowej u kobiet cierpiących na nietrzymanie moczu. u kobiet cierpiących na nietrzymanie moczu. PROJEKT: Badanie opisowe. MIEJSCE: Trzynaście gabinetów ogólnych w Nijmegen i okolicach, Holandia. METODA: Przebadano 110 kobiet w wieku od 20 do 65 lat cierpiących na nietrzymanie moczu. nietrzymanie moczu, zostało przebadanych przez lekarzy pierwszego kontaktu. Wiek, osobowość, osobowość, parzystość, cechy psychologiczne i typ, czas trwania, nasilenie, początek choroby, jak również obecność choroby, a także obecność cystocele lub wypadnięcia. Kobiety zapytano o ich własne doświadczenia dotyczące czynników, które wpłynęły na sukces. sukces. Leczenie polegało na treningu mięśni miednicy w przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu i pęcherza moczowego. i trening pęcherza w przypadku naglącego nietrzymania moczu. Wyniki i zgodność mierzono 3 i 12 miesięcy po rozpoczęciu leczenia za pomocą tzw. dzienniczka nietrzymania moczu. WYNIKI: Po 3 miesiącach średnia częstotliwość gubienia moczu na tydzień zmniejszyła się z 21 do 8. z 21 do 8, a po 12 miesiącach do 6 razy. Zgodność była najważniejszym najważniejszym czynnikiem sukcesu. Pacjenci byli bardziej zmotywowani do ćwiczeń, gdy subiektywne obciążenie związane z gubieniem moczu było poważniejsze. Inne cechy nie wpływały na sukces. --- Badanie z podwójnie ślepą próbą terodiliny w porównaniu z placebo przeprowadzono u 58 dzieci w wieku dzieci w wieku od 6 do 14 lat z naglącym lub naglącym nietrzymaniem moczu. Wszystkie miały niestabilny pęcherz podczas cystometrii. Podczas badania kładziono nacisk na schemat leczenia pęcherza moczowego. pęcherza. Kontynencja uległa poprawie zgodnie z wykresem mikcji i testem podpaskowym w obu grupach. Terodilina w dawce 25 mg/dobę dawała jednak znacznie lepsze wyniki niż placebo. niż placebo. U pacjentów z nieprawidłową pojemnością pęcherza moczowego (mniejszą lub równą 150 ml) lub równą 150 ml), odnotowano znaczący wzrost pojemności podczas cystometrii podczas leczenia terodiliną, ale nie placebo. Poprawa trzymania moczu w grupie placebo była prawdopodobnie spowodowana niespecyficznym treningiem pęcherza treningowi pęcherza osiągniętemu dzięki zwiększonej świadomości dziecka i zaangażowaniu dorosłego podczas leczenia. zaangażowanie dorosłych podczas leczenia. Jeszcze lepsze wyniki osiągnięte w grupie terodiliny pokazują, że lek ten jest cennym uzupełnieniem schematu leczenia pęcherza moczowego u dzieci z naglącym nietrzymaniem moczu, zwłaszcza, że nie odnotowano żadnych istotnych działań niepożądanych w okresie 8 tygodni. w okresie 8 tygodni. --- CELE: Ocena roli cystometrii w ocenie diagnostycznej pacjentów pacjentów z objawami pęcherza nadreaktywnego, poprzez porównanie wyników leczenia u pacjentów z niestabilnością pęcherza moczowego potwierdzoną urodynamicznie i bez niej. METODY: Prospektywne badanie obserwacyjne przeprowadzone na Oddziale Uroginekologii, Podyplomowym Instytucie Nefrourologii Centrum Nerek w Karaczi. Czterdziestu sześciu pacjentów z objawami pęcherza nadreaktywnego, tj. częstomoczem (> lub =8 wypróżnień/24 godzin), nokturią, naglącym nietrzymaniem moczu z parciami naglącymi lub bez nich. Pacjenci byli rekrutowani wyłącznie na podstawie objawów pęcherza nadreaktywnego. Wszyscy pacjenci, niezależnie od wyników cystometrii, byli następnie leczeni oksybutyniną w dawce 2,5 mg dwa razy na dobę wraz z treningiem pęcherza moczowego. Mimowolny skurcz wypieracza powyżej linii podstawowej podczas napełniania są uważane za znaczące (seria AUA Update). Następujące zmienne zostały porównane u osób z lub bez urodynamicznie potwierdzoną niestabilnością pęcherza moczowego: objętość pęcherza moczowego i amplituda wypieracza przy pierwszych i maksymalnych skurczach wypieracza, wyniki leczenia i częstość nawrotów. odnotowano powikłania zabiegu. WYNIKI: Łączną liczbę 46 kobiet w wieku 21-74 lat z objawami pęcherza nadreaktywnego z objawami pęcherza nadreaktywnego została poddana cystometrii. Kontrola cystometrii wykazała niestabilny pęcherz moczowy u 17 (36,9%), podczas gdy pozostałe 29 (63%) pacjentek miało prawidłowy stabilny pęcherz z prawidłowym opróżnianiem. Porównanie wyników leczenia w grupie urodynamicznie stabilnym i niestabilnym pęcherzu ujawniło, że z 17 niestabilnych pęcherzy z objawami OAB u 09 (60%) i 05 (29,4%) zaobserwowano 100% wskaźnik wyleczenia odpowiednio po 3 i 6 miesiącach leczenia. Spośród 29 pacjentów ze stabilnym pęcherzem moczowym i objawami OAB, 100% wskaźnik wyleczenia osiągnięto odpowiednio u 20 (68,9%) i 06 (20,6%) pacjentów. (20,6%) pacjentów. Podczas gdy u 3 pacjentów w obu grupach, zmniejszenie objawów do 75% po 6 miesiącach leczenia. Mediana objętości była mniejsza, a amplituda pierwszego i maksymalnego skurczu wypieracza była większa w niestabilnym niż stabilnym pęcherzu, ale nie było to istotne statystycznie. WNIOSEK: Konwencjonalna cystometria wykazała słabą korelację z objawami dolnych dróg moczowych (LUT). objawami ze strony dolnych dróg moczowych (LUT). Zarówno niestabilny, jak i stabilny pęcherz moczowy potwierdzony urodynamicznie wykazały prawie taką samą poprawę po leczeniu --- Dwadzieścia kolejnych pacjentek z naglącym nietrzymaniem moczu i stabilną funkcją wypieracza i stabilną funkcją wypieracza w prowokacyjnym badaniu CO2-cystometrycznym. z programem treningowym pęcherza moczowego i terodiliną/placebo w podwójnie ślepej próbie podwójnie ślepej próbie. Częstotliwość i epizody nietrzymania moczu znacznie się zmniejszyły, podczas gdy pierwsze odczucie i cystometryczna pojemność pęcherza wzrosły. Zarówno zarówno obiektywnie, jak i subiektywnie terodilina była znacząco lepsza niż placebo. z 50% (95% przedział ufności 18-82) poprawą u większej liczby pacjentów przyjmujących terodilinę niż placebo. na placebo. Trzydzieści procent pacjentów (95% przedział ufności 12-54) nawróciło po odstawieniu terodiliny. Po 3 miesiącach obserwacji pozostałe 70% pacjentów było zadowolonych z wyników programu szkoleniowego. Skutki uboczne były łagodne i odwracalne. Stężenie kreatyniny i fosfatazy alkalicznej w surowicy nieznacznie wzrosło a rozkurczowe ciśnienie krwi prawdopodobnie również wzrosło pod wpływem terodiliny. rozkurczowe ciśnienie krwi. Podsumowując, pacjentki z idiopatycznym nietrzymaniem moczu nietrzymaniem moczu i stabilną funkcją wypieracza zareagowały na leczenie, podobnie jak pacjentki z nietrzymaniem moczu i potwierdzoną niestabilnością.
Czy trening pęcherza jest skuteczną metodą leczenia naglącego nietrzymania moczu?
Tak, trening pęcherza moczowego jest prostą, bezpieczną i skuteczną metodą leczenia łagodnych do umiarkowanych form nietrzymania moczu w populacjach ambulatoryjnych. Może być stosowany jako leczenie pierwszego rzutu lub w połączeniu z innymi interwencjami, takimi jak ćwiczenia mięśni miednicy, biofeedback ciśnienia pęcherza, stymulacja elektryczna i farmakoterapia. Cytowane wyniki wahają się od 26 do 90%. Pacjenci z czuciowym parciem naglącym radzili sobie lepiej niż ci z niestabilnością wypieracza i sugeruje się, że trening pęcherza może być wskazany jako podstawowe leczenie w przypadku czuciowego parcia naglącego.