Doniesiono, że ekstrakty łożyskowe mają działanie przeciwutleniające i działanie przeciwzapalne. Ponieważ istnieje coraz więcej dowodów na to, że promieniowanie jonizujące promieniowanie jonizujące indukuje uwalnianie reaktywnych form tlenu (ROS) i cytokin zapalnych. cytokin, zbadaliśmy ochronne działanie ekstraktu łożyskowego przed uszkodzeniem popromiennym. uszkodzeniom popromiennym. Myszy C57BL/6 były codziennie narażone na promieniowanie γ o dawce 1 Gy przez 5 dni, a ekstrakt łożyskowy (1 mg/dzień) podawano doustnie wkrótce po każdej ekspozycji. każdej ekspozycji. Po 2 dniach od ostatniego napromieniowania myszy poddano eutanazji w celu zbadać liczbę, zdolność tworzenia kolonii i uszkodzenia DNA komórek macierzystych/progenitorowych komórek macierzystych/progenitorowych we krwi obwodowej i szpiku kostnym. Aby zrozumieć powiązane mechanizmy, zmierzyliśmy również poziomy wewnątrzkomórkowych i mitochondrialnych ROS, i 8-OHdG w osoczu i moczu oraz IL-6 i TNF-α w osoczu. W porównaniu z leczeniem placebo, doustne podawanie ekstraktu łożyskowego znacznie zwiększyło liczbę i zdolność tworzenia kolonii, ale zmniejszyło uszkodzenie DNA komórek macierzystych/progenitorowych szpiku kostnego. Jednak ani poziomy wewnątrzkomórkowych i mitochondrialnych ROS w komórkach szpiku kostnego, ani poziomy 8-OHdG w moczu i osoczu znacząco różniły się między grupami. Co ciekawe, w porównaniu z placebo, ekstrakt z łożyska znacząco obniżył poziomy cytokin zapalnych IL-6 i TNF-α w osoczu. Ekstrakt z łożyska znacząco osłabił ostre uszkodzenie popromienne uszkodzenie komórek macierzystych / progenitorowych pochodzących ze szpiku kostnego, a ta ochrona jest jest prawdopodobnie związana z aktywnością przeciwzapalną ekstraktu łożyskowego. --- Rozstrzygające badania wykazały, że obszary ostrej/przewlekłej hipoksji, które występują w większości guzów litych w obrębie większości guzów litych, mają głęboki wpływ na terapeutyczny chemioterapii i radioterapii nowotworów i są silnym czynnikiem prognostycznym progresji choroby i przeżycia. Istnieje zatem silny argument za oceną frakcji niedotlenienia nowotworów przed rozpoczęciem leczenia pacjenta leczeniem pacjenta i odpowiednie dostosowanie tego leczenia. Niedotlenienie guza również stanowi również silny bodziec fizjologiczny, który można wykorzystać jako stan stan specyficzny dla guza, pozwalając na racjonalne zaprojektowanie leków przeciwnowotworowych aktywowanych niedotlenieniem lub nowych strategii terapii genowej regulowanej niedotlenieniem. strategie. --- CEL: Niedotlenienie guza i niska wewnętrzna promieniowrażliwość mogą przeciwdziałać skuteczności standardowej radioterapii miejscowo zaawansowanego raka głowy i szyi (HNC). Zbadaliśmy udział białek regulowanych hipoksją (czynniki indukowane hipoksją HIF1al. czynników indukujących hipoksję HIF1alfa, HIF2alfa i anhydrazy węglanowej CA9) w oporności HNC na przyspieszoną i hipofrakcjonowaną radioterapię. MATERIAŁY I METODY: Trzydziestu dziewięciu pacjentów z miejscowo zaawansowanym HNC otrzymało 15 dziennych frakcji po 3,4 Gy, co daje całkowitą dawkę na guz 51 Gy (co odpowiada 63 Gy w ciągu czterech tygodni - w odstępie jednego tygodnia); było to połączone z chemioterapią chemioterapią platyną i cytoprotekcją amifostyną podawaną podskórnie. Analiza immunohistochemiczna białek regulowanych hipoksją, a mianowicie HIF1alfa, HIF2alfa i CA9, przeprowadzono w utrwalonych w formalinie tkankach zatopionych w parafinie uzyskanych przed radio-chemioterapią. WYNIKI: HIF1alfa i HIF2alfa ulegały ekspresji w jądrach i cytoplazmie komórek nowotworowych, podczas gdy CA9 ulegał ekspresji w cytoplazmie komórek nowotworowych. komórek nowotworowych, podczas gdy CA9 wykazywał reaktywność błonową. Wysoka ekspresja HIF1alfa, HIF2alfa i CA9 odnotowano odpowiednio w 21/39 (53,8%), 20/39 (51,3%) i 23/39 (58,9%) przypadkach. Całkowitą odpowiedź uzyskano u 85,2% pacjentów a HIF1alfa był marginalnie związany z przetrwałą chorobą po RT (p = 0.05). HIF1alfa był istotnie związany ze słabym przeżyciem bez nawrotu miejscowego (LRFS) (p = 0,05). (LRFS) (p = 0,006) i całkowitym przeżyciem (p = 0,008), podczas gdy HIF2alpha nie był. Odnotowano istotny związek ekspresji CA9 ze słabym LRFS (p = 0.01). WNIOSEK: Zgodnie z wcześniejszymi badaniami, wysoki poziom białek regulowanych przez białek regulujących niedotlenienie HIF1alfa i CA9 w HNC przewidują oporność na chemioterapię opartą na platynie. Niezależnie od tego, czy guzy z ekspresją HIF2alfa są bardziej wrażliwe na większe frakcje radioterapii, w porównaniu do standardowej radioterapii jest kwestią, która zasługuje na dalsze badania. --- Wstęp: Metody ochrony radiologicznej, takie jak frakcjonowanie dawki i środki farmakologiczne, takie jak amifostyna środki farmakologiczne, takie jak amifostyna, były stosowane w celu ochrony kości i innych rodzaje normalnej tkanki przed szkodliwym działaniem promieniowania jonizującego bez znacząco wpływając na zabicie guza. Aby lepiej zrozumieć mechanizm komórkowy radioprotekcji tkanki kostnej, autorzy starali się określić efekt frakcjonowania dawki i amifostyny. frakcjonowania dawki i amifostyny na izolowane osteoblasty. METODY: Izolowane pierwotne osteoblasty szczurzych kości jarzmowych poddano działaniu pojedynczej lub frakcjonowane dawki promieniowania jonizującego zarówno z amifostyną, jak i bez niej. i bez amifostyny. Punkty końcowe obejmowały wzrost komórek (n = 4), produkcję śródbłonka naczyniowego naczyniowo-śródbłonkowego (n = 4), produkcję czynnika wzrostu mierzoną za pomocą enzymatycznego testu immunosorbcyjnego (n = 3) i wczesne osteodifferentowanie mierzone ilościowym testem fosfatazy alkalicznej (n = 3). fosfatazy alkalicznej (n = 3). WYNIKI: Zarówno frakcjonowanie dawek, jak i amifostyna chronią osteoblasty przed hamujące wzrost działanie promieniowania jonizującego. Frakcjonowanie, ale nie amifostyna była ochronna dla indukowanego niedotlenieniem czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (stosowanego jako zastępczy marker prawidłowej funkcji osteoblastów). Ani frakcjonowanie ani amifostyna nie mogły zapobiec hamującemu wpływowi promieniowania jonizującego promieniowania na prawidłowe osteodiferowanie osteoblastów mierzone produkcją fosfatazy alkalicznej. fosfatazy alkalicznej. WNIOSKI: Zarówno frakcjonowanie dawki, jak i amifostyna odgrywają ważną rolę jako radioprotektanty dla osteoblastów i mogą działać w sposób addytywny. Radioprotekcja wzrostu i żywotności komórek niekoniecznie koreluje z zachowaniem normalnych funkcji komórkowych. z zachowaniem prawidłowej funkcji komórek. Protokoły łączone obejmujące frakcjonowanie dawki i amifostynę mogą być skuteczne w ochronie radiologicznej osteoblastów i prawidłowej tkanki kostnej. i prawidłowej tkanki kostnej. --- Po kilku dekadach badań przedklinicznych i klinicznych, pierwszy zatwierdzony lek lek radioprotekcyjny, amifostyna, jest stosowany w praktyce klinicznej. Amifostyna szczególnie chroni normalne tkanki przed uszkodzeniami spowodowanymi przez promieniowaniem i chemioterapią. Nieaktywny prolek, amifostyna, jest przekształcany w aktywny tiol poprzez aktywnego tiolu poprzez defosforylację przez fosfatazę alkaliczną w prawidłowym śródbłonku. śródbłonka. Niedokrwistość i kwasowość środowiska guza oraz zróżnicowana ekspresja fosfatazy alkalicznej zróżnicowana ekspresja fosfatazy alkalicznej w tkankach prawidłowych i nowotworowych przyczyniają się do jej cytoprotekcyjnej selektywności. Mechanizm działania cytoprotekcyjnego cytoprotekcyjny amifostyny jest skomplikowany i obejmuje zmiatanie wolnych rodników, ochronę DNA i przyspieszenie naprawy przyspieszenie naprawy DNA i indukcję niedotlenienia komórek. Amerykańska Agencja ds. Administracja zatwierdziła i.v. stosowanie amifostyny w celu zmniejszenia kumulacji toksyczności nerkowej związanej z wielokrotnym podawaniem cisplatyny u pacjentów z zaawansowanym rakiem jajnika oraz w celu zmniejszenia częstości występowania umiarkowanej do ciężkiej kserostomii u pacjentów poddawanych pooperacyjnej radioterapii raka głowy i szyi, gdzie port do napromieniania obejmuje raka głowy i szyi, gdzie port promieniowania obejmuje znaczną część ślinianek przyusznych. ślinianek przyusznych. Niemniej jednak, amifostyna ma potencjalne zastosowanie w wielu innych onkologicznych. Nowatorskie schematy i drogi podawania są obecnie i mogą jeszcze bardziej uprościć stosowanie amifostyny, zmniejszyć wszelkie niepożądane i znacznie poszerzyć jej zastosowania. Niniejszy przegląd podsumowuje doświadczenie kliniczne z amifostyną i zapewnia wgląd w przyszłe kierunki kliniczne. przyszłe kierunki kliniczne. --- TŁO: Amifostyna (WR-2721, dostarczana jako Ethyol) jest fosforylowanym związkiem aminotiolowym związek aminotiolowy stosowany klinicznie jako dodatek do cis-platyny w celu zmniejszenia toksycznych skutków ubocznych leczenia terapeutycznego na normalne komórki bez zmniejszania ich skuteczności na komórkach nowotworowych. Jego mechanizm działania przypisuje się właściwościom zmiatania wolnych rodników jego aktywnego defosforylowanego metabolitu WR-1065. Jednak amifostyna została również opisana jako silny związek naśladujący hipoksję związek i jako silny induktor p53; wiadomo, że oba efekty silnie modulują ekspresję czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF-A). Właściwości angiogenne właściwości tego leku nie zostały jasno określone. METODY: Linie komórek nowotworowych i komórki śródbłonka zastosowano w hodowli i leczonych amifostyną w celu zbadania (i) ekspresji genów i białek związanych z angiogenezą związanych z angiogenezą oraz (ii) wpływu leku na angiogenezę in vitro indukowaną przez VEGF-A. angiogenezę in vitro. WYNIKI: Wykazaliśmy, że leczenie kilku ludzkich linii komórkowych raka terapeutycznymi dawkami WR-1065 doprowadziło do silnej indukcji różnych Izoformy mRNA VEGF-A niezależnie od HIF-1alfa. Indukcja VEGF-A przez WR-1065 zależy od aktywacji szlaku eIF2alfa/ATF4. Ta regulacja w górę VEGF-A mRNA towarzyszyło zwiększone wydzielanie białek VEGF-A w pełni w pełni aktywnych w stymulowaniu komórek śródbłonka naczyniowego (EC). Niemniej jednak, bezpośrednie leczenie EC amifostyną osłabiało ich zdolność do reagowania na egzogenne VEGF-A, efekt, który korelował z regulacją w dół ekspresji VEGFR-2, do zmniejszenia wiązania VEGF-A na powierzchni komórki i do zmniejszonej fosforylacji p fosforylacji kinaz p42/44. WNIOSKI: Podsumowując, nasze wyniki wskazują, że leczenie amifostyną moduluje angiogenezę guza przez dwa pozornie przeciwstawne mechanizmy - zwiększoną ekspresję zwiększoną ekspresję VEGF-A przez komórki nowotworowe i hamowanie zdolności EC do odpowiedzi na stymulację VEGF-A. --- Amifostyna (Ethyol) podawana pacjentom chorym na raka jest szybko usuwana z osocza z osocza przez dwufazowy rozpad z okresem półtrwania alfa (T1/2 alfa) wynoszącym 0,88 min i T1/2 beta 8,8 min. W rezultacie ponad 90% leku zniknął z przedziału osocza 6 minut po podaniu dożylnym (i.v.) podaniu. Tylko około 1% dawki pojawia się w wodobrzuszu. Badania na zwierzętach wskazują, że amifostyna jest wydalana głównie z moczem - około 6% dawki jest wydalane z moczem. dawki jest wydalane z moczem w postaci amifostyny i jej metabolitów WR-1065 i disiarczki - co oznacza, że duży procent dawki jest przyjmowany przez tkanki. tkanki. Maksymalne stężenia WR-1065 i disiarczków w tkankach były uzyskano między 10 a 30 minut po dootrzewnowym wstrzyknięciu amifostyny u myszy, przy najniższych stężeniach w tkankach nowotworowych. Ponieważ WR-1065 zapewnia ochronę normalnym tkankom, a nie ratowanie, dane farmakokinetyczne wskazują, że amifostynę należy podawać na krótko przed podaniem leku cytostatycznego lub promieniowania, przed którym wymagana jest ochrona. Z tych powodów amifostynę podaje się pacjentom w 15-minutowym wlewie dożylnym przed podaniem cisplatyny i karboplatyny. cisplatyną i karboplatyną w celu ochrony przed ich toksycznością ograniczającą dawkę. W W niektórych schematach karboplatyna jest łączona z trzema dawkami amifostyny z powodu wysokie stężenie aktywnych form karboplatyny w ciągu pierwszych 4 godzin po podaniu. po podaniu. Gdy karboplatynę podawano w postaci 15-minutowego wlewu i.v. w dawce 400 mg/m2 i amifostynę w dawce 740 mg/m2 w 15-minutowym wlewie dożylnym tuż przed przed oraz 2 i 4 godziny po podaniu karboplatyny, pole pod krzywą stężenia w osoczu dla ultrafiltrowanej platyny zwiększyło się z 253 +/- 45 microM.h (n = 6) dla samej karboplatyny do 305 +/- 63 microM.h (n = 11) dla karboplatyna + trzy dawki amifostyny. Eksperymenty na nagich myszach z ksenograftami OVCAR-3 wykazały, że amifostyna, podawana raz przed cisplatyną lub trzy razy w połączeniu z karboplatyną połączeniu z karboplatyną, nie wpływała na działanie przeciwnowotworowe tych leków. leków. Gdy amifostyna była podawana tylko tuż przed karboplatyną, nawet nawet znacząco stymulowała działanie przeciwnowotworowe karboplatyny. --- Kontrolowane badania kliniczne wskazują, że amifostyna (WR-2721, Ethyol) zapewnia ochronę przed skumulowaną toksycznością hematologiczną związaną z alkilującymi i organoplatyną. Aby ustalić, czy amifostyna chroni prymitywne progenitory hematopoetyczne przed cytotoksycznością funkcjonalnie zróżnicowanych leków przeciwnowotworowych, tworzenie multipotencjalnych progenitorów hematopoetycznych jednostek tworzących kolonie - granulocytów, erytroidów, makrofagów, megakariocytów (CFU-GEMM) i jednostki tworzące pęknięcie erytroidalne (BFU-E) oceniano za pomocą testu hamowania progenitorów klonogennych test hamowania progenitorów klonogennych. Komórki jednojądrzaste szpiku kostnego od normalnych dawców poddano 15-minutowej ekspozycji na pożywkę, amifostynę (500 mikromoli / l), lub WR-1065 (100 mikromoli / L w stężeniach zbliżonych do szczytowych poziomów w osoczu, płukano dwukrotnie, a następnie poddawano działaniu środka przeciwnowotworowego przez 1 do 6 godzin. Wzrost kolonii wzrost kolonii oceniano po 14 dniach inkubacji. Amifostyna zapewniała ochronę przed szerszym zakresem leków przeciwnowotworowych niż WR-1065. Amifostyna chroniła CFU-GEMM przed cytotoksycznością daunorubicyny, mitoksantronu i paklitakselu (zakres, 1,29- do 9,57-krotny) (P < .05), ale nie zapewniała ochrony przed cisplatyną, diazikonem lub tiotepą. Podobnie, amifostyna chroniła BFU-E przed toksycznością doksorubicyny, mitoksantronu, paklitakselu, cisplatyny, i diazikwon, uzyskując 3,4- do 65-krotnie większy odzysk kolonii w porównaniu z kontrolami. Wysoki stopień cytoprotekcji zapewniany przez amifostynę pochodzi w dużej mierze ze stymulacji wzrostu progenitorów przy subletalnych stężeniach chemioterapii. stężeniach. W przypadku braku ekspozycji przeciwnowotworowej, preinkubacja z amifostyną lub WR-1065 zwiększała zdolność tworzenia kolonii progenitorów szpiku kostnego od sześciu normalnych dawców, zwiększając odzyskiwanie CFU-GEMM i BFU-E nawet siedmiokrotnie. do siedmiu razy. Wnioskujemy, że amifostyna chroni prymitywne progenitory krwiotwórcze hematopoetyczne przed szerokim zakresem leków przeciwnowotworowych. Ten szeroki efekt hemoprotekcyjny wywodzi się częściowo z nieodłącznych efektów troficznych na wzrost i przeżycie progenitorów. przeżycie. --- CEL: Mechanizm cytoprotekcyjny amifostyny (WR-2721) implikuje wolne zmiatanie rodników i działania naprawcze DNA. Zbadaliśmy dodatkowe szlaki cytoprotekcyjne obejmujące niedotlenienie wewnątrzkomórkowe i aktywację szlaku czynnika indukowanego hipoksją (HIF), kluczowego czynnika transkrypcyjnego regulującego glikolizę, angiogenezę i apoptozę, który jest również powiązany z radioopornością. radioopornością. MATERIAŁY I METODY: Poziomy glukozy i tlenu we krwi obwodowej pacjentów pacjentów otrzymujących 1000 mg amifostyny określono w różnych punktach czasowych w celu w celu zbadania zmian metabolicznych wywołanych przez amifostynę. Linie komórkowe guza piersi MDA468 inkubowano z wysokim stężeniem amifostyny (10 mM) w celu przezwyciężenia naturalnej oporności komórek nowotworowych na amifostynę. przezwyciężyć naturalną oporność komórek nowotworowych na napływ niezhydrolizowanego WR-2721, a poziomy białka HIF1 alfa określono metodą Western blot analiza. Eksperymenty in vivo na szczurach rasy Wistar przeprowadzono w celu oceny zmiany immunohistochemiczne w wewnątrzkomórkowej akumulacji HIF1 alfa indukowanej przez amifostynę (200 mg/kg). WYNIKI: Do 30 minut po podaniu amifostyny, nasycenie hemoglobiny tlenem i poziomy pO(2) wzrosły we krwi obwodowej, podczas gdy poziomy glukozy poziomy zmniejszyły się, dostarczając dowodów na to, że normalny metabolizm tkanek przełącza się na szlaki glikolityczne. Inkubacja linii komórkowych z amifostyną spowodowała indukcję HIF1 alfa. U szczurów rasy Wistar podawanie amifostyny powodowało zwiększoną akumulację HIF1 alfa w normalnych tkankach. WNIOSKI: Ponieważ wątpliwe jest, czy fosforylacja amifostyny do aktywnego metabolitu WR-1065 zachodzi w obrębie aktywny metabolit WR-1065 występuje w tkankach nowotworowych (środowisko kwaśne w którym brakuje aktywności naczyniowej fosfatazy alkalicznej), niedotlenienie wewnątrzkomórkowe i regulacja w górę HIF1 alfa stanowi dodatkową, specyficzną dla normalnej tkanki, cytoprotekcyjny szlak amifostyny. --- Wewnętrzna oporność na promieniowanie, niedotlenienie guza i zdolność komórek nowotworowych do podczas radioterapii są związane z niepowodzeniem radioterapii. radioterapii. Guzy o niskich wartościach współczynnika alfa/beta lub guzy niedotlenione, które nie są w stanie do ponownego natlenienia, jest mało prawdopodobne, aby zostały wyeliminowane za pomocą standardowej radioterapii. radioterapią. Chociaż skuteczność terapeutyczna przyspieszonych schematów opartych na niską dawkę na frakcję może być wysoka, ponieważ minimalizują one niekorzystną rolę szybkiego ponownego zaludnienia guza, przedział komórkowy o niskich wartościach współczynnika alfa/beta (tj. komórki niedotlenione) pozostaje czynnikiem ograniczającym. Przyspieszona hipofrakcjonacja, która może być bardziej skuteczna w takich nowotworach, nie może być bezpiecznie stosowana, chyba że normalne tkanki są chronione. W niniejszym badaniu oceniliśmy wykonalność hipofrakcjonowanej i przyspieszonej radioterapii wspomaganej cytoprotekcją (HypoARC) z codzienną wysoką dawką amifostyny. Piętnaście pacjentek z rakiem piersi miejscowo zaawansowaną chorobą weszło do protokołu eskalacji dawki promieniowania Dwanaście Dwanaście kolejnych frakcji po 3,5-4 Gy (5 frakcji/tydzień) podano na pierś/ścianę klatki piersiowej, obszar nadobojczykowy i pachowy w ciągu 17 dni. Podano wysoką wysoką dawkę amifostyny, w płaskiej dawce 1000 mg, podawano 20 minut przed każdą frakcją radioterapii. frakcją radioterapii. Podawanie amifostyny było dobrze tolerowane z niewielkimi (wymioty u 6 z 15 pacjentów i hipotonia u 2 z 15 pacjentów). Ostra toksyczność skórna wywołana promieniowaniem była nieznaczna (stopień 3 u 1 z 15 pacjentów). pacjentów). Dziesięciu z 15 pacjentów przeżyło ponad 12 miesięcy, a 7 z 15 ponad 18 miesięcy po leczeniu HypoARC. U żadnego z tych pacjentów nie wystąpiły późnych następstw, takich jak zwłóknienie płuc i mięśniowo-szkieletowe lub splot ramienny. splotu ramiennego. Całkowite i częściowe odpowiedzi uzyskano u 11 z 15 pacjentów (73%) i odpowiednio u 4 z 15 (27%) pacjentów. Dzienna wysoka dawka amifostyny podczas hipofrakcjonowanej radioterapii jest wykonalne. Schemat hipoARC jest dobrze tolerowany, skuteczny i ma minimalną ostrą i późną toksyczność dla prawidłowych tkanek piersi, klatki piersiowej i tkanek pachowych. --- Amifostyna (Ethyol), nieorganiczny tiofosforan, jest selektywnym cytoprotektorem o szerokim spektrum działania. cytoprotektor normalnych tkanek, który zapewnia cytoprotekcję przed promieniowaniem jonizującym promieniowaniem jonizującym i środkami chemioterapeutycznymi, zachowując w ten sposób skuteczność radioterapii i chemioterapii. radioterapii i chemioterapii. Niniejszy przegląd podsumowuje dane przedkliniczne i doświadczenia kliniczne z amifostyną i zapewnia wgląd w przyszłe kierunki kliniczne. klinicznych. Amifostyna, nieaktywny prolek, jest przekształcana w aktywny tiol po defosforylacji przez fosfatazę alkaliczną występującą w prawidłowym śródbłonku. Brak fosfatazy alkalicznej w śródbłonku nowotworowym i składnikach zrębu składników, a także hiponaczyniowość i kwasowość środowiska guza, może wyjaśnić jego selektywność cytoprotekcyjną. Mechanizm działania cytoprotekcyjnego amifostyny jest skomplikowany, obejmujący zmiatanie wolnych rodników, ochronę i naprawę DNA przyspieszenie naprawy DNA i indukcję niedotlenienia komórek. Dożylne podawanie amifostyny w dawce 740-900 mg/m(2) przed chemioterapią i 250-350 mg/m(2) przed każdą frakcją radioterapii są szeroko stosowanymi schematami. Amerykańska Agencja ds. i Leków zatwierdziła stosowanie amifostyny jako cytoprotektora w przypadku chemioterapii cisplatyną i kserostomii wywołanej promieniowaniem. Trwające badania są prowadzone w celu określenia skuteczności amifostyny w zmniejszaniu zapalenia błon śluzowych wywołanego promieniowaniem i innych toksyczności. Badane są nowe schematy i drogi i drogi podawania są badane i mogą jeszcze bardziej uprościć stosowanie amifostyny i znacznie poszerzyć jej zastosowanie.
Dlaczego prolek amifostyna (etiol) powoduje niedotlenienie?
Po podaniu proleku amifostyny komórki tkanki preferują beztlenową glikolizę zamiast zwykłego tlenowego oddychania komórkowego. Na początku beztlenowej glikolizy indukowane są białka indukowane przez niedotlenienie, a wszystkie te cząsteczki tworzą warunki niedotlenienia.