Autorzy wykorzystali analizę czasu trwania do zbadania długowieczności zawodników Major League Baseball. Korzystając z danych dotyczących graczy urodzonych w latach 1945-1964, autorzy Autorzy stwierdzili, że współczynnik ryzyka śmierci dla graczy, którzy uczęszczali tylko do szkoły średniej szkoły średniej był prawie 2,0 razy wyższy niż w przypadku graczy, którzy uczęszczali na 4-letni uniwersytet. uniwersytet, co jest dowodem na to, że związek między wykształceniem [sic] a zdrowiem dotyczy zawodowych sportowców. zawodowych sportowców. Innym ważnym czynnikiem determinującym długowieczność była rasa. Ponadto wskaźnik masy ciała zawodnika był pozytywnie powiązany z wyższym ryzykiem śmierci. śmierci. W porównaniu z populacją ogólną, wskaźnik zgonów baseballistów była niższa - zaobserwowana liczba zgonów w zbiorze danych wynosiła tylko 31% oczekiwanej liczby. oczekiwanej liczby. Odkrycia w tym artykule można prawdopodobnie przypisać edukacji jest skorelowane z innymi zmiennymi, które wpływają na długowieczność, najprawdopodobniej inteligencją i preferencjami czasowymi. --- Aktywność fizyczna zmniejsza wiele głównych czynników ryzyka śmiertelności, w tym nadciśnienie tętnicze nadciśnienie tętnicze, cukrzycę typu 2, dyslipidemię, chorobę wieńcową, udar mózgu i raka. Śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny jest zmniejszona o około 30% do 35% u osób osób aktywnych fizycznie w porównaniu do osób nieaktywnych. Celem niniejszego artykułu było zsyntetyzowanie literatury na temat oczekiwanej długości życia w odniesieniu do aktywności fizycznej. aktywnością fizyczną. Przeprowadzono systematyczne wyszukiwanie w PubMed dotyczące oczekiwanej długości życia u osób aktywnych i nieaktywnych fizycznie. nieaktywnych fizycznie. Ponadto, artykuły porównujące długość życia długość życia sportowców w porównaniu z osobami niebędącymi sportowcami. Wyniki 13 badań opisujących osiem różnych kohort sugerują, że regularna aktywność fizyczna aktywność fizyczna wiąże się ze wzrostem oczekiwanej długości życia o 0,4 do 6,9 roku. Jedenaście badań uwzględniało czynniki ryzyka śmiertelności i wykazało i wykazało wzrost oczekiwanej długości życia o 0,4 do 4,2 lat przy regularnej aktywności fizycznej. Jedenaście badań kliniczno-kontrolnych dotyczących oczekiwanej długości życia u byłych sportowców ujawniło konsekwentnie większą oczekiwaną długość życia u aerobowych sportowców wytrzymałościowych, ale niespójne wyniki dla innych sportowców. Żadne z tych badań nie uwzględniało czynników ryzyka śmiertelności. Podsumowując, podczas gdy regularna aktywność fizyczna aktywność fizyczna zwiększa oczekiwaną długość życia, pozostaje niejasne, czy sporty o wysokiej intensywności aktywność sportowa o wysokiej intensywności dodatkowo zwiększa oczekiwaną długość życia. --- Aktywność fizyczna w czasie wolnym wiąże się z lepszym zdrowiem i zmniejszonym ryzykiem ryzyko śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny. Nie jest jasne, czy związek ten jest również obecny z wysokim poziomem aktywności fizycznej, tak jak ma to miejsce u zawodowych sportowców. W populacyjnym retrospektywnym badaniu kohortowym porównaliśmy przeżywalność przeżywalność wszystkich piłkarzy uczestniczących w meczach międzynarodowych w latach 1908-2006 z populacją ogólną. Aby podsumować przeżycia, obliczyliśmy skumulowane względne współczynniki przeżycia (RSR) na podstawie tabeli przeżycia. Uwzględniliśmy dane 812 międzynarodowych graczy, z których 428 (=52,7%) zmarło podczas obserwacji. We wszystkich 13 przedziałach skumulowane obserwowane skumulowane obserwowane przeżycie było mniejsze niż skumulowane oczekiwane przeżycie, w wyniku czego skumulowane współczynniki RSR wynosiły <1. Skumulowane RSR są statystycznie istotnie różne od 1 we wszystkich przedziałach z wyjątkiem ostatniego. od 1 we wszystkich przedziałach z wyjątkiem ostatniego. Ta upośledzona przeżywalność międzynarodowych przekłada się na utratę mediany pozostałego czasu życia wynoszącą 1,9 roku [95% przedział ufności: 0,9 roku]. [95% przedział ufności: 0,6, 3,2] lat w momencie wejścia do kohorty. Strata ta wynika głównie ze śmiertelności obcokrajowców z wcześniejszej połowy okresu obserwacji. połowy okresu obserwacji. Przyczyną tego może być gorsza opieka medyczna w czasach opieki medycznej w dawnych czasach, śmierć obcokrajowców podczas II wojny światowej oraz zmieniający się rozkład przyczyn zgonów w XX wieku. --- Celem tego badania było ustalenie, czy gracze głównej ligi baseballowej żyją dłużej niż ogół społeczeństwa. Uzyskano wiek śmierci zawodników graczy, którzy zadebiutowali między 1900 a 1950 rokiem, a różnice między wiekiem śmierci i oczekiwaną długością życia skorygowaną o wiek określono za pomocą analizy analizę wariancji i testy t, biorąc pod uwagę pozycję gracza. Analiza korelacyjna Analiza korelacyjna została również przeprowadzona w celu ustalenia, czy długość kariery miała wpływ na długowieczność. Baseballiści żyli średnio cztery lata dłużej niż dopasowane wiekowo grupy kontrolne od ogółu społeczeństwa. Długość kariery nie miała wpływu na długowieczność zawodników. Doszliśmy do wniosku, że zawodowi sportowcy, reprezentowani przez graczy głównej ligi baseballowej baseballowej, mają zwiększoną oczekiwaną długość życia. Wzrostu tego nie można wyjaśnić zwiększoną sprawnością fizyczną związaną z pracą jako zawodowy sportowiec, ale jest prawdopodobnie wynikiem wstępnego procesu selekcji do zostania zawodowym sportowcem. sportowcem. --- Dziewięciuset osiemdziesięciu trzech najlepszych włoskich lekkoatletów (700 mężczyzn i 283 kobiet) zostało przebadanych pod kątem przeżywalności, śmiertelności i przyczyn śmierci przez średni okres obserwacji wynoszący 18,6 roku, począwszy od ostatniego roku rywalizacji jako członkowie drużyny narodowej. Ogólne wskaźniki śmiertelności zostały porównano ze wskaźnikami oczekiwanymi na podstawie tabel życia dla Włochów w tym samym wieku, tej samej płci i z tymi samymi przyczynami zgonów. osób w tym samym wieku, tej samej płci i w tym samym okresie. Zaobserwowano trzydzieści cztery zgony wśród mężczyzn (w porównaniu do 46,6 oczekiwanych) ze stosunkiem O/E wynoszącym 0,73, podczas gdy 3 zgony zaobserwowano wśród kobiet (w porównaniu do 6,2 zaobserwowano wśród kobiet (w porównaniu do 6,2 oczekiwanych) ze stosunkiem O/E wynoszącym 0,48. Żadna z tych różnic żadna z tych różnic nie była znacząca, ale stosunek O/E dla grupy jako całości był dość znaczący (p = 0,0296). Niektórzy sportowcy wykazywali cechy behawioralne rozwinięte podczas ich aktywnej kariery, które mogły mogły przyczynić się do ich niskiej śmiertelności. --- Nagła śmierć sercowa u sportowców jest rzadkim, ale niezwykle widocznym zdarzeniem ze względu na wysoką rangę sportowców amatorów i zawodowców oraz ich oczekiwany doskonały stan zdrowia tych sportowców. Jednak, paradoksalnie, wyniki sportowe arytmii komorowych i nagłej śmierci sercowej, a jednocześnie arytmii komorowych i nagłej śmierci sercowej, jednocześnie zmniejszając miażdżycę, co w konsekwencji poprawia zdrowie układu sercowo-naczyniowego i długowieczność. U sportowców w wieku poniżej 30 lat najczęstsze przyczyny najczęstsze przyczyny są związane z dziedziczną chorobą serca. U starszych sportowców nagła śmierć jest zwykle spowodowana arytmią w kontekście choroby wieńcowej. choroby wieńcowej. Wielu sportowców z przerwaną nagłą śmiercią, omdlenia związane z arytmią lub zaburzenia genetyczne wysokiego ryzyka odnoszą korzyści z terapii z wszczepionymi kardiowerterami/defibrylatorami (ICD). Chociaż terapia ICD może skutecznie przerwać nagłą śmierć, wszczepienie ICD generalnie zabrania osobie z wyjątkiem sportów o niskiej intensywności. Badania przesiewowe badania przesiewowe sportowców były notorycznie nieodpowiednie; jednak optymalne strategie badań przesiewowych optymalne strategie badań przesiewowych nie zostały jeszcze określone. Zalecenia dotyczące udziału w wyczynowej lekkoatletyce są zgodne z niedawno opublikowanymi 36th Bethesda Conference Eligibility Recommendations for Competitive Athletes z nieprawidłowościami sercowo-naczyniowymi. --- Wiarygodne dane na temat częstości występowania chorób przewlekłych i oczekiwanej długości życia (LE) wysoko wytrenowanych sportowców są skąpe. i oczekiwanej długości życia (LE) wysoko wytrenowanych sportowców. Dlatego zbadaliśmy fińskich sportowców światowej klasy sportowców, aby oszacować LE sportowców. Członkowie fińskiej drużyny w igrzyskach olimpijskich, mistrzostwach świata lub Europy lub zawodach międzypaństwowych w latach 1920-1965 w lekkoatletyce, narciarstwie biegowym, piłce nożnej, hokeju na lodzie, koszykówce hokeja, koszykówki, boksu, zapasów, podnoszenia ciężarów i strzelectwa. (N = 2613 mężczyzn). Kohorta referencyjna, 1712 mężczyzn, została wybrana z rejestru poborowych Fińskich Sił Obronnych pod względem wieku i obszaru zamieszkania. zamieszkania. Wszyscy badani zostali sklasyfikowani jako całkowicie zdrowi w momencie do służby wojskowej. Stratyfikowana metoda limitu iloczynu Kaplana-Meiera i model proporcjonalnych zagrożeń Coxa zostały wykorzystane do oszacowania oczekiwanej długości życia i Oczekiwana długość życia i iloraz szans śmiertelności (OR) oraz ich granice ufności. Średnia średnia LE skorygowana o grupę zawodową, stan cywilny i wiek przy wejściu do kohorty (oraz jej 95% granice ufności). kohorty (i jej 95% granice ufności) dotyczyła sportów wytrzymałościowych (biegi długodystansowe i narciarstwo biegowe) biegi długodystansowe i narciarstwo biegowe) 75,6 (73,6, 77,5) roku; w grach zespołowych (piłka nożna, hokej na lodzie, koszykówka, a także skoczkowie wzwyż i biegacze krótkodystansowi) z lekkoatletyki (73,9 (72,7, 75,1) r.); w sportach siłowych (boks, zapasy, podnoszenie ciężarów i miotacze z lekkoatletyki terenowej) 71,5 (70,4, 72,2) roku; a w grupie referencyjnej w grupie referencyjnej 69,9 (69,0, 70,9) roku. Zwiększoną średnią długość życia wyjaśniono głównie zmniejszoną śmiertelnością z przyczyn sercowo-naczyniowych (współczynnik ilorazu szans śmiertelności w sportach wytrzymałościowych OR = 0,49 (95% CL 0,26, 0,93), sporty zespołowe OR = 0,61 (0,41, 0,92) w porównaniu z osobami odniesienia). W przypadku maksymalnej długości życia nie zaobserwowano różnic między grupami. (ABSTRAKT SKRÓCONY DO 250 SŁÓW) --- Umiarkowane ćwiczenia i intensywny trening fizyczny wiążą się ze zwiększoną oczekiwaną długością życia (LE). oczekiwaną długością życia (LE). Boks charakteryzuje się celowymi i powtarzającymi się uderzeniami w głowę uderzenia głową, czasami powodujące uszkodzenie mózgu, prawdopodobnie zmniejszające LE. Przebadaliśmy męskich sportowców urodzonych w latach 1860-1930, wybranych spośród międzynarodowych "hall of fame" w baseballu (n = 154), hokeju na lodzie (n = 130), tenisie (n = 83), piłce nożnej (n = 81), boksie (n = 81), lekkoatletyce (n = 59), koszykówka (n = 58), pływanie (n = 37) i zapasy (n = 32). W boksie, przeanalizowaliśmy liczbę spornych walk/rund i rekordów kariery. Sporty były przeanalizowano również pod kątem zapotrzebowania fizjologicznego oraz występowania i rodzaju kontaktu (celowy, niezamierzony). Do porównania krzywych przeżycia (istotność Kaplana-Meiera do porównania krzywych przeżycia (istotność: p <or= 0,05). Mediana LE próbek wyniosła 76,0 lat i nie zaobserwowano różnic w różnych dyscyplinach sportowych, choć była niższa u bokserów (73,0 lat) i wyższa u tenisistów (79,0 lat). lat). Sporty o różnym zapotrzebowaniu fizjologicznym były podobne pod względem LE. Nie stwierdzono nie stwierdzono różnic w LE związanych z występowaniem i rodzajem uderzenia. Podobne LE stwierdzono u bokserów o różnej wadze lub rekordach kariery. Podsumowując, Badanie to wskazuje, że na LE u sportowców na najwyższym poziomie nie ma wpływu rodzaj dyscypliny dyscypliny i nie jest związany z zapotrzebowaniem fizjologicznym i celowym kontaktem. --- CEL: Ocena ryzyka śmiertelności w kolejnych latach (skorygowanego o rok urodzenia, narodowość i płeć) byłych sportowców olimpijskich z dyscyplin o różnych poziomach intensywności ćwiczeń. PROJEKT: Retrospektywne badanie kohortowe. OSADZENIE: Byli sportowcy olimpijscy. UCZESTNICY: 9889 sportowców (ze znanym wiekiem w chwili śmierci), którzy uczestniczyli w Igrzyskach Olimpijskich w latach 1896-1936. Igrzyskach Olimpijskich w latach 1896-1936, reprezentujących 43 rodzaje dyscyplin z różne poziomy intensywności ćwiczeń sercowo-naczyniowych, statycznych i dynamicznych; wysokie lub niskim ryzykiem kolizji cielesnej oraz różnymi poziomami kontaktu fizycznego. GŁÓWNY POMIAR WYNIKÓW: Śmiertelność ze wszystkich przyczyn. WYNIKI: Współczynniki ryzyka dla śmiertelności wśród sportowców z dyscyplin o umiarkowanej intensywności sercowo-naczyniowej (1,01, 95% przedział ufności 0,96 do 1,07) lub wysokiej intensywności sercowo-naczyniowej (0.98, 0.92 do 1.04) były podobne do tych w sportowców z dyscyplin o niskiej intensywności sercowo-naczyniowej. Podstawowe statyczne i dynamiczne komponenty intensywności ćwiczeń wykazały podobne nieistotne wyniki. Zwiększoną śmiertelność zaobserwowano wśród sportowców z dyscyplin o wysokim ryzyku kolizji cielesnych (współczynnik ryzyka 1,11, 1,06 do 1,15) i z wysokim poziomem kontaktu fizycznego (1,16, 1,11 do 1,22). W wieloczynnikowej, efekt wysokiej intensywności układu sercowo-naczyniowego pozostał (współczynnik ryzyka 1,05, 0,89 do 1,25); zwiększona śmiertelność związana z wysokim kontaktem fizycznym utrzymywała się (współczynnik ryzyka z wysokim kontaktem fizycznym utrzymywała się (współczynnik ryzyka 1,13, 1,06 do 1,21), ale ta dla kolizji cielesnej stała się nieistotna (1,03, 0,98 do 1,09) w wyniku jej ścisłego związku z kontaktem fizycznym. w wyniku jego bliskiego związku z kontaktem fizycznym. WNIOSKI: Wśród byłych sportowców olimpijskich zaangażowanie w dyscypliny o wysokiej nie przyniosło korzyści w zakresie przeżywalności w porównaniu z dyscyplinami z ćwiczeniami o niskiej intensywności. Ci, którzy uprawiali dyscypliny o wysokim poziomie miały wyższą śmiertelność niż inni olimpijczycy w późniejszym okresie życia. --- Niedawno Sarna i wsp. (Med. Sci. Sports Exerc. 25: 237-244, 1993) zgłosili zwiększoną średnią długość życia u byłych sportowców światowej klasy. Ponieważ styl życia jest związany z długowiecznością, zbadaliśmy, czy nawyki zdrowotne byłych sportowców fińskich sportowców płci męskiej (N = 1274; obecny średni wiek: 57,5 lat, zakres: 36-94 lat) różniły się od nawyków zdrowotnych osób, które nie brały udziału w zawodach (N = 788; średnia wieku: 55,7 lat, zakres: 39-87 lat). Sportowcy reprezentowali Finlandię w międzynarodowych zawodach w następujących dyscyplinach wytrzymałościowych (N = 177), siłowych (N = 454) lub innych ("mieszanych") (N = 643) w latach 1920-1965. 1920-1965. Dane dotyczące cech fizycznych, czynników socjodemograficznych i nawyków zdrowotnych nawyków zdrowotnych uzyskano z kwestionariuszy. Wszystkie zmienne zależne w w analizie kowariancji i analizie regresji logistycznej zostały skorygowane o wiek i zawód. wiek i zawód. Zarówno rekreacyjna aktywność aerobowa, jak i aktywność zawodowa wszystkich grup sportowców była wyższa (P < 0,01) niż w grupach odniesienia. W porównaniu z osobami odniesienia, zarówno zarówno sportowcy siłowi, jak i "mieszani" byli bardziej skłonni do spożywania owoców i warzyw oraz do unikali suplementów witaminowych, ale byli mniej skłonni do spożywania masła i wysokotłuszczowego mleka oraz palenia (iloraz szans różny od 1,0, P < 0,05). Również sportowcy wytrzymałościowi palili mniej i pili mniej alkoholu niż osoby badane (P < 0,05). Większa aktywność aktywność aerobowa i rzadsze palenie po latach uprawiania sportu mogą wyjaśniać wyższą oczekiwaną długość życia fińskich sportowców. --- Zbadaliśmy "efekt zdrowego sportowca" (HAE) w amerykańskim futbolu zawodowym. futbolu amerykańskim. Uzyskano wiek śmierci profesjonalnych piłkarzy, którzy zadebiutowali przed 1940 r., a różnice między tym wiekiem a oczekiwaną długością życia skorygowaną o wiek życia w celu ustalenia, czy długowieczność wzrastała wraz z długością kariery, kontrolując długość kariery, kontrolując rok urodzenia, wskaźnik masy ciała (BMI), pozycję i typ. Zawodowi piłkarze (N=1,512) żyli średnio o 6,1 (+/- 11,9 SD) lat dłużej niż dopasowana wiekowo grupa kontrolna z ogółu społeczeństwa. Długość kariery znacząco i stopniowo zwiększała długość życia zawodników ze średnio 5,5 roku dla graczy grających jeden sezon do 6,7 roku dla graczy grających 4 lub więcej sezonów. lub więcej sezonów. Zarówno rok urodzenia, jak i BMI miały statystycznie istotny związek z długowiecznością. statystycznie istotny związek z długowiecznością, ale typ pozycji nie. Dane te stanowią silne wsparcie dla efektu zdrowego pracownika (HWE) w profesjonalnej piłce nożnej. --- CEL: Różnica w umieralności Afroamerykanów i białych mężczyzn w Stanach Zjednoczonych wynosi 6 lat na korzyść białych. Udział w sporcie zawodowym może łagodzić tę etniczną dysproporcję. Historyczna kohorta zawodowych koszykarzy, z niemal równą liczbą afroamerykańskich i białych graczy, może zapewnić naturalny eksperyment, który może kontrolować klasyczne czynniki zakłócające dochód, wykształcenie, status społeczno-ekonomiczny (SES) i czynniki fizyczne związane ze śmiertelnością. śmiertelnością. Celem tego badania jest ocena śmiertelności i obliczenie przeżywalności dla całej badanej populacji i w ramach przynależności etnicznej. METODY: Dane zostały połączone z kilku publicznie dostępnych źródeł. Kohorta kohorta została przeanalizowana w celu porównania długowieczności wśród wszystkich graczy i dla graczy stratyfikowanych według pochodzenia etnicznego z ogólną populacją USA. WYNIKI: Ostateczny zbiór danych obejmował 3366 osób, z których 56,0% stanowili Afroamerykanie. Amerykanów. Wyniki sugerują, że biali gracze żyją o 18 miesięcy dłużej niż ich afroamerykańscy koledzy. Afroamerykanie. Afroamerykańscy gracze zyskali 9 lat w stosunku do swoich i żyją dłużej niż biali mężczyźni w społeczeństwie. Po kontrolowaniu zmiennych towarzyszących, stwierdziliśmy, że afroamerykańscy gracze mają o 75% zwiększone ryzyko śmierci w porównaniu z białymi graczami, co stanowi statystycznie istotną różnicę (p < .0001, różnica (p < .0001, 95% przedział ufności 1,41-2,44). WNIOSKI: Różnica w śmiertelności między Afroamerykanami a białymi mężczyznami jest w dużej mierze złagodzona (1,5 roku vs. 6,1 roku) w profesjonalnej koszykówce, ale nadal utrzymuje się. --- Korzyści zdrowotne wynikające z aktywności fizycznej w czasie wolnym są dobrze znane, jednak wpływ uprawiania sportów wyczynowych na zdrowie jest niepewny. Niniejszy literatury analizuje śmiertelność i długowieczność elitarnych sportowców oraz sportowców i próbuje zrozumieć związek między długotrwałym intensywnym treningiem a wskaźnikami przeżywalności. Zidentyfikowano 14 artykułów z badań epidemiologicznych zidentyfikowano i sklasyfikowano według rodzaju sportu. Oczekiwana długość życia, standaryzowany współczynnik umieralności, standaryzowany proporcjonalny współczynnik umieralności, współczynnik umieralności i śmiertelności dla wszystkich przyczyn śmierci zostały wykorzystane do analizy śmiertelności i długowieczności elitarnych sportowców. długowieczności elitarnych sportowców. Wydaje się, że elitarni sportowcy wytrzymałościowi (aerobowi) i sporty mieszane (aerobowe i beztlenowe) przeżywają dłużej niż ogólna populacja, na co wskazuje niższa śmiertelność i wyższa długowieczność. Niższa śmiertelność z powodu chorób sercowo-naczyniowych jest prawdopodobnie głównym powodem ich lepszej przeżywalności. Z drugiej strony, istnieją niespójne wyniki wśród badań sportowców siłowych (beztlenowych). Kiedy elitarni sportowcy uprawiający różne sporty sporty, ich śmiertelność jest niższa niż w populacji ogólnej. populacji. Podsumowując, długotrwały intensywny trening fizyczny jest związany ze zwiększoną przeżywalnością określonych grup sportowców. --- Osoby z wyższą sprawnością fizyczną i wyższą wydolnością aerobową żyją dłużej niż osoby nieaktywne. w porównaniu do osób nieaktywnych. Dłuższe i lepsze życie może wynikać z niektórych czynników genetycznych, a także z wyższych zdolności fizycznych nabytych w młodszym wieku. młodszych latach. Istnieje jednak kilka badań potwierdzających decydującą rolę aktywności fizycznej przez całe życie, którą można uprawiać w każdym wieku. Nawet w nawet w bardzo podeszłym wieku, regularna aktywność fizyczna przynosi wiele korzyści w postaci wysokiej jakości życia, niezależności i długowieczności. jakość życia, niezależność i długowieczność. --- Aktywność fizyczna jest ważnym aspektem zachowań zdrowotnych i stylu życia, gdy biorąc pod uwagę możliwości zapobiegania przedwczesnym zgonom i utrzymania sprawności funkcjonalnej. funkcjonalnej. Badaliśmy byłych fińskich sportowców płci męskiej i grupy kontrolne, aby zbadać wpływ długotrwałego uczestnictwa w intensywnych sportach na zdrowie, a główne ustalenia główne ustalenia zostały tutaj omówione. Sportowcy reprezentowali Finlandię w latach w latach 1920-1965 przynajmniej raz w zawodach międzynarodowych. Wybrano następujące sporty: lekkoatletyka, narciarstwo biegowe, piłka nożna, hokej na lodzie, koszykówka, boks, hokej na lodzie, koszykówka, boks, zapasy, podnoszenie ciężarów i strzelectwo. Imię i nazwisko pełne imię i nazwisko, miejsce i datę urodzenia 2613 (97,7%) mężczyzn. Badani (N = 1712) zostali wybrani spośród tych fińskich mężczyzn, którzy w wieku w wieku 20 lat zostali sklasyfikowani jako całkowicie zdrowi podczas badania lekarskiego w celu do służby wojskowej. W większości analiz pogrupowaliśmy sporty według rodzaju treningu potrzebnego do osiągnięcia maksymalnych wyników, tj, głównie trening aerobowy, głównie trening beztlenowy lub mieszany. W 1985 r, kwestionariusz dotyczący aktywności fizycznej, zdrowia i nawyków zdrowotnych został wysłany do byłych sportowców i osób badanych (N = 2851, 65,9% pierwotnej kohorty). kohorty). Obserwacja zachorowalności i śmiertelności opierała się na krajowych rejestrach medycznych. rejestrów medycznych. Stwierdziliśmy, że byli sportowcy uprawiający sporty aerobowe (wytrzymałościowe i mieszane) aerobowe (wytrzymałościowe i mieszane) mają wysoką całkowitą i aktywną długość życia oraz niskie ryzyko choroby niedokrwiennej serca i cukrzycy. na chorobę niedokrwienną serca i cukrzycę w późniejszych latach. Z drugiej strony mają nieco wyższe ryzyko choroby zwyrodnieniowej stawów kończyn dolnych. Ogólnie rzecz biorąc, korzyści z aktywnego fizycznie stylu życia były wyraźnie wyższe niż niekorzystne skutki. skutki. --- Chociaż regularna umiarkowana aktywność fizyczna jest powszechnie akceptowana jako ważny czynnik ważny czynnik promujący zdrowie, rola profesjonalnego treningu sportowego jest sportu jest nadal przedmiotem dyskusji. Przedstawiona analiza śmiertelności, dotycząca okresu 1946-2000, przeprowadzono dla trzech grup osób całkowicie zdrowych w młodości, ale wykazujących różny poziom aktywności fizycznej w tamtych czasach: wszystkich polskich sportowców, którzy polscy sportowcy, którzy brali udział w igrzyskach olimpijskich (1689 mężczyzn, 424 kobiety), aktorzy aktorzy/aktorki (2406/1938) oraz zakonnicy/zakonnice (796/323). We wszystkich badanych kohortach śmiertelność była niższa niż skorygowana o płeć, polska populacja miejska. Wartości SMR wynosił 0,50 dla sportowców płci męskiej, 0,78 dla aktorów, 0,64 dla zakonników i zakonnic. odpowiednio 0,73, 0,84 i 0,77 dla odpowiednich kohort kobiet. Ponadto, bezpośrednie porównanie wykazało, że śmiertelność sportowców płci męskiej była znacznie niższa niż wśród aktorów i mnichów: standaryzowany względem wieku współczynnik zgonów były równe: odpowiednio 0,64 i 0,81. Sportowcy wykazywali również wykazywali również najdłuższe średnie przeżycie. Podobne, ale nieistotne statystycznie podobne, ale nieistotne statystycznie trendy zaobserwowano dla kohort żeńskich. Wszystkie uzyskane wyniki że wysoki poziom aktywności fizycznej w młodości pozytywnie wpływał na śmiertelność mężczyzn, co zaobserwowano mężczyzn, co zaobserwowano u byłych sportowców nawet po 40 latach od zakończenia kariery zawodowej. od zakończenia kariery zawodowej.
Jaka jest oczekiwana długość życia zawodowych sportowców w odniesieniu do ogólnej populacji?
Elitarni sportowcy wytrzymałościowi (aerobowi) i sportowcy sportów mieszanych (aerobowych i beztlenowych) wykazują większą długowieczność niż populacja ogólna, ale wyniki dotyczące sportowców siłowych (beztlenowych) są niespójne.