Fizjologiczny i patologiczny przerost mięśnia sercowego ma przeciwny kierunek zmiany w transkrypcji genów reagujących na hormon tarczycy (TH), w tym łańcuch ciężki alfa i beta miozyny (MyHC) i retikulum sarkoplazmatyczne Ca(2+)-ATPaza (SERCA), a leczenie TH może odwrócić molekularne i funkcjonalne nieprawidłowości w patologicznym przeroście, takim jak przeciążenie ciśnieniowe. Te sugerują względną niedoczynność tarczycy w patologicznym przeroście, ale poziomy TH w surowicy są zwykle prawidłowe. w surowicy są zwykle prawidłowe. Badaliśmy regulację receptorów TH (TR) beta1, alfa1 i alfa2 w patologicznych i fizjologicznych modelach przerostu serca szczurów z niedoczynnością tarczycy. z niedoczynnością i nadczynnością tarczycy w genach docelowych TH, alfa- i alfa2. alfa- i beta-MyHC oraz SERCA. Wszystkie 3 podtypy TR w miocytach były w 2 modelach przerostu z fenotypem mRNA podobnym do niedoczynności tarczycy, fenylefryny w hodowli i przeciążenia ciśnieniowego in vivo. TRbeta1 miocytów był w modelach z fenotypem podobnym do nadczynności tarczycy, TH (trijodotyronina, T3), w hodowli i wysiłku fizycznym in vivo. W hodowli miocytów nadekspresja TR lub T3, odwracała wpływ fenylefryny na mRNA i promotory reagujące na TH. promotory. Ponadto, kotransfekcja TR i leczenie agonistą Selektywny agonista TRbeta1 GC-1 sugeruje różne funkcjonalne sprzężenie izoform TR izoformy, TRbeta1 do transkrypcji beta-MyHC, SERCA i TRbeta1, oraz TRalfa1 do transkrypcji alfa-MyHC i zwiększonego rozmiaru miocytów. Doszliśmy do wniosku że izoformy TR mają odmienną regulację i funkcję w miocytach serca szczura. Zmiany poziomów TR w miocytach mogą częściowo wyjaśniać charakterystyczne fenotypy molekularne w fizjologicznych i molekularne w fizjologicznym i patologicznym przeroście mięśnia sercowego. --- Sercowy przejściowy prąd zewnętrzny I(to) jest regulowany przez hormon tarczycy (T3). Pozostaje jednak niejasne, czy T3 bezpośrednio moduluje transkrypcję genów leżących u podstaw transkrypcję genów i która izoforma receptora tarczycy (TR) może być odpowiedzialna za transaktywację genów. transaktywację genów. Aby wyjaśnić tę sytuację, przeanalizowaliśmy rolę T3 i jego receptorów alfa1 (TRalpha1) i beta1 (TRbeta1) w regulacji KCNA4, KCND2, KCND3 i transkrypcji KCNIP2 w kardiomiocytach szczurów. Wstępne wyniki wykazały zależny od T3 wzrost gęstości prądu I(to). Stymulacja T3 zwiększała ekspresję KCND2 i KCND3 oraz zmniejszała transkrypcję KCNA4, podczas gdy KCNIP2 pozostała niezmieniona. Aby przeanalizować rolę TRalpha1 i TRbeta1 w T3-zależnej modulacji I(to), TRalpha1 i TRbeta1 były nadeksprymowane w kardiomiocytach poprzez transfer genów za pośrednictwem adenowirusa. TRalpha1 zwiększał I(to), podczas gdy TRbeta1 znacząco zmniejszał rozmiar I(to), co było związane z wzrostem za pośrednictwem TRalpha1 i redukcją za pośrednictwem TRbeta1 transkrypcji KCND2/3 transkrypcji. Aby dalej ocenić możliwą bezpośrednią interakcję TRalpha1 i TRbeta1 z promotorem KCND3, wektory ekspresyjne TR zostały poddane kotransfekcji konstruktem konstruktem zawierającym 2335 bp sekwencji 5'-flankującej KCND3 połączonej z reporterem lucyferazą do miocytów komorowych. Podczas gdy aporeceptor TRalpha1 zwiększał transkrypcję KCND3, aporeceptor TRbeta1 hamował ekspresję KCND3 przy czym oba efekty wykazywały zależne od ligandu wzmocnienie po stymulacji T3 stymulacji. Usunięcie regionu 5'flankującego KCND3 zlokalizowało supresyjną sekwencję promotora dla TRbeta1. sekwencja promotora dla TRbeta1 do -293 bp i aktywująca sekwencja promotora sekwencja dla TRalpha1 do -2335 do -1654 bp miejsca rozpoczęcia transkrypcji miejsce. Zakłócenie domniemanych miejsc wiązania TR przez mutagenezę zniosło TRalpha1- (G-1). TRalpha1- (G-1651T) i TRbeta1- (G-73T), wskazując, że Elementy odpowiedzi TRalpha1 i TRbeta1 mapują się do różnych regionów promotora KCND3 promotora. Tak więc, I(to) jest modulowany przez zróżnicowaną regulację zależną od T3 bazowej transkrypcji genów. TRalpha1 i TRbeta1 wykazują różny wpływ na Transaktywacja KCND3 z TRalpha1 wzmacniającym i TRbeta1 tłumiącym transkrypcję KCND3 transkrypcję. --- Nieadaptacyjny przerost mięśnia sercowego powoduje zmiany fenotypowe w kilku genach które reagują na hormony tarczycy, co sugeruje, że funkcja receptora hormonu tarczycy (TR) mogą być zmieniane przez kinazy komórkowe, w tym izozymy kinazy białkowej C (PKC), które są aktywowane w patologicznym przeroście. Aby zbadać rolę sygnalizacji PKC w regulacji funkcji TR, hodowane noworodkowe szczury szczura były transdukowane adenowirusem (Ad) wyrażającym typ dziki (wt) lub kinazę nieaktywną (dn) PKC alfa lub konstytutywnie aktywną (ca) PKC delta i PKC epsilon. Nadekspresja wtPKC alfa, ale nie caPKC delta lub caPKC epsilon, indukowała 28-krotny wzrost (P < 0,001) białka TR alfa1 w przedziale jądrowym i mniejszy wzrost w przedziale jądrowym przedziale jądrowym i mniejszy wzrost w cytozolu. Ponadto, TR alfa1 został zwiększony 55-krotnie (P < 0,001). Ten efekt PKC alfa był zależny od jego aktywności kinazowej, ponieważ dnPKC alfa był bez efektu. Phorbol 12-mirystynian 13-octanu (PMA) indukował translokację jądrową endogennej PKC alfa i Ad-wtPKC alfa jednocześnie ze wzrostem jądrowego białka TR alfa1 białka. W przeciwieństwie do tego, indukowana przez PMA translokacja jądrowa dnPKC alfa spowodowała w zmniejszeniu TR alfa1. Wzrost białka TR alfa1 w kardiomiocytach Ad-wtPKC w kardiomiocytach indukowanych Ad-wtPKC alfa nie był wynikiem zmniejszonej szybkości degradacji białka. degradacji białka, ani nie był wydłużony okres półtrwania mRNA TR alfa1, co sugeruje wpływ PKC alfa na transkrypcję TR alfa. Chociaż fosforylacja ERK1/2 była zwiększona w komórkach transdukowanych Ad-wtPKC alfa, hamowanie fosfo-ERK nie zmieniło ekspresji TR alfa1. Nadekspresja PKC alfa w kardiomiocytach powodowała znaczną represję genów reagujących na trijodotyroninę (T3) geny, łańcuch ciężki alfa-miozyny i retikulum sarkoplazmatyczne aktywowanej wapniem adenozynotrifosfatazy SERCA2. Leczenie T3 przez 4 h spowodowało znaczne zmniejszenie PKC alfa w przedziałach jądrowych i cytozolowych oraz zmniejszenie TR alfa1 mRNA i białka, z normalizacją fenotypu. fenotypu. Wyniki te wskazują na PKC alfa jako regulator funkcji TR i sugerują, że lokalizacja jądrowa PKC alfa może kontrolować transkrypcję genu TR alfa, a w konsekwencji wpływać na fenotyp serca. --- Wykazano, że receptor hormonu tarczycy α1 (TRα1) ma kluczowe znaczenie dla dojrzewania kardiomiocytów i odpowiedzi komórkowej na stres. kardiomiocytów i odpowiedzi komórkowej na stres. TRα1 jest zmieniony podczas po niedokrwiennej przebudowie serca, ale fizjologiczne znaczenie tej odpowiedzi nie jest w pełni zrozumiałe. Dlatego w niniejszym badaniu zbadano potencjalne konsekwencje konsekwencje selektywnego farmakologicznego hamowania TRα1 na mechaniczną wydajność serca po zawale. Ostry zawał mięśnia sercowego indukowano u myszy (AMI), podczas gdy zwierzęta poddane operacji pozorowanej służyły jako kontrola (SHAM). Grupę myszy leczono debutylodronedaronem (DBD), selektywnym inhibitorem TRα1 (AMI-DBD). (AMI-DBD). AMI skutkowało niskim poziomem T3 w osoczu i obniżeniem regulacji TRα1 i ekspresji TRβ1. Frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF%) była znacznie zmniejszona w AMI [33 (SEM 2,1) vs 79 (2,5) w SHAM, p < 0,05] i była w AMI-DBD [odpowiednio 22(1,1) vs 33(2,1), p < 0,05]. Masa serca była zwiększona w AMI, ale nie w sercach AMI-DBD, co skutkowało znaczący wzrost wskaźnika napięcia ściany. Ten wzrost naprężenia ściany był towarzyszyła znaczna aktywacja p38 MAPK, kinazy, która jest wrażliwa na rozciąganie mechaniczne i wywiera ujemny efekt inotropowy. Ponadto AMI spowodował nadekspresję łańcucha ciężkiego β-miozyny i zmniejszenie stosunku SR(Ca)ATPazy do fosfolambanu (PLB). Ten ostatni uległ dalszemu zmniejszeniu w AMI-DBD głównie z powodu zwiększonej ekspresji PLB. AMI indukuje regulację w dół sygnalizacji hormonu tarczycy hormonu tarczycy, a farmakologiczne hamowanie TRα1 dodatkowo obniża p38 MAPK i PLB mogą, przynajmniej częściowo, być zaangażowane w tę odpowiedź. zaangażowane w tę odpowiedź. --- Wywołany przeciążeniem ciśnieniowym przerost mięśnia sercowego prowadzi do zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego. kurczliwości, często prowadząc do niewydolności serca. Przerost serca i niewydolność niewydolności serca może towarzyszyć tzw. zespół chorej tarczycy, skutkujący obniżonym poziomem T(3) w surowicy wraz ze zmniejszoną ekspresją receptorów hormonów tarczycy (receptorów receptorów hormonów tarczycy (TRalpha1 i TRbeta1) oraz sarko(endo)plazmowej retikulum Ca-ATPazy (SERCA). Ponieważ wiązanie receptorów zajętych przez T(3) do elementy odpowiedzi tarczycy w promotorze SERCA mogą zwiększać ekspresję genów ekspresję genów, chcieliśmy ustalić, czy zwiększenie ekspresji TR w w przerośniętym sercu może również poprawić ekspresję SERCA i czynność serca. Myszy poddane zwężeniu aorty w celu wywołania przeciążenia ciśnieniowego poddano również terapii genowej przy użyciu wirusa adenowirusowego (AAV) wyrażającego TRalpha1 lub TRbeta1, z AAV wyrażającym LacZ służącym jako kontrola. Po 8 tygodniach zwężenia aorty zaobserwowano podobny stopień przerostu we wszystkich trzech grupach. zaobserwowano we wszystkich trzech grupach; jednak myszy leczone TRalpha1 lub TRbeta1 wykazywały lepszą funkcję skurczową. Podanie fizjologicznej dawki T(3) zwiększało poziom T(3) w surowicy tylko do dolnego zakresu normy. Ta dawka T(3) z lub bez leczenia AAV TR, nie spowodowało żadnego znaczącego wzrost wydajności skurczowej. Przemiany wapnia mierzone w izolowanych miocytach miocyty wykazywały również zwiększoną szybkość rozpadu związaną z TRalpha1 lub TRbeta1. Analiza Western blot wykazała zwiększoną ekspresję SERCA w grupy leczone TRalpha1 lub TRbeta1 w stosunku do grupy kontrolnej leczonej LacZ grupa. Wyniki te pokazują, że zwiększenie ekspresji TR w przerośniętym sercu wiąże się z poprawą funkcji skurczowej i zwiększoną ekspresją SERCA. --- Serce z niedoczynnością tarczycy wykazuje fenotyp kardioprotekcji przed niedokrwieniem. w tym badaniu zbadano, czy podawanie dronedaronu, związku podobnego do związek podobny do amiodaronu, który, jak wykazano, preferencyjnie antagonizuje wiązanie hormonu tarczycy z receptorem hormonu tarczycy alfa1 (TRalpha1), skutkuje podobnym efektem. podobny efekt. Dronedaron podawano szczurom rasy Wistar (90 mg/kg, raz dziennie (od) przez 2 tygodnie) (DRON), podczas gdy nieleczone zwierzęta służyły jako kontrola (CONT). Niedoczynność tarczycy (HYPO) indukowano przez podawanie propylotiouracylu. Wyizolowane serca szczurów perfundowano w trybie Langendorffa i poddawano 20-minutowemu zerowego przepływu globalnego niedokrwienia (I), a następnie 45 minut reperfuzji (R). 3,5,3' Trijodotyronina pozostała niezmieniona, podczas gdy masa ciała i spożycie pokarmu były zmniejszone. Łańcuch ciężki alfa-miozyny (alfa-MHC) zmniejszył się w DRON, podczas gdy łańcuch ciężki beta-miozyny (beta-MHC) i sarkoplazmatyczne retikulum Ca2+ adenozyny adenozyny (SERCA) były podobne do CONT. W HYPO, alfa-MHC i SERCA były zmniejszone, podczas gdy beta-MHC było zwiększone. Zawartość glikogenu Zawartość glikogenu w mięśniu sercowym była zwiększona zarówno w DRON, jak i HYPO. W DRON spoczynkowa częstość akcji serca i kurczliwość były zmniejszone, a przykurcz niedokrwienny był znacząco skurcz niedokrwienny, podczas gdy po niedokrwieniu ciśnienie końcowo-rozkurczowe lewej komory i uwalnianie dehydrogenazy mleczanowej (IU/L min) po I/R były znacząco zmniejszone. Podsumowując, leczenie dronedaronem powoduje kardioprotekcję poprzez selektywne naśladując niedoczynność tarczycy. Towarzyszy temu zmniejszenie masy ciała z powodu zahamowania przyjmowania pokarmu. TR mogą okazać się nowymi farmakologicznymi w leczeniu chorób sercowo-naczyniowych. --- Trening wysiłkowy poprawia indukowaną starzeniem obniżoną regulację łańcucha ciężkiego miozyny (MHC) i (MHC) i retikulum sarkoplazmatycznego (SR) Ca(2+)-ATPazy, które uczestniczą w regulacji skurczu i rozkurczu mięśnia sercowego. regulacji skurczu i rozkurczu mięśnia sercowego. Receptor hormonu tarczycy (TR), aktywator transkrypcyjny, wpływał na regulację ekspresji genów MHC i SR Ca(2+)-ATPazy. Postawiliśmy hipotezę, że sygnalizacja TR mięśnia sercowego przyczynia się do molekularnego mechanizmu indukowanej treningiem poprawy MHC i SR Ca(2+)-ATPazy z funkcją serca w starszym wieku. Zbadaliśmy czy sygnalizacja TR i ekspresja genów MHC i SR Ca(2+)-ATPazy w starszym wieku serca wpływa trening wysiłkowy, wykorzystując serca siedzących młodych szczurów szczurów (4 miesiące), siedzących szczurów (23 miesiące) i wytrenowanych szczurów (23 miesiące, trening pływacki przez 8 tygodni). w wieku 23 miesięcy, trening pływacki przez 8 tygodni). Wytrenowane starsze szczury wykazały poprawę funkcji serca. Ekspresja białek TR-alfa1 i TR-beta1 w sercu była znacząco niższa u osiadłych starszych szczurów niż u osiadłych młodych szczurów i były znacznie wyższe u wytrenowanych starszych szczurów niż u siedzących starszych szczurów. Aktywność Aktywność wiązania DNA TR z transkrypcyjnym regionem regulatorowym w alfa-MHC i genów SR Ca(2+)-ATPazy oraz ekspresji mRNA i białka alfa-MHC i SR Ca(2+)-ATPazy w sercu i osoczu 3,3'-trijodotyroniny i i tyroksyny zostały zmienione w związku ze zmianami w mięśniu sercowym TR w mięśniu sercowym. Odkrycia te sugerują, że trening wysiłkowy poprawia wywołane starzeniem się obniżenie transkrypcji za pośrednictwem sygnalizacji TR w mięśniu sercowym genów MHC i SR Ca (2+) -ATPazy, przyczyniając się w ten sposób do poprawy funkcji serca w wytrenowanych starszych sercach. --- Głęboki wpływ hormonu tarczycy (TH) na rozwój i funkcję serca są mediowane przez receptory hormonów tarczycy (TR) alfa(1) i beta(1). Podczas gdy zidentyfikowano wielu pacjentów z mutacjami TRbeta(1), pacjenci z podobnymi mutacjami podobnymi mutacjami w TRalfa(1) nie zostali jeszcze odkryci. Niedawno wygenerowano heterozygotyczne myszy z dominującą negatywną mutacją w TRalpha(1) (TRalpha(1)+/m myszy) mają prawidłowe poziomy TH, co mogło utrudnić odkrycie pacjentów z takimi mutacjami. Obecnie mierzymy wewnątrzkomórkowy Ca(2+) i skurcz w kardiomiocytach izolowanych od myszy TRalpha(1)+/m i dzikich miotów (WT). Kardiomiocyty TRalpha(1)+/m wykazywały fenotyp podobny do tego występującego w niedoczynności tarczycy. niedoczynności tarczycy ze znacznym spowolnieniem aktywowanych napięciem przejść Ca(2+) i skurczów. Zwiększona częstotliwość stymulacji (od 0,5 do 3 Hz) lub stymulacja beta-adrenergiczna zmniejszyła różnice między kardiomiocytami TRalpha(1)+/m i WT kardiomiocytami. Jednak w komórkach TRalpha(1)+/m stymulacja przy 3 Hz powodowała znaczny wzrost rozkurczowego Ca(2+), a stymulacja beta-adrenergiczna wywołała spontaniczne uwalnianie Ca(2+) podczas relaksacji. Zarówno kardiomiocyty TRalpha(1)+/m, jak i WT kardiomiocyty zareagowały na leczenie TH, wykazując fenotyp "nadczynności tarczycy" fenotyp z szybszymi i większymi stanami przejściowymi Ca(2+) i skurczami. Wycięte Serca TRalpha(1)+/m wykazywały zwiększoną ekspresję fosfolambanu (PLB). Podsumowując Podsumowując, izolowane kardiomiocyty TRalpha (1) + / m wykazują poważne dysfunkcje z wyraźnym spowolnieniem transjentów Ca(2+) i skurczów. --- Hormon tarczycy ma głęboki bezpośredni wpływ na czynność serca, ale interakcje hormonalne interakcje hormonalne z autonomiczną kontrolą częstości akcji serca są niejasne. Ponieważ receptor hormonu tarczycy (TR)-alfa1 został zaangażowany w autonomicznej kontroli metabolizmu energetycznego brązowej tkanki tłuszczowej, może również odgrywać ważną rolę w centralnej autonomicznej kontroli częstości akcji serca. W związku z tym, naszym celem było przeanalizować rolę sygnalizacji TRalpha1 w autonomicznej kontroli częstości akcji serca przy użyciu wszczepialnego systemu telemetrii radiowej. Zidentyfikowaliśmy, że myszy wyrażające TRalpha1R384C (myszy TRalpha1+m) wykazywały łagodną bradykardię, która staje się bardziej wyraźna podczas aktywności nocnej lub stresu i towarzyszy jej zmniejszona ekspresja mRNA kanału potasowego 2 bramkowanego nukleotydami w sercu. Farmakologiczna blokada za pomocą skopolaminy i antagonisty receptora beta-adrenergicznego antagonistą receptorów beta-adrenergicznych timololem ujawniła, że autonomiczna kontrola aktywności serca była podobna do tej u myszy typu dzikiego w temperaturze pokojowej. Jednak w termoneutralność, w której regulacja częstości akcji serca przełącza się z współczulny do przywspółczulnego u myszy typu dzikiego, myszy TRalpha1 + m utrzymywały stymulację współczulną i nie aktywowały sygnalizacji przywspółczulnej. Nasze odkrycia wykazują nową rolę TRalpha1 w adaptacji aktywności serca przez autonomiczny układ nerwowy i przez autonomiczny układ nerwowy i sugerują, że pacjenci z podobną mutacją w TRalpha1+m podobna mutacja w TRalpha1 może wykazywać deficyt w adaptacji serca do stres lub aktywność fizyczną i zwiększoną wrażliwość na beta-blokery. --- CELE: Zmniejszona częstość akcji serca i wydłużony czas trwania QT(end) u myszy z niedoborem receptora hormonu tarczycy (TR) alfa1 może wiązać się z nieprawidłową ekspresją podjednostki alfa kanału K(+) KCNQ1 i jego regulacyjnej podjednostki beta KCNE1. Tutaj skupiamy się na KCNE1 i badamy, czy zwiększona ekspresja KCNE1 może wyjaśnić zmiany w serca obserwowane u myszy z niedoborem TRalfa1. METODY: Wykorzystano myszy z niedoborem TR, myszy z nadekspresją KCNE1 i myszy typu dzikiego (wt). Ekspresję mRNA i białka oceniano odpowiednio metodą Northern i Western blot. Western blot. Telemetria została wykorzystana do zarejestrowania elektrokardiogramu i temperatury u swobodnie poruszających się myszy. Do pomiaru potencjałów czynnościowych potencjałów (AP) w izolowanych kardiomiocytach i prądów jonowych w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO). chomika chińskiego (CHO). WYNIKI: Nadekspresja KCNE1 była od czterech do 10 razy większa u myszy z niedoborem TRalpha1. Nadekspresja KCNE1 z promotorem specyficznym dla serca u myszy transgenicznych spowodowała fenotyp serca podobny do tego u myszy z niedoborem TRalpha1, w tym niższą częstość akcji serca i wydłużony czas QT (końcowy). Kardiomiocyty z myszy z nadekspresją KCNE1 wykazywały wydłużony czas trwania AP. Komórki CHO transfekowane plazmidami plazmidami ekspresyjnymi dla KCNQ1 i KCNE1 wykazywały zewnętrzny prąd prostujący prąd, który był maksymalny przy równomolowych plazmidach dla KCNQ1-KCNE1 i zmniejszał się przy wyższe poziomy KCNE1. WNIOSEK: Bradykardia i wydłużony czas QT (końcowy) w stanach niedoczynności tarczycy można być wyjaśnione przez zmienioną funkcję kanału K(+) z powodu zmniejszonej Zależna od TRalpha1 represja ekspresji KCNE1. --- Receptor hormonu tarczycy alfa1 (TRalpha1) ulega ekspresji głównie w mięśniu sercowym. mięśnia sercowego, ale jego funkcja biologiczna w warunkach fizjologicznych lub patologicznych pozostaje w dużej mierze nieznana. W niniejszym badaniu zbadano możliwe interakcje między sygnałami alfa1 adrenergicznymi i hormonami tarczycy na poziomie na poziomie TRalpha1, potencjalne mechanizmy leżące u ich podstaw i konsekwencje fizjologiczne fizjologiczne, a także rolę TRalpha1 w różnicowaniu komórek. Może to mieć mieć znaczenie fizjologiczne, ponieważ zarówno hormon tarczycy, jak i sygnalizacja adrenergiczna są zaangażowane w patofizjologię przebudowy serca. Noworodkowe kardiomiocyty uzyskane od nowonarodzonych szczurów (2-3 dni) poddano działaniu fenylefrynę (PE, agonistę receptorów alfa1-adrenergicznych) przez 5 dni, przy braku lub nadmiarze nadmiaru T3 w pożywce hodowlanej. PE, przy braku T3, spowodował 5,0-krotny wzrost ekspresji TRalpha1 krotny wzrost ekspresji TRalpha1 w jądrze i 2,0-krotny spadek ekspresji TRalpha1 w cytozolu. ekspresji TRalpha1 w cytozolu, P<0.05. W rezultacie, płodowy wzór ekspresji izoform miozyny izoformy z wyraźną ekspresją beta-MHC zaobserwowano w komórkach leczonych PE w porównaniu z komórkami nieleczonymi, P<0,05. PD98059 (inhibitor sygnalizacji ERK) uchylił tę odpowiedź. W obecności T3 w pożywce hodowlanej, ekspresja TRalpha1 została zwiększona 1,6-krotnie w jądrze i 2,0-krotnie w cytozolu w komórkach traktowanych PE-T3 vs PE P<0,05, a płodowy wzór ekspresji izoformy miozyny został zahamowany. Równoległe badania z mioblastami H9c2 wykazały, że zmniejszenie wiązania T3 do receptora TRalpha1 TRalpha1 opóźniało różnicowanie mioblastów serca bez wpływu na proliferację. proliferację. Podsumowując, w kardiomiocytach noworodków, jądrowy TRalpha1 jest nadekspresji po przedłużonej aktywacji sygnalizacji alfa1-adrenergicznej przez PE. Odpowiedź ta wydaje się być procesem zależnym od kinazy ERK. Nadekspresja TRalpha1 może prowadzić do fenotypu serca płodu przy braku dostępności hormonów tarczycy. dostępności hormonów tarczycy. Ponadto TRalpha1 wydaje się być krytyczny w różnicowaniu mięśnia sercowego. różnicowaniu mioblastów.
Które geny reguluje receptor alfa1 hormonu tarczycy w sercu?
Łańcuch ciężki β-miozyny, łańcuch ciężki alfa-miozyny, ATPaza SR(Ca), fosfolamban, kanał potasowy 2 bramkowany nukleotydami, KCNE1, HCN2, HCN4, KCND2, KCND3, KCNA4