Zbadaliśmy udział kanałów wapniowych typu N (wrażliwych na omega-konotoksynę GVIA) i kanałów wapniowych typu L (wrażliwych na nifedypinę) w autohamowaniu uwalniania [3H]noradrenaliny z receptora alfa 2-adrenoceptor pośredniczył w autoinhibicji uwalniania [3H] noradrenaliny z neuronów współczulnych piskląt w hodowli. Blokada kanałów potasowych wrażliwych na 3,4-diaminopirydynę kanałów potasowych skutkowało wrażliwym na tetrodotoksynę i zależnym od wapnia wzrost uwalniania [3H]noradrenaliny wywołany stymulacją elektryczną. Nifedypina osłabiała wywołane uwalnianie w warunkach kontrolnych o 20%, ale w obecność 3,4-diaminopirydyny o 51%, podczas gdy omega-konotoksyna zmniejszyła uwalnianie w warunkach kontrolnych o 87% oraz w obecności 3,4-diaminopirydyny tylko o 43%. Aktywator kanału wapniowego typu L Bay k 8644 zwiększał wywołane uwalnianie przekaźnika zarówno pod nieobecność, jak i w obecności obecność 3,4-diaminopirydyny. W warunkach kontrolnych agonista receptora alfa 2-adrenoceptor agonista UK 14304 zmniejszył wywołane uwalnianie o 57%, a antagonista receptora alfa2-adrenergicznego rauwolscine zwiększał je o 14%. Nifedypina nie nie zapobiegała tej modulacji. W obecności 3,4-diaminopirydyny UK 14304 utracił swój wpływ na uwalnianie noradrenaliny, ale jego działanie hamujące zostało przywrócone po dodaniu nifedypiny, ale nie omega-konotoksyny. Zmiany w wzrost wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia ([Ca2 +] i) wywołany stymulacją elektryczną stymulacja, mierzona w procesach komórkowych za pomocą mikrofluorymetrii, równoległa do zmiany w uwalnianiu [3H]noradrenaliny. W warunkach kontrolnych, nifedypina osłabiała wzrost wewnątrzkomórkowego wapnia tylko o 16%, podczas gdy omega-konotoksyna o 66%. 3,4-diaminopirydyna zwiększała wywołany wzrost [Ca2+]i; w jego obecności wzrost wewnątrzkomórkowego wapnia był mniej więcej równy zmniejszony przez nifedypinę i omega-konotoksynę (odpowiednio o 46 i 36%). Te efekty były addytywne. UK 14304 zmniejszał szczytowe stężenie [Ca2+]i wywołane przez standardową stymulację elektryczną o 31%, a rauwolscine antagonizowała ten efekt. UK 14304 nie hamował w sposób mierzalny wywołany stymulacją wzrost [Ca2+] i w obecności 3,4-diaminopirydyny, ale powodował zahamowanie o 26%, jeśli nifedypina była zastosowano razem z 3,4-diaminopirydyną. Nasze obserwacje pokazują, że w warunkach warunki kontrolne, stymulowane uwalnianie [3H] noradrenaliny jest głównie związane z otwarciem kanałów typu N, podczas gdy w obecności 3,4-diaminopirydyny udział kanałów typu L staje się ważniejszy. Stymulacja alfa 2-adrenoceptora przez UK 14304 hamuje uwalnianie [3H]noradrenaliny, ale w obecności 3,4-diaminopirydyny, hamowanie uwalniania można zaobserwować tylko wtedy, gdy zapobiega się masywnemu napływowi przez kanały wapniowe typu L przez kanały wapniowe typu L. Dane te sugerują, że presynaptyczne receptory alfa 2-adrenergiczne neuronów współczulnych kurcząt preferencyjnie wpływają na kanały wapniowe typu N kanały. --- Uwalnianie przekaźników z zakończeń nerwowych jest zależne od wejścia Ca(2+) przez neuronalne kanały wapniowe bramkowane napięciem. W neuronach współczulnych obecne są zarówno kanały wapniowe typu N- jak i kanały wapniowe typu L. Blokada kanału potasowego zwiększa Ca(2+) do neuronów współczulnych. Zbadaliśmy udział kanałów wapniowych typu N- i L w wywołanym stymulacją uwalnianiu noradrenaliny z naczyniowych neuronów współczulnych. naczyniowych neuronów współczulnych. Pierścienie tętnicy szyjnej królika poddano preinkubacji z [3H]-noradrenaliną. Stymulacja polem elektrycznym została wykorzystana do wywołania 3H przepełnienie. Selektywny środek blokujący kanał wapniowy typu N omega-konotoksyna GVIA (pojedyncze stężenia: 3 x 10(-10)-10(-8) M) powodował powoli rozwijające się zmniejszenie wywołanego stymulacją przepełnienia 3H. Przy 3 x 10(-8) M, omega-konotoksyna GVIA powodowała blok równowagi z szybkim (15 min.) początkiem. Po 2 godzinach ekspozycji na omega-konotoksynę hamowanie było stałe (pIC50 (-log M): 9,43; Emax: 91%). Selektywne środki blokujące wapń typu L nifedypina (10(-7)-10(-5) M) i nimodypina (10(-8)-10(-5) M) nie miały wpływu na wywołany stymulacją przelew 3H. Otwieracz kanału wapniowego Bay K 8644 (10-6 M) również nie miał wpływu. Środek blokujący kanał potasowy 4-aminopirydyna (10-5-10-3 M) zwiększał wywołany stymulacją przepływ 3H do 5 razy. 4-aminopirydyna (10(-4) M) nie zmieniała hamującego działania omega-konotoksyny GVIA (3 x 10(-8) M). W obecności 4-aminopirydyny (10(-4) M), nifedypina (10(-5) M) i nimodypina (10(-6) M) nasilały przelew 3H. My wnioskujemy, że wywołane stymulacją uwalnianie noradrenaliny z neuronów współczulnych neuronów w tętnicy szyjnej królika jest pośredniczone przez kanały wapniowe typu N i że kanały typu L nie są zaangażowane nawet wtedy, gdy kanały potasowe są blokowane przez 4-aminopirydynę. przez 4-aminopirydynę. --- Wewnętrzne właściwości błon są ważne w regulacji motoneuronów podczas takich zachowań jak lokomocja. Przewodzenie przez kanały wapniowe typu L zostało powiązane jako istotny składnik w transdukcji transdukcji danych wejściowych motoneuronów na dane wyjściowe podczas lokomocji. Biorąc pod uwagę zmiany rozwojowe w prądach wapniowych zachodzące postnatalnie w niektórych neuronach, i rosnące zainteresowanie badaniem rdzeniowego wyjścia lokomotorycznego u noworodków preparaty, przeprowadzono eksperymenty w celu zbadania postnatalnego rozwój kanałów wapniowych typu L w motoneuronach myszy. Zostało to ocenione zarówno fizjologicznie, przy użyciu chemicznie indukowanej rytmicznej mocy motorycznej, jak i anatomicznie, przy użyciu metod immunohistochemicznych. Dane elektrofizjologiczne uzyskano podczas rytmicznego pękania wytwarzanego przez zastosowanie N-metylo-D-asparaginianu (NMDA) i strychniny do izolowanego rdzenia kręgowego w w różnym wieku postnatalnym. Bloker kanału wapniowego typu L nifedypina nie ma wpływ na rozerwanie korzenia brzusznego u zwierząt P2-P5 w dniu postnatalnym (P), ale odwracalnie zmniejszał amplitudę i / lub czas trwania wybuchu tej aktywności w zwierzęta większe niż P7. Dowody immunohistochemiczne wskazują na dramatyczna zmiana w profilu komórkowym zarówno podjednostek alfa1C, jak i alfa1D kanałów wapniowych typu L podczas rozwoju postnatalnego; znakowanie obu podjednostek podjednostek wzrasta wraz z wiekiem, zbliżając się do dorosłego wzorca do P18. Te Wyniki te pokazują, że w rdzeniu kręgowym profil kanałów wapniowych typu L rozwija się zarówno fizjologicznie, jak i anatomicznie we wczesnym okresie postnatalnym. Rozwój ten jest równoległy do rozwoju dojrzałych zachowań funkcjonalnych noszenia ciężarów i chodzenia, i może być niezbędny do wytworzenia złożonych zachowań motorycznych u dojrzałych ssaków. --- Jony wapnia są powszechnie uznawane za krytycznie ważne w odpowiedzi neuronów na bodziec na bodziec. Wcześniej wykazaliśmy centralny udział angiotensyny II (ANGII) w spożyciu wody. W tym badaniu określono, czy zależne od napięcia kanały wapniowe kanały są zaangażowane w picie behawioralne wywołane przez ANGII, co implikuje nitrergiczny mechanizm. Antypsogenne działanie antagonistów kanału wapniowego typu L nifedypiny, na zachowania związane z piciem wywołane przez ANGII, gdy jest wstrzykiwany do przyśrodkowego jądra przedwzrokowego (MnPO). Wpływ tlenku azotu (NO) na działanie antydypsogenne nifedypiny badano również przy użyciu N(W)-nitro-L-argininy ester metylowy (L-NAME) konstytutywny inhibitor syntazy tlenku azotu inhibitor konstytutywny (cNOSI) i 7-nitroindazol (7-NIT) specyficzny neuronalny inhibitor syntazy tlenku azotu (nNOSI) i L-arginina - donor NO. Szczury 200-250 g, z kaniulami wszczepionymi do MnPO, wstępnie traktowane do MnPO albo nifedypiną, a następnie ANGII, piły znacznie mniej wody niż kontrole w ciągu pierwszych 15 minut po wstrzyknięciu. Jednak L-NAME nasilał dipsogenny efekt ANGII, który jest blokowany przez wcześniejsze wstrzyknięcie nifedypiny i L-argininy. 7-NIT wstrzyknięty przed ANGII do MnPO również nasilał dipsogenny efekt ANGII, ale z mniejszą intensywnością niż L-NAME, że jest również blokowane przez wcześniejsze wstrzyknięcie nifedypiny. Wyniki opisane w tym artykule dostarczają dowodów na to, że kanały wapniowe odgrywają ważną rolę w indukowanym przez ANGII behawioralnym spożyciu wody. Struktury zawierające NO w mózgu, takie jak MnPO obejmują zarówno komórki śródbłonka, jak i neurony, mogą być odpowiedzialne za wpływ nifedypiny na dipsogenne działanie ANGII. Dane te pokazują korelację między kanałem wapniowym typu L a wolnym rodnikiem gazowym NO produkowanym endogennie z aminokwasów L-argininy przez śródbłonkową i neuronalną syntazę NO w kontroli efektu dipsogennego ANGII. Sugeruje to, że kanał wapniowy typu L uczestniczy zarówno w krótko-, jak i długoterminowych neuronalnych działaniach ANGII przez nitrergiczny sposób. --- Przetestowaliśmy założenie, że nifedypina blokuje prąd wapniowy typu L [I(Ca(L))] przy +10 mV i demaskuje skurcze wywołane wymianą Na(+)/Ca(2+) w izolowanych miocytach komorowych świnki morskiej. izolowanych miocytów komorowych świnki morskiej. Impulsy zacisku napięciowego wywoływały I(Ca(L)) przy +10 mV i wywoływały skurcze w miocytach poddanych działaniu roztworu Tyrode'a Tyrode'a (35 stopni C). Nifedypina blokowała I(Ca(L)) z IC(50) 0,3 mikroM; to zmniejszyło się do 50 nM przy potencjale utrzymywania -40 mV, co wskazuje na preferencyjne blok inaktywowanych kanałów Ca(2+) typu L. Niezależny od użycia blok I(Ca(L)) wzrastał wraz ze stężeniem (10-100 mikroM) i czasem aplikacji, gdy nifedypina została szybko zastosowana (t (1/2) = około 0,2 s) podczas odpoczynku przerwy (5-30 s). Frakcja zależnego od użycia bloku I (Ca (L)) zmniejszyła się wraz ze wzrostem stężenia leku. Nifedypina przyspieszała również inaktywację I(Ca(L)) w pierwszym impulsie testowym. Połączenie 30 mikroM nifedypiny/30 mikroM Cd(2+) (Nif 30/Cd 30) było tak samo skuteczne jak 100 mikroM nifedypiny, aby tłumienia I(Ca(L)) przy pierwszym impulsie testowym przy +10 mV. Częstość występowania całkowitego blok skurczów, podobnie jak w przypadku całkowitego bloku I (Ca (L)), wzrastał jako jako funkcja stężenia nifedypiny i czasu aplikacji. Ani nifedypina ani Nif 30/Cd 30 nie wpływały na prąd wymiany Na(+)/Ca(2+) przy +10 do +100 mV. Skurcze przy +100 mV, chociaż tak duże jak te przy +10 mV, były opóźnione w początku i odporne na nifedypinę. opóźnione i odporne na nifedypinę lub Nif 30/Cd 30. Wnioskujemy, że wrażliwy na nifedypinę I(Ca(L)) wyzwala skurcze przy +10 mV, podczas gdy oporny na nifedypinę prąd wymiany Na(+)/Ca(2+) inicjuje te przy +100 mV. --- Wiele dowodów potwierdza rolę kanałów wapniowych typu L w epileptogenezie. w epileptogenezie. Celem niniejszego badania było zbadanie skuteczności specyficznego blokera kanału wapniowego typu L nifedypiny na aktywność napadową indukowaną przez pikrotoksynę (PTX). W doświadczeniach wykorzystano dorosłe samice szczurów Sprague-Dawley. eksperymenty. Dootrzewnowe podanie nifedypiny (5 mg/kg) nie znacząco zmieniło opóźnienie wystąpienia napadu klonicznego wywołanego przez dootrzewnowym wstrzyknięciem PTX (4 mg/kg). Wyższe dawki leku (10 i 20 mg / kg) znacząco zwiększyły opóźnienie początku napadu klonicznego w sposób sposób zależny od dawki. Nifedypina (10 mg/kg) nie zmniejszała częstości występowania drgawek klonicznych u zwierząt. napadów klonicznych u zwierząt, którym wstrzyknięto PTX, ale hamowała napady toniczne i progresję napadów klonicznych do maksymalnych napadów tonicznych u czterech z ośmiu zwierząt. ośmiu zwierząt. Lek (20 mg/kg) hamował napady kloniczne u czterech z sześciu zwierząt i znosił sześciu zwierząt i zniósł minimalne lub maksymalne napady toniczne u wszystkich zwierząt. zwierząt. Podsumowując, nasze badanie dostarcza dalszych dowodów na działanie przeciwpadaczkowe działanie blokera kanału wapniowego typu L nifedypiny poprzez wykazanie jej ochronnego wpływ na aktywność drgawkową indukowaną przez PTX. --- Blokery kanału wapniowego (CCB) hamują zależne od napięcia kanały wapniowe typu L zależne od napięcia. Prowadzi to do rozluźnienia mięśni gładkich naczyń krwionośnych oraz ujemnych efektów inotropowych i chronotropowych w sercu. i chronotropowych w sercu. Te ostatnie są przeciwdziałane in vivo przez wyzwalany przez baroreceptory odruchowy wzrost napięcia współczulnego, skutkujący pośrednim kardiostymulacją. współczulnego, co skutkuje pośrednią kardiostymulacją. Średni stosunek efektu naczyniowego do sercowego naczyniowo-sercowy leków z grupy CCB pierwszej generacji - werapamilu, nifedypiny i diltiazemu - jest stosunkowo niski i wynosi stosunkowo niskie i wynoszą odpowiednio około 3, 10 i 3. Właściwości farmakokinetyczne Właściwości farmakokinetyczne werapamilu, nifedypiny i diltiazemu są podobne. Leki są prawie całkowicie wchłaniane po podaniu doustnym, ale ich biodostępność jest zmniejszona z powodu biodostępność jest zmniejszona z powodu metabolizmu wątrobowego pierwszego przejścia. Początek działania działania werapamilu, nifedypiny i diltiazemu, przynajmniej w preparatach o natychmiastowym uwalnianiu, jest stosunkowo szybki (0,5 mg). jest stosunkowo szybki (0,5-2 godziny), a ich okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi od 2 do 7 godzin. wynosi od 2 do 7 godzin. CCB drugiej generacji (np. amlodypina, amlodypina, felodypina i nisoldypina) mają wolniejszy początek działania (z powodu właściwości leku lub preparatu o powolnym uwalnianiu), dłuższy czas działania i większą czas działania i większy stosunek efektu naczyniowego do sercowego. Cechy te mogą zapewnić korzyści terapeutyczne, na przykład mniej wyraźny wzrost tonu współczulnego i odruchowej tachykardii oraz zmniejszone prawdopodobieństwo wystąpienia ujemnych efektów inotropowych. efektów inotropowych. Środki te mogą być zatem prawdopodobnie stosowane u pacjentów z dysfunkcją lewej komory. --- Zalety stosowania izolowanych komórek doprowadziły nas do opracowania krótkoterminowych kultur komórek piramidowych hipokampa. komórek piramidowych hipokampa, które zachowują wiele właściwości komórek w ostrych preparatach, a w szczególności zdolność do generowania komórek w ostrych preparatach, a w szczególności zdolność do generowania hiperpolaryzacji po serii potencjałów czynnościowych. Używając zarówno średnie, jak i wolne prądy następczej hiperpolaryzacji (mI(AHP)). (odpowiednio mI(AHP) i sI(AHP)) można było uzyskać z komórek piramidowych, które hodowano przez 8-15 lat. które były hodowane przez 8-15 dni. sI(AHP) wykazały kinetykę i charakterystykę farmakologiczną opisaną dla komórek piramidowych w plasterkach. W Oprócz potwierdzenia niewrażliwości na 100 nM apaminę i 1 mM TEA, wykazaliśmy, że sI(AHP) wykazaliśmy, że sI(AHP) jest również niewrażliwy na 100 nM charybdotoksynę, ale jest hamowany przez 100 mikroM D-tubokurarynę. Stężenia nifedypiny (10 mikroM) i nimodypina (3 mikroM), które maksymalnie hamują kanały wapniowe typu L, zmniejszały sI(AHP) odpowiednio o 30 i 50%. Jednak wyższe stężenia nimodypiny (10 mikroM) znosiło sI (AHP), co można częściowo wyjaśnić wpływem na potencjały czynnościowe. przez wpływ na potencjały czynnościowe. Zarówno nifedypina, jak i nimodypina w maksymalnych stężeniach stężeniach zmniejszały prąd wapniowy HVA w świeżo świeżo zdysocjowanych neuronach w tym samym stopniu. Inhibitor kanału wapniowego typu N, omega-konotoksyna GVIA (100 nM), nieodwracalnie hamował sI(AHP) o 37%. Omega-konotoksyna (100 nM) i nifedypina (10 mikroM) łącznie hamowały sI(AHP) o 70%. sI(AHP) o 70%. Ryanodyna 10 mikroM również zmniejszyła sI (AHP) o 30%, sugerując rolę indukowanego wapniem uwalniania wapnia. Stwierdzono, że aktywacja sI (AHP) w hodowanych komórkach piramidalnych hipokampa jest pośredniczona przez wzrost wewnątrzkomórkowego wapnia obejmującego wiele szlaków, a nie tylko wejście przez kanały wapniowe typu L przez kanały wapniowe typu L. --- Staraliśmy się wyjaśnić mechanizmy biochemiczne, które leżą u podstaw pamięci wzmacniające właściwości neuronalnego peptydu wazopresyny. Dążąc do tego celu badaliśmy indukcję wazopresyną kaskad sygnalizacji wapniowej, od dawna uważanych za być zaangażowanym w funkcję pamięci długoterminowej w neuronach pochodzących z mózgu kory mózgowej, regionu mózgu związanego z pamięcią długotrwałą. Nasze poprzednie badania wykazały, że w hodowanych neuronach korowych, receptor wazopresyny V1a (V1aR) aktywacja spowodowała trwały wzrost wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia który był zależny od napływu wapnia (Son & Brinton, 1998). Aby zbadać mechanizm mechanizm napływu wapnia indukowanego przez V1aR, zbadaliśmy aktywację V1aR podtypów kanałów wapniowych w neuronach korowych hodowanych ze szczurów Sprague-Dawley w 18. dniu życia płodowego. Wyniki tych analiz wykazały, że bloker kanału wapniowego typu L nifedypina blokowała 250 nM receptor wazopresyny V1 (agonista V1) - indukowany napływ wapnia. Wewnątrzkomórkowe obrazowanie wapnia przy użyciu fura-2AM wykazały, że blokada kanałów wapniowych typu L zapobiegła indukowanemu przez agonistę 250 nM V1 wzrostowi wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia wewnątrzkomórkowego. Wyniki te wskazują, że napływ zewnątrzkomórkowego wapnia przez kanały wapniowe typu L jest niezbędnym krokiem w inicjacji indukowanego agonistą V1 indukowanego agonistą V1 wzrostu wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia. Aby określić mechanizm mechanizm aktywacji V1aR kanałów wapniowych typu L, składniki regulacyjne szlaku sygnałowego fosfatydyloinozytolu. Wyniki tych analiz wykazały, że indukowany agonistą V1 napływ wapnia był blokowany zarówno przez inhibitor fosfolipazy C (U-73122), jak i inhibitor kinazy białkowej C (bisindolilomaleimid I). Dalsza analiza aktywacji V1aR kinazy białkowej C (PKC) wykazała, że agonista V1 indukował aktywność PKC w ciągu 1 minuty od ekspozycji w hodowanych neuronach korowych. Dane te wskazują, że w hodowanych neuronach korowych aktywacja V1aR reguluje napływ zewnątrzkomórkowego wapnia poprzez aktywację kanału wapniowego typu aktywację kanału wapniowego typu L poprzez mechanizm zależny od kinazy białkowej C mechanizm. Wyniki tych badań dostarczają biochemicznych mechanizmów, za pomocą których wazopresyna może poprawiać funkcje pamięci. Mechanizmy te obejmują złożoną kaskadę kaskadę, która jest inicjowana przez aktywację szlaku fosfatydyloinozytolu, aktywację kinazy białkowej C, a następnie fosforylację kanałów wapniowych typu L w celu zainicjowania napływu zewnątrzkomórkowego wapnia w celu aktywacji kaskady zależnego od wapnia uwalniania wapnia wewnątrzkomórkowego. --- Catharanthus roseus to tradycyjny lek ziołowy stosowany w krajach azjatyckich i afrykańskich krajach azjatyckich i afrykańskich w leczeniu różnych chorób, w tym nadciśnienia tętniczego. W W niniejszym badaniu zbadano możliwe mechanizmy komórkowe rozluźnienia tętnic nerkowych szczura tętnic nerkowych indukowanych przez windorosynę ekstrahowaną z C. roseus. Tętnice wewnątrznerkowe tętnice zostały wyizolowane z 200-300 g samców szczurów Sprague-Dawley i potraktowane różnymi farmakologicznymi blokerami i inhibitorami do pomiaru reaktywności naczyniowej w systemie Multi Myograph. Obrazowanie fluorescencyjne za pomocą laserowej skaningowej mikroskopii konfokalnej wykorzystano do określenia wewnątrzkomórkowego poziomu Ca(2+) w mięśniach gładkich tętnic nerkowych. Windorozyna w stężeniach mikromolarnych rozluźnia tętnice nerkowe wstępnie skurczone przez KCl, fenylefrynę, 11-dideoksy-9α,11α-epoksymetanoprostaglandynę F2α i serotoninę. Na rozluźnienie indukowane przez windorozynę nie miała wpływu denudacja śródbłonka lub przez leczenie inhibitorem syntazy tlenku azotu N (G) -nitro-L-argininy metylu chlorowodorkiem estru N(G)-nitro-L-argininy, inhibitorem cyklazy guanylowej 1H-[1, 2, 4]oksadiazolo[4,3-a]chinoksalin-1-on, inhibitor cyklooksygenazy indometacyna lub blokery kanału K(+), takie jak jony tetraetyloamoniowe, glibenklamid i BaCl2. Rozluźnienie wywołane przez windorozynę było osłabione w obecności w obecności 0,1 µM nifedypiny (blokera kanału Ca(2+) typu L). Windorozyna również zależnie od stężenia tłumiła skurcze indukowane przez CaCl2 (0,01-5 mM) w wolnym od Ca 60 mM roztworze KCl. Ponadto, obrazowanie fluorescencyjne przy użyciu fluo-4 wykazało, że 30-minutowa inkubacja ze 100 µM windorozyny zmniejszyła stymulowany 60 mM KCl napływ Ca(2+) w mięśniach gładkich tętnic nerkowych szczura. szczurów. Niniejsze badanie jest prawdopodobnie pierwszym doniesieniem o rozkurczu naczyń krwionośnych naczyń krwionośnych przez windorozynę i możliwe mechanizmy obejmujące hamowanie napływu Ca(2+) przez kanały Ca(2+) typu L w mięśniach gładkich naczyń krwionośnych. mięśni gładkich naczyń krwionośnych. --- Kardiogeneza zależy od ściśle regulowanej równowagi pomiędzy proliferacją i różnicowaniem komórek progenitorowych serca (CPC) i ich kardiomiocytów kardiomiocytów. Podczas gdy ekspozycja wczesnych zarodków myszy na antagonistów kanału Ca(2+) była związana z nieprawidłową morfogenezą serca, mniej wiadomo o konsekwencjach działania antagonistów kanałów Ca(2+). konsekwencji blokady kanałów Ca(2+) na proliferację i różnicowanie CPC na poziomie komórkowym. CPC na poziomie komórkowym. Tutaj wykazaliśmy, że w dniu embrionalnym (E) 11.5, mysie komory mysie komory wyrażają kilka izoform kanałów Ca(2+) typu L i T, oraz że dihydropirydynowy antagonista kanału Ca(2+), nifedypina, zmniejsza indukowany izoproterenolem wzrost wewnątrzkomórkowego Ca(2+). Nifedypina pośredniczy w blokada kanału Ca(2+) była związana ze zmniejszeniem aktywności cyklu komórkowego E11.5 CPC i upośledzeniem montażu aparatu kurczliwego kardiomiocytów. Ponadto, w eksperymentach transplantacji komórek, ogólnoustrojowe podawanie nifedypiny dorosłym myszom otrzymującym przeszczepione komórki komorowe E11.5 (zawierające CPC i kardiomiocyty) wiązało się z mniejszymi rozmiarami przeszczepu w porównaniu do zwierząt kontrolnych leczonych nośnikiem. Dane te sugerują, że wewnątrzkomórkowy Ca(2+) jest krytycznym regulatorem równowagi między proliferacją i różnicowaniem CPC CPC a różnicowaniem i pokazują, że interakcje między farmakologicznymi i przeszczepionymi komórkami mogą mieć znaczący wpływ na skuteczność terapii komórkowych w naprawie mięśnia sercowego. --- Mechanizm(y) odpowiedzialny(e) za przerost mięśni szkieletowych i mięśnia sercowego, w którym pośredniczy receptor beta2-adrenergiczny mięśni szkieletowych i przerost serca pozostaje niezdefiniowany. W niniejszym badaniu zbadano, czy napływ wapnia przez kanały wapniowe typu L przyczynił się do rozwoju przerost mięśnia sercowego i mięśni szkieletowych (plantaris; gastrocnemius; soleus) podczas 8-dniowego leczenia agonistą receptora beta2-adrenergicznego klenbuterolem. Jednoczesna blokada kanałów wapniowych typu L za pomocą nifedypiny nie nie odwracała hipertroficznego działania klenbuterolu. Co więcej, sama nifedypina powodowała przerost zarówno mięśnia sercowego, jak i mięśnia płaszczkowatego (odpowiednio 6% i 7%). 7%), a efekt ten był addytywny do przerostu mięśnia sercowego i podeszwowego, w którym pośredniczył klenbuterol. w sercu i mięśniach płaszczkowatych. Hipertroficzne działanie nifedypiny nie były związane ze wzrostem całkowitej gęstości receptorów beta-adrenergicznych receptorów beta-adrenergicznych, ani nifedypina nie odwracała obniżenia receptorów beta-adrenergicznych w lewej komorze serca ani w mięśniu płaszczkowatym. Zarówno zarówno nifedypina, jak i przerost wywołany klenbuterolem zwiększały całkowitą zawartość białka w mięśniu podeszwowym i lewej komorze, bez zmiany stężenia białka. Podsumowując Podsumowując, nasze wyniki potwierdzają hipotezę, że receptor beta2-adrenergiczny indukowany agonistą przerost mięśni jest mediowany przez mechanizmy inne niż wapń przez kanały wapniowe typu L. --- Wzrost wewnątrzkomórkowego Ca2+ indukowany przez aktywację receptorów glutaminianu ma kluczowe znaczenie dla ostateczne znaczenie dla pobudliwości neuronów i procesów patofizjologicznych. W niniejszym badaniu staraliśmy się wyjaśnić rodzaje zależnych od napięcia kanałów Ca2+ zaangażowanych w stymulowany przez NMDA napływ Ca2+ do izolowanej siatkówki szczura za pomocą selektywnych blokerów. Dodatkowo, liczba miejsc wiązania dla radioligandów znakujących L- ([3H]nitrendypina), N- ([125I]omega-konotoksyna MVIIA) i kanałów Ca2+ typu P/Q ([125I]omega-konotoksyna MVIIC) oceniano w siatkówce szczura. w siatkówce szczura i, w celu dalszego porównania, w korze szczura. Inkubacja izolowanych siatkówek szczurów za pomocą 100 mikroM NMDA spowodowało trzykrotny wzrost napływ 45Ca2 +, który został całkowicie stłumiony przez MK-801, antagonistę receptora NMDA antagonistę receptora NMDA i częściowo osłabiony (około 20%) przez tetrodotoksynę, bloker kanału Na+ bloker kanału Na+. Nifedypina, bloker kanału Ca2+ typu L, zmniejszała stymulowany przez NMDA napływ Ca2 + w sposób zależny od dawki, z maksymalną redukcją około 50%. Podobne efekty zaobserwowano w przypadku werapamilu i diltiazemem. Blokery kanałów Ca2+ typu N i P/Q nie miały znaczącego wpływu na napływ Ca2+ wywołany przez NMDA. Co2+, niespecyficzny bloker kanałów Ca2+, spowodował zahamowanie napływu Ca2 + stymulowanego przez NMDA podobne do tego z nifedypiny. Dlatego spośród wszystkich zależnych od napięcia kanałów Ca2+, kanały typu L wydają się wnosić największy wkład (do 50%) do stymulowanego przez NMDA napływ Ca2 + do izolowanej siatkówki szczura. To odkrycie kontrastuje z dowody uzyskane w neuronach mózgowych potwierdzające rolę kanałów typu L-, N- i P/Q w sygnałach Ca2+ wywołanych przez NMDA. Porównanie liczby miejsc wiązania radioligandu związanych z kanałami Ca2+ typu L-, N- lub P/Q w korze szczura i siatkówce wykazało, że takiej różnicy nie można przypisać odmiennemu wzorcowi ekspresji tych kanałów w obu tkankach. ekspresji tych kanałów w obu tkankach, chociaż stwierdzono pewne różnice. znaleziono pewne różnice. Co ciekawe, różne powinowactwo [3H]nitrendypiny do kanałów Ca2+ typu L Ca2+ w siatkówce i korze szczura, co może odzwierciedlać ekspresję różnych klas kanałów typu ekspresję różnych klas kanałów typu L w tych tkankach. Zdolność blokerów kanałów Ca2+ typu L do osłabiania napływu Ca2+ stymulowanego przez NMDA może może leżeć u podstaw ich neuroprotekcyjnego działania w siatkówce. --- Dihydropirydynowe blokery kanału wapniowego nie są jednolite pod względem ich działania na kanał wapniowy. Blokery kanału wapniowego typu L rozszerzają tętniczki oporowe. tętniczki. Cilnidypina jest dihydropirydynowym blokerem kanału wapniowego, który również działa również na kanały wapniowe typu N i może rozszerzać żyły poprzez wpływ na receptor współczulny. receptor współczulny. Wpływ blokera kanału wapniowego typu L (nifedypina) lub tego blokera typu L + N w stężeniu od 10(-7) mol do 10(-4) mol na średnicę żyły średnica została zbadana przez superfuzję woreczków policzkowych samców chomika syryjskiego. Nifedypina zależnie od dawki rozszerzała same tętniczki, podczas gdy cilnidypina rozszerzała zarówno tętniczki, jak i żyłki. Zastosowanie 10(-7) mol konotoksyny omega, inhibitora kanałów typu N, po nifedypinie doprowadziło do znacznego rozszerzenia żył, podczas gdy nie miało wpływu, gdy było podawane po cilnidypinie. Te Wyniki te wskazują, że wpływ blokerów kanału wapniowego na żyły różnią się w zależności od działania na kanały wapniowe typu N, a cilnidypina (bloker kanałów wapniowych typu L+N) rozszerza żyły poprzez dodatkowe działanie na kanały typu działanie na kanały typu N. --- Myszy Tottering dziedziczą recesywną mutację podjednostki kanału wapniowego alfa1A która powoduje ataksję, wyładowania wieloskokowe i przerywane epizody dystoniczne. epizody dystoniczne. Gen podjednostki alfa1A kanału wapniowego koduje białko tworzące pory białko zależnych od napięcia kanałów wapniowych typu P/Q i jest głównie w neuronach ziarnistych móżdżku i Purkinjego z umiarkowaną ekspresją w hipokampie i neuronach hipokampie i podkolanach dolnych. Ponieważ nieprawidłowa regulacja wapnia prawdopodobnie leży u podstaw fenotypu chwiejnej myszy, blokery kanału wapniowego zostały przetestowane pod kątem ich zdolności do blokowania epizodów motorycznych. Środki farmakologiczne, które specyficznie blokują zależne od napięcia kanały wapniowe typu L, ale nie kanały wapniowe typu P/Q zapobiegały indukowanej dystonii u zmutowanych myszy. W szczególności, dihydropirydyny nimodypina, nifedypina i nitrendypina, a także benzotiazepina diltiazem i werapamil fenyloalkiloamina zapobiegały epizodom ruchowym myszy wywołanym ograniczeniem. I odwrotnie, agonista kanału wapniowego typu L agonista kanału wapniowego typu L Bay K8644 wywoływał stereotypową dystonię u myszy przy znacznie poniżej stężeń wymaganych do wywołania drgawek u myszy kontrolnych. myszy. Hybrydyzacja in situ wykazała, że ekspresja podjednostki mRNA kanału wapniowego typu L alfa1C była regulowana w górę w komórkach Purkinjego kołyszących się myszy. myszy. Wiązanie radioligandu z [3H]nitrendypiną również ujawniło znaczny wzrost gęstości kanałów wapniowych typu L w móżdżku myszy tottering móżdżku myszy. Dane te sugerują, że chociaż mutacja kanału wapniowego typu P/Q jest podstawową wadą u tottering myszy, kanały wapniowe typu L mogą przyczyniać się do generowania przerywanej dystonii obserwowanej u tych myszy. Podatność podatność kanałów wapniowych typu L na zależne od napięcia ułatwianie może promować ten nieprawidłowy fenotyp motoryczny. --- Aby określić, w jaki sposób ostre zatrucie etanolem może zmienić przetwarzanie pamięci, zbadaliśmy zbadaliśmy wpływ stopniowego wzrostu etanolu na długotrwałe wzmocnienie (LTP) w skrawkach hipokampa szczura. LTP było hamowane przez ostre podanie 60 mM etanolu, ale było łatwo indukowane, jeśli etanol był stopniowo zwiększany do 60 mM przez 75 minut. Podawanie 2-amino-5 fosfonowalerianu (APV), substancji antagonisty receptora N-metylo-D-asparaginianu (NMDAR), podczas stopniowego wzrostu w etanolu hamowało LTP, sugerując zaangażowanie NMDAR w rozwój tolerancji. Jednak APV i nifedypina, inhibitor kanałów wapniowych typu L, nie hamowały LTP, gdy podawano je po powolnym wzroście etanolu. LTP odporne na etanol było hamowane przez tapsigarginę, co sugeruje główną rolę dla wewnątrzkomórkowego uwalniania wapnia w tej formie plastyczności. Unikalne właściwości LTP tolerującego etanol sugerują, że wspomnienia powstałe podczas upijania się są nie są nabywane przez standardowe mechanizmy synaptyczne i że ostra tolerancja może może obejmować indukcję nowych mechanizmów w celu utrzymania funkcji. --- Neurony przywspółczulne Mudpuppy wykazują spontaniczną miniaturową hiperpolaryzacje (SMH), które są generowane przez prądy potasowe, które są spontaniczne miniaturowe prądy zewnętrzne (SMOC), przepływające przez skupiska o dużej przewodności, aktywowane napięciem i wapniem (Ca(2+)) kanały potasowe (BK) kanały. Leżące u podstaw SMOC są inicjowane przez mechanizm uwalniania Ca(2+) indukowany Ca(2+) (CICR). Zapisy napięcia całej komórki z perforowaną łatką zostały wykorzystane do określić, czy aktywacja SMH przyczyniła się do potencjału czynnościowego (AP) lub wpływała na opóźnienie generowania AP. Blokada kanałów BK przez iberiotoksynę (IBX, 100 nM) spowolniła repolaryzację AP i wydłużyła czas trwania AP. Leczenie omega-konotoksyną GVIA (3 mikroM) lub nifedypiną (10 mikroM) w celu hamowanie napływu Ca(2+) przez kanały wapniowe zależne od napięcia typu N- lub L (VDCC), odpowiednio, również zmniejszały szybkość repolaryzacji AP i wydłużały czas trwania AP. Eliminacja CICR przez leczenie tapsigarginą (1 mikroM) lub ryanodyną (10 mikroM) nie powodowała znaczących zmian w repolaryzacji lub czasie trwania AP repolaryzacji lub czasu trwania. Blokada kanałów BK za pomocą IBX i hamowanie VDCC typu N za pomocą omega-konotoksyny GVIA, ale nie hamowanie VDCC typu L za pomocą nifedypiną, zmniejszało opóźnienie generowania AP. Zmniejszenie opóźnienia generowania AP wystąpił wraz z eliminacją SMH przez hamowanie CICR po leczenie tapsigarginą. Leczenie ryanodyną zmniejszyło opóźnienie AP w trzech z sześciu komórek. z sześciu komórek. Apamina (100 nM) nie miała wpływu na repolaryzację AP, czas trwania lub opóźnienie generowania AP, ale zmniejszyła hiperpolaryzujący potencjał następczy (HAP). Hamowanie VDCC typu L przez nifedypinę również zmniejszało amplitudę HAP. Zahamowanie CICR przez leczenie tapsigarginą lub ryanodyną zwiększyło liczbę liczbę AP generowanych z długimi depolaryzującymi impulsami prądowymi, podczas gdy ekspozycja na na IBX lub omega-konotoksynę GVIA obniżała pobudliwość. Wnioskujemy, że CICR, proces odpowiedzialny za generowanie SMH, stanowi unikalny mechanizm modulować odpowiedź na podprogowe prądy depolaryzujące, które napędzają potencjał potencjał błonowy w kierunku progu inicjacji AP, ale nie przyczynia się do repolaryzacji AP. Depolaryzacje podprogowe nie aktywowałyby wystarczającej liczby VDCC, aby umożliwić napływ Ca(2+) w celu podniesienia [Ca(2+)](i) do poziomu w stopniu potrzebnym do bezpośredniej aktywacji pobliskich kanałów BK. Jednakże, wzrost w [Ca(2+)](i) jest wystarczające do wyzwolenia CICR z wrażliwych na ryanodynę magazynów Ca(2+) . W ten sposób CICR działa jako mechanizm wzmacniający, wyzwalający lokalne Ca(2+)](i) w pobliżu klastra kanałów BK, aby je aktywować kanały na ujemnych poziomach potencjału błonowego. --- Wpływ nifedypiny, niguldypiny, nimodypiny i nitrendypiny na indukowany wysokim stężeniem K+ indukowany wewnątrzkomórkowy Ca2+ ([Ca2+]i) w dibutyrylu cAMP-zróżnicowanych komórkach neuroblastoma x glejak hybrydowy NG 108-15 badano przy użyciu fluorescencyjnego wskaźnika Ca2+ fura-2. Zaobserwowano, że nifedypina w stężeniu 50 mikroM hamowała indukowany wysokim K+ [Ca2+]i i o około 60%; niguldypina w stężeniu 10 mikroM powodowała zmniejszenie o około 65% sygnału wapniowego indukowanego wysokim K+ i dalsze wzrost stężenia do 50 mikroM nie spowodował znaczącego dalsze zmniejszenie sygnału wapniowego indukowanego wysokim K+. Jednak z drugiej strony z drugiej strony, nimodypina i nitrendypina w stężeniu 50 mikroM prawie całkowicie hamowały indukowany wysokim K+ [Ca2+]i transient. W związku z tym wykazano w że nimodypina i nitrendypina hamują zarówno kanały wapniowe typu L, jak i N kanały wapniowe, a zatem wydają się być unikalne wśród badanych dihydropirydyn w ich wpływie na kanały wapniowe w zróżnicowanym dibutyrylowym cAMP neuroblastoma x glejak hybrydowy NG 108-15, podczas gdy nifedypina i niguldypina wydają się blokować głównie kanały wapniowe typu L. --- TŁO I CELE: Niedepolaryzujący środek zwiotczający mięśnie wekuronium hamuje skurcz poprzez konkurencyjne hamowanie postsynaptycznych receptorów acetylocholiny receptorów acetylocholiny (AchR), co zmniejsza liczbę kwantów uwalnianych na impuls w odpowiedzi na stymulację 50 Hz. odpowiedź na stymulację 50 Hz. Specyficzną rolą napływu wapnia przez kanałów wapniowych typu L jest promowanie endocytozy i recyklingu pęcherzyków podczas stymulacji o wysokiej częstotliwości. Wekuronium indukuje również czteropulsowe tężcowe tetanic fade, zastępczą miarę zmniejszonego uwalniania kwantów. Zbadaliśmy, czy wekuronium hamuje transmisję nerwowo-mięśniową podczas stymulacji o wysokiej częstotliwości poprzez hamowanie presynaptycznych kanałów wapniowych typu L. METODY: Pięćdziesiąt samców szczurów Sprague-Dawley podzielono na pięć grup terapeutycznych: niestymulowana grupa kontrolna, grupa α-bungarotoksyny (BTX), grupa nifedypiny, grupa nifedypiny, grupa wekuronium i grupa nifedypiny plus wekuronium. Nerw przeponowy szczura nerwowo-przeponowe połączenia nerwowo-mięśniowe były stymulowane z częstotliwością 50 Hz i polem rejestrowano pobudzające potencjały postsynaptyczne (fEPSP). Poziomy ekspresji presynaptycznego wiązania Ca(2+), białka synaptotagminy 1 i presynaptycznego białka błony plazmatycznej, syntaksa białka błony plazmatycznej, syntaksyny 1, mierzono metodą Western blot. WYNIKI: FEPSP wywołane przez ciągi bodźców 50 Hz zostały zmniejszone przez wekuronium, nifedypinę i wekuronium plus nifedypinę. Nifedypina, bloker kanału wapniowego typu L bloker kanału wapniowego, zmniejszała ekspresję synaptogaminy i syntaksyny oraz blokował supresyjny efekt wekuronium, sugerując, że oba środki hamują presynaptyczne kanały wapniowe typu L. WNIOSKI: Wekuronium, które blokowało kanały wapniowe typu L, może tłumić aktywność podjednostki α (3) β (2) nAChR, która występuje w błonie presynaptycznej i zwiększa uwalnianie kwantowe. To dodatnie sprzężenie zwrotne za pośrednictwem α (3) β (2) nAChR efekt może być ułatwiony przez aktywność kanału Ca (2+) typu L przy wysokiej częstotliwości stymulacji. Wekuronium może zakłócać ten cykl dodatniego sprzężenia zwrotnego, prowadząc do tłumienia fEPSP. Werkuronium może zmniejszać transmisję nerwowo-mięśniową poprzez mechanizmy presynaptyczne i postsynaptyczne. --- Wykorzystaliśmy model selektywnej martwicy ziarnistości móżdżku indukowanej kwasem L-2-chloropropionowym (L-CPA). martwicę ziarnistości móżdżku do badania indukowanej aminokwasami pobudzającymi martwiczej komórki śmierć in vivo spowodowana aktywacją receptorów N-metylo-D-asparaginianu (NMDA) receptorów. Jednak mechanizm aktywacji receptora NMDA i zdarzenia biochemiczne, które dyktują zdarzenia biochemiczne, które dyktują anatomiczną selektywność dla L-CPA są jeszcze nieznane. Zbadaliśmy, czy blokada kanałów sodowych i kanałów wapniowych może zmniejszyć neurotoksyczność poprzez zmniejszenie uwalnianie glutaminianu z komórek ziarnistych. Żaden z antagonistów kanału sodowego badanych, tj. fenytoiny, lamotryginy lub rilazolu, ani mieszanego blokera kanału sodowo-wapniowego, lifarazyny. ani mieszany bloker kanału sodowo-wapniowego, lifarazyna, nie zmieniały neurotoksyczności L-CPA. Jednak blokery kanału wapniowego typu L blokery kanału wapniowego, werapamil i nifedypina nasilały indukowaną przez L-CPA martwicę komórek ziarnistych, ocenianą przez pomiar stopnia indukowanej przez L-CPA zmniejszenie stężenia asparaginianu w móżdżku, wzrost stężenia glicyny w móżdżku i glicyny i rozwój obrzęku móżdżku. Ponadto, aktywność lokomotoryczna szczurów otrzymujących zarówno L-CPA, jak i werapamil lub nifedypinę była znacznie niższa niż w przypadku, gdy szczury otrzymywały sam L-CPA, sugerując wzmocnienie neurotoksyczności L-CPA przez blokadę kanału wapniowego typu L blokadę kanału wapniowego typu L. Dane sugerują, że L-CPA może zakłócać działanie kanałów wapniowych innych niż typu L kanały wapniowe zlokalizowane w ciałach komórek ziarnistych i zakończeniach nerwowych, prowadząc do zmniejszenie wnikania wapnia do komórek. Sugerujemy, że połączenie blokady kanałów typu L i kanałów innych niż typu L, które są wrażliwe na L-CPA powoduje zmniejszenie wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia poniżej wymaganego do przeżycia neuronów. --- Chemioterapeutyki podobne do cisplatyny powodują wymioty poprzez uwalnianie wielu neuroprzekaźników neuroprzekaźników (dopaminy, serotoniny (5-HT) lub substancji P (SP)) z komórek żołądkowo-jelitowych komórek enterochromafinowych i/lub pnia mózgu poprzez proces zależny od wapnia. Zróżnicowane kanały w błonie plazmatycznej umożliwiają zewnątrzkomórkowe Ca(2+) do komórek w procesie uwalniania przekaźnika. Agoniści receptorów 5-HT3 zwiększają napływ wapnia zarówno przez receptory 5-HT3, jak i kanały Ca(2+) typu L . Przewidywaliśmy, że agoniści wapnia typu L, tacy jak FPL 64176, powinni powodować wymioty, a odpowiadający im antagoniści, tacy jak nifedypina, będą zachowywać się jak leki przeciwwymiotne o szerokim spektrum działania. Podanie FPL 64176 spowodowało wymioty u w sposób zależny od dawki. Nifedypina i antagonista receptora 5-HT3 palonosetron, silnie tłumiły wymioty wywołane przez FPL 64176, podczas gdy kombinacja nieskutecznych dawek kombinacja nieskutecznych dawek tych antagonistów była bardziej skuteczna. Następnie zbadaliśmy potencjał przeciwwymiotny o szerokim spektrum działania nifedypiny wobec różnych emetogenów, w tym agonistów serotoninergicznych 5-HT3- (np. 5-HT lub 2-Me-5-HT), tachykininy SP NK1- (GR73632), dopaminy D2- (apomorfina lub chinpirol) i receptory cholinergiczne M1- (McN-A-343), a także niespecyficzny emetogen a także niespecyficzny emetogen, cisplatyna. Nifedypina sama w sobie tłumiła wymioty w silny i zależny od dawki sposób wywołane przez powyższe emetogeny z wyjątkiem cisplatyny. Ponadto niskie dawki nifedypiny nasilały działanie przeciwwymiotne skuteczność nieskutecznych lub półskutecznych dawek palonosetronu przeciwko wymiotom wywołanym przez 2-Me-5-HT lub cisplatynę. Tak więc, nasze odkrycia pokazują że aktywacja kanałów wapniowych typu L powoduje wymioty, podczas gdy blokada tych kanałów jono tych kanałów jonowych przez antagonistów podobnych do nifedypiny nie tylko zapewnia szerokie spektrum działania przeciwwymiotnego, ale może również nasilać działanie przeciwwymiotne skuteczność dobrze znanych leków przeciwwymiotnych, takich jak palonosetron. Antagoniści kanału wapniowego typu L powinni również zapewniać działanie przeciwwymiotne przeciwko wymiotom wywołanym przez leki wymiotom, a także innym emetogenom, w tym białkom bakteryjnym i wirusowym. --- Ostatnio wykazaliśmy, że neurony czuciowe zwojów grzbietowych korzenia lędźwiowego szczura (DRG) reagują na niedotlenienie aktywacją śródbłonkowego tlenku azotu. (DRG) reagują na niedotlenienie z aktywacją śródbłonkowej syntazy tlenku azotu (NO) (eNOS), co skutkuje zwiększoną produkcją NO związaną z mitochondriami, co przyczynia się do odporności na niedotlenienie. Wapń pozakomórkowy wapń jest niezbędny dla tego efektu. W niniejszym badaniu na szczurzych wycinkach DRG określić, jakie typy kanałów wapniowych działają w warunkach niedotlenienia oraz które zdarzenia przyczyniają się do ich aktywacji, koncentrując się tym samym na mitochondrialnym kompleksie II. mitochondrialnym kompleksie II. Zarówno jony metali Cd2+, jak i Ni2+, o których wiadomo, że hamują hamują odpowiednio kanały wapniowe bramkowane napięciem i kanały typu T, oraz werapamil i nifedypina, typowy bloker kanałów wapniowych typu L, całkowicie zapobiegały niedotlenieniu neuronów. niedotlenionym neuronom wytwarzanie NO. Hamowanie kompleksu II przez thenoyltrifluoroacetone w miejscu wiązania ubichinonu lub przez kwas 3-nitropropionowy w miejscu wiązania substratu. w miejscu wiązania substratu w znacznym stopniu zmniejszało indukowaną niedotlenieniem produkcję NO przy jednoczesnym odwrotnym efekcie w warunkach normoksji. Dodatkowa blokada bramkowanych napięciem kanałów wapniowych całkowicie zniosła niedotlenienie odpowiedź. Inhibitor kompleksu II, malonian, hamował wytwarzanie NO zarówno w warunkach normoksji, jak i hipoksji. NO. Dane te pokazują, że aktywność kompleksu II jest wymagana dla zwiększonej produkcji niedotlenionego NO. Ponieważ aktywność dehydrogenazy bursztynianowej kompleksu II zmniejszyła się przy niedotlenieniu, jak zmierzono za pomocą histochemii i densytometrii, proponujemy indukowane niedotlenieniem funkcjonalne przełączenie kompleksu II z dehydrogenazy bursztynianowej dehydrogenazy do reduktazy fumaranu, co następnie prowadzi do aktywacji kanałów wapniowych bramkowanych napięciem, co skutkuje zwiększoną produkcją NO przez eNOS.
Czy nifedypina hamuje kanały wapniowe typu L?
Tak, nifedypina jest typowym blokerem kanałów wapniowych typu L.