Aby oszacować współczynnik filtracji kłębuszkowej (GFR) u przytomnych królików, porównano metodę przy użyciu niejonowego środka kontrastowego jodiksanol porównano z metodą trzech próbek przy użyciu standardowego środka z metodą trzech próbek przy użyciu standardowego środka inuliny. Jodiksanol i inulina podawano dożylnie samcom królików rasy nowozelandzkiej białej w dawkach 60 mg I/kg i 40 mg/kg, a krew pobierano 30, 60, 90 i 120 min później. później. Stężenia jodiksanolu i inuliny w surowicy oznaczano oddzielnie metodą za pomocą wysokosprawnej chromatografii cieczowej i kolorymetrii. Mocznik w surowicy azotu (UN) i kreatyniny w surowicy. Na podstawie danych od zdrowych i leczonych cisplatyną królików, GFR oszacowany przez jodiksanol był zgodny z tym oszacowanym za pomocą inuliny. Ponadto, gdy GFR zmniejszył się do ponad wartości referencyjnej, stężenie kreatyniny w surowicy stawało się podwyższone. podwyższone. Jednak stężenie UN w surowicy wykazywało duże wahania, prawdopodobnie z powodu różnicy w obsłudze nerek. Metoda pojedynczej próbki przy użyciu jodiksanolu została uznana za celowe narzędzie zarówno w warunkach klinicznych, jak i zarówno w warunkach klinicznych, jak i badawczych, ponieważ stres spowodowany metodą wielu próbek został zmniejszony. --- Wstęp: Zwiększony białkomocz może prowadzić do większego ryzyka niewydolności nerek w dłuższej perspektywie. w dłuższej perspektywie. Dlatego białkomocz wymaga natychmiastowej i dokładnej oceny. Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu oceny wpływu pioglitazonu na białkomocz u pacjentów z niecukrzycową chorobą nerek. METODY: W tym samokontrolowanym badaniu klinicznym wzięło udział czterdziestu czterech pacjentów bez cukrzycy w wieku 18 lat i starszych. pacjentów w wieku 18 lat i starszych, u których występowała choroba nerek i stabilny białkomocz ponad 0,5 g w ciągu 24 godzin. Wszyscy pacjenci otrzymywali 15 mg pioglitazonu dziennie pioglitazonu przez 4 miesiące. Wydalanie białka z moczem mierzono jako główny punkt końcowy przed rozpoczęciem badania, pod koniec 2. i 4. miesiąca leczenia oraz 2 i 4 miesiące po zaprzestaniu leczenia. 2 i 4 miesiące po odstawieniu aktywnego leku. Inne oceniane zmienne obejmowały skurczowe ciśnienie krwi, stężenie kreatyniny w surowicy, mocznik, aminotransferazę alaninową aminotransferazę alaninową (ALT), aminotransferazę asparaginianową (AST), poziom cukru we krwi na czczo (FBS), azot mocznikowy we krwi (BUN) i współczynnik przesączania kłębuszkowego (GFR). WYNIKI: Białkomocz (średnia ± SEM) przed badaniem, w 2. i 4. miesiącu leczenia oraz w 2. i 4. miesiącu leczenia. leczenia oraz 2 i 4 miesiące po zaprzestaniu stosowania pioglitazonu wynosiły 1088,6 ± 131,1, 699,9 ± 118,3, 433,9 ± 68,7, 416,1 ± 54,9 i 646,9 ± 89,1, odpowiednio (p < 0,001). Ponadto, zmniejszenie 24-godzinnego stężenia białka w moczu było statystycznie istotne zarówno u mężczyzn, jak i kobiet (p < 0,001 dla obu). obu). WNIOSKI: Zmniejszenie białkomoczu u pacjentów z niecukrzycową chorobą nerek nerek zaobserwowano podczas 4-miesięcznego leczenia pioglitazonem, które utrzymywało się przez 2 miesiące po zaprzestaniu leczenia. Jednak 4 miesiące po zaprzestaniu leczenia wykryto niewielki wzrost poziomu białkomoczu. poziom białkomoczu. --- Celem tego badania było zbadanie prawidłowych wartości współczynnika filtracji kłębuszkowej (GFR) filtracji kłębuszkowej (GFR) za pomocą technetu-99m diaetylen-triamina-kwas pentaoctowy ((99m)Tc-DTPA) u żywych dawców przeszczepu nerki. W sumie 212 kandydatów na dawców, GFR zbadano za pomocą dynamicznego obrazowania nerkowego (99m)Tc-DTPA (99m)Tc-DTPA. Dawcy z GFR≥80mL/(min×1,73m(2)) i tak niskim jak z GFR≥70mL/(min×1,73m(2)), ale z prawidłowym endogennym klirensem kreatyniny (CCr) zostały określone ilościowo dla żywych dawców nerek. Różnice w poziomach GFR w zależności od płci i wieku analizowano za pomocą współczynnika korelacji rang. Spośród 212 kandydatów, 161 zostało ostatecznie wybranych jako dawcy przeszczepu nerki. Podwójna nerka między grupami dawców płci męskiej i żeńskiej, poziomy GFR między grupami dawców w różnym wieku oraz poziomy GFR między grupami dawców w różnym wieku. dawców w różnym wieku oraz poziomy GFR między osobami starszymi (>55 lat) a grupami dawców w młodym i średnim wieku (≤55 lat) nie wykazały żadnych istotnej różnicy (P>0,05). Po oddaniu nerki czynność nerek mierzona przez azot mocznikowy we krwi (BUN) i kreatyninę w surowicy wszystkich dawców powróciła do do normy w ciągu tygodnia i nie odnotowano żadnych poważnych powikłań. Podsumowując Podsumowując, dynamiczne obrazowanie nerek za pomocą (99m)Tc-DTPA miało dobrą dokładność i powtarzalność w ocenie powtarzalność w ocenie GFR u żywych dawców nerek. Kandydaci na dawców z GFR pomiędzy 70 ml/(min×1,73 m(2)) a 80 ml/(min×1,73 m(2)) mogą zostać wybrani jako dawców nerki po przeprowadzeniu rygorystycznych badań przesiewowych. U żywych dawców nerek GFR nie jest istotnie skorelowany z wiekiem lub płcią. --- CEL: Celem niniejszego artykułu jest przegląd i ocena różnych parametrów parametrów stosowanych do określania stanu nerek. WNIOSKI: Fizjologicznym określeniem stanu nerek jest mierzony wskaźnik filtracji kłębuszkowej (mGFR). współczynnik przesączania kłębuszkowego (mGFR). Kreatynina w surowicy, azot mocznikowy we krwi, cystatyna C i szacowany GFR (eGFR) na podstawie kreatyniny w surowicy nie zastąpiły mGFR. zastąpić mGFR. Wszyscy lekarze powinni być świadomi ograniczeń zastępczego mGFR. --- Osiemdziesiąt pomiarów stężenia kreatyniny w osoczu, stosunku wzrostu do kreatyniny, i stężenia beta2-mikroglobuliny w osoczu wykonano u 72 dzieci (w wieku 4 miesięcy-18,5 roku) ze znaną chorobą nerek. Wyniki porównano z jednoczesnymi pomiarami szybkości filtracji kłębuszkowej przy użyciu klirensu osoczowego kwasu edetonowego 51Cr w celu oceny wydajności każdego testu jako wstępnej procedury jako wstępnej procedury przesiewowej niewydolności nerek. Stwierdzono, że wskaźnik wysokość:kreatynina mniejszy niż 2,1 charakteryzował się wyższą czułością i wartością predykcyjną prawidłowego wyniku niż inne testy. niż inne testy i dlatego jest preferowanym testem w procedurze przesiewowej. procedury. --- CEL BADANIA: Określenie częstości występowania, czynników ryzyka i wyników ostrego uszkodzenia nerek (AKI) związanego z wankomycyną u krytycznie chorych dzieci. PROJEKT: Retrospektywne badanie kohortowe. MIEJSCE: Szpital dziecięcy trzeciego stopnia opieki. PACJENCI: Dokonaliśmy przeglądu kart dzieci przyjętych na pediatryczny oddział intensywnej terapii w okresie 2 lat, które były leczone wankomycyną. Kursy wankomycyny przerwane na 3 lub więcej dni były liczone oddzielnie. Pacjenci byli wykluczeni, jeśli byli leczeni wankomycyną przez mniej niż 3 dni, mieli niewydolność nerek lub mieli niekompletne dane dotyczące stężenia kreatyniny w surowicy (Scr). POMIARY I GŁÓWNE WYNIKI: Dane demograficzne i laboratoryjne; dawka wankomycyny, wankomycyny, czas trwania i stężenia oraz jednoczesne stosowanie leków nefrotoksycznych. rejestrowane. Ostre uszkodzenie nerek zdefiniowano jako spadek szacowanego współczynnika filtracji kłębuszkowej przesączania kłębuszkowego o 50% lub więcej od rozpoczęcia leczenia wankomycyną. Statystyki opisowe, krokowa regresja logistyczna i powtarzane pomiary ANOVA zostały wykorzystane do analizy danych. Do badania włączono łącznie 284 pacjentów, dla łącznie 391 kursów wankomycyny (272 dzieci i 119 niemowląt). Średni czas trwania terapii wankomycyną wynosił 6,9 ± 4,5 dnia. U czterdziestu dziewięciu (17,2%) pacjentów AKI podczas 61 (15,6%) kursów. Podwyższone stężenia Scr powróciły do po odstawieniu wankomycyny w 53 (87%) przypadkach. Śmiertelność była wyższa u dzieci, u których wystąpiło AKI (p<0,001; dokładny test Fishera). Podawanie leków nefrotoksycznych (iloraz szans 2,23, przedział ufności 1,27-3,93) i obecność wysokiego stosunku azotu mocznikowego we krwi (BUN) do Scr przed leczeniem wankomycyną (p<0,05) były związane z AKI. Stężenia BUN i Scr znacząco wzrosły podczas leczenia wankomycyną i zmniejszyły się po odstawieniu wankomycyny (p<0.05). WNIOSKI: U krytycznie chorych dzieci rozwój odwracalnego AKI podczas terapii wankomycyną jest związany z podawaniem leków nefrotoksycznych i podwyższonym stosunkiem BUN: Scr. --- TŁO: Zmniejszone stężenie tryptofanu (TRP) i zwiększone stężenie kynureniny (KYN) i kwasu kynureninowego (KYNA) we krwi kwas kynureninowy (KYNA) we krwi odnotowano u pacjentów i zwierząt doświadczalnych z chorobami nerek. zwierząt z chorobami nerek. Zbadaliśmy, czy związki te można wykorzystać jako nowe biomarkery do oceny czynności nerek. METODY: Osiemdziesięciu hospitalizowanych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (20 z przewlekłą chorobą nerek przewlekłą chorobą nerek (CKD), a pozostałe 60 uznano za grupę kontrolną). badanie. TRP, KYN i KYNA w osoczu oznaczono metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej. chromatografii cieczowej. Wskaźnik zmian (CR) zastosowano do oceny czułości parametrów czynności nerek. WYNIKI: CR stosunku KYNA/TRP w osoczu (+103%) był znacznie wyższy niż CR azotu mocznikowego we krwi (+44%). azotu mocznikowego we krwi (+44%), kreatyniny w surowicy (+56%) i szacowanego wskaźnika filtracji kłębuszkowej przesączania kłębuszkowego (-35%). Stosunek KYNA/TRP w osoczu był w ścisłym związku z azotem mocznikowym we krwi (r = 0,622), kreatyniną w surowicy (r = 0,797), moczem mikroalbuminą/24-h (r = 0,518) i szacowanym współczynnikiem filtracji kłębuszkowej (r = -0,662), odpowiednio, przy wszystkich wartościach p <0,001. WNIOSKI: Stosunek KYNA/TRP w osoczu był czułym i wiarygodnym wskaźnikiem funkcji nerek i może być stosowany jako nowy biomarker do oceny ryzyka lub obecności choroby nerek. choroby nerek. --- Istnieje wiele podobieństw objawowych między ostrą chorobą nerek i ostrą chorobą serca. chorobą serca. W obu przypadkach może wystąpić duszność i dyskomfort w klatce piersiowej, a zatem nie jest zaskakujące, że biomarkery ostrej choroby mięśnia sercowego i nerek często współistnieją w harmonogramach diagnostycznych wielu lekarzy. W niniejszym przeglądzie badamy podobieństwa i różnice między obecnymi i przyszłymi testami i przyszłymi testami uszkodzenia i funkcji mięśnia sercowego i nerek, ze szczególnym naciskiem na użyteczność diagnostyczną obecnie dostępnych biomarkerów, aby pomóc w diagnostyce zespołów sercowo-nerkowych. Badania obrazowe nie były tradycyjnie tradycyjnie postrzegane jako biomarkery kliniczne, ale jako testy struktury i funkcji przyczyniają się do procesu diagnostycznego i uważamy, że powinny być powinny być brane pod uwagę wraz z bardziej tradycyjnymi biomarkerami, takimi jak krew i mocz pomiary krążących białek i metabolitów. Omawiamy miejsce peptydów natriuretycznych, nowych testów uszkodzenia nerek, a także funkcji nerek i kończymy dyskusją na temat ich miejsca w kierowaniu przyszłymi badaniami naukowymi których cele muszą obejmować lepszą charakterystykę stopnia dysfunkcji narzuconych na jeden układ narządów przez niewydolność drugiego.
Jakie medyczne testy diagnostyczne są stosowane do badania czynności nerek?
Najczęstsze badania stosowane w diagnostyce prawidłowej czynności nerek obejmują badania krwi, takie jak poziom kreatyniny w surowicy, współczynnik filtracji kłębuszkowej (GFR) i poziom azotu mocznikowego we krwi (BUN), a także medyczne badania obrazowe, takie jak USG i tomografia komputerowa. Dodatkowo biopsja nerki jest stosowana w bardziej bezpośrednim, ale inwazyjnym podejściu. Ostatnim i prawdopodobnie najbardziej istotnym badaniem funkcji nerek są badania moczu, takie jak analiza moczu, poziom białka w moczu i klirens kreatyniny z mikroalbuminurią.