Wyspy CpG (CGI) to zdefiniowane pod względem składu krótkie odcinki genomu, które były badane w genomach człowieka, myszy, kurczaka, a później w kilku innych genomach. genomach. Początkowo przypisywano im rolę regulacji transkrypcji genów kodujących białka, zwłaszcza transkrypcyjnej genów kodujących białka, zwłaszcza tych utrzymujących dom, podczas gdy ostatnio znaleziono dowody na to, że są one zaangażowane w kilka innych funkcji, jak również które mogą obejmować regulację ekspresji genów RNA, replikację DNA itp. replikację DNA itp. Tutaj zbadano ich charakterystykę dystrybucyjną w różnych genomach jest podejmowane zarówno dla całych populacji CGI, jak i dla podzbiorów CGI, które leżą z dala od znanych genów (CGI niezwiązane z genami lub "sieroce"). CGI). W obu przypadkach stwierdzono liniowość podobną do potęgi w podwójnej skali logarytmicznej. w podwójnej skali logarytmicznej. Model ewolucyjny, początkowo zaproponowany w celu wyjaśnienia podobnego wzorca występującego w populacjach genów. Obejmuje on segmentalne zdarzenia duplikacji segmentów i eliminację większości zduplikowanych CGI, podczas gdy umiarkowane tempo eliminacji niezduplikowanych CGI jest również stosowane w niektórych przypadkach. Symulacje odtwarzają wszystkie główne cechy obserwowanych rozkładów wielkości chromosomów między CGI rozkładów wielkości chromosomów. Nasze wyniki dotyczące liniowości podobnej do potęgi znalezionej w populacjach sierocych populacjach CGI sugerują, że obserwowany wzorzec rozkładu jest niezależny od analogicznego wzorca, który według doniesień kodujących białka. Opisane tutaj wzorce liniowości podobne do potęgowych w genomowych rozkładach CGI opisanych w niniejszym dokumencie są zgodne z kilkoma innymi cechami składu, obfitości lub funkcjonalnej roli CGI zgłaszanych w obecnej literaturze w kilku genomach, na podstawie proponowanego modelu ewolucyjnego. modelu ewolucyjnego.
Czy sieroce i powiązane z genami wyspy CpG mają rozkłady podobne do rozkładu potęgowego?
Tak. Sieroce i związane z genami wyspy CpG mają rozkład podobny do rozkładu potęgowego w kilku genomach. Zaobserwowany wzór rozkładu jest niezależny od analogicznego wzoru, który według doniesień podążał za segmentami kodującymi białka.