Bortezomib jest dobrze znany z wywoływania śmierci komórkowej w komórkach nowotworowych, w szczególności poprzez mechanizm hamowania proteasomu. Tiostrepton, antybiotyk tiazolowy antybiotyk tiazolowy, został również opisany pod kątem jego działania hamującego proteasom, choć różni się nieco od bortezomibu w miejscu proteasomalnym, w którym jest aktywny. aktywny. Wcześniej wykazaliśmy synergistyczne działanie bortezomibu i tiostreptonu w komórkach raka piersi in vitro, gdzie stężenia subapoptotyczne obu inhibitorów proteasomu spowodowały synergiczny wzrost śmierci komórek, gdy w połączeniu jako leczenie. Tutaj podaliśmy taką kombinację do MDA-MB-231 in vivo i stwierdziliśmy, że działanie uzupełniających się inhibitorów proteasomu Inhibitory proteasomu zmniejszały tempo wzrostu guza skuteczniej niż w przypadku podawany samodzielnie. Zwiększona indukcja aktywności apoptotycznej w guzach była była związana z hamującą wzrost aktywnością leczenia skojarzonego. leczenia. Dalsze badanie dodatkowo wykazało, że guzy leczone kombinacją guzy wykazywały zmniejszoną aktywność proteasomu w porównaniu z guzami nieleczonymi i guzami leczonymi pojedynczym lekiem. Dane te sugerują, że ta kombinacja leków może być użyteczna jako terapia guzów litych. --- Proteasom odgrywa kluczową rolę w obrocie regulacyjnych białek transdukcyjnych indukowanych przez receptory czynnika wzrostu błony komórkowej. białek indukowanych przez aktywowane receptory czynnika wzrostu błony komórkowej. Szlak Szlak receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) ma kluczowe znaczenie dla rozwoju i progresji ludzkich nowotworów nabłonkowych. Inhibicja proteasomu może uwrażliwić ludzkie linie komórek nowotworowych na inhibitory EGFR. Zbadaliśmy wzrost i proapoptotyczne działanie inhibitora proteasomu bortezomibu w połączeniu z lekami anty-EGFR, takimi jak w połączeniu z lekami anty-EGFR, takimi jak gefitynib, wandetanib i cetuksymab w ludzkich liniach komórkowych raka z ekspresją EGFR. Bortezomib określał zależne od dawki hamowanie wzrostu w panelu dziewięciu linii komórek nowotworowych (wartości IC(50), zakres 6-42 nM). Znaczący synergistyczny efekt hamujący wzrost zaobserwowano w przypadku kombinacji bortezomibu i każdego inhibitora EGFR we wszystkich liniach komórkowych (wskaźnik kombinacji indeks, CI, zakres 0,10-0,55), któremu towarzyszyła znacząca indukcja apoptozy przez skojarzone leczenie bortezomibem, cetuksymabem i wandetanibem. W komórkach raka okrężnicy HCT-116 i gruczolakoraka płuc A549 leczenie bortezomibem i inhibitorem EGFR indukowało bardziej skuteczne hamowanie sygnałów aktywowanych przez EGFR sygnałów w dół strumienia, w tym wyraźną supresję aktywowanego, fosforylowanego Akt (P-Akt). W przeciwieństwie do tego, nadekspresja konstytutywnie aktywnego P-Akt chroniła komórki A549 poprzez hamowanie wzrostu komórek i apoptozę po leczeniu bortezomibem i inhibitorami EGFR. Połączone leczenie bortezomibem i inhibitorami Inhibitory EGFR mają synergistyczną aktywność hamującą wzrost i proapoptotyczną w różnych ludzkich komórkach nowotworowych, które posiadają funkcjonalny, zależny od EGFR autokrynną ścieżkę wzrostu poprzez bardziej wydajne i trwałe hamowanie Akt. --- CELE: Jednowymiarowe fiolki z lekami mogą być źródłem marnotrawstwa i zwiększać koszty leczenia. kosztów leczenia. Bortezomib, wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego (MM), jest dostępny w fiolkach o pojemności 3,5 mg, czyli w ilości większej niż średnia dawka powszechnie przepisywana. Analiza ta miała na celu wykazanie, na podstawie rzeczywistych danych, jaka byłaby optymalna postać fiolki dla bortezomibu w Brazylii i określenie ilościowe zmniejszenie ilości odpadów leków związanych z tą opcją. METODY: Od listopada 2007 r. do października 2009 r. wszyscy pacjenci z MM leczeni bortezomibem za pośrednictwem bazy danych Evidências. Analiza przepisanych, przepisanych, wydanych i zmarnowanych dawek, ich kosztów i prognoz dotyczących idealnej wielkości fiolki. fiolek. WYNIKI: Trzydziestu pięciu pacjentów (średnia powierzchnia ciała 1,73 m(2)) otrzymało 509 w 131 cyklach leczenia (średnio 3,77 cyklu na pacjenta). Średnia średnia przepisana dawka wynosiła 2,1 mg na wlew (95% przedział ufności [CI] 1,97-2,26) przy średniej ilości odpadów wynoszącej 39,5% zawartości fiolki (95% CI 35,35-43,76). Średnia dzienna strata na pacjenta wynosiła 1,38 mg (95% CI 1,24-1,52). Gdyby dostępna była fiolka 3 mg średnia ilość odpadów leku na pacjenta dziennie wynosiłaby 0,88 mg (95% CI 0,74-1,52). (95% CI 0,74-1,03) lub 36,2% mniej. W przypadku fiolki 2,5 mg odpady wyniosłyby 1,05 mg (95% CI 0,81-1,29) lub 23,9% mniej. Gdyby dostępne były dwie prezentacje (2,5 mg i 0,5 mg), straty wyniosłyby 0,52 mg (95% CI 0,4-0,63) lub 62,5% mniej. Biorąc pod uwagę, że cena różnych fiolek jest proporcjonalna do oryginalnej fiolki 3,5 mg, koszt zostałby również zmniejszony o te same wskaźniki opisane powyżej. WNIOSKI: Proste dostosowanie wielkości fiolki może zmniejszyć marnotrawstwo bortezomibu o 36% do 62%, a także może obniżyć koszty leczenia. --- TŁO: Talidomid został zatwierdzony w Japonii do leczenia szpiczaka mnogiego w październiku 2008 roku. październiku 2008 roku. Ustanowiono program o nazwie Thalidomide Education and Risk Management i Zarządzania Ryzykiem (TERMS®), aby zapewnić, że podejmowane są wszelkie wysiłki w celu bezpiecznego stosowania leku. CEL: Zgłaszamy stosowanie talidomidu w leczeniu szpiczaka mnogiego oraz opisujemy problemy pojawiające się na oddziale ambulatoryjnym Thaled®. PACJENCI I METODY: Pacjenci ze szpiczakiem mnogim leczeni talidomidem w Hitachi General Hospital. Hitachi General Hospital. INTERWENCJA: Monitorowanie skuteczności i bezpieczeństwa talidomidu oraz ankieta badanie ankietowe przeprowadzone na oddziale ambulatoryjnym Thaled®. WYNIKI: Wskaźnik odpowiedzi na leczenie talidomidem wynosił 41. 7%. W 5 przypadkach wszyscy pacjenci otrzymywali steroidy razem z talidomidem. Po auto-PBSCT, 1 z 2 przypadków wykazał dobrą odpowiedź (PR 1). Po leczeniu bortezomibem, 1 z 2 przypadków przypadków wykazało dobrą odpowiedź (MR 1). Po auto-PBSCT i leczeniu bortezomibem, 1 z 4 przypadków wykazał dobrą odpowiedź (PR 1). W przypadku wykazując hematotoksyczność stopnia 3 (oprócz neutropenii), podawanie leku przerwano. W odniesieniu do problemów na oddziale ambulatoryjnym Thaled® Thaled®, personel medyczny wskazał, że TERMS® jest bardzo skomplikowanym programem. skomplikowanym programem, podczas gdy pacjenci domagali się wydłużenia dni recepty i i zmniejszenie obciążenia ekonomicznego związanego z kosztami leków. WNIOSKI: Talidomid wykazał pewną skuteczność w leczeniu szpiczaka mnogiego po auto-PBSCT lub po leczeniu bortezomibem. W przypadku wykazującym hematotoksyczność stopnia 3 (oprócz neutropenii), bardzo łatwo mogły wystąpić poważne powikłania. powikłania mogły bardzo łatwo się rozwinąć, podkreślając w ten sposób znaczenie starannego monitorowania. Na podstawie ankiety przeprowadzonej w ambulatorium Thaled® personel medyczny zgłosił uwagi, a pacjenci podnieśli kwestie, które należy przeanalizować w przyszłości. kwestie, które powinny zostać przeanalizowane w przyszłości. --- CEL: Bortezomib, lek z grupy inhibitorów proteasomu, bardzo skuteczny w leczeniu szpiczaka mnogiego, może wywoływać tzw. szpiczaka mnogiego, może wywoływać tak zwaną neuropatię obwodową indukowaną bortezomibem (BIPN), trudną do opanowania za pomocą powszechnie stosowanych leków przeciwbólowych. W niniejszym badaniu oceniano skuteczność doustnego oksykodonu o kontrolowanym uwalnianiu (CR) w kontrolowaniu bólu i jego wpływu na codzienne funkcjonowanie pacjentów z hematologicznymi nowotworami złośliwymi dotkniętych BIPN. METODY: Czterdziestu sześciu pacjentów (mediana wieku 62 lata) dotkniętych szpiczakiem i chłoniakiem chłoniaka, skarżących się na ból związany z BIPN o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego i nie reagujących na wcześniejsze leczenie przeciwbólowe, leczono oksykodonem CR. Intensywność ciągłego i krótkotrwałego bólu (BP) wraz z interferencją bólu z codziennymi wymiarami odczuwania i funkcjonowania oceniano za pomocą 11-punktowej skali numerycznej (NRS); przeprowadzono również ogólną ocenę skuteczności skuteczności. WYNIKI: Średnia dzienna dawka oksykodonu CR wynosiła 28,46 mg (zakres, 20-80 mg). (zakres 20-80 mg). Natężenie bólu zmniejszyło się ze średniej wartości NRS wynoszącej 7,6 w dniu wyjściowej do 1,3 w dniu 14. Częstość występowania BP zmniejszyła się z 61 do 47% pacjentów pacjentów, a jego intensywność z 7,4 do 3,1 w skali NRS. Podobną tendencję do zaobserwowano podobną tendencję do zmniejszania się wartości dla wszystkich funkcji życia codziennego. Działania niepożądane o niewielkim lub lub łagodne działania niepożądane zaobserwowano u 23 pacjentów (51%). Pod koniec 75% pacjentów uznało leczenie za skuteczne lub bardzo skuteczne. WNIOSKI: Oksykodon CR w łagodzeniu bólu związanego z BIPN był skuteczny i dobrze tolerowany. dobrze tolerowany. Kontrola bólu znacząco poprawiła również jakość codziennych funkcji życiowych, które zwykle są upośledzone. codziennych funkcji życiowych, które są zwykle upośledzone u tych cierpiących pacjentów. --- TŁO I CEL: Bortezomib, lek przeciwnowotworowy o działaniu hamującym proteasom aktywność hamująca proteasom, jest intensywnie metabolizowany przez wątrobowe enzymy mikrosomalne enzymy cytochromu P450 (CYP) CYP3A4 i CYP2C19. Leki wpływające na te enzymy mogą mieć wpływ na profil farmakologiczny bortezomibu. bortezomibu. W niniejszym badaniu oceniano wpływ jednoczesnego podawania silnego induktora induktora CYP3A4 (ryfampicyna [ryfampina]) i słabego induktora CYP3A4 (deksametazon) na profile farmakokinetyczne, farmakodynamiczne i bezpieczeństwa bortezomibu. PACJENCI I METODY: Pacjenci w wieku ≥18 lat z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczaka mnogiego lub chłoniaka nieziarniczego otrzymywali dożylnie bortezomib w dawce 1,3 mg/m2, podawany w dniach 1, 4, 8 i 11 21-dniowego cyklu, przez 3 cykle. W etapie 1 pacjenci byli randomizowani (1 : 1) do otrzymywania samego bortezomibu lub w w skojarzeniu z doustną ryfampicyną w dawce 600 mg raz na dobę w dniach 4-10 podczas cyklu 3. wyłącznie. Jeśli średnie pole pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) bortezomibu było zmniejszone o ≥30% podczas jednoczesnego podawania ryfampicyny, rozpoczynano etap 2 w którym pacjenci otrzymywali bortezomib z deksametazonem w dawce 40 mg raz dziennie w dniach 1-4 i dniach 9-12 podczas cyklu 3. Próbki krwi były pobierano w dniach od 11 do 14 cykli 2 i 3 przed i po podaniu bortezomibu i po podaniu bortezomibu, w określonych punktach czasowych, do badań farmakokinetycznych i oceny farmakokinetycznej i farmakodynamicznej (hamowanie proteasomu). WYNIKI: Dwunastu pacjentów w grupie otrzymującej sam bortezomib, sześciu pacjentów w grupie otrzymującej bortezomib plus ramię ryfampicyny i siedmiu pacjentów w ramieniu bortezomib plus deksametazon zostały włączone do zestawu farmakokinetyki. Ryfampicyna zmniejszała średnie AUC od 0 do 72 godzin (AUC(72h)) bortezomibu o około 45% (223 ng - deksametazon). około 45% (223 ng - h / ml w cyklu 2 vs 123 ng - h / ml w cyklu 3), podczas gdy deksametazon nie miał wpływu (średnie AUC(72h): 179 ng - h/mL w cyklu 2 vs 170 ng - h/mL w cyklu 3). Parametry hamowania proteasomu we krwi obwodowej nie miały wpływu ryfampicyna ani deksametazon. Profile bezpieczeństwa były podobne we wszystkich ramionach leczenia i zgodne z wcześniejszymi doświadczeniami z bortezomibem. WNIOSKI: U pacjentów ze szpiczakiem mnogim lub chłoniakiem nieziarniczym, podawanie ryfampicyny zmniejszało ekspozycję na bortezomib, ale nie wpływało na wpływ na hamowanie proteasomu lub profile bezpieczeństwa; jednoczesne podawanie deksametazonu nie wpływało na ekspozycję na bortezomib, hamowanie proteasomu ani profile bezpieczeństwa. lub profile bezpieczeństwa. Jednoczesne podawanie bortezomibu z silnymi induktorami CYP3A4 induktorami CYP3A4, takimi jak ryfampicyna, nie jest zalecane, ponieważ może skutkować zmniejszeniem efektu klinicznego, podczas gdy jednoczesne podawanie słabych induktorów CYP3A4 takich jak deksametazon nie wpływa na profil farmakologiczny bortezomibu. bortezomibu. --- TŁO: Bortezomib, pierwszy w swojej klasie inhibitor proteasomów, wykazał aktywność kliniczną w nawrotowym, opornym na leczenie szpiczaku mnogim w kluczowym badaniu fazy II, SUMMIT. SUMMIT. METODY: Pacjenci otrzymywali bortezomib w dawce 1,3 mg/m(2) w dniach 1, 4, 8 i 11. a następnie 10-dniowy okres odpoczynku przez maksymalnie 8 cykli. Deksametazon w dawce 20 mg w dniu w dniu podania bortezomibu i dzień po nim był dozwolony w przypadku suboptymalnej odpowiedzi. Pacjentom, których lekarze uznali, że odniosą korzyści z dodatkowej terapii, oferowano przedłużone leczenie powyżej 8 cykli. że odniosą korzyści z dodatkowej terapii. Obserwację prowadzono u wszystkich pacjentów przez medianę 23 miesięcy, dodatkowe 13 miesięcy od pierwotnego raportu. raportu. WYNIKI: Spośród 202 pacjentów włączonych do badania SUMMIT, u 193 uzyskano odpowiedź na leczenie. Siedmiu (4%) pacjentów uzyskało całkowitą odpowiedź, 12 (6%) uzyskało prawie całkowitą odpowiedź, 34 (18%) uzyskało prawie całkowitą odpowiedź. całkowitą odpowiedź, 34 (18%) osiągnęło częściową odpowiedź, a 14 (7%) miało minimalną odpowiedź podczas stosowania bortezomibu. Zaktualizowana mediana czasu trwania odpowiedzi na sam bortezomib wynosił 12,7 miesiąca. Mediana całkowitego czasu do progresji dla wszystkich pacjentów SUMMIT wynosiła 7 miesięcy. W przypadku pacjentów z odpowiedzią mediana czasu do do progresji wynosiła 13,9 miesiąca, podczas gdy dla pacjentów z postępującą chorobą (PD) lub których nie można było ocenić, mediana czasu do progresji wynosiła 1,3 miesiąca. Mediana Mediana całkowitego przeżycia (OS) dla wszystkich pacjentów SUMMIT wynosiła 17,0 miesięcy. Natomiast mediana OS dla pacjentów z PD lub tych, których nie można było ocenić, wynosiła 8 miesięcy, mediana OS dla pacjentów mediana OS dla pacjentów z odpowiedzią nie została osiągnięta po 23 miesiącach obserwacji. WNIOSKI: Dane te pokazują, że leczenie bortezomibem przynosi znaczące długoterminowe korzyści u pacjentów z nawrotowym i opornym na leczenie szpiczakiem. --- Szpiczak nawrotowy/oporny ma słabe rokowanie z powodu oporności na wiele leków, niską sprawność pacjentów i toksyczność konwencjonalnej chemioterapii. Aby poprawić wyniki, stosuje się jednocześnie standardowe chemioterapeutyki i leki ukierunkowane na mikrośrodowisko. mikrośrodowisko są stosowane w tym samym czasie. Bortezomib, poprzez hamowanie proteasomu, może zwiększyć chemiowrażliwość na inne leki i przezwyciężyć lekooporność. lekooporność. W szczególności doksorubicyna i bortezomib mogą wzajemnie zwiększać swoją skuteczność. ich skuteczność. Tak więc, w celu poprawy wyników przy jednoczesnym zminimalizowaniu toksyczności związanej z terapią toksyczność, liposomalna doksorubicyna została dodana do kombinacji opartej na bortezomibie. Od stycznia 2004 r. pacjenci ze szpiczakiem nawrotowym/opornym na leczenie byli kierowani do naszego ośrodka. otrzymywali bortezomib w dawce 1,0 mg/m(2) i.v. dwa razy w tygodniu przez 2 tygodnie w cyklu 28-dniowym cyklu przez maksymalnie sześć cykli, deksametazon doustnie w dawce 24 mg w standardowym i talidomid 100 mg w sposób ciągły (VTD). Od stycznia 2005 r, liposomalna doksorubicyna, 50 mg/m(2) (30 mg/m(2) dla pacjentów w wieku powyżej 75 lat), w 4. dniu każdego cyklu [VTD plus Myocet (MyVTD)]. Łącznie leczono 70 pacjentów: 28 otrzymywało VTD, a 42 MyVTD. Podstawowe dane demograficzne i i kliniczne były podobne w obu grupach. Toksyczność była możliwa do opanowania, choć bardziej wyraźna w przypadku MyVTD. Ogólny wskaźnik odpowiedzi (81% vs. 50%, P = 0,009), czas do progresji (19 vs. 11 miesięcy, P = 0,01) i przeżycie wolne od progresji (15 vs. 8 miesięcy, P = 0,01). przeżycie wolne od progresji (15 vs. 8 miesięcy, P = 0,001) były znacząco wyższe w przypadku schematu MyVTD, co sugeruje lepszą jakość odpowiedzi. --- Działanie przeciwnowotworowe zielonej herbaty i jej poszczególnych składników jest intensywnie badane. intensywnie badane, a niektórzy pacjenci z rakiem już samoleczą się tym "cudownym ziołem" w nadziei na wzmocnienie przeciwnowotworowego działania ich chemioterapii. Bortezomib (BZM) jest inhibitorem proteasomu stosowanym klinicznie w leczeniu szpiczaka mnogiego. szpiczaka mnogiego. Tutaj zbadaliśmy, czy połączenie tych związków związków przyniosłoby zwiększoną skuteczność przeciwnowotworową w szpiczaku mnogim i glioblastoma in vitro i in vivo. Niespodziewanie odkryliśmy, że różne składniki zielonej herbaty, w szczególności galusan (-)-epigalokatechiny (EGCG) i inne polifenole z cząsteczkami 1,2-benzenodiolu, skutecznie zapobiegały śmierci komórek nowotworowych indukowanej przez BZM in vitro i in vivo. Ta wyraźna antagonistyczna funkcja EGCG była widoczna tylko w przypadku inhibitorów proteasomu opartych na kwasie boronowym inhibitorami proteasomu (BZM, MG-262, PS-IX), ale nie z kilkoma nieboronowymi inhibitorami proteasomu (MG-262, PS-IX). inhibitorami proteasomu (MG-132, PS-I, nelfinawir). EGCG bezpośrednio reagował z BZM i blokował jego funkcję hamującą proteasom; w konsekwencji BZM nie mógł wywołać stresu retikulum endoplazmatycznego lub aktywacji kaspazy-7 i nie nie indukował śmierci komórek nowotworowych. Podsumowując, nasze wyniki wskazują, że zielona herbata polifenole mogą mieć potencjał do negowania skuteczności terapeutycznej BZM i sugerują, że spożywanie produktów z zielonej herbaty może być przeciwwskazane podczas terapii przeciwnowotworowej z użyciem BZM. --- CEL: Ocena efektów i bezpieczeństwa schematu leczenia bortezomibem w połączeniu z deksametazonem (VD) w leczeniu pierwotnej amyloidozy układowej (AL) amyloidozy. METODY: Pięciu nowo zdiagnozowanych pacjentów z amyloidozą AL potwierdzoną biopsją nerki z medianą zajętych 3 narządów (od 3 do 5 narządów) było leczonych schematem VD przez 3 (1-4) cykle. WYNIKI: Spośród 3 ocenianych pacjentów, 1 był w stanie stabilnym, a u 2 wystąpiła odpowiedź hematologiczna (częściowa remisja). odpowiedź hematologiczną (częściowa remisja i całkowita remisja) oraz poprawę funkcji narządów. narządów. Odpowiedzi hematologiczne były szybkie (mediana 1,5 cyklu) i mediana czasu do uzyskania odpowiedzi narządowej wynosiła 2 cykle. Trzy przypadki przeżyły, a okresy okresy obserwacji wynosiły odpowiednio 5, 4 i 4 miesiące. Pozostałe 2 osoby zmarły 2 i 14 miesięcy po diagnozie. Działania niepożądane obejmowały astenię, biegunkę, zaparcia, nasilenie obrzęku i gorączka, z których wszystkie były w stopniu I. Nie stwierdzono nie stwierdzono zgonu związanego z leczeniem. WNIOSEK: Schemat VD może być wydajnym, szybkim, skutecznym i bezpiecznym schematem w leczeniu amyloidozy AL. --- Wykazano, że określenie poziomu wolnych łańcuchów lekkich (sFLC) w surowicy jest cenne w badaniach przesiewowych na obecność dyskrazji komórek plazmatycznych, jak również dla rokowania u nowo zdiagnozowanych pacjentów. W przypadku pacjentów z amyloidozą amyloidozą oraz pacjentów z oligo- lub niewydzielającym szpiczakiem mnogim (MM), seryjne sFLC okazał się również cenny w monitorowaniu stanu choroby. stanu choroby. Jednak u pacjentów z mierzalnym, nienaruszonym białkiem monoklonalnym za pomocą białko monoklonalne (białko M), seryjny pomiar sFLC pozostaje niezdefiniowany i nie jest obecnie zalecany w profesjonalnych wytycznych. Poniżej przedstawiamy dane porównujące sFLC z białkiem M jako biomarkery odpowiedzi u nowo zdiagnozowanych pacjentów z MM poddawanych terapii indukcyjnej nowymi lekami talidomidem, lenalidomidem i/lub bortezomibem. Pokazujemy, że chociaż białko M wydaje się sFLC w trakcie terapii indukcyjnej, dodanie FLC do białka M FLC do białka M dodatkowo informuje o charakterystyce choroby resztkowej po indukcji. po indukcji. Co więcej, sFLC w czasie mobilizacji komórek macierzystych wydaje się mieć moc prognostyczną dla punktów końcowych przeżycia po wysokiej dawce chemioterapii/autologicznego przeszczepu komórek macierzystych (HDC/SCT). Odkrycia te sugerują potencjalnie nową rolę sFLC u pacjentów z MM z nienaruszonym białkiem M otrzymujących nowe strategie indukcji oparte na lekach, a następnie HDC/SCT. --- CEL: Zbadaliśmy skuteczność i bezpieczeństwo bortezomibu (BOR) w leczeniu szpiczaka mnogiego w porównaniu z szpiczaka mnogiego w porównaniu z talidomidem (THAL) w odniesieniu do działań niepożądanych zdarzeń niepożądanych i poszukiwaliśmy markerów laboratoryjnych, które można by wykorzystać do prognozowania stanu pacjentów. METODY: Dane biochemiczne pacjentów otrzymujących BOR i THAL w leczeniu szpiczaka szpiczaka mnogiego w japońskim szpitalu Czerwonego Krzyża Narita. retrospektywnie, po uzyskaniu zgody Institutional Review Board. Ocena efektów leczniczych była zgodna z kryteriami efektów Międzynarodowej Grupy Roboczej ds. Myeloma Working Group (IMWG). WYNIKI: BOR wykazał wyższą skuteczność niż THAL w leczeniu opornego na leczenie szpiczaka mnogiego. szpiczaka mnogiego, a jego działanie było szybkie. Leczenie BOR wydłużyło czas czas przeżycia pacjentów opornych na THAL. Skuteczność BOR nie była związana z wiekiem pacjenta, liczbą wcześniejszych schematów terapeutycznych lub okresem choroby. Po podaniu leku BOR pacjenci, u których był on skuteczny, wykazywali tendencję do wzrost poziomu fosfatazy alkalicznej (ALP) w surowicy. Trombocytopenia (86,2%) i leukopenia (69,0%) były obserwowane z dużą częstotliwością, ale nie występowały żadne wcześniej niezgłoszonych zdarzeń niepożądanych lub zgonów związanych z terapią BOR . WNIOSKI: Sugeruje się, że BOR wykazuje skuteczność terapeutyczną w leczeniu szpiczaka mnogiego szpiczaka mnogiego jako leczenie pierwszego rzutu i/lub u pacjentów z opornością na THAL i może poprawić rokowanie i przeżywalność. Ponieważ podwyższenie ALP w surowicy zaobserwowano u wielu pacjentów, u których BOR był skuteczny, może to być predyktorem skuteczności BOR. --- Inhibitory proteasomu, nowa klasa środków chemioterapeutycznych, zwiększają skuteczność przeciwnowotworową antracyklin in vitro i in vivo. Dlatego staraliśmy się określenie maksymalnej tolerowanej dawki (MTD) i toksyczności ograniczającej dawkę bortezomibu i pegylowanej liposomalnej doksorubicyny (PegLD). Bortezomib podawano w dniach dniach 1, 4, 8 i 11 w dawkach od 0,90 do 1,50 mg/m2 oraz PegLD w dniu 4 w dawce 30 mg/m2 42 pacjentom z zaawansowaną chorobą hematologiczną. 42 pacjentom z zaawansowanymi nowotworami hematologicznymi. Działania toksyczne stopnia 3. lub 4. u co najmniej 10% pacjentów obejmowały małopłytkowość, limfopenię, neutropenię, zmęczenie, zapalenie płuc, neuropatię obwodową, gorączkową neutropenię i biegunkę. MTD na podstawie cyklu 1 wynosiło odpowiednio 1,50 i 30 mg/m2 bortezomibu i PegLD, odpowiednio. Jednak ze względu na częste redukcje dawki i opóźnienia na tym poziomie, 1,30 i 30 mg/m2 są zalecane do dalszych badań. Badania farmakokinetyczne i farmakokinetyczne i farmakodynamiczne nie wykazały istotnych interakcji między tymi środkami. Aktywność przeciwnowotworową zaobserwowano przeciwko szpiczakowi mnogiemu, przy czym 8 z 22 ocenianych pacjentów ocenianych pacjentów miało pełną odpowiedź (CR) lub bliską CR, w tym kilku z chorobą oporną na antracykliny, a kolejnych 8 miało częściowe odpowiedzi (PR). Jeden pacjent z nawrotowym/opornym chłoniakiem nieziarniczym z komórek T (NHL) osiągnął CR, podczas gdy 2 pacjentów z ostrą białaczką szpikową i chłoniakiem nieziarniczym z komórek B NHL miało PR. Bortezomib/PegLD był bezpiecznie podawany w tym badaniu, wykazując obiecującą aktywność przeciwnowotworową, wspierając dalsze testowanie tego schematu. --- Bortezomib, dipeptydylowy kwas boronowy i silny inhibitor proteasomu 26S proteasomu, jest niezwykle skuteczny przeciwko szpiczakowi mnogiemu (MM), ale nie przeciwko guzom litym. Ograniczające dawkę działania niepożądane wynikające z hamowania "na cel" proteasomu w normalnych komórkach i tkankach wydają się być kluczową przeszkodą. Osiągnięcie skuteczności w zwalczaniu guzów litych będzie zatem prawdopodobnie wymagało stworzenia inhibitora bardziej selektywnego dla tkanki nowotworowej w stosunku do normalnych tkanek. Najprostsza strategia, która mogłaby zapewnić taką specyficzność tkankową, polegałaby na zastosowaniu proteazy do uwolnienia inhibitora z większej, niehamującej struktury. struktury. Jednak takie uwolnienie musiałoby koniecznie wygenerować inhibitor z wolną N-końcową grupą aminową, co rodzi kluczowe pytanie: Czy krótkie peptydowe kwasy boronowe peptydowe z N-końcowymi grupami aminowymi mają wymagane właściwości, aby służyć jako głowic w prolekach? Tutaj pokazujemy, że dipeptydy boroLeu, najmniejsze najmniejszych prawdopodobnych kandydatów do tego zadania, mogą rzeczywiście być wystarczająco silne, penetrujące komórki, cytotoksyczne i stabilne do degradacji przez peptydazy komórkowe, aby służyć w tym charakterze.
W jakiej chorobie stosuje się głównie Velcade (bortezomib)?
Velcade (bortezomid), lek z grupy inhibitorów proteasomu wskazany w leczeniu szpiczaka mnogiego (MM). Velcade jest również zatwierdzony do leczenia pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza.