Przeprowadzono retrospektywne badanie w celu zebrania informacji dotyczących skuteczności i toksyczności cydofowiru (CDV) u pacjentów po allogenicznym przeszczepie komórek macierzystych. Dane były dostępne dla 82 pacjentów. Wskazaniami do terapii były choroba cytomegalowirusowa (CMV) u 20 pacjentów, pierwotna terapia zapobiegawcza u 24 pacjentów i wtórna terapia zapobiegawcza u 24 pacjentów. pacjentów i wtórna terapia zapobiegawcza u 38 pacjentów. Spośród pacjentów 47 otrzymało wcześniejszą terapię przeciwwirusową gancyklowirem, foskarnetem lub obydwoma lekami. Dawka CDV wynosiła od 1 do 5 mg/kg mc. na tydzień, a następnie podtrzymująco co co drugi tydzień u niektórych pacjentów. Czas trwania terapii wynosił od 1 do 134 dni (mediana, 22 dni). (mediana, 22 dni). Wszyscy pacjenci otrzymywali probenecyd i nawodnienie. Dziesięciu z 20 (50%) pacjentów, którzy byli leczeni z powodu choroby CMV (9 z 16 z zapaleniem płuc) odpowiedziało na terapię CDV, podobnie jak 25 z 38 (66%) pacjentów, u których nie powiodła się lub nawrót po wcześniejszej terapii zapobiegawczej i 15 z 24 (62%) pacjentów, u których CDV był stosowany jako podstawowa terapia zapobiegawcza. Spośród pacjentów, u 21 (25,6%) wystąpiła toksyczność nerkowa, która utrzymywała się po zaprzestaniu leczenia u 12 pacjentów. pacjentów. Piętnastu pacjentów rozwinęło inne działania toksyczne, które były potencjalnie spowodowane CDV lub jednocześnie podawanego probenecydu. Żadnej toksyczności nie zaobserwowano u 45 (61,6%) pacjentów. pacjentów. Cydofowir może być rozważany jako terapia drugiego rzutu u pacjentów z CMV, u których nie powiodła się wcześniejsza terapia przeciwwirusowa. Konieczne są jednak dodatkowe badania dodatkowe badania, zanim CDV będzie mógł być zalecany do terapii zapobiegawczej. --- Zakażenie wirusem cytomegalii (CMV) jest bardzo powszechne na całym świecie i stało się stało się bardziej pediatrycznym problemem klinicznym, biorąc pod uwagę wysoką częstość występowania wrodzonych zakażeń CMV, a także rosnącą liczbę pacjentów z obniżoną odpornością. pacjentów z obniżoną odpornością. Z tego powodu rośnie zapotrzebowanie na terapie przeciwwirusowe u niemowląt i noworodków. i noworodków rośnie. Obecnie dostępne są cztery leki przeciwwirusowe, które są aktywne przeciwko CMV: gancyklowir, walgancyklowir, foskarnet i cydofowir. Obecnie Obecnie żaden z nich nie ma zatwierdzonych wskazań do stosowania u dzieci. Chociaż istnieją istnieją ograniczone dane dotyczące dawki, farmakokinetyki (PK), bezpieczeństwa i działań niepożądanych dla niektórych z tych leków przeciwwirusowych, gancyklowir i jego doustny prolek walgancyklowir, zostały najlepiej przebadane w populacji niemowląt i noworodków. i noworodków. Ogólnie rzecz biorąc, farmaceutyczne badania PK u małych dzieci są ograniczone przez ograniczenia związane z trudnościami w pobieraniu próbek i wymaganiami dotyczącymi objętości krwi. czas pobierania próbek i badania mogą być dostępne do oceny leku. Biorąc pod uwagę to zastrzeżenie, PK gancyklowiru i walgancyklowiru u dzieci do tej pory wydaje się podążać za model jednokompartmentowy, w przeciwieństwie do tego, co opisano u dorosłych. Jednakże, po znormalizowaniu względem masy ciała, objętość dystrybucji, klirens i okres półtrwania i okres półtrwania gancyklowiru są podobne do tych występujących u dorosłych. Biorąc pod uwagę że klirens gancyklowiru (a tym samym walgancyklowiru) jest bezpośrednio proporcjonalny do czynności nerek, należy zachować ostrożność podczas podawania leku pacjentom z zaburzeniami czynności nerek. Ostatnie badania oceniające PK walgancyklowiru u niemowląt (w dawce 16 mg/kg co 12 godzin) wykazały podobne obszary pod krzywą stężenia w osoczu w czasie (AUC) do dożylnego gancyklowiru (w dawce 6 mg/kg co 12 godzin) i że te AUC pozostają dość stabilne przez wiele tygodni. Jak zaobserwowano u dorosłych, doustny gancyklowir ma niską biodostępność (4,8%). niską biodostępność (4,8% w analizie pediatrycznej) i dlatego jest słabą alternatywą w leczeniu poważnych zakażeń CMV. Neutropenia jest najczęstszą najczęstszą toksycznością związaną z terapią gancyklowirem i walgancyklowirem, podczas gdy znaczna (i prawdopodobnie nieodwracalna) toksyczność nerkowa może być obserwowana w przypadku cydofowiru. Podawanie foskarnetu może również powodować toksyczność nerkową, jak również znaczące zaburzenia równowagi elektrolitowej. Kilka z tych leków ma potencjalne toksyczność, w tym rakotwórczość, teratogenezę i azospermię (gancję). azospermia (gancyklowir, walgancyklowir i cydofowir) oraz odkładanie się w kościach lub uzębieniu (foskarnet). lub uzębienia (foskarnet), które mogą mieć istotne konsekwencje podczas leczenia niemowląt. niemowląt. Biorąc pod uwagę te potencjalne złe skutki, należy dokładnie rozważyć wskazań do klinicznego stosowania tych leków przeciwwirusowych jest konieczne przed ich zastosowaniem ich w leczeniu zakażeń CMV u noworodków i niemowląt.
Dla jakiego wirusa wskazany jest Cidofovir (Vistide)?
Cydofowir jest powszechnie stosowany w leczeniu zakażeń i chorób wywołanych wirusem cytomegalii (CMV).