Hormon tarczycy ma głęboki wpływ na homeostazę metaboliczną, regulując zarówno lipogenezę, jak i lipolizę. lipogenezę i lipolizę, głównie poprzez modulowanie aktywności adrenergicznej. My myszy z mutacją punktową w genie receptora hormonu tarczycy alfa (TRalpha) wytwarzającą dominująco-ujemny zmutowany receptor TRalpha z podstawieniem substytucją proliny na histydynę (P398H). Myszy heterozygotyczne z mutacją P398H miały 3,4-krotny (p < 0,02) wzrost poziomu tyreotropiny (TSH) w surowicy. Surowica stężenia trijodotyroniny (T3) i tyroksyny (T4) były nieznacznie podwyższone w porównaniu z myszami typu dzikiego. Myszy P398H miały 4,4-krotny wzrost tkanki tłuszczowej w organizmie (jako ułamek całkowitej masy ciała) (p < 0,001) i 5-krotny wzrost poziomu leptyny w surowicy (p < 0,001). poziom leptyny w surowicy (p < 0,005) w porównaniu z myszami typu dzikiego. 3-krotny wzrost poziomu insuliny w surowicy na czczo (p < 0,002) i 55% wzrost poziomu glukozy na czczo (p < 0,01) zaobserwowano u myszy P398H w porównaniu z myszami typu dzikiego. Zaobserwowano znaczne zmniejszenie lipolizy indukowanej noradrenaliną, co znajduje odzwierciedlenie w zmniejszonym uwalnianiu glicerolu z białej tkanki tłuszczowej izolowanej od myszy P398H. Częstość akcji serca i adaptacyjna termogeneza indukowana zimnem, w której pośredniczy tarczyca hormon tarczycy-katecholamina, były również zmniejszone u myszy P398H. Podsumowując Podsumowując, mutacja TRalpha P398H jest związana z otyłością trzewną i insulinoopornością głównie ze względu na znaczne zmniejszenie lipolizy stymulowanej katecholaminą. Obserwowany fenotyp u myszy TRalpha P398H jest prawdopodobnie spowodowany ingerencją w działanie TRalfa, jak również wpływem na inne metaboliczne szlaki sygnałowe. Fizjologiczne znaczenie tych będzie ostatecznie zależeć od zrozumienia pełnego zakresu działania tej mutacji. działania tej mutacji. --- KONTEKST I CEL: Głównym celem tego badania było wykrycie i 3-jodotyronaminy (T(1)AM), endogennej aminy biogennej związanej z hormonem tarczycy, w ludzkiej krwi. hormonem tarczycy, w ludzkiej krwi. PROJEKT: T(1)AM, całkowitą T(3) i całkowitą T(4) oznaczono w surowicy za pomocą nowego testu tandemowej spektrometrii mas HPLC tandemowej spektrometrii mas, która została już zwalidowana w badaniach na zwierzętach. w badaniach na zwierzętach, a wyniki powiązano ze standardowymi zmiennymi klinicznymi i laboratoryjnymi. zmiennymi klinicznymi i laboratoryjnymi. OTOCZENIE I PACJENCI: Seria obejmowała jednego zdrowego ochotnika, 24 pacjentów przyjętych na oddział kardiologiczny i 17 pacjentów ambulatoryjnych z podejrzeniem chorobę tarczycy, którzy zostali poddani pobraniu krwi przy przyjęciu w celu rutynowej diagnostyki. rutynowych celów diagnostycznych. Siedmiu pacjentów chorowało na cukrzycę typu 2, a u sześciu pacjentów wykazywało echokardiograficzne dowody upośledzonej funkcji lewej komory serca. lewej komory. INTERWENCJE: Nie przeprowadzono żadnej interwencji ani selekcji pacjentów. GŁÓWNE POMIARY WYNIKÓW: stężenie T(1)AM w surowicy, całkowite i wolne T(3) i T(4), rutynowe badania chemiczne, rutynowe badania hematologiczne, rutynowe badania krwi. rutynowe badania chemiczne, rutynowe badania hematologiczne i parametry echokardiograficzne. WYNIKI: T(1)AM wykryto we wszystkich próbkach, a jego stężenie wynosiło średnio 0,219 ± 0,012 pmol/ml. Stężenie T(1)AM było istotnie skorelowane ze stężeniem całkowitą T(4) (r = 0,654, P < 0,001), całkowitą T(3) (r = 0,705, P < 0,001), glikowaną hemoglobiną hemoglobina (r = 0,508, P = 0,013), mózgowy peptyd natriuretyczny (r = 0,543, P = 0,016) i transpeptydazy γ-glutamylowej (r = 0,675, P < 0,001). U pacjentów z cukrzycą vs. pacjentów bez cukrzycy stężenie T(1)AM było istotnie zwiększone (0,232 ± 0,014 vs. 0,203 ± 0,006 pmol/ml, P = 0,044), podczas gdy nie zaobserwowano istotnej różnicy zaobserwowano u pacjentów z dysfunkcją serca. WNIOSKI: T(1)AM jest endogennym przekaźnikiem, który może być oznaczany w ludzkiej krwi. krwi. Nasze wyniki są zgodne z hipotezą, że krążący T(1)AM jest wytwarzany z hormonów tarczycy i zachęcają do dalszych badań nad potencjalnej roli T(1)AM w insulinooporności i niewydolności serca. --- TŁO I CEL: Hormon tarczycy, trójjodotyronina (T3), pełni wiele funkcji. funkcji metabolicznych. Nieoczekiwanie egzogenna T3 obniżyła poziom glukozy we krwi u myszy db/db myszy, modelu cukrzycy typu 2. Tutaj zbadaliśmy to odkrycie i jego możliwe mechanizmy. PODEJŚCIE EKSPERYMENTALNE: Myszy db/db i szczupłe myszy leczono T3, kinazą inhibitor kinazy fosfoinozytydu 3 (PI3-kinazy), LY294002, plus T3, lub nośniki. Zmierzono poziom glukozy we krwi, wrażliwość na insulinę, poziomy i syntezę mierzone. Wpływ T3 na wewnątrzkomórkową sygnalizację insulinową analizowano w preadipocytach 3T3-L1 metodą Western blotting. Zablokowanie receptora hormonu tarczycy receptora α1 (TRα1) w komórkach 3T3-L1 osiągnięto za pomocą odpowiedniego wyciszenia RNA (siRNA). KLUCZOWE WYNIKI: Pojedyncze wstrzyknięcia T3 (7 ng-g-¹ i.p.) szybko i wyraźnie złagodziły hiperglikemię. Leczenie T3 (14 ng-g-¹ dzień-¹, 18 dni) zależnie od dawki obniżało poziom glukozy we krwi i zwiększało wrażliwość na insulinę u myszy myszy db/db. Wyższe dawki T3 (28 ng-g-¹-dzień-¹) odwracały insulinooporność u myszy db/db. myszy db/db. T3 zwiększała również poziom insuliny w osoczu i neurogenny czynnik różnicowania czynnik różnicujący (czynnik transkrypcyjny syntezy insuliny) i insulinę w wysepkach trzustkowych u myszy db/db. Te przeciwcukrzycowe efekty T3 zostały zniesione przez inhibitor kinazy PI3 (LY294002). W preadipocytach 3T3-L1, T3 zwiększał indukowaną insuliną fosforylację tyrozyny receptora insuliny substratu (IRS) -1 i aktywację kinazy PI3, efekty blokowane przez siRNA dla TRα1. WNIOSKI I IMPLIKACJE: T3 wzmacniał sygnalizację insulinową, poprawiał wrażliwość na insulinę wrażliwość i zwiększona synteza insuliny, co może przyczyniać się do jej działanie przeciwcukrzycowe. Odkrycia te mogą zapewnić nowe podejście do leczenia cukrzycy typu 2.
Jak hormon tarczycy wpływa na insulinooporność serca?
T3 wzmacnia sygnalizację insulinową i poprawia wrażliwość na insulinę. Ponadto T3 obniża poziom glukozy we krwi w modelu cukrzycy typu 2. Mutacja TRalpha P398H jest związana z insulinoopornością. Krążący T(1)AM jest wytwarzany z hormonów tarczycy i jest zwiększony u pacjentów z cukrzycą.