TŁO: Istnieją sprzeczne dane na temat roli lęku w przewidywaniu śmiertelności. śmiertelności. CELE: Ocena 10-letniego ryzyka śmiertelności związanego z lękiem u osób starszych osób starszych mieszkających w społeczności. METODA: Wykorzystanie danych pochodzących od 718 mężczyzn i 1046 kobiet w wieku 65 lat i starszych, zróżnicowane pod względem płci skojarzenia objawów lękowych (Spielberger State-Trait Spielberger State-Trait Anxiety Inventory, trzeci tercyl) i obecnych zaburzeń lękowych DSM-IV, w tym zaburzenie lękowe uogólnione (GAD) i fobia ze śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny i z przyczyn sercowo-naczyniowych. śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny i śmiertelnością z przyczyn sercowo-naczyniowych. WYNIKI: U kobiet ryzyko śmiertelności było zwiększone w przypadku zaburzeń lękowych i GAD w wieloczynnikowych modelach Coxa (współczynnik ryzyka (HR) = 1,53, 95% CI 1,02-2,27 i HR = 2,04, 95% CI odpowiednio 1,08-3,86), podczas gdy dla fobii było ono prawie istotny (HR = 1,52, 95% CI 0,94-2,47). Objawy cech lękowych stały się nieistotne w wyniku zakłócającego wpływu objawów depresyjnych. Zaburzenia lękowe były związane ze śmiertelnością z przyczyn sercowo-naczyniowych w jednoczynnikowej analizie śmiertelnością z przyczyn sercowo-naczyniowych (HR = 2,42, 95% CI 1,16-5,07). Nie stwierdzono istotnych powiązań u mężczyzn. WNIOSKI: Nasze badanie sugeruje związek lęku i śmiertelności zależny od płci. śmiertelnością. --- Zaburzenia lękowe są powszechne i wiążą się ze zwiększoną zachorowalnością i śmiertelnością. śmiertelnością. Niektóre przewlekłe zaburzenia lękowe, w tym uogólniony lęk (GAD), mogą charakteryzować się wysokim poziomem lęku, na który nakładają się zaostrzenia objawów. na który nakładają się zaostrzenia objawów. Skuteczne leczenie zaburzeń lękowych zaburzeń lękowych powinno zatem dążyć do osiągnięcia zarówno ostrego zmniejszenia objawów lęku (odpowiedź) i trwałego ustąpienia objawów jakiegokolwiek przewlekłego lęku (remisja). Strategia ta może wymagać długotrwałego leczenia tych zaburzeń za pomocą farmakoterapii i/lub psychoterapii. Badania przy użyciu inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu (XR), sugerują, że cele te można osiągnąć za pomocą tej nowszej klasy leków. klasy leków. Badania z zastosowaniem wenlafaksyny XR u pacjentów z GAD wykazały silną skuteczność przeciwlękową w porównaniu z placebo, szczególnie w odniesieniu do niepokoju, zaburzeń funkcji poznawczych i napięcia mięśniowego, które są specyficzne dla GAD. Podawanie wenlafaksyny XR zarówno przez okres krótko- (8 tygodni), jak i długoterminowy (6 miesięcy) spowodowało, że znacznie większa liczba pacjentów osiągających odpowiedź i remisję niż w przypadku placebo. Długotrwałe leczenie wenlafaksyną XR u pacjentów z GAD wykazało większą skuteczność niż ta niż obserwowana w badaniach krótkoterminowych. Zostało to osiągnięte bez utraty krótkoterminowej skuteczności, a także przywrócono funkcjonowanie społeczne pacjentów. Podczas gdy dostępne dane wskazują, że wenlafaksyna XR jest odpowiednim środkiem w długoterminowym leczeniu GAD. w długoterminowym leczeniu GAD, potrzebne są dalsze badania, aby określić, jak dalej zwiększyć wskaźniki remisji i utrzymać remisję po 6 miesiącach. --- Wstęp: Wcześniejsze doniesienia o ryzyku samobójstwa u pacjentów z zaburzeniami lękowymi były niespójne. METODY: Korzystając z bazy danych FDA, oceniliśmy ryzyko samobójstwa i próby samobójczej wśród pacjentów uczestniczących w niedawnych badaniach klinicznych oceniających nowe leki przeciwlękowe, z rozpoznaniem zaburzenia lęku napadowego (PD), lęku społecznego lub fobię społeczną (SP), zaburzenie lękowe uogólnione (GAD), zespół stresu pourazowego (P zespół stresu pourazowego (PTSD) i zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD). WYNIKI: Ogółem, wśród 20076 uczestniczących pacjentów z zaburzeniami lękowymi, 12 popełniło samobójstwo i 28 prób samobójczych. Roczny wskaźnik ryzyka samobójstwa wynosił 193/100000 pacjentów, a roczne ryzyko próby samobójczej wynosiło 1350/100000 pacjentów. OGRANICZENIA: Dane z badań klinicznych mają ograniczone zastosowanie w praktyce klinicznej. praktyce klinicznej. Uczestnicy badań klinicznych stanowią wysoce wyselekcjonowaną, niereprezentatywną próbą populacji klinicznej. Wielu pacjentów nigdy nie nigdy nie ukończy badań klinicznych, a zatem dane są oparte na ograniczonej podpróbie. Te badania nie zostały zaprojektowane przede wszystkim w celu oceny ryzyka samobójstwa. WNIOSKI: Ryzyko samobójstwa u pacjentów z zaburzeniami lękowymi jest wyższe niż wcześniej sądzono. wcześniej sądzono. Pacjenci z zaburzeniami lękowymi wymagają wyraźnej oceny pod kątem ryzyka samobójstwa. --- Zaburzenia lękowe, które obejmują uogólnione zaburzenie lękowe, zespół lęku napadowego, zespół stresu pourazowego, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne i zaburzenia fobiczne są zaburzeniami psychicznymi najczęściej występującymi w społeczeństwie, zgodnie z wynikami ostatnich badań epidemiologicznych. Jednak brak tych zaburzeń występuje nawet u 50% pacjentów z zaburzeniami lękowymi. zaburzenia lękowe. To niepowodzenie w prawidłowym diagnozowaniu i odpowiednim leczeniu zaburzeń lękowych zaburzeń lękowych może skutkować nadmiernym korzystaniem z usług opieki zdrowotnej i zwiększoną zachorowalności i śmiertelności z powodu zaburzeń lękowych lub współistniejących schorzeń medycznych. medycznych. Niezawodne narzędzia diagnostyczne poprawiające wczesne rozpoznawanie zaburzeń lękowych mogą następnie skutkować bardziej skutecznym leczeniem. --- TŁO: Związek między depresją a zwiększonym ryzykiem zgonu u osób starszych osób starszych został ustalony zarówno w badaniach klinicznych, jak i społecznych. Wykazano, że współwystępowanie depresji i uogólnionego lęku reprezentuje poważniejszą i bardziej przewlekłą psychopatologię. poważniejszą i bardziej przewlekłą psychopatologię. Niewiele jednak wiadomo na temat między uogólnionym zaburzeniem lękowym, mieszanym zaburzeniem lękowo-depresyjnym (uogólnionym zaburzeniem lękowym i depresją) a nadmierną śmiertelnością u osób starszych. osób starszych. CEL: Zbadanie, czy lęk uogólniony i mieszany lękowo-depresyjne są związane ze śmiertelnością. METODA: Uogólnione zaburzenia lękowe, mieszane zaburzenia lękowo-depresyjne i depresję zostały ocenione u 4051 starszych osób z dziesięcioletnią obserwacją rejestrów zgonów społeczności rejestry. Ryzyko śmiertelności związane z uogólnionym lękiem, depresją i mieszanym zaburzeniem lękowo-depresyjnym lękowo-depresyjnej obliczono po uwzględnieniu zmiennych demograficznych, choroby fizyczne, niepełnosprawność funkcjonalną i wrażliwość społeczną. WYNIKI: W uogólnionym zaburzeniu lękowym i mieszanej depresji lękowej nie stwierdzono nie stwierdzono istotnego nadmiaru śmiertelności. W przypadku depresji stwierdzono znaczny u mężczyzn [HR 1,44 (1,09-1,89)], ale nie u kobiet [HR 1,04 (0,87-1,24)] po dostosowaniu do różnych zmiennych. WNIOSKI: U osób starszych depresja zwiększa ryzyko zgonu u mężczyzn. Ani uogólniony lęk, ani mieszany lęk-depresja nie są związane z nadmierną śmiertelnością. nadmierną śmiertelnością. Uogólnione zaburzenie lękowe może nawet przewidywać mniejszą śmiertelność u osób starszych z depresją. Związek między uogólnionym zaburzeniem lękowym a jego potencjalnie ochronnym wpływem na śmiertelność musi być dalej badany. --- CEL: Zbadanie 1-miesięcznej częstości występowania uogólnionego zaburzenia lękowego (GAD) zgodnie z Diagnostycznym i Statystycznym Podręcznikiem Zaburzeń Psychicznych, wydanie czwarte (DSM-IV), Diagnostyczny i Statystyczny Podręcznik Wydanie (DSM-IV), Diagnostyczny i statystyczny podręcznik zaburzeń psychicznych, wydanie piąte (DSM-V) i Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób, wydanie dziesiąte (ICD-10), oraz nakładanie się tych kryteriów w próbie populacji 75-latków. Naszym celem było również zbadanie współwystępowania GAD i innych diagnoz psychiatrycznych, takich jak depresja. psychiatrycznymi, takimi jak depresja. METODA: W latach 2005-2006 przeprowadzono kompleksowy, częściowo ustrukturyzowany wywiad psychiatryczny został przeprowadzony przez przeszkolone pielęgniarki w reprezentatywnej próbie populacji 75-latków bez demencji w Göteborgu w Szwecji (N = 777; 299 mężczyzn i 478 kobiet). Wszystkie diagnozy psychiatryczne zostały postawione zgodnie z DSM-IV. GAD został również zdiagnozowano również zgodnie z ICD-10 i DSM-V. WYNIKI: 1-miesięczna częstość występowania GAD wynosiła 4,1% (N = 32) zgodnie z DSM-IV, 4,5% (N = 35) zgodnie z DSM-V i 3,7% (N = 29) zgodnie z ICD-10. Tylko 46,9% osób z DSM-IV GAD spełniało kryteria ICD-10, a tylko 51,7% i 44,8% osób z GAD wg ICD-10 spełniało kryteria DSM-IV/V. Zamiast tego 84,4% i 74,3% osób z DSM-IV/V GAD i 89,7% osób z ICD-10 GAD miało depresję. depresję. Również inne diagnozy psychiatryczne były powszechne u osób z ICD-10 i DSM-IV GAD. i DSM-IV GAD. Tylko niewielka mniejszość z GAD, niezależnie od kryteriów, nie miała innych innych współistniejących zaburzeń psychicznych. GAD wg ICD-10 był związany ze zwiększoną śmiertelnością. śmiertelnością. WNIOSKI: Chociaż GAD był powszechny u 75-latków, DSM-IV/V i ICD-10 uchwyciły różne osoby. różne osoby. Obecne definicje GAD mogą obejmować dwa różne wyrażenia choroby. Istniała większa zgodność między GAD w obu systemach klasyfikacji i depresją niż między DSM-IV/V GAD i ICD-10 GAD, podkreślając ścisły związek między tymi jednostkami. --- CEL: Zbadanie, czy 1-roczna częstość występowania dużych zaburzeń depresyjnych (MDD), uogólnione zaburzenie lękowe (GAD) i ich współwystępowanie były związane z późniejszą śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny i z powodu chorób sercowo-naczyniowych (CVD) w ciągu 15 lat u weteranów z Wietnamu. lat u weteranów z Wietnamu. METODY: Uczestnicy (N = 4256) pochodzili z Vietnam Experience Study. Dane dotyczące służby, socjodemograficzne i zdrowotne zostały zebrane z akt służby, wywiadów telefonicznych i badania lekarskiego. Jednoroczną częstość występowania MDD i GAD określono za pomocą harmonogramu wywiadu diagnostycznego opartego na Diagnostyczny i statystyczny podręcznik zaburzeń psychicznych (wersja IV). Śmiertelność w ciągu kolejnych 15 lat została zebrana z rejestrów armii amerykańskiej. WYNIKI: MDD i GAD były pozytywnie i istotnie związane ze śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny i z powodu CVD. i śmiertelnością z przyczyn sercowo-naczyniowych. Związki między MDD i GAD a śmiertelnością z powodu CVD były nie były już istotne po uwzględnieniu czynników socjodemograficznych, stanu zdrowia przy zachowania zdrowotne i inne markery ryzyka. Dochód był zmienną o najsilniejszy wpływ na to powiązanie. W analizach porównujących współchorobowość i GAD i MDD, bez żadnej diagnozy, współchorobowość okazała się najsilniejszym predyktorem zarówno najsilniejszym predyktorem zarówno śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny, jak i śmiertelności z powodu CVD. WNIOSKI: GAD i MDD przewidują śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny w populacji weteranów po uwzględnieniu szeregu zmiennych towarzyszących. Jednak osoby z zarówno GAD, jak i MDD były najbardziej narażone na późniejszą śmierć i wydaje się, że te zaburzenia mogą synergistycznie oddziaływać na śmiertelność. Przyszłe badania nad zaburzeń psychicznych i wyników zdrowotnych, a także przyszłych interwencji klinicznych, powinny zwracać większą uwagę na współchorobowość. --- Zaburzenia lękowe są powszechne i wiążą się ze wzrostem zachorowalności i śmiertelności. śmiertelnością, szczególnie gdy występują z dodatkowymi zaburzeniami psychicznymi. Stanowią one stanowią obciążenie dla zdrowia publicznego i gospodarki, a mimo to są powszechnie nierozpoznane i niedostatecznie leczone. Benzodiazepiny są skutecznymi lekami przeciwlękowymi, ale leczą przede wszystkim objawy somatyczne uogólnionego zaburzenia lękowego (GAD), i nie są skuteczne w leczeniu objawów depresyjnych, które często współwystępują współwystępujących w przewlekłych zaburzeniach lękowych, takich jak GAD. Niektóre leki przeciwdepresyjne mogą zatem stanowić najlepszy wybór terapii. Ich korzyści w leczeniu GAD wykazano przy użyciu trójpierścieniowego leku przeciwdepresyjnego, imipraminy, i niektóre selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu (XR), został wskazany w leczeniu GAD i okazał się skuteczny zarówno w krótko-, jak i długoterminowym leczeniu pacjentów z tym zaburzeniem. pacjentów z tym zaburzeniem. Wielu pacjentów leczonych wenlafaksyną XR osiąga i utrzymuje remisję objawów GAD, co jest celem leczenia. --- W ciągu ostatnich dwóch dekad zaburzenia lękowe stały się przedmiotem wielu badań po latach względnej badań po latach względnej niejasności. Gromadzące się dane sugerują, że że zaburzenia lękowe mogą mieć wiele konsekwencji, w tym obniżoną jakość życia, zależność ekonomiczną, liczne dolegliwości somatyczne, nieprzystosowawczą osobowość i zwiększoną śmiertelność z powodu samobójstw, chorób sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych. przyczyn naczyniowo-mózgowych. Agresywne leczenie tych zaburzeń może znacznie znacznie zmniejszyć ich wpływ.
Jaki jest związek między uogólnionym zaburzeniem lękowym a ryzykiem zgonu?
Liczne badania wykazały, że uogólnione zaburzenia lękowe wiążą się ze zwiększonym ryzykiem śmiertelności w różnych populacjach, w tym weteranów i osób starszych bez demencji. Zaburzenia lękowe przewidują większą śmiertelność, szczególnie gdy występują z innymi zaburzeniami psychicznymi. Jednak jedno z badań wykazało, że uogólnione zaburzenie lękowe nie było związane z nadmierną śmiertelnością u osób starszych z depresją.