Dystrofia mięśniowa Duchenne'a (DMD) jest chorobą dziedziczną spowodowaną mutacjami w genie dystrofiny. genie dystrofiny, które zaburzają otwartą ramkę odczytu, podczas gdy mutacje w ramce mutacje powodują dystrofię mięśniową Beckera (BMD). Wrodzona dystrofia mięśniowa Ullricha (UCMD) jest spowodowana mutacjami wpływającymi na geny kolagenu VI. Specyficzne miRNA mięśni (dystromiry) są potencjalnymi nieinwazyjnymi biomarkerami do monitorowania wyników interwencji terapeutycznych i progresji choroby. Określiliśmy ilościowo miR-1, miR-133a,b, miR-206 i miR-31 w surowicy pacjentów z DMD, BMD, UCMD i zdrowych osób z grupy kontrolnej. MiR-1, miR-133a,b i miR-206 były regulowane w górę w DMD, ale niezmienione w UCMD w porównaniu z grupą kontrolną. Pacjenci z łagodniejszą DMD mieli wyższe poziomy dystromii niż pacjenci z cięższą postacią choroby. Pacjenci z niskimi wartościami (FVC), wskazującymi na osłabienie mięśni oddechowych, mieli niskie poziomy miR-1 i miR-1 w surowicy. miR-1 i miR-133b. Nie było znaczącej różnicy w poziomie dystromerów w BMD w porównaniu z grupą kontrolną. Oceniliśmy również wpływ dystrofiny na ekspresję pięciu dystromerów w surowicy pacjentów z DMD leczonych ogólnoustrojowo przez 12 tygodni antysensownym oligomerem eteplirsenem który indukuje pominięcie eksonu 51 w genie dystrofiny. Dystromery były analizowano również w biopsjach mięśni pacjentów z DMD objętych pojedynczą dawką domięśniowej eteplirsenu. Nasza analiza wykryła tendencję do normalizacji tych miRNA między próbkami przed i po leczeniu w badaniu w badaniu ogólnoustrojowym, która jednak nie osiągnęła istotności statystycznej. Może to może być spowodowane małą liczbą pacjentów i krótkim czasem trwania tych badań klinicznych. tych badań klinicznych. Chociaż potrzebne są długoterminowe badania w celu wyjaśnienia związku między odbudową dystrofiny po interwencji terapeutycznej a poziomem krążących miRNA, nasze wyniki wskazują, że miR-1 i miR-133 mogą być uważane za biomarkery eksploracyjne do monitorowania postępu osłabienia mięśni i pośrednio pozostałej masy mięśniowej w DMD. --- Przywrócenie otwartej ramki odczytu genu DMD i produkcję białka dystrofiny w dystrofii mięśniowej Duchenne'a (DMD) można osiągnąć poprzez w dystrofii mięśniowej Duchenne'a (DMD) można osiągnąć poprzez pominięcie eksonów przy użyciu oligomerów antysensownych (AO) ukierunkowanych na elementy splicingowe. Istnieje kilka takich podejść do terapii genowej opartej na RNA znajduje się w fazie rozwoju klinicznego. wszystkie dotychczasowe badania oceniały skuteczność AO za pomocą półilościowego zagnieżdżonego reakcję łańcuchową polimerazy z odwrotną transkrypcją (RT-PCR). Precyzyjna ocena poziomu białka dystrofiny jest złożona i utrudniona przez duży rozmiar i niską obfitość dystrofiny; w ten sposób dokładny i znormalizowany pomiar DMD DMD na poziomie RNA pozostaje ważny dla oceny i porównania odpowiedzi pacjentów na pomijanie eksonów DMD. odpowiedzi pacjentów w badaniach klinicznych pomijania eksonów DMD. Tutaj opisujemy rozwój Taqmana do ilościowego (q)RT-PCR w celu ilościowego pomiaru pomijania eksonów i podkreślenia jego zastosowanie do określenia poziomów pomijania eksonów u pacjentów z DMD leczonych domięśniowo morfoliną AO w celu pominięcia eksonu 51, eteplirsenem (AVI-4658). Biopsje biopsje mięśni tych pacjentów zostały wcześniej dokładnie scharakteryzowane, zapewniając cenny punkt odniesienia dla oceny nowej metodologii. My wykazać, że poziomy odbudowy białka dystrofiny, a tym samym odpowiedź pacjenta pacjenta, korelują dokładnie z poziomem RNA. Co więcej, ten czuły test wykrywa rewersyjne włókna pominiętego eksonu 51 w nieleczonych biopsjach, zapewniając ważny punkt odniesienia do precyzyjnej oceny skuteczności leczenia. Niniejsze badanie stanowi pierwszą ilościową ocenę pomijania eksonów w badaniach klinicznych. klinicznym. Przedstawiamy znormalizowaną i powtarzalną metodę oceny odpowiedzi pacjentów, która uzupełni badania białek w przyszłych badaniach przedklinicznych i klinicznych. klinicznych badaniach terapii genowej DMD opartej na pomijaniu eksonów. --- CEL PRZEGLĄDU: Najbardziej zachęcające ostatnie postępy dotyczące farmakologicznych w leczeniu dystrofii mięśniowej Duchenne'a (DMD). podsumowano. Nacisk kładziony jest na związki działające za dystrofiną, białkiem pozbawionym białka, którego brakuje w DMD, na szlaki komórkowe prowadzące do patologicznych konsekwencji. konsekwencji. Autor podkreśla postępy, które mogą mieć największy potencjał kliniczny w DMD. potencjał do zastosowania klinicznego w DMD. OSTATNIE ODKRYCIA: Modyfikacja transkryptów zmutowanego genu poprzez pomijanie eksonów doprowadziła do ekspresji skróconych dystrofin u pacjentów z DMD. Obecnie najbardziej obiecującymi obecnie najbardziej obiecującymi potencjalnymi lekami są pomijające egzony eteplirsen i drisapersen. drisapersen. Biglycan i SMTC1100 zwiększają ekspresję utrofiny. Związki modulujące receptor steroidowy receptora steroidowego VBP15 i tamoksyfen oraz specyficzne przeciwutleniacze wydają się obiecującymi lekami w terapii objawowej. obiecujące środki do leczenia objawowego. STRESZCZENIE: W ciągu ostatnich 18 miesięcy zaobserwowano silny wzrost liczby ekscytujących doniesień na temat nowych środków terapeutycznych dla DMD. Środki pomijające egzony zostały zostały dopracowane w celu poprawy dostarczania do tkanek i stabilności. Imponujące odkrycia dotyczące patogennych zdarzeń w sygnalizacji komórkowej ujawniły cele, które nieznane w kontekście DMD, umożliwiając w ten sposób podejście ograniczające zapalenie, zwłóknienie i martwicę. Celami są receptory hormonów jądrowych, NADPH-oksydazy i kanały Ca. Hamowanie NF-KB, transformującego czynnika wzrostu transformującego czynnika wzrostu alfa (TGF-α) i transformującego czynnika wzrostu beta (TGF-β)/produkcji lub działania miostatyny są również obiecującymi drogami w przeciwdziałaniu złożonej patogenezie DMD. patogenezie DMD. --- Wcześniej przeprowadziliśmy dowód zasady; badanie eskalacji dawki u pacjentów z dystrofią mięśniową Duchenne'a dystrofii mięśniowej (DMD) przy użyciu oligonukleotydu morfolino splice-switching oligonukleotyd AVI-4658 (eteplirsen), który indukuje pomijanie eksonu dystrofiny 51 u pacjentów z odpowiednimi delecjami, przywraca otwartą ramkę odczytu i indukuje ekspresję białka dystrofiny po wstrzyknięciu domięśniowym (i.m.). My Teraz pokazujemy, że tej ekspresji dystrofiny towarzyszyła podwyższona ekspresja ekspresji α-sarkoglikanu, β-dystroglikanu (BDG) i - w odpowiednich przypadkach - neuronalnego tlenku azotu. przypadkach - neuronalnej syntazy tlenku azotu (nNOS) w sarkolemie, z których każdy jest składnikiem innego podkompleksu kompleksu glikoprotein związanego z dystrofiną (DAPC). (DAPC). Zgodnie z oczekiwaniami, ekspresja nNOS była relokowana do sarkolemmy u pacjentów z zespołem Duchenne'a, u których delecja dystrofiny pozostawiła domenę wiążącą nNOS (eksony 42-45) nienaruszoną. domenę wiążącą nNOS (eksony 42-45), podczas gdy nie miało to miejsca u pacjentów z delecje, które obejmowały tę domenę. Nasze wyniki wskazują, że nowa wewnętrznie usunięta i krótsza dystrofina indukowana przez pominięcie eksonu 51 w pacjentów z podatnymi delecjami, może również przywrócić kompleks związany z dystrofiną kompleks, co dodatkowo sugeruje zachowaną funkcjonalność nowo przetłumaczonej dystrofiny. dystrofiny. --- CEL: We wcześniejszych badaniach otwartych, eteplirsen, oligomer morfolino fosforodiamidatu oligomer morfolino, umożliwił produkcję dystrofiny w dystrofii mięśniowej Duchenne'a (DMD) dystrofii mięśniowej Duchenne'a (DMD) z mutacjami genetycznymi umożliwiającymi pominięcie eksonu 51. W niniejszym badanie wykorzystało podwójnie ślepy protokół kontrolowany placebo do przetestowania zdolności do indukowania produkcji dystrofiny i poprawy dystansu pokonywanego w 6-minutowym teście chodu (6M). 6-minutowego testu chodu (6MWT). METODY: Chłopcy z DMD w wieku od 7 do 13 lat, z potwierdzonymi delecjami, które można skorygować poprzez pominięcie eksonu 51 i zdolność do przejścia od 200 do 400 m w 6 MWT, zostali losowo przydzieleni do cotygodniowe wlewy dożylne 30 lub 50 mg/kg/tydz. eteplirsenu lub placebo przez 24 tygodnie (n = 4/grupę). tygodnie (n = 4/grupę). Pacjenci otrzymujący placebo przeszli na eteplirsen w dawce 30 lub 50 mg/kg mc. (n = 2/grupę) w 25. tygodniu; następnie leczenie było otwarte. U wszystkich pacjentów wykonano biopsje mięśni na początku badania i w 48. tygodniu. Skuteczność obejmowała dystrofinę-dodatnią dystrofiny i dystans pokonany w teście 6MWT. WYNIKI: W 24. tygodniu u pacjentów leczonych eteplirsenem w dawce 30 mg/kg wykonano biopsję i oceniono odsetek włókien dystrofinododatnich wzrósł do 23% normy; nie stwierdzono u pacjentów otrzymujących placebo (p≤0,002). Jeszcze większy wzrost nastąpił w 48. tygodniu (52% i 43% w kohortach 30 i 50 mg/kg mc, ), co sugeruje, że dystrofina wzrasta przy dłuższym leczeniu. Przywrócenie funkcjonalnej dystrofiny zostało potwierdzone przez wykrycie sarkoglikanów i neuronalnej syntazy tlenku azotu w sarkolemie. Możliwość poruszania się pacjenci leczeni eteplirsenem odnieśli 67,3 m korzyści w porównaniu do placebo/pacjentów z opóźnieniem (p≤0,001). INTERPRETACJA: Eteplirsen przywrócił dystrofinę w kohortach 30 i 50 mg/kg/tydz. oraz u później leczonych pacjentów kontrolowanych placebo. Czas trwania, niż dawka, odpowiadał za produkcję dystrofiny, skutkując również stabilnością stabilność ambulacji. Nie wystąpiły żadne poważne zdarzenia niepożądane.
Jaka jest rola eteplirsenu u pacjentów z DMD?
AVI-4658 (eteplirsen) indukuje pomijanie eksonu 51 dystrofiny u pacjentów z odpowiednimi delecjami, przywraca otwartą ramkę odczytu i indukuje ekspresję białka dystrofiny po wstrzyknięciu domięśniowym (i.m.).