TŁO: α-synukleina agreguje w ciałach Lewy'ego i odgrywa kluczową rolę w patogenezie grupy zaburzeń neurodegeneracyjnych znanych jako patogenezie grupy zaburzeń neurodegeneracyjnych, znanych jako "Synukleinopatie", w tym choroba Parkinsona. Mutacje parkiny powodują utratę aktywności ligazy E3-ubikwityny parkiny i powodują autosomalny recesywny wczesny wczesny parkinsonizm. WYNIKI: Sprawdziliśmy, w jaki sposób te dwa geny oddziałują ze sobą, badając wpływ parkiny na potranslacyjną modyfikację α-synukleiny w zwierzęcych modelach transferu genów modele, wykorzystujące lentiwirusowy system dostarczania genów do prążkowia 2-miesięcznych Wirusowa ekspresja α-synukleiny typu dzikiego spowodowała akumulację α-synukleiny. akumulację α-synukleiny i była związana ze zwiększoną śmiercią komórek i stanem zapalnym. zapaleniem. α-synukleina zwiększała poziomy PLK2 i aktywność GSK-3β oraz zwiększała poziom fosforylowanej α-synukleiny i Tau. Koekspresja parkiny obniżyła poziom fosforylowanej α-synukleiny i złagodziła śmierć komórek i stan zapalny. stan zapalny. Parkina obniżyła poziom PLK2 i zwiększyła aktywację PP2A. WNIOSKI: Dane te sugerują, że parkina zmniejsza poziomy α-synukleiny i zmienia równowagę między aktywnością fosfatazy i kinazy, które wpływają na poziomy fosforylowanej α-synukleiny. Wyniki te wskazują na nowe mechanizmy dla ochrony parkiny przed toksycznością indukowaną α-synukleiną w PD.
Czy PLK2 bierze udział w fosforylacji alfa-synukleiny w chorobie Parkinsona?
PLK2 bezpośrednio fosforyluje alfa-synukleinę przy Ser-129 w teście biochemicznym in vitroWyniki te wskazują, że PLK2 odgrywa kluczową rolę w fosforylacji alfa-synukleiny w ośrodkowym układzie nerwowym.