WPROWADZENIE: Hydrożele były szeroko badane jako rusztowania inżynierii tkankowej w ciągu ostatnich dwóch dekad ze względu na ich korzystne właściwości biologiczne. Niedawno opracowano nowy biodegradowalny termoresponsywny hydrożel na bazie chityny glikolowej (GC-TRS). (GC-TRS), który może być łatwo stosowany jako łagodny lepki roztwór w temperaturze pokojowej, ale szybko przekształca się w termoresponsywny hydrożel. w temperaturze pokojowej, ale szybko przekształca się w trwały hydrożel w warunkach fizjologicznych. Celem tego badania było zbadanie wpływu GC-TRS na proliferację i różnicowanie odontogenne tworzących kolonie ludzkich komórek miazgi zębowej (hDPC) w obecności pochodnej matrycy szkliwa. pochodnej szkliwa. METODY: Chityna glikolowa została zsyntetyzowana poprzez N-acetylację chitozanu glikolowego. Morfologia morfologię termoczułego rusztowania hydrożelowego zaobserwowano za pomocą skaningowej mikroskopii elektronowej. skaningowej mikroskopii elektronowej. Przejście fazowe zol-żel wodnego roztworu chityny glikolowej wodnego roztworu chityny glikolowej badano za pomocą metody przechylania i badań reometrycznych. hDPC zostały wyizolowane na podstawie ich zdolności do generowania klonogennych komórek adherentnych. klonogennych przylegających skupisk komórek. Wpływ GC-TRS i kolagenu na żywotność komórek kolagenu na żywotność komórek bromku 3-(4,5-dimetylotiazol-2-ylo)-2,5-difenylotetrazoliowego (MTT). Ekspresja markerów różnicowania odontogennego/osteogennego (tj. zębiny sialofosfoproteina, białko macierzy zębiny-1, osteonektyna i osteopontyna) została analizowano za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy w czasie rzeczywistym. WYNIKI: GC-TRS wykazywał wysoce makroporowatą i dobrze połączoną strukturę porowatą. strukturę porowatą. Roztwór polimeru istniał w stanie zolu o łagodnej lepkości, ale przechodził w stan żelu i nie płynął powyżej około 37°C. Badania reometryczne wykazały, że roztwór chityny glikolowej wykazywał szybkie przejście w stan zolu i żelu w przybliżeniu w temperaturze ciała. GC-TRS i kolagen nie hamowały żywotności komórek przez 7 dni. Sialofosfoproteina zębiny i białko macierzy zębiny i białko macierzy zębiny-1 były wyrażane przez komórki hodowane w GC-TRS na wyższym poziomie niż w komórkach hodowanych w kolagenie (P < .05). W obu grupach rusztowań, sialofosfoproteina zębiny, białko macierzy zębiny-1 i osteopontyna RNA przekaźnika RNA było znacząco regulowane w górę w hDPC traktowanych EMD w porównaniu z komórkami nieleczonymi komórkami (P < .05). WNIOSKI: GC-TRS umożliwił proliferację i odontogenne różnicowanie hDPC. Ponadto różnicowanie było ułatwione przez EMD. Wyniki te sugerują, że GC-TRS ma potencjał do wykorzystania w technikach inżynierii tkankowej inżynierii tkankowej do regeneracji zębiny. --- CEL: Scharakteryzowanie twardej tkanki utworzonej w ludzkich zębach eksperymentalnie pokrytych miazgą z zastosowaniem wodorotlenku wapnia lub Emdogain Gel (Biora AB, Malmö, Szwecja) - pochodną matrycy szkliwa (EMD), przy użyciu dwóch markerów zębiny; sialoproteiny zębiny (DSP) i kolagenu typu 1 (Col I). METODOLOGIA: Oczyszczone przez powinowactwo królicze przeciwciała poliklonalne anty-Col I i anty-DSP zastosowano do barwienia skrawków histologicznych z dziewięciu par przeciwległych przedtrzonowców, które zostały eksperymentalnie amputowane i losowo pokryte żelem EMDgel lub wodorotlenkiem wapnia. Dwanaście tygodni po tym, jak zęby miazgi, zostały one usunięte, utrwalone, zdemineralizowane i seryjnie przed barwieniem immunohistochemicznym. WYNIKI: W zębach leczonych wodorotlenkiem wapnia DSP był widoczny w nowej twardej tkance, która tworzyła most. tkance, która utworzyła most. DSP zaobserwowano również w nowo utworzonej tkance twardej w zębach leczonych żelem EMDgel. Rozrośnięta tkanka miazgi częściowo wypełniła przestrzeń początkowo zajmowaną przez EMDgel, a zabarwioną DSP tkankę twardą zaobserwowano wzdłuż powierzchni zębiny, jak również w izolowanych masach w obrębie proliferowanej tkanki miazgi. miazgi, chociaż nowa tkanka twarda nie pokrywała odsłoniętej miazgi. BARWIENIE DSP zaobserwowano również w komórkach wyściełających tkankę twardą w obu grupach. Barwienie Col I zaobserwowano w nowo utworzonej tkance twardej w obu grupach. WNIOSKI: Nowa tkanka twarda powstała po pokryciu miazgi żelem EMDgel lub wodorotlenkiem wapnia zawierała DSP i Col I, uważane za markery zębiny. Zatem nowo utworzoną tkankę twardą można scharakteryzować raczej jako zębinę niż niespecyficzną tkankę twardą. niespecyficzna tkanka twarda. --- Podczas odontogenezy amelogeniny z preameloblastów są przenoszone do różnicujących się odontoblastów w brodawce zębowej, co sugeruje, że amelogeniny mogą być związane ze zmianami odontoblastów podczas rozwoju. W niniejszym badaniu zbadaliśmy wpływ pochodnej macierzy szkliwa (EMD) na gojenie się rany miazgi. gojenie się rany miazgi. Tkankę miazgi koronowej stałych przedtrzonowców szczęki miniaturowych świń zostały odsłonięte przez policzkowe ubytki klasy V. Odsłoniętą miazgę miazga została pokryta EMD. Przeciwległe zęby służyły jako kontrola i były pokryte pastą wodorotlenku wapnia (Dycal). Ubytki zostały uszczelnione cementem szkło-jonomerowym. Po 2 i 4 tygodniach przeprowadzono analizę histologiczną zębów. przeanalizowano. W zębach poddanych działaniu EMD stwierdzono duże ilości nowo utworzonej tkanki twardej podobnej do zębiny twardej tkanki z towarzyszącymi komórkami formującymi zarysowały ranę miazgi oddzielającą obszar ubytku od pozostałej miazgi. obszar ubytku od pozostałej tkanki miazgi. Komórki zapalne były obecne w obszarze rany, ale nie przylegały do nowo utworzonej tkanki twardej. Analiza morfometryczna wykazała, że ilość tkanki twardej utworzonej w zębach leczonych EMD była ponad dwukrotnie większa niż w zębach kontrolnych leczonych wodorotlenkiem wapnia (p < 0,001 kontrolnych (p < 0,001), co sugeruje, że EMD jest w stanie promować w zranionej miazdze silniej niż wodorotlenek wapnia. wodorotlenek wapnia. --- Celem pracy był przegląd skuteczności pochodnej matrycy szkliwnej (EMD) w procedurach w procedurach bezpośredniego pokrycia miazgi (DPC). Bazy danych zostały przeszukane przy użyciu następujących słów kluczowych: "dental", "dentine", "enamel matrix derivative", "pulp miazgi" i "leczenie". Kryteria włączenia obejmowały: (i) badania oryginalne; (ii) badania na ludziach i zwierzętach; (iii) lista referencyjna potencjalnie istotnych artykułów (iv) interwencja: wpływ EMD na procedury pokrycia miazgi; oraz (v) artykuły opublikowane w Internecie. miazgi; oraz (v) artykuły opublikowane wyłącznie w języku angielskim. Włączono osiem badań (cztery ludzi i cztery na zwierzętach). Wśród badań na ludziach, dwa badania wykazały, że EMD jest bardziej skuteczną procedurą DPC w porównaniu z wodorotlenkiem wapnia (Ca(OH) wodorotlenkiem wapnia (Ca(OH)2 ). Jedno badanie wykazało, że Ca(OH)2 jest bardziej skuteczny w przypadku DPC niż EMD. Jedno badanie nie wykazało różnicy w skuteczności między EMD i Ca(OH)2 dla DPC. Wszystkie badania na zwierzętach wykazały, że EMD jest bardziej skuteczna w w tworzeniu zębiny reparacyjnej w porównaniu z Ca(OH)2 . EMD może zapewnić korzystne wyniki w procedurach DPC.
Jaki jest wpływ pochodnej matrycy szkliwa na regenerację miazgi?
EMD zwiększyło potencjał osteogenny hDPC. Poziomy ekspresji genów związanych z osteogenezą, takich jak ALP, DSPP, BMP i OPN, również uległy zwiększeniu. Ponadto, poziom ekspresji czynników transkrypcyjnych związanych z odontogenezą Osterix i Runx2 był podwyższony. Proliferująca tkanka miazgi częściowo wypełniła przestrzeń początkowo zajmowaną przez EMDgel i izolowane masy w obrębie proliferującej tkanki miazgi.