Analogi kwasów nukleinowych, tj. oligonukleotydowe N3'-->P5' fosforoamidany i N3'-->P5' tiofosforoamidany, zawierające 3'-amino-3'-deoksy nukleozydy z różnymi 2'-podstawnikami z różnymi 2'-podstawnikami zostały zsyntetyzowane i szeroko przebadane. Związki te związki są odporne na hydrolizę nukleazy i tworzą stabilne dupleksy z komplementarnym natywnym fosfodiestrowym DNA i, w szczególności, nićmi RNA. Wzrost temperatury topnienia temperatury topnienia dupleksów, DeltaT(m), w stosunku do ich odpowiedników fosfodiestrowych osiąga 2,2-4,0 stopni na zmodyfikowany nukleozyd. 2'-OH- (podobne do RNA), 2'-O-Me- i podstawienia nukleozydów 2'-ribo-F skutkują najwyższym stopniem stabilizacji dupleksu. najwyższy stopień stabilizacji dupleksu. Co więcej, w warunkach zbliżonych do fizjologicznych soli i pH, związki 2'-deoksy- i 2'-fluoro-fosforoamidanowe tworzą niezwykle stabilne kompleksy trójniciowe z jedno- lub jedno- lub dwuniciowymi fosfodiestrowymi oligonukleotydami DNA. Temperatura topnienia, T(m), tych tripleksów przekracza wartości T(m) dla izosekwencyjnych odpowiedników fosfodiestrowych nawet o 35 stopni. 2'-Deoksy-N3'-->P5' fosforoamidany przyjmują RNA-podobne konformacje C3'-endo lub pierścienia cukrowego nukleozydu typu N, a zatem mogą być stosowane jako stabilne mimetyki RNA. Dupleksy utworzone przez 2'-deoksyfosforoamidany z komplementarnymi niciami komplementarne nici RNA nie są substratami do rozszczepienia za pośrednictwem RNazy H in in vitro. Fosforoamidy oligonukleotydowe, a zwłaszcza tiofosforoamidy sprzężone z grupami lipidowymi są przepuszczalne dla komórek i wykazują wysoką biologiczną aktywność biologiczną in vitro. In vivo związki te wykazują dobrą biodostępność i skuteczną biodystrybucję do wszystkich głównych narządów, podczas gdy wywierając akceptowalną toksyczność w dawkach istotnych terapeutycznie. Krótki oligonukleotyd N3'-->P5' tiofosforoamidan sprzężony z grupą 5'-palmitoilową, oznaczony jako GRN163L (Imetelstat), został niedawno wprowadzony jako silny ludzki inhibitor inhibitor telomerazy. GRN163L nie jest środkiem antysensownym; jest bezpośrednim konkurencyjnym inhibitorem ludzkiej telomerazy, który bezpośrednio wiąże się z aktywnym miejscem enzymu i w ten sposób hamuje jego aktywność. Związek ten znajduje się obecnie w wielu badaniach klinicznych fazy I i fazy I/II jako potencjalny środek przeciwnowotworowy o szerokim spektrum działania. środek przeciwnowotworowy o szerokim spektrum działania. --- Nawrót guza po radioterapii jest poważnym problemem w leczeniu glejaków glejaków o wysokim stopniu złośliwości. Wiadomo, że zahamowanie szlaku PI3-kinaza/AKT radiosensybilizuje komórki nowotworowe i opóźnia ich naprawę DNA po napromienianiu. W tym badaniu wykazaliśmy, że radiosensybilizacja CB193 i T98G, dwóch linii komórkowych linii komórkowych glejaka o wysokim stopniu złośliwości, przez inhibitor PI3K LY294002, koreluje z indukcją zatrzymania G1 i G2/M, ale jest niekonsekwentnie powiązana z opóźnionym naprawą dwuniciowych pęknięć DNA (DSB). Wykazano, że szlak PI3K/AKT aktywuje czynniki promieniochronne, takie jak telomeraza, której zahamowanie może może przyczyniać się do radiosensybilizacji komórek nowotworowych. Pokazujemy jednak, że promieniowanie zwiększa aktywność telomerazy w komórkach glejaka leczonych LY-294002, jak również a także nieleczonych kontrolach, wykazując niezależną od PI3K/AKT ścieżkę aktywacji telomerazy. aktywacji telomerazy. Nasze badanie sugeruje, że strategie radiouczulające oparte na hamowaniu kinazy PI3 w glejakach o wysokim stopniu złośliwości mogą być zoptymalizowane przez dodatkowe leczenie ukierunkowane na aktywność telomerazy lub utrzymanie telomerów. --- Telomery i telomeraza odgrywają istotną rolę w regulacji długości życia ludzkich komórek. ludzkich komórek. Podczas gdy normalne ludzkie komórki somatyczne nie wykazują lub wykazują jedynie przejściową telomerazy i dlatego skracają swoje telomery przy każdym podziale komórki. podziału komórki, większość ludzkich komórek nowotworowych zazwyczaj wykazuje wysoki poziom telomerazy i wykazują nieograniczoną proliferację komórek. Wysoka ekspresja telomerazy pozwala komórkom na długoterminową proliferację i ekspansję, a tym samym wspiera wzrost guza. Dzięki wysokiej ekspresji i jej roli, telomeraza stała się atrakcyjnym celem diagnostycznym i terapeutycznym. diagnostycznym i terapeutycznym. Imetelstat (GRN163L) jest silnym i specyficznym inhibitorem telomerazy. inhibitorem telomerazy i jak dotąd jedynym lekiem tej klasy w badaniach klinicznych. klinicznych. W niniejszym raporcie przedstawiamy strukturę i mechanizm działania imetelstatu, a także o danych przedklinicznych i klinicznych oraz przyszłych perspektywy stosowania imetelstatu w terapii nowotworów. --- WPROWADZENIE: Fizjologicznie istotne przedkliniczne modele ex vivo odwzorowujące złożoność mikrośrodowiska guza OUN pomogą w opracowaniu leków środków ukierunkowanych biologicznie. Przedstawiamy kompleksową charakterystykę agregatów nowotworowych wygenerowanych przy użyciu obrotowego systemu hodowli komórek 3D (RCCS). METODY: Linie komórkowe raka OUN hodowano w konwencjonalnych hodowlach 2D i systemie RCCS. RCCS i porównano z kohortą 53 dziecięcych glejaków wysokiego stopnia przeprowadzonych za pomocą tablic ekspresji genów i mikroRNA o szerokim genomie, w połączeniu z immunohistochemią, spektroskopią rezonansu magnetycznego ex vivo i lekiem ocenę wrażliwości na leki przy użyciu inhibitora deacetylazy histonów, Vorinostat. WYNIKI: Makroskopowe agregaty RCCS odzwierciedlały heterogeniczną morfologię guzów mózgu z wyraźną proliferującą obwódką, nekrotycznym rdzeniem i gradientem gradient napięcia. Analizy ekspresji genów i mikroRNA ujawniły znaczące z ekspresją 3D pośrednią do kultur 2D i pierwotnych guzów mózgu. guzy mózgu. Profilowanie metaboliczne ujawniło zróżnicowane profile, ze wzrostem metabolitów specyficznych dla guza w 3D. Aby ocenić potencjał RCCS jako narzędzia do testowania leków narzędzie do testowania leków, określiliśmy skuteczność Vorinostatu przeciwko agregatom komórek glejaka U87 i KNS42. Obie linie wykazały znacznie zmniejszoną wrażliwość podczas badania w warunkach hodowli 3D w porównaniu z klasycznymi metodami 2D 2D. WNIOSKI: Nasza kompleksowa charakterystyka pokazuje, że hodowla 3D RCCS komórek guza mózgu o wysokim stopniu złośliwości ma głęboki wpływ na profile genetyczne, epigenetyczne i metaboliczne hodowanych komórek, epigenetyczne i metaboliczne hodowanych komórek, przy czym komórki te występują jako fenotyp pośredni między fenotypem kultur 2D i guzów pierwotnych. Istnieje rozbieżność między profilami molekularnymi hodowli 2D i guza, a RCCS częściowo rekapituluje cechy specyficzne dla tkanki, umożliwiając testowanie leków w bardziej odpowiednim systemie ex vivo. --- W erze nowych i w większości skutecznych protokołów terapeutycznych, szpiczak mnogi nadal jest trudnym do leczenia nowotworem hematologicznym. Ta cecha charakterystyczna jest w rzeczywistości następstwem fenotypów lekoopornych utrzymujących się początkowo lub pojawiających się w trakcie leczenia. pojawiających się w trakcie leczenia. Co więcej, heterogeniczny charakter szpiczaka mnogiego sprawia, że leczenie pacjentów tym samym lekiem jest trudne, ponieważ ponieważ znalezienie onkogennego procesu wspólnego dla wszystkich pacjentów nie jest jeszcze możliwe, podczas gdy nasza obecna wiedza na temat genetycznych/epigenetycznych podstaw patogenezy szpiczaka mnogiego jest znakomita. patogenezy szpiczaka mnogiego jest znakomita. Niemniej jednak, składniki mikrośrodowiska szpiku kostnego szpiku kostnego są dobrze znane jako odgrywające kluczową rolę w przeżyciu komórek nowotworowych szpiczaka przeżywalności komórek nowotworowych szpiczaka i oporności na leki zależnej od środowiska. pacjentów ze szpiczakiem. Ogólnie rzecz biorąc, rzeczywiste mechanizmy leżące u podstaw lekooporności w szpiczaku mnogim w szpiczaku mnogim nie są do końca poznane. W niniejszym przeglądzie omówi najnowsze odkrycia i koncepcje w tym zakresie. Dokonano przeglądu powiązanie ważnych translokacji chromosomalnych, onkogenów (np. TP53) mutacje i zaburzone szlaki sygnałowe (np. NFκB) z odpowiedzią na leki w badaniach klinicznych i eksperymentalnych. w badaniach klinicznych i eksperymentalnych. Podkreśli również, w jaki sposób sygnały mikrośrodowiska sygnały mikrośrodowiska (Wnt, Notch) i komórki macierzyste szpiczaka mogą przyczyniać się do oporności na leki w szpiczaku mnogim. mogą przyczyniać się do oporności na leki w szpiczaku mnogim. --- Pojawienie się chorób związanych z dysfunkcją telomerów, w tym AIDS, niedokrwistość aplastyczna i zwłóknienie płuc, zwiększyło zainteresowanie aktywatorami telomerazy. aktywatorami telomerazy. Zidentyfikowaliśmy nową małą cząsteczkę aktywatora, GRN510, o aktywności ex vivo i in vivo. Wykorzystując nowy model mysi, przetestowaliśmy GRN510 w celu ograniczenia zwłóknienia indukowanego przez bleomycynę u heterozygotycznych myszy mTERT. myszy. Leczenie GRN510 w dawce 10 mg/kg/dzień aktywowało telomerazę 2-4 razy zarówno w progenitorach hematopoetycznych ex vivo oraz w szpiku kostnym i tkance płucnej in vivo, odpowiednio. Aktywacji telomerazy przeciwdziałało jednoczesne leczenie Imetelstat (GRN163L), silnym inhibitorem telomerazy. W tym modelu zwłóknienia indukowanego bleomycyną, leczenie GRN510 hamowało rozwój zwłóknienie i akumulację starzejących się komórek w płucach poprzez mechanizm zależny od aktywacji telomerazy. Leczenie małych komórek nabłonka dróg oddechowych (SAEC) lub fibroblastów płuc ex vivo z GRN510 ujawniło aktywację telomerazy i replikacyjne efekty promujące długość życia tylko w SAEC, co sugeruje, że mechanizm mechanizm odpowiadający za ochronne działanie GRN510 przeciwko indukowanemu zwłóknieniu płuc zwłóknieniu płuc obejmuje określone typy komórek płuc. Łącznie wyniki te potwierdzają zastosowanie małocząsteczkowych aktywatorów telomerazy w terapiach idiopatycznego włóknienia płuc. idiopatycznego zwłóknienia płuc. --- Nadal gromadzone są dowody wskazujące, że guzy zawierają mniejszość populacji komórek populacji komórek odpowiedzialnych za inicjację, wzrost i nawrót nowotworu. Są one określane jako "nowotworowe komórki macierzyste" (CSC). Testy funkcjonalne zidentyfikowały zdolności CSC do samoodnowy i inicjacji nowotworu. Co więcej, ostatnie badania wykazały, że te CSC są odpowiedzialne za oporność na chemioterapię w obrębie guza. Zaproponowano kilka mechanizmów chemiooporności, w tym zwiększoną sygnalizację Wnt/β-kateniny i Notch, a także wysoki poziom ekspresji adenozynotrifosforanu. poziomy ekspresji transporterów kasetowych wiążących adenozynotrifosforan, aktywną zdolność naprawy aktywną zdolność naprawy DNA i powolne tempo samoodnowy. Nanoskalowe systemy dostarczania leków, które transportują terapeutycznie aktywne cząsteczki, przedłużają cyrkulację i poprawiają biodystrybucję w organizmie, mogą pozwolić na bardziej skuteczne i i specyficzne terapie, aby sprostać wyzwaniom stawianym przez CSC. W szczególności, niektóre nanocząsteczki są wykorzystywane do selektywnego dostarczania leków do CSC i wykazują obiecujące wyniki. W niniejszym przeglądzie podkreślamy mechanizmy oporności na leki i nowe strategie wykorzystujące leki w nanoskali do eliminacji CSC. --- Nowotworowe komórki macierzyste (CSC) to rzadkie, oporne na leki podgrupy komórek nowotworowych, proponowane jako są odpowiedzialne za utrzymanie i nawrót raka oraz przerzuty. Telomeraza jest konstytutywnie aktywna zarówno w populacjach komórek nowotworowych, jak i CSC ale ma ograniczoną ekspresję w normalnych tkankach. W związku z tym wykazano, że hamowanie telomerazy okazało się skutecznym podejściem w kontrolowaniu wzrostu nowotworu w badaniach nieklinicznych i jest obecnie w fazie II badań klinicznych. W tym badaniu zbadaliśmy wpływ imetelstatu (GRN163L), silnego inhibitora telomerazy silnego inhibitora telomerazy, zarówno na masowe komórki nowotworowe, jak i przypuszczalne CSC. Kiedy linie komórkowe raka piersi i linie komórkowe raka trzustki były leczone imetelstatem in vitro, aktywność telomerazy aktywność telomerazy w komórkach nowotworowych i subpopulacjach CSC została zahamowana. Dodatkowo, leczenie imetelstatem zmniejszyło frakcje CSC obecne w liniach komórkowych w liniach komórkowych piersi i trzustki. Leczenie in vitro imetelstatem, ale nie oligonukleotydami kontrolnymi, również zmniejszało proliferację i potencjał samoodnowy mammosfer MCF7 i powodowało śmierć komórek po <4 tygodniach leczenia. leczenia. Leczenie in vitro komórek PANC1 wykazało zmniejszone wszczepienie guza u nagich myszy nagich myszach, przy jednoczesnym obniżeniu poziomu CSC. Różnice między poziomem ekspresji aktywności telomerazy lub długością telomerów CSC i komórek nowotworowych komórek w tych liniach komórkowych nie korelowały ze zwiększoną wrażliwością CSC na imetelstat, co sugeruje mechanizm działania niezależny od skracania telomerów dla wpływu imetelstatu na subpopulacje CSC. Nasze wyniki sugerują, że zubożenie CSC za pośrednictwem imetelstatu może stanowić alternatywny mechanizm, dzięki któremu hamowanie telomerazy może być wykorzystywane w terapii nowotworów. --- W ostatnim czasie wzrosło zainteresowanie rolą nowotworowych komórek macierzystych (TSC) w nowotworzeniu, chemiooporności i nawrotach nowotworów złośliwych, w tym kostniakomięsaka. Istnieje potencjał poprawy leczenia kostniakomięsaka poprzez charakterystykę TSC i identyfikację celów terapeutycznych. Wykorzystując transkryptomu, proteomu, immunofenotypowania markerów powierzchniowych komórek i analiz bioinformatycznych analizy bioinformatyczne, heterogeniczną ekspresję wcześniej zgłoszonych markerów TSC lub takich jak CD133, nestin, POU5F1 (OCT3/4), NANOG, SOX2 i aldehydów aldehydowych. dehydrogenaza aldehydowa, zaobserwowano między innymi in vitro. Jednakże, konsekwentnie znacząco niższą ekspresję CD326, CD24, CD44 i wyższą ABCG2 w hodowlach mięsaka kościopochodnego wzbogaconych w TSC w porównaniu z hodowlami niewzbogaconymi. Ponadto zaobserwowano konsekwentnie wyższą ekspresję CBX3 w hodowlach kostniakomięsaka wzbogaconych w TSC. hodowlach kostniakomięsaka. ABCA5 został zidentyfikowany jako przypuszczalny biomarker TSC i/lub kostniakomięsaka. Wreszcie, w wysokoprzepustowym badaniu przesiewowym zidentyfikowaliśmy epigenetyczne (5-azacytydyna), przeciw mikrotubulom (winkrystyna) i przeciw telomerazie (3,11-difluoro-6,8,13-trimetylo- 8H-chino [4,3,2-kl] metosiarczan akrydyniowy; RHPS4) jako kandydatów do ablacji TSC w kostniakomięsaku. osteosarcoma. --- Telomeraza składa się z odwrotnej transkryptazy i wewnętrznej matrycy RNA, która utrzymuje telomery u wielu eukariontów i jest dobrze zwalidowanym celem przeciwnowotworowym. celem. Brakuje jednak małych cząsteczek o skuteczności przeciwko ludzkiej telomerazie in vivo. ludzkiej telomerazy in vivo. Opracowaliśmy zastępczy test drożdżowy o wysokiej przepustowości aby zidentyfikować ludzkie inhibitory telomerazy. Odwracalność zatrzymania wzrostu indukowanego przez aktywną ludzką telomerazę oceniano na podstawie biblioteki 678 związków związków wstępnie wyselekcjonowanych pod kątem bioaktywności w S. cerevisiae. Cztery z ośmiu zidentyfikowanych związków zidentyfikowane powtarzalnie przywracały wzrost szczepom wyrażającym aktywną ludzką telomerazę. telomerazy, a trzy z tych czterech związków również specyficznie hamowały oczyszczoną ludzką telomerazę in vitro. Związki te stanowią sondy dla funkcji telomerazy i potencjalne punkty wejścia dla rozwoju wiodących związków przeciwko telomerazie związków przeciwko nowotworom telomerazododatnim. --- Wiele obecnych chemioterapii działa poprzez uszkadzanie genomowego DNA w szybko dzielących się komórkach komórkach, co ostatecznie prowadzi do ich śmierci. To podejście terapeutyczne w różny sposób ukierunkowane na komórki nowotworowe, które zazwyczaj wykazują szybki podział komórek w porównaniu do normalnych komórek tkankowych. Jednakże, chociaż te metody leczenia są początkowo skuteczne w zatrzymywaniu wzrostu guza i zmniejszaniu jego obciążenia, ostatecznie dochodzi do oporności i progresji choroby. i progresja choroby. Głównym mechanizmem leżącym u podstaw tej oporności jest zwiększony poziom naprawy komórkowego DNA. Większość komórek posiada złożone mechanizmy do naprawy uszkodzeń DNA, które powstają w wyniku ekspozycji na środowisko lub normalnych procesów metabolicznych. procesów metabolicznych. Systemy te, początkowo przytłoczone w obliczu uszkodzeniami DNA wywołanymi chemioterapią, stają się bardziej wydajne pod stałą selektywną a w rezultacie chemioterapia staje się mniej skuteczna. Tak więc, hamowanie szlaków naprawy DNA przy użyciu docelowych inhibitorów małocząsteczkowych może przezwyciężyć oporność komórkową na chemioterapeutyki uszkadzające DNA. Łączenie niehomologicznych końców główny mechanizm naprawy pęknięć dwuniciowych (DSB) w DNA jest regulowany częściowo przez kinazę serynowo-treoninową, kinazę białkową zależną od DNA (DNA-PK). Holoenzym DNA-PK działa jako białko rusztowania wiążące uszkodzone końce DNA i rekrutując inne cząsteczki naprawcze. Ma również aktywność enzymatyczną, która może być zaangażowany w sygnalizację uszkodzeń DNA. Ze względu na swoją kluczową rolę w naprawie DSB, DNA-PK była przedmiotem wielu badań nad małymi cząsteczkami. W tych specyficzne inhibitory DNA-PK wykazały skuteczność w synergizowaniu chemioterapii in vitro. chemioterapii in vitro. Jednak związki, o których obecnie wiadomo, że hamują DNA-PK są ograniczone przez słabą farmakokinetykę: związki te są słabo rozpuszczalność i mają wysoką labilność metaboliczną in vivo, co prowadzi do krótkich okresów półtrwania w surowicy. w surowicy. Przyszła poprawa w hamowaniu DNA-PK zostanie prawdopodobnie osiągnięta poprzez projektowanie nowych cząsteczek w oparciu o niedawno opisaną strukturę krystalograficzną DNA-PK. strukturę DNA-PK. Komputerowe projektowanie leków nie tylko pomoże w identyfikacji nowych funkcjonalnych ugrupowań, które zastąpią metabolicznie labilną grupę morfolino, ale także ułatwi projektowanie cząsteczek celujących w interfejs DNA-PKcs/Ku80 lub jedno z miejsc autofosforylacji. --- Rak piersi to postępująca i potencjalnie śmiertelna choroba, która dotyka kobiety w każdym wieku. w każdym wieku. Podobnie jak w przypadku wszystkich chorób postępujących, wczesna i wiarygodna diagnoza jest kluczem do kluczem do skutecznego leczenia i unicestwienia. Biomarkery służą jako wskaźniki procesów patologicznych, fizjologicznych lub farmakologicznych. Her2/neu, CA15.3, receptor estrogenowy (ER), receptor progesteronowy (PR) i cytokeratyny to biomarkery, które zostały zatwierdzone przez biomarkery, które zostały zatwierdzone przez Agencję ds. Żywności i Leków w celu Food and Drug Administration do diagnozowania chorób, prognozowania i wyboru terapii. Złożoność strukturalna i strukturalna i funkcjonalna złożoność biomarkerów białkowych oraz heterogeniczność patologii raka piersi raka piersi stanowią wyzwanie dla społeczności naukowej. Tutaj dokonujemy przeglądu przypuszczalnych biomarkerów raka piersi związanych z receptorem estrogenowym, w tym biomarkerów przypuszczalnych komórek macierzystych raka piersi, mniejszej populacji komórek nowotworowych ujemnych komórek nowotworowych, które zachowują właściwość samoodnowy komórek macierzystych. Dokonujemy również kilka obiecujących celów cytoszkieletu dla ER alfa ujemnego raka piersi. --- Szczegółowe informacje na temat działania telomerazy in vivo są niezbędne do zrozumienia dynamiki telomerów w ludzkich komórkach nowotworowych. Nasze wyniki sugerują, że w homeostatycznych warunkach utrzymania długości telomerów, tylko jedna cząsteczka telomerazy działa na każdy telomer podczas każdego podziału komórki i procesywnie dodaje ∼60 nt do każdego końca. W przeciwieństwie do tego, wiele cząsteczek telomerazy działa na telomerów, gdy telomery wydłużają się (warunki braku równowagi). Wydłużanie telomerazy jest mniej procesywne w ciągu pierwszych kilku tygodni po odwróceniu długotrwałego leczenia inhibitorem telomerazy Imetelstat (GRN163L), w czasie, gdy ciała Cajala nie dostarczają RNA telomerazy do telomerów. Wynik ten sugeruje, że przetwarzanie telomerazy przez ciała Cajala może wpływać na jej procesywność. procesywność. Telomeraza poddana nadekspresji jest również mniej procesywna niż endogennie wyrażona telomeraza. Odkrycia te ujawniają dwa główne różne tryby wydłużania przyjęte przez telomerazę in vivo. --- Telomeraza jest komórkową odwrotną transkryptazą rybonukleoproteinową, która odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu telomerów. kluczową rolę w utrzymaniu telomerów. Enzym ten ulega ekspresji w ok. 90% ludzkich nowotworów, ale nie w większości normalnych komórek somatycznych. imetelstat sodu (GRN163L), jest 13-merowym oligonukleotydem N3'→P5' tiofosforoamidowym lipidowym koniugatem, który reprezentuje najnowszy koniugat, który reprezentuje najnowszą generację inhibitorów telomerazy ukierunkowane na region matrycowy ludzkiej funkcjonalnej podjednostki RNA telomerazy (hTR) podjednostki. W badaniach przedklinicznych stwierdzono, że związek ten hamuje aktywność telomerazy aktywność telomerazy w wielu liniach komórek nowotworowych, a także w mysich modelach ksenoprzeszczepów in vivo. modelach mysich. Obecnie GRN163L jest badany w kilku badaniach klinicznych, w tym w fazie badaniach klinicznych, w tym w badaniu klinicznym fazy II niedrobnokomórkowego raka płuca u ludzi, w warunkach w leczeniu podtrzymującym po standardowej podwójnej chemioterapii. Oprócz hamowania aktywności telomerazy w liniach komórek nowotworowych, GRN163L powoduje morfologiczne zaokrąglenie komórek, niezależnie od ekspresji hTR lub długości telomerów długości telomerów. Prowadzi to do utraty właściwości adhezyjnych komórek; jednak mechanizm leżący u podstaw tego efektu mechanizm leżący u podstaw tego efektu nie jest jeszcze w pełni poznany. W niniejszym zaobserwowaliśmy, że leczenie GRN163L prowadzi do utraty adhezji w komórkach raka płuc A549 komórek raka płuc, ze względu na zmniejszoną ekspresję E-kadheryny, co prowadzi do zaburzenia cytoszkieletu poprzez zmianę organizacji aktyny, tubuliny i filamentów pośrednich. organizację filamentów pośrednich. W konsekwencji, mniej przylegające komórki rakowe początkowo przestają proliferować i zostają zatrzymane w fazie G1 cyklu komórkowego, czemu towarzyszy obniżona metaloplastyka macierzy. cyklu komórkowego, czemu towarzyszy zmniejszona ekspresja metaloproteinazy macierzy-2 (MMP-2). Te efekty GRN163L są niezależne od jego aktywności katalitycznej telomerazy i mogą zwiększać skuteczność terapeutyczną GRN163L poprzez zmniejszenie adhezji, proliferacji i potencjału przerzutowego komórek nowotworowych in vivo.
Który enzym jest celem działania leku Imetelstat?
Imetelstat sodium (GRN163L) to 13-merowy oligonukleotyd N3'→P5' sprzężony z lipidami tiofosforoamidowymi, który reprezentuje najnowszą generację inhibitorów telomerazy ukierunkowanych na region szablonu ludzkiej funkcjonalnej podjednostki RNA telomerazy. W badaniach przedklinicznych stwierdzono, że związek ten hamuje aktywność telomerazy w wielu liniach komórek nowotworowych, a także w mysich modelach ksenoprzeszczepów in vivo.