Pieg melanotyczny Hutchinsona (lentigo maligna) jest dobrze znaną zmianą barwnikową zmianą barwnikową, zwykle obserwowaną na twarzy u pacjentów rasy białej. Może być związana z inwazyjnym czerniakiem złośliwym. W niniejszym artykule przedstawiono częstość występowania tej zmiany w powiązaniu z inwazyjnym czerniakiem złośliwym. z inwazyjnymi czerniakami złośliwymi stóp i dłoni u czarnoskórych Afrykanów. Afrykanów. U osób rasy czarnej, podobnie jak u osób rasy białej, czerniak złośliwy z sąsiadującym piegiem melanotycznym Hutchinsona Hutchinsona niesie ze sobą znacznie lepsze rokowanie niż inne wzorce histogenetyczne czerniaka złośliwego. histogenetyczne czerniaka złośliwego. --- Wstęp: Istnieje niewiele danych na temat czerniaka u czarnoskórych mieszkańców Afryki. Niniejsze badanie zostało podjęte w celu zdefiniowania czynników wpływających na wyniki u czarnoskórych z RPA z czerniakiem z czerniakiem. PROJEKT BADANIA: Retrospektywna analiza postępowania i wyników leczenia 63 czarnoskórych pacjentów z czerniakiem złośliwym leczonych w dużym ośrodku referencyjnym w okresie 14 lat. przedstawiono okres 14 lat. Oceniane dane obejmowały charakterystykę demograficzną i charakterystykę kliniczną, stadium zaawansowania, lokalizację guza, typ histologiczny, leczenie i późniejsze wyleczenie. Krzywe przeżycia obliczono dla stadium i i lokalizacji choroby. WYNIKI: Średni wiek 39 kobiet i 24 mężczyzn w momencie rozpoznania wynosił 60,5 roku (zakres od 30 do 85 lat). (zakres od 30 do 85 lat), ze szczytem zachorowalności w szóstej dekadzie życia. Stopa była najczęstszym miejscem występowania choroby (45 pacjentów). Siedmiu pacjentów miało czerniaka podpaznokciowego siedem miało pierwotne zmiany na błonie śluzowej, a u sześciu nie znaleziono zmiany pierwotnej. nie można było znaleźć. U trzydziestu pacjentów stwierdzono chorobę w stadium I, u dwóch w stadium w stadium II, 23 w stadium III i dziewięciu z rozsianymi przerzutami. Najczęstszym typem histogenetycznym był czerniak soczewicowaty (34 pacjentów), czerniak guzkowy występował u dziesięciu pacjentów, a czerniak szerzący się powierzchownie wystąpił u trzech pacjentów. Średnia głębokość Breslowa wynosiła 6,15 mm (zakres od 1 do 25 mm). mm). Pacjenci ze zlokalizowaną chorobą byli leczeni poprzez szerokie wycięcie miejscowe i przeszczepu skóry, podczas gdy pacjenci z czerniakiem w łożysku paznokcia byli leczeni przez amputację zajętego palca. Szesnastu pacjentów żyje po średnim okresie okresie obserwacji wynoszącym średnio 82,1 miesiąca, 44 zmarło po średnio 12,7 miesiąca, a pięciu pacjentów było niedostępnych do dalszej oceny. WNIOSKI: Złe rokowanie u czarnoskórych pacjentów w RPA jest wynikiem opóźnionej prezentacji z grubymi zmianami pierwotnymi i zaawansowaną chorobą. Aktywny program edukacyjny Aktywny program edukacyjny może zmniejszyć śmiertelność poprzez wcześniejsze wykrycie choroby. --- Czerniak złośliwy (MM) pozostaje rzadkością pediatryczną na całym świecie, ale być może bardziej u czarnoskórych Afrykańczyków. Zgodnie z naszą najlepszą wiedzą, obecne doniesienie o MM u u dwuipółletniego Nigeryjczyka, który miał wcześniej istniejące wrodzone olbrzymie znamię włochate w dostępnej literaturze) u czarnego afrykańskiego dziecka. dziecka. Pierwotna transformacja nowotworowa i przerzuty zostały zasugerowane przez pojawienie się wielu obrzęków nad "ubraniem" znamienia prekursorowego na w tylnej części tułowia, wielokrotne powiększenie węzłów pachowych ipsilateralnych i świeże obrzęki potylicy po przyjęciu do szpitala. Mniejsze zmiany hiperpigmentacyjne z z nieregularnymi, nielobulowanymi i często owłosionymi powierzchniami były również dostrzegalne na kończynach górnych i dolnych, ale twarz, przednia część tułowia i błony śluzowe były względnie oszczędzone. Diagnoza MM została potwierdzona przez histopatologiczne z aspiratu cienkoigłowego i próbek biopsji. biopsji. Rozpoczęto chemioterapię, ale wkrótce potem została ona przerwana przez wypisem pod naciskiem rodziców. Pomimo rzadkości występowania MM w tropikalnej Afryce tropikalnej Afryce, gdzie możliwości leczenia są nieliczne, obecny przypadek podkreśla potrzebę dla wysokiego klinicznego indeksu podejrzeń diagnostycznych, wczesnego poszukiwania i profilaktycznego wycięcia u dzieci z predysponującymi zmianami skórnymi. predysponującymi zmianami skórnymi, takimi jak wrodzone olbrzymie znamię włochate. Wyjaśniony dyskurs na temat możliwych prekursorów i możliwości leczenia MM. Podkreślamy potrzebę instytucjonalnego subsydiowania kosztów opieki przeciwnowotworowej u tropikalnych dzieci. tropikalnych dzieci. --- Na całym świecie nowotwory skóry należą do najczęstszych form raka. Wśród Afrykańczyków istnieją znaczące różnice w typach raka skóry w porównaniu do tych udokumentowanych u pacjentów z innych krajów. Oceniliśmy wszystkich pacjentów z rozpoznaniem histologicznym raka skóry zgłaszających się do University of Calabar Teaching Hospital od stycznia 2005 roku do grudnia 2006 roku. Zidentyfikowano dwudziestu dziewięciu pacjentów (18 mężczyzn i 11 kobiet) z rakiem skóry. co stanowiło 8,0 procent wszystkich nowotworów złośliwych. Ich wiek wahał się od 16 do 70 lat (średnia 43,5 roku). Najczęstszym nowotworem skóry był mięsak Kaposiego (KS). rak skóry. Mięsak Kaposiego związany z wirusem HIV stanowił 81,8 procent stwierdzonych przypadków KS. przypadków KS. Rak płaskonabłonkowy (SCC) zajmował drugie miejsce, a czerniak złośliwy trzecie. na trzecim miejscu. Spośród nowotworów skóry w naszej serii, najczęstszą lokalizacją była kończyna dolna (55,2%). kończyna dolna (55,2%), a następnie głowa i szyja (24%). 4 albinosów stanowiło 13,8% stwierdzonych nowotworów skóry. Immunosupresja (KS), przewlekły wrzód, zapalenie, bielactwo i promieniowanie słoneczne były zidentyfikowanymi czynnikami ryzyka. Strategie edukacji publicznej strategie edukacyjne w zakresie profilaktyki, z naciskiem na wczesną identyfikację i leczenie chirurgiczne. zaleca się leczenie chirurgiczne nowotworów skóry. Ponadto zaleca się leczenie i Ponadto zaleca się leczenie i ścisłą obserwację przewlekłych owrzodzeń. --- Przedstawiono przypadek czerniaka opon mózgowo-rdzeniowych u afrykańskiego dziecka w wieku 7 lat wraz z badaniem pigmentacji w normalnym afrykańskim mózgu. Istnieje istnieje bezpośredni związek między głębokością pigmentu opon mózgowo-rdzeniowych a skórą skóry u Afrykanów z Ugandy, co sugeruje, że podobne czynniki działają w kontroli melanocytów w tych dwóch obszarach. melanocytów w tych dwóch miejscach. --- Niewiele wiadomo na temat zachowania czerniaka u pacjentów o mieszanym pochodzeniu. A retrospektywną analizę 844 kolejnych pacjentów z czerniakiem w okresie 12 lat. w okresie 12 lat. Czterdziestu pacjentów (4,8%) miało mieszane pochodzenie. Oceniane dane obejmowały wiek pacjenta, płeć, opóźnienie w prezentacji, stadium, rozmieszczenie anatomiczne, histologię, leczenie i wyniki. Średni wiek w momencie rozpoznania wynosił 52,8 lat. Dwudziestu siedmiu pacjentów było płci żeńskiej. Średnie opóźnienie w prezentacji wynosiło 1,54 roku. Siedemdziesiąt procent czerniaków ograniczało się do kończyn, z czego jedna trzecia była pochodzenia podeszwowego. Najczęstszym Najczęstszym wariantem histologicznym, występującym u 13 pacjentów (32,5%), był czerniak akralny acral lentiginous melanoma; u 12,5% pacjentów występowała choroba in situ (stadium 0) 17,5% z chorobą w stadium I, 22,5% z chorobą w stadium II, 27,5% z chorobą w stadium III i 7,5% z chorobą w stadium III. stadium III i 7,5% z chorobą w stadium IV. Dwudziestu siedmiu pacjentów (67,5%) pozostało przy życiu pod koniec badania po medianie obserwacji wynoszącej 5,58 roku, podczas gdy 11 (27,5%) zmarło po medianie wynoszącej 2,42 roku. Mediana przeżycia wynosiła 3,92 roku. Chociaż typ histologiczny i rozkład anatomiczny odzwierciedlają choroby w populacjach rasy czarnej, całkowite 5-letnie przeżycie wynoszące 74% jest podobne do obserwowanego w białych populacjach. Potrzebny jest program edukacyjny, aby aby poprawić świadomość czerniaka w populacjach mieszanych ras. --- Przeanalizowano wyniki leczenia 40 czarnoskórych pacjentów (27 kobiet, 13 mężczyzn; średni wiek 62,9 lat) z czerniakiem podeszwy w okresie 13 lat. lat) z czerniakiem podeszwy w okresie 13 lat przeanalizowano w celu oceny skuteczności szerokiego wycięcia miejscowego z przeszczepem skóry. Znaczne opóźnienie w w poszukiwaniu pomocy medycznej wystąpiło u 35 pacjentów. W momencie zgłoszenia 20 pacjentów miało stadium I choroby, jeden stadium II, 15 stadium III i czterech stadium IV. Czerniak czerniak soczewicowaty (27 pacjentów) był najczęstszym typem histologicznym. Średnia średnia głębokość Breslowa wynosiła 6,9 mm, a 35 pacjentów miało zmiany na poziomie Clark IV lub V. Średnia powierzchnia zmian podeszwowych wynosiła 13,3 cm2. Zastosowano szerokie wycięcie miejscowe z podzielonym przeszczepem skóry zastosowano u 29 pacjentów; czterech pacjentów z zaniedbanymi zaawansowanymi zmianami podeszwowymi poddano amputacji poniżej kolana, a siedmiu z przerzutami nie poddano operacji. Posocznica przeszczepu wystąpiła u sześciu pacjentów, a miejscowy nawrót u dwóch. Dziewięciu pacjentów żyło podczas obserwacji; 5-letni wskaźnik przeżycia wynosiło 25 procent. Opóźnienie w prezentacji i miejscowo zaawansowana choroba mogą wyjaśniać złe rokowanie czerniaka podeszwy u czarnoskórych mieszkańców RPA. --- Częstość występowania czerniaka złośliwego zarejestrowana w 59 populacyjnych rejestrach nowotworów w celu określenia wpływu różnic rasowych i różnic w kolorze skóry. i koloru skóry. Populacje rasy białej wykazywały szeroki zakres zachorowań na czerniaka, a Kobiety często, choć nie zawsze, miały wyższą zachorowalność niż mężczyźni. Populacje nie-białe doświadczały ogólnie znacznie niższej zachorowalności na czerniaka chociaż wskaźniki zachorowalności wśród osób rasy białej i niebiałej częściowo się pokrywały. Wśród osób rasy innej niż biała wśród osób rasy innej niż biała. Stwierdzono, że populacje pochodzenia afrykańskiego miały wyższą zachorowalność niż osoby pochodzenia azjatyckiego, ale stwierdzono, że wynikało to głównie że wynikało to w dużej mierze z wysokiej częstotliwości występowania nowotworów wśród Afrykanów na na podeszwie stopy. Wyraźna ujemna korelacja między stopniem a częstością występowania czerniaka w narażonych miejscach ciała. Dane te dane zapewniają silne wsparcie dla hipotez, że promieniowanie UV jest główną przyczyną czerniaka złośliwego. przyczyną czerniaka złośliwego i że pigmentacja melaniną chroni przed nim. Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia etiologii czerniaka podeszwy stopy. stopy. --- TŁO: Albinizm jest uznanym czynnikiem ryzyka raka skóry u czarnych Afrykanów, a wysoki poziom promieniowania ultrafioletowego Afrykanów, a wysoki poziom promieniowania ultrafioletowego zwiększa ryzyko wystąpienia trzech głównych form raka skóry. METODY: Przedstawiamy czterech albinosów z histologiczną diagnozą raka skóry, którzy w szpitalu University of Calabar Teaching Hospital w Calabar w Nigerii od stycznia 2005 do grudnia 2006 roku. od stycznia 2005 do grudnia 2006 roku. Rak skóry w tych przypadkach został porównany z rakiem skóry u 29 pacjentów w badanym okresie. WYNIKI: Dwudziestu dziewięciu pacjentów miało raka skóry w badanym okresie. badanym okresie. Czterech nigeryjskich albinosów (dwóch mężczyzn i dwie kobiety) z rakiem skóry stanowiło 13,8% nowotworów skóry zaobserwowanych w ciągu 2 lat. Osoby te były w wieku od 22 do 40 lat (średnia 27,8 lat). Miejsca występowania zmian obejmowały głowę [rak kolczystokomórkowy (SCC) u dwóch pacjentów i rak podstawnokomórkowy (BCC) u jednego pacjenta] i kończynę górną (czerniak). Wszystkie guzy zostały wycięte; dodatkowo Ponadto pacjenci z SCC i czerniakiem otrzymali chemioterapię uzupełniającą. Dwóch pacjentów, jedna kobieta z SCC i pacjent z czerniakiem, wykazały resztkowy guza z powodu nieodpowiedniego wycięcia. W okresie oceny między 14 i 18 miesięcy, miejsca wydawały się być wyleczone bez dowodów na nawrót u u mężczyzny z SCC i kobiety z BCC. WNIOSKI: Albinizm i promieniowanie słoneczne są czynnikami ryzyka raka skóry. Wczesne Wdrożenie strategii edukacji publicznej w zakresie profilaktyki powinno poprawić wyniki. --- Przegląd 775 normalnie pigmentowanych Afrykanów i 18 afrykańskich albinosów z złośliwymi nowotworami skóry wykazał, że rak płaskonabłonkowy był najczęstszym typem nowotworu. w przeciwieństwie do osób rasy kaukaskiej, u których najczęściej występuje rak podstawnokomórkowy. podstawnokomórkowy. U afrykańskich albinosów najczęściej występował rak kolczystokomórkowy regionu głowy i szyi. był najczęstszy. Odsetek raków podstawnokomórkowych był jednak również niski wśród albinosów, ale wyższy niż wśród normalnie pigmentowanych pacjentów. W przeciwieństwie do normalnie pigmentowanych pacjentów, u albinosów nie występował rak kolczystokomórkowy na kończynach. kończyn u pacjentów albinosów. Sugerujemy, że różnica ta była spowodowana czynników środowiskowych, takich jak przewlekłe owrzodzenia nóg, które mogły być mniej wpływ na albinosów, którzy rzadko żyli dłużej niż 30 lat. Brak przypadków czerniaka skóry lub mięsaka Kaposiego w grupie albinosów. --- Czerniak złośliwy skóry u osób czarnoskórych jest groźnym i złowrogim nowotworem. Niniejsze dotyczy epidemiologii czerniaka złośliwego, obserwowanego zarówno u miejskich i wiejskich czarnoskórych Afrykanów. Uwzględniono również mniejszą serię, w której pacjentów. Według naszej wiedzy, jest to pierwsze tego rodzaju badanie, w którym tego rodzaju, w którym można przytoczyć dane dotyczące obserwacji, a tym samym przeżywalności. Chociaż liczby są stosunkowo małe, zapewniają one cenne wskazanie zachowania czerniaków w tej grupie. zachowania czerniaków w tej grupie. Trudności związane z obserwacją nie mogą być nie można przecenić, a obserwację 79 przypadków na 100 można było uzyskać tylko dzięki zatrudnienie zdolnego i entuzjastycznego czarnoskórego pracownika socjalnego na 3 lata. Pierwsze Pierwsze zarejestrowane dane dotyczące przeżywalności w populacji czarnoskórych pokazują 3-letni wskaźnik przeżywalności wynosi zaledwie 28,4%. Rokowanie jest związane z rozmiarem i zasięgiem guza przy czym większe i bardziej rozległe guzy radzą sobie gorzej niż inne. Częstość występowania czerniaka złośliwego w Johannesburgu Black wynosiła 1,2 na 100 000 i stanowiła 2% wszystkich nowotworów. 2% wszystkich nowotworów. Największa liczba przypadków wystąpiła w grupie wiekowej 50-70 lat. W grupie wiekowej 50-70 lat przeważały kobiety. Podobnie jak w poprzednich badaniach w przeważającej mierze dotyczyły stóp i dłoni, głównie na powierzchni podeszwowej i dłoniowej. i dłoniowej. --- Dane z obserwacji (w okresie 3 lat) i histologiczny wygląd pierwotnej zmiany badano i powiązano u 40 pacjentów rasy czarnej z czerniakiem złośliwym. czerniaka złośliwego. Według naszej wiedzy jest to pierwsze badanie przeprowadzone na pacjentach rasy czarnej. Stwierdzono, że stwierdzono, że występują u nich duże, głęboko inwazyjne zmiany, szczególnie na stopach. stopie. Rokowanie jest złe, a ogólny wskaźnik 3-letniego przeżycia wynosi 35%. Cechy histologiczne stosowane do oceny rokowania czerniaka złośliwego u białych, tj. białych, tj. wzorzec histogenetyczny, wielkość i kształt zmiany, poziom inwazji, obecność owrzodzenia, stopień zaawansowania. inwazji, obecność owrzodzeń i aktywność mitotyczna wydają się być równie dobrze zastosowanie u pacjentów rasy czarnej. Ponadto, wyraźny pleomorfizm komórkowy, krwotok, martwica i zwłóknienie w obrębie guza są złymi oznakami. W tej naciek limfocytarny, zarówno w obrębie guza, jak i na jego obrzeżach, prawdopodobnie wskazujący na odpowiedź immunologiczną, wydawał się mieć korzystne znaczenie prognostyczne. import. Zaskakująco, zmiana histologicznie podobna do czerniaka lentigo maligna czerniaka lentigo maligna i może być związana ze znacznie korzystniejszymi wskaźnikami przeżycia. korzystnymi danymi dotyczącymi przeżycia. --- Czerniaki złośliwe u czarnych Afrykanów są zlokalizowane głównie na kończynach dolnych. kończynach dolnych. Ponieważ ich cechy biologiczne nie zostały dobrze zbadane, my 28 takich przypadków ze szczególnym uwzględnieniem aktywności proliferacyjnej (ekspresja Ki-67 ekspresji), barwienia p16 i p53, a także gęstości mikronaczyń, o których wiadomo, że są zaangażowane w progresję czerniaków wśród białych. Wyniki były związane z charakterystyką kliniczno-patologiczną. Guzy miały medianę grubość 6,4 mm, owrzodzenie było obecne w 71%, a inwazja naczyniowa w 36%, co wskazuje na obecność zaawansowanych i agresywnych czerniaków. Ponadto stwierdzono utratę p16 stwierdzono u 50%, a wysoka aktywność proliferacyjna była obecna (mediana 41%). proliferacyjną (mediana 41%). W przeciwieństwie do tego, silne barwienie p53 było rzadkie (11%), chociaż większość guzów wykazywała niski poziom dodatni. Angiogeneza, oceniana na podstawie gęstość mikronaczyń, była istotnie związana z inwazją naczyniową (p = 0,022), wspierając jej rolę w progresji tych guzów. Zatem nasze odkrycia wskazują, że czerniaki zlokalizowane na kończynach dolnych u czarnych Afrykanów Afrykanów wykazują kilka cech agresywności; w szczególności aktywność proliferacyjna aktywność proliferacyjna była wysoka, a zmiany p16 były częste, o czym świadczy utrata barwienia białka. przez utratę barwienia białka. Nasze wyniki wskazują również, że diagnoza jest opóźniona wśród czarnoskórych Afrykanów. --- Wcześniejsze badania wykazały częste mutacje w genach BRAF i NRAS w czerniaku skóry. czerniaka skóry, ale zmiany te nie były badane w rzadkiej kategorii czerniaków kategorii czerniaka pochodzącego od czarnych Afrykanów. Co więcej, częstość występowania receptora naskórkowego receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) w guzach melanocytowych nie jest znana. My dlatego zbadaliśmy 165 łagodnych i złośliwych zmian melanocytowych (w tym 118 inwazyjnych czerniaków i 18 przerzutów zebranych jako kolejne przypadki z różnych okresów czasu i z dwóch różnych oddziałów patologii; 51 czerniaków guzkowych 51 czerniaków guzkowych wybrano losowo z większej, kolejnej, populacyjnej serii czerniaków guzkowych. w odniesieniu do zmian w genach EGFR, BRAF i NRAS. NRAS. Mutacje w EGFR (eksony 18-21) nie zostały wykryte. Ekspresję białka EGFR EGFR zaobserwowano w podgrupie czerniaków, ale bez związku z fenotypem kliniczno-patologicznym lub rokowaniem. Cytoplazmatyczna ekspresja EGFR była, jednak znacząco zwiększona od łagodnych znamion do czerniaków. Wykryto mutacje w BRAF i NRAS wykryto w czerniaku powierzchownym (odpowiednio 25 i 29%), czerniaka guzkowego (odpowiednio 29 i 28%) i czerniaka lentigo maligna (odpowiednio 15 i 16%). 16%). W serii czerniaków od czarnych Afrykanów (n=26), tylko znaleziono tylko dwie mutacje BRAF (8%), obie różniące się od powszechnej substytucji T1799A T1799A. Co więcej, czerniaki pochodzące od czarnoskórych Afrykanów wykazywały mutacje tylko w NRAS tylko w eksonie 1 (12%), podczas gdy mutacje w eksonie 2 NRAS dominowały w czerniakach czerniakach pochodzących od osób rasy kaukaskiej. Tak więc, częstość występowania mutacji BRAF i NRAS była szczególnie niskie w czerniakach pochodzących od czarnych Afrykanów, co potwierdza inną patogenezę tych nowotworów. patogenezę tych nowotworów. --- Nowotwory skóry, choć rzadkie, występują u czarnoskórych Afrykanów. Dostępna literatura na ten temat z populacji czarnych Afrykanów jest niewielka, co sugeruje zmniejszone zainteresowanie. Osiemnaście przypadków złośliwych nowotworów skóry zaobserwowanych w University of Port Harcourt Teaching Hospital w ciągu 3 lat (1984 do 1987) zostały przeanalizowano pod kątem diagnoz, lokalizacji guzów, płci i wieku. Siedmiu pacjentów (39%) miało czerniaka złośliwego dotykającego tylko podeszwy stóp, podczas gdy taka sama liczba miała raka kolczystokomórkowego szeroko rozmieszczonego w różnych częściach ciała. Raka podstawnokomórkowego stwierdzono u czterech (22%) pacjentów ze zmianami na twarzy. Tylko tylko trzech albinosów i wszyscy trzej mieli raka kolczystokomórkowego. Ochrona przed rakiem skóry wywołanym przez melaninę daje fałszywe poczucie dobrego samopoczucia. dobrego samopoczucia. Podkreśla się potrzebę ponownego zainteresowania tym tematem.
Czy czerniak występuje u osób pochodzenia afrykańskiego?
Tak. Afrykanie o ciemnej skórze mają mniejsze ryzyko zachorowania na wszystkie rodzaje raka skóry w porównaniu z osobami rasy kaukaskiej. Częstość występowania czerniaka złośliwego u czarnoskórych mieszkańców Johannesburga wynosiła 1,2 na 100 000 i stanowiła 2% wszystkich nowotworów. Największa liczba przypadków wystąpiła w grupie wiekowej 50-70 lat i przeważały w niej kobiety. Podobnie jak w poprzednich badaniach, miejscami najczęściej dotkniętymi były stopy i dłonie, głównie na powierzchni podeszwowej i dłoniowej.