CEL: Pomimo poprawy postępowania okołooperacyjnego, migotanie przedsionków (AF) po pomostowaniu aortalno-wieńcowym (CABG) pozostaje istotnym problemem klinicznym. problemem klinicznym, którego mechanizmy patogenetyczne pozostają nie do końca wyjaśnione. Zmniejszona częstość występowania pooperacyjnego migotania przedsionków u pacjentów po CABG otrzymujących dożylnie trójjodotyroninę (T3). Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu określenia roli metabolizmu tarczycy tarczycy w genezie pooperacyjnego migotania przedsionków. METODY I WYNIKI: Oznaczono stężenie wolnej T3 (fT3), wolnej tyroksyny (fT4) i hormonu stymulującego tarczycę hormon stymulujący tarczycę oznaczono przy przyjęciu u 107 kolejnych pacjentów poddanych izolowanej operacji CABG. Pacjenci z chorobami tarczycy lub przyjmujący leki lub przyjmujących leki, o których wiadomo, że zaburzają czynność tarczycy. Rytm przedoperacyjny inny niż rytm zatokowy został uznany za kryterium wykluczenia. U trzydziestu trzech pacjentów (30,8%) miało pooperacyjne migotanie przedsionków. Starszy wiek (P=0,03), brak leczenia beta-blokerami (P=0,08), przewlekła obturacyjna choroba płuc (P=0,08), niższa frakcja wyrzutowa frakcja wyrzutowa lewej komory (P=0,09) i niższe stężenie fT3 (P=0,001), były jednoczynnikowymi czynnikami predykcyjnymi pooperacyjnego migotania przedsionków. W analizie wieloczynnikowej niskie stężenie fT3 i brak terapii beta-blokującej były niezależnie związane z rozwojem pooperacyjnego AF. z rozwojem pooperacyjnego migotania przedsionków (iloraz szans, OR, 4,425; 95% przedział ufności przedział ufności, CI, 1,745-11,235; P=0,001 i OR 3,107; 95% CI 1,087-8,875; P=0,03, odpowiednio). Pooperacyjne migotanie przedsionków znacząco wydłużyło pooperacyjny pobyt w szpitalu (P=0,002). pobyt w szpitalu (P=0,002). WNIOSKI: Niskie podstawowe stężenie fT3 może wiarygodnie przewidywać wystąpienie pooperacyjnego AF u pacjentów po CABG. --- Operacja kardiochirurgiczna z użyciem krążenia pozaustrojowego wywołuje uogólnioną ogólnoustrojową reakcję zapalną odpowiedź zapalną, skutkującą zwiększoną zachorowalnością i śmiertelnością pooperacyjną. śmiertelność. W tych okolicznościach typowy wzorzec nieprawidłowości tarczycy tarczycy przy braku pierwotnej choroby, określany jako zespół chorej eutyreozy (SES). (SES). Obecność pooperacyjnego SES głównie u małych dzieci i noworodków narażonych na długi czas bypassu i profil farmakologiczny hormonów tarczycy i ich wpływ na fizjologię układu sercowo-naczyniowego czynią terapię suplementacyjną jest atrakcyjną opcją leczenia w celu poprawy zachorowalności i śmiertelności pooperacyjnej. Przeprowadzono wiele badań, których wyniki były sprzeczne. W niniejszym artykule przegląd ważnej literatury na temat rozwoju SES u pediatrycznych pooperacyjnych pacjentów kardiologicznych, analizujemy istniejące informacje na temat terapii zastępczej hormonami tarczycy hormonalnej terapii zastępczej w tej grupie pacjentów i próbujemy podsumować wyniki w celu sformułowania zaleceń. --- CELE: Oceniliśmy wpływ poziomu hormonów tarczycy i interleukiny-8 na rokowanie u pacjentów poddawanych operacji wrodzonych wad serca pod krążenia pozaustrojowego (CPB). PROJEKT BADANIA: Badaniem objęto 41 kolejnych dzieci (19 chłopców, 22 dziewczynki; średni wiek 3,4 ± 3,1 roku; zakres od 0,3 do 12 lat). Pacjenci zostali podzieleni na dwie grupy na podstawie obecności lub braku pooperacyjnego stanu niskiego rzutu serca (LCOS). serca (LCOS). Definicja LCOS obejmowała skąpomocz, tachykardię, kwasicę metaboliczną i zwiększone stężenie laktazy w osoczu. kwasicę metaboliczną i podwyższony poziom mleczanu w osoczu. Całkowita (tT4) i wolna (fT4) tyroksyna w osoczu tyroksyna, całkowita (tT3) i wolna (fT3) trijodotyronina, hormon stymulujący tarczycę (TSH) oraz hormon tyreotropowy (TSH). hormon tarczycy (TSH) i poziomy interleukiny-8 (IL-8) mierzono przedoperacyjnie i w 48 godzin po operacji. WYNIKI: Po operacji u dziewięciu pacjentek (22%) rozwinął się LCOS. Podczas gdy dwie grupy były podobne pod względem przedoperacyjnych poziomów hormonów tarczycy, i IL-8, pooperacyjne poziomy tT3 i fT3 były znacząco niższe, a poziomy mleczanu i IL-8 były istotnie wyższe w grupie LCOS (p<0.05). W analizie korelacji, pooperacyjny poziom IL-8 wykazał znaczącą korelacje z czasem CPB (r=0,66), czasem trwania wentylacji mechanicznej (r=0,68) i zapotrzebowaniem na leki inotropowe (r=0,59) (dla wszystkich p<0,001). Z drugiej strony LCOS był istotnie skorelowany z następującymi parametrami: przedoperacyjne tT4 (r=-0,32, p=0,043) i pooperacyjnym poziomem fT3 (r=-0,44, p=0,004), czasem trwania wentylacji mechanicznej (r=0,56, p=0,004), czasem trwania wentylacji mechanicznej (r=0,56, p<0,001), pobyt na oddziale intensywnej terapii (r=0,45, p=0,003) i czas zacisku krzyżowego (r=0,43, p=0,005). Analiza regresji wykazała przedoperacyjny poziom tT4 jako niezależny predyktor LCOS (t=-2,092, p=0.045). Śmiertelność wystąpiła u czterech pacjentów (9,8%) we wczesnym okresie pooperacyjnym. we wczesnym okresie pooperacyjnym, z których wszyscy należeli do grupy LCOS. WNIOSEK: Nasze wyniki sugerują, że rozwój LCOS po operacji wrodzonych wad serca serca jest związany ze zmniejszonym całkowitym i wolnym T3 oraz zwiększonym poziomem IL-8 po 48 godzinach, a przedoperacyjny poziom tT4 jest niezależnym predyktorem LCOS. LCOS. --- U pacjentów poddawanych operacjom na otwartym sercu zaobserwowano znaczne zmniejszenie stężenia wolnej trijodotyroniny (T3) w osoczu (P poniżej 0,0001) zaobserwowano u pacjentów poddawanych operacji na otwartym sercu. Korzystny wpływ korzystny wpływ T3 wydaje się być związany ze zwiększoną syntezą i wykorzystaniem wysokich zapasów energii w mięśniu sercowym. W związku z tym podawaliśmy T3 (4-10 mikrogramów dożylnie) 10 pacjentom, gdy trudności były w odstawieniu od krążenia pozaustrojowego (CPB) (n = 5) lub gdy funkcja mięśnia sercowego pozostawała wyjątkowo słaba (n = 5), pomimo inotropowych i inotropowych i wewnątrzaortalnej pompy balonowej. Średnia przedoperacyjna klasa czynnościowa NYHA dla 10 pacjentów wynosiła 3,2, ciśnienie końcoworozkurczowe lewej komory (LVEDP) 20 mm Hg, a frakcja wyrzutowa (EF) 40%. frakcja wyrzutowa (EF) 40%. Średni czas niedokrwienia mięśnia sercowego wynosił 72 min (zakres 40-120 min). W ciągu 1 godziny od podania T3 średni poziom wolnej T3 w osoczu wzrósł z 1,03 do 3,03. w osoczu wzrósł z 1,03 do 3,56 mikrogramów/ml, a CPB przerwano we wszystkich 5 przypadkach. Wspomaganie pompą balonową (n = 2) nie było już konieczne w ciągu 3 godzin. średnie ciśnienie tętnicze (MAP) wzrosło z 42 do 78 mm Hg, a częstość akcji serca (HR) z 90 do 104 uderzeń/min; ciśnienie w lewym przedsionku (LAP) spadło z 30 do 14 mm Hg, a ośrodkowe ciśnienie żylne (CVP) z 20 do 11 cm H2O. (Wszystkie zmiany istotne przy P mniejszym niż 0,0001). Wsparcie inotropowe zostało znacznie zmniejszone lub przerwane. Zgodnie z naszą wiedzą, T3 nie był podawany wcześniej jako środek inotropowy pacjentom, którzy przeszli operację kardiochirurgiczną. kardiochirurgii. Uważamy, że T3 może odgrywać ważną rolę w ratowaniu niewydolności serca po okresie niedokrwienia mięśnia sercowego u pacjentów, którzy przeszli operację na otwartym sercu. --- Układ sercowo-naczyniowy jest ważnym celem dla hormonów tarczycy. W Niniejsze badanie ocenia zmiany wpływające na metabolizm hormonów tarczycy podczas i 6 dni po pomostowaniu tętnic wieńcowych oraz ich związek z z wynikami pooperacyjnymi pacjentów. Do badania włączono trzydziestu trzech pacjentów. do badania; ich profile hormonów tarczycy określono w 13 punktach próbkowania podczas operacji i przez 6 dni po niej. Stężenia całkowitej trójjodotyroniny (T3) i wolnej T3 (FT3) w surowicy stężenia wolnej T3 (FT3) zmniejszyły się znacząco po operacji (P<0,001) i pozostały znacząco niskie do końca badania. Wolna tyroksyna (FT4) i T4 zmniejszyły się znacząco natychmiast po operacji (P<0,05 dla FT4, P<0,001 dla T4), ale powróciły do wartości wyjściowych (odpowiednio 24 godziny i 96 godzin po operacji). odpowiednio). Odwrotna T3 w surowicy znacznie wzrosła 36 godzin po operacji (P<0,001) i pozostała znacznie wyższa niż wartość wyjściowa przez cały czas trwania badania. badania. Istotnym odkryciem było to, że dni pooperacyjnej hospitalizacji hospitalizacji (10+/-3 dni, średnie+/-S.D.) było odwrotnie skorelowane z nachyleniem nachyleniem odzysku stężenia T3 (P<0,001) lub z obszarem pod krzywymi osocza T3 (P=0,024, zakres czasu 72-144 h) i stosunkiem FT3/FT4 (P=0,037, zakres czasu 72-144 h) w okresie pooperacyjnym. Nasze dane sugerują przedłużone zmniejszenie konwersji T4 do T3 u pacjentów poddawanych kardiochirurgii i wskazują, że okres rekonwalescencji jest najbardziej krytyczny w okres rekonwalescencji jest najbardziej krytyczny w ocenie potencjalnie skutecznego podejścia do terapii substytucyjnej T3. --- Stan hormonów tarczycy oceniano u 132 dzieci z wrodzonymi wadami serca poddawanych zabiegom kardiochirurgicznym (mediana wieku 3,1 roku; zakres od 2 d do 16,2 roku). TSH w osoczu, tyroksyna (T4), wolna tyroksyna (fT4), trijodotyronina (T3), odwrotna trijodotyroninę (rT3), tyreoglobulinę (Tg) i wydalanie jodu z moczem były mierzone przed i co drugi dzień po operacji kardiochirurgicznej (d 1-21). Po zaobserwowaliśmy uderzająco niskie stężenia TSH w osoczu (0,4 mU / l; 0,2-1,3), T3 (0,6 nmol/L; 0,3-1,2), T4 (48,9 nmol/L; 12,9-82,4), IT4 (12,9 (12,9 pmol/l; 5,1-19,3) i Tg (9,4 mikrogram/l; 1,5-20,6), podczas gdy stężenie rT3 w osoczu wzrastało (0,13 pmol/l; 0,9-82,4). (0,13 pmol/l; 0,05-0,3; n = 40). Maksymalne maksymalne pooperacyjne zmiany TSH i rT3 poprzedzały zmiany T3, T4, fT4 i Tg. Pooperacyjne wydalanie jodu z moczem znacznie wzrosło (n = 109). Stężenia hormonów tarczycy w osoczu były najniższe po operacjach krążenia pozaustrojowego i u pacjentów leczonych dopaminą. i u pacjentów leczonych dopaminą. U pacjentów z pooperacyjnymi stężeniami T3 w osoczu poniżej 0,6 nmol/l (n = 52) okres mechanicznej wentylacji i intensywnej opieki wentylacji mechanicznej i intensywnej terapii był znacząco wydłużony. Ponadto, skumulowane dawki inotropowych i wazoaktywnych katecholamin oraz i furosemidu były istotnie wyższe w tej grupie pacjentów. Nasze wyniki wskazują na przejściową wtórną niedoczynność tarczycy u dzieci po operacji kardiochirurgicznej która może przyczyniać się do pooperacyjnej dysfunkcji serca i układu oddechowego oraz może opóźniać powrót do zdrowia. opóźniać powrót do zdrowia. Ewentualne korzyści z terapii zastępczej hormonami tarczycy muszą być dokładnie zbadane. być dokładnie zbadane. --- CEL: Celem niniejszego badania była ocena stężenia trijodotyroniny w surowicy jako czynnika wyzwalającego pooperacyjne migotanie przedsionków (AF) u pacjentów w podeszłym wieku pacjentów poddawanych zabiegom kardiochirurgicznym i zbadanie możliwego związku stężenia trijodotyroniny w surowicy z przedoperacyjną i pooperacyjną hemodynamiką. PROJEKT: Badanie prospektywne. MIEJSCE: Szpital uniwersytecki. UCZESTNICY: Czterdziestu sześciu kolejnych pacjentów w wieku 65 lat lub starszych poddanych operacji kardiochirurgicznej w latach 1999-2000 w Szpitalu Uniwersyteckim w Tampere, Tampere, Finlandia. INTERWENCJE: Stężenie wolnej T3 w surowicy zostało użyte jako miara poziomu trijodotyroniny w surowicy. stężenia trijodotyroniny w surowicy. Próbki pobierano przed operacją, w czwartej dobie pooperacyjnej i w czwartej dobie pooperacyjnej. dniu pooperacyjnym i po 3 miesiącach obserwacji. Stan hemodynamiczny pacjentów pacjentów oceniano przedoperacyjnie za pomocą kardiografii impedancyjnej całego ciała, podczas pobytu na oddziale intensywnej terapii, codziennie do czwartej doby pooperacyjnej, oraz w 3-miesięcznej obserwacji. POMIARY I GŁÓWNE WYNIKI: Migotanie przedsionków wystąpiło u 43% pacjentów. Pacjenci w grupie AF mieli istotnie więcej przeszczepów (3,9 v 3,1, p = 0,02), a różnica wieku między nimi była niewielka. była niewielka różnica w wieku między grupami z AF i bez AF (73 lata v 69 lat, p = 0,06). Stężenie wolnej T3 w czwartej dobie pooperacyjnej było istotnie niższe w grupie z AF (3,5 nmol/l v 4,6 nmol/l, p = 0,04). W niezależnymi predyktorami AF były wiek, liczba przeszczepów i stężenie wolnej przeszczepów i stężenie wolnej T3 w surowicy w czwartej dobie pooperacyjnej. W W grupie z niskim stężeniem T3 wskaźnik sercowy był niższy (1,4 v 1,8, p = 0,05), a wskaźnik systemowego oporu naczyniowego był wyższy (4,064 v 2,969, p = 0,04), ale tylko bezpośrednio po operacji. Chociaż migotanie przedsionków pojawiało się głównie w drugim do czwartego dnia po operacji, nie było już żadnych różnic w stanie hemodynamicznym. różnic w stanie hemodynamicznym w tym czasie. WNIOSKI: W grupie pacjentów w podeszłym wieku poddawanych zabiegom kardiochirurgicznym istniał silny związek między pooperacyjnym spadkiem stężenia trijodotyroniny w surowicy a migotaniem przedsionków. Spadek stężenia trijodotyroniny w surowicy był związany ze zmianami parametrów hemodynamicznych tylko w bezpośrednim okresie pooperacyjnym. tylko w bezpośrednim okresie pooperacyjnym. --- CEL PRZEGLĄDU: Tutaj dokonujemy przeglądu typowych zmian czynności tarczycy obserwowanych u krytycznie chorych pacjentów pediatrycznych. OSTATNIE ODKRYCIA: Nieprawidłowości w osi podwzgórze-przysadka-tarczyca zostały w podobnych proporcjach u pacjentów pediatrycznych i dorosłych. dorosłych. Nie wykazano jeszcze znaczących korzyści z terapii. STRESZCZENIE: Obecnie nie ma dowodów na korzyści płynące z podawania hormonu tarczycy pacjentom z chorobami niezwiązanymi z tarczycą, którzy mają niskie stężenia T3 lub T4 w surowicy, w tym wcześniakom. w surowicy, w tym wcześniakom i pacjentom po zabiegach kardiochirurgicznych.
Czy niski poziom T3 negatywnie wpływa na rokowanie pacjentów po operacji kardiochirurgicznej?
Zespół niskiego rzutu serca po operacjach kardiochirurgicznych wrodzonych wad serca jest związany z obniżonym stężeniem T3
Niskie stężenia T3 są związane z występowaniem pooperacyjnego migotania przedsionków
Niskie stężenia T3 są odwrotnie skorelowane z liczbą dni hospitalizacji pooperacyjnej