Zespół Shprintzena-Goldberga jest rzadkim zaburzeniem tkanki łącznej charakteryzującym się marfanoidalnym pokrojem i dodatkowymi stygmatami dysmorficznymi. Anomalie czaszkowo-szyjne anomalie występują w mniej niż 30% przypadków. Poważna niestabilność kręgów może również wystąpić, choć rzadko. Autorzy donoszą o pierwszym pacjencie leczonym z powodu dysplazji C-1 i poważnej niestabilności. ciężkiej niestabilności. Anomalie szkieletowe i sercowo-naczyniowe, które mogą stwarzać dodatkowe problemy w leczeniu chirurgicznym i opiece okołooperacyjnej. szczegółowo. --- Zespół Shprintzena-Goldberga (SGS) jest zaburzeniem o nieznanej przyczynie obejmującym kraniosynostozę, marfanoidalny habitus oraz anomalie szkieletowe, neurologiczne, sercowo-naczyniowe i łącznotkankowe, anomalie szkieletowe, neurologiczne, sercowo-naczyniowe i łącznotkankowe. Nie ma patognomonicznych patognomonicznych, a diagnoza zależy od rozpoznania charakterystycznej kombinacji anomalii. charakterystycznej kombinacji anomalii. Tutaj opisujemy 14 osób z SGS i porównujemy ich wyniki kliniczne z wynikami 23 wcześniej opisanych osób, w tym dwóch rodzin z więcej niż jedną osobą dotkniętą chorobą. Nasza analiza sugeruje, że istnieje charakterystyczny wygląd twarzy, z ponad dwiema trzecimi ponad dwie trzecie wszystkich osób miało hiperteloryzm, skośne w dół podniebienia, mikrognatię i najwyraźniej nisko osadzone i obrócone do tyłu uszy. nisko osadzone i obrócone do tyłu uszy. Inne często zgłaszane objawy obejmują hipotonię przynajmniej w okresie noworodkowym, opóźnienie rozwoju oraz przepuklinę pachwinową lub pępkową. przepuklina pachwinowa lub pępkowa. Stopień zgłaszanego upośledzenia umysłowego waha się od od łagodnego do ciężkiego. Najczęstszymi objawami szkieletowymi w SGS były arachnodaktylia, deformacja pectus, kamptodaktylia, skolioza i hipermobilność stawów. hipermobilność. Żaden z objawów szkieletowych nie jest specyficzny dla SGS. Nasze badanie obejmuje 14 głównie niemieckich osób z SGS ocenianych przez okres 10 lat. lat. Biorąc pod uwagę, że do tej pory zgłoszono tylko 23 inne osoby z SGS na całym świecie na całym świecie, sugerujemy, że SGS może występować częściej niż wcześniej zakładano. --- Zespół Shprintzena-Goldberga jest jedną z grup zaburzeń charakteryzujących się kraniosynostozą i marfanoidalnym pokrojem. Wcześniej opisano jedenaście przypadków. Przedstawiamy 4 nowych pacjentów i przegląd jednego z pacjentów z oryginalnego raportu Shprintzen i Goldberg [1982: J Craniofac Genet Dev Biol 2: 65-74], 15 lat później. później. Wyniki kliniczne i radiologiczne u naszych pacjentów porównano z wynikami z wcześniej opisanymi pacjentami, a także z wynikami badań Furlonga i wsp. [1987: Am J Med Genet 26:599-604] oraz Lacombe i Battin [1993: Clin Dysmorphol 2: 220-224], którzy podzielają wiele cech zespołu Shprintzena-Goldberga. Shprintzena-Goldberga. Niektóre dane kliniczne są pomocne w określeniu, czy pacjenci Furlong i wsp. [1987: Am J Med Genet 26:599-604] oraz Lacombe i Battin [1993: Clin Dysmorphol 2: 220-224] mają odrębny zespół lub reprezentują wariant wariant zespołu Shprintzena-Goldberga. Jednak badania radiologiczne radiologiczne wydają się być bardziej specyficzne, ponieważ nieprawidłowość pierwszego i drugiego kręgu szyjnego i drugiego kręgu szyjnego, wodogłowie, poszerzenie komór bocznych i malformację Chiari-I stwierdzono tylko u pacjentów z zespołem Shprintzena-Goldberga. Shprintzena-Goldberga. Pozornie diagnostyczne wyniki 15 pacjentów z tym zespołem mogą być pomocne w różnicowaniu między Shprintzena-Goldberga od innych zespołów z kraniosynostozą i marfanoidalnym kraniosynostozą i marfanoidalnym habitusem. --- Opisano ektazję pierścienia aorty spowodowaną zespołem Shprintzena-Goldberga (SGS). A 10-letni chłopiec został przyjęty do naszego szpitala w celu oceny bólu w klatce piersiowej. Przy Przy przyjęciu zdiagnozowano u niego SGS na podstawie różnych anomalii. Dwuwymiarowe badanie echokardiograficzne wykazało dwupłatkową zastawkę aortalną i znaczne poszerzenie pierścienia aortalnego. pierścieniowej, badania przepływu dopplerowskiego ujawniły ciężką niedomykalność aortalną, a aortografia wsteczna wykazała ciężką niedomykalność aorty z poszerzeniem pierścienia. z poszerzeniem pierścienia. Przeprowadzono udaną wymianę korzenia aorty; późniejsze badanie histologiczne aorty wstępującej wykazało torbielowatą martwicę przyśrodkową. torbielowatą martwicę przyśrodkową. Podsumowując, SGS jest uogólnioną dysplazją tkanki łącznej, z klinicznymi objawami objawami klinicznymi zmian sercowo-naczyniowych podobnymi do tych w zespole Marfana. Marfana. Pomyślnie przeprowadzono wymianę korzenia aorty; jednak, należy jednak uważnie obserwować nawroty tętniaków aorty poza aortą wstępującą. należy uważnie obserwować. Leczenie chirurgiczne zaburzeń sercowo-naczyniowych może być może być konieczne w celu ratowania życia pacjentów z SGS. --- Zespół Shprintzena-Goldberga jest niezwykle rzadkim zespołem o charakterystycznej twarzy. charakterystyczną twarzą. Jest to jedna z grup zaburzeń charakteryzujących się kraniosynostozą i cechami marfanoidalnymi. Celem niniejszego badania było przedstawienie nowego sporadycznego przypadku tego zespołu i szczegółowe opisanie wyników badań w okolicy szczękowo-twarzowej. okolicy szczękowo-twarzowej. --- Zidentyfikowaliśmy, poprzez mapowanie homozygotyczności, nowy locus na 10q21.3-q22.1 dla Goldberga-Shprintzena (GOSHS) w spokrewnionej rodzinie marokańskiej. Cechy fenotypowe GOSHS w tej rodzinie wsobnej obejmowały małogłowie i opóźnienie umysłowe. upośledzenie umysłowe, które są wadami ośrodkowego układu nerwowego, jak również choroba Hirschsprunga, wada jelitowego układu nerwowego. Ponadto, ponieważ u wszystkich pacjentów w tej rodzinie zdiagnozowano obustronną uogólnioną polimikogyrię u wszystkich pacjentów w tej rodzinie, cecha ta może być również uważana za kluczową cechę zespołu. My wykazać, że homozygotyczne mutacje nonsensowne w KIAA1279 w 10q22.1, kodujące białko z dwoma tetratrycznymi powtórzeniami peptydowymi, leży u podstaw tej syndromicznej postaci choroby Hirschsprunga i choroby Hirschsprunga i uogólnionej polimikrogyrii, ustalając znaczenie KIAA1279 w rozwoju zarówno jelit, jak i ośrodkowego układu nerwowego. --- Zespół Goldberga i Shprintzena (GOSHS) jest rzadkim zaburzeniem klinicznym charakteryzującym się defektami ośrodkowego i jelitowego układu nerwowego. Zespół ten jest spowodowany przez inaktywujące mutacje w genie białka wiążącego kinezynę (KBP), który koduje białko białko, którego dokładna funkcja jest w dużej mierze niejasna. Pokazujemy, że ekspresja KBP jest regulowana w górę podczas rozwoju neuronów w mysich neuronach korowych. mysich neuronach korowych. Co więcej, komórki PC12 pozbawione KBP były wadliwe w różnicowaniu indukowanym czynnikiem wzrostu nerwów i neuronach. indukowanego czynnikiem wzrostu nerwów i wzrostu neurytów, co sugeruje, że KBP jest wymagany do różnicowania komórek i rozwoju neurytów. Aby zidentyfikować KBP przeprowadziliśmy badanie dwuhybrydowe na drożdżach i odkryliśmy, że KBP wiąże się prawie wyłącznie z białkami związanymi z mikrotubulami lub pokrewnymi, w szczególności SCG10 i kilkoma kinezynami. Potwierdziliśmy te wyniki poprzez potwierdzając interakcję KBP z jednym z tych białek: SCG10, mikrotubulą białkiem destabilizującym mikrotubule. Badania na danio pręgowanym wykazały ponadto epistatyczną interakcję między KBP i SCG10 in vivo. Aby zbadać możliwość bezpośredniej interakcji między KBP i mikrotubulami, przeprowadziliśmy kolokalizację i testy wiązania in vitro, ale nie znaleźliśmy dowodów na bezpośrednie wiązanie. Tak więc nasze dane wskazują, że KBP jest zaangażowany w różnicowanie neuronów i że wady ośrodkowego i jelitowego układu nerwowego obserwowane w GOSHS są prawdopodobnie spowodowane przez defekty związane z mikrotubulami. --- Opisujemy brata i siostrę z chorobą Hirschsprunga, hipotonią i ptozą. opadanie powiek. Ich stan przypomina ten u 2 rodzeństwa opisany przez Goldberga i Shprintzen. Wnioskujemy, że cechy kliniczne w 8 zgłoszonych przypadkach z podobnymi objawami klinicznymi reprezentują odrębny autosomalny recesywny zespół zespół Goldberga-Shprintzena. --- W ostatnich doniesieniach opisano odrębny i powtarzający się wzorzec wad rozwojowych układu kraniosynostozę i nieprawidłowości neurorozwojowe z wieloma cechami klinicznymi zespołu Marfana (MFS). z wieloma cechami klinicznymi zespołu Marfana (MFS), autosomalnego dominującego zaburzenia autosomalne dominujące zaburzenie mikrofibryli zewnątrzkomórkowej spowodowane wadami w genie kodującym fibrylinę-1, FBN1 (ref. 8). Dodatkowe wspólne ustalenia obejmują inne anomalie czaszkowo-twarzowe, hipotonię, obturacyjny bezdech, deformację stopy i wrodzoną słabość i wrodzone osłabienie ściany brzucha. Jak dotąd zgłoszono tylko 11 przypadków wykluczających przypisanie ostatecznych kryteriów diagnostycznych. Chociaż pozostaje niejasne, czy przypadki te reprezentują odrębną jednostkę kliniczną o kliniczną o pojedynczej etiologii, zostały one pragmatycznie zgrupowane pod nazwą kraniosynostozą marfanoidalną lub zespołem Shprintzena-Goldberga (SGS). Ponieważ z powodu znacznego klinicznego nakładania się MFS i SGS, zaproponowaliśmy, że mogą być one mogą być spowodowane mutacjami allelicznymi. Obecnie opisujemy dwóch pacjentów z SGS, którzy mają mutacje w FBN1. Chociaż pozostaje niejasne, czy te mutacje są wystarczające do klinicznej ekspresji całego fenotypu SGS, dane te sugerują rolę fibryliny-1 we wczesnym rozwoju twarzoczaszki i ośrodkowego układu nerwowego. rozwoju czaszkowo-twarzowego i ośrodkowego układu nerwowego. Nasza niedawna obserwacja, że transkrypt FBN1 ulega ekspresji już na etapie już w 8-komórkowym stadium ludzkiej embriogenezy jest zgodna z tą hipotezą. --- 5-letnia dziewczynka z chorobą Hirschsprunga, nietypowym wyglądem twarzy, Opisano opóźnienie psychoruchowe, padaczkę i wrodzoną wadę serca. Pacjenci z podobnymi cechami klinicznymi zostali zgłoszeni i wydają się wykazują niedawno zidentyfikowany zespół Goldberga-Shprintzena. Uważa się, że że ta dziewczynka również wykazuje ten nowy zespół. Tomografia komputerowa czaszki wykazała nieprawidłowe wyniki, które mogą sugerować wadliwą migrację neuronów i/lub dysgenezję mózgu. Wyniki te uznano za przyczynę opóźnienie psychoruchowe i padaczkę u tej pacjentki. --- Wstęp: Zespół Shprintzena-Goldberga (SGS) charakteryzuje się kraniosynostozą i marfanoidalnym pokrojem. Wyniki kliniczne SGS obejmują nieprawidłowości neurologiczne, sercowo-naczyniowe, tkanki łącznej i szkieletowe. Wśród tych nieprawidłowości szkieletowych u połowy wszystkich pacjentów z SGS rozpoznaje się skoliozę rozwojową. wszystkich pacjentów z SGS. Jednak żadne wcześniejsze doniesienia nie opisywały chirurgicznego leczenia skoliozy związanej z SGS. leczenia chirurgicznego skoliozy związanej z SGS. METODY: Czterech pacjentów (2 chłopców i 2 dziewczynki; średni wiek w momencie operacji, 7,3±4,4 roku) z SGS, którzy przeszli leczenie chirurgiczne z powodu postępującej skoliozy poddano przeglądowi. Oceniono wyniki radiologiczne, wyniki operacyjne i powikłania okołooperacyjne. i powikłania okołooperacyjne. WYNIKI: Średni przedoperacyjny kąt Cobba wynosił 102,8±16,9 stopnia. Wzory krzywizny w 2 przypadkach była to krzywa podwójna, a w 2 przypadkach krzywa potrójna. Miejscowa kifozę w odcinku piersiowo-lędźwiowym rozpoznano we wszystkich przypadkach ze średnim kątem kifozy 49± średni kąt kifozy wynosił 49±16 stopni. Zabiegi z użyciem prętów rosnących wykonano u 2 pacjentów, a tylną korekcję i fuzję wykonano u 2 pacjentów. Średnia średni wskaźnik korekcji wynosił 45% u pacjentów, którzy przeszli zabiegi zabiegi w momencie umieszczenia pręta rosnącego i 51% u pacjentów, którzy poddanych tylnej korekcji i fuzji. Przemieszczenie kotwic proksymalnych wystąpiło u 3 z 4 pacjentów. U jednego pacjenta rozwinęła się pseudoartroza. U dwóch pacjentów rozwinęły się głębokie infekcje rany, a u 1 pacjenta konieczne było usunięcie implantu. usunięcie implantu. WNIOSKI: Chirurgiczne leczenie skoliozy u pacjentów z SGS było związane z wysoką częstością występowania powikłań okołooperacyjnych i pooperacyjnych, w tym powikłań okołooperacyjnych i pooperacyjnych, w tym przemieszczeń implantów i zakażeń głębokich ran. związanych ze słabą jakością kości i szczupłą budową ciała, które są charakterystycznymi cechami klinicznymi tego zespołu. charakterystyczne cechy kliniczne tego zespołu. Staranne przedoperacyjne planowanie i opieka pooperacyjna mają kluczowe znaczenie dla chirurgicznego leczenia skolioz związanych z SGS. skoliozy związanej z SGS, szczególnie u niemowląt wymagających wielu operacji. operacji. POZIOM DOWODÓW: Poziom IV. --- Zespół Shprintzena-Goldberga (SGS) jest rzadkim zaburzeniem charakteryzującym się Marfana, upośledzeniem umysłowym i kraniosynostozą. Nieprawidłowości serca, takie jak poszerzenie korzenia aorty, a także szereg nieprawidłowości szkieletu. a także kilka nieprawidłowości szkieletowych. Jej status nozologiczny jest niejasny, ponieważ trudno jest odróżnić SGS od podobnych zaburzeń, takich jak Furlong, Marfan typu II, zespoły Camuratiego-Engelmanna i Loeysa-Dietza. Sugeruje się, że te reprezentują spektrum fenotypowe związane z nieprawidłową sygnalizacją TGF-beta sygnalizacją. Na poparcie tego poglądu znaleźliśmy nową mutację missense TGFBR2 u pacjenta z cechami SGS. --- W 1981 roku Goldberg i Shprintzen opisali rodzeństwo z krótkimi odcinkami kręgosłupa. Hirschsprunga, rozszczepem podniebienia, małogłowiem, łagodnym upośledzeniem umysłowym, niskim wzrostem i charakterystycznym wyglądem twarzy. wzrostem i charakterystycznym wyglądem twarzy. Pojawiło się kilka kolejnych doniesień, które poszerzają fenotyp. Niniejszy artykuł opisuje kolejną rodzinę, przegląd literatury i podkreśla zmienność wewnątrzrodzinną. --- CEL: Rozpoznanie spektrum fenotypowego i rokowania zaburzeń genetycznych ma kluczowe znaczenie dla właściwej opieki nad pacjentem. genetycznych ma kluczowe znaczenie dla właściwej opieki nad pacjentem. 7-letni chłopiec z zespołem Sphrintzena-Goldberga (SGS) w celu zbadania wzorców mowy, języka i wzorców głosu związanych z tym zespołem. METODY: Język dziecka (ekspresyjny i receptywny) oraz mowa zostały scharakteryzowane pod kątem scharakteryzowano pod kątem ogólnej zrozumiałości, artykulacji (błędy fonetyczne i fonetycznych i fonologicznych), głosu (elastyczna wideolaryngostroboskopia, jakość, wysokość i głośność) oraz rezonansu (rodzaj zaburzeń). WYNIKI: Na podstawie tego szczegółowego badania najbardziej uderzające cechy komunikacji komunikacyjnych u tego dziecka z SGS wydają się być opóźniony mowy i języka, zaburzenia języka ekspresyjnego i receptywnego, umiarkowanie umiarkowanie upośledzona zdolność rozumienia mowy, stosunkowo dobre, ale gorsze fonologiczne, hipotonia oralna, wysoki, miękki głos i niewielka hipernatremia. hipernasalność. WNIOSKI: Wyjaśnienie tego zaburzenia komunikacji nie jest całkowicie proste. proste. Nie jest również jasne, w jakim stopniu niniejszy przypadek można uznać za typowy dla SGS. można uznać za typowy dla SGS. Tylko więcej danych pozwoli określić, czy SGS jest związany z typowym, specyficznym dla zespołu wzorcem zaburzeń komunikacji. zaburzeń komunikacji. Konieczne są nie tylko szczegółowe analizy mowy i języka dodatkowych przypadków SGS, ale także badania SGS, ale także badania porównujące mowę i język osób z SGS z mową i językiem osób z SGS. osób z SGS z osobami z innymi zespołami genetycznymi. --- Neurokrystopatie to grupa różnorodnych zaburzeń wynikających z wadliwego wzrostu, różnicowania i migracji komórek grzebienia nerwowego. Choroba Hirschsprunga aganglionic megacolon, jest konsekwencją wadliwej migracji komórek grzebienia nerwowego do okrężnicy. migracji komórek grzebienia nerwowego do podśluzówki okrężnicy i dlatego jest uważana za neurokrystopatię. neurokrystopatię. W niniejszym artykule opisano czworo dzieci, u których zdiagnozowano neurokrystopatię, wiążąc chorobę Hirschsprunga z szerokim spektrum nieprawidłowości neurologicznych. spektrum nieprawidłowości neurologicznych. Wśród pacjentów znalazło się dwoje dzieci prezentujących cechy fenotypowe zespołu Goldberga-Shprintzena: wyraźne cechy dysmorficzne dysmorficzne rysy twarzy, małogłowie i upośledzenie umysłowe, wraz z agenezją ciała modzelowatego i wadami korowymi związanymi z nieuleczalnymi napadami drgawkowymi u jednego dziecka. drgawkami u jednego dziecka. U trzeciego noworodka wystąpił zespół Haddada: krótkoodcinkową chorobą Hirschsprunga związaną z wrodzonym zespołem centralnej zespół wrodzonej ośrodkowej hipowentylacji wymagający stałej sztucznej wentylacji. U brak ciała modzelowatego wiązał się z łagodnymi cechami dysmorficznymi, granicznymi zdolnościami cechami dysmorficznymi, granicznymi zdolnościami poznawczymi i zaburzeniami uwagi. Dlatego świadomość możliwej neurokrystopatii związanej z nieprawidłowościami neurologicznymi powinna być brana pod uwagę. neurologicznymi powinna być brana pod uwagę u każdego pacjenta, u którego niedawno zdiagnozowano Hirschsprunga, aby wcześnie wykryć nieprawidłowości i szybko je leczyć. je leczyć. Dokładne badanie neurologiczne i ocena rozwoju, w tym rezonans magnetyczny mózgu i elektroencefalografia, powinny być wykonane u każdego dziecka z aganglionic megacolon, szczególnie te, u których występują drgawki, opóźnienie rozwoju, a nawet wrodzona hipowentylacja. wrodzoną hipowentylacją. --- Przedstawiamy przypadek japońskiego chłopca, którego cechy dysmorficzne były zgodne z zespołem z cechami zespołu Shprintzena-Goldberga. Cechy radiologiczne były charakteryzowały się kraniosynostozą o późnym początku, arachnodaktylią, niedomodelowaniem krótkich kości rurkowatych, łagodnie niedomodelowanymi i lekko wygiętymi kośćmi długimi, skręconymi żebrami i wysokimi kręgami żebra i wysokie trzony kręgów z wydłużonymi łukami nerwowymi. Oprócz kraniosynostozą, te zmiany szkieletowe przypominały te z dysplazji frontofibrozy dysplazji, dobrze znanej dysplazji czaszkowo-rdzeniowej. Zespół Shprintzena-Goldberga ma również wiele cech klinicznych wspólnych z dysplazją kości czołowej. --- Podwyższona sygnalizacja transformującego czynnika wzrostu (TGF)-β została powiązana z patogenezą tętniaka aorty, w tym w zespole Marfana (MFS) i zespole Loeysa-Dietza (LDS). Marfana (MFS) i zespół Loeysa-Dietza (LDS). Jednak lokalizacja i charakter jednak lokalizacja i charakter wielu mutacji przyczynowych w LDS intuicyjnie sugerują zmniejszenie TGF-β. Podsumowując, dane te wywołały kontrowersje dotyczące specyficznej roli TGF-β w patogenezie choroby. Zespół Shprintzena-Goldberga (SGS) w znacznym stopniu pokrywa się fenotypowo z MFS i LDS, w tym tętniakiem aorty. Zidentyfikowaliśmy przyczynową zmienność u dziesięciu osób z SGS w protoonkogenie SKI, znanym represorze aktywności TGF-β . Hodowane fibroblasty skórne od osób dotkniętych chorobą wykazywały zwiększoną aktywację kaskad sygnalizacyjnych TGF-β i wyższą ekspresję genów reagujących na TGF-β w porównaniu z komórkami kontrolnymi. w stosunku do komórek kontrolnych. Wywołane morfoliną wyciszenie paralogów SKI w u danio pręgowanego odzwierciedlało nieprawidłowości obserwowane u ludzi z SGS. Dane te potwierdzają wnioski, że zwiększona sygnalizacja TGF-β jest mechanizmem leżącym u podstaw SGS i że wysoka sygnalizacja przyczynia się do wielu syndromicznych prezentacji tętniaka aorty.
Która choroba jest uwzględniona jako dodatkowa cecha w zespole Goldberga-Shprintzena?
Zespół Shprintzena-Goldberga (SGS) charakteryzuje się: kraniosynostozą szwu koronalnego, strzałkowego lub lambdoidalnego; dolichocefalią; charakterystycznymi cechami czaszkowo-twarzowymi; zmianami szkieletowymi (dolichostenomelia, arachnodaktylia, kamptodaktylia, pes planus, pectus excavatum lub carinatum, skolioza, hipermobilność stawów lub przykurcze oraz wady rozwojowe kręgosłupa C1/C2); nieprawidłowości neurologiczne, niepełnosprawność intelektualna i anomalie mózgu (wodogłowie, poszerzenie komór bocznych i wada rozwojowa Chiari 1). Anomalie sercowo-naczyniowe mogą obejmować wypadanie zastawki mitralnej, niedomykalność/niedokompetencję zastawki mitralnej, niedomykalność aorty i poszerzenie korzenia aorty. Zespół Shprintzena-Goldberga (SGS) charakteryzuje się kraniosynostozą i marfanoidalnym pokrojem.