Przewlekła białaczka szpikowa (CML) charakteryzuje się powstawaniem genu fuzyjnego BCR-ABL genu, zwykle w wyniku translokacji Philadelphia (Ph) między chromosomami 9 i 22. między chromosomami 9 i 22. Niedawno opracowano nowe techniki fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). hybrydyzacji fluorescencyjnej (FISH) pozwolił na identyfikację nieoczekiwanych delecji produktu wzajemnej translokacji, pochodnego chromosomu 9, u 10% do 15% pacjentów z CML. Delecje te są duże, obejmują punkt translokacji i występują w tym samym czasie co translokacja Ph. Takie delecje prowadzą zatem do wcześniej nieoczekiwanej heterogenności molekularnej od samego początku. heterogeniczność od samego początku tej choroby, a istnieje coraz więcej dowodów na podobne delecje związane z innymi translokacjami. Kilka badań wykazało, że pacjenci z CML, którzy są nosicielami pochodnych delecji chromosomu 9 wykazują szybszą progresję do przełomu blastycznego i krótsze przeżycie. krótsze przeżycie. Status delecji jest niezależny i silniejszy niż wskaźniki prognostyczne Sokal i Hasford/European. Złe rokowanie związane z delecjami obserwuje się u pacjentów leczonych hydroksymocznikiem lub interferonem, a wstępne dowody sugerują, że pacjenci z delecjami mogą mieć również gorsze niż pacjenci bez delecji po przeszczepie komórek macierzystych lub leczeniu imatynibem. leczenie imatynibem. Gorszych wyników nie można przypisać utracie obustronnej ekspresji genu fuzyjnego ABL-BCR i prawdopodobnie odzwierciedla utratę jednego lub więcej krytycznych genów w usuniętym regionie. Molekularna heterogeniczność związana z translokacją Philadelphia zapewnia nowy paradygmat o potencjalnym znaczeniu dla wszystkich nowotworów złośliwych związanych z obustronnymi translokacjami chromosomowymi i/lub translokacjami chromosomowymi i/lub tworzeniem genów fuzyjnych. --- Przewlekła białaczka szpikowa (CML) charakteryzuje się powstawaniem genu fuzyjnego BCR-ABL zwykle w wyniku translokacji Philadelphia (Ph) między chromosomami 9 i 22. między chromosomami 9 i 22. Duże delecje na pochodnym chromosomie 9 zostały niedawno zgłoszone, ale nie było jasne, czy delecje powstały podczas choroby lub w czasie translokacji Ph. Analiza fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) do oceny statusu delecji u 253 pacjentów z CML. pacjentów z CML. Siła statusu delecji jako wskaźnika prognostycznego została następnie porównano z systemami punktacji Sokal i Hasford. Częstość występowania delecji była podobna w momencie rozpoznania i po progresji choroby, ale była znacznie zwiększona u pacjentów z wariantem translokacji Ph. U pacjentów z delecją, wszystkie metafazy Ph(+) zawierały delecję. Mediana przeżycia pacjentów z delecją i bez delecji wynosiła odpowiednio 38 miesięcy i 88 miesięcy (P =.0001). W przeciwieństwie do tego, różnica w przeżyciu między Sokal lub Hasford wysokiego ryzyka i pacjentami bez wysokiego ryzyka miała jedynie znaczenie graniczne (P =.057 i P =.034). Wyniki wskazują, że delecje występują w czasie translokacji Ph. translokacji Ph. Pozornie prosta wzajemna translokacja może zatem powodować znaczną heterogeniczność genetyczną ab initio, koncepcja, która prawdopodobnie może mieć zastosowanie do innych nowotworów złośliwych związanych z translokacjami. Status delecji jest również silnym i niezależnym czynnikiem prognostycznym dla pacjentów z CML. Znaczenie prognostyczne znaczenie prognostyczne statusu delecji powinno być teraz badane prospektywnie i, jeśli zostanie potwierdzone, powinno zostać włączone do decyzji terapeutycznych i analizy badań klinicznych. analizy badań klinicznych. --- Translokacja onkogenu c-abl z chromosomu 9 do genu bcr na chromosomie 22 w przypadkach chromosomie 22 w przypadkach przewlekłej białaczki szpikowej (CML) z dodatnim chromosomem Philadelphia. białaczka szpikowa (CML) generuje nieprawidłowy transkrypt fuzyjny bcr-abl, który może być ściśle związany z patogenezą CML. Ponieważ czynniki kontrolujące normalną ekspresję bcr mogą być również zaangażowane w ekspresję tego nieprawidłowego transkryptu bcr-abl, zbadaliśmy wzorce ekspresji normalnego genu bcr w różnych typach komórek. Stwierdziliśmy, że prawidłowy gen bcr ulegał ekspresji w wielu różnych typach ludzkich komórek. Co więcej, gen bcr był ewolucyjnie ewolucyjnie konserwowany, a homologiczne sekwencje genomowe bcr i transkrypty RNA były łatwo wykrywane w tkankach piskląt. łatwo wykrywalne w tkankach piskląt. Najwyższy poziom ekspresji bcr w tkance pisklęcia był w tkance mózgowej, najniższy poziom był w tkance wątroby, a skrócone bcr mRNA odnotowano w jądrach piskląt. Normalne transkrypty bcr, oprócz nieprawidłowych transkryptów hybrydowych bcr-abl, zostały znalezione we wszystkich komórkach chromosomu Filadelfia Philadelphia-dodatnich komórkach CML. W obrębie danej próbki CML, względne ilości względne ilości prawidłowego RNA bcr i nieprawidłowego RNA bcr-abl były podobne. Ponadto Ponadto, prawidłowe bcr i nieprawidłowe transkrypty hybrydowe bcr-abl wykazywały podobnie wydłużone okresy półtrwania w porównaniu z normalnymi transkryptami transkryptów związanych z abl w komórkach CML. Odkrycia te sugerują, że w komórkach CML, podobne mechanizmy komórkowe kontrolują poziomy w stanie stacjonarnym zarówno normalnego bcr i RNA fuzji bcr-abl. --- Przewlekła białaczka szpikowa (CML) charakteryzuje się cytogenetyczną translokacją t(9;22)(q34;ql1), która daje początek hybrydowemu genowi BCR-ABL, kodującemu białko fuzyjne p2lO(BCR-ABL) z podwyższonym poziomem kinazy tyrozynowej. kodującego białko fuzyjne p2lO(BCR-ABL) o podwyższonej aktywności kinazy tyrozynowej i zdolnościach transformacyjnych. aktywnością kinazy tyrozynowej i zdolnościami transformacyjnymi. Sugerowano, że t(9;22) jest związany z genomowym imprintingiem z imprintingiem genomowym regionów centromerowych chromosomów 9 i 22, ale geny, na które bezpośrednio wpływa translokacja geny, na które translokacja miała bezpośredni wpływ, ABL i BCR, nie były imprintowane. wdrukowane. Dla większości celów diagnostycznych i badawczych gen BCR-ABL może być skutecznie zidentyfikowany przez odwrotną transkrypcję i reakcję łańcuchową polimerazy (RT/PCR) amplifikacji jego transkryptów fuzyjnych, które można określić ilościowo za pomocą konkurencyjną PCR i podobne testy do oceny choroby resztkowej w następstwie terapii. obserwacji terapii. U zdecydowanej większości pacjentów z CML transkrypty BCR-ABL wykazują połączenie b2a2 i/lub b3a2; w rzadkich przypadkach, jedyne wykrywalne transkrypcje BCR-ABL wykrywalne transkrypty BCR-ABL mają nietypowe połączenia, takie jak b2a3, b3a3, e1a2 lub e6a2. Niedawno pojawiła się sugestia, że gen BCR-ABL może nie zawsze być "funkcjonalny", ponieważ wyjątkowo niskie poziomy transkryptów BCR-ABL można znaleźć w leukocytach pochodzących od zdrowych osób i odwrotnie, wydaje się, że transkrypcji BCR-ABL nie transkrypcji BCR-ABL można wykryć w części Ph-dodatnich hematopoetycznych progenitorów progenitorów od niektórych pacjentów z CML. Rola, jeśli w ogóle, wzajemnego hybrydowego genu ABL-BCR w CML jest nieznana. Chociaż jego wiadomość mRNA jest w ramce, nie zidentyfikowano jeszcze białka fuzyjnego ABL-BCR nie zostało jeszcze zidentyfikowane u pacjentów z CML. Kryzys blastyczny CML był w różnym stopniu związany z nieprawidłowościami protoonkogenów, takich jak RAS i MYC, lub genów supresorowych nowotworów, w szczególności RB, p53 i p16, lub z generowaniem chimerycznych czynników transkrypcyjnych, jak w przypadku fuzji genów AML1-EVI1. fuzji. Jest zatem prawdopodobne, że liczne i alternatywne defekty molekularne, w przeciwieństwie do pojedynczego molekularne, w przeciwieństwie do pojedynczego uniwersalnego mechanizmu, leżą u podstaw ostrej transformacji choroby. transformacji choroby. --- TŁO: Translokacja t(9;22)(q34;q11) prowadząca do powstania chromosomu Philadelphia (Ph) prowadząca do fuzji genów BCR-ABL jest związana ze złym rokowaniem w ostrej białaczce limfoblastycznej (ALL). w ostrej białaczce limfoblastycznej (ALL). PROCEDURA: Zbadaliśmy związek między t(9;22), określony przez kariotyp, fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH) lub reakcję łańcuchową polimerazy (PCR), a opornością na leki in vitro, mierzoną za pomocą testu MTT, w prekursorowej ALL z komórek B w momencie rozpoznania. Wyniki uzyskane u dwudziestu jeden dzieci z Ph-dodatnią (Ph+) c/preB) porównano z 254 Ph-ujemnymi (Ph-) przypadkami ALL. przypadkami. WYNIKI: U pacjentów Ph+ stwierdzono duży zakres wartości LC(50). Co więcej, wartości LC(50) nie różniły się znacząco pomiędzy próbkami Ph+ i Ph- dla prednizolonu, deksametazonu, L-asparaginazy, winkrystyny, antracyklin, tiopuryn, epipodofilotoksyn i 4H00-ifosfamidu, nawet po dopasowaniu dla ważnych cech prognostycznych (wiek, liczba białych krwinek (WBC) i immunofenotyp). immunofenotyp). Dorosła Ph+ (n = 12) ALL była bardziej oporna na prednizolon (> 270-krotnie, P = 0,030) i wykazywała ogólną tendencję do oporności, gdy w porównaniu z dopasowanymi przypadkami Ph- (n = 15) ALL dorosłych prekursorów komórek B. W obrębie Ph+ ALL, oporność na prednizolon in vitro znacząco wzrastała wraz z wiekiem (P = 0.006). Ekspresja białka oporności płuc (LRP), ale nie P-glikoproteiny (P-gp) lub białka oporności wielolekowej (MRP), była znacząco wyższa u wszystkich pacjentów Ph+. Ph+. WNIOSKI: Zarówno dzieci, jak i dorośli pacjenci Ph+ z prekursorową ALL z komórek B wykazują heterogeniczny profil oporności in vitro, ze względnie wrażliwymi i opornymi przypadkami. opornymi przypadkami. Próbki dorosłych Ph+ są jednak ogólnie bardziej oporne w porównaniu z dopasowanymi kontrolami Ph, osiągając znaczenie dla prednizolonu. Korelacja korelacja oporności na prednizolon z wiekiem w przypadkach Ph+ może pomóc wyjaśnić gorsze rokowanie w dorosłej ALL Ph+. --- Przewlekła białaczka szpikowa (CML) charakteryzuje się chromosomem Philadelphia (Ph) z chimerycznym genem BCR-ABL utworzonym przez wzajemną translokację t(9:22) (q34;q11) translokacji. Warianty translokacji chromosomu Ph obejmujące chromosomy inne niż niż 9 i 22 występują w 5-10% przypadków CML. Opisujemy tutaj pacjenta z CML, który jest nosicielem czterokierunkowej translokacji chromosomu Ph, t(9;22;15;19) (q34;q11;q15;q13). Pacjent został zdiagnozowany w 1997 roku i początkowo leczony hydroksymocznikiem. W 2002 r. rozpoczęto leczenie imatynibem, selektywnym inhibitorem kinazy tyrozynowej BCR-ABL (TKI), ale chromosomy Ph-dodatnie pozostały na poziomie 42-65%, wskazując na niepowodzenie imatynibu. W 2006 roku wykryto mutacje punktowe F359I i L387M w genie BCR/ABL, które mogą być związane z niepowodzeniem leczenia imatynibem. Następnie rozpoczęto leczenie nilotynibem, TKI o wysokiej swoistości docelowej. co zaowocowało trwałą główną odpowiedzią molekularną. Podawanie nilotynibu zapewniło skuteczne leczenie u pacjenta z CML z wariantem translokacji chromosomu Ph i mutacjami punktowymi BCR-ABL po niepowodzeniu leczenia imatynibem. --- Technika fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) została z powodzeniem zastosowana do wykrywania fuzji genów BCR-ABL w przewlekłej białaczce szpikowej (CML) z klasyczną postacią chromosomu klasyczną formą chromosomu Philadelphia (Ph). Zastosowaliśmy FISH do badania trzech pacjentów z CML wykazujących wariant chromosomu Ph (złożony lub prosty). Wyniki Wyniki pokazują, że zastosowanie sztucznej sondy pochodzącej z chromosomu drożdżowego (YAC) (D107F9) i sondy kosmidowej (cos-abl 8), specyficznych dla genów BCR i ABL pozwala również na wykrycie fuzji BCR-ABL u pacjentów z CML z wariantem Ph. --- TŁO: Translokacja t(9;22) prowadzi do powstania chimerycznego genu fuzyjnego onkogenu 1 (BCR/ABL) na der22, chromosomie Philadelphia. chromosomie Filadelfia. Białka fuzyjne p185(BCR/ABL) lub p210(BCR/ABL) są kodowane w wyniku translokacji, w zależności od tego, czy występuje odpowiednio "mniejszy" lub "główny" punkt przerwania. Zarówno p185(BCR/ABL), jak i p210(BCR/ABL) wykazują konstytutywnie aktywowaną aktywność kinazy ABL. Poprzez fuzję z BCR Kinaza ABL w p185 (BCR/ABL) i p210 (BCR/ABL) "ucieka" przed autohamowaniem mechanizmów autoinhibicji c-ABL, takich jak inhibicja allosteryczna. Nowa klasa związków w tym GNF-2 przywraca allosteryczne hamowanie aktywności kinazy i potencjału transformacji potencjał transformacji BCR/ABL. Tutaj zbadaliśmy, czy istnieją istnieją różnice między p185(BCR/ABL) i p210(BCR/ABL) w odniesieniu do ich wrażliwości w kierunku allosterycznego hamowania przez GNF-2 w modelach ostrego w modelach ostrej białaczki limfatycznej z chromosomem Philadelphia. PROJEKT I METODY: Zbadaliśmy aktywność antyproliferacyjną GNF-2 w modelach różnych modelach ostrej białaczki limfatycznej z dodatnim chromosomem Philadelphia, takich jak jako linie komórkowe, długoterminowe hodowle pochodzące od pacjentów i zależne od czynnika limfatycznego komórki Ba/F3 wyrażające p185(BCR/ABL) lub p210(BCR/ABL) i ich mutanty oporności. mutanty oporności. WYNIKI: Hamujące działanie GNF-2 stale różniło się między p185(BCR/ABL) i p210(BCR/ABL). We wszystkich trzech we wszystkich trzech modelach ostrej białaczki limfatycznej z dodatnim chromosomem Philadelphia, komórki transformowane p210(BCR/ABL) były bardziej wrażliwe na GNF-2 niż komórki p185BCR/ABL-dodatnie. Podobne wyniki uzyskano dla p185(BCR/ABL) i p210(BCR/ABL) zawierających mutacje oporności mutacje oporności. WNIOSKI: Nasze dane dostarczają pierwszych dowodów na zróżnicowaną odpowiedź p185 (BCR / ABL) - i p210 (BCR / ABL) - transformowane komórki do hamowania allosterycznego przez GNF-2, co ma znaczenie dla leczenia pacjentów z ostrą białaczką z chromosomem Philadelphia ostrą białaczką limfatyczną z chromosomem Philadelphia. --- Przewlekła białaczka szpikowa (CML) jest chorobą krwiotwórczych komórek macierzystych, która charakteryzuje się charakteryzuje się powiększeniem śledziony i znacznym wzrostem liczby leukocytów we krwi z dojrzałością granulocytów. Chromosom Ph został zidentyfikowany w CML w 1960 roku i i stwierdzono, że wyraźnie wynika z wzajemnej translokacji między chromosomem 9 i chromosomem 22 (t(q;22)) (q34;q11). CML powstaje z pojedynczej pluripotencjalnej hematopoetycznej komórki macierzystej z chromosomem Ph i wykazania chromosomu Ph w komórkach krwi lub szpiku pozwala na jednoznaczne rozpoznanie CML. CML. Chromosom Ph jest rozpoznawany jako wynik cytogenetyczny rearanżacji genu ABL na chromosomie 9 i genu BCL na chromosomie 22, co prowadzi do powstania genu fuzyjnego BCR/ABL na chromosomie 22. Nieprawidłowe Białko związane z ABL o zwiększonej aktywności kinazy tyrozynowej sugeruje molekularny mechanizm mechanizm molekularny CML. Gen fuzyjny BCR/ABL można znaleźć nie tylko w chromosomie chromosomie, ale w jądrach interfazowych za pomocą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). Zastosowaliśmy zarówno sorter komórek aktywowany fluorescencją (FACS), jak i FISH do zbadać zaangażowanie linii poszczególnych komórek macierzystych i progenitorowych u pacjentów z CML. Dowody na fuzję BCR/ABL znaleziono w pluripotencjalnych komórkach macierzystych (CD34+, Thy1+), komórkach mieloidalnych, komórkach progenitorowych B (CD34+, CD19+) i komórkach progenitorowych T/NK (CD34+, CD7+, CD5+), ale nie w dojrzałych limfocytach T (CD3+) lub komórkach naturalnych zabójców (CD3-, CD56+). Dane te sugerują, że fuzja genów BCR/ABL występuje w pluripotencjalnych komórkach macierzystych i że komórki T Ph+ i komórki naturalni zabójcy są eliminowane podczas różnicowania. --- Przewlekła białaczka szpikowa (CML) jest genetycznie scharakteryzowana przez wzajemną translokacją chromosomów 9 i 22, t(9;22)(q34;q11), która skutkuje w fuzji genu BCR/ABL obserwowanej na pochodnym chromosomie 22 zwanym chromosomie Philadelphia (Ph'). Około 5-8% pacjentów z dodatnim chromosomem Philadelphia z CML wykazuje różne złożone translokacje obejmujące jeden lub więcej innych chromosomów, oprócz chromosomów 9 i 22. W naszym raporcie omawiamy jeden przypadek z CML, jego badanie cytogenetyczne ujawniło złożoną translokację t(5;9;22)(p15.1; q34; q11.2), del 5p15.1-->pter, translokację BCR(22q11.2-->qter) do der(5), dodatni chromosom Ph i dodatni t(5;9;22). Ph-chromosom i dodatni t(BCR\ABL). Dalsze potwierdzenie złożonej translokacji translokację przeprowadzono za pomocą badania FISH przy użyciu LSI BCR/ABL dual color dual fuzji (DF), chromosomu 5 i 22 całych sond farby. --- Chromosom Philadelphia (Ph), produkt t(9:22), jest cytogenetyczną cechą charakterystyczną przewlekłej białaczki szpikowej. cytogenetyczną cechą charakterystyczną przewlekłej białaczki szpikowej. Onkogen c-abl na chromosomie 9 jest translokowany do chromosomu Ph i połączony z regionem klastra breakpoint (bcr), który jest częścią dużego genu bcr. Powoduje to powstanie genu fuzyjnego genu fuzyjnego bcr-c-abl, który jest transkrybowany do 8,5 kb chimerycznego mRNA kodujące białko fuzyjne bcr-c-abl o masie 210 kd. Chromosom Ph występuje również w ostrej białaczce limfoblastycznej (Ph+ ALL). Chociaż c-abl ulega translokacji i powstaje i zidentyfikowano nowe białko 190 kd c-abl, nie obserwuje się punktów przerwania w chromosomie bcr (Ph+bcr- ALL). Tutaj pokazujemy, że w Ph+bcr- ALL, punkty przerwania w chromosomie 22 występują w obrębie tego samego genu bcr, ale bardziej 5' od bcr. Klonowanie chimerycznego bcr-c-abl cDNA pokazuje, że gen fuzyjny jest transkrybowany do 7 kb mRNA, kodującego nowe białko fuzyjne. --- U zdecydowanej większości pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową (CML) występuje wzajemna translokacja między chromosomami 9 i 22, t(9;22)(q34;q11), w wyniku której chromosom Philadelphia (Ph) wytwarza fuzyjne sekwencje DNA składające się z części 5' głównego regionu klastra punktu przerwania-1 (M-BCR-1) i protoonkogenu ABL, który koduje fosfoproteinę P210BCR-ABL z aktywnością kinazy tyrozynowej. o aktywności kinazy tyrozynowej biorącej udział w patogenezie CML. Analizę molekularną przeprowadzono na 25 pacjentach z Ph-dodatnią CML przy użyciu 2 sond breakpoint (bcr) w obrębie sekwencji DNA M-BCR-1, a u dwóch z nich nie zawierało ani wykrywalnego rearanżowanego DNA homologicznego do 5' bocznej sondy bcr lub mRNA związanego z ABL. Technika chromosomalnej hybrydyzacji in situ ujawniła, że te dwa Ph-dodatnie przypadki CML nie zawierały DNA DNA homologicznego do sond 5' bcr lub ABL na chromosomie Ph. Ponadto, jeden z Ph-dodatnich przypadków CML nie wykazywał ani rearanżacji DNA, ani regionów homologiczne do sondy 3' bcr na chromosomie 9q+, podczas gdy drugi przypadek CML wykazał rearanżację wykrytą przez sondę 3' bcr i transpozycję 3' bcr homologicznej do chromosomu 9q+. W związku z tym istnieje możliwość, że DNA fuzji BCR/ABL zostało usunięte w rzadkich przypadkach CML i że delecja prawdopodobnie nastąpiła w sposób stopniowy po utworzeniu chromosomu Ph na dowolnym etapie choroby.
Która fuzja genów jest wynikiem "translokacji filadelfijskiej" lub mutacji "chromosomu filadelfijskiego"?
Przewlekła białaczka szpikowa (CML) charakteryzuje się genetycznie obecnością wzajemnej translokacji t(9;22)(q34;q11), skutkującej fuzją genów BCR/ABL na pochodnym chromosomie 22 zwanym chromosomem Philadelphia (Ph). Chromosom Philadelphia i odpowiadający mu gen fuzyjny, BCR-ABL, jest jedną z najbardziej znanych nieprawidłowości genetycznych w nowotworach hematologicznych. Większa translokacja BCR-ABL jest znacznie częstsza w przewlekłej białaczce szpikowej (CML), a mniejsza BCR-ABL w ostrej białaczce limfoblastycznej.