Wstęp: Ataksja móżdżkowa związana z przeciwciałami przeciwko dekarboksylazie kwasu glutaminowego (GAD-ab) jest rzadkim zaburzeniem neurologicznym charakteryzującym się ataksją móżdżkową. ataksja móżdżkowa jest rzadkim zaburzeniem neurologicznym charakteryzującym się móżdżkiem móżdżku z wysokimi poziomami GAD-ab w surowicy i płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF). OPIS PRZYPADKU: Przedstawiamy opis przypadku 2 rodzeństwa płci żeńskiej (w wieku 74 i 76 lat) ze stopniową progresją rotacyjnych zawrotów głowy, ataksją chodu i pionowym podwójne widzenie, postępujące nieprzerwanie odpowiednio przez 6 miesięcy i 6 lat. Autoimmunologiczne badania laboratoryjne wykazały znacznie podwyższone poziomy GAD-ab w surowicy i płynie mózgowo-rdzeniowym. GAD-ab. Ich historie medyczne ujawniły późno pojawiającą się cukrzycę typu 1 cukrzycę typu 1 (T1DM) i inne współistniejące zaburzenia autoimmunologiczne (choroba Grave'a, zapalenie tarczycy Hashimoto). MRI mózgu i badania laboratoryjne były nie wyróżniały się. Rozpoznanie ataksji móżdżkowej związanej z GAD-ab ze szczególnym zajęciem pnia mózgu móżdżkową ze szczególnym zajęciem pnia mózgu. Po wykluczenia nowotworu złośliwego, u obu pacjentek rozpoczęto terapię immunosupresyjną. u obu pacjentek, co spowodowało stabilizację u jednej i poprawę kliniczną u drugiej pacjentki. poprawę kliniczną u drugiej pacjentki. DYSKUSJA: Unikalne powiązanie ataksji móżdżkowej, w której pośredniczą autoprzeciwciała i T1DM o późnym początku u 2 rodzeństwa z podobnymi fenotypami klinicznymi i paraklinicznymi. wzmacnia koncepcję, że czynniki dziedziczne mogą odgrywać istotną rolę również w chorobach autoimmunologicznych. odgrywać istotną rolę również w chorobach autoimmunologicznych dotychczas uważanych za sporadyczne. Ponadto Ponadto występowanie ciągłej pionowej diplopii poszerza spektrum kliniczne zespołów neurologicznych związanych z GAD-ab. --- Procesy prowadzące do produkcji autoprzeciwciał przeciwko komórkom wysp trzustkowych w cukrzycy insulinozależnej (IDDM) są w dużej mierze nieznane. cukrzycy insulinozależnej (typu 1) (IDDM) są w dużej mierze nieznane. Autoimmunizacja humoralna autoimmunizacji może być wynikiem niezależnej od antygenu poliklonalnej aktywacji komórek B poliklonalnych limfocytów B lub konsekwencją aktywacji komórek B przez antygen i selekcji antygenu. Przeanalizowaliśmy elementy genów kodujących regiony zmienne zmienne regiony immunoglobulin siedmiu ludzkich przeciwciał monoklonalnych przeciwko komórkom wysp trzustkowych (MICA) 1-7 skierowanych przeciwko głównemu autoantygenowi wysepek - dekarboksylazie glutaminianowej (GAD65). Te autoprzeciwciała pochodziły od dwóch pacjentów z nowo zdiagnozowaną IDDM. Zmienne regiony genowe MICA ujawniły różne sekwencje sekwencje i brak związku między wykorzystaniem genu V a wspólnym rozpoznawaniem epitopu MICA był oczywisty. Zaobserwowano zwiększone wykorzystanie segmentów genów VH 1, VH 4 i Vlambda 2. i Vlambda 2. Niedostateczna reprezentacja członków rodziny VH 3 w MICA MICA odróżniała je od większości autoprzeciwciał. Wysoka względna awidność dla GAD65 MICA 1, 3, 4 i 6 oraz ich wysoki, nielosowy stosunek wymiany w stosunku do cichych mutacji w regionach wiążących antygen wskazuje, że odpowiedź humoralna na GAD65 jest odpowiedź humoralna na GAD65 jest napędzana przez antygen. MICA 2, 5 i 7 wykazały również również nadmiar mutacji zastępczych w regionach wiążących antygen, ale ujawniły niższą względną awidność dla ich antygenu. Ponieważ te klony nagromadziły wiele mutacji somatycznych w swoich zmiennych regionach genowych, mogą być one charakterystyczne dla późniejszych stadiów choroby autoimmunologicznej. Wyniki sugerują że u ludzi aktywacja komórek B i dojrzewanie powinowactwa napędzane antygenem może przyczyniać się do produkcji autoprzeciwciał GAD65 występujących u pacjentów z IDDM. u pacjentów z IDDM. --- Gangliozyd wysepkowy GM2-1 został zsekwencjonowany i uznany za nowy gangliozyd gangliozydu z cząsteczką kwasu sialowego w pozycji końcowej i dwiema resztami nieacetylowanej galaktozaminy, a także wykazano, że jest on celem autoprzeciwciał u w podgrupie krewnych ICA+ pacjentów z cukrzycą typu 1, którzy następnie którzy następnie przeszli do jawnej choroby. W niniejszym badaniu ustaliliśmy, czy przeciwciała przeciwko GM2-1 lub innym gangliozydom trzustkowym (a) są również wyrażane na początku choroby i (b) są skorelowane z innymi autoprzeciwciałami związanymi z cukrzycą. związanymi z cukrzycą. Gangliozydy trzustkowe zostały wyekstrahowane z ludzkiej trzustki i oczyszczono za pomocą chromatografii cienkowarstwowej (TLC). Autoprzeciwciała przeciw gangliozydom oznaczono przy użyciu techniki pośredniej immunoperoksydazy wykonanej bezpośrednio na płytkach TLC w następujących grupach pacjentów: (a) nowo zdiagnozowani pacjenci z cukrzycą typu 1 (a) nowo zdiagnozowani pacjenci z cukrzycą typu 1 przed insulinoterapią (n = 45); wszyscy zostali przebadani pod kątem autoprzeciwciał GAD65 w fazie płynnej RIA przy użyciu rekombinowanego ludzkiego GAD65 znakowanego 35S-metioniną. ludzki GAD65. Spośród tych pacjentów 24 zostało również przebadanych pod kątem autoprzeciwciał insulinowych (IAA) za pomocą konkurencyjnego testu radioimmunologicznego w fazie płynnej, a 21 przebadano pod kątem reaktywności GAD67 reaktywność. (b) Czterdzieści dwie osoby z grupy kontrolnej dopasowane pod względem wieku i płci. Autoprzeciwciała przeciwko GM2-1, ale nie przeciwko innym gangliozydom trzustkowym (GM3, GD3, GD1a), uległy ekspresji u 31 z 45 osób z nowo rozpoznaną cukrzycą typu 1 i u jednej z 42 osób z grupy kontrolnej (P < 0,001). z 42 normalnych kontroli (P < 0,01), podczas gdy anty-GAD65, IAA i anty-GAD67 były stwierdzono odpowiednio u 31 z 45, 12 z 24 i trzech z 21 pacjentów, ale nie u w grupie kontrolnej. Co ciekawe, występowanie autoprzeciwciał GM2-1 było istotnie skorelowane (P < 0,005) z dodatnim wynikiem dla autoprzeciwciał GAD65 ale nie dla autoprzeciwciał IAA lub GAD67. Należy zauważyć, że zarówno GAD i gangliozydy ulegają ekspresji głównie w wysepkach i tkankach neuronalnych, dlatego cukrzycę typu 1 można uznać za neuroendokrynną chorobę autoimmunologiczną. neuroendokrynną. --- Autoprzeciwciała przeciwko mniejszej izoformie dekarboksylazy glutaminianowej (GAD) mogą być u pacjentów z cukrzycą typu 1 i wieloma zaburzeniami neurologicznymi, w tym zespół sztywnego człowieka, ataksja móżdżkowa i limbiczne zapalenie mózgu. Wykrycie wykrywanie epitopów autoprzeciwciał specyficznych dla choroby doprowadziło do hipotezy, że różne autoprzeciwciała GAD mogą wywoływać określone fenotypy neurologiczne. My in vitro/in vivo dobrze scharakteryzowanych przeciwciał monoklonalnych GAD. przeciwciał monoklonalnych. Stwierdziliśmy, że autoprzeciwciała GAD obecne u pacjentów z zespołem sztywności (n = 7) i ataksją móżdżkową (n = 15) rozpoznawały epitop różni się od tego rozpoznawanego przez autoprzeciwciała GAD obecne u pacjentów z cukrzycą typu 1 (n = 10) lub limbicznym zapaleniem mózgu (n = 4). My wykazaliśmy, że podawanie monoklonalnego przeciwciała GAD reprezentującego specyficzność epitopu; (1) zakłóciło in vitro związek GAD z kwasem kwasem γ-aminomasłowym zawierającym pęcherzyki synaptyczne; (2) obniżyło hamujące transmisja synaptyczna w plastrach móżdżku ze stopniowym przebiegiem czasowym i a trwały efekt tłumiący; (3) znacznie zmniejszył uwarunkowaną powiekę odpowiedzi wywołane u myszy, bez modyfikacji krzywych uczenia się w klasyczne zadanie warunkowania eyeblink; (4) znacznie osłabił ułatwienie efekt wywierany przez korę przedruchową na korę ruchową w paradygmacie stymulacji sparowanym impulsem paradygmat stymulacji; i (5) wywołał zmniejszone zachowanie eksploracyjne i upośledzoną funkcję lokomotoryczną u szczurów. Odkrycia te potwierdzają specyficzne celowanie w GAD przez jego autoprzeciwciała w patogenezie zespołu sztywnego persona i ataksji móżdżkowej. Terapie tych zaburzeń oparte na selektywnym usunięciu takich przeciwciał GAD.
Lista zaburzeń autoimmunologicznych związanych z autoprzeciwciałami GAD65.
Autoprzeciwciała przeciwko mniejszej izoformie dekarboksylazy glutaminianowej (GAD) można znaleźć u pacjentów z cukrzycą typu 1 i wieloma zaburzeniami neurologicznymi, w tym zespołem sztywnego człowieka, ataksją móżdżkową i limbicznym zapaleniem mózgu.