Zespół Pfeiffera (PS) jest chorobą dziedziczoną autosomalnie dominująco, obejmującą obustronną kraniosynostozę obustronną kraniosynostozę wieńcową, hipoplazję środkowej części twarzy z dziobatą nasadą nosa oraz szerokie oraz szerokie i przyśrodkowo odchylone kciuki i duże palce. Jest to klinicznie zmienne i została podzielona na trzy podtypy [Cohen, 1993: Am J Med Genet 45:300-307]. Typ 1 reprezentuje mniej nasilone przypadki, podczas gdy typy 2 i 3 są cięższe przypadki. Te ostatnie typy charakteryzują się wyższym ryzykiem problemy neurorozwojowe i skróconą oczekiwaną długość życia. Tutaj dokonujemy przeglądu kliniczny siedmiorga dzieci z PS typu 3. Wszystkie te dzieci miały wszystkie te dzieci miały ciężkie objawy PS; jednak rozwój był zasadniczo normalny w rozwój był zasadniczo prawidłowy u trojga, łagodne opóźnienie odnotowano u dwojga, a umiarkowane opóźnienie u jednego. Korzystne korzystne wyniki u dzieci z PS typu 2 i 3 zostały również udokumentowane przez Moore i wsp. [1995: Cleft Pal-Craniofac J 32:62-70]. Przypadki te ilustrują, że podczas gdy dzieci z PS typu 2 i 3 mają zwiększone ryzyko trudności neurorozwojowych. trudności neurorozwojowych, w niektórych przypadkach można osiągnąć korzystny wynik dzięki agresywnemu agresywnym postępowaniem medycznym i chirurgicznym. Wreszcie, chociaż takie postępowanie powinno być w przypadku PS typu 2 i 3, należy pamiętać, że normalny wynik nie jest regułą. regułą. Prognozy dotyczące korzystnego wyniku neurorozwojowego i/lub długości życia życia w większości przypadków pozostaje niepewne. --- Wstęp: Zespół Pfeiffera jest rzadko spotykany, nawet w dużych ośrodkach czaszkowo-twarzowych. ośrodkach czaszkowo-twarzowych. Opublikowane raporty wskazują na wysoką śmiertelność (od 25 do 85 procent) w przypadku poważnie dotkniętych podtypów. Autorzy dokonali przeglądu swoich pacjentów leczonych chirurgicznie pacjentów w celu poprawy wyników. METODY: Autorzy przeprowadzili 17-letnią, jednoośrodkową, retrospektywną ocenę wyników retrospektywną ocenę wyników wszystkich dzieci leczonych z powodu zespołu Pfeiffera, z podsumowaniem danych przy użyciu statystyk opisowych. WYNIKI: Spośród 802 pacjentów leczonych z powodu kraniosynostozy, u 28 stwierdzono zespół Pfeiffera. zespół Pfeiffera: 17 zostało sklasyfikowanych jako typ I (61 procent), siedmiu zostało sklasyfikowano jako typ II (25%), a czterech jako typ III (14%). procent). Średni wiek wynosił 10 lat (zakres od 12 miesięcy do 39 lat), ze średnią 9,3 operacji na dziecko. średnio 9,3 operacji na dziecko (2,5 sklepienia czaszki, 1,1 procedury Le Fort III). ). Pięćdziesiąt dziewięć procent miało atrezję przewodu słuchowego zewnętrznego (100 procent pacjentów z typem III), a 29 procent miało pewne zaburzenia widzenia. Tracheostomie były zalecane u 100% pacjentów z typem II i III, a dwóch pacjentów z typem II wymagało naprawy zwężenia tchawicy. Osiemdziesiąt cztery procent miało nabyte malformacje Chiari (100% pacjentów z typem II i III), a 61% wymagało leczenia wodogłowia. procent wymagało leczenia wodogłowia. Pięćdziesiąt procent pacjentów (średni wiek, 7 lat) wymagało dekompresji Chiari, ale żaden z pacjentów poddawanych endoskopowej trzeciej wentrikulostomii (średni wiek <3 lat) nie wymagało leczenia. leczenia. Śmiertelność wyniosła 7%, przy czym oba zgony miały miejsce w domu bez bliskości operacji. WNIOSKI: Wskaźniki śmiertelności autorów dla zespołu Pfeiffera typu II i III są niższe niż te opublikowane wcześniej. Autorzy uważają, że strategia może zapobiec utracie wzroku i że dalsze obniżenie śmiertelności jest możliwe dzięki agresywnemu śmiertelności jest możliwe dzięki agresywnemu leczeniu dróg oddechowych (wczesne tracheostomii) i częstszym badaniom przesiewowym (np. rezonans magnetyczny, rezonans magnetyczny, badania snu) w kierunku wad rozwojowych Chiari. --- Rodowody zespołu Stevena Pfeiffera (trzy w 3 pokoleniu i cztery w 2 pokoleniu) oraz co najmniej kilkanaście przypadków sporadycznych. Dziedziczenie autosomalne dominujące z całkowitą penetracją jest charakterystyczne dla 7 przypadków rodzinnych. Zmienna ekspresja wiąże się głównie z obecnością lub brakiem obecność lub brak syndaktylii oraz stopień syndaktylii, jeśli jest obecna. Klasyczny Typ 2 składa się z czaszki w kształcie koniczyny z dłońmi i stopami Pfeiffera. Pfeiffera wraz z ankylozą łokci. Tacy pacjenci słabo z wczesną śmiercią. Wszystkie zgłoszone do tej pory przypadki były sporadyczne. Typ 3 jest podobny do typu 2, ale bez czaszki w kształcie koniczyny. Proptoza gałki ocznej jest ciężka, a przednia podstawa czaszki jest wyraźnie krótka. Ci pacjenci również źle sobie radzą i mają tendencję do wczesnej śmierci. Do tej pory wszystkie przypadki sporadycznie. Chociaż te 3 podtypy kliniczne nie mają statusu odrębnych jednostek jednostki, ich implikacje diagnostyczne i prognostyczne są ważne. Typ 1 jest powszechnie związany z normalną inteligencją, ogólnie dobrymi wynikami i może być być dziedziczony dominująco w niektórych rodzinach. Typy 2 i 3 zazwyczaj mają poważne neurologiczne, złe rokowanie, wczesną śmierć i sporadyczne występowanie. Rozpoznanie typu 3 jest szczególnie ważne, ponieważ skrajna proptoza oka przy braku czaszki w kształcie koniczyny, ale z różnymi anomaliami trzewnymi może skutkować niezdiagnozowaniem zespołu Pfeiffera i określeniem pacjenta jako "nieznany" lub jako "nowo rozpoznana jednostka".(ABSTRAKT SKRÓCONY DO 250 SŁÓW) --- Zespół Pfeiffera, zaburzenie dziedziczone autosomalnie dominująco, obejmuje kraniosynostozę, kciuków i dużych palców stóp oraz częściowej syndaktylii tkanek miękkich dłoni i stóp. tkanek miękkich dłoni i stóp. Trzy podtypy kliniczne zostały sklasyfikowane głównie w celu celu poradnictwa genetycznego. Wiadomo, że mutacje w FGFR1 i FGFR2 są związane z zespołem. związane z tym zespołem. Jednak korelacja między genotypem a a fenotypem nie jest dobrze zdefiniowana. Tylko jeden pacjent z zespołem Pfeiffera bez innych informacji klinicznych stwierdzono mutację A344P genu FGFR2. FGFR2. Tutaj opisujemy tajlandzkiego mężczyznę z sporadycznym zespołem Pfeiffera typu 1 z upośledzoną inteligencją (IQ = 77). Analiza mutacji ujawniła A344P w FGFR2. Identyfikacja cech klinicznych i defektów molekularnych u większej liczby pacjentów pacjentów, aby lepiej skorelować genotyp i fenotyp tego złożonego zespołu. złożonego zespołu. --- Zespół Pfeiffera jest klinicznie i genetycznie heterogenny. Wyodrębniono trzy podtypy kliniczne podtypy kliniczne zostały określone na podstawie nasilenia akrocefalii i związanych z nią objawów. i związanych z nią objawów. Ciężkie przypadki są zwykle sporadyczne i spowodowane przez szereg różnych mutacji w eksonach w eksonach IIIa i IIIc receptora czynnika wzrostu fibroblastów 2 (FGFR). receptora czynnika wzrostu fibroblastów 2 (FGFR2). Łagodne przypadki występują sporadycznie lub rodzinnie i są są spowodowane mutacjami odpowiednio w FGFR2 lub FGFR1. Przedstawiamy opis dwóch osób z różnymi nowymi mutacjami de novo w FGFR2. Pierwszym z nich jest 17-letni mężczyzna, który ma ciężki fenotyp, mieszczący się w spektrum podtypu 1 w tym ciężką proptozę oka, ankylozę łokcia, anomalie trzewne i normalną inteligencję. normalną inteligencję. U tego pacjenta stwierdzono nową złożoną mutację w miejscu miejscu akceptorowym 3' eksonu IIIc FGFR2, oznaczoną jako C952-3 del10insACC. Drugi pacjent Druga pacjentka, 2-letnia kobieta, miała łagodny fenotyp, typowy dla klasycznego podtypu podtypu 1, w tym brachycefalię z synostozą wieńcową i hiperteloryzmem. U niej stwierdzono również mutację w 3' miejscu akceptorowym (to samo miejsce splicingu) eksonu IIIc FGFR2, mutację punktową oznaczoną jako 952-1G-->A. Spekulacje na temat mechanizmów molekularnych, które powodują ciężkie i łagodne fenotypy, przedstawiono w odniesieniu do tych dwóch przypadków. w odniesieniu do tych dwóch przypadków.
Jakie są podtypy zespołu Pfeiffera?
Zespół Pfeiffera dzieli się na trzy podtypy kliniczne.