CEL: Prospektywna analiza rozkładu późnego wzmocnienia gadolinem (LGE) w mięśniu sercowym wzmocnienie (LGE) z opóźnionym wzmocnieniem rezonansu magnetycznego serca (MR) obrazowanie, aby porównać częstość występowania tego rozkładu u nieprofesjonalnych mężczyzn maratończyków z bezobjawowymi osobami z grupy kontrolnej oraz zbadanie prognostyczną rolę LGE. MATERIAŁY I METODY: Na badanie uzyskano zgodę instytucjonalnej komisji rewizyjnej i komisji etycznej. uzyskano dla tego badania, a wszyscy badani wyrazili pisemną świadomą zgodę. zgodę. Dwuwymiarowe sekwencje MR z echem gradientowym w przestrzeni k z segmentacją inwersyjno-odtworzeniową wykonano po podaniu środka kontrastowego zawierającego gadolin środka kontrastowego u 102 pozornie zdrowych biegaczy płci męskiej w wieku 50-72 lat, którzy którzy ukończyli co najmniej pięć maratonów w ciągu ostatnich 3 lat oraz u 102 dopasowanych wiekowo kontrolnych. Głównie podwsierdziowe obszary LGE typowe dla zawału mięśnia sercowego (dalej wzór choroby wieńcowej [CAD]) były odróżniono od przeważnie śródmięśniowego niejednolitego wzoru LGE (zwany dalej wzorcem bez CAD). Maratończycy z LGE zostali poddani powtórnemu obrazowaniu kardiologicznemu MR serca i dodatkowe obrazowanie perfuzji adenozyny. Biegacze byli obserwowani przez średnio 21 miesięcy +/- 3 (odchylenie standardowe) po początkowej prezentacji. Do porównań wykorzystano testy chi(2), dokładny Fishera i dokładny McNemara. Wskaźniki przeżycia wolnego od zdarzeń oszacowano metodą Kaplana-Meiera, a a ogólne różnice między grupami oceniono za pomocą statystyki log-rank. WYNIKI: Spośród 102 biegaczy, u pięciu stwierdzono LGE typu CAD, a u siedmiu LGE typu LGE bez cech CAD. Wzorzec CAD LGE był zlokalizowany w obszarze lewej przedniej zstępującej tętnicy wieńcowej częściej niż wzór niż nie-CAD (P = .0027, dokładny test Fishera). Częstość występowania LGE u biegaczy była wyższa niż u dopasowanych wiekowo osób z grupy kontrolnej (12% vs 4%; P = .077, dokładny test McNemara). Wskaźnik przeżycia bez zdarzeń był niższy u biegaczy z niż u osób bez LGE (P < .0001, test log-rank). WNIOSEK: Pozornie zdrowi maratończycy mają nieoczekiwanie wysoki wskaźnik LGE mięśnia sercowego, co może mieć znaczenie diagnostyczne i prognostyczne. --- CEL: Prospektywne udokumentowanie obrazowania rezonansu magnetycznego układu mięśniowo-szkieletowego (MRI) i jego wpływu na diagnostykę, status gry i leczenie sportowców uniwersyteckich Dywizji I sportowców uniwersyteckich. Postawiliśmy hipotezę, że MRI często ma niewielki wpływ na diagnozę lub plan leczenia. wpływ na diagnozę lub plan leczenia. PROJEKT: Badanie przekrojowe. MIEJSCE: Program medycyny sportowej uniwersytetu dywizji I. PACJENCI: Sportowcy uniwersyteccy dywizji I. INTERWENCJE: Zebrano dane dotyczące wykorzystania MRI układu mięśniowo-szkieletowego u sportowców uniwersyteckich sportowców przez 2 pełne lata akademickie od 2010 do 2012 roku w instytucji National Collegiate Athletic Association Division I. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW: Czas wystąpienia urazu, pierwsza wizyta u lekarza oraz diagnoza MRI i diagnoza przed i po MRI, status gry i leczenie (chirurgiczne vs niechirurgiczne). WYNIKI: W ciągu 2 badanych lat wykonano osiemdziesiąt sześć rezonansów magnetycznych. Średni wiek wynosił 19,9 (18-23) lat. Czterdzieści pięć procent urazów miało miejsce podczas w trakcie sezonu, 34% przed sezonem i 21% po sezonie. Nastąpiła Zmiana diagnozy nastąpiła u 13 zawodników (15,1%, 1 doprowadził do operacji wykonanej po zakończeniu sezonu). po zakończeniu sezonu), a zmiana statusu uczestnictwa nastąpiła u 8 sportowców (9,3%). u 8 sportowców (9,3%, 5 zwiększyło i 3 zmniejszyło). Plan leczenia zmienił się u 1 sportowca (1,2%). Żaden sportowiec nie wymagał operacji natychmiast po MRI, który nie był już która nie była wcześniej planowana. Każdy sportowiec leczony nieoperacyjnie przed MRI był w stanie dokończyć swój sezon. WNIOSKI: Rezonans magnetyczny został wykonany u 14% sportowców i nie wykazał nie wykazał wyraźnych korzyści w porównaniu z wywiadem, badaniem i radiogramami. Rezonans magnetyczny zmienił diagnozę w 15% przypadków, choć nie nie zmieniło znacząco statusu gry lub planu leczenia. --- CELE: Trening wytrzymałościowy może być związany z arytmogenną przebudową prawej komory (RV). arytmogenną przebudową prawej komory serca (RV). Zbadaliśmy, czy dysfunkcja mięśnia sercowego dysfunkcja mięśnia sercowego po intensywnych ćwiczeniach wytrzymałościowych wpływa na RV bardziej niż na lewą komorę (LV) i czy skumulowana ekspozycja na zawody wytrzymałościowe wpływa na przebudowę serca (w tym zwłóknienie) u dobrze wytrenowanych sportowców. METODY I WYNIKI: Czterdziestu sportowców badano na początku badania, bezpośrednio po wyścigu wytrzymałościowym (trwającym 3-11 godzin) i 1 tydzień po wyścigu. Ocena obejmowała troponinę sercową (cTnI), peptyd natriuretyczny typu B oraz echokardiografię [w tym trójwymiarowe objętości, frakcję wyrzutową (EF), i współczynnik odkształcenia skurczowego]. Opóźnione wzmocnienie gadolinowe (DGE) w obrazie rezonansu magnetycznego serca (CM rezonansu magnetycznego (CMR) jako marker zwłóknienia mięśnia sercowego. zwłóknienia mięśnia sercowego. W stosunku do wartości wyjściowych, objętość RV wzrosła, a wszystkie wskaźniki funkcjonalne zmniejszyły się po wyścigu, podczas gdy objętość LV zmniejszyła się, a funkcja została zachowana. Peptyd natriuretyczny typu B (13,1 ± 14,0 vs. 25,4 ± 21,4 ng/L, P = 0,003) i cTnI (0,01 ± .03 vs. 0,14 ± .17 μg / l, P < 0,0001) wzrosły po wyścigu i korelowały ze zmniejszeniem RVEF (odpowiednio r = 0,52, P = 0,001 i r = 0,49, P = 0,002), ale nie LVEF, odpowiednio), ale nie LVEF. Frakcja wyrzutowa prawej komory zmniejszała się wraz ze wraz ze wzrostem czasu trwania wyścigu (r = -0,501, P < 0,0001) i VO(2)max (r = -0,359, P = 0.011). Funkcja prawej komory w większości powróciła do normy po 1 tygodniu. W CMR, DGE zlokalizowane w przegrodzie międzykomorowej zidentyfikowano u 5 z 39 sportowców, którzy którzy mieli większą łączną ekspozycję na wysiłek fizyczny i niższą RVEF (47,1 ± 5,9 vs. 51,1 ± 3,7%, P = 0,042) niż u osób z prawidłowym CMR. WNIOSEK: Intensywne ćwiczenia wytrzymałościowe powodują ostrą dysfunkcję RV, ale nie LV. ale nie LV. Chociaż krótkotrwały powrót do zdrowia wydaje się całkowity, przewlekłe zmiany strukturalne zmiany strukturalne i zmniejszona funkcja RV są widoczne u niektórych z najbardziej wytrenowanych sportowców. sportowców, których długoterminowe znaczenie kliniczne wymaga dalszych badań. --- Chociaż wcześniejsze badania obejmujące sportowców wytrzymałościowych po biegu maratońskim wykazały biochemiczne dowody uszkodzenia serca i skorelowały te wyniki z echokardiograficznymi dowodami te wyniki z echokardiograficznymi dowodami dysfunkcji serca, szczególnie prawej komory, badanie sportowców maratońskich obejmujące biomarkery, echokardiografię i obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego serca (CMR). nie zostało do tej pory przeprowadzone. Celem tego badania było wykazanie zmian w sercu związanych z udziałem w maratonie przy użyciu seryjnych biomarkerów sercowych, echokardiografii biomarkerów sercowych, echokardiografii i obrazowania CMR. Czternastu uczestników (średnia wieku 33 +/- 6 lat, 8 mężczyzn) ukończyło pełny maraton. Mioglobina, kinaza kreatynowa, i troponina T były podwyższone u wszystkich sportowców po wyścigu. Występowała silna liniowa korelacja między zmianą powierzchni frakcyjnej prawej komory (RV), jak ocenianą za pomocą echokardiografii i frakcją wyrzutową RV ocenianą za pomocą obrazowania CMR (r = 0,96) po maratonie. Funkcja RV, przy użyciu echokardiografii, przejściowo zmniejszyła się od przed do po wyścigu (zmiana powierzchni frakcyjnej RV 43 +/- 4% vs 33 +/- 5%, p <0,05). Po wyścigu wystąpiły również zmiany w rozkurczu lewej lewej komory i rozkurczowego wypełnienia RV. Chociaż zmiany skurczowe RV były przemijające, nieprawidłowości rozkurczowe lewej komory i RV utrzymywały się do 1 tygodnia po maratonie. tydzień po maratonie. Brak dowodów na opóźnione wzmocnienie mięśnia sercowego lewej komory. lewej komory stwierdzono w obrazowaniu CMR, co sugeruje, że wzrost biomarkerów sercowych biomarkerów sercowych po maratonie mógł nie być spowodowany martwicą mięśnia sercowego. martwicy mięśnia sercowego. Podsumowując, dysfunkcja skurczowa RV występuje przejściowo po maratonie. maratonie i została po raz pierwszy potwierdzona za pomocą obrazowania CMR. Wzrost troponiny sercowej po biegu maratońskim jest prawdopodobnie spowodowany cytozolowym cytozolowego uwalniania biomarkera, a nie prawdziwego rozpadu miocytu, co potwierdzono przez obrazowanie CMR z opóźnionym wzmocnieniem. --- Nagła śmierć sercowa u młodych sportowców jest rzadka, ale tragiczna w skutkach. Społeczność kardiologiczna kardiologiczna stoi przed wyzwaniem zapewnienia rozsądnej strategii dla zapobiegania SCD, jednocześnie potwierdzając, że korzyści płynące z regularnych ćwiczeń znacznie przewyższają potencjalne ryzyko. Obecnie istnieje szeroki zakres zaleceń dotyczących badań przesiewowych w zależności od kraju, dyscypliny sportowej i poziomu poziomu rywalizacji. Podczas gdy wiele ostatnich debat koncentrowało się na skuteczności badań przesiewowych za pomocą elektrokardiografii, wiele organizacji sportowych nakazuje również również włączenie testów wysiłkowych i echokardiografii do protokołów badań przesiewowych. Obrazowanie rezonansem magnetycznym serca, ocena wapnia w naczyniach wieńcowych i angiografia wieńcowa angiografia wieńcowa były również promowane jako potencjalnie wartościowe narzędzia przesiewowe dla sportowców wyczynowych. Niniejszy przegląd przeanalizuje kontrowersyjny temat wykorzystania obrazowania serca w badaniach przesiewowych przed startem sportowców. sportowców. W szczególności, ograniczenia badań przesiewowych w kierunku stosunkowo rzadkich przy użyciu narzędzi obrazowania o niepewnej lub niedoskonałej dokładności. lub niedoskonałej dokładności. Obecne dowody sugerują, że dokładność wszystkich metod obrazowania serca jest niewystarczająca, aby uzasadnić ich zastosowanie jako podstawowych metod badań przesiewowych u sportowców. u sportowców. Nietypowe wyniki, takie jak wyraźne rozszerzenie serca, zmniejszona deformacja deformacja lub małe plamy opóźnionego wzmocnienia gadolinowego mogą być powszechnie u dobrze wytrenowanych sportowców, ale obecnie znaczenie prognostyczne takich wyników jest znaczenie prognostyczne takich wyników jest nieznane. Wynikająca z tego niepewność dla klinicysty i sportowca może powodować stres psychologiczny, dalsze testów i niepotrzebnych wykluczeń z zawodów. Jednak te obawy nie mogą być mylone z niezwykle przydatnymi zastosowaniami obrazowania serca do oceny sportowców z objawami, nieprawidłowym elektrokardiogramem lub pozytywnym wywiadem rodzinnym. dodatni wywiad rodzinny. Ponieważ nowoczesne obrazowanie jeszcze bardziej zwiększa nasze zrozumienie spektrum chorób serca sportowców, jego rola może rozszerzyć się z oceny sportowców z podejrzeniem choroby do bycia częścią kompleksowych badań przesiewowych przed badań przesiewowych u pozornie zdrowych sportowców.
Czy obecność opóźnionego wzmocnienia została udokumentowana u sportowców wykonujących forsowne ćwiczenia?
Istnieją sprzeczne dane literaturowe dotyczące obecności opóźnionego wzmocnienia jako oznaki zwłóknienia mięśnia sercowego u zdrowych sportowców. Konieczne są dalsze badania w celu określenia obecności, częstości występowania i nasilenia, a także znaczenia klinicznego i prognostycznego opóźnionego wzmocnienia rezonansu magnetycznego u zdrowych sportowców.