CEL: Wpływ przeszczepu komórek na niedokrwione, niewydolne serce został już udokumentowany. Jednak obszar w okolicy zawału i wokół niego jest nie jest dobrym środowiskiem do przetrwania dla komórek, ponieważ są one narażone na złe warunki, w których warunki, w których pewne wymagania nie mogą być odpowiednio spełnione. My dlatego zaprojektowaliśmy badanie w celu zbadania skuteczności wstępnego unaczynienia w obszarach niedokrwiennych przed przeszczepem komórek. METODY: Szczury z zawałem mięśnia sercowego podzielono losowo na 4 grupy: 11 szczurom otrzymało wstrzyknięcie pożywki hodowlanej do ściany lewej komory (grupa kontrolna) (grupa kontrolna), 11 otrzymało przeszczep kardiomiocytów płodowych (grupa TX), 11 otrzymało żelatynowe mikrosfery hydrożelowe zawierające podstawowy czynnik wzrostu fibroblastów (grupa FGF grupa), a 11 otrzymało wstępne leczenie podstawowym czynnikiem wzrostu fibroblastów a następnie przeszczep kardiomiocytów (grupa FGF-TX). Cztery tygodnie później tygodnie później oceniano funkcję lewej komory za pomocą echokardiografii i cewnikowania serca. i cewnikowania serca. WYNIKI: W grupach FGF i FGF-TX stwierdzono neowaskularyzację w tkance blizny 1 tydzień później. blizny 1 tydzień później. Grupy TX, FGF i FGF-TX wykazywały lepsze frakcyjne skrócenie niż grupa kontrolna (TX, FGF, FGF-TX i kontrola: 28% +/- 4,4%, 24% +/- 8,6%, 27% +/- 7,3% i 17% +/- 4,6%, odpowiednio; P <.01). Lewa komory była wyższa w grupie FGF-TX niż w grupach TX i FGF. w grupach TX i FGF (FGF-TX, TX i FGF: 0,52 +/- 0,23, 0,30 +/- 0,08 i 0,27 +/- 0,20 mm Hg/mikrolitr, odpowiednio; P <.01). Histologicznie, więcej przeszczepionych komórek przeżyło w grupie FGF-TX niż w grupie TX. WNIOSKI: Prewaskularyzacja mikrosferami zawierającymi podstawowy czynnik wzrostu fibroblastów zwiększa korzyści płynące z przeszczepu kardiomiocytów. Oczekujemy, że że system ten przyczyni się do medycyny regeneracyjnej poprzez jego szerokie zastosowanie do innych czynników wzrostu. zastosowanie do innych czynników wzrostu. --- CEL: Zbadanie wpływu egzogennego podstawowego czynnika wzrostu fibroblastów (bFGF) na regenerację mięśnia sercowego po ostrym zawale mięśnia sercowego. fibroblastów (bFGF) na regenerację mięśnia sercowego po ostrym zawale mięśnia sercowego (AMI). METODY: Modele AMI zostały utworzone przez podwiązanie środkowej trzeciej części lewej przedniej tętnicy zstępującej. tętnicy zstępującej, a następnie miniswiny losowo podzielono na kontrolę (bez leczenia, n = 6) i grupy bFGF (n = 6). Dla grupy bFGF, bFGF (100 μg) wstrzykiwano za pomocą sterylnej mikroiniekcji w pięciu miejscach w obszarze niedokrwiennym. niedokrwiennego. 5-bromo-2-deoksyurydynę (250 mg) podawano dożylnie dwa razy w tygodniu tydzień po operacji, w celu oznaczenia komórek w trakcie replikacji DNA. Ekspresja ekspresji czynnika pochodzącego z komórek zrębu-1α (SDF-1α) i receptora chemokiny CXC 4 (CXCR4), regeneracja mięśnia sercowego za pośrednictwem komórek macierzystych serca, apoptoza mięśnia sercowego apoptoza, analizy histologiczne i immunohistochemiczne oraz czynność serca oceniano w różnych punktach czasowych. WYNIKI: Cztery tygodnie po terapii bFGF wykazano zwiększoną gęstość naczyń krwionośnych i perfuzję mięśnia sercowego (P < 0,001), zwiększoną ekspresję SDF-1α i CXCR4 (P < 0,001), zwiększoną liczbę komórek c-kit i 5-bromo-2-deoksyurydyny (P < 0,001), zwiększoną żywotność mięśnia sercowego (P < 0,001) i poprawioną frakcję wyrzutową lewej frakcja wyrzutowa lewej komory (P = 0,007), w porównaniu z kontrolą. WNIOSEK: Wykazano, że egzogenny bFGF zwiększał angiogenezę i perfuzję mięśnia sercowego. perfuzję mięśnia sercowego, promował regenerację mięśnia sercowego poprzez aktywację SDF-1α / CXCR4, a tym samym poprawiło czynność serca, co może zapewnić nową strategię terapeutyczną dla AMI. --- Wcześniej donosiliśmy, że wewnątrzsercowe wstrzyknięcie mezenchymalnych komórek macierzystych pochodzących ze szpiku kostnego mezenchymalnych komórek macierzystych z nadekspresją Akt (Akt-MSC) hamuje przebudowę komór i przywraca czynność serca mierzoną 2 tygodnie po zawale mięśnia sercowego. mięśnia sercowego. Tutaj donosimy, że poprawa funkcjonalna następuje w ciągu < 72 godzin. Tego wczesnego niezwykłego efektu nie można łatwo przypisać regeneracji mięśnia sercowego z komórek dawcy. regeneracji mięśnia sercowego z komórek dawcy. Dlatego postawiliśmy hipotezę, że działania parakrynne wywierane przez komórki poprzez uwalnianie rozpuszczalnych czynników mogą być ważnymi mechanizmy naprawy tkanek i poprawy funkcjonalnej po wstrzyknięciu Akt-MSCs. Akt-MSCs. Rzeczywiście, w obecnym badaniu wykazaliśmy, że pożywka kondycjonowana z niedotlenionych Akt-MSC znacznie hamuje apoptozę indukowaną niedotlenieniem i wyzwala spontaniczny skurcz kardiomiocytów dorosłych szczurów in vitro. Kiedy wstrzyknięta do serca z zawałem, pożywka kondycjonowana Akt-MSC znacząco znacznie ogranicza rozmiar zawału i poprawia czynność komór w porównaniu z grupą kontrolną. Wsparcie dla hipotezy parakrynnej zapewniają dane pokazujące, że kilka genów kodujących czynniki geny kodujące czynniki (VEGF, FGF-2, HGF, IGF-I i TB4), które są potencjalnymi mediatorami mediatorami efektów wywieranych przez pożywkę kondycjonowaną Akt-MSC, są są znacząco regulowane w górę w Akt-MSC, szczególnie w odpowiedzi na niedotlenienie. Podsumowując, nasze dane potwierdzają parakrynne mechanizmy ochrony mięśnia sercowego i poprawy jego funkcji, w których pośredniczą Akt-MSC. ochronę mięśnia sercowego i poprawę jego funkcji.
Jaka jest rola FGF-2 w regeneracji serca po zawale mięśnia sercowego?
Wykazano, że egzogenny FGF-2 zwiększa angiogenezę i perfuzję mięśnia sercowego, promuje regenerację mięśnia sercowego poprzez aktywację osi SDF-1α/CXCR4, a tym samym poprawia czynność serca po zawale mięśnia sercowego. Co więcej, wstępne unaczynienie za pomocą podstawowych mikrosfer zawierających FGF zwiększa korzyści płynące z przeszczepu kardiomiocytów. W innym badaniu wykazano, że przezmięśniowa rewaskularyzacja wiertnicza połączona z implantacją stentu degradowalnego zawierającego heparynizowany podstawowy czynnik wzrostu fibroblastów (bFGF) (TMDRSI) promuje proliferację komórek progenitorowych serca i różnicowanie w kardiomiocyty poprzez aktywację osi SDF-1/CXCR4, jednocześnie hamując apoptozę mięśnia sercowego, zwiększając w ten sposób regenerację mięśnia sercowego po zawale mięśnia sercowego i poprawiając czynność serca.