CEL: Weryfikacja częstości występowania morfo-wolumetrycznych i funkcjonalnych nieprawidłowości tarczycy. u młodych pacjentów z zespołem Williamsa (WS). PROJEKT BADANIA: Dziewięćdziesięciu dwóch pacjentów z WS (49 chłopców i 43 dziewczynki, w wieku 0,2-17,2 lat) wieku) poddano ocenie czynności tarczycy za pomocą hormonu tyreotropowego hormonu tyreotropowego (TSH), fT3 i fT4. Badanie ultrasonograficzne tarczycy wykonano u 37 pacjentów. Przeciwciała tarczycowe (peroksydaza tarczycowa i tyreoglobulina) zostały u wszystkich pacjentów z nieprawidłowymi wynikami testów czynności tarczycy. WYNIKI: Żaden z naszych pacjentów nie miał jawnej niedoczynności tarczycy; 29 pacjentów (31,5%) miało subkliniczną niedoczynność tarczycy. Przeciwciała przeciwtarczycowe były nieobecne u wszystkich pacjentów. Częstość występowania pacjentów z subkliniczną niedoczynnością tarczycy była istotnie wyższa u młodszych pacjentów. u młodszych pacjentów. Badanie ultrasonograficzne ujawniło morfologiczne lub objętościowe morfologiczne lub objętościowe tarczycy u 67,5% pacjentów; nieprawidłowości te były częściej obserwowane u starszych dzieci. WNIOSKI: Subkliniczna niedoczynność tarczycy jest częstą, ale stabilną u małych dzieci z WS. Zdecydowana większość pacjentów z WS >10 lat, albo z prawidłową lub hipoplastyczną tarczycą, ma prawidłową czynność tarczycy. Dlatego też sugerujemy coroczne monitorowanie czynności tarczycy i badania sonograficzne przynajmniej raz u pacjentów z WS. raz u pacjentów z WS. Leczenie powinno być zarezerwowane dla pacjentów z jawną niedoczynnością tarczycy lub tych, u których czynność tarczycy wykazuje oznaki postępujące pogorszenie. --- U 31-letniego mężczyzny poddawanego regularnym hemodializom przez 6 miesięcy zdiagnozowano zespół Williamsa (WS) za pomocą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) analiza chromosomalna. Powiązanie WS i przewlekłej niewydolności nerek (CRF) jest rzadko spotykane. rzadko spotykane. Badania endokrynologiczne wykazały hipogonadyzm hipergonadotropowy. Przedłużone i przesadne odpowiedzi adrenokortykotropiny (ACTH) na hipoglikemię indukowaną insuliną i hormon uwalniający kortykotropinę (CRH). hormonu uwalniającego kortykotropinę (CRH). Podczas gdy większość endokrynologicznych endokrynologicznych zaobserwowanych u tego pacjenta można przypisać zmienionym okoliczności w CRF, niektóre wyniki stoją w sprzeczności. Ponadto Ponadto biopsja jąder wykazała ciężką hipospermatogenezę. Zaburzenia zaburzenia endokrynologiczne obserwowane u tego pacjenta mogą być przynajmniej częściowo odpowiedzialne za różne cechy kliniczne leżące u podstaw WS. --- Opóźnienie wzrostu jest stałym objawem zespołu Williamsa-Beurena. Przyczyna Przyczyna niskiego wzrostu w tym zespole jest nieznana. Badania endokrynologiczne nie ujawniły nieprawidłowości w osi hormon wzrostu-insulinopodobny czynnik wzrostu I. Opisujemy chłopca z potwierdzonym zespołem Williamsa-Beurena, u którego stwierdzono klasyczny niedobór hormonu wzrostu i dobrze zareagował na terapię hormonem wzrostu. hormonu wzrostu. WNIOSEK: Chociaż niedobór hormonu wzrostu prawdopodobnie nie jest częstą przyczyną niskorosłości w zespole Williamsa-Beurena. częstą przyczyną niskiego wzrostu w zespole Williamsa-Beurena, niemniej jednak zalecamy ocenę osi hormon wzrostu-insulinopodobny czynnik wzrostu I we wszystkich przypadkach. --- Molekularne i neuronalne mechanizmy regulujące ludzkie zachowania społeczno-emocjonalne są fundamentalnie ważne, ale w dużej mierze nieznane; ich odkrycie wymaga genetycznej analizy neuronaukowej ludzkich modeli. Zespół Williamsa (WS), stan spowodowany delecją ~28 genów, jest powiązany z towarzyską osobowością, silnym dążeniem do zbliżania się do nieznajomych, trudnymi interakcjami z rówieśnikami, i pociągiem do muzyki. WS zapewnia wyjątkową okazję do zidentyfikowania endogennych ludzkich mechanizmów gen-zachowanie. Neuropeptydy społeczne, w tym oksytocyna (OT) i wazopresyna argininowa (AVP) regulują zachowania reprodukcyjne i społeczne u ssaków. ssaków i doszliśmy do wniosku, że mogą one pośredniczyć w cechach WS. Tutaj my ustalone poziomy OT i AVP we krwi w WS i kontrolach na początku badania oraz w wiele punktów czasowych po pozytywnej interwencji emocjonalnej (muzyka) i a negatywny stresor fizyczny (zimno). Powiązaliśmy również te poziomy ze znormalizowanymi wskaźniki zachowań społecznych. Wyniki ujawniły znacznie wyższe mediany poziomów OT w WS w porównaniu z grupą kontrolną na początku badania, z mniej wyraźnym wzrostem AVP. Co więcej, w WS, OT i AVP wzrosły w odpowiedzi na muzykę i zimno, z większą zmiennością i wzmocnionym uwalnianiem szczytowym w porównaniu z grupą kontrolną. W WS, OT, ale nie AVP, był dodatnio skorelowany z podejściem, ale ujemnie z adaptacyjnymi zachowaniami społecznymi. Wyniki te wskazują, że usunięte geny WS zaburzają uwalnianie podwzgórzowo-przysadkowe nie tylko OT, ale także AVP, implikując bardziej złożony obwód neuropeptydowy dla cech WS i dostarczając dowody na ich rolę w endogennej regulacji ludzkich zachowań społecznych. Dane dane sugerują możliwą biologiczną podstawę zaangażowania ciała migdałowatego, dla zwiększonego lęku i paradoksu zwiększonego podejścia, ale słabych relacji społecznych w WS. relacje społeczne w WS. Oferują również wgląd w przekładanie wiedzy genetycznej i neuroendokrynną na leczenie zaburzeń zachowań społecznych. --- W zespole Williamsa-Beurena (WBS) odnotowano zaburzenia czynności i morfologii tarczycy. i morfologii tarczycy oraz zaleca się programy badań przesiewowych i nadzoru tarczycy. są zalecane. Jednak częstotliwość biochemicznej oceny tarczycy, szczególnie w pierwszym roku życia, jest przedmiotem dyskusji. W niniejszym raporcie opisujemy niemowlę z WBS i wrodzoną niedoczynnością tarczycy z powodu istotnej hipoplazji tarczycy. hipoplazji tarczycy. Pacjentka, 1-miesięczna kobieta, ujemna w pierwotnym noworodków, została skierowana do naszego szpitala z powodu duszności. Badania czynności tarczycy tarczycy wykazały podwyższone stężenie TSH (42 mIU/l; zakres prawidłowy 0,5-4 mIU/l) z niskim stężeniem niskim stężeniem FT(4) (10,21 pmol/l; zakres prawidłowy: 10,29-24,45 pmol/l). Badanie ultrasonograficzne szyi wykazało znaczną hipoplazję tarczycy, natomiast scyntygrafia tarczycy z nadtechnecjanem (99m)Tc wykazała tarczycę w prawidłowym położeniu, o tarczycy w prawidłowym położeniu, o zmniejszonym kształcie i ogólnie słabym umocowaniu. Dlatego, rozpoczęto leczenie L-tyroksyną. Niedoczynność tarczycy jest częstą cechą WBS, a nieprawidłowości czynności tarczycy są powszechne u pacjentów z tą cechą. u pacjentów z tą cechą. Dlatego możliwość wrodzonej niedoczynności tarczycy wrodzonej niedoczynności tarczycy również powinna być zawsze brana pod uwagę i nawet jeśli wrodzona niedoczynność tarczycy u noworodków jest ujemna, ocena tarczycy (morfologia i funkcja) powinny być regularnie oceniane w momencie postawienia diagnozy a następnie co roku w pierwszych latach życia. --- Przed- i pourodzeniowe opóźnienie wzrostu o nieznanej patogenezie jest częstą cechą kliniczną pacjentów z zespołem Williamsa-Beurena (WBS). cechą kliniczną u pacjentów z zespołem Williamsa-Beurena (WBS). Jednakże, niedobór hormonu wzrostu (GHD) nie był uważany za główną przyczynę opóźnienia wzrostu. wzrostu. W literaturze jest tylko jeden pacjent z potwierdzonym GHD, który dobrze zareagował na terapię ludzkim hormonem wzrostu (hGH). Opisujemy niemowlę płci żeńskiej z potwierdzonym WBS, u którego w wyniku testów prowokacyjnych stwierdzono GHD i które w zadowalający sposób zareagowało na terapię hGH. Wzrost SDS wynosił -4,2 w wieku 12 miesięcy, kiedy rozpoczęto podawanie hGH i wzrósł do -0,8 w wieku 4,25 lat. Patogeneza GHD u naszego pacjenta jest niejasna. Niemniej jednak podwyższone poziomy poziomy prolaktyny i odpowiedź hGH na hormon uwalniający hormon wzrostu (GHRH) wskazują raczej na defekt podwzgórza niż przysadki mózgowej. wada przysadki. Podsumowując, niedobór GH może przyczyniać się do niewydolności wzrostu u pacjentów z WBS i w takich przypadkach terapia hGH najprawdopodobniej poprawi ostateczny wzrost. najprawdopodobniej poprawi ostateczny wzrost. --- Zajęcie tarczycy w zespole Williamsa (WS) zostało niedawno zgłoszone w dwóch małych grupach pacjentów. grupach pacjentów, obie wykazujące zwiększoną częstość występowania podwyższenia stężenia TSH w surowicy; w jednym z dwóch doniesień 70% pacjentów wykazało również hipoplazję tarczycy. również hipoplazję tarczycy. W naszej placówce obserwujemy obecnie dużą populację pacjentów z WS, którzy okresowo przechodzą wielospecjalistyczną ocenę kliniczną, która obejmuje ocenę ultrasonograficzną tarczycy, oraz poziomy FT3, FT4, TSH i przeciwciał przeciwtarczycowych. Tutaj przedstawiamy raport na temat częstość występowania anomalii strukturalnych i funkcjonalnych tarczycy w populacji 95 pacjentów z WS WS, z których połowa była obserwowana przez ponad 5 lat. Nasze badanie potwierdza zwiększoną częstość występowania zarówno podwyższonych wartości TSH w surowicy (37,9% w naszej próbie), jak i hipoplazji tarczycy. niedorozwój tarczycy (74,7%). Ponadto wykazaliśmy, że podwyższenie TSH zmniejsza się wraz z wiekiem. Z tego powodu sugerujemy, aby u każdego pacjenta z WS tarczycy u każdego pacjenta z WS i że to powikłanie medyczne powinno być okresowo należy okresowo poszukiwać podczas wizyt kontrolnych. --- U dziewczynki z zespołem Williamsa (WS) stwierdzono podwyższony poziom tyreotropiny (TSH) (7,0 mikroU/ml), prawidłowymi stężeniami wolnych hormonów tarczycy i brakiem autoprzeciwciał przeciwtarczycowych. Ultrasonografia i scyntygrafia tarczycy wykazały hemiagenezę lewego płata i brak dowodów na obecność tkanki ektopowej. Odpowiedź TSH na wstrzyknięcie hormonu uwalniającego tyreotropinę (TRH) (200 mikrog/mq, i.v.) była przesadzona i wydłużona, co sugeruje subkliniczną niedoczynność tarczycy. Aktywność biologiczna aktywność biologiczna krążącego TSH była nieco poniżej normalnego zakresu [bioaktywność TSH (B) do immunoreaktywności (I) (TSH B/I) = 0,4, norma: 0,6-2,2]. Te nieprawidłowości są podobne do tych obserwowanych u pacjentów z niedoczynnością tarczycy. niedoczynnością tarczycy. Czynność tarczycy nie jest uznanym objawem WS i nie jest i nie jest rutynowo badana. Jednakże, nieprawidłowości osi podwzgórze-przysadka-tarczyca (HPT) i dysgenezję tarczycy stwierdzono w innych przypadkach WS. w innych przypadkach WS. Geny mapowane na 7q11.23, sąsiadujące z regionem chromosomalnym u większości pacjentów z WS, mogą być zaangażowane w rozwój tarczycy, przyczyniając się do tarczycy, przyczyniając się do złożonego fenotypu WS. --- Zespół Williamsa (WS) jest neurorozwojowym zaburzeniem genetycznym związanym z wysokim wskaźnikiem lęku i problemów społecznych. Zbadaliśmy dobowy poziom kortyzolu, biomarkera kortyzol, biomarker reakcji na stres, u dorosłych z WS w nowych i znanych ustawieniach i porównaliśmy te profile z typowo rozwijającymi się dorosłymi (TD). UCZESTNICY Z WS i TD mieli podobne profile w znanym otoczeniu, podczas gdy uczestnicy z WS mieli podwyższony poziom kortyzolu pod koniec dnia w nowym otoczeniu. kiedy wymagania społeczne były wyższe. Reakcja kortyzolu na przebudzenie w WS była związana ze zgłaszanymi przez rodziców poziomami dolegliwości somatycznych i trudności społecznych. i trudnościami społecznymi. Wyniki sugerują, że dorośli z WS mają typowy dobowy profil profil kortyzolu, który może być wrażliwy na zmiany społeczne i aktywności w ciągu dnia. w ciągu dnia. --- Zespół Williamsa (WS) jest dobrze znanym zespołem mikrodelecji charakteryzującym się specyficznymi rysami twarzy, opóźnieniem wzrostu i rozwoju, typową osobowością i wadami serca. osobowość i wady serca. Słaby potencjał wzrostu jest dodatkowo zaburzony przez centralne przedwczesne dojrzewanie płciowe (CPP), które jest częste u tych pacjentów. PRZEDSTAWIONO PACJENTA Z WS z CPP, u którego rozwój dojrzewania płciowego i postęp wieku kostnego i wiek kostny zostały zatrzymane przez podanie analogów GnRH. Przypadek jest opisano w celu omówienia roli analogów GnRH w leczeniu CPP u pacjentów z WS. --- Autorzy opisują przypadek kobiety z wrodzonymi wadami serca, naczyniakami wątroby i dysmorfią twarzy. wątroby, naczyniakami wątroby i dysmorfią twarzy, która została przyjęta do szpitala w wieku 3 miesięcy z powodu trudności z karmieniem i słabego wzrostu. Miała hipotonię i duży język, "szorstką" twarz i przepuklinę pępkową w obecności złożonych wrodzonych wad układu krążenia. wrodzonych wad układu sercowo-naczyniowego. Pomimo prawidłowych badań przesiewowych noworodków wykonaliśmy poziomy hormonów tarczycy w surowicy. Poziom tyreotropiny był bardzo wysoki (>50 mikroU/ml; wartość prawidłowa 0,2-4 mikroU/ml), natomiast poziom wolnej T(3) (FT3) i wolnej T(4) (FT4) były prawidłowe (FT3 3,6 pg/ml, wartość prawidłowa 2,8-5,6 pg/ml; FT4 11,6 pg/ml, wartość prawidłowa 6,6-14 pg/ml); autoprzeciwciała przeciwtarczycowe były nieobecne. Scyntygrafia tarczycy z nadtechnecjanem sodu 99m Tc wykazała małą ektopową tarczycę zlokalizowaną podjęzykowo. w pozycji podjęzykowej, więc rozpoczęto leczenie L-tyroksyną w dawce 37,5 z szybką poprawą obrazu klinicznego. W 17 W wieku 17 miesięcy u pacjenta rozwinął się charakterystyczny fenotyp zespołu Williamsa (WS). Williamsa (WS); diagnoza kliniczna została potwierdzona przez analizę fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) (FISH), która wykazała hemizygotyczną delecję genu elastyny na chromosomie 7. elastyny na chromosomie 7. Niedawno opisano przypadek hemiagenezy tarczycy u dziecka z WS u dziecka z WS; nasz pacjent podkreśla związek niedoczynności tarczycy i WS. WS. Co więcej, nasz przypadek pokazuje, że kliniczne objawy niedoczynności tarczycy mogą być być obecne, a leczenie może być konieczne, podobnie jak w przypadku izolowanej wrodzonej niedoczynności tarczycy. wrodzonej niedoczynności tarczycy. --- CEL: Ocena częstości występowania nieprawidłowości funkcji i morfologii tarczycy w kohorcie pacjentów z zespołem Williamsa (WS). w kohorcie pacjentów z zespołem Williamsa (WS). METODY: Stężenia wolnej T3, wolnej T4, TSH, przeciwciał przeciwko tyreoperoksydazie (TPOA) i przeciwciał przeciwko tyreoperoksydazie (TPOA) w surowicy przeciwciał (TPOA) i przeciwciał przeciw tyreoglobulinie (TgA), a także dane ultrasonograficzne dane ultrasonograficzne 20 pacjentów z WS (12 kobiet i ośmiu mężczyzn) w wieku 1,7-34,9 lat. WYNIKI: Zidentyfikowano trzy przypadki (15%) subklinicznej niedoczynności tarczycy. Zdiagnozowano jawną rozpoznano w dwóch przypadkach (10%). Przeciwciała przeciwtarczycowe były ujemne u wszystkich pacjentów. Czternastu pacjentów (70%) wykazywało niedoczynność tarczycy obejmującą cały gruczoł. U tych pacjentów lewy płat tarczycy był zwykle zwykle, ale nie znacząco, zmniejszony w porównaniu z prawym płatem tarczycy. U jednego pacjenta (5%) stwierdzono hemiagenezę tarczycy. Tylko u pięciu pacjentów (25%) stwierdzono tarczycę o prawidłowej objętości, a spośród tych pięciu pacjentów jeden wykazywał znaczną niedorozwój lewego płata tarczycy. U wszystkich pacjentów z WS z rozpoznaniem subklinicznej lub jawną niedoczynność tarczycy, wykryto hipoplazję tarczycy. Nie stwierdzono przypadków subklinicznej lub jawnej niedoczynności tarczycy u pacjentów z WS z prawidłową objętością tarczycy. WNIOSKI: Niniejsze badanie potwierdza obecność zmian czynności tarczycy w WS, a także sugeruje częste występowanie nieprawidłowości w morfologii tarczycy u tych pacjentów. morfologii tarczycy u tych pacjentów. Pacjenci z WS powinni być monitorowani pod kątem funkcji tarczycy i USG tarczycy. tarczycy i należy rozważyć przesiewowe badanie ultrasonograficzne tarczycy, szczególnie u szczególnie u pacjentów ze zmianami czynności tarczycy. --- Nadkomorowe zwężenie aorty (SVAS) może występować jako izolowana cecha autosomalna dominująca lub jako cecha zespołu Williamsa. lub jako cecha zespołu Williamsa. Sugeruje się, że defekt w funkcji kalcytoniny może odgrywać rolę w zespole Williamsa. Wykluczyliśmy kalcytoninę jako gen kandydujący dla SVAS przy użyciu sondy specyficznej dla genu. --- Zbadaliśmy możliwość mutacji w genie peptydu związanego z genem kalcytoniny/kalcytoniny (CGRP) u dzieci z zespołem Williamsa. (CGRP) u dzieci z zespołem Williamsa. Zaangażowanie genu kalcytoniny / CGRP w zespole Williamsa jest postulowany na podstawie tego, że dzieci z zespołem Williamsa często mają dziecięcą hiperkalcemię i niedobór ekspresji kalcytoniny, hormonu, który obniża poziom wapnia w surowicy. Aby przetestować hipotezę, że mutacje w genie kalcytoniny / CGRP mogą być odpowiedzialne za obniżony poziom kalcytoniny, zbadaliśmy strukturę genu kalcytoniny/CGRP u dzieci z zespołem Williamsa. u dzieci z zespołem Williamsa. Analiza DNA białych krwinek przez hybrydyzacji Southern blot u 5 osób nie wykazała żadnych wykrywalnych dużych delecji lub rearanżacji w locus genu kalcytoniny/CGRP. Możliwość małych delecji lub mutacji punktowych w obrębie eksonu kodującego dojrzały hormon kalcytoniny hormonu kalcytoniny jest mało prawdopodobna w oparciu o testy ochrony przed rybonukleazą z DNA pacjenta amplifikowanego techniką reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR). Te odkrycia sugerują, że niedobór kalcytoniny może być spowodowany albo mutacjami w innym miejscu genu lub defektami w maszynerii komórkowej potrzebnej do syntezy kalcytoniny i/lub syntezy i/lub wydzielania kalcytoniny. --- Ludzki receptor kalcytoniny (CTR) jest transbłonowym peptydem o podwójnym działaniu jako receptor hormonu kalcytoniny i jako zewnątrzkomórkowy czujnik wapnia. Dlatego dysfunkcja CTR może prowadzić do zaburzeń metabolizmu wapnia związanych z hiperkalcemią, takich jak zespół Williamsa (WS). WS jest zaburzeniem zaburzeniem rozwojowym spowodowanym delecją na chromosomie 7q11.23, która obejmuje locus elastyny (ELN). Zmapowaliśmy gen CTR (CALCR) do pasma chromosomu 7q21.3 za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy i analizy konformacji pojedynczej nici hybryd komórek somatycznych, a także fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH) do rozprzestrzenianie się chromosomów metafazowych. Dwukolorowa FISH kohybrydyzująca sondy CTR i ELN potwierdziły, że CALCR mapuje telomerycznie do ELN. Późniejsza analiza chromosomów od czterech pacjentów z WS ujawniła delecję locus ELN u wszystkich z nich i normalną hybrydyzację sond CTR do obu homologów chromosomu 7, wskazując, że CALCR leży poza usuniętym regionem.
Jakie nieprawidłowości hormonalne są powszechne w zespole Williamsa?
Nieprawidłowości hormonów tarczycy są powszechne w zespole Williamsa. Oksytocyna i wazopresyna, kortyzol, hormon wzrostu i kalcytonina były również związane z zespołem Williamsa.