Spermiogeneza jest procesem postmeiotycznym, który napędza rozwój okrągłych spermatyd do w pełni wydłużonych plemników. Wydłużanie plemników jest w dużej mierze kontrolowane potranskrypcyjnie po globalnym wyciszeniu syntezy mRNA z haploidalnego genomu. haploidalnego genomu. Tutaj szczury, które różnie wyrażają EGFP z lentiwirusowego transgenu lentiwirusowego transgenu podczas wczesnych i późnych etapów spermiogenezy wykorzystano do sortowania przepływowego frakcji okrągłych i wydłużających się plemników. Analiza spektralna plamek białkowych w żelu 2D wzbogaconych >3-krotnie w każdej frakcji ujawniła heterogeniczny proteom wiążący RNA (hnRNPA2/b1, hnRNPA3, hnRPDL, hnRNPK, hnRNPL, hnRNPM, PABPC1, PABPC4, PCBP1, PCBP3, PTBP2, PSIP1, RGSL1, RUVBL2, SARNP2, TDRD6, TDRD7) obficie wyrażane w okrągłych spermatydach przed ich wydłużeniem. Warto zauważyć, że każde białko w tym klastrze ontologicznym reguluje alternatywny splicing, transport subkomórkowy, degradację i/lub translację represję translacji mRNA. W przeciwieństwie do tego, wydłużające się frakcje spermatyd były wzbogacone w enzymy glikolityczne, enzymy redoks i czynniki syntezy białek. Białka kodowane przez retrogeny były nadreprezentowane wśród najbardziej obfitych zidentyfikowanych czynników wydłużających spermatydy. Zgodnie z tymi biochemicznymi biochemicznymi i odpowiadającymi im profilami histologicznymi, zidentyfikowane czynniki przetwarzania RNA czynniki przetwarzania RNA, które zgodnie z przewidywaniami wspólnie napędzają posttranskrypcyjną ekspresję alternatywnego egzomu, który napędza końcowe etapy plemników dojrzewania i kondycji. --- W jądrze stabilność mRNA i inicjacja translacji są w dużym stopniu pod kontrolą białek wiążących poli(A) (PABP). Tutaj sklonowaliśmy nowe ludzkie specyficzne dla jąder PABP (PABP3) o długości 631 aminokwasów (70,1 kDa) z 92,5% identycznych reszt reszt do wszechobecnego PABP1. Northern blot z wielu ludzkich tkanek hybrydyzowany z sondami oligonukleotydowymi specyficznymi dla PABP3 i PABP1 ujawnił dwa PABP3 (2,1 i 2,5 kb) wykryto tylko w jądrze, podczas gdy mRNA PABP1 (3,2 kb) było obecne we wszystkich badanych tkankach. kb) było obecne we wszystkich badanych tkankach. W ludzkich dorosłych jądrach ekspresja mRNA PABP3 była ograniczona do okrągłych spermatyd, podczas gdy PABP1 ulegał ekspresji w komórkach tych komórkach, jak również w spermatocytach pachytenu. Przeciwciała specyficzne dla PABP3 zidentyfikowały białko o masie 70 kDa w ekstraktach z ludzkich jąder. Białko to wiąże poli(A) z nieco niższym powinowactwem w porównaniu do PABP1. Ludzki gen PABP3 jest bezintronowy z miejscem startu transkrypcji 61 nt przed kodonem inicjującym kodonu inicjującego. Sekwencja 256 bp przed miejscem startu transkrypcji napędza aktywność promotora PABP3 i jego ekspresję specyficzną dla tkanki. Ekspresja PABP3 może być sposobem na ominięcie represji translacji PABP1 i wytworzenia ilości PABP potrzebnej do aktywnej translacji mRNA w spermatydach. spermatydach. --- Cytoplazmatyczne białko wiążące poli(A) 4 (PABPC4) jest białkiem przetwarzającym RNA, które odgrywa ważną rolę w regulacji ekspresji genów. Celem tego było zbadanie wzorca ekspresji i zidentyfikowanie potencjalnego klinicznego znaczenia PABPC4 w raku jelita grubego. Analiza immunohistochemiczna wykazała, że 26,7% (27/101 pacjentów) pierwotnych guzów jelita grubego i 60,5% (23/38 pacjentów) odpowiadających im sąsiadujących, prawidłowych tkanek wykazywało wysoką cytoplazmatyczną ekspresję PABPC4, podczas gdy ekspresja była nieobecna w 98% (43/44 pacjentów) odległych, prawidłowych tkanek. Korzystając z analizy Kaplana-Meiera, zaobserwowaliśmy że ekspresja PABPC4 była istotnie skorelowana z przeżyciem wolnym od choroby i całkowitym przeżyciem u pacjentów z rakiem jelita grubego w stadium II i III (odpowiednio raka jelita grubego (odpowiednio P=0,022 i P=0,020). Ekspresja PABPC4 była pozytywnie związana z wynikiem przeżycia i może mieć wartość predykcyjną w prognozowaniu pacjentów z rakiem jelita grubego. Podsumowując, nasze wyniki wskazują, że PABPC4 może odgrywać rolę w patogenezie raka jelita grubego. --- Cytoplazmatyczne białka wiążące poli(A) (PABP) regulują stabilność i translację mRNA. translację. Chociaż głównie zlokalizowane w cytoplazmie, białka PABP krążą również w jądrze. Ostatnie prace wykazały, że ich lokalizacja w stanie ustalonym może być zmieniona przez stresy komórkowe, takie jak promieniowanie ultrafioletowe (UV) i zakażenie kilkoma wirusami, co skutkuje jądrową akumulację PABP. Tutaj przedstawiamy dalsze dowody na to, że ich interakcje z mRNA i kompleksami translacyjnymi oraz ich uwalnianie są ważne w określaniu ich dystrybucji subkomórkowej i proponujemy zintegrowany model dla regulowanego transportu jądrowo-cytoplazmatycznego PABP. --- Wstęp: Białko C-reaktywne (CRP) jest dziedzicznym markerem przewlekłego stanu zapalnego, który jest silnie związany z chorobami układu krążenia. stanu zapalnego, który jest silnie związany z chorobami układu krążenia. Szukaliśmy zidentyfikować warianty genetyczne, które są związane z poziomami CRP. METODY I WYNIKI: Przeprowadziliśmy analizę asocjacji CRP w całym genomie u 66 185 uczestników z 15 badań populacyjnych. Szukaliśmy replikacji dla znaczących i sugestywnych loci w całym genomie w panelu replikacji obejmującym 16 540 osób z 10 niezależnych badań. Znaleźliśmy 18 istotnych loci w całym genomie i dostarczyliśmy dowodów na replikację dla 8 z nich. z nich. Nasze wyniki potwierdzają 7 wcześniej znanych loci i wprowadzają 11 nowych loci które są zaangażowane w szlaki związane z zespołem metabolicznym (APOC1, HNF1A, LEPR, GCKR, HNF4A i PTPN2) lub układem odpornościowym (CRP, IL6R, NLRP3, IL1F10, i IRF1) lub które znajdują się w regionach, o których wcześniej nie wiedziano, że odgrywają rolę w przewlekłym zapaleniu (PPP1R3B, SALL1, PABPC4, ASCL1, RORA i BCL7B). Stwierdziliśmy znaczącą interakcję wskaźnika masy ciała z LEPR (P<2,9×10(-6)). A ważony wynik ryzyka genetycznego, który został opracowany w celu podsumowania wpływu alleli ryzyka ryzyka był silnie związany z poziomami CRP i wyjaśniał ≈5% wariancji cechy. wariancji cechy; jednak nie było dowodów na to, że te warianty genetyczne wyjaśniają związek CRP z chorobą wieńcową. WNIOSKI: Zidentyfikowaliśmy 18 loci, które były związane z poziomami CRP. Nasze badanie podkreśla odpowiedź immunologiczną i metaboliczne szlaki regulacyjne zaangażowane w regulację przewlekłego stanu zapalnego. regulację przewlekłego stanu zapalnego. --- Białko wiążące poli(A) 1 (PABP1) odgrywa fundamentalną rolę w regulacji translacji mRNA. translacji i stabilności mRNA, z których oba są kluczowe dla wielu różnych procesów komórkowych. procesów komórkowych. Chociaż ogólnie jest to rozproszone białko cytoplazmatyczne, może być w dyskretnych ogniskach, takich jak ziarnistości stresowe i neuronalne. Ssaki kodują kilka dodatkowych cytoplazmatycznych PABP, które pozostają słabo scharakteryzowane, a z wyjątkiem wyjątkiem PABP4, wydają się być ograniczone w swojej ekspresji do niewielkiej liczby niewielkiej liczby typów komórek. Odkryliśmy, że PABP4, podobnie jak PABP1, jest rozproszonym białkiem cytoplazmatycznym, które może być zlokalizowane w ziarnistościach stresowych. Jednakże, Ekspozycja na promieniowanie UV nieoczekiwanie relokowała oba białka do jądra. Jądrowa PABP towarzyszyło zmniejszenie syntezy białek, ale nie było to związane z apoptozą. nie była związana z apoptozą. Badając mechanizm relokalizacji PABP, stwierdziliśmy, że była ona związana ze zmianą dystrybucji poli(A) RNA w komórkach. Dalsze badania wykazały, że ta zmiana w dystrybucji RNA nie miała wpływu nokaut PABP, ale perturbacje, które blokują eksport mRNA odzwierciedlają relokalizację PABP. Nasze wyniki potwierdzają model w którym eksport jądrowy PABP jest zależny od trwającego eksportu mRNA, oraz że blok tego procesu po ekspozycji na promieniowanie UV prowadzi do akumulacji cytoplazmatycznych PABP w jądrze. Dane te zapewniają również mechanistyczny wgląd w doniesienia że inhibitory transkrypcji i ekspresja niektórych białek wirusowych powodują relokację PABP do jądra.
Jaka jest funkcja białka kodowanego przez gen PABPC4?
Główną funkcją PABPC4 jest stabilność mRNA i inicjacja translacji. PABPC4 może również odgrywać rolę w przewlekłym zapaleniu i patogenezie raka jelita grubego.