Wstęp: Rezonans magnetyczny układu sercowo-naczyniowego z kontrastem i opóźnionym wzmocnieniem (DE) (DE) może zapewnić ocenę in vivo zwłóknienia mięśnia sercowego. Jednakże, znaczenie kliniczne DE w kardiomiopatii przerostowej (HCM) pozostaje jednak pozostaje nierozstrzygnięte. METODY I WYNIKI: Kinezjologiczny i sercowo-naczyniowy rezonans magnetyczny z DE został wykonano u 202 pacjentów z HCM (średni wiek, 42+/-17 lat; 71% mężczyzn), DE został porównano ze zmiennymi klinicznymi i demograficznymi, a pacjentów obserwowano przez 681+/-249 dni. przez 681+/-249 dni pod kątem niepożądanych zdarzeń chorobowych. DE zidentyfikowano u 111 (55%) pacjentów z HCM, zajmując 9%+/-11% objętości mięśnia sercowego lewej komory, w tym >25% DE u 10% pacjentów. Obecność DE była związana z występowaniem objawów niewydolności serca (P=0,05) i dysfunkcją skurczową lewej komory (P=0,001). dysfunkcją skurczową lewej komory (P=0,001). DE była obecna u wszystkich pacjentów z frakcją wyrzutową < lub =50%, ale także u 53% (102/192) pacjentów z zachowaną frakcją wyrzutową (P<0,001); %DE był zarówno odwrotnie związany (r=-0,3; P<0,001), jak i niezależnym predyktorem frakcji wyrzutowej. niezależnym predyktorem frakcji wyrzutowej (r=-0,4; P<0,001). DE (7%+/-7% lewej komory) występował u 54 pacjentów bezobjawowych (z prawidłową frakcją wyrzutową). prawidłową frakcją wyrzutową). W okresie obserwacji roczny wskaźnik niekorzystnych zdarzeń sercowo-naczyniowych zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z DE była wyższa niż u pacjentów bez DE, ale nie osiągnął istotności statystycznej (5,5% w porównaniu z 3,3%; P=0,5). WNIOSKI: W dużej kohorcie HCM, DE był niezależnym predyktorem dysfunkcji skurczowej dysfunkcji skurczowej, ale tylko z niewielkim związkiem z objawami niewydolności serca. Dane te Dane te sugerują ważną rolę zwłóknienia mięśnia sercowego w przebiegu klinicznym pacjentów z HCM, ale obecnie nie są wystarczające, aby uznać DE za niezależny czynnik ryzyka niekorzystnego rokowania. --- TŁO: Kardiomiopatia przerostowa (HCM) wykazuje niejednolitą hiperwzmocnienie ściany środkowej mięśnia sercowego w obrazowaniu rezonansu magnetycznego z opóźnionym wzmocnieniem. hiperwzmocnienie mięśnia sercowego w obrazowaniu rezonansu magnetycznego z opóźnionym wzmocnieniem (DE-MRI). Wewnątrzścienny rozkład przebarwienia mięśnia sercowego i jego korelacja z objawami klinicznymi, komorowymi zaburzeniami rytmu i czynnością serca. nie zostały opisane dla bezobjawowej koniuszkowej HCM. CEL: Ocena cech i znaczenia przebarwienia mięśnia sercowego w badaniu DE-MRI bezobjawowej koniuszkowej postaci HCM. MATERIAŁ I METODY: Zbadano 13 pacjentów z objawową koniuszkową postacią HCM i ich 65 segmentów koniuszkowych. segmentów koniuszkowych. Uwypuklenie mięśnia sercowego oraz regionalne i regionalne i globalne parametry funkcjonalne zostały określone za pomocą MRI. Zbadaliśmy rozkład śródścienny i częstotliwości tego przebarwienia mięśnia sercowego i i porównaliśmy je z objawami klinicznymi pacjentów, obecnością arytmii komorowych arytmii komorowych i MRI. WYNIKI: Ośmiu (61,5%) pacjentów z objawową koniuszkową HCM wykazywało koniuszkową przerost mięśnia sercowego, a 22 (33,8%) z 65 zbadanych segmentów koniuszkowych segmentów koniuszkowych. Spośród zaobserwowanych przebarwień mięśnia sercowego, 81,8% wykazywało wzorzec podwsierdziowy. Wzmocniony mięsień sercowy wierzchołkowy miał niższy odsetek skurczowego mięśnia sercowego. mniejszy odsetek skurczowego pogrubienia mięśnia sercowego i było związane z poważnymi objawami (np. omdleniami). wiązało się z poważnymi objawami (np. omdleniami) i komorowymi zaburzeniami rytmu. WNIOSKI: Pacjenci z objawową koniuszkową HCM wykazywali przerost mięśnia sercowego w warstwie podwsierdziowej, co może być związane z regionalną dysfunkcją skurczową, poważnymi objawami (np. regionalną dysfunkcją skurczową, poważnymi objawami klinicznymi i komorowymi zaburzeniami rytmu. arytmią komorową. --- Kardiomiopatia przerostowa (HCM) jest chorobą, która zazwyczaj charakteryzuje się heterogennym przerostem mięśnia sercowego. przerost i dysfunkcja mięśnia sercowego. Rezonans magnetyczny serca rezonans magnetyczny serca (CMR) może być wykorzystany do dokładnej oceny grubości ścian komór i regionalnego zwłóknienia. regionalnego zwłóknienia. Zbadaliśmy wpływ przerostu i zwłóknienia na heterogenność regionalnej i globalnej funkcji mięśnia sercowego w HCM. Czterdziestu pacjentów, u których zdiagnozowano HCM, zostało kolejno włączonych do badania. U każdego pacjenta wykonano badanie echokardiograficzne i CMR z obrazowaniem opóźnionego hiper-wzmocnienia (DHE). wykonano u każdego pacjenta. Regionalne i globalne odkształcenie podłużne lewej komory (LV) regionalne i globalne odkształcenie podłużne (SL(R) i SL(G)) uzyskano za pomocą dwuwymiarowej metody speckle w echokardiografii. Za pomocą CMR zmierzono regionalną grubość ściany mięśnia sercowego a ilość DHE obliczono półilościowo w każdym segmencie. w każdym segmencie. Łącznie przeanalizowano 720 segmentów. SL(R) był znacząco w segmentach z przerostem (grubość > 11 mm) i segmentach z DHE (P < 0,001). SL(R) był skorelowany z grubością ściany mięśnia sercowego (r = 0,47, P = 0,001) i ilością regionalnego DHE (r = 0,39, P < 0,001). W analizie wieloczynnikowej analiza, regionalna grubość ściany LV i ilość DHE były jedynymi niezależnymi determinantami SL(R). SL(G) był związany z rozkurczowymi parametrami czynnościowymi LV w echokardiografii, parametrami w echokardiografii, całkowitą objętością DHE i wskaźnikiem masy LV. Całkowita objętość DHE i wskaźnik masy LV były niezależnymi determinantami SL(G) w analizie wieloczynnikowej. analizie wieloczynnikowej. Stopień regionalnego zwłóknienia mięśnia sercowego jest związany z regionalną mięśnia sercowego niezależnie od zmian morfologicznych mięśnia sercowego, a korelacja rozszerzyła się na globalną funkcję LV. W tym kontekście DHE może być przydatnym parametrem do wykrywania wczesnej dysfunkcji mięśnia sercowego niezależnie od przerostu LV. niezależnie od przerostu LV. --- Aby wyjaśnić przestrzenny związek między dysfunkcją mikronaczyń wieńcowych a zwłóknieniem mięśnia sercowego w kardiomiopatii przerostowej (HCM), porównaliśmy pomiar pomiar hiperemicznego przepływu krwi w mięśniu sercowym (hMBF) za pomocą PET z zakresem opóźnionego wzmocnienia kontrastowego (DCE) wykrytego przez MRI. METODY: U 34 pacjentów z HCM wykonano badanie PET z użyciem amoniaku znakowanego (13)N podczas hiperemii wywołanej dożylnym dipirydamolem. DCE i pogrubienie skurczowe skurczowe zostały ocenione za pomocą MRI. Segmenty mięśnia sercowego lewej komory zostały sklasyfikowane jako z DCE, przezścienne (DCE-T) lub nieprzezścienne (DCE-NT), oraz bez DCE, przylegające do segmentów DCE (NoDCE-C) lub oddalone od nich (NoDCE-R). (NoDCE-R). WYNIKI: W grupie z DCE, hMBF był istotnie niższy niż w grupie bez DCE (1,81 +/- 0,94 vs. 2,13 +/- 1,11 ml/min/g; P < 0,001). SEGMENTY DCE-T miały niższy hMBF niż segmenty DCE-NT (1,43 +/- 0,52 vs. 1,91 +/- 1 mL/min/g, P < 0,001). Podobnie, segmenty NoDCE-C miały niższy hMBF niż segmenty NoDCE-R (1,98 +/- 1,10 vs. 2,29 +/- 1,10 mL/min/g, P < 0,01) i nie różniły się istotnie od segmentów istotnej różnicy w porównaniu z segmentami DCE-NT. Poważna dysfunkcja mikronaczyń wieńcowych wieńcowego (hMBF w najniższym tercylu wszystkich segmentów) była bardziej rozpowszechniona wśród wśród segmentów NoDCE-C niż NoDCE-R (33% vs. 24%, P < 0,05). Pogrubienie skurczowe było odwrotnie skorelowane z procentową transmuralnością DCE (Spearman rho = -0,37, P < 0,0001) i bezpośrednio korelowało z hMBF (Spearman rho = 0,20, P < 0.0001). WNIOSEK: W segmentach mięśnia sercowego wykazujących DCE, hMBF jest zmniejszony. Zakres DCE jest odwrotnie skorelowany, a hMBF bezpośrednio skorelowany z pogrubieniem skurczowym. W segmentach bez DCE, ale przylegających do obszarów DCE, hMBF jest znacznie niższy niż w segmentach oddalonych od DCE i jest zbliżony do wartości uzyskiwanych w segmentach segmentach bez DCE. Wyniki te sugerują, że rosnący stopień naczyń wieńcowych może odgrywać rolę przyczynową dla zwłóknienia mięśnia sercowego w HCM. mięśnia sercowego w HCM. --- Celem niniejszego badania była ocena, u pacjentów z kardiomiopatią przerostową kardiomiopatią przerostową (HC), związku między późnym wzmocnieniem gadolinowym a a klinicznymi punktami końcowymi, takimi jak nieutrwalony częstoskurcz komorowy, arytmia czynniki ryzyka, klasa New York Heart Association, objawy i parametry czynnościowe lewej komory. parametry czynnościowe lewej komory. Łącznie 20 zdrowych osób (średni wiek 38 lat, 16 mężczyzn) i 100 pacjentów z HC (średni wiek 46 lat, 70 mężczyzn) zostało włączonych do badania. do niniejszego badania. Na obrazach późnego wzmocnienia gadolinowego zakres mierzono zakres niewzmocnionego, łagodnie wzmocnionego i silniej wzmocnionego mięśnia sercowego. Większe wzmocnienie było obecne u 80% populacji HC i było istotnie większe u pacjentów z klasą New York Heart Association >1. Łagodne wzmocnienie było obecne u wszystkich pacjentów z HC. Analiza charakterystyki operacyjnej odbiornika wykazała, że wartość odcięcia >4,9% łagodnego wzmocnienia miała 100% czułość i 86% swoistość w przewidywaniu wystąpienia nieutrwalonego częstoskurczu komorowego. częstoskurczu komorowego, a wartość graniczna >2,4% wzmocnienia miała 77% czułość i 96% swoistość. czułość i 96% swoistość. Podsumowując, późne wzmocnienie gadolinowe było związane z nieutrwalonym częstoskurczem komorowym, czynnikami ryzyka arytmii, i gorszą klasą New York Heart Association. --- CELE: Naszym celem było ustalenie, czy zwłóknienie mięśnia sercowego, wykryte za pomocą rezonansu magnetycznego układu sercowo-naczyniowego (CMR), stanowi substrat arytmogenny w kardiomiopatii przerostowej (HCM). w kardiomiopatii przerostowej (HCM). TŁO: Zwłóknienie mięśnia sercowego jest często identyfikowane w HCM; jednak kliniczne znaczenie tego odkrycia jest znaczenie kliniczne tego odkrycia jest jednak niepewne. METODY: Zbadaliśmy częstość występowania tachyarytmii w 24-godzinnym ambulatoryjnym badaniu elektrokardiograficznym metodą ambulatoryjnym elektrokardiogramie holterowskim (EKG) w odniesieniu do opóźnionego wzmocnienia (DE) w CMR ze wzmocnieniem kontrastowym u 177 pacjentów z HCM (wiek 41 +/- 16 lat; 95% bezobjawowych lub z łagodnymi objawami). WYNIKI: Przedwczesne skurcze komorowe (PVC), pary i nieutrwalone częstoskurcze komorowe częstoskurcz komorowy (NSVT) występowały częściej u pacjentów z DE niż u pacjentów bez DE (PVC: 89% vs. 72%; pary: 40% vs. 17%; NSVT: 28% vs. 4%; p < 0,0001 do 0,007). Pacjenci z DE mieli również większą liczbę PVC (202 +/- 655 vs. 116 +/- 435), par (1,9 +/- 5 vs. 1,2 +/- 10) i NSVT (0,4 +/- 0,8 vs. 0,06 +/- 0,4) niż pacjenci bez DE (wszystkie p < 0,0001); DE był niezależnym predyktorem niezależnym predyktorem NSVT (ryzyko względne 7,3, 95% przedział ufności 2,6 do 20.4; p < 0.0001). Jednak zakres (%) DE był podobny u pacjentów z i bez bez PVC (8,2% vs. 9,1%; p = 0,93), par (8,5% vs. 8,4%; p = 0,99) lub NSVT (8,3% vs. 8,5%; p = 0,35). WNIOSKI: W tej dużej kohorcie HCM bez objawów lub tylko z łagodnymi objawami, zwłóknienie mięśnia sercowego włóknienie mięśnia sercowego wykryte za pomocą CMR wiązało się z większym prawdopodobieństwem i zwiększoną częstością tachyarytmii komorowych. częstością tachyarytmii komorowych (w tym NSVT) w ambulatoryjnym zapisie Holtera EKG. Dlatego CMR ze wzmocnieniem kontrastowym identyfikuje pacjentów z HCM ze zwiększoną podatność na tachyarytmie komorowe. --- Wstęp: Badano kliniczne, morfologiczne i elektrokardiograficzne znaczenie opóźnionego wzmocnienia (DE) w rezonansie magnetycznym serca (CMR) u pacjentów z kardiomiopatią przerostową (HCM). pacjentów z kardiomiopatią przerostową (HCM). METODY I WYNIKI: Łącznie 56 pacjentów poddano zarówno wzmocnionemu gadolinem CMR i 12-odprowadzeniowy elektrokardiogram. Badanie CMR wykazało DE w ścianie lewej lewej komory (LV) u 39 pacjentów. Pacjenci z DE obejmowali więcej przypadków z fazą rozstrzeniową HCM, wyższymi klasami New York Heart Association (NYHA) i częstością występowania częstoskurczu komorowego. częstość występowania tachyarytmii komorowych (VT), niższą frakcję wyrzutową LV (LVEF) i średnią grubość ściany LV (WT) oraz większy stosunek maksymalnej do minimalnej LVWT. LVWT. Czas trwania zespołu QRS był wydłużony, a oś zespołu QRS odchylona w lewo wraz ze wzrostem objętości DE (r = r). w lewo wraz ze wzrostem objętości DE (r = 0,58 i r = 0,41, P < .01). Nieprawidłowe załamki Q występowały u 5 pacjentów, a ich lokalizacja pokrywała się z segmentami DE u 4 pacjentów. pacjentów, ale zgodność nie była znacząca. Amplituda załamków T korelowała ze stosunkiem LVWT koniuszka do LVWT podstawy (r = 0,38, P < .01) i była bardziej ujemna w przypadkach z DE w wierzchołku. WNIOSKI: W HCM DE wiązało się z wyższymi klasami NYHA i częstością występowania częstością występowania VT, upośledzoną globalną funkcją LV i asymetrycznym przerostem oraz zaburzeniami przewodzenia, nieprawidłowymi załamkami Q i olbrzymimi ujemnymi załamkami T.
Jakie jest kliniczne znaczenie obecności opóźnionego wzmocnienia u pacjentów z kardiomiopatią przerostową?
Występowanie zwłóknienia mięśnia sercowego w kardiomiopatii przerostowej jest związane z dysfunkcją lewego przedsionka i komory, a także z nasileniem objawów niewydolności serca i czynnikami ryzyka arytmii.