Połączenie wrodzonych nieprawidłowości, aplazji przewodu Müllera, aplazji nerek i dysplazji somitów szyjno-piersiowych aplazja nerek i dysplazja somitów szyjno-piersiowych jest definiowana jako zespół MURCS . Różne defekty genetyczne zostały opisane w asocjacji MURCS MURCS, jednak jednoznaczne podłoże molekularne tych zaburzeń nie zostało ustalone. nie zostało ustalone. Opisujemy przypadek 18-letniej kobiety, u której stwierdzono z pierwotnym brakiem miesiączki, prawą nerką, malformacją Arnolda-Chiariego i zespołem Klippela-Feila. zespół Klippel-Feil. Ponadto pacjentka wykazywała następujące nietypowe cechy następujące nietypowe cechy: agenezja prawego jajnika i gruczołu Skenesa, koślawość łokcia z z przeprostem i zmniejszonym zakresem ruchu w łokciach oraz zmiany na twarzy. Ponadto przeprowadzona analiza DNA wykazała śródmiąższową duplikację w chromosomie 5 (5q35). chromosomie 5 (5q35.1). W zduplikowanym regionie znajdują się geny, których funkcja nie jest dobrze poznana. nie jest dobrze poznana. Uważa się, że mają one wpływ na wczesne etapy rozwoju rozwoju, a ich połączenie w późniejszym okresie może prowadzić do zaburzeń nowotworowych, zwłaszcza białaczek. zaburzeń nowotworowych, zwłaszcza białaczek. --- W trisomii 18 obserwuje się różne anomalie ośrodkowego układu nerwowego. Niniejszy przypadek opisuje niemowlę z malformacją Arnolda-Chiariego typu II bez rozszczepu kręgosłupa. bez rozszczepu kręgosłupa. Jeden wcześniejszy przypadek wady rozwojowej Arnolda-Chiariego był Arnolda-Chiariego w trisomii 18, ale dziecko to miało również meningomielocoele w odcinku lędźwiowym. Nieprawidłowości w zakresie girlandy mózgowej, wodogłowie i agenezja ciała modzelowatego ciałka modzelowatego. --- Malformacja Chiari typu I (CMI; OMIM 118420) jest wąsko zdefiniowana, gdy migdałki migdałki móżdżku rozciągają się poniżej otworu wielkiego, prowadząc do różnych objawów objawów neurologicznych. Powszechnie uważa się, że mała objętość tylnego dołu czaszki (PF) objętość w stosunku do całkowitej objętości czaszki prowadzi do ciasnoty móżdżku i przepukliny migdałków do górnej części kręgosłupa. W zbiorze rezonansu magnetycznego (MRI) od osób dotkniętych chorobą i członków ich rodzin. członków ich rodzin, zmierzyliśmy korelacje między dziesięcioma morfologiami czaszki i oszacowaliśmy ich odziedziczalność w tych rodzinach. ich odziedziczalność w tych rodzinach. Korelacje między kośćmi wyznaczającymi PF i znaczną odziedziczalnością objętości PF (0,955, P = 0,003) wspierają teorię teorię ciasnoty PF i genetyczne podłoże tego stanu. W kolekcji 23 rodzin rodzin z 71 osobami dotkniętymi chorobą, przeprowadziliśmy przesiewowe badanie genomowe ponad 10 000 SNP w całym genomie, aby zidentyfikować regiony powiązań z CMI. Dwupunktowe wyniki LOD na chromosomie 15 osiągnęły 3,3, a wyniki wielopunktowe w tym regionie zidentyfikowano region 13 cM z wynikami LOD powyżej 1 (15q21.1-22.3). Ten region zawiera biologicznie prawdopodobny gen dla CMI, fibryllinę-1, która jest głównym genem w zespole głównym genem w zespole Marfana i został powiązany z zespołem Shprintzena-Goldberga. z zespołem Shprintzena-Goldberga, którego cechą wyróżniającą jest CMI. Wielopunktowe wyniki LOD na chromosomie 9 zmaksymalizowały się do 3,05, identyfikując region 40 cM z wynikami LOD powyżej 1 (9q21.33-33.1) i ściślejszy region z wielopunktowymi wynikami LOD powyżej 2 który wynosił tylko 8,5 cM. Te dowody na powiązania potwierdzają rolę genetyczną w malformacji Chiari Chiari i uzasadnia dalszą eksplorację z dokładnym mapowaniem i badanie genów kandydujących w tych regionach. --- Delecje śródmiąższowe środkowej części długiego ramienia chromosomu 5 są stosunkowo rzadkie. stosunkowo rzadkie. Do tej pory zgłoszono tylko 36 przypadków. Ze względu na powtarzalny wzór pasmowania tego regionu, zasięg i lokalizacja usuniętego segmentu nie zostały dobrze scharakteryzowane w większości zgłoszonych przypadków. przypadkach. Skomplikowało to próby ustalenia określonej korelacji kariotyp-fenotyp. korelacji kariotyp-fenotyp. Opisujemy kolejny przypadek z delecją de novo śródmiąższowego regionu regionu od 5q?15 do 5q?22 zidentyfikowaną za pomocą standardowej analizy kariotypu. U probanta z niepowodzeniem w rozwoju, opóźnieniem rozwoju, wyraźnymi cechami dysmorfii czaszkowo-twarzowej i związanymi z tym cechy dysmorficzne i związane z nimi anomalie strukturalne (m.in. rozszczep podniebienia, kolobomia tęczówki oka). rozszczep podniebienia, kolobomata tęczówki i nerka podkowiasta, które wcześniej były w przypadkach delecji 5q). Ponadto u tego dziecka występowała wada rozwojowa Arnolda-Chiari typu I, która wymagała dekompresji chirurgicznej. Badania FISH z użyciem klonów BAC BAC obejmujące region od 5q15 do 5q22 wykazały, że wszystkie one były obecne w w obu homologach. Zastosowanie bardziej dystalnych klonów pozwoliło na wyznaczenie usuniętego regionu do 5q22.3q. regionu do 5q22.3q23.3 i zawężenie punktów przerwania do około 200 kb. Usunięty region o wielkości 14 Mb zawiera około 60 genów, ale z możliwym wyjątkiem FBN2 i DMXL1, nie ma oczywistych genów kandydujących do specyficznych składników fenotypu. Przypadek ten ilustruje rozbieżność między technikami cytogenetycznymi i molekularnymi w próbie określenia delecji śródmiąższowych 5q delecji śródmiąższowych. Badania molekularne muszą być przeprowadzone na tych pacjentów, aby ustalić korelację genotyp-fenotyp i zrozumieć rolę i wpływ genów w tym regionie. --- Zespół Rubinsteina-Taybiego (RSTS, OMIM 180849) jest rzadkim schorzeniem, które w 65% przypadków przypadków jest spowodowana haploinsuficjencją CREBBP (cAMP response element białko wiążące białko wiążące cAMP) zlokalizowanego w 16p13.3. Niewielki podzbiór przypadków RSTS przypadków RSTS spowodowanych mikrodelecjami 16p13.3 obejmującymi sąsiednie geny zostały niedawno zasugerowano, że jest to prawdziwy zespół sąsiadujących genów zwany ciężkim RSTS lub zespół delecji 16p13.3 (OMIM 610543). W niniejszym raporcie opisujemy przypadek przypadek 2-letniej kobiety z RSTS, która oprócz większości typowych cech RSTS ma dysgenezję ciała modzelowatego i malformację Chiari typu I, która wymagała dekompresji neurochirurgicznej. wymagała dekompresji neurochirurgicznej. Mikromacierz CGH wykazała mikrodelecję ok. 520,7 kb mikrodelecji na 16p13.3 obejmującej geny CREBBP, ADCY9 i SRL. My hipotezę, że na objawy u tego pacjenta może mieć wpływ haploinsufficiency dla ADCY9 i SRL. --- Pacjent z mikrobrachycefalią, wysokim czołem, długim philtrum, cienką górną wargą, zaokrąglone kąciki ust, nisko osadzone uszy z zachodzącą na siebie spiralą, klinodaktylią piątego palca, małymi dłońmi i stopami, obustronnym poprzecznym palców, hipotonia, poważne opóźnienie wzrostu i rozwoju psychoruchowego, łagodna hipoplazja palców. opóźnienie rozwoju, łagodna hipoplazja ciała modzelowatego i wada rozwojowa Arnolda-Chiariego typu 1. . Kariotyp wykazał 46, XY, del(1)(q23q31.2). Czynnik krzepnięcia V (F5, 1q23) i czynnika krzepnięcia XIII (F13B, 1q31-q32.1) były prawidłowe. Zgodnie z antytrombiny III (AT3, 1q23-q25.1) w surowicy i aktywność były o połowę niższe od normy. połowy normy. Dokonaliśmy przeglądu literatury na temat proksymalnego i pośredniego zespołu delecji 1q. delecji 1q i postawiliśmy hipotezę o istnieniu tylko jednego zespołu delecji śródmiąższowej 1q charakteryzującego się klinicznie niedoborem ATIII. --- Pentasomia 49,XXXXY występuje u 1/85 000 nowonarodzonych mężczyzn. Uważa się, że pochodzenie tej aneuploidii jest uważane za wynik następujących po sobie zdarzeń nondysjunkcji podczas matczynej mejozy. Typowy obraz składa się z hipotonia, opóźnienie rozwoju, różne cechy dysmorficzne i ciężka hipogenitalia. hipogenitalizm. 13-latek z pentasomią 49,XXXXY i malformacją Chiari typu 1 z towarzyszącą syrinxą szyjną. --- Malformacja Chiariego typu I (CMI) charakteryzuje się przemieszczeniem migdałków móżdżku poniżej podstawy czaszki. migdałków móżdżku poniżej podstawy czaszki, co skutkuje znacznymi chorobowość neurologiczną. Chociaż wiele dowodów przemawia za genetycznym genetyczny, nie zidentyfikowano żadnych genów. Dlatego przeprowadziliśmy największe jak dotąd badanie przesiewowe całego genomu z wykorzystaniem 367 osób z 66 rodzin rodzin z co najmniej dwiema osobami z niesyndromicznym CMI z lub bez syringomyelii. bez jamistości rdzenia. Wstępne wyniki we wszystkich 66 rodzinach wykazały minimalne minimalne dowody na powiązania ze względu na podejrzewaną heterogenność genetyczną. W celu poprawy moc do zlokalizowania genów podatności, przeprowadzono analizy powiązań stratyfikowanych przy użyciu kryteriów klinicznych w celu rozróżnienia rodzin na podstawie czynników etiologicznych. czynniki etiologiczne. Rodziny były stratyfikowane na podstawie obecności lub braku klinicznych klinicznych związanych z zaburzeniami tkanki łącznej (CTD), ponieważ CMI i CTD często współwystępują i zaproponowano, aby pacjenci z CMI i CTDs reprezentują odrębną klasę pacjentów z innym mechanizmem choroby podstawowej mechanizm. Stratyfikowane analizy powiązań zaowocowały znacznym wzrostem dowodów na powiązań z wieloma regionami genomowymi zgodnymi ze zmniejszoną heterogennością genetyczną. heterogenicznością genetyczną. Szczególnie interesujące były dwa regiony (Chr8, Max LOD = 3.04; Chr12, Max LOD = 2,09) zidentyfikowane w podzbiorze rodzin "CTD-ujemnych", z których oba zawierają czynniki różnicowania wzrostu (GDF6, GDF3) zaangażowane w rozwój zespołu Klippel-Feil (KFS). Co ciekawe, u około 3-5% pacjentów z CMI ma zdiagnozowany KFS. W celu zbadania możliwości że CMI i KFS są alleliczne, GDF3 i GDF6 zostały zsekwencjonowane, co doprowadziło do identyfikacji wcześniej znanej mutacji missense KFS i potencjalnych wariantów regulacyjnych w GDF6. Badanie to wykazało wartość zmniejszenia heterogeniczności genetycznej poprzez stratyfikację kliniczną, implikując kilka przekonujących biologicznych kandydatów i dalsze wspieranie hipotezy, że wiele, odrębne mechanizmy są odpowiedzialne za CMI. --- Opisano rzadki przypadek jamistości rdzenia związanej z malformacją Arnolda-Chiariego, pierwotnym niedoborem IgA i nieprawidłowościami chromosomalnymi płci. 26-letni 26-letni czarnoskóry mężczyzna z Etiopii został przyjęty do szpitala z dolegliwościami ramienia i twarzy od 10 lat. Badanie neurologiczne przy przyjęciu ujawniło dysocjacyjną utratę czucia w lewym ramieniu i twarzy. Łagodne osłabienie ruchowe ręki i oczopląs rotacyjny przy lewym spojrzeniu. Zwykły kraniogram bocznego wykazał mały tylny dół czaszki z nisko położonym inionem i platybazją. platybasia. MRI z obrazami ważonymi T1 w płaszczyźnie strzałkowej ujawniło przepuklinę migdałków migdałków sięgające C1 i syrinx rozciągający się od C2 do okolicy lędźwiowej. Chociaż Chociaż nie wystąpił żaden epizod choroby zakaźnej ani alergii, analiza krwi wykazała niski poziom IgA w surowicy (7 mg/dl). Wartości innych immunoglobulin mieściły się w normie. Nie wykryto również IgA w ślinie. Zgodnie z klinicznego i objawów rozpoznano pierwotny bezobjawowy niedobór IgA rozpoznano pierwotny bezobjawowy niedobór IgA. Analiza kariotypu wykazała inwersję chromosomu Y. W próbując uniknąć wstrząsu anafilaktycznego po transfuzji krwi u pacjenta z niedoborem IgA, przed zabiegiem przygotowano krew autologiczną. Dekompresyjna kraniektomia tylnego dołu czaszki z tylnym łukiem C1 i C2 była wraz z przetoką strzykawkowo-podpajęczynówkową na poziomie Th 6-7. Przebieg pooperacyjny przebieg był pomyślny i uzyskano niewielką poprawę zaburzeń czucia. uzyskano niewielką poprawę zaburzeń czucia. Nie wystąpiła infekcja dróg oddechowych ani rany. Połączenie tych trzech anomalii tych trzech anomalii jest bardzo rzadkie, a związek genetyczny nie jest znany. Z chirurgicznego punktu widzenia z chirurgicznego punktu widzenia można sobie wyobrazić, że postępowanie przedoperacyjne w przypadku bezobjawowego niedoboru bezobjawowego niedoboru IgA jest bezproblemowe. --- Przedstawiono cechy kliniczne i wyniki badań morfologicznych u 31 japońskich niemowląt z trisomią 18. Większość z nich była niemowlętami małymi. W naszej serii nie płci w naszej serii, w przeciwieństwie do proporcji mężczyzn do kobiet wynoszącej 1:3 opisywanej w literaturze. w literaturze. Średni wiek w chwili śmierci był wyższy u kobiet niż u mężczyzn. mężczyzn. Anomalie sercowo-naczyniowe były stale obecne; ubytek przegrody międzykomorowej i przetrwały przewód tętniczy. przegrody międzykomorowej i przetrwały przewód tętniczy. Różne inne wewnętrzne wady rozwojowe, w tym malformację Arnolda-Chiariego. Arnolda-Chiariego. --- Pierwsze dziecko (proband) niekrewniaczych rodziców rasy kaukaskiej zostało poddane badanie genetyczne, ponieważ stwierdzono u niej wrodzoną atrezję dróg żółciowych, wady serca i hipoplazję nerek z łagodną przejściową niewydolnością nerek. Bezpośrednie sekwencjonowanie DNA po PCR genu CHD7, który uważa się za odpowiedzialny za około za odpowiedzialny za około 60-70% przypadków zespołu/asocjacji CHARGE nie stwierdzono żadnych mutacji. Analiza cytogenetyczna (standardowy kariotyp GTG ujawniła obecność materiału pozachromosomalnego na 10q. Analiza chromosomów została uzupełniona o array CGH (rozdzielczość 30 kb), MLPA i FISH, co pozwoliło na identyfikację trzech regionów 6p (6p.25.3p23 × 3): 2 z tych regionów są normalnie zlokalizowane na chromosomie 6, a trzeci region jest przeniesiony na długie ramię chromosomu 10. Tę samą rearanżację chromosomalną rearanżacja chromosomalna została następnie stwierdzona u ojca, który cierpiał na wrodzonym opadaniem powiek i postępującą utratą słuchu, a także u siostry probanda, drugiego dziecka, które drugie dziecko, u którego po urodzeniu stwierdzono atrezję dróg żółciowych i wrodzone wady serca. wady serca. Uważa się, że zmutowane kariotypy, które były bezpośrednio dziedziczone, są odpowiedzialne za zmienny fenotyp. są odpowiedzialne za zmienny fenotyp, w tym dysmorfie czaszkowo-twarzowe, atrezję dróg żółciowych, wrodzone opadanie powiek, niedosłuch odbiorczy, wady serca, opóźnienie rozwoju i zaburzenia czynności nerek. Niemniej jednak, aby uzyskać pełną ocenę audiologiczną ojca, przeszedł on dalsze badania, które które ujawniły podwyższony poziom czynnika krzepnięcia XIII (aktywność podwyższona o 300%), wahania poziomu aktywność), wahające się poziomy produktów degradacji fibryny D-dimerów (od 296 do 1,587 ng/ml) oraz homoplazmatyczną mutację mitochondrialnego DNA: T961G w MTRNR1 (12S rRNA). Został kandydatem do implantacji ślimakowej. Przedoperacyjna tomografia komputerowa wysokiej rozdzielczości i rezonans magnetyczny kości skroniowej ujawniły obecność malformacji Arnolda-Chiariego typu I. Zgodnie z naszą najlepszą wiedzą, niniejsze badanie jest drugim doniesieniem o częściowej trisomii 6p która obejmuje region terminalny 10q. Ponadto opisujemy pierwszy przypadek udokumentowanej malformacji Arnolda-Chiariego typu I i zwiększonej aktywności czynnika XIII związaną z trisomią 6p. Przedstawiamy kompleksowy raport rodzinnych i wyczerpujący przegląd literatury.
Wymień chromosomy, które zostały powiązane z zespołem Arnolda-Chiariego w literaturze.
Chromosomy 1, 3, 5, 6, 8, 9, 12, 13, 15, 16, 18, 22, X i Y zostały zgłoszone w związku z zespołem Arnolda-Chiariego w badaniach powiązań genetycznych i opisach pojedynczych przypadków.