Przedstawiamy pierwszy przypadek zespołu McLeoda (MLS) u 47-letniego Chińczyka. u którego wystąpiło postępujące osłabienie kończyn, pląsawica stóp, akantocytoza krwinek czerwonych akantocytozą, brakiem antygenu czerwonokrwinkowego Kx i słabą ekspresją antygenów Kell i słabą ekspresją antygenów Kell. Diagnoza MLS została potwierdzona badaniami genetycznymi wykazującymi hemizygotyczną mutację hemizygotyczną mutację genu XK. Dokonano przeglądu literatury na temat neuroakantocytozy w chińskiej populacji. populacji chińskiej. --- Zespół neuroakantocytozy McLeoda sprzężony z chromosomem X silnie przypomina chorobę Huntingtona. i został zgłoszony w różnych krajach na całym świecie. Poniżej przedstawiamy dwóch chilijskich braci z dominującymi cechami psychiatrycznymi na początku choroby w tym psychozą podobną do schizofrenii i zaburzeniem obsesyjno-kompulsywnym. Molekularna analiza genetyczna ujawniła niewielką delecję w genie XK (938-942delCTCTA), która została już opisana u północnoamerykańskiego pacjenta pochodzenia anglosaskiego. pochodzenia anglosaskiego i japońskiej rodziny, w której występowały napady drgawkowe, zanik mięśni lub pląsawica atrofią mięśni lub pląsawicą, ale bez cech psychiatrycznych. Odkrycia te przemawiają przeciwko efektowi założyciela i wskazują na głęboką zmienność fenotypową związaną z delecją 938-942delCTCTA. Nasz raport wspiera włączenie zespołu McLeoda w diagnostyce różnicowej choroby Huntingtona, jak również jak również ostrej psychozy u mężczyzn. --- U 50-letniego mężczyzny wystąpiła pogarszająca się, praktycznie przez całe życie, pląsawica i postępujące zaburzenia zachowania, obejmujące odhamowanie i gromadzenie przez 10 lat. Ocena kliniczna ujawniła pląsawicę, dyzartrię, arefleksję, niewłaściwie impulsywny sposób bycia i neuropsychologiczne dowody na dysfunkcję neuropsychologicznych dysfunkcji czołowo-podkorowych. Wyniki badań obejmowały podwyższony poziom kinazę kreatynową, atrofię i hipoperfuzję jądra ogoniastego, akantocyty we krwi obwodowej i McLaugha. we krwi obwodowej i fenotyp McLeoda. Badania DNA wykazały delecję pojedynczej zasady w pozycji 172 w eksonie 1 genu XK, co prowadzi do przedwczesnego kodonu przedwczesny kodon stop w pozycji 129 w eksonie 2. --- Zespół McLeoda (MLS) jest rzadkim zaburzeniem sprzężonym z chromosomem X, charakteryzującym się nieprawidłowościami układu krwiotwórczego. oraz późno pojawiającymi się wadami neurologicznymi i mięśniowymi. Fenotyp grupy krwi McLeod McLeoda jest zwykle związany z akantocytozą erytrocytów, brakiem antygenu antygenu Kx i zmniejszoną ekspresją antygenów układu Kell. MLS jest spowodowany przez hemizygotyczność mutacji w genie XK. Opisujemy pacjenta z MLS, u którego u którego po raz pierwszy wystąpiły objawy w 1989 roku (w wieku 51 lat). W miarę postępu choroby u pacjenta demencja, agresywne zachowanie i ruchy pląsawicze. ruchy pląsawicze. Rozpoznano również kardiomiopatię. Badanie elektroneuromiograficzne wykazało zmiany neuropatyczne i miopatyczne. Enzymy wątrobowe były podwyższone, a rozmaz krwi wykazał akantocyty. krwi wykazał akantocyty. MLS potwierdzono analizą serologiczną antygenów Kell antygenów Kell. Analiza czerwonych krwinek metodą cytometrii przepływowej wykazała u pacjenta i jego wnuka i jego wnuk mieli obniżoną ekspresję antygenów Kell. Córki pacjenta miały dwie populacje czerwonych krwinek, zgodne z tym, że były heterozygotyczne dla allelu XK0. Molekularną podstawą MLS w tej rodzinie jest nowa mutacja składająca się z delecji 7453-bp, która obejmuje ekson 2 genu XK. To potwierdza, że 7-letni wnuk pacjenta, który jest obecnie bezobjawowy, również posiada allel XK0 i dlatego prawdopodobnie rozwinie się u niego MLS. --- Wstęp: W krwinkach czerwonych pacjentów z zespołem McLeoda brakuje Kx. Ten stan jest czasami związany z przewlekłą chorobą ziarniniakową (CGD). Jeśli allogeniczne RBC, pacjenci z CGD z fenotypem McLeoda mogą wytwarzać anty-Kx i anty-Km, i tylko fenotypowo dopasowana krew McLeod będzie zgodna. zgodna. Osoby z fenotypem McLeod bez CGD wytwarzały anty-Km, ale nie anty-Kx (2 przykłady), a zatem zarówno krew McLeod, jak i K(O) byłyby zgodne. OPIS PRZYPADKU: RBC od przetoczonego pacjenta z fenotypem McLeod, ale nie ale nie z CGD (non-CGD McLeod) zostały oznaczone pod kątem antygenów grupy krwi Kell, a osocze osocze analizowano pod kątem obecności przeciwciał metodą aglutynacji. Podstawę molekularną molekularną określono poprzez analizę białka XK na błonach RBC metodą immunoblottingu Western immunoblotting, sekwencjonowanie genu XK i RFLP. WYNIKI: RBC nie reagowały z anty-Kx + anty-Km i wykazywały osłabienie antygenów układu Kell. antygenów układu Kell. Osocze pacjenta reagowało umiarkowanie (2+) z krwinkami RBC typu Kell i silnie (4+) z krwinkami K(O) i krwinkami zwykłego typu Kell. traktowanymi ditiotreitolem i nie reagowało z krwinkami McLeoda. Białko XK było nieobecne w błonach RBC. Gen XK posiadał mutację punktową w miejscu dawcy miejscu splicingu intronu 1 (G>C). WNIOSEK: Jest to pierwsze doniesienie opisujące zmianę molekularną w nie-CGD McLeoda. nie-CGD McLeoda, który wytworzył anty-Kx. Odpowiedź immunologiczna osób z fenotypem McLeoda może być różna, a krew K(O) nie zawsze może być zgodna. --- Opisujemy nową mutację w genie XK (XK) u japońskiego pacjenta z zespołem McLeod McLeoda. U 50-letniego mężczyzny stwierdzono postępującą atrofię mięśni, pląsawicę ruchy, podwyższony poziom kinazy kreatyninowej w surowicy i akantocytozę. Poziom ekspresji poziom ekspresji wszystkich antygenów Kell w erytrocytach był obniżony i analiza molekularna ujawniła delecję pojedynczej zasady (T) w pozycji nukleotydowej pozycji 1095 w XK. Delecja ta spowodowała przesunięcie ramki w translacji, prowadząc do przedwczesnego kodonu do przedwczesnego kodonu stop w pozycji aminokwasowej 408. Wnioskujemy, że ta delecja pojedynczej zasady powoduje defekt białka Kx, który jest odpowiedzialny za fenotyp McLeoda u tego pacjenta. --- Zespół McLeoda to neuroakantocytoza sprzężona z chromosomem X objawiająca się miopatią i postępującą pląsawicą. Jest on spowodowany mutacjami genu XK kodującego białko XK przypuszczalne białko transportu błonowego o nieznanej jeszcze funkcji. W W tkankach erytroidalnych XK tworzy funkcjonalny kompleks z glikoproteiną Kell. Tutaj przedstawiamy badanie immunohistochemiczne w mięśniach szkieletowych normalnych kontroli i pacjenta McLeod z mutacją punktową genu XK (C977T) przy użyciu oczyszczonych przez powinowactwo przeciwciał przeciwko białkom XK i Kell. Badanie histologiczne Badanie histologiczne dotkniętego mięśnia ujawniło typowy wzorzec miopatii McLeod McLeoda, w tym zanik włókien typu 2. W mięśniach kontrolnych immunohistochemia Kell immunohistochemicznie zabarwiły błony sarkoplazmatyczne. Immunohistochemia XK skutkowała specyficznym dla włókien typu 2 barwieniem wewnątrzkomórkowym, które było najprawdopodobniej najprawdopodobniej ograniczone do retikulum sarkoplazmatycznego. W przeciwieństwie do tego, był tylko słaby sygnał tła bez specyficznego wzoru barwienia dla XK i Kell w mięśniu McLeoda. mięśnia McLeoda. Nasze wyniki pokazują, że brak fizjologicznej ekspresji XK koreluje z zanikiem włókien typu 2 w miopatii McLeoda i sugerują, że białko XK sugerują, że białko XK reprezentuje kluczowy czynnik dla utrzymania prawidłowej struktury i funkcji mięśni. --- Zespół McLeoda jest rzadkim, sprzężonym z chromosomem X zaburzeniem hematologicznym i nerwowo-mięśniowym. objawiające się pląsawicą, miopatią, kardiomiopatią, arefleksją, hiperCKemią i akantocytozą. akantocytozą. W genie odpowiedzialnym za zespół McLeoda odnotowano tylko cztery mutacje. za zespół McLeoda. Opisujemy nową mutację genu w japońskiej rodzinie. Bezpośrednie sekwencjonowanie genomowego DNA amplifikowanego metodą PCR ujawniło, że mutacja była insercja pojedynczego nukleotydu C w kodonie 151 w eksonie 2 genu XK, która co spowodowało przesunięcie ramki 3'-. Badanie członków rodziny ujawniło, że matka pacjenta matka pacjenta była heterozygotyczną nosicielką tej mutacji. --- 29-letni mężczyzna z historią podwyższonej kinazy kreatynowej i martwiczej miopatii i martwiczą miopatią. Wyraźna akantocytoza czerwonych krwinek w połączeniu z zmniejszoną ekspresją antygenu Kell, co jest zgodne z zespołem McLeoda. McLeoda. Badanie genu XK pacjenta ujawniło nowe przejście TGG- do TAGG w pozycji 1023 w eksonie 3. Ta mutacja punktowa tworzy w ramce kodon stop (W314X) i przewiduje skrócenie białka XK o 313 aminokwasów, w porównaniu z 444 aminokwasami w normalnym białku XK. Mutacja nie została zidentyfikowana u matki lub siostry pacjenta, co wskazuje, że mutacja ta była spontaniczna. spontaniczna. --- W niniejszym badaniu zbadano wpływ XKR4, niedawno zidentyfikowanego genu kandydującego na zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), masę urodzeniową i ich interakcję na objętość mózgu w ADHD. ich interakcji na objętość mózgu w ADHD. XKR4 ulega ekspresji w móżdżku i niska masa urodzeniowa jest powiązana zarówno ze zmianami w móżdżku, jak i z ADHD. ADHD, prawdopodobnie ze względu na jego związek z przeciwnościami prenatalnymi. Anatomiczne skany MRI wykonano u 58 dzieci z ADHD i 64 typowo rozwijających się dzieci z grupy kontrolnej. przetworzone w celu uzyskania objętości móżdżku, móżdżku oraz istoty szarej i białej w każdej strukturze. w każdej strukturze. DNA pobrano ze śliny. Analizy obejmujące dane dotyczące w podgrupie 37 dzieci z ADHD i 51 dzieci z grupy kontrolnej, w przypadku których dane te zostały zebrane retrospektywnie za pomocą kwestionariuszy. Wystąpiła między genotypem a masą urodzeniową dla objętości istoty szarej móżdżku (p = .020). Połączenie homozygotyczności dla allelu G (allelu (allel, którego nadtransmisję stwierdzono wcześniej w ADHD) i wyższa masa urodzeniowa były związana z mniejszą objętością. Ponadto masa urodzeniowa była pozytywnie związana z objętością istoty białej móżdżku w grupie kontrolnej, ale nie z ADHD (interakcja: p = .021). Interakcja genotypu z masą urodzeniową wpływająca na móżdżku jest zgodna z modelami, które podkreślają zwiększony wpływ wpływ genetycznych czynników ryzyka w sprzyjającym środowisku prenatalnym. środowisku prenatalnym. Brak związku między masą urodzeniową a objętością istoty białej móżdżku w ADHD sugeruje, że w grę mogą wchodzić inne efekty genetyczne lub środowiskowe. mogą być w grze, niezwiązane z XKR4. Wyniki te podkreślają znaczenie uwzględnienia efektów środowiskowych w badaniach genetyki obrazowania. --- Zespół McLeoda, charakteryzujący się akantocytozą i brakiem czerwonych krwinek antygenu Kell (Kx), jest wieloukładowym zaburzeniem obejmującym miopatię o późnym początku, powiększenie śledziony i wady neurologiczne. Locus dla tego zespołu zostało zmapowane, poprzez analizę delecji, do regionu pomiędzy loci dla dystrofii mięśniowej Duchenne'a (DMD) i przewlekłej choroby ziarniniakowej (CGD). W W tym badaniu opisujemy nowy marker, 3BH / R 0.3 (DXS 709), wyizolowany przez klonowanie punkt przerwania delecji u pacjenta z DMD. Mapa restrykcyjna dalekiego zasięgu Xp21, obejmującą loci genów dla McLeoda i CGD, i znaleziono wiele wysp CpG znaleziono skupione w regionie 700-kb. Używając nowego markera ograniczyliśmy region krytyczny zespołu McLeoda do 150-380 kb. W tym przedziale, dwie wyspy bogate w CpG, które mogą reprezentować miejsca kandydujące dla genu McLeod zostały zidentyfikowane. --- Wśród zaburzeń ruchowych związanych z akantocytozą, zespół McLeoda (McKusick 314850) jest najlepiej scharakteryzowany na poziomie molekularnym. Jego cechą charakterystyczną jest niska reaktywność antygenów erytrocytów Kell. Jest to spowodowane braku białka błonowego KX, które tworzy kompleks z białkiem Kell. KX jest kodowane przez gen XK na chromosomie X. Przedstawiamy sześciu mężczyzn (w wieku od 29 do 60 lat), z potwierdzonymi mutacjami XK, w celu omówienia pląsawicy związanej z zespołem McLeoda. zespołem McLeoda. Zaburzenie ruchowe często rozwija się w piątej dekadzie życia i jest postępujące. i ma charakter postępujący. Dotyczy kończyn, tułowia i twarzy. Oprócz grymasów twarzy może występować mimowolna wokalizacja. We wczesnych stadiach może występować jedynie niepokój lub niewielkie mimowolne ruchy dystalne kostek i palców. i palców. Przygryzanie warg i tiki twarzy wydają się bardziej powszechne w autosomalnej recesywnej choreoakantocytozie związanej z chromosomem 9. To, wraz z brakiem dysfagią w zespole McLeoda, może pomóc w diagnostyce różnicowej. Ostatnie odkrycia sugerują rolę układu endoteliny prążkowia w patogenezie zespołu McLeoda. patogenezie zespołu McLeoda. --- U 45-letniego mężczyzny wystąpiła pląsawica, zmiany zachowania, umiarkowana amiotrofia i polineuropatia. polineuropatia. Stwierdzono kardiomiopatię przerostową i zwiększone stężenie mleczanu i kinazy kreatynowej (CK) w surowicy. i kinazy kreatynowej (CK). Nie wykryto akantocytów. nie wykryto akantocytów. Stwierdzono brak białka XK i słabo wyrażone antygeny Kell na erytrocytach. erytrocytach. Badanie genetyczne ujawniło mutację R133X genu XK, potwierdzając zespół McLeoda. Po 7 latach u pacjenta nagle rozwinęło się delirium a następnie ciężka hipoglikemia, hipertermia, rabdomioliza, niewydolność wątroby i nerek. niewydolność wątroby i nerek. Złośliwa arytmia spowodowała zgon. --- Zespół McLeoda i pląsawica-akantocytoza są klasyfikowane w tzw. grupie neuroakantocytozy. grupy zespołów neuroakantocytozy. Oba prowadzą do postępującej degeneracji zwojów podstawy i w przeszłości nie były łatwe do rozróżnienia. Wraz z odkryciem ich podstaw molekularnych, mutacji genu XK sprzężonego z chromosomem X i autosomalnych recesywnych mutacji genu XK. recesywne mutacje genu kodującego choreinę, te dwa fenotypy można teraz rozróżnić. fenotypy można teraz rozróżnić i rozszerzyć spektrum diagnostyczne u pacjentów z pląsawicą. pacjentów z pląsawicą. Niniejszy przegląd porównuje te dwa stany i proponuje praktyczne podejście do diagnostyki i leczenia. Lepiej zdefiniowane koncepcje choroby powinny ostatecznie zastąpić termin "neuroakantocytoza". "neuroakantocytoza". Potrzebne są modele zwierzęce, aby zrozumieć mechanizmy. Ostatnia wspólna ścieżka jest prawdopodobna dla patogenezy tych schorzeń i jest najprawdopodobniej i najprawdopodobniej jest on wspólny z chorobą Huntingtona. --- Zespół McLeoda jest wieloukładowym zaburzeniem sprzężonym z chromosomem X, charakteryzującym się nieprawidłowościami w układzie nerwowo-mięśniowym i krwiotwórczym. Zmontowaliśmy cosmid contig o wielkości 360 kb, który obejmuje locus genu McLeod. Delecja 50 kb wykryto przez badanie przesiewowe DNA od pacjentów z radioznakowanymi całymi kosmidami i zidentyfikowano dwie jednostki transkrypcyjne w obrębie tej delecji. Wzór ekspresji mRNA jednej z nich, oznaczonej jako XK, ściśle koreluje z fenotypem z fenotypem McLeoda. XK koduje nowe białko o cechach strukturalnych strukturalnych prokariotycznych i eukariotycznych białek transportu błonowego. Sekwencja nukleotydów XK od dwóch niespokrewnionych pacjentów z McLeod zidentyfikowano mutacje punktowe w konserwowanych miejscach dawcy i akceptora splotu. Odkrycia te dostarczają bezpośrednich dowodów na to, że XK jest odpowiedzialny za zespół McLeoda. --- Zespoły neuroakantocytozy obejmują głównie dwie choroby: choreoakantocytozę (ChAc) i zespół McLeoda (MLS). Występuje wysoka zaburzeń psychicznych, takich jak zaburzenia nastroju i schizofrenia wśród pacjentów z neuroakantocytozą. pacjentów z neuroakantocytozą. Postawiliśmy hipotezę, że geny związane z neuroakantocytozą mogą być związane z podatnością na te zaburzenia psychiczne. te zaburzenia psychiczne. Przeprowadziliśmy kompleksowe badanie przesiewowe mutacji VPS13A i XK, genów odpowiedzialnych odpowiednio za ChAc i MLS, u 85 pacjentów z zaburzeniami nastroju i nastroju i XK u 86 osób ze schizofrenią i porównaliśmy warianty do 100 lub więcej alleli kontrolnych. Przeprowadziliśmy również analizę zmienności liczby kopii (CNV) u 72 osób z zaburzeniami nastroju i 86 osób ze schizofrenią. Zidentyfikowaliśmy zidentyfikowaliśmy trzy niesynonimiczne, dwa synonimiczne i sześć intronowych wariantów w zaburzeniach nastroju oraz nowy polimorfizm powtórzenia tripletowego GAT w VPS13A. Poprzez analizę CNV zidentyfikowaliśmy heterozygotyczną delecję eksonu 60-61 w VPS13A u jednego pacjenta z zaburzeniem nastroju. zaburzenia nastroju. Zidentyfikowaliśmy jeden niesynonimiczny i jeden intronowy wariant w w XK u pacjentów z zaburzeniami nastroju i schizofrenią. Obecność mutacji patogennej mutacji lub potencjalnie funkcjonalnego wariantu w zaburzeniach nastroju lub schizofrenii schizofrenii sugeruje, że geny związane z neuroakantocytozą mogą być mogą być zaangażowane w patogenezę tych zaburzeń psychicznych. --- Zespół McLeoda jest rzadkim recesywnym zaburzeniem sprzężonym z chromosomem X, charakteryzującym się zaburzeniami krwi, nieprawidłowościami nerwowo-mięśniowymi i hematopoetycznymi. Jest on spowodowany defektami genu XK i może obejmować duże delecje w regionie Xp21. Analiza trzech niespokrewnionych pacjentów McLeod pod kątem obecności loci XK, DMD, CYBB, ETX1, RPGR i OTC, a także dla markera DXS709, ujawniła delecje od 39. eksonu DMD do locus ETX1 (pacjent Be), od loci XK do RPGR (pacjent Bi) i od loci XK do CYBB (pacjent Lh). Wszyscy trzej pacjenci normalnie wyrażali antygeny czerwonokrwinkowe Lutheran (Lu), wykluczając w ten sposób interwał między genami RPGR i DMD jako miejsce locus XS, wcześniej zmapowane do Xp21.2-Xq21. Xp21.2-Xq21.1 i uważa się, że reguluje ekspresję genu grupy krwi LU na chromosomie 19. --- Mutacje utraty funkcji w genie ced-8 prowadzą do późnego pojawienia się zwłok komórek podczas rozwoju embrionalnego C. elegans. podczas rozwoju embrionalnego u C. elegans. ced-8 funkcjonuje poniżej lub równolegle do regulacyjnego genu śmierci komórkowej ced-9. lub równolegle do regulacyjnego genu śmierci komórkowej ced-9 i może funkcjonować jako efektor śmierci komórkowej efektor śmierci komórki za kaspazą kodowaną przez gen zabójcy zaprogramowanej śmierci komórki śmierci komórkowej ced-3. U mutantów ced-8, embrionalna zaprogramowana śmierć komórki prawdopodobnie inicjuje się normalnie, ale postępuje powoli. ced-8 koduje białko transmembranowe, które wydaje się być zlokalizowane białko, które wydaje się być zlokalizowane w błonie plazmatycznej. Białko CED-8 jest podobne do ludzkiego XK, przypuszczalnego białka transportu błonowego związanego z zespołem McLeoda. Zespół McLeoda, forma dziedzicznej neuroakantocytozy. --- TŁO: Zespół McLeoda jest rzadkim zespołem neuroakantocytozy sprzężonej z chromosomem X z objawami hematologicznymi, mięśniowymi i neurologicznymi. objawami hematologicznymi, mięśniowymi i neurologicznymi. Zespół McLeoda jest spowodowany przez mutacje w genie XK, którego produkt ulega ekspresji na powierzchni czerwonych krwinek (RBC), ale którego funkcja jest obecnie nieznana. Zgłaszano różne mutacje XK ale nie znaleziono wyraźnej korelacji między fenotypem a genotypem, szczególnie w przypadku mutacji punktowych wpływających na miejsca splicingu. PROJEKT BADANIA I METODY: Mężczyzna z podejrzeniem neuroakantocytozy został poddany ocenie przez badanie neurologiczne, elektromiografię, biopsję mięśni, tomografię komputerową mięśni i tomografię magnetyczną mózgu. tomografii komputerowej mięśni i rezonansu magnetycznego mózgu. Fenotyp McLeod RBC został ujawniony w rozmazie krwi i analizach immunohematologicznych, a następnie potwierdzony na poziomie na poziomie biochemicznym za pomocą analizy Western blot. Odpowiedzialna mutacja XK została scharakteryzowano na poziomie mRNA za pomocą reakcji łańcuchowej odwrotnej transkrypcji z polimerazą reakcja łańcuchowa odwrotnej transkrypcji (PCR), zidentyfikowana przez sekwencjonowanie genomowego DNA i zweryfikowana przez specyficzną dla allelu PCR. WYNIKI: Nowa mutacja miejsca splicingowego XK (IVS1-1G>A) została zidentyfikowana u pacjenta z chorobą McLeoda, u którego wystąpiły objawy hematologiczne, nerwowo-mięśniowe i neurologiczne. objawy hematologiczne, nerwowo-mięśniowe i neurologiczne. Jest to pierwszy zgłoszony przykład mutacji punktowej XK wpływającej na miejsce splicingu akceptora 3' Intronu 1 i wykazano, że ta mutacja mutacja rzeczywiście indukuje nieprawidłowe splicing RNA XK i brak białka XK w błonie RBC. błonie RBC. WNIOSEK: Szczegółowa charakterystyka na poziomie biologii molekularnej tej nowej mutacji miejsca splicingowego mutacji miejsca splicingowego XK związanej z opisem klinicznym pacjenta pacjenta przyczynia się do lepszego zrozumienia korelacji fenotyp-genotyp w McLeodzie. korelacji fenotyp-genotyp w zespole McLeoda. --- U pacjenta cierpiącego na przewlekłą chorobę ziarniniakową sprzężoną z chromosomem X (X-CGD) - zaburzenie wytwarzania zaburzenie wytwarzania nadtlenku fagocytów - i zespół McLeoda, charakteryzujący się przez brak antygenu Kell krwinek czerwonych, zidentyfikowaliśmy delecję całego genu całego genu X-CGD za pomocą hybrydyzacji DNA z sondą cDNA. Nasze wyniki sugerują, że loci X-CGD i McLeod są fizycznie blisko siebie w regionie p21 chromosomu X proksymalnie do locus dystrofii mięśniowej Duchenne'a. --- TŁO: Zespół neuroakantocytozy McLeoda jest późnym wieloukładowym zaburzeniem sprzężonym z chromosomem X. wieloukładowym zaburzeniem wpływającym na obwodowy i ośrodkowy układ nerwowy, czerwone krwinki (RBC) i narządy wewnętrzne. czerwone krwinki (RBC) i narządy wewnętrzne. Znaleziono różne mutacje w odpowiedzialnym genie (XK), w tym pojedyncze mutacje nonsensowne i missensowne, mutacje nukleotydowe w intronach XK lub w ich pobliżu oraz różne mutacje delecyjne. różne mutacje delecyjne. Do tej pory nie stwierdzono wyraźnej korelacji fenotyp-genotyp. wyraźnej korelacji fenotyp-genotyp. Szczegóły kliniczne jednego przypadku fenotypu McLeoda bez widocznych nieprawidłowości nerwowo-mięśniowych. nieprawidłowości nerwowo-mięśniowych. Tutaj przedstawiono szczegóły kliniczne dwóch przypadków, których szczegóły genetyczne zostały wcześniej opublikowane. zostały wcześniej opublikowane. PROJEKT BADANIA I METODY: Dwa bezobjawowe lub minimalnie objawowe przypadki w wieku wieku, w którym spodziewano się wystąpienia zespołu McLeoda (MLS). Pierwszy przypadek został uwierzytelniony jako prawdziwy McLeod zarówno przez serologię, jak i przez genotypowanie (mutacja missense R222G), a drugi przypadek miał mutację w XK (IVS2+5G>A) i serologicznie wykazywał bardzo słaby antygen Kx i brak wykrywalnych antygenów antygenów Kell, z wyjątkiem wyjątkowo niskiego antygenu k w technice adsorpcji-elucji. Pacjenci zostali zbadani pod kątem zaburzeń hematologicznych, neurologicznych i innych nieprawidłowości klinicznych. klinicznych. WYNIKI: Pomimo udokumentowanego fenotypu McLeoda na RBC i zidentyfikowanych mutacji XK, objawy neurologiczne i inne objawy kliniczne były minimalne w wieku, w którym spodziewano się manifestacji MLS. MLS. WNIOSKI: Różne mutacje XK mogą mieć różny wpływ na produkt genu XK a tym samym mogą odpowiadać za zmienny fenotyp. --- TŁO I CELE: Antygeny Kell są kodowane przez gen KEL na długim ramieniu chromosomu 7. ramieniu chromosomu 7. Antygen Kx jest kodowany przez gen XK na krótkim ramieniu chromosomu chromosomu X. Białka Kell i Kx w błonie komórkowej krwinek czerwonych są kowalencyjnie połączone wiązaniem dwusiarczkowym. Fenotyp McLeoda charakteryzuje się osłabioną ekspresją antygenów ekspresją antygenów w układzie grup krwi Kell, brakiem antygenów Km i Kx oraz akantocytozą. Dziedziczony jest w sposób sprzężony z chromosomem X, a przez samice nosicielki. Niektórzy mężczyźni z zespołem McLeoda również również przewlekłą chorobę ziarniniakową (CGD). Ogólnie uważa się, że pacjenci McLeoda bez CGD mogą rozwinąć anty-Km, ale nie anty-Kx, natomiast u pacjentów z CGD McLeoda mogą rozwinąć się zarówno anty-Km, jak i anty-Kx. MATERIAŁY I METODY: Przedstawiamy dane serologiczne, genotypowanie DNA i sekwencjonowanie genów i sekwencjonowanie genów, test monowarstwy monocytów i test wybuchu oksydacyjnego neutrofili od pacjenta z fenotypem McLeoda bez klinicznych dowodów CGD. WYNIKI: Opisujemy tutaj drugi przykład pacjenta z McLeodem bez CGD, u którego który rozwinął anty-Kx oprócz anty-Km. Sekwencjonowanie genu XK naszego pacjenta potwierdziło obecność mutacji skutkującej przedwczesnym kodonem stop i brakiem białka brak białka Kx w błonie komórkowej krwinek czerwonych, co jest zgodne z rozpoznaniem zespołu McLeoda. rozpoznaniem zespołu McLeoda. Test wybuchu oksydacyjnego neutrofili był prawidłowy, wskazując, że nasz pacjent nie miał CGD. Wyzwanie polegające na zapewnieniu 10 zgodnych jednostek krwi do wielu operacji zostało spełnione. WNIOSKI: Drugi przypadek rzadkiej jednostki, pacjenta z zespołem McLeoda bez CGD, u którego u którego rozwinęły się anty-Kx i anty-Km, został pomyślnie rozwiązany dzięki połączeniu autologicznych i pozyskaniu zgodnych jednostek ze źródeł krajowych i międzynarodowych. z krajowych i międzynarodowych źródeł.
Mutacja którego genu jest związana z zespołem McLeoda?
Mutacja genu XK jest związana z zespołem McLeoda. Gen XK jest genem chromosomu X. Fenotyp McLeoda wywodzi się z różnych form defektów genu XK, które skutkują brakiem białka XK i jest definiowany hematologicznie przez brak antygenu Kx, osłabienie antygenów układu Kell i akantocytozę czerwonych krwinek.