Większość pacjentów z ostrą białaczką szpikową (AML) nadal umiera z powodu choroby. i potrzebne są nowe koncepcje terapeutyczne. Terminowa ekspresja hematopoetycznych PU.1 jest kluczowa dla prawidłowego rozwoju komórek szpikowych i limfoidalnych. i komórek limfoidalnych. Ukierunkowane zakłócenie elementu regulacyjnego (URE) zlokalizowanego kilka kb w górę promotora PU.1 zmniejsza ekspresję PU.1 indukując w ten sposób AML u myszy. Ponadto zaobserwowano supresję PU.1 w określonych podtypach ludzkiego AML. Tutaj zidentyfikowaliśmy czynnik jądrowy-kappaB (NF-kappaB) do aktywacji ekspresji PU.1 poprzez nowe miejsce w obrębie URE. Znaleźliśmy znaleźliśmy zmiany sekwencji tego konkretnego miejsca NF-kappaB u 4 ze 120 pacjentów z AML pacjentów z AML. Te warianty sekwencji NF-kappaB nie pośredniczyły w aktywacji PU.1. Co więcej, synergistyczna aktywacja PU.1 wraz z CEBPB przez te sekwencje te warianty sekwencji również zostały utracone. Wreszcie, pacjenci z AML z takimi wariantami mieli obniżoną ekspresję mRNA PU.1. Badanie to sugeruje, że zmiany pojedynczej pary zasad w elemencie dystalnym krytycznie wpływają na regulację genu supresorowego guza PU.1, przyczyniając się w ten sposób do rozwoju AML. --- Kanały potasowe aktywowane wapniem (maxiK) o dużym przewodnictwie ulegają ekspresji w nerwach, mięśniach i innych typach komórek. nerwach, mięśniach i innych typach komórek i są ważnymi determinantami napięcia mięśni gładkich. mięśni gładkich. Aby określić mechanizmy zaangażowane w transkrypcyjną regulację kanałów kanałów maxiK, scharakteryzowaliśmy regiony promotorowe porów tworzących pory (alfa) i podjednostek regulatorowych (beta) kompleksu ludzkiego kanału. Maksymalna aktywność promotora (do 12,3-krotności w stosunku do kontroli) wystąpiła między nukleotydami nukleotydami -567 i -220 dla genu podjednostki alfa (hSlo). Minimalny promotor jest bogaty w GC z 5 miejscami wiązania Sp-1 i kilkoma powtórzeniami TCC. Inne motywy wiążące czynniki transkrypcyjne, w tym c/EBP, NF-kB, PU.1, PEA-3, Myo-D, i E2A, zaobserwowano w sekwencji 5'-flankującej. Dodatkowo, sekwencja CCTCCC która zwiększa aktywność transkrypcyjną genu SM1/2 w mięśniach gładkich mięśni gładkich, znajduje się 27 bp przed sekwencją podobną do TATA, lokalizacja identyczne z tym znalezionym w regionie 5'-flankingowym SM1/2. Jednak promotor ukierunkowany na równoważną ekspresję po transfekcji do mięśni gładkich i innych typów komórek. typy komórek. Analiza regionu 5'-flankingowego podjednostki beta hSlo ujawniła pole TATA w pozycji -77 i maksymalną aktywność promotora (do 11,0-krotności) w regionie 200 bp przed miejscem czapeczki. Miejsca wiązania dla GATA-1, Myo-D, c-myb, Ets-1/Elk-1, Ap-1 i Ik-2 zostały zidentyfikowane w tej sekwencji. Dwa elementy CCTCCC są obecne w promotorze podjednostki beta hSlo, ale nie zaobserwowano aktywności transkrypcyjnej specyficznej dla tkanki. aktywność transkrypcyjna nie została zaobserwowana. Brak specyficznej tkankowo aktywności promotora w szczególności znalezienie aktywności promotora w komórkach z tkanek, w których gen w których gen maxiK nie ulega ekspresji, sugeruje złożony kanałowy mechanizm regulacyjny dla genów hSlo. dla genów hSlo. Co więcej, brak podobieństwa promotorów obu genów dwóch genów sugeruje, że regulacja skoordynowanej ekspresji podjednostek nie zachodzi poprzez równoważne sekwencje cis. --- Integryna leukocytów p150,95 (CD11c/CD18) jest zaangażowana w szereg interakcji komórka-komórka i komórka-matryca zewnątrzkomórkowa oraz pośredniczy w transdukcji sygnału. i komórka-matryca zewnątrzkomórkowa i pośredniczy w transdukcji sygnału do cytoplazmy. p150,95 ulega ekspresji na komórkach linii mieloidalnej, jak również na niektórych aktywowanych limfocytach T i B. na niektórych aktywowanych limfocytach T i B, a jej ekspresja jest regulowana podczas aktywacji i różnicowania komórek. aktywacji i różnicowania komórek. Ponieważ CD18 ulega ekspresji na wszystkich liniach leukocytów linii leukocytów, ograniczona ekspresja p150,95 musi być kontrolowana na poziomie transkrypcji genu transkrypcji genu CD11c. Aby zrozumieć mechanizmy, które kierują konstytutywną i regulowaną ekspresję leukocytów p150,95, strukturalnie scharakteryzowaliśmy region promotora CD11c i rozpoczęliśmy jego funkcjonalną analizę. W promotorze CD11c brakuje ramek TATA i CCAAT, kieruje on syntezą transkryptów o heterogennej strukturze. transkryptów z heterogennymi końcami 5'i zawiera sekwencję podobną do inicjatora w głównym miejscu inicjacji transkrypcji. Kilka domniemanych sekwencji wiążących dla wszechobecnych (Sp1, AP-1, AP-2 i NF-kB) i specyficznych dla leukocytów (PU.1) czynników transkrypcyjnych czynników transkrypcyjnych zostało zidentyfikowanych w proksymalnym regionie promotora CD11c które mogą uczestniczyć w regulacji ekspresji p150,95. Przejściowa ekspresja konstruktów genów reporterowych opartych na CD11c wskazuje, że promotor promotor CD11c dyktuje specyficzną tkankowo ekspresję p150,95 i że sekwencje zawarte w obrębie 160 par zasad 5' od głównego miejsca startu transkrypcji są zaangażowane w specyficzną tkankowo i regulowaną ekspresję p150,95. p150,95. Analiza ochrony przed DNazą I w regionie promotora rozciągającym się od -160 do +40 ujawniła cztery regiony interakcji DNA-białko (FPI-FPIV), z których dwa z których dwa (FPII i FPIV) korelują ze specyficzną dla typu komórki i regulowaną ekspresją genu CD11c. --- Zapalenie obejmuje aktywację wysoce skoordynowanego programu ekspresji genów, który jest genów, która jest specyficzna dla początkowego bodźca i występuje w inny sposób sposób w ubocznych komórkach miąższowych i profesjonalnych komórkach układu odpornościowego rekrutowanych do miejsca objętego stanem zapalnym. Ostatnie dane pokazują, że rozwojowe czynniki transkrypcyjne czynniki transkrypcyjne, takie jak determinujący los makrofagów Pu.1, wyznaczają etap dla aktywności wszechobecnych czynników transkrypcyjnych aktywowanych przez bodźce zapalne, takie jak aktywowanych przez bodźce zapalne, takie jak NF-kB, AP-1 i czynniki regulacyjne interferonu (IRF). Przecięcie skrzyżowanie czynników transkrypcyjnych determinujących linię i aktywowanych przez bodziec w enhancerach wyjaśnia specyficzność typu komórek w odpowiedziach zapalnych.
Czy PU.1 (SPI1) wpływa na wiązanie NF-kB?
Ostatnie dane pokazują, że rozwojowe czynniki transkrypcyjne, takie jak determinujący los makrofagów Pu.1, przygotowują grunt pod aktywność wszechobecnych czynników transkrypcyjnych aktywowanych przez bodźce zapalne, takie jak NF-kB, AP-1 i czynniki regulacyjne interferonu (IRF). W obrębie 1217 bp sekwencji upstream zidentyfikowano 3 miejsca dla NF-kB, 10 miejsc dla NF-IL6, 15 miejsc dla AP1, 6 miejsc dla AP4, 2 miejsca dla CHOP/CEBP alfa i 1 miejsce dla SP1 i PU.1.