CEL: Autorzy przedstawiają 3-letnie wyniki badania Barrow Ruptured Aneurysm Barrowa (BRAT). Celem tego trwającego randomizowanego badania jest porównanie bezpieczeństwa i skuteczności mikrochirurgicznej okluzji klipsa i wewnątrznaczyniowej embolizacji cewki w leczeniu ostro pękniętych tętniaków mózgu i porównanie wyników funkcjonalnych na podstawie klinicznych i porównanie wyników funkcjonalnych na podstawie danych klinicznych i angiograficznych. Jednoroczne wyniki wyniki zostały wcześniej zgłoszone. METODY: Dwustu trzydziestu ośmiu pacjentów przydzielono do okluzji klipsem i 233 do embolizacji cewkowej. Nie było żadnych anatomicznych wykluczeń. Odstępstwa były dozwolone na podstawie decyzji lekarza prowadzącego, ale pierwotny wynik analiza opierała się na początkowym przypisaniu do metody leczenia. Wyniki pacjentów oceniano niezależnie przy użyciu zmodyfikowanej skali Rankina (mRS). A słabe wyniki zdefiniowano jako wynik mRS>2. Po 3 latach obserwacji 349 pacjentów, którzy faktycznie przeszli leczenie którzy faktycznie przeszli leczenie, było dostępnych do oceny. Spośród 170 pacjentów, którzy zostali pierwotnie przypisani do zwijania, 64 (38%) przeszło na klipsowania, podczas gdy 4 (2%) ze 179 pacjentów przypisanych do operacji przeszło na klipsowanie. WYNIKI: Ryzyko złego wyniku u pacjentów przypisanych do klipsowania w porównaniu z tymi przypisanymi do zwijania (35,8% vs 30%) zmniejszyło się z obserwowanego po 1 roku i nie było już znaczące (OR 1,30, 95% CI 0,83-2,04, p=0,25). Ponadto Ponadto, stopień obliteracji tętniaka (p=0,0001), częstość nawrotów tętniaka (p=0,01) nawrotów tętniaka (p=0,01) i częstość ponownego leczenia (p=0,01) były istotnie lepsze w grupie leczonej metodą klipsowania w porównaniu z grupą leczoną metodą zwijania. Gdy wyniki analizowano w oparciu o lokalizację tętniaka (krążenie przednie, n=339; krążenie tylne, n=69), nie było istotnej różnicy w wynikach leczenia tętniaków tętniaków krążenia przedniego między 2 przypisanymi grupami w różnych punktach punktach czasowych (przy wypisie, 6 miesiącach, 1 roku lub 3 latach po leczeniu). Wyniki tętniaków krążenia tylnego były istotnie lepsze w grupie niż w grupie klipsów po 1. roku obserwacji, a różnica ta utrzymywała się po 3 latach obserwacji. różnica utrzymywała się po 3 latach obserwacji. Jednakże, podczas gdy tętniaki w w krążeniu przednim były dobrze dopasowane pod względem lokalizacji anatomicznej między 2 ramionami leczenia, nie było tak w przypadku krążenia tylnego, gdzie na przykład na przykład 18 z 21 tętniaków tętnicy tylnej dolnej móżdżku znajdowało się w grupie klipsów. w grupie klipsów. WNIOSKI: Na podstawie wyników mRS po 3 latach, wyniki wszystkich pacjentów przypisanych do embolizacji cewkowej wykazały korzystną różnicę bezwzględną 5,8% w porównaniu z wynikami osób przypisanych do okluzji klipsem, chociaż ta różnica różnica nie osiągnęła istotności statystycznej (p=0,25). Pacjenci w grupie klipsów mieli istotnie wyższy stopień obliteracji tętniaka i istotnie niższy odsetek nawrotów i istotnie niższy odsetek nawrotów i ponownych zabiegów. W analizie post hoc badając tylko tętniaki krążenia przedniego, nie zaobserwowano różnicy w wynikach między 2 kohortami leczenia w żadnym z zarejestrowanych punktów czasowych. BADANIE KLINICZNE NR REJESTRACYJNY: NCT01593267 ( ClinicalTrials.gov ). --- TŁO: U pacjentów z pękniętymi tętniakami wewnątrzczaszkowymi stosuje się dwa rodzaje leczenia tętniakami wewnątrzczaszkowymi: wewnątrznaczyniowe leczenie odłączanymi cewkami lub kraniotomia i klipsowanie. kraniotomia i klipsowanie. Podjęliśmy randomizowane, wieloośrodkowe badanie w celu porównania tych zabiegów u pacjentów, którzy nadawali się do obu metod leczenia, ponieważ względne bezpieczeństwo i skuteczność tych metod nie zostały ustalone. Poniżej przedstawiamy wyniki kliniczne 1 rok po leczeniu. METODY: 2143 pacjentów z pękniętymi tętniakami wewnątrzczaszkowymi, którzy zostali przyjęci do 42 ośrodków neurochirurgicznych. do 42 ośrodków neurochirurgicznych, głównie w Wielkiej Brytanii i Europie. badaniu. Zostali oni losowo przydzieleni do leczenia neurochirurgicznego (n=1070) lub zwijania wewnątrznaczyniowego (n=1073). Pierwszorzędowym wynikiem badania był zgon lub uzależnienie po 1 roku (zdefiniowane przez zmodyfikowaną skalę Rankina 3-6). Drugorzędowe wyniki obejmowały ponowne krwawienie z leczonego tętniaka i ryzyko drgawek. Długoterminowa obserwacja kontynuowano. Analiza była zgodna z randomizowanym leczeniem. WYNIKI: Przedstawiamy 1-roczne wyniki dla 1063 z 1073 pacjentów przydzielonych do do leczenia wewnątrznaczyniowego i 1055 z 1070 pacjentów przydzielonych do leczenia neurochirurgicznego. leczenie neurochirurgiczne. 250 (23,5%) z 1063 pacjentów przydzielonych do leczenia wewnątrznaczyniowego było zmarło lub było niesamodzielnych po 1 roku, w porównaniu z 326 (30,9%) z 1055 pacjentów przydzielonych do leczenia neurochirurgicznego, co stanowi bezwzględne zmniejszenie ryzyka o 7,4% (95% CI 3,6-11,2, p=0.0001). Wczesna przewaga w zakresie przeżycia utrzymywała się do 7 lat i była istotna (log rank p=0,03). Ryzyko wystąpienia padaczki było znacznie niższe u pacjentów pacjentów przydzielonych do leczenia wewnątrznaczyniowego, ale ryzyko późnego krwawienia było wyższe. INTERPRETACJA: U pacjentów z pękniętymi tętniakami wewnątrzczaszkowymi nadającymi się do obu metod leczenia, zwijanie wewnątrznaczyniowe z większym prawdopodobieństwem zapewni przeżycie w ciągu 1 roku niż neurochirurgiczne klipsowanie; korzyść z przeżycia utrzymuje się utrzymuje się przez co najmniej 7 lat. Ryzyko późnego ponownego krwawienia jest niskie, ale występuje częściej po wewnątrznaczyniowym zwijaniu niż po klipsowaniu neurochirurgicznym. --- Tętniaki mózgu są leczone dwiema metodami: bezpośrednim klipsowaniem mikrochirurgicznym i zwijaniem wewnątrznaczyniowym. zwijanie wewnątrznaczyniowe. Obie metody są wybierane w oparciu o określone kliniczno-radiologicznych w następujący sposób: Terapia wewnątrznaczyniowa obejmująca embolizację GDC embolizację, wypłukanie płynu mózgowo-rdzeniowego za pomocą UK lub TP A w przypadkach ze stopniem 4 w skali Hunta i Kośnika stopnia 4 (GCS 7, 8) i stopnia 5 (bez wodogłowia lub krwotoku śródczaszkowego), wiek wewnątrzczaszkowy), wiek>70 lat, stadium podostre (4--14 dni skurczu naczyń), tętniak podstawny tętniak podstawny i tętniaki obwodowe MCA/PCA. Wycinanie mikrochirurgiczne z procedurą drenażu drenażem wykonano w przypadkach ze stopniem 0-3 wg Hunta i Kosnika, stopień 4 (GCS 9-12), wiek poniżej 70 lat, stopień 5 z wodogłowiem lub krwiakiem śródmózgowym krwiakiem śródmózgowym i ostrym stadium (0--3 dni po krwawieniu). Wynik pacjenta mierzono za pomocą skali GOS (Glasgow outcome score) w momencie wypisu ze szpitala. W naszej serii ciężkich (słabych) przypadków SAH, 120 przypadków poddano klipsowaniu i 59 przypadków poddano zwijaniu. Chociaż stanowiły one odpowiednio 37,8% i 48% wszystkich przypadków SAH. SAH, wynik był zadowalający. Dobry powrót do zdrowia i i umiarkowana niepełnosprawność, łącznie określane jako "korzystny wynik", stwierdzono w 69,16% przypadków przypadków klipsowania i 44,06% przypadków zwijania. Klipsowanie miało lepszy wynik niż w przypadkach ostrego ciężkiego SAH w naszej serii. Złota godzina resuscytacja, opieka przedszpitalna i dodatkowe strategie leczenia, takie jak hipotermia. Przeprowadzono krytyczną ocenę ISAT mikrochirurgicznego klipsowania w porównaniu ze zwijaniem służy do porównania naszych wyników. --- Tętniaki wewnątrzczaszkowe, szczególnie duże i olbrzymie, wrzecionowate lub nawracające, są coraz częściej leczone za pomocą tętniaki są coraz częściej leczone za pomocą przekierowania przepływu (FD), niedawno niedawno wprowadzone i zatwierdzone urządzenie neuronaczyniowe. Podczas gdy niektóre rzadkie przypadki nie mogą być leczone w inny sposób, u większości pacjentów stosuje się bardziej konwencjonalne, zachowawcze lub zatwierdzone podejście, takie jak zwijanie, okluzja naczynia macierzystego lub chirurgiczne chirurgiczne. Tylko randomizowane badanie kliniczne może odpowiedzieć na pytanie która opcja leczenia prowadzi do lepszych wyników leczenia pacjentów. przedstawiamy projekt badania FIAT, badania klinicznego mającego na celu porównanie wyników angiograficznych i angiograficznych i klinicznych po leczeniu za pomocą Flow-Diverter lub najlepszej konwencjonalnej opcji leczenia. najlepszą konwencjonalną opcją leczenia. Badanie FIAT będzie obejmować zarówno część randomizowaną, jak i rejestrową. część rejestracyjną. Pacjentom zostanie zaproponowana randomizacja do stentowania FD stentowania lub najlepszej konwencjonalnej opcji leczenia (obserwacja, zwijanie, stentowanie, lub klipsowanie) zgodnie z ustaleniami lekarza prowadzącego. FIAT zrekrutuje łącznie 338 pacjentów, aby wykazać, że i) stentowanie FD może być przeprowadzone z "akceptowalnym" wskaźnikiem natychmiastowych powikłań wynoszącym mniej niż 15% zachorowalności i śmiertelność (zdefiniowana jako mRS > 2); ii) stentowanie FD może zwiększyć z 75 do 90% odsetek pacjentów z "dobrym odsetek pacjentów z "dobrym wynikiem", definiowanym jako całkowite lub prawie całkowite zamknięcie całkowite lub prawie całkowite zamknięcie tętniaka ORAZ dobry wynik kliniczny (mRS ≥ 2) po roku w porównaniu z najlepszym rok, w porównaniu z najlepszą opcją konwencjonalną. Badanie FIAT zapewnia naukowy i etyczny kontekst dla opieki nad pacjentami kwalifikującymi się do terapii przekierowania przepływu terapii. --- Opóźnione niedokrwienie mózgu (DCI) jest ważną przyczyną słabych wyników po tętniakowym krwotoku podpajęczynówkowym (SAH). tętniakowego krwotoku podpajęczynówkowego (SAH). Zbadaliśmy różnice w częstości występowania i wpływu DCI zdefiniowanego klinicznie po zwijaniu i po przycięciu w badaniu International Subarachnoid Aneurysm Trial. Obliczyliśmy ilorazy szans (OR) dla DCI dla klipsowania w porównaniu do zwijania za pomocą analizy regresji logistycznej. Z klipsowaniem pacjentów bez DCI jako grupy referencyjnej, obliczyliśmy OR dla słabych wyników po 2 miesiącach i 1 roku dla pacjentów z DCI poddanych klipsowaniu oraz dla pacjentów bez DCI i z DCI poddanych klipsowaniu. bez i z DCI. Na podstawie tych OR obliczono względne nadmierne ryzyko z powodu interakcji (RERI). interakcji (RERI). Klipsowanie zwiększyło ryzyko DCI w porównaniu z cewnikowaniem u 2 143 pacjentów OR 1,24, 95% przedział ufności (95% CI 1,01-1,51). Pacjenci z klipsowaniem z DCI, pacjenci z klipsowaniem bez DCI i pacjenci z klipsowaniem z DCI wszyscy mieli wyższe ryzyko gorszych wyników niż pacjenci poddani klipsowaniu bez DCI. Klipsowanie i DCI nie wykazywały interakcji w odniesieniu do złych wyników po 2 miesiącach: RERI 0,12 (95% CI -1,16 do 1,40) lub 1 roku: RERI -0,48 (95% CI -1,69 do 0,74). Tylko u pacjentów leczonych w ciągu 4 dni, zwijanie i DCI wiązało się z gorszymi wynikami w ciągu 1 roku niż klipsowanie i DCI (RERI -2,02, 95% CI -3,97 do -0,08). DCI występowało częściej częstsze po klipsowaniu niż po zwijaniu u pacjentów z SAH w ISAT. Wpływ DCI na złe wyniki leczenia nie różnił się między pacjentami po klipsowaniu i po zwijaniu, z wyjątkiem pacjentów leczonych w ciągu 4 dni, u których DCI częściej skutkowało złym wynikiem po zwijaniu niż po klipsowaniu. --- CEL: W ostatnich latach wewnątrznaczyniowe leczenie tętniaków wewnątrzczaszkowych (coiling) (zwijanie) stopniowo zyskało uznanie, szczególnie po publikacji publikacji International Subarachnoid Aneurysm Trial (ISAT) w 2002 roku. Pomimo faktu, że w ISAT tętniaki środkowej tętnicy mózgowej (MCA) były wyraźnie niedoreprezentowane tętniaki środkowej tętnicy mózgowej (MCA) były wyraźnie niedoreprezentowane. w przypadku tętniaków MCA. Biorąc pod uwagę, że tętniaki MCA są bardzo dobrze dostępne dla chirurgii, współczesna ocena korzyści preferowanej strategii chirurgicznej w przypadku tętniaków MCA przeprowadzono w trzeciorzędowym ośrodku referencyjnym ds. neurologicznym. METODY: Prospektywnie prowadzona jednoośrodkowa baza danych 151 kolejnych pacjentów z tętniakiem MCA w okresie 6 lat (2001-2006). Długoterminowa po chirurgicznym leczeniu pękniętego tętniaka MCA uzyskano u 74 z 77 (96%) pacjentów. z 77 (96%) pacjentów. Wyniki porównano z odpowiednimi seriami w literaturze. w literaturze. WYNIKI: Po średniej obserwacji wynoszącej 4,7 roku, 59 z 74 leczonych chirurgicznie pacjentów pacjentów (80%) z pękniętym tętniakiem MCA miało dobry wynik (mRankin 0-2). Wszyscy pacjenci z niepękniętym tętniakiem MCA również mieli dobre wyniki po wycięciu. klipsowaniu. Jest to dobrze dopasowane do wyników wyszukiwania w literaturze i z wynikami leczenia wewnątrznaczyniowego. WNIOSEK: Chirurgiczne wycięcie jest zalecane jako główna strategia leczenia tętniaków MCA. dla tętniaków MCA. Jest to nie tylko etycznie uzasadnione w świetle wyników chirurgicznych, ale także zgodne ze strategią ale także zgodne ze strategią utrzymania doświadczenia chirurgicznego w scentralizowanych ośrodkach neuronaczyniowych. scentralizowanych ośrodków neuronaczyniowych. --- DOI: 10.2147/vhrm.2007.03.03.243 PMCID: PMC2293965 PMID: 17703631 [Indeksowane dla MEDLINE] --- TŁO: Naszym celem była ocena długoterminowego ryzyka zgonu, niepełnosprawności i ponownego krwawienia u pacjentów losowo przydzielonych do klipsowania lub zwijania wewnątrznaczyniowego po pęknięciu tętniaka wewnątrzczaszkowego w ramach kontynuacji badania International Subarachnoid Aneurysm Trial (ISAT). METODY: Do badania włączono 2143 pacjentów z pękniętymi tętniakami wewnątrzczaszkowymi. w latach 1994-2002 w 43 ośrodkach neurochirurgicznych i losowo przydzielonych do klipsowania lub zwijania. Wyniki kliniczne po 1 roku zostały wcześniej opisane. Wszystkie ośrodki w Wielkiej Brytanii i niektóre spoza Wielkiej Brytanii kontynuowały długoterminową obserwację 2004 pacjentów włączonych do pierwotnej kohorty. Coroczną obserwację prowadzono przez co najmniej 6 lat i maksymalnie 14 lat. 6 lat i maksymalnie 14 lat (średnia obserwacja 9 lat). Odnotowano wszystkie zgony i zgony i ponowne krwawienia. Analizę ponownego krwawienia przeprowadzono według przydziału i otrzymanego leczenia. otrzymanego leczenia. Badanie ISAT zostało zarejestrowane pod numerem ISRCTN49866681. WYNIKI: 24 ponowne krwawienia wystąpiły ponad 1 rok po leczeniu. Spośród nich, 13 pochodziło z leczonego tętniaka (dziesięć w grupie zwijanej i trzy w grupie klipsowania; logarytm p=0,06 w analizie intention-to-treat). Odnotowano 8447 osobolat obserwacji w grupie zwijania i 8177 osobolat obserwacji w grupie klipsowania. w grupie klipsowania. Cztery ponowne krwawienia wystąpiły z istniejącego wcześniej tętniaka tętniaka i sześć z nowych tętniaków. Po 5 latach 11% (112 z 1046) pacjentów z grupy pacjentów w grupie wewnątrznaczyniowej i 14% (144 z 1041) pacjentów w grupie neurochirurgicznych zmarło (log-rank p=0,03). Ryzyko zgonu po 5 latach było istotnie niższe w grupie stosującej zwijanie niż w grupie stosującej klipsowanie (ryzyko względne ryzyko 0,77, 95% CI 0,61-0,98; p=0,03), ale odsetek osób, które przeżyły 5 lat i były niezależne którzy byli niezależni, nie różnił się między obiema grupami: wewnątrznaczyniowe 83% (626 z 755) i neurochirurgiczne 82% (584 z 713). Standaryzowany wskaźnik śmiertelności śmiertelność, uwarunkowana przeżyciem 1 roku, była wyższa u pacjentów leczonych z powodu leczonych z powodu pękniętych tętniaków w porównaniu z populacją ogólną (1,57, 95% CI 1,32-1,82; p<0.0001). INTERPRETACJA: Zaobserwowano zwiększone ryzyko nawrotu krwawienia z tętniaka tętniaka w porównaniu z tętniakiem klipsowanym, ale ryzyko było niewielkie. Ryzyko zgonu po 5 latach było istotnie niższe w grupie ze zwiniętym tętniakiem niż w grupie z zaklipsowanym tętniakiem. niż w grupie klipsowanej. Standaryzowany współczynnik umieralności pacjentów leczonych z powodu pękniętych tętniaków tętniaków był zwiększony w porównaniu z populacją ogólną. FINANSOWANIE: UK Medical Research Council. --- TŁO: Wykazano, że zastosowanie zwijania wspomaganego stentem (SAC) jest w leczeniu złożonych tętniaków. Dokonaliśmy systematycznego przeglądu natychmiastowych i średnioterminowe wyniki angiograficzne po leczeniu tętniaków z szeroką szyją stentami samorozprężalnymi i cewkami, a także odsetek powikłań około- i pozabiegowych. powikłań około- i pozabiegowych. METODY: Komputerowe przeszukiwanie baz danych przeprowadzono w okresie od 01/2000 do 04/2011. przy użyciu odpowiednich terminów indeksowanych w Pubmed. Kryteriami włączenia były: (1) jednorodne populacje ≥10 pacjentów z tętniakami o szerokiej szyi; (2) zastosowanie samorozprężalnego stentu nerwowo-naczyniowego i samorozprężalnego stentu nerwowo-naczyniowego i cewek do leczenia tętniaków; (3) natychmiastowe i kontrolne wyniki angiograficzne; oraz (4) okołozabiegowe i opóźnione powikłania zakrzepowe. powikłania zakrzepowe. WYNIKI: Uwzględniono siedemnaście badań, w których retrospektywnie zebrano dane dotyczące 656 pacjentów/702 tętniaków. Tętniak docelowy był zlokalizowany na w krążeniu przednim u 78,4% pacjentów. Natychmiastowy wskaźnik całkowitej okluzji wynosił 46,3% (19,3-98,1%). Wewnątrz- i pozabiegowy wskaźnik zakrzepicy lub incydentu zakrzepowo-zatorowego wynosił odpowiednio 4,6% i 4,3%. Całkowitą okluzję udokumentowano u 71,9% podczas ostatniej obserwacji angiograficznej. Wskaźnik częstość rekanalizacji wynosiła 13,2% tętniaków (0-28,8%). Opóźnione zwężenie w stencie w stencie wystąpiło w 5,3% przypadków (0-20,6%). WNIOSKI: W niektórych ośrodkach SAC uznano za opcję leczenia wybranych tętniaków z szeroką szyjką. tętniaków z szeroką szyją. Stosowanie stentów wewnątrzczaszkowych powinno uwzględniać ryzyko powikłań niedokrwiennych, rekanalizacji, opóźnienia zwężenia w stencie; oraz obecnie nieznane ryzyko zwężenia przez całe życie, naczyniowego, awarii urządzenia i nawrotu tętniaka związanego ze stentowaniem wewnątrzczaszkowym. stentowania wewnątrzczaszkowego. Istnieje wyraźna potrzeba stworzenia prospektywnego, wieloośrodkowego rejestru wszystkich leczonych pacjentów z SAC. --- CEL: Pęknięty tętniak woreczka kręgowo-podstawnego (VB) jest zmianą trudną do leczenia. do leczenia i wiąże się z wysokim odsetkiem zachorowalności i śmiertelności. Celem tego badania jest zbadanie czynników ryzyka związanych z klinicznym klinicznymi pękniętych tętniaków VB. METODY: Retrospektywny przegląd 29 pacjentów z pękniętymi tętniakami worka VB przeprowadzono w okresie od stycznia 2002 do grudnia 2010 roku. Przeprowadzono analizy jednoczynnikowe i wieloczynnikowe w celu określenia istotności statystycznej Glasgow Outcome Scale (GOS) po trzech miesiącach, w zależności od wieku, początkowego stopnia Hunt-Hess, obecności ostrego wodogłowia, i metody leczenia. WYNIKI: W badaniu wzięły udział 24 (82,7%) kobiety i pięciu (17,3%) mężczyzn, w średnim wieku 59 lat (zakres średnia wieku wynosiła 59 lat (zakres 22-78 lat). Siedemnastu pacjentów było leczonych chirurgicznym, a 12 pacjentów leczono wewnątrznaczyniową embolizacją cewki. cewki wewnątrznaczyniowej. Nie zaobserwowano istotności statystycznej pomiędzy a metodami leczenia (klipsowanie lub zwijanie; p = 0,803). Siedemnastu (58,6%) pacjentów osiągnęło korzystny wynik, zdefiniowany jako wynik GOS 4-5 po 3 miesiącach. Powikłania związane z zabiegiem wystąpiły u siedmiu pacjentów (24,1%). Wyniki analizy wieloczynnikowej wykazały, że początkowy stopień w skali Hunta-Hessa i obecność ostrego wodogłowia były niezależnymi predyktorami niekorzystnego wyniku, zdefiniowanego jako jako wynik GOS 1-3 (iloraz szans (OR) = 8,63, przedział ufności (CI) [95%] 1,11-66,84, p = 0,039 i OR = 36,64, CI [95%] 2,23-599,54, p = 0,012, odpowiednio). WNIOSEK: Niniejsze badanie sugeruje, że wyniki kliniczne są związane z początkowym stopniem w skali Hunta-Hessa i obecnością ostrego wodogłowia w pękniętych tętniakach tętniaków VB.
Wymień badania kliniczne, w których bezpośrednio porównywano wycinanie mikrochirurgiczne z wewnątrznaczyniowym zwijaniem w leczeniu pękniętych tętniaków mózgu?
Badania Barrow Ruptured Aneurysm Trial (BRAT) i International Subarachnoid Aneurysmal Trial (ISAT) bezpośrednio porównały mikrochirurgiczne klipsowanie z wewnątrznaczyniowym zwijaniem w leczeniu pękniętych tętniaków mózgu. Trwa badanie FIAT, badanie kliniczne mające na celu porównanie wyników angiograficznych i klinicznych po leczeniu za pomocą urządzenia Flow-Diverter lub najlepszej konwencjonalnej opcji leczenia (w tym klipsowania).