Białko wiążące kwasy tłuszczowe typu wątrobowego (L-FABP) jest białkiem 14 kDa występującym w cytoplazmie ludzkich kanalików proksymalnych. cytoplazmie ludzkich kanalików proksymalnych nerek. Kwasy tłuszczowe są wiązane z L-FABP i transportowane do mitochondriów lub peroksysomów, gdzie kwasy tłuszczowe są beta-utlenione, co może odgrywać rolę w homeostazie kwasów tłuszczowych. Ponadto, L-FABP ma wysokie powinowactwo i zdolność wiązania długołańcuchowych produktów utleniania kwasów tłuszczowych i może być skutecznym endogennym przeciwutleniaczem. Nerkowa L-FABP jest rzadko rzadko ulega ekspresji w nerkach gryzoni. W celu oceny patologicznej dynamiki L-FABP w chorobach nerek, wygenerowano ludzkie chromosomalne transgeniczne myszy L-FABP. L-FABP. Różne stresy, takie jak masywny białkomocz, hiperglikemia, nadciśnienie i przeciążenie toksynami w kanalikach proksymalnych. regulują w górę ekspresję genu nerkowego L-FABP i zwiększają wydalanie L-FABP z kanalików proksymalnych do moczu. W badaniach klinicznych przewlekłej choroby nerek (CKD), L-FABP w moczu dokładnie odzwierciedlało stopień uszkodzenia cewkowo-śródmiąższowego i korelował z szybkością progresji CKD. Co więcej, wieloośrodkowe badanie wykazało, że L-FABP w moczu jest bardziej czułe niż białko w moczu w przewidywaniu progresji CKD. W odniesieniu do nefropatii cukrzycowej i ostrej choroby nerek (AKI), L-FABP w moczu jest wczesnym diagnostycznym choroby nerek lub markerem predykcyjnym rokowania nerkowego. Po wielu badaniach klinicznych, L-FABP w moczu zostało zatwierdzone jako nowy biomarker kanalikowy ogłoszony przez Ministerstwo Zdrowia, Pracy i Opieki Społecznej w Japonii. --- WPROWADZENIE: Konwencjonalnym markerom ostrego uszkodzenia nerek (AKI) brakuje dokładności diagnostycznej. dokładności diagnostycznej i są wyrażane dopiero późno po operacji kardiochirurgicznej z krążeniem pozaustrojowym (CPB). krążenia pozaustrojowego (CPB). Ostatnio zainteresowanie skupiło się na hepcydynie, regulatorze homeostazy żelaza regulatora homeostazy żelaza, jako unikalnego biomarkera nerkowego. METODY: Przebadaliśmy 100 dorosłych pacjentów w ramieniu kontrolnym randomizowanego, kontrolowanego badania http://www.clinicaltrials.gov/NCT00672334, którzy zostali zidentyfikowani jako narażonych na zwiększone ryzyko AKI po operacji kardiochirurgicznej z CPB. AKI było zgodnie z klasyfikacją ryzyka, urazu, niepowodzenia, utraty, schyłkowej niewydolności nerek. klasyfikacją stadium klasyfikacji AKI. Próbki osocza i moczu zostały pobrane jednocześnie (1) przed CPB (2) sześć godzin po rozpoczęciu CPB i (3) dwadzieścia cztery godziny po CPB. 25-izoformy hepcydyny w osoczu i moczu zostały oznaczono ilościowo za pomocą konkurencyjnego enzymatycznego testu immunologicznego. WYNIKI: U pacjentów bez AKI (N = 91) stężenie hepcydyny w moczu było znacznie wzrosło po sześciu i dwudziestu czterech godzinach po CPB i było od trzech do od trzech do siedmiu razy wyższe w porównaniu z pacjentami z późniejszym AKI (N = 9), u których pooperacyjna hepcydyna w moczu pozostała na poziomie przedoperacyjnym (P = 0,004, P = 0.002). Co więcej, wyższa hepcydyna w moczu, a tym bardziej hepcydyna w moczu dostosowana do kreatyniny w moczu po sześciu godzinach po CPB rozróżniała pacjentów, u których którzy nie rozwinęli AKI (pole pod krzywą (AUC) odbiornika operacyjnego 0,80 [95% przedział ufności (95% CI) 0,71 do 0,87] i 0,88 [95% CI 0,78 do 0,97]) lub nie wymagały rozpoczęcia terapii nerkozastępczej (AUC 0,81 [95% CI 0,72 do 0,88] 0,88 [95% CI 0,70 do 0,99]) od tych, którzy tego wymagali. Po sześciu godzinach hepcydyna w moczu dostosowana do kreatyniny w moczu była niezależnym predyktorem niezależnym predyktorem wykluczenia AKI (P = 0,011). Hepcydyna w osoczu nie przewidywała rozwoju AKI. rozwoju AKI. Wyniki badania pozostały zasadniczo niezmienione po po wykluczeniu pacjentów z przedoperacyjną przewlekłą chorobą nerek. WNIOSKI: Nasze wyniki sugerują, że hepcydyna w moczu jest wczesnym predykcyjnym AKI po CPB, przyczyniając się w ten sposób do wczesnej stratyfikacji ryzyka u pacjentów. stratyfikacji ryzyka. --- Schyłkowa niewydolność nerek (ESRD) wymaga w leczeniu stałej dializy lub przeszczepu nerki (KT). przeszczepu nerki (KT). KT jest najlepszą metodą leczenia klinicznego, jednak wczesna funkcja alloprzeszczepu różni się w zależności od wielu czynników związanych z z czasem zimnego niedokrwienia (CIT) i procesem odrzucania alloprzeszczepu. Wiadomo, że że stężenie kreatyniny w surowicy jest niewrażliwym i późnym markerem do przewidywania po KT, głównie u pacjentów z opóźnioną funkcją przeszczepu (DGF). Lipokalina związana z żelatynazą neutrofilową (NGAL) jest wytwarzana w dystalnym nefronie i jest jednym z markerów kreatyniny. nefronie i jest jednym z najbardziej obiecujących nowych biomarkerów ostrego uszkodzenia nerek (AKI) i przewlekłego uszkodzenia nerek. uszkodzenia nerek (AKI) i przewlekłej choroby nerek (CKD). NGAL został zaproponowany jako predyktorem regeneracji narządów z DGF po KT od dawców po śmierci sercowej. Ponieważ choroby pozanerkowe mogą również indukować NGAL, konieczne jest uzyskanie większej ilości informacji w celu aby zweryfikować czułość i swoistość NGAL w moczu i osoczu w próbkach klinicznych. próbkach klinicznych. Egzosomy są pęcherzykami uwalnianymi do moczu z nabłonka nerek. nabłonka nerek i zostały zaproponowane jako lepsze źródło do badania jako biomarker dysfunkcji nerek. Skład molekularny egzosomów moczu może być reprezentatywny dla fizjologicznego lub fizjopatologicznego stanu układu moczowego. układu moczowego. Proponujemy, aby oznaczanie NGAL w egzosomach moczu było lepszym lepszym predyktorem dysfunkcji nerek po KT niż inne frakcje moczu. My przeanalizowaliśmy 15 biorców alloprzeszczepu nerki, których średni wiek wynosił 36 lat (zakres, 16-60 lat), a 75% stanowili mężczyźni: 11 żywych dawców (LD) i 4 zmarłych dawców (DD). Średnia długość CIT wynosiła 14 godzin u DD i mniej niż 1 godzinę u LD. U trzech pacjentów rozwinęło się DGF. Przy użyciu analizy Western blot, NGAL był wykrywalny w komórkowej i egzosomalnej frakcji moczu. Egzosomy wyrażały wyższe poziomy wyższe poziomy NGAL niż frakcja komórkowa. Ekspresję NGAL obserwowano od pierwszego dnia po transplantacji. We frakcji komórkowej moczu, nie zaobserwowano znaczących różnic NGAL między pacjentami. Jednakże, jednak mediana ekspresji NGAL we frakcji egzosomów była istotnie wyższa u pacjentów DD, od pierwszego dnia po KT (P < .05). Ponadto zauważyliśmy, że ekspresja NGAL w egzosomach pozostawała podwyższona u pacjentów z DGF w porównaniu z pacjentami bez DGF (P < .05). Biorąc pod uwagę najwyższą obfitość NGAL w egzosomach moczu i jego korelację z pacjentami z DGF, sugerujemy, że frakcja egzosomalna jako bardziej czuły substrat do oceny wczesnych biomarkerów DGF po KT. DGF po KT. --- Wstęp: Przewlekła choroba nerek (PChN) dotyka do 16% dorosłej populacji. populacji i wiąże się ze znaczną zachorowalnością i śmiertelnością. Osoby z najwyższe ryzyko postępującej niewydolności nerek jest definiowane przez trwały spadek szacowanego wskaźnika filtracji kłębuszkowej (eGFR) i/lub obecności znacznego albuminurii/białkomoczu i/lub bardziej zaawansowanej CKD. Dokładne mapowanie bioklinicznych determinantów tej grupy umożliwi lepszą stratyfikację ryzyka i ukierunkować rozwój lepiej ukierunkowanego leczenia dla osób z CKD. METODY/PROJEKT: Badanie Renal Impairment In Secondary Care jest prospektywnym, obserwacyjnym badaniem kohortowym, obejmującym pacjentów z CKD 4 i 5 lub CKD 3 i przyspieszoną progresją i/lub białkomoczem, którzy są leczeni w ramach opieki wtórnej kwalifikują się do udziału. Uczestnicy przechodzą szczegółową ocenę biokliniczną która obejmuje pomiary zdrowia naczyń krwionośnych, zdrowia przyzębia, jakości życia i status społeczno-ekonomiczny, ocenę kliniczną i pobranie próbek do analizy biomarkerów. próbek do analizy biomarkerów. Oceny odbywają się na początku badania oraz po sześciu, 18, 36, 60 i 120 miesiącach; interesujące wyniki obejmują zdarzenia sercowo-naczyniowe, progresja do schyłkowej niewydolności nerek i zgon. DYSKUSJA: Czynniki determinujące progresję przewlekłej choroby nerek nie są w pełni poznane. w pełni poznane, choć istnieje szereg proponowanych czynników ryzyka czynników ryzyka progresji (zarówno tradycyjnych, jak i nowych). Niniejsze badanie zapewni szczegółowy biokliniczny fenotyp pacjentów z przewlekłą chorobą nerek wysokiego ryzyka (wysokie ryzyko zarówno progresji, jak i zdarzeń sercowo-naczyniowych) i wielokrotnie oceni w przedłużonym okresie obserwacji. Rekrutacja rozpoczęła się jesienią 2010 roku i i dostarczy wielu wyników, które wzbogacą bazę dowodów na postępującą przewlekłą chorobę nerek. przewlekłej choroby nerek. --- TŁO: Rosnąca częstość występowania przewlekłej choroby nerek, która doprowadziła do wysoka śmiertelność i ogromne obciążenie medyczne w ciągu ostatnich dziesięcioleci stały się niepokojącym problemem w epidemiologii. Niestety, liczba biomarkerów które umożliwiają monitorowanie przewlekłej choroby nerek (CKD) jest ograniczona. Neutrofil lipokalina związana z żelatynazą (NGAL) jest nowym biomarkerem, który został wykazano, że jest w stanie zdiagnozować urazy nerek. METODY: Osiemdziesięciu jeden pacjentów bez cukrzycy z przewlekłą chorobą nerek, w stadium od 2 do 5, zostało zrekrutowanych do tego badania, a 17 zdrowych ochotników z eGFR większym niż 90 ml/minutę/1,73 m(2) wybrano jako grupę kontrolną. WYNIKI: Nasze badanie wykazało, że poziom pNGAL jest podwyższony podczas CKD i poziom pNGL ma silną korelację ze stężeniem sCr i eGFR. WNIOSKI: Lipokalina związana z żelatynazą neutrofili w osoczu jest silnym narzędziem w diagnostyce przewlekłych chorób nerek i wykazuje wysoką korelację z kreatyniną w surowicy i eGFR. korelację ze stężeniem kreatyniny w surowicy i szacowanym wskaźnikiem filtracji kłębuszkowej. --- Zapalenie jest powszechnym fenotypem zaburzeń kardiometabolicznych. W tym badaniu, próbowaliśmy zbadać wzajemne powiązania między zespołem metabolicznym (MetS), białkiem C-reaktywnym (biomarkerem stanu zapalnego) i przewlekłą chorobą nerek (CKD). przewlekłą chorobą nerek (CKD). Przeprowadziliśmy przekrojową analizę danych pochodzących z reprezentatywnej próby 4425 dorosłych Chińczyków z Tajwanu. MetS został zdefiniowany przez ujednolicone kryteria ustalone przez kilka głównych organizacji. Zdarzenie CKD zostało zdefiniowane jako szacowany współczynnik filtracji kłębuszkowej (eGFR) <60 ml/min na 1,73 m(2). Dodatkowo zastosowano punkt odcięcia CRP wynoszący 3 mg/l w celu rozróżnienia wysokiego i niskiego poziomu CRP. od niskich poziomów CRP. Ogółem 1000 uczestników miało MetS, co daje wskaźnik rozpowszechnienia wynoszący 22.6%. Wysoki poziom CRP odnotowano u 782 (17,6%) uczestników. Ponadto, łącznie 508 (11,5%) osób zostało zakwalifikowanych jako osoby z CKD. Osoby z MetS miały 1,55-krotnie [95% przedział ufności (CI), 1,03-2,32] zwiększone prawdopodobieństwo CKD w porównaniu z ich odpowiednikami bez MetS po wielokrotnych korektach. Ponadto Ponadto istniała istotnie stopniowana zależność między wzrostem CRP w surowicy a występowaniem CKD (p dla trendu = 0,001). Uczestnicy w CRP w surowicy mieli istotnie podwyższone ryzyko CKD w porównaniu z tymi w najniższej kategorii w porównaniu z osobami w najniższej kategorii [iloraz szans (OR), 1,60; 95% CI, 1.21-2.12]. Nie stwierdzono jednak interakcji przekraczającej skalę addytywną między obecnością MetS a wysokim poziomem CRP (p = 0,83). Wyniki te sugerują, że MetS i wysokie CRP były niezależnie związane ze zwiększoną częstością występowania częstością występowania CKD u dorosłych Chińczyków. --- KONTEKST: Patologie związane z nerkami mają rosnące wskaźniki rozpowszechnienia, generują znaczne obciążenie finansowe i charakteryzują się podwyższonym poziomem stresu oksydacyjnego (OS). CEL: Niniejszy przegląd analizuje związki między przewlekłą chorobą nerek (CKD) a markerami OS i statusem antyoksydacyjnym (AS). METODY: Systematyczny przegląd badań klinicznych indeksowanych w MEDLINE, randomizowanych randomizowanych badań kontrolowanych i badań porównawczych, w których badano OS i AS. WYNIKI I WNIOSKI: Kilka markerów okazało się dobrze dopasowanymi wskaźnikami OS i AS w CKD: dialdehyd malonowy, F2-izoprostany, wodoronadtlenki lipidów, asymetryczna dimetyloarginina, 8-okso-7,8-dihydro-2'-deoksyguanozyna, karbonyle białkowe, zaawansowane utlenianie karbonyle, produkty zaawansowanego utleniania białek i aktywność związana z glutationem. --- Istnieje silny związek między zarówno ostrą, jak i przewlekłą dysfunkcją serca i nerek w odniesieniu do zachorowalności i śmiertelności. Złożone wzajemne powiązania zmian podłużnych w obu układach narządów były trudne do opisania i pełnego zrozumienia ze względu na brak kategoryzacji powszechnych scenariuszy klinicznych, w których występują te zjawiska. Tak więc, zespoły sercowo-nerkowe (CRS) zostały podzielone na pięć zespołów, które reprezentują winiety kliniczne, w których zarówno serce, jak i nerki są zaangażowane w dwukierunkowe uszkodzenie i dysfunkcję poprzez końcową wspólną ścieżkę śmierci międzykomórkowej i przyspieszonej apoptozy, w której pośredniczy stres oksydacyjny. Typy 1 i 2 obejmują scenariusze ostrej i przewlekłej choroby sercowo-naczyniowej (CVD) prowadzące do do ostrego uszkodzenia nerek (AKI) lub przyspieszonej przewlekłej choroby nerek (CKD). Typy 3 i 4 opisują odpowiednio AKI i CKD, prowadzące głównie do niewydolności serca, chociaż możliwe jest, że ostre zespoły wieńcowe, udar i arytmie mogą być skutkami CVD w tych postaciach CRS. Wreszcie, CRS typu 5 opisują ogólnoustrojowe uszkodzenie zarówno serca, jak i nerek, takie jak posocznica, gdzie oba narządy u osób z prawidłową czynnością serca i nerek na poziomie wyjściowym. serca i nerek. Zarówno biomarkery krwi, jak i moczu, w tym ocena żelaza katalitycznego, kluczowego elementu generowania wolnych rodników tlenowych i stresu oksydacyjnego. i stresu oksydacyjnego, zostały omówione w niniejszym artykule. --- TŁO: Albumina moczu jest podstawowym biomarkerem do wykrywania i monitorowania uszkodzenia nerek. Ponieważ do identyfikacji pacjentów z podwyższonymi wartościami z podwyższonymi wartościami, zbadaliśmy, czy powszechnie stosowane rutynowe procedury pomiarowe dają porównywalne wyniki. procedury pomiarowe dają porównywalne wyniki. METODY: Zbadano wyniki 17 dostępnych na rynku procedur pomiaru albuminy w moczu moczu w porównaniu z procedurą spektrometrii masowej z rozcieńczeniem izotopowym (IDMS). procedura. Niezamrożone podwielokrotności świeżo pobranego moczu od 332 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, cukrzycą, chorobami układu krążenia i nadciśnieniem tętniczym. rozesłane do producentów w celu wykonania pomiarów albuminy w moczu zgodnie z zgodnie z odpowiednimi instrukcjami użytkowania dla każdej procedury. Zamrożone podwielokrotności zostały wykorzystano do pomiarów za pomocą procedury IDMS. Model błędu został użyty do do określenia składników niedokładności i błędu systematycznego. WYNIKI: Mediana różnic między największymi dodatnimi i ujemnymi odchyleniami w porównaniu z IDMS wynosiła 45%, 37% i 42%. IDMS wynosiły 45%, 37% i 42% w przedziałach stężeń 12-30 mg/L, 31-200 mg/L i 201-1064 mg/L, odpowiednio. Odchylenia różniły się w zależności od stężenia dla większości i przekraczały ± 10% w przedziale stężenia dla 14 z 16 procedur ilościowych. procedur ilościowych. Średnie odchylenia wahały się od -35% do 34% przy 15 mg/L. Rozcieńczenie próbek o wysokich stężeniach wprowadziło odchylenia dla 4 procedur. Łączny współczynnik zmienności wynosił >10% dla 5 procedur. Nie było możliwe oszacowanie całkowitego błędu ze względu na zależność odchylenia od stężenia. Współczynniki zmienności dla wpływu na próbkę wynosiły od 0% do 15,2%. WNIOSKI: Odchylenie było dominującym źródłem nieporozumień wśród rutynowych procedur pomiarowych. procedur pomiarowych. W związku z tym wysiłki na rzecz standaryzacji poprawią zgodność między wynikami. Zmienność odchylenia w zależności od stężenia musi być przez producentów. --- TŁO: Canadian Study of Prediction of Death, Dialysis and Interim Cardiovascular Events (CanPREDDICT) to duże, prospektywne, ogólnokanadyjskie badanie kohortowe, kohortowe, mające na celu lepsze zrozumienie czynników determinujących choroby nerek i układu sercowo-naczyniowych (CV) u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (CKD). (CKD). Głównym celem jest wyjaśnienie powiązań między tradycyjnymi i nowszymi biomarkerami w przewidywaniu określonych zdarzeń nerkowych i sercowo-naczyniowych oraz zgonu u pacjentów z PChN leczonych przez nefrologów. Informacje te mogłyby następnie być wykorzystane do lepszego zrozumienia biologicznej zmienności wyników, opracowania klinicznych modeli prognostycznych i informowania o rekrutacji do badań interwencyjnych które mogą prowadzić do opracowania nowych metod leczenia. METODY/PROJEKTY: Rozpoczęte w 2008 roku badanie objęło 2546 pacjentów z eGFR między 15 a 45 ml/min 1,73 m2 z reprezentatywnej próby w 25 wiejskich, miejskich, ośrodkach akademickich i pozaakademickich w całej Kanadzie. Pacjenci będą obserwowani przez początkowe 3 lata w odstępach 6-miesięcznych, a następnie corocznie. Tradycyjne biomarkery obejmują eGFR, stosunek albuminy do kreatyniny w moczu (uACR), hemoglobina (Hgb), fosforany i albumina. Nowsze biomarkery zainteresowania zostały wybrano na podstawie biologicznego znaczenia dla ważnych procesów, komercyjnej dostępność i powtarzalność testów. Obejmują one asymetryczną dimetyloargininę (ADMA), N-końcowy pro-mózgowy peptyd natriuretyczny (NT-pro-BNP), troponina I, cystatyna C, białko C-reaktywne o wysokiej czułości (hsCRP), interleukina-6 (IL6) i transformujący czynnik wzrostu beta 1 (TGFβ1). Próbki krwi i moczu są pobierane na początku badania oraz co 6 miesięcy i przechowywane w temperaturze -80°C. Wyniki będące przedmiotem zainteresowania obejmują terapię nerkozastępczą, zdarzenia CV i zgon, z których dwa ostatnie są oceniane przez niezależny panel. DYSKUSJA: Rozkład wyjściowy nowszych biomarkerów nie wydaje się odpowiadać z markerami czynności nerek, a zatem może oferować pewną wartość wartość w przewidywaniu przyszłych wyników. Ziarnistość danych przedstawionych na początku badania Wartość kohorty jako unikalnego zasobu do zrozumienia wyników leczenia pacjentów z chorobą nerek. Wartość kohorty jako unikalnego zasobu do zrozumienia wyników pacjentów pod opieką nefrologów w systemie opieki zdrowotnej nie można przecenić. Systematyczne gromadzenie danych danych demograficznych, laboratoryjnych i zdarzeń powinno prowadzić do nowych spostrzeżeń. Średni wiek kohorty wynosił 68 lat, 90% było rasy kaukaskiej, 62% stanowili mężczyźni, a 48% chorowało na cukrzycę. cukrzycę. Czterdzieści procent kohorty miało eGFR między 30-45 ml/min/1,73 m², 22% miało wartości eGFR poniżej 20 ml/min/1,73 m². miało wartości eGFR poniżej 20 mL/min/1,73m²; 61% miało uACR < 30. Albumina w surowicy, hemoglobiny, wapnia i 25-hydroksywitaminy D (25(OH)D) były stopniowo niższe w niższych warstwach eGFR, podczas gdy poziomy parathormonu (PTH) wzrastały. Cystatyna C, ADMA, NT-proBNP, hsCRP, troponina I i IL-6 były istotnie wyższe w niższych warstwach GFR. istotnie wyższe w niższych warstwach GFR, podczas gdy wartości 25(OH)D i TGFβ1 były niższe przy niższym GFR. Te rozkłady każdego z nowszych biomarkerów według kategorii eGFR i uACR były zmienne. --- Zespoły sercowo-nerkowe (CRS) zostały podzielone na pięć zdefiniowanych jednostek które reprezentują okoliczności kliniczne, w których zarówno serce, jak i nerki są zaangażowane w dwukierunkowe uszkodzenie i dysfunkcję poprzez ostateczną wspólną śmierci międzykomórkowej i przyspieszonej apoptozy, w której pośredniczy stres oksydacyjny. stres oksydacyjny. Typy 1 i 2 obejmują ostre i przewlekłe choroby sercowo-naczyniowe (CVD) scenariusze prowadzące do ostrego uszkodzenia nerek lub przyspieszonej przewlekłej choroby nerek. Typy 2 i 3 opisują ostrą i przewlekłą chorobę nerek prowadzącą głównie do niewydolności serca, chociaż możliwe jest wystąpienie ostrych zespołów wieńcowych, udaru mózgu i arytmii, i arytmie mogą być skutkami CVD w tych postaciach CRS. Wreszcie, CRS typu 5 opisuje jednoczesne uszkodzenie zarówno serca, jak i nerek, takie jak posocznica, w której oba narządy są uszkodzone jednocześnie. Biomarkery krwi i moczu zostały Zarówno biomarkery krwi, jak i moczu zostały omówione w tym artykule i oferują znaczną szansę na poprawę patofizjologii i epidemiologii tych niedawno zdefiniowanych zespołów. niedawno zdefiniowanych zespołów. --- Nowe biomarkery mogą poprawić naszą zdolność do przewidywania, którzy pacjenci z przewlekłą chorobą nerek (CKD) przewlekłą chorobą nerek (CKD) są bardziej narażeni na postępującą utratę funkcji nerek. Oceniliśmy tutaj skuteczność lipokaliny związanej z żelatynazą neutrofilów w moczu (NGAL) do przewidywania wyników w zróżnicowanej kohorcie 3386 pacjentów z CKD w badaniu kohortowym przewlekłej niewydolności nerek. W tej kohorcie wyjściowy średni szacowany współczynnik filtracji kłębuszkowej (eGFR) wynosił 42,4 ml/min na 1,73 m(2), mediana 24-godzinnego białka w moczu wynosiła 0,2 g/dobę, a mediana stężenia NGAL w moczu wynosiła 17,2 ng. stężenie NGAL w moczu wynosiło 17,2 ng/ml. W okresie obserwacji wynoszącym średnio 3,2 roku 689 przypadków, w których eGFR zmniejszył się o połowę lub wystąpiła schyłkowa choroba nerek. nerek. Nawet po uwzględnieniu eGFR, białkomoczu i innych znane czynniki ryzyka progresji CKD, NGAL w moczu pozostawał istotnym niezależnym czynnikiem ryzyka (współczynnik ryzyka modelu Coxa 1,70 od najwyższego do najniższego kwartyla). do najniższego kwartyla). Związek między wyjściowymi poziomami NGAL w moczu a ryzykiem progresji CKD był najsilniejszy w ciągu pierwszych 2 lat od pomiaru biomarkera. W W tym przedziale czasowym dodanie NGAL w moczu do modelu obejmującego eGFR, białkomocz, i inne czynniki ryzyka progresji CKD doprowadziło do poprawy klasyfikacji netto o 24,7%. o 24,7%, ale statystyka C pozostała niemal identyczna. Tak więc, podczas gdy NGAL był niezależnym czynnikiem ryzyka progresji wśród pacjentów z ustaloną CKD o różnej etiologii, nie poprawiło to znacząco przewidywania wyników zdarzenia. --- U coraz większej liczby pacjentów rozpoznaje się przewlekłą chorobę nerek (CKD). Jednak tylko u mniejszości z nich dojdzie do schyłkowej niewydolności nerek wymagającej dializy lub przeszczepu. Obecnie dostępne narzędzia diagnostyczne i często nie są w stanie zidentyfikować osób o podwyższonym ryzyku progresji lub zgonu. śmierci. Co więcej, w określonych jednostkach chorobowych występują niedociągnięcia w przewidywania potrzeby interwencji terapeutycznych lub odpowiedzi na różne formy terapii. różne formy terapii. Biomarkery proteomiczne nerek i moczu są uważane jako obiecujące narzędzia diagnostyczne do przewidywania progresji CKD na wczesnym etapie nefropatii cukrzycowej. nefropatii cukrzycowej, ułatwiając terminową i selektywną interwencję, która może zmniejszyć związane z nią wydatki na opiekę zdrowotną. związane z tym wydatki na opiekę zdrowotną. Jednak niezależne grupy nie potwierdziły i technika ta nie jest obecnie dostępna w rutynowej opiece klinicznej. klinicznej. Co więcej, istnieją luki w naszym zrozumieniu czynników prognostycznych progresji lub potrzeby terapii w CKD bez cukrzycy. Przypuszczalnie połączenie biomarkerów tkankowych i moczowych będzie bardziej pouczające niż pojedyncze markery. Niniejszy przegląd identyfikuje pytania kliniczne wymagające odpowiedzi, podsumowuje podsumowuje aktualne informacje na temat biomarkerów proteomicznych i CKD oraz opisuje europejski projekt inicjatywę proteomiki nerek i moczu, która została uruchomiona w celu przeprowadzenia badania klinicznego mającego na celu identyfikację proteomicznych biomarkerów moczu rozróżniających między szybko i wolno postępującymi wśród pacjentów z pierwotnymi glomerulopatiami potwierdzonymi biopsją. potwierdzonymi biopsyjnie pierwotnymi glomerulopatiami. --- Ostre uszkodzenie nerek (AKI) u hospitalizowanych pacjentów jest niezależnie związane ze ze zwiększoną zachorowalnością i śmiertelnością w populacji dzieci i dorosłych. Ciągłe poleganie na stężeniu kreatyniny w surowicy i ilości wydalanego moczu w celu zdiagnozowania AKI spowodowało, że nie jesteśmy w stanie zapewnić skutecznych interwencji terapeutycznych i wspomagających w celu interwencji terapeutycznych i wspomagających w celu zapobiegania i łagodzenia AKI i jego skutków. Wysiłki badawcze w ciągu w ciągu ostatniej dekady koncentrowały się na odkrywaniu i walidacji nowych biomarkerów moczu w celu wykrycia AKI przed zmianą czynności nerek i pomocy w diagnostyce różnicowej AKI. diagnostyce różnicowej AKI. Celem niniejszego artykułu jest przegląd literatury dotyczącej biomarkerów AKI biomarkerów z naciskiem na kontekst, w którym powinny one służyć do do kontekstu klinicznego, z jakim mają do czynienia lekarze opiekujący się pacjentami z lub lub zagrożonych AKI. Optymalne i właściwe wykorzystanie biomarkerów AKI zostanie zostanie zrealizowane jedynie poprzez zrozumienie ich cech i postawienie rozsądnych oczekiwania co do ich działania na arenie klinicznej. --- W obecnym badaniu mierzyliśmy angiotensynogen w moczu (AGT) za pomocą enzymatyczny test immunoadsorpcyjny (ELISA) i przeanalizowaliśmy jego korelację z wewnątrznerkową aktywnością układu renina-angiotensyna (RAS) u 128 pacjentów z przewlekłą chorobą nerek (CKD). Aktywność reniny w moczu i osoczu, AGT, angiotensyna II (Ang II) i aldosteronu mierzono również metodą radioimmunologiczną (RIA) lub ELISA u tych uczestników. tych uczestników. Ponadto zbadano poziom ekspresji wewnątrznerkowych receptorów reniny, AGT, Ang II i receptorów Ang II zbadano za pomocą barwienia immunohistochemicznego (IHCS) u 72 pacjentów z CKD. Przeanalizowano również ich korelacje z AGT w moczu. My stwierdzono, że poziom AGT w moczu był dodatnio skorelowany z nadciśnieniem tętniczym (ρ = 0,28, P < 0,01), białkiem w moczu (r = 0,38, P < 0,01), Ang II w moczu (r = 0,29, P < 0,05), kolagen typu IV w moczu (Col IV) (r = 0,56, P < 0,01) i był ujemnie skorelowany z szacowanym ujemnie skorelowany z szacowanym współczynnikiem filtracji kłębuszkowej (eGFR) (r = -0,28, P < 0,01), sodem w moczu (r = -0,22, P < 0,05) i AGT w surowicy (r = -0,27, P < 0.01). Analiza regresji wielokrotnej wykazała niski poziom AGT w surowicy (P < 0,01), wysoki poziom białko w moczu (P < 0,01), wysoki poziom Ang II w moczu (P < 0,05) i wysoki poziom Col IV (P < 0,01) były istotnie skorelowane z wysokim stężeniem AGT w moczu. Poziom AGT był dodatnio skorelowany z wewnątrznerkowym poziomem ekspresji AGT (ρ = 0,46, P < 0,01), Ang II (ρ = 0,56, P < 0,01) i receptora Ang II typu 1 (ρ = 0,32, P < 0,01), wykryte przez IHCS. Łącznie dane te sugerują, że AGT w moczu AGT może być potencjalnym biomarkerem aktywności wewnątrznerkowej RAS i Ang II u pacjentów z CKD. pacjentów z CKD. --- U pacjentów z opornym nadciśnieniem tętniczym (RH) zbadaliśmy znaczenie lipokaliny związanej z żelatynazą neutrofilową w moczu (uNGAL - chemiluminescencyjna metoda immunologiczna chemiluminescencyjny test immunologiczny z mikrocząsteczkami (CMIA) został zastosowany (Abbott Diagnostics) do pomiar NGAL w próbkach moczu) i częstość występowania przewlekłej choroby nerek choroby nerek przy użyciu badania Modification of Diet in Renal Disease Study (MDRD) i Chronic równania współpracy w zakresie epidemiologii przewlekłej choroby nerek (CKD-EPI) w szacowaniu współczynnika filtracji kłębuszkowej (eGFR) w oparciu o znormalizowaną metodę kreatyniny w surowicy identyfikowalnej metodą spektrometrii mas z rozcieńczeniem izotopowym (IDMS). Trudno byłoby przewidzieć trudno było przewidzieć, że poziomy tych biomarkerów będą lepiej odzwierciedlać uszkodzenia narządów niż tradycyjne pomiary czynności nerek, takie jak standaryzowane stężenie kreatyniny w surowicy, MDRD lub równania CKD-EPI w specjalnej populacji takich jak RH. Stężenie kreatyniny w surowicy zmierzono u 50 pacjentów (24M:26F z RH Registar w Szpitalu Klinicznym Merkur) metodą kinetyczną Jaffe metodą kinetyczną Jaffe'a. Nie stwierdzono istotnych różnic między wartościami GFR uzyskanymi według MDRD i CKD-EPI w grupie pacjentów z RH. 62% pacjentów miało eGFR > 60 mL/min/1,73 m2, podczas gdy 38% pacjentów miało eGFR < 60 mL/min/1,73 m2. Pomiar NGAL w próbkach moczu 40 pacjentów z RH nie wykazał różnicy i wydaje się, że nie jest przydatny w dalszym określaniu niewydolności nerek. nerek. Wyższa wartość uNGAL u niektórych pacjentów z opornym nadciśnieniem tętniczym mogła mieć związek z etapem naprawy po AKI i ujawniłaby ścieżki, które mogłyby AKI i CKD.
Czy istnieją biomarkery moczu dla przewlekłej choroby nerek?
Przewlekła choroba nerek (CKD) to postępująca utrata funkcji nerek w okresie miesięcy lub lat. Objawy pogarszającej się czynności nerek są niespecyficzne i mogą obejmować ogólne złe samopoczucie i zmniejszony apetyt. Często przewlekła choroba nerek jest diagnozowana w wyniku badań przesiewowych osób, o których wiadomo, że są narażone na problemy z nerkami, takich jak osoby z wysokim ciśnieniem krwi lub cukrzycą oraz osoby, których krewni cierpią na przewlekłą chorobę nerek. Przewlekła choroba nerek może być również zidentyfikowana, gdy prowadzi do jednego z rozpoznanych powikłań, takich jak choroba sercowo-naczyniowa, niedokrwistość lub zapalenie osierdzia. Różni się ona od ostrej choroby nerek tym, że zmniejszenie czynności nerek musi utrzymywać się przez ponad 3 miesiące.