TŁO: Jawna dysfunkcja tarczycy, w szczególności niedoczynność tarczycy, może prowadzić do choroby wieńcowej (CAD). Czy bardziej subtelne anomalie metabolizmu hormonów tarczycy wpływają na progresję CAD pozostaje kwestią spekulacji. HIPOTEZA: Występowanie CAD i długoterminowe rokowanie u pacjentów bez historii pierwotnej choroby tarczycy, zawału mięśnia sercowego lub przewlekłej niewydolności serca niewydolności serca jest związane z poziomem biologicznie aktywnej wolnej biologicznie aktywnej wolnej trijodotyroniny (fT3). METODY: Kohorta składała się z 1047 klinicznie i biochemicznie eutyreozy pacjentów (mediana wieku 65,6 roku i 69% mężczyzn), którzy przeszli koronarografię w naszym instytucie z powodu podejrzenia w naszym instytucie z powodu podejrzenia CAD. WYNIKI: Niższe poziomy fT3 były predykcyjne zarówno dla naczyń jednonaczyniowych (p = 0,012), jak i wielonaczyniowych (p = 0,012). wielonaczyniowej (p = 0,009) CAD. Dzięki wieloczynnikowej regresji logistycznej regresji logistycznej, fT3 był nadal powiązany z obecnością CAD (współczynnik ryzyka [HR]: 0.48, 95% przedział ufności [CI]: 0.34-0.68, p < 0.001). Po średniej obserwacji wynoszącej 31 miesięcy, wskaźnik przeżycia wynosił 95%, a całkowita śmiertelność (log-rank 6,75, p = 0,009), jak również śmiertelność z przyczyn sercowych (log-rank 8,26, p = 0,004), była większa wśród pacjentów z zespołem niskiego poziomu T3 (fT3 < 2,10 pg/ml). W późniejszej wieloczynnikowej analizie regresji Coxa, związek między zespołem niskiego T3 a przeżyciem został utrzymany (całkowita śmiertelność HR: 1,80, 95% CI: 1,05-3,10, p = 0,034; śmiertelność sercowa HR: 2,58, 95% CI: 1,13-5,93, p = 0,025). WNIOSKI: W tej wybranej populacji poziomy fT3 były odwrotnie skorelowane z obecnością z obecnością CAD, a zespół niskiego poziomu T3 wiązał się z niekorzystnym rokowaniem, nawet po uwzględnieniu tradycyjnych czynników ryzyka choroby wieńcowej. --- TŁO: Zarówno glukoza-insulina-potas (GIK), jak i trójjodotyronina (T3) mogą poprawić wydolność układu sercowo-naczyniowego po operacji tętnic wieńcowych (CABG), ale ale ich działanie nie zostało bezpośrednio porównane, a efekty połączonego leczenia są nieznane. METODY I WYNIKI: W 2 kolejnych randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach kontrolowanych placebo u pacjentów poddawanych po raz pierwszy izolowanemu CABG z użyciem pompy w okresie od stycznia w okresie od stycznia 2000 r. do września 2004 r., 440 pacjentów zrekrutowano i przydzielono losowo do grupy placebo (5% dekstroza) (n=160), GIK (40% dekstroza, K+ 100 mmol.L(-1), insulina 70 u.L(-1)) (0,75 mL.kg(-1) h(-1)) (n=157), T3 (0,8 mikrog.kg(-1), a następnie 0,113 mikrog.kg(-1) h(-1)) (n=63) lub GIK+T3 (n=60). Terapia GIK/placebo była podawano od rozpoczęcia operacji do 6 godzin po usunięciu aorty aorty (AXC), a T3/placebo podawano przez 6 godzin od usunięcia AXC. usunięcia AXC. Seryjne pomiary hemodynamiczne wykonywano do 12 godzin po usunięciu AXC, a poziomy troponiny I (cTnI) oznaczano do 72 godzin. Wskaźnik sercowy (CI) był znacząco zwiększony zarówno w grupie GIK, jak i GIK/T3 w ciągu pierwszych 6 godzin w porównaniu z placebo (cTnI). pierwszych 6 godzinach w porównaniu z placebo (P<0,001 dla obu) i terapią T3 (P=0,009 i 0,029, odpowiednio). Terapia T3 zwiększyła CI w porównaniu z placebo między 6 a 12 godzin po usunięciu AXC (P=0,01), ale terapia skojarzona nie. Uwalnianie cTnI było niższe we wszystkich grupach leczonych po 6 i 12 godzinach od usunięcia AXC. WNIOSKI: Leczenie GIK, T3 i GIK/T3 poprawia wydajność hemodynamiczną i powoduje zmniejszenie uwalniania cTnI u pacjentów poddawanych operacji CABG z użyciem pompy. Terapia skojarzona nie zapewnia dodatkowego efektu hemodynamicznego. --- Utrzymują się kontrowersje dotyczące tego, czy krążenie pozaustrojowe (CPB) zmniejsza poziom trijodotyroniny (T3) w osoczu, uzasadniając tym samym okołooperacyjne podawanie podawanie T3 w celu poprawy powrotu hemodynamicznego. Aby zbadać wpływ terapii T3 na hemodynamikę po CPB i ustalenie, czy potencjalne działanie inotropowe inotropowe działanie T3 jest pośredniczone przez wzrost reaktywności beta-adrenergicznej. beta-adrenergicznego, prospektywne, randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie przeprowadzono u 20 pacjentów poddawanych zabiegom kardiochirurgicznym z CPB. T3 lub placebo (10 pacjentów w każdej grupie) podawano dożylnie w momencie odklemowania aorty, a następnie po 4, 8, 12 i 20 godzinach. Punkty końcowe obejmowały (1) poziomy hormonów tarczycy mierzone testem radioimmunologicznym (2) standardowe parametry hemodynamiczne (3) gęstość beta-adrenoreceptorów limfocytów mierzona za pomocą techniką wiązania radioligandu (125I-jodocyjanopindololu). Wartości po CPB (usunięcie usunięcie zacisku) T3 (pg.ml-1) nie były znacząco zmniejszone w porównaniu z wartościami przed CPB: 3,3 +/- 0,2 vs 3,1 +/- 0,2 w grupie kontrolnej i 3,3 +/- 0,4 vs 3,7 +/- 0,6 u pacjentów leczonych T3. Parametry hemodynamiczne były nie różniły się między obiema grupami w żadnym pooperacyjnym punkcie czasowym. Podobnie, gęstość i powinowactwo beta-adrenoceptorów limfocytów nie były znacząco różniły się od wartości przedoperacyjnych w żadnej z grup. W związku z tym wydaje się, że nie ma rutynowego stosowania T3 u pacjentów poddawanych zabiegom na otwartym sercu. zabiegi na otwartym sercu. --- Wstęp: Hormon tarczycy ma wiele skutków dla układu sercowo-naczyniowego. Podczas i po pomostowaniu krążeniowo-oddechowym stężenie trijodotyroniny w surowicy przejściowo, co może przyczyniać się do pooperacyjnych zaburzeń hemodynamicznych. dysfunkcji hemodynamicznej. Zbadaliśmy, czy okołooperacyjne podawanie trijodotyroniny (soli sodowej liotyroniny) poprawia wydolność układu sercowo-naczyniowego u pacjentów pacjentów wysokiego ryzyka poddawanych operacji pomostowania tętnic wieńcowych. METODY: Podawaliśmy trójjodotyroninę lub placebo 142 pacjentom z z chorobą wieńcową i obniżoną czynnością lewej komory. Hormon był podawany w postaci dożylnego bolusa w dawce 0,8 mikrograma na kilogram masy ciała. gdy zacisk krzyżowy aorty został usunięty po zakończeniu operacji pomostowania a następnie jako wlew 0,113 mikrograma na kilogram na godzinę przez sześć godzin. godzin. Odpowiedzi kliniczne i hemodynamiczne były rejestrowane seryjnie, podobnie jak wszelkie zapotrzebowanie na leki inotropowe lub rozszerzające naczynia krwionośne. WYNIKI: Przedoperacyjne stężenia trijodotyroniny w surowicy pacjentów były prawidłowe (średnia [+/- SD] wartość, 81 +/- 22 ng na decylitr [1,2 +/- 0,3 nmol na litr]), a następnie zmniejszyło się o 0,5 nmol na litr. litr]) i zmniejszyły się o 40 procent (P < 0,001) 30 minut po rozpoczęciu krążenia pozaustrojowego. Stężenia u pacjentów, którym podano dożylnie trójjodotyroniny stały się ponadnormalne i były znacznie wyższe niż u pacjentów otrzymujących placebo (P < 0,001). pacjentów otrzymujących placebo (P < 0,001). Jednak stężenia były ponownie podobne w obu grupach 24 godziny po operacji. Średni pooperacyjny wskaźnik był wyższy w grupie otrzymującej trijodotyroninę (2,97 +/- 0,72 vs. 2,67 +/- 0,61 litrów na minutę na metr kwadratowy powierzchni ciała, P = 0,007), a ogólnoustrojowy opór naczyniowy był niższy. systemowy opór naczyniowy był niższy (1073 +/- 314 vs. 1235 +/- 387 dyn.sek.cm-5, P = 0,003). Obie grupy nie różniły się istotnie pod względem częstości występowania arytmii lub potrzeby leczenia lekami inotropowymi i rozszerzającymi naczynia krwionośne inotropowymi i rozszerzającymi naczynia krwionośne w ciągu 24 godzin po operacji, ani w śmiertelności i śmiertelności i chorobowości okołooperacyjnej. WNIOSKI: Podwyższenie stężenia trójjodotyroniny w surowicy u pacjentów pacjentów poddawanych operacji pomostowania tętnic wieńcowych zwiększa rzut serca i obniża systemowy opór naczyniowy, ale nie zmienia wyników ani nie zmienia potrzeby standardowego leczenia pooperacyjnego. standardowej terapii pooperacyjnej. --- CEL: Pomostowanie krążeniowo-oddechowe (CPB) jest związane z hormonami tarczycy tarczycy zgodnymi z eutyreozowym zespołem chorobowym. Podobne zmiany zaobserwowano zaobserwowano po ogólnych operacjach chirurgicznych. Zmiany hormonów tarczycy i ich i ich związek z globalnym zużyciem tlenu badano u pacjentów niskiego ryzyka poddawanych pomostowaniu tętnic wieńcowych (CABG) z i bez CPB. METODY: Pięćdziesięciu dwóch pacjentów poddanych pierwotnemu CABG przez tego samego chirurga zostało randomizowanych do grupy z pomostowaniem aortalno-wieńcowym (ONCAB, n=26) lub bez pomostowania aortalno-wieńcowego (OPCAB, n=26). Hormon stymulujący tarczycę (TSH), wolna tyroksyna (fT4) i wolna poziomy trijodotyroniny (fT3) mierzono w kolejnych punktach czasowych przy użyciu testów chemiluminescencji. Globalne zużycie tlenu mierzono w kolejnych punktach czasowych przy użyciu cewnika Swana-Ganza o ciągłym rzucie serca. WYNIKI: W obu grupach TSH i fT4 pozostawały w normalnym zakresie przez cały czas trwania badania. badania. Zaobserwowano podobny i postępujący spadek poziomów fT3, bez istotnej różnicy między grupami w czasie (p=0,42). Średnie poziomy fT3 w 24h były poniżej normalnego zakresu i znacznie niższe niż wartości wyjściowe (ONCAB, 3,3+/-0,69 pmol/L vs 5,1+/-0,41 pmol/L, p<0,001; OPCAB, 3,3+/-0,51 pmol/L vs 5.0+/-0.46 pmol/L, p<0.001). Stwierdzono istotną odwrotną zależność między poziomami fT3 a globalnym zużyciem tlenu. WNIOSKI: Chirurgia pozaustrojowa jest związana ze zmianami hormonów tarczycy podobnymi do do konwencjonalnej rewaskularyzacji chirurgicznej. Dane sugerują, że dalsze badania nad podawaniem T3 podczas OPCAB mogą być uzasadnione. --- Przeprowadzono prospektywne, randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą w celu oceny czy okołooperacyjne podawanie trijodotyroniny ma jakikolwiek wpływ na wydajność sercowo-naczyniową po operacji pomostowania tętnic wieńcowych. Sześćdziesięciu pacjentów przydzielono do 2 grup po 30 osób. Po zakończeniu operacji pomostowania tętnic wieńcowych grupa A otrzymała dożylny bolus trójjodotyroniny, a następnie wlew przez 6 godzin. Grupa B otrzymywała placebo. Seryjnie mierzono poziom trójjodotyroniny w surowicy i parametry hemo-dynamiczne. parametry były mierzone seryjnie. Średni pooperacyjny wskaźnik sercowy był nieznacznie, ale nie znacząco, wyższy w grupie A, podczas gdy systemowy opór naczyniowy był znacząco niższy w grupie A. naczyniowy był istotnie niższy w grupie A. W porównaniu z wartościami przedoperacyjnymi, stężenie trójjodotyroniny w surowicy było niższe niż w grupie A. w porównaniu z wartościami przedoperacyjnymi, poziom trójjodotyroniny w surowicy znacząco spadł w grupie B pod koniec w grupie B pod koniec krążenia pozaustrojowego i pozostawały na niskim poziomie 12 godzin po operacji, podczas gdy poziom trijodotyroniny w grupie A znacząco wzrósł. poziomy znacząco wzrosły w grupie A. Nie wykryto istotnych różnic między grupami w częstości występowania między grupami w częstości występowania arytmii, potrzebie wsparcia inotropowego inotropowego, pobytu na oddziale intensywnej terapii, śmiertelności i zachorowalności. Okołooperacyjne podawanie podawanie trijodotyroniny nieznacznie zwiększało pojemność minutową serca i systemowy opór naczyniowy, ale nie miało wpływu na wyniki operacyjne. operacyjną. Rutynowe stosowanie po operacji wieńcowej nie jest zatem zalecane. --- Pytanie poruszone w tym przeglądzie dotyczy tego, czy suplementacja hormonami tarczycy w okresie okołooperacyjnym w okresie okołooperacyjnym poprawia wyniki leczenia pacjentów poddawanych operacji pomostowania tętnic wieńcowych. Łącznie zidentyfikowano 88 odpowiednich prac zidentyfikowano przy użyciu poniższego wyszukiwania, siedem prac stanowiło najlepsze dowody najlepsze dowody, aby odpowiedzieć na pytanie. Autor, czasopismo, data i kraj publikacji i kraj publikacji, badana grupa pacjentów, typ badania, istotne wyniki, wyniki i słabe punkty badania. wyniki i słabe punkty badania. Doszliśmy do wniosku, że chociaż powszechne zainteresowanie wykazano szerokie zainteresowanie stosowaniem hormonów tarczycy w okresie okołooperacyjnym oraz wpływ krążenia pozaustrojowego na metabolizm hormonów tarczycy był szeroko na metabolizm hormonów tarczycy, nie ma istotnych dowodów uzasadniających rutynowe stosowanie hormonów tarczycy hormonów tarczycy u pacjentów poddawanych pomostowaniu tętnic wieńcowych. --- CEL: Celem tego badania było zbadanie potencjalnego efekt hemodynamiczny dożylnie podawanej trijodotyroniny u pacjentów poddawanych operacji pomostowania tętnic wieńcowych. PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Trzydziestu pacjentów zostało losowo przydzielonych do tego pojedynczo zaślepionego, kontrolowanym placebo. Parametry hemodynamiczne, w tym częstość akcji serca, objętość wyrzutowa wskaźnik objętości wyrzutowej, wskaźnik sercowy, ciśnienie zaklinowania płucnego, naczyniowy opory naczyniowe, ogólnoustrojowe opory naczyniowe i średnie ciśnienie krwi zostały porównano między dwiema grupami przedoperacyjnie, przed rozpoczęciem pomostowania krążeniowo-oddechowego (CPB), 5 minut po zakończeniu CPB oraz 2, 4, 10, 16, i 22 godziny później. INTERWENCJA: Trójjodotyroninę podawano w postaci wlewu dożylnego w ciągu 1 minuty po usunięciu aorty. okres po usunięciu zacisku krzyżowego aorty (0,15 mikrograma / kg), przed koniec CPB (0,1 mikrograma / kg), 4 godziny po zakończeniu CPB (0,1 mikrograma / kg), 9 godzin po CPB (0,1 mikrograma/kg) i 14 godzin po CPB (0,1 mikrograma/kg). Pacjenci otrzymywali leki inotropowe, rozszerzające naczynia krwionośne i moczopędne tylko wtedy, gdy było to specjalnie wskazane. WYNIKI: Poziomy FT3 w osoczu były wyższe w grupie T3, ale w normalnym zakresie. zakresie. Nie odnotowano znaczących różnic w hemodynamice przed i po CPB hemodynamice między obiema grupami przez większą część badania, z wyjątkiem tego, że częstość akcji serca była wyższa w grupie T3. Większa liczba pacjentów w grupie w grupie kontrolnej otrzymywała leki rozszerzające naczynia krwionośne. Nie odnotowano żadnych działań niepożądanych podawania trijodotyroniny. WNIOSEK: Podawanie trójjodotyroniny pacjentom poddawanym zabiegowi operacji pomostowania krążeniowo-oddechowego jest bezpieczne, może zmniejszyć potrzebę leczenia farmakologicznego (rozszerzającej naczynia krwionośne), ale może zwiększać częstość akcji serca. --- CEL: Aby przetestować hipotezę, że podawanie trójjodotyroniny (T (3)) poprawia zmienne hemodynamiczne i zmniejsza zapotrzebowanie na leki inotropowe w pacjentów kardiochirurgicznych. PROJEKT: Prospektywne, randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie. MIEJSCE: Trzeciorzędowy ośrodek medyczny. PACJENCI: Łącznie 211 pacjentów poddawanych operacji tętnic wieńcowych o wysokim ryzyku ryzyko konieczności stosowania leków inotropowych. INTERWENCJA: Po zwolnieniu zacisku krzyżowego aorty pacjenci zostali losowo przydzieleni do grupy dożylny wlew T(3) (0,8 mikrog/kg, a następnie 0,12 mikrog.kg(-1).h(-1) przez 6 godzin), dopaminy (kontrola pozytywna, 5 mikrog.kg(-1).min(-1) przez 6 godzin) lub placebo. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW: Okołooperacyjne zmienne hemodynamiczne, wsparcie inotropowe i stężenia T(3) w surowicy. WYNIKI: Średnie+/-SEM stężenia wolnej T(3) w surowicy zmniejszyły się znacząco podczas krążenia pozaustrojowego we wszystkich grupach (od 0,0035+/-0,0001 nmol/L [0.23+/-0.01 ng/dL] do 0.001+/-0.0001 nmol/L [0.7+/- 0.00 ng/dL]; P=.001) i wzrosła do 0,0133+/-0,0004 nmol/L [0,87+/-0,03 ng/dL] (dwukrotność normalnego zakresu; P<.001) po rozpoczęciu dożylnego podawania T(3). Dożylna T(3) nie zmieniła zmiennych hemodynamicznych zmienić zmienne hemodynamiczne lub wymagania dotyczące leków inotropowych; jednak częstość akcji serca tętna (P<.001), a tendencja do zmniejszonego stosowania leków inotropowych została wykazano w grupie dopaminy. WNIOSKI: Podawanie trójjodotyroniny zapobiega spadkom stężenia hormonów tarczycy w surowicy stężenia hormonów tarczycy w surowicy związane z krążeniem pozaustrojowym. Dożylna T(3) nie ma dramatycznego wpływu na zmienne hemodynamiczne w tym ustawieniu, jak wcześniej sugerowano. wcześniej sugerowano. Chociaż może występować łagodny wpływ na pracę mięśnia sercowego mięśnia sercowego, nie możemy obecnie zalecić rutynowego stosowania dożylnego T(3) jako jako środka inotropowego u pacjentów poddawanych operacji pomostowania tętnic wieńcowych.
Czy podawanie trójjodotyroniny poprawia wyniki po pomostowaniu tętnic wieńcowych?
Okołooperacyjne podawanie syntetycznych hormonów tarczycy ma pozytywny wpływ hemodynamiczny (polegający na zwiększeniu rzutu serca, obniżeniu systemowego oporu naczyniowego) determinujący poprawę pooperacyjnej funkcji komór, zmniejszenie potrzeby leczenia środkami inotropowymi i urządzeniami mechanicznymi, przy braku istotnego wpływu na wyniki z wyjątkiem mniejszej częstości migotania przedsionków.