Żywność, błonnik pokarmowy i kawa espresso zakłócają wchłanianie lewotyroksyny. lewotyroksyny. Zaburzenia wchłaniania wpływające na wchłanianie lewotyroksyny to m.in. wchłanianie lewotyroksyny obejmują celiakię, nieswoiste zapalenie jelit, nietolerancję laktozy nietolerancja laktozy, a także zakażenie Helicobacter pylori (H. pylori) i zanikowe zapalenie żołądka. zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka. Wiele powszechnie stosowanych leków, takich jak sekwestranty kwasów żółciowych, siarczan żelaza siarczan żelazawy, sukralfat, węglan wapnia, leki zobojętniające zawierające aluminium, środki wiążące fosforany, raloksyfen i inhibitory pompy protonowej. zaburzają wchłanianie lewotyroksyny. --- KONTEKST: W Stanach Zjednoczonych generyczna substytucja lewotyroksyny (L-T(4)) przez farmaceutów jest dozwolona, jeżeli farmaceutów jest dozwolona, jeśli preparaty zostaną uznane za biorównoważne przez Federalną Administrację Leków. Federalną Administrację Leków, ale istnieją powszechne obawy, że zastosowany standard zastosowany standard farmakokinetyczny jest zbyt mało czuły. CEL: Naszym celem była ocena biorównoważności markowej L-T(4) (Synthroid) i preparatu generycznego klasy AB (Sandoz, Princeton, NJ) u dzieci z ciężką niedoczynnością tarczycy. dzieci z ciężką niedoczynnością tarczycy. PROJEKT: Było to prospektywne, randomizowane badanie krzyżowe, w którym pacjenci otrzymywali przez 8 tygodni jeden preparat L-T(4), a następnie przez 8 tygodni drugi preparat. USTAWIENIE: Miejscem badania był akademicki ośrodek medyczny. PACJENCI: Spośród 31 dzieci z początkowym stężeniem TSH w surowicy >100 mU/L, 20 miało wrodzoną niedoczynność tarczycy (CH), a 11 miało autoimmunologiczne zapalenie tarczycy. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW: Pierwszorzędowym punktem końcowym było stężenie TSH w surowicy. Drugorzędowymi punktami końcowymi były stężenia wolnego T(4) i całkowitego T(3). WYNIKI: Stężenie TSH w surowicy było istotnie niższe po 8 tygodniach stosowania Synthroidu niż leku generycznego. Synthroid niż po leku generycznym (P = .002), ale poziomy hormonów tarczycy nie różniły się istotnie. nie różniły się istotnie. Analiza podgrup wykazała, że różnica w TSH była ograniczona do pacjentów z CH (P = .0005). Pacjenci z CH wymagali wyższej dawki L-T(4) (P < .0004) i byli młodsi (P = .003), ale nie byli oporni na hormon tarczycy. 15 z 16 pacjentów z CH miało ciężką dysgenezję lub agenezję tarczycy w badaniach obrazowych. lub agenezję tarczycy. Odpowiedź na preparat generyczny w porównaniu z preparatem markowym pozostała istotna po skorygowaniu względem wieku. WNIOSKI: Synthroid i generyczny L-T(4) z oceną AB nie są biorównoważne dla pacjentów z ciężką niedoczynnością tarczycy spowodowaną CH, prawdopodobnie z powodu zmniejszonej rezerwy tarczycy. rezerwy tarczycy. Dlatego wydaje się rozsądne, aby nie zastępować preparatów L-T(4) u pacjentów z ciężką CH, szczególnie u osób w wieku <3 lat. Nasze wyniki mogą mieć ważne implikacje dla innych pacjentów z ciężką niedoczynnością tarczycy u których konieczne jest precyzyjne miareczkowanie L-T(4). --- Pacjent z niedoczynnością tarczycy, który był w stanie eutyreozy podczas długotrwałego stosowania stałej dawki lewotyroksyny sodowej utrzymywał się podwyższony poziom tyreotropiny w surowicy podczas przyjmowania stężenie tyreotropiny w surowicy podczas przyjmowania leku zobojętniającego kwas zawierającego wodorotlenek glinu. Poziomy tyreotropiny powróciły do normy wkrótce po zaprzestaniu terapii zobojętniającej kwas. Obserwacje te wskazują, że wodorotlenek glinu może zakłócać biodostępność tyroksyny. Czynność tarczycy pacjentów otrzymujących zastępczą lub supresyjną terapię tyroksyną powinna być należy monitorować po rozpoczęciu jednoczesnego leczenia lekami zawierającymi wodorotlenek glinu. zawierającymi wodorotlenek glinu. --- Utrzymujące się podwyższone poziomy TSH u pacjentów leczonych z powodu jest stosunkowo częstym problemem klinicznym w praktyce endokrynologicznej. praktyce endokrynologicznej. Najczęstszą przyczyną tego zjawiska jest słabe przestrzeganie przez pacjentów z przyjmowaniem tabletek hormonów tarczycy. Jednak u pacjentów przestrzegających zaleceń etiologie są możliwe, a metodologiczne i stopniowe podejście do problemu pacjenta metodyczne i stopniowe podejście do problemu pacjenta pozwoli jednolicie zidentyfikować przyczynę lub przynajmniej rozwiązanie. --- WPROWADZENIE: Suplementacja tyroksyny u pacjentów z niedoczynnością tarczycy jest zwykle prosta. zazwyczaj prosta. Jednak u kilku pacjentów nadal występują podwyższone poziomy TSH pomimo stosowania dużych dawek L-tyroksyny. PRZYPADEK: Opisujemy przypadek 71-letniej kobiety, która 10 lat wcześniej przeszła tyreoidektomię. i od tego czasu była wielokrotnie hospitalizowana z powodu głębokiej niedoczynności tarczycy. głębokiej niedoczynności tarczycy. Pomimo jej konsekwentnych twierdzeń o dobrym przestrzeganiu schematu leczenia schematu leczenia, rozważaliśmy diagnozę pseudomalabsorpcji L-tyroksyny i i potwierdziliśmy ją testami wchłaniania hormonów tarczycy. DYSKUSJA: Pseudomalowchłanianie L-tyroksyny z powodu ukrytego słabego leczenia leczenia należy rozważyć po wykluczeniu interferencji lekowej lub dietetycznej oraz prawdziwego organicznego zespołu złego wchłaniania. Diagnoza tej pozornej choroby może być potwierdzić za pomocą testów wchłaniania L-tyroksyny. --- Aby przeanalizować wpływ stanu tarczycy na wpływ glinu (Al) na jelitowe wchłanianie wapnia (Ca), dorosłe samce szczurów Wistar z eksperymentalnie z eksperymentalnie zmienionym poziomem hormonów tarczycy, podawano doustnie (o.g.) 0 (kontrola) lub 50 mg pierwiastka Al (w postaci chlorku) / kg masy ciała (m.c.) dziennie, przez okres 14 dni. Warunki nadczynności i niedoczynności tarczycy osiągnięto odpowiednio poprzez podawanie lewotyroksyny sodowej (50 mikrog/kg m.c. dziennie, o.g.) lub dziennie) lub metimazolu, inhibitora syntezy tyroksyny (1mg/kg m.c. dziennie, doustnie). W segmentach dwunastnicy i jelita czczego, in vitro strumień (45)Ca z błony śluzowej do błony surowiczej (JCa(ms)) (JCa(ms)) i kinetykę wychwytu (45)Ca w izolowanych enterocytach. określono. W surowicy stężenia tyroksyny (T4) i trójjodotyroniny (T3) zmierzono za pomocą chemiluminescencyjnego testu immunoenzymatycznego. W przeciwieństwie do szczurów szczurów, JCa(ms) szczurów narażonych na działanie Al zmniejszyło się wraz ze wzrostem poziomów T4 i T3 w surowicy, wykazując istotny odwrotny wzrost. wykazując istotną odwrotną korelację w obu przypadkach (T4: r(2)=0,414, P=0,024; T3: r(2)=0,443, P=0,018). Enterocyty izolowane od szczurów traktowane Al plus tyroksyną wykazały zmniejszenie zarówno maksymalnego wychwytu Ca (4,86+/-0,44 vs. 6,85+/-1,04 nmol Ca/mg białka, P<0,05) i K(m) (0,84+/-0,18 vs. 1.05+/-0.36 mM, P<0.05) w porównaniu do kontroli. Obserwowana zmienność w wpływie Al na transport Ca ze stanem tarczycy szczurów może odzwierciedlać negatywną interakcję Al z mechanizmami działania hormonów tarczycy na jelitowe wchłanianie Ca, które miałoby miejsce głównie przy wejściu Ca do enterocytu ze światła. --- CEL: Ocena równoważności farmakokinetycznej nowej kapsułki miękkiej preparatu lewotyroksyny w kapsułkach miękkich w porównaniu z dostępnym na rynku produktem referencyjnym oraz ocena kapsułki miękkiej opracowanej zgodnie z bardziej rygorystycznymi wytycznymi dotyczącymi siły działania w porównaniu z kapsułką przed wdrożeniem nowych zasad dotyczących siły działania. METODA: Dwa randomizowane, dwukierunkowe, krzyżowe badania farmakokinetycznej równoważności pojedynczej dawki i jedno badanie proporcjonalności postaci dawkowania porównujące niskie, średnią i wysoką moc nowego preparatu. Wszystkie trzy badania zostały przeprowadzone w warunkach klinicznych. Uczestnikami byli zdrowi dorośli mężczyźni i kobiety z prawidłowym poziomem lewotyroksyny. Łącznie w trzech badaniach w trzech badaniach. WYNIKI: Parametry farmakokinetyczne obliczono na podstawie stężeń skorygowanych o wartość wyjściową. stężenia. W pierwszym badaniu równoważności farmakokinetycznej porównywano sodowej lewotyroksyny w kapsułkach miękkich (Tirosint) z referencyjnymi tabletkami Synthroid. Synthroid i oba produkty zostały uznane za biorównoważne. W badaniu dawkowania porównano kapsułki testowe o mocy 50-, 100- i 150-μg dawkowane na tym samym poziomie. dawkowane na tym samym poziomie (600 μg) i wszystkie trzy moce zostały zostały uznane za równoważne, gdy były podawane w tej samej dawce. W ostatnim badaniu porównywano kapsułkę testową stosowaną w pierwszych dwóch badaniach z nową formułą kapsułki zgodnie z nowymi wytycznymi dotyczącymi siły działania (±5%) określonymi przez Agencję ds. Administration i obie kapsułki zostały uznane za biorównoważne. Dawki były dobrze tolerowane przez pacjentów we wszystkich trzech badaniach, bez poważnych zdarzeń niepożądanych zgłoszonych poważnych zdarzeń niepożądanych. WNIOSKI: Miękka kapsułka lewotyroksyny opracowana zgodnie z bardziej rygorystyczną wytyczne dotyczące siły działania określone przez Agencję ds. Żywności i Leków spełniły kryteria równoważności pod względem szybkości i zakresu ekspozycji w warunkach w warunkach na czczo w stosunku do referencyjnego preparatu w postaci tabletek. Dawki kliniczne preparatu w kapsułkach można podawać przy użyciu dowolnej kombinacji skomercjalizowanych mocy. --- Czterdzieści suk w rui przez ponad sześć miesięcy od ostatniej rui, z poziomem progesteronu w surowicy poniżej poziom progesteronu w surowicy poniżej 1 ng / ml poddano indukcji rui przy użyciu leków antyprolaktynowych i lewotyroksyny, raz dziennie doustnie przez 20 kolejnych dni. kolejnych dni. Średni poziom progesteronu w surowicy wśród nich wynosił 0,57 +/- 0,03 ng/ml. Spośród 10 zwierząt leczonych w każdej grupie, pięć (50%) w Grupa I (bromokryptyna @ 50 mikrog/kg masy ciała), dziewięć (90%) w grupie II (kabergolina @ 5 mikrog/kg masy ciała), osiem (80%) w Grupie III (tyroksyna @10 mikrog/kg masy ciała) i siedem (70%) w Grupie IV (tyroksyna @ 5 mikrog/kg masy ciała) masy ciała) zareagowało krwawieniem proestrualnym. Średni (+/-SEM) czas, jaki upłynął od rozpoczęcia leczenia do wystąpienia krwawienia z dróg rodnych w grupach I, II, III i IV wynosił odpowiednio 28 +/- 3,39, 13,44 +/- 3,12 (P < 0,05), 24,50 +/- 3,18 i 33 +/- 2,21 dnia. Średni (+/-SEM) czas trwania rui i rui w grupach leczonych grupach terapeutycznych wynosił 9.80 +/- 0.86, 10.11 +/- 0.68, 11.25 +/- 0.88 i 10.71 +/- 0,68 dnia i 7,60 +/- 0,24, 8 +/- 0,29, 8,5 +/- 0,63 i 7,85 +/- 0,46 dnia. odpowiednio. Wskaźnik poczęć w stosunku do liczby zwierząt reagujących na indukcję rui w grupach leczonych wynosił odpowiednio 80%, 78%, 63% i 57%, odpowiednio. Średnia (+/-SEM) długość ciąży obliczona na podstawie ostatniej daty hodowli i wielkości miotu w grupach leczonych wahała się od 60,50 +/- 1,55 do 64,00 +/- 0,82 dnia i odpowiednio od 5,14 +/- 0,34 do 6,40 +/- 0,40. --- Wstęp: Pomostowanie żołądka metodą Roux-en-Y (RYGB) modyfikuje strukturę anatomiczną górnego odcinka jelita grubego. górnego odcinka jelita, zmniejsza wydzielanie kwasu żołądkowego i może upośledzać wchłanianie LT4 wchłanianie. Celem tego badania była ocena wchłaniania LT4 u pacjentów z chorobliwą otyłych pacjentów przed i po RYGB. METODY: Trzydziestu chorobliwie otyłych pacjentów podzielono na dwie grupy: Grupa NS obejmowała 15 pacjentów przed operacją RYGB (BMI = 43,1 ± 4 kg/m(2)), a grupa S obejmowała 15 pacjentów po operacji (BMI = 37,3 ± 4 kg/m(2)). Pobrano dwie próbki i podano 600 μg doustnych tabletek LT4. Próbki krwi pobierano po 30, 60, 120, 180, 240, 300 i 1440 minutach. Bez surowicy T4 (FT4), całkowitą T4 (TT4) i TSH mierzono w każdym punkcie czasowym. Wzrost TT4, FT4 i TSH (ΔTT4, ΔFT4 i ΔTSH) obliczono, odejmując od od średniej wartości wyjściowej. WYNIKI: Parametry farmakokinetyczne dotyczące wchłaniania LT4, maksymalnego ΔTT4, i pole pod krzywą (AUC) zarówno ΔTT4, jak i ΔFT4 były znacznie wyższe w grupie w grupie S w porównaniu z grupą NS (p < 0,05). Zaobserwowano jednak, zaobserwowano jednak znaczne opóźnienie wchłaniania LT4 w grupie S. Podstawowe poziomy TSH i leptyny w surowicy były wyższe w grupie NS (odpowiednio p = 0,016 i 0,026, odpowiednio), podczas gdy podstawowe poziomy TT4, FT4, ΔTSH i AUC ΔTSH w surowicy były podobne między grupami. były podobne między grupami. WNIOSKI: W tym badaniu wykazaliśmy, że operacja pomostowania Roux-en-Y nie zmniejsza wchłaniania LT4. Niewielkie, ale znaczące opóźnienie wchłaniania LT4 u pacjentów po operacji. --- Zgodnie z naszą wiedzą, chlorowodorek raloksyfenu, selektywny modulator receptora estrogenowego modulator receptora estrogenowego, nigdy nie był zgłaszany jako zakłócający wchłanianie lewotyroksyny. Opisujemy 79-letnią kobietę z przewlekłą, leczoną pierwotną niedoczynnością tarczycy, z rosnącym zapotrzebowaniem na lewotyroksynę podczas przyjmując raloksyfen w tym samym czasie co lewotyroksynę. Przez dwa okresy od 6 do 8 tygodni okresy, oddzieliliśmy spożycie raloksyfenu i lewotyroksyny o około 12 godzin. godzin. Ponadto zbadaliśmy wchłanianie 1,0 mg soli sodowej lewotyroksyny z i bez jednoczesnego podawania 60 mg chlorowodorku raloksyfenu w 2 przez pobieranie seryjnych próbek krwi przez 6 godzin. Niedoczynność tarczycy występowała w sposób powtarzalny za każdym razem, gdy podawano lewotyroksynę i raloksyfen. i raloksyfen były podawane razem i poprawiała się, gdy były przyjmowane oddzielnie. Skojarzone podawanie lewotyroksyny i raloksyfenu powodowało niższe poziomy tyroksyny w surowicy w porównaniu z podawaniem samej lewotyroksyny. samej lewotyroksyny. W nieznanym jeszcze mechanizmie raloksyfen powodował złe wchłanianie lewotyroksyny u naszej pacjentki. --- Hormony tarczycy (TH) są zaangażowane w występowanie zaburzeń lękowych i afektywnych. zaburzeń afektywnych; jednak wpływ po leczeniu anksjolitycznym benzodiazepiną, takim jak podawanie diazepamu leczenie, takie jak podawanie diazepamu, na mechanizm działania hormonów tarczycy hormonów tarczycy nie został jeszcze zbadany. Wpływ diazepamu na wiązanie jądrowej T3 in wiązanie jądrowego T3 in vitro, na względną ekspresję receptorów TH (TR) oraz na dostępność TH w synaptosomach badano w półkulach mózgowych dorosłych szczurów półkule 24 godziny po pojedynczej dawce dootrzewnowej (5 mg / kg BW) tego uspokajający. Chociaż diazepam nie wpływał na dostępność TH w krążeniu krwi lub we frakcji synaptosomalnej, zmniejszył (33%) maksymalną gęstość wiązania jądrową maksymalną gęstość wiązania T3 (B(max)). Nie zaobserwowano różnic w stała dysocjacji równowagi (K(d)). Wariant TRalpha2 (niewiążący T3) poziomy mRNA zostały zwiększone o 33%, podczas gdy brak zmian we względnej ekspresji izoform TR wiążących T3 (TRalpha1, TRbeta1). To badanie pokazuje, że pojedyncze dootrzewnowe wstrzyknięcie diazepamu wpływa w ciągu 24 godzin, gęstość jądrowych TR i ich wzór ekspresji. Ostatni efekt występuje w sposób specyficzny dla izoformy, obejmujący w szczególności mRNA TRalpha2 w mózgu dorosłego szczura. --- TŁO: Dawkowanie T(4) w centralnej niedoczynności tarczycy jest przede wszystkim oparte na poziomie poziom wolnego T(4) w surowicy (fT4). Jednak optymalny zakres fT4 jest źle zdefiniowany, a subtelna niedoczynność tarczycy może zostać przeoczona. Subtelna niedoczynność tarczycy może zostać przeoczona przy użyciu tego podejścia. CELE: Naszym celem było zbadanie wpływu leczenia dostosowanego do masy ciała (bw) T(4), samej lub w połączeniu z T(3), na metabolizm, samopoczucie, i funkcje poznawcze w porównaniu ze schematem prowadzącym do normalnej fT4. PROJEKT: Było to badanie kontrolowane placebo (podwójnie zaślepione, krzyżowe). PACJENCI: Łącznie 29 pacjentów (wiek 52 +/- 2 lata; kobiety/mężczyźni, 8/21) z niedoczynnością przysadki, w tym niedoborem TSH. INTERWENCJE: Porównano trzy schematy leczenia (każdy po 5 tygodni): "EMPIRYCZNE-T4," empiryczna dawka T(4) (1 +/- 0,05 mikrog/kg masy ciała) prowadząca do prawidłowego fT4; BW-ADAPTED-T4 (1,6 mikrog/kg masy ciała T(4)); i "BW-ADAPTED-T3T4", dostosowana do masy ciała kombinacja kombinacja T(3) i T(4) (stosunek 1:10). WYNIKI: Podawanie BW-ADAPTED-T4 zwiększyło średnie stężenia fT4 do górnej granicy normalnego zakresu (poziomy szczytowe). W porównaniu z EMPIRICAL-T4, leczenie BW-ADAPTED-T4 skutkowało niższym wskaźnikiem masy ciała (BMI) (29,0 +/- 0,7 vs. 29,5 +/- 0,7 kg/m(2); P < 0,03), niższy poziom cholesterolu całkowitego (198 +/- 9 vs. 226 +/- 7 mg/dl; P < 0,01) i niższy poziom cholesterolu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) (116 +/- 5 vs. 135 +/- 7 mg/dl; P < 0,01). Leczenie BW-ADAPTED-T3T4 było związane z dodatkowym korzystnym wpływem na czas odruchu kostnego i pamięć roboczą, ale skutkowało ponadfizjologicznymi poziomami wolnej T(3) w surowicy (fT(3)). OGRANICZENIA: Długoterminowe skutki uboczne mogły zostać przeoczone. WNIOSKI: Stosowanie dawki 1,6 mikrog/kg masy ciała poprawiło markery powszechnie związane z centralną niedoczynnością tarczycy. Sugeruje to, że dawkowanie T(4) oparte na bw i dążenie do fT4 w górnym zakresie referencyjnym jest lepsze niż miareczkowanie T(4) w celu uzyskania średnich prawidłowych stężeń fT4 u tych pacjentów. --- Wstęp: Podawany doustnie jodowany olej makowy jest odpowiednim środkiem kontroli niedoboru jodu. kontrolowania niedoboru jodu na obszarach, gdzie sól jodowana nie jest jeszcze dostępna. Potrzebny jest jednak bardziej skuteczny i tańszy preparat oleju jodowanego. CEL: Celem tego badania było porównanie skuteczności jodowanego oleju arachidowego z jodowanym olejem makowym. arachidowego z jodowanym olejem makowym. PROJEKT: Dzieciom w wieku szkolnym 8-10 lat podawano doustnie pojedynczą dawkę jodowanego oleju arachidowego (P200, P400 lub P800 mg I), jodowanego oleju makowego (PS400 mg I) lub olejem arachidowym (placebo). Stężenie jodu w moczu (UI) było mierzone w 0, 4, 12, 25 i 50 tygodniu, podczas gdy objętość tarczycy i surowica tyreotropiny i wolnej tyroksyny mierzono w 0, 25 i 50 tygodniu. WYNIKI: UI było wyższe we wszystkich grupach leczonych niż w grupie placebo, z wyjątkiem na początku badania. UI w grupie P200 nie różniło się istotnie od UI w grupie grupy PS400 we wszystkich momentach pomiaru. W porównaniu preparatów dostarczających 400 mg I przeprowadzonym przy użyciu modelu matematycznego, retencja jodu z oleju arachidowego była 3 razy większa niż z oleju makowego, a okres ochrony dla oleju arachidowego był 3 razy dłuższy niż dla oleju makowego. okres ochrony dla oleju arachidowego był dwukrotnie dłuższy niż dla oleju makowego (P < 0,001). (P < 0,001 dla obu). Zmniejszenie objętości tarczycy było większe w grupach grupach leczonych niż w grupie placebo (P < 0,001). Nie stwierdzono istotnych różnic w stężeniach hormonów w surowicy zaobserwowano między grupami przed lub po leczeniu. WNIOSEK: Jodowany olej arachidowy jest bardziej skuteczny w kontrolowaniu niedoboru jodu niż jodowany olej makowy. jodu niż jodowany olej makowy zawierający taką samą ilość jodu. --- TŁO: Wytyczne FDA dotyczące badań farmakokinetycznych (PK) lewotyroksyny (L-T(4)) pod kątem biorównoważności między markami ewoluowały w ostatnim czasie. Nadal istnieją obawy o skuteczność i bezpieczeństwo obecnego protokołu, opartego na analizie PK po ponadfizjologicznym dawkowaniu L-T(4) u ochotników z eutyreozą, a także niedawnego z powodu problemów produkcyjnych wewnątrz marki również sugerują potrzebę dalszego udoskonalenia. udoskonalenia. Badamy te powiązane ze sobą kwestie ilościowo, wykorzystując symulowane scenariusze symulowanych scenariuszy testujących skuteczność protokołu opartego na TSH oraz stabilność tabletki i wchłanianie, w celu zwiększenia precyzji metod biorównoważności L-T(4). METODY: Używamy zaktualizowanego modelu symulacyjnego regulacji ludzkiego hormonu tarczycy określony ilościowo i zweryfikowany na podstawie danych obejmujących szeroki zakres normalnych i nieprawidłowych funkcji układu tarczycy. funkcji układu tarczycy. Biorównoważność: Zbadaliśmy protokół oparty na TSH, wykorzystując normalne dawkowanie zastępcze u symulowanych pacjentów po tyreoidektomii, zmieniając marki po 8 tygodniach pełnego dawkowania zastępczego. Przeprowadziliśmy symulację skutków różnic tabletki i różnic w absorpcji jelitowej na przewidywane stężenie w osoczu TSH, T(4) i trijodotyroniny (T(3)). Stabilność: Symulowaliśmy efekty zaniku potencji i różnic między partiami w realistycznych scenariuszach, wykorzystując rzeczywiste dane dotyczące potencji dane dotyczące siły działania tabletek obejmujące 2 lata, porównując niedawno zmniejszony zakres 95-105% FDA z pierwotnym zakresem 90-110%. WYNIKI: Symulowany spadek o zaledwie 10-15% w L-T(4) lub jego absorpcji generowane stężenia TSH poza docelowym zakresem biorównoważności (0,5-2,5 mU/L TSH), podczas gdy poziomy T(3) i T(4) w osoczu utrzymywały się w normie. Dla 25% zmniejszenie, TSH w stanie stacjonarnym zmieniło się o 300% (z 1,5 do 6 mU / L) w porównaniu z <25% zarówno dla T(4), jak i T(3) (oba w ich zakresach referencyjnych). Stabilność: TSH, T(4) i T(3) pozostawały w normalnych zakresach dla większości scenariuszy spadku mocy, ale tabletki o tej samej mocy dawki i tej samej marki nie były biorównoważne między między partiami oraz między tabletkami świeżymi i prawie przeterminowanymi. WNIOSKI: Farmakodynamiczny protokół biorównoważności pomiaru TSH, wykorzystujący normalnego dawkowania zastępczego L-T(4) u ochotników athyreotycznych, prawdopodobnie będzie bardziej bardziej czuły i bezpieczniejszy niż obecne wytyczne FDA oparte na PK T(4). Zaostrzona 95-105% dopuszczalny zakres mocy dla tabletek L-T(4) jest znaczącą poprawą, ale poza tym akceptowalne różnice w sile działania (czy to z powodu zaniku siły działania, czy niespójności w poszczególnych partiach) mogą być problematyczne dla niektórych pacjentów, np, poddawanych terapii wysokimi dawkami L-T(4) z powodu raka. --- Porównawcza biodostępność doustnych dawek lewotyroksyny (LT(4)) przyjmowanej w postaci tabletek, po rozkruszeniu lub przeżuciu przed połknięciem nie została dobrze zbadana. Trzech pacjentów z niedoczynnością tarczycy, u których stwierdzono utrzymujące się podwyższenie stężenia tyreotropiny (TSH) w surowicy pomimo przyjmowania 200, 150 i 125 tabletek LT(4) dziennie. Nie wykazywali oznak i objawów objawów choroby żołądkowo-jelitowej, która mogłaby zakłócać wchłanianie LT(4) ani historii takich schorzeń. Nie przyjmowali jednocześnie leków, o których wiadomo, że wpływają na wchłanianie LT(4) z jelit. Ich poziomy TSH w surowicy poziomy TSH w surowicy znormalizowały się, gdy tabletki były przyjmowane po sproszkowaniu. Różnica różnica wydawała się być związana z powolnym rozpuszczaniem tabletek w w jelitach tych pacjentów. --- CEL: Analizowano dawkę substytucyjną T4 u pacjentów z niedoczynnością tarczycy i przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy. autoimmunologiczne zapalenie tarczycy i atypową celiakię (CD). PROJEKCJA: Zastępcza dawka T4 została przeanalizowana u 35 pacjentów z niedoczynnością tarczycy i przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy. Hashimoto (HT) i atypową CD, zgodnie z definicją Amerykańskiego Towarzystwa Gastroenterologicznego. Stowarzyszenie Gastroenterologiczne. Oceniliśmy zdolność tej samej dawki T4 do osiągnięcia docelowego TSH u 21 pacjentów przed i podczas diety bezglutenowej (GFD). U pozostałych 14 pacjentów, niestosujących się do GFD, przeanalizowaliśmy zastępczą dawkę T4 i porównaliśmy ją z dawką w podobnej grupie składającej się z 68 pacjentów z niedoczynnością tarczycy, ale bez dowodów na celiakię lub inne stany stanów zakłócających wchłanianie T4. WYNIKI: U pacjentów z izolowaną HT pożądany poziom TSH w surowicy (mediana=1,02 mU/litr) zostało osiągnięte u wszystkich pacjentów po 5±2 miesiącach leczenia przy medianie dawce T4 wynoszącej 1,31 μg/kg/d. Po podobnym okresie i przy podobnej dawce T4, wyższe poziomy TSH (mediana = 4,20 mU/litr) obserwowano u pacjentów z HT i CD. U 21 pacjentów z CD docelowy poziom TSH (mediana TSH=1,25 mU/litr) został osiągnięty po 11±3 miesiącach GFD bez zwiększania dawki T4 (1,32 μg/kg-d). U pozostałych 14 pacjentów, którzy nie przestrzegali GFD, docelowe TSH również zostało osiągnięte, ale przy wyższej dawce T4 (mediana=1,96 μg/kg-d; +49%; P=0,0002) niż u pacjentów z niedoczynnością tarczycy bez CD. pacjentów bez CD. WNIOSKI: Atypowa CD zwiększa zapotrzebowanie na T4. Efekt ten został odwrócony przez GFD lub przez zwiększenie dawki T4. Złe wchłanianie T4 może zapewnić możliwość wykrycia CD, która została przeoczona, dopóki pacjenci nie zostali poddani terapii T4. --- Aby lepiej zrozumieć farmakokinetykę i potencjalne zalety roztworu doustnego roztworu doustnego lewotyroksyny w porównaniu z tabletkami i miękkimi kapsułkami żelowymi.4 randomizowane, randomizowane badania biorównoważności z zastosowaniem 2 dawek (600 mcg lewotyroksyny) w układzie krzyżowym w 2 kierunkach przeanalizowano badania z udziałem 84 zdrowych osób. Próbki pobierano przed dawkowaniem i do 48-72 h po podaniu w celu obliczenia farmakokinetyki pozakompartmentowej parametry farmakokinetyczne dostosowane do linii podstawowej: maksymalne stężenie, czas do maksymalne stężenie i pole pod krzywą stężenie-czas od 0 do 48 h i od 0 do 2 h. Średnie parametry farmakokinetyczne (± odchylenie standardowe) odpowiednio dla tabletek, kapsułek i roztworu średnie parametry farmakokinetyczne (± odchylenie standardowe) odpowiednio dla tabletek, kapsułek i roztworu: obszar pod krzywą stężenie-czas od 0 do 2 h (ng*h/mL)=68,4±32,8, 64,4±24,4, 99,1±22,7; obszar pod krzywą stężenie-czas od 0 do 48 godz. (ng*h/mL)=1 632±424, 1 752±445, 1 862±439; maksymalne stężenie (ng/mL)=67,6±20,9, 68,0±15,9, 71,4±16,0; czas maksymalnego stężenia (godziny)=2,25±0,99, 2,38±1,58, 1,96±1,07. Ogólna szybkość i zakres ekspozycji nie różniły się statystycznie między preparatami, ale sugerowano szybszy początek dla roztworu (większy obszar obszar pod krzywą stężenie-czas od 0 do 2 godzin i krótszy czas do maksymalnego stężenia średnio o 30 minut). Szybkość i zakres ekspozycji na lewotyroksynę są podobne między badanymi preparatami. są podobne między testowanymi preparatami. Wydaje się jednak, że roztwór krążenie ogólnoustrojowe szybciej, ponieważ rozpuszczanie nie jest potrzebne przed rozpoczęciem wchłaniania. przed rozpoczęciem wchłaniania. Większa wczesna ekspozycja roztworu i krótszy czas do maksymalnego stężenia stężenia około 30 minut może być korzystne dla zminimalizowania interakcji lek-żywność i zasługuje na dalsze badania. --- Wstęp: Zakażenie Helicobacter pylori jest najczęstszą przyczyną przewlekłego zapalenia żołądka. przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka. H. pylori może zmniejszać wchłanianie doustnej tyroksyny poprzez zmniejszenie wydzielanie kwasu żołądkowego w żołądku. W tym badaniu mieliśmy na celu zbadanie zmiany w testach czynności tarczycy w przypadkach po eradykacji H. pylori którzy nie reagowali na leczenie wysokimi dawkami tyroksyny przed eradykacją H. pylori. przed eradykacją H. pylori. METODY: Przypadki niedoczynności tarczycy, które nie reagowały na wysokie dawki tyroksyny wśród tych przedstawionych Klinikom Endokrynologii i Gastroenterohepatologii w Szpitala Szkoleniowo-Badawczego Sisli Etfal w latach 2009-2010. w badaniu. Testy czynności tarczycy wykonano dwukrotnie we wszystkich przypadkach przed i po eradykacji H. pylori. Biopsje dwunastnicy, antralne i ciemieniowe, oraz aspiraty i biopsje z jelita czczego pobrano podczas endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego wykonane u wszystkich pacjentów. Przypadki bez patologii jelitowej zostały włączone do badania. WYNIKI: Wartości tyreotropiny (TSH), wolnej T3 i wolnej T4 w surowicy przed eradykacją H. pylori wynosiły 30,5 ± 28,8 IU/ml, 2,64 ± 0,56 pg/ml i 0,92 ± 0,32 ng/ml, a po eradykacji wynosiły odpowiednio 4,2 ± 10,6 IU/ml, 3,02 ± 0,61 pg/ml i 1,3 ± 0,34 ng/ml (wartości p <,001, .002 i <,001, odpowiednio). Po leczeniu eradykacyjnym H. pylori TSH zmniejszyło się we wszystkich przypadkach. przypadków, u 21 z nich rozwinęła się pozorna tyreotoksykoza. WNIOSEK: W przypadkach niedoczynności tarczycy zapalenie żołądka wywołane przez H. pylori może być odpowiedzialne za niewystarczającą odpowiedź na leczenie. nieadekwatną odpowiedź na leczenie. Eradykacja H. pylori w przypadkach otrzymujących wysokie dawki tyroksyny wiąże się z ryzykiem tyreotoksykozy. --- Wpływ glinu (Al) na czynność tarczycy oceniano u dorosłych szczurów Wistar dootrzewnowo (i.p) wstrzykiwano 7 mg Al (w postaci mleczanu) / kg masy ciała (m.c.) dziennie przez okres sześciu tygodni. Kinetyka przebiegu czasowego Na(125)I (3 μCi na 100 g m.c., i.p.) analizowano poprzez pomiar radioaktywności gamma tarczycy, surowicy, osadu białka surowicy i żółci, w czasie od 2 do 96 h po podaniu. W grupie leczonej Al wychwyt (125)I(-) przez tarczycę w 24 h (15 840 ± 570 vs. 18 030 ± 630 dpm/mg, P<0,05), jak również szybkość uwalniania (125)I(-) z gruczołu, obliczone jako nachylenie wykresu między 24 a 96 h (84 ± 8 vs. 129 ± 11 dpm / mg / h, P<0,05) zostały znacznie zmniejszone w porównaniu do kontrolą. Wydalanie (125)I(-) z żółcią nie było modyfikowane we wszystkich badanych okresach. Zawartość Al i peroksydacja lipidów (69,1 ± 8,5 vs. 53,2 ± 7,0 nmol MDA/g mokrej masy, P<0,05) były znacząco zmniejszone w porównaniu z grupą kontrolną. masy ciała, P<0,05) tkanki tarczycy były zwiększone u szczurów leczonych Al. Stężenia w surowicy stężenie tyroksyny całkowitej (T4, 3,78 ± 0,14 vs. 4,68 ± 0,12 μg/dl, P<0,05) i całkowitej trijodotyroniny (T3, 47 ± 4 vs. 66 ± 5 ng/dL, P<0,05) były zmniejszone przez działanie Al, ale wolne T4 (1,05 ± 0,05 vs. 1,04 ± 0,04 ng/dL, NS) i tyreotropina (TSH, 2,7 ± 0,4 vs. 2,6 ± 0,5 ng/ml, NS) pozostały niezmienione. Pomimo Al może pośrednio wpływać na wychwyt jodków przez tarczycę i wydzielanie hormonów przez mechanizm obejmujący indukcję przez mechanizm obejmujący indukcję stanu stresu oksydacyjnego, jednak zmiany te mogą być kontrolowane przez oś hormonalną podwzgórze-przysadka-tarczyca. oś hormonalna. Możemy stwierdzić, że u dorosłych szczurów Al nie działałby jako czynnik tarczycy. --- Badania na szczurach z niedoczynnością tarczycy pokazują, że po podaniu kombinacji tyroksyny (T4) i trójjodotyroniny (T3) w celu normalizacji tyreotropiny (TSH), eutyreoza we wszystkich narządach jest zapewniona tylko wtedy, gdy T(4) i T(3) są podawane w stosunku normalnie wydzielanym przez tarczycę szczura. Ponieważ substytucja T(4) skutkuje nieprawidłowym stosunkiem T(4)/T(3) w surowicy, możliwe jest również, że u ludzi eutyreoza nie występuje na poziomie tkankowym w wielu narządach, biorąc pod uwagę, że metabolizm jodotyroniny u ludzi i szczurów ma wiele podobnych mechanizmów. podobne mechanizmy. Ostatnie doniesienia, w których funkcje poznawcze i samopoczucie porównywano u pacjentów z pierwotną niedoczynnością tarczycy, którym podawano wyłącznie T(4) w porównaniu z substytucją T(4) plus T(3), przyniosły kontrowersyjne wyniki. stwierdzono pozytywne efekty lub ich brak. We wszystkich tych badaniach T(3) stosowano w postaci w zwykłej postaci, co skutkuje niefizjologicznymi pikami T(3) w surowicy. W tych badaniach sugeruje się, że substytucja T(3) powinna być najlepiej przeprowadzona z użyciem preparatem, który powoli uwalnia T(3), aby uniknąć tych pików. W badaniu pokazujemy, że leczenie osób z niedoczynnością tarczycy za pomocą kombinacji T (4) plus T (3) o powolnym uwalnianiu prowadzi do znacznej poprawy wartości T (4) i T (3) w surowicy. i T(3), stosunku T(4)/T(3) i TSH w surowicy w porównaniu z leczeniem tylko T(4). tylko T(4). Podawanie T(3) w surowicy z T(3) o powolnym uwalnianiu nie wykazało w surowicy, w przeciwieństwie do zwykłego T(3). --- Wchłoniętą dawkę tarczycy i efektywny okres półtrwania określono u 46 kotów z nadczynnością tarczycy kotów po leczeniu niską dawką (średnio 111 MBq) radiojodu dożylnie. Trzynaście z tych kotów otrzymało ioheksol w celu pomiaru współczynnika przesączania kłębuszkowego (GFR) pomiar w ciągu 24 godzin przed leczeniem radiojodem w związku z innym trwającego badania w naszej instytucji. Wartości przed terapią uzyskano dla całkowitej tyroksyny (TT(4)) i stosunku tarczycy do gruczołów ślinowych za pomocą sodu nadtechnecjanu sodu. U wszystkich kotów wykonano skany po terapii po 24, 48 i 120 h w celu oceny wychwytu jodu radioaktywnego (RAIU) i efektywnego okresu półtrwania efektywnego okresu półtrwania radiojodu. Dawkę pochłoniętą obliczono na podstawie skumulowanej aktywności za pomocą oprogramowania Olinda. Obie grupy były porównywalne pod względem wieku, TT(4) i stosunku aktywności tarczycy do aktywności gruczołów ślinowych. Analiza statystyczna analiza statystyczna wykazała znaczne zmniejszenie dawki pochłoniętej w tarczycy w grupie ioheksolu. ioheksolu. Temu zmniejszonemu wychwytowi nie towarzyszyło zmniejszenie efektywny okres półtrwania radiojodu. Zmienność międzyosobnicza RAIU zmniejszyła się w tej grupie i uzyskano bardziej jednorodne dawki pochłonięte. Nie wykazano istotnej różnicy w wynikach. Jednakże zaobserwowano tendencję w kierunku większej liczby resztkowych nadczynności tarczycy w grupie ioheksolu (15 w porównaniu z 6% w grupie kontrolnej). Badanie to wykazało, że ioheksol zakłóca wychwyt radiojodu u kota z nadczynnością tarczycy, ale nie nie powoduje zwiększonego obrotu. W tym badaniu, choć obejmującym niewielką liczbę kotów kotów, wyniki nie wydawały się być znacząco zmienione. --- Wpływ blokerów kanału Ca2+ werapamilu, nifedypiny i diltiazemu na trójjodotyroninę (T3) i wychwyt tyroksyny (T4) w hodowanych kardiomiocytach kardiomiocytach pochodzących od 2-dniowych szczurów. Eksperymenty przeprowadzono w temperaturze 37 stopni C w pożywce z 0,5% BSA dla [125I]T3 (100 pM) lub 0,1% BSA dla [125I]T4 (350 pM). 15-minutowy wychwyt [125I]T3 wynosił 0,124 +/- 0,013 fmol/pM wolnego T3 (n = 6); Wychwyt [125I]T4 wynosił 0,032 +/- 0,003 fmol/pM wolnego T4 (n = 12). Ani T3, ani T4 nie miały wpływu 1% DMSO (rozcieńczalnik dla nifedypiny i werapamilu). Pobór [125I]T3, ale nie [125I]T4, był zależny od dawki przez inkubację z 1-100 mikroM werapamilu (49-87%, P < 0,05) lub nifedypiny (53-81%, P < 0,05). Względny spadek względny spadek wychwytu [125I]T3 po 4 godzinach inkubacji z 10 mikroM werapamilem lub nifedypiną był mniejszy niż po 15 minutach lub 1 godzinie, co wskazuje na główny efekt hamujący blokerów kanału Ca2 + wystąpił na poziomie błony plazmatycznej. Zmniejszenie wiązania jądrowego [125I]T3 przez 10 mikroM werapamil lub nifedypinę było proporcjonalne do zmniejszenia komórkowego wychwytu [125I]T3 wychwytu. Diltiazem (1-100 mikroM) nie miał zależnego od dawki wpływu na wychwyt [125I]T3 ale zmniejszał wychwyt [125I]T4 o 45% (P < 0,05) przy każdym badanym stężeniu. Ani obecność 20 mM K+, ani obecność niskiego poziomu Ca2+ w pożywce nie miały wpływu na wychwyt [125I]T3 wpływały na wychwyt [125I]T3. Podsumowując, hamujące działanie blokerów kanału Ca2+ na wychwyt T3 w kardiomiocytach nie jest wtórne do ich wpływu na Ca2+, ale raczej odzwierciedlają interferencję z domniemanym nośnikiem T3 w błonie plazmatycznej. w błonie plazmatycznej. --- Opracowano model owiec poddanych tyreoidektomii, którym dożylnie podawano hormon tarczycy (TH) został opracowany w celu naśladowania endogennej ekspozycji na TH i analizy wpływ na homeostazę TH w osoczu ingerencji ksenobiotyków w wiązanie TH z białkami osocza z białkami osocza. TH została wyparta z miejsc wiązania z białkami osocza przy użyciu fenylobutazon (PBZ) jako testowy ksenobiotyk, aby porównać wpływ PBZ na w stanie stacjonarnym wolne i całkowite stężenia TH w osoczu między sytuacją in vivo a systemem in vitro. Podczas gdy PBZ zwiększał stężenie wolnej TH in vitro, PBZ in vivo spowodowało natychmiastowe zmniejszenie zarówno całkowitego, jak i wolnego stężenia TH w osoczu. TH w osoczu. Spadek całkowitego TH był zgodny z indukowanym przez PBZ przemieszczenie TH z białek wiążących w osoczu, co prowadziło do zwiększenia całkowitego klirensu TH w osoczu. Nie oczekiwano jednak, że temu zmniejszeniu całkowitego stężenia TH towarzyszył równoległy spadek wolnej TH w osoczu, ponieważ wolna TH jest jest określana przez klirens wolnej TH w osoczu. Sugerowało to, że PBZ może również zakłócać mechanizmy klirensu wolnej TH. Można że nasz model owiec z tyreoidektomią umożliwia podwójne działanie ksenobiotyku na TH w osoczu, a mianowicie przemieszczenie TH z jego białek wiążących, co prowadzi do zmniejszenia całkowitego stężenia w osoczu, co nie ma znaczenia dla funkcji tarczycy, w porównaniu z ingerencją w wewnętrznym klirensem TH prowadzącym do zmiany stężenia wolnej TH w osoczu, co ma istotny wpływ na główny wpływ na zaburzenia czynności tarczycy. --- CEL: Leki mogą czasami zakłócać wchłanianie jelitowe lewotyroksyny, głównie poprzez tworzenie nierozpuszczalnych kompleksów z tarczycą. lewotyroksyny, głównie poprzez tworzenie nierozpuszczalnego kompleksu z hormonem tarczycy w świetle jelita. w świetle jelita. Celem tego badania było zbadanie ostrego wpływu trzech wcześniej niebadanych leków na wchłanianie lewotyroksyny. PROJEKT: Zbadaliśmy wpływ trzech leków na wchłanianie tyroksyny u siedmiu normalnych ochotników. siedmiu normalnych ochotników. W każdym dniu badania badani przyjmowali 1 mg soli sodowej lewotyroksyny, przyjmowanej oddzielnie lub podawanej jednocześnie z chlorowodorkiem sewelameru chlorowodorkiem sewelameru (Renagel, lek wiążący fosforany stosowany w leczeniu hiperfosfatemii), chromem hiperfosfatemii), pikolinianem chromu (dostępny bez recepty suplement diety) lub ezetymib (Zetia, lek stosowany w leczeniu hipercholesterolemii). hipercholesterolemii). Tyroksynę w surowicy mierzono w odstępach 6-godzinnych po spożyciu leku. GŁÓWNE WYNIKI: Chlorowodorek sewelameru i pikolinian chromu znacząco zmniejszały stężenie tyroksyny w surowicy. (p < 0,05) znacząco zmniejszyły pole pod krzywą stężenia tyroksyny w surowicy, podczas gdy ezetymib nie miał żadnego wpływu. WNIOSEK: Pacjenci z niedoczynnością tarczycy przyjmujący chlorowodorek sewelameru lub pikolinian chromu pikolinian chromu powinni być poinformowani, aby oddzielić czas spożycia tych leków od przyjmowania hormonów tarczycy o kilka godzin. --- KONTEKST: Wpływ węglanu wapnia na wchłanianie lewotyroksyny nie był systematycznie badany. nie był systematycznie badany. Taka potencjalna interakcja lekowa zasługuje na zbadanie, ponieważ jednoczesne leczenie obydwoma lekami jest powszechne, szczególnie u kobiet po menopauzie. CEL: Zbadanie potencjalnego wpływu węglanu wapnia na wchłanianie lewotyroksyny. wchłanianiu lewotyroksyny. PROJEKT: Prospektywne badanie kohortowe przeprowadzone od listopada 1998 do czerwca 1999, uzupełnione badaniem in vitro wiązania tyroksyny (T(4)) z węglanem wapnia. z węglanem wapnia. USTAWIENIE: Centrum Medyczne dla Weteranów w West Los Angeles, Kalifornia. PACJENCI: Dwudziestu pacjentów (zakres wieku, 27-78 lat; n=11 mężczyzn) z niedoczynnością tarczycy którzy przyjmowali stabilny, długoterminowy schemat lewotyroksyny, zostało włączonych do badania. badanie. Wszyscy pacjenci mieli wartości wolnego T(4) i tyreotropiny w surowicy w normalnym zakresie przed rozpoczęciem badania. zakresie przed rozpoczęciem badania. INTERWENCJA: Pacjenci zostali poinstruowani, aby przyjmować 1200 mg / d wapnia pierwiastkowego jako węglanu wapnia, przyjmowanego wraz z lewotyroksyną, przez 3 miesiące. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW: Poziomy wolnej T(4), całkowitej T(4), całkowitej trijodotyroniny (T(3)) i tyreotropiny, mierzone u wszystkich pacjentów na początku badania (podczas przyjmowania samą lewotyroksynę), po 2 i 3 miesiącach (podczas przyjmowania węglanu wapnia i lewotyroksyny) oraz 2 miesiące po odstawieniu węglanu wapnia (podczas kontynuując przyjmowanie lewotyroksyny). WYNIKI: Średnie poziomy wolnego T(4) i całkowitego T(4) były znacząco obniżone podczas okresu wapniowego i wzrosły po odstawieniu wapnia. wapnia i wzrosły po odstawieniu wapnia. Średnie poziomy wolnego T(4) wynosiły 17 pmol / L (1,3 ng / dl) na początku badania, 15 pmol / L (1,2 ng / dl) w okresie wapnia i 18 pmol / L (1,4 ng / dl) po odstawieniu wapnia (ogólnie P<.001); średnie całkowite poziomy T(4) wynosiły 118 nmol/L (9.2 mikrog/dL) na początku badania, 111 nmol/L (8,6 mikrog/dL) podczas okresu wapniowego i 120 nmol/L (9,3 mikrog/dL) po odstawieniu wapnia (ogólne P=.03). Średnie poziomy tyreotropiny wzrosły znacząco, z 1,6 mIU / L na początku badania do 2,7 mIU / L w okresie wapnia i spadły do 1,4 mIU/L po odstawieniu wapnia (P=.008). Dwadzieścia procent pacjentów miało poziomy tyreotropiny w surowicy wyższe niż normalny zakres w okresie podawania wapnia; najwyższy zaobserwowany poziom wynosił 7,8 mIU/L. Średnia Poziomy T(3) nie zmieniły się w okresie stosowania wapnia. Badanie in vitro wiązania T(4) z wapniem wykazało, że adsorpcja T(4) na węglanie wapnia zachodzi przy kwaśnym pH. kwaśnym pH. WNIOSKI: To badanie 20 pacjentów otrzymujących długoterminową terapię zastępczą lewotyroksyną lewotyroksyny wskazuje, że węglan wapnia zmniejsza wchłanianie T(4) i i zwiększa poziom tyreotropiny w surowicy. Lewotyroksyna adsorbuje się na węglanie wapnia w środowisku kwaśnym, co może zmniejszać jej biodostępność. JAMA. 2000;283:2822-2825
Które leki mogą zaburzać wchłanianie tyroksyny?
wykazano, że sekwestranty kwasów żółciowych, siarczan żelazawy, sukralfat, węglan wapnia, leki zobojętniające zawierające glin, środki wiążące fosforany, raloksyfen i inhibitory pompy protonowej również zakłócają wchłanianie lewotyroksyny.
Chlorowodorek sewelameru lub pikolinian chromu należy zalecić, aby oddzielić czas spożycia tych leków od ich preparatu hormonów tarczycy o kilka godzin.