Zespół Pradera-Williego (PWS) i zespół Angelmana (AS) to ludzkie zaburzenia neurogenetyczne zaburzenia neurogenetyczne obejmujące mechanizm imprintingu w regionie chromosomu 15q11-13 regionie chromosomu. Dominującymi defektami genetycznymi w PWS są delecje 15q11-13 pochodzenia ojcowskiego i disomia matczyna chromosomu 15. Dla kontrastu, matczyne delecje i matczyna disomia chromosomu 15 są związane z innymi zaburzeniami neurogenetycznymi. z innym zaburzeniem neurogenetycznym, AS. W obu zaburzeniach mutacje te mutacje są związane z metylacją specyficzną dla rodzica pochodzenia w kilku loci loci 15q11-13. Przebadaliśmy 5 pacjentów z podejrzeniem PWS i 4 pacjentów z podejrzeniem AS którzy zostali skierowani do Oddziału Genetyki Medycznej w Szpitalu Uniwersyteckim Szkoły Medycznej w Ribeirão. Szkoły Medycznej w Ribeirão Preto. Naszym celem było ustalenie prawidłowej klinicznej i etiologicznej w tych przypadkach. Zastosowaliśmy konwencjonalną cytogenetykę, analizę metylacji za pomocą sondy KB17 (wyspa CpG genu SNRPN Southern blotting po trawieniu enzymami restrykcyjnymi Xba I i Not I. enzymami restrykcyjnymi Xba I i Not I. Zbadaliśmy u pacjentów i ich rodziców segregację polimorfizmów powtórzeń (CA)*** za pomocą PCR, używając starterów 196 i IR4-3R. Wszyscy pacjenci mieli prawidłową konwencjonalną analizę cytogenetyczną. Potwierdziliśmy 3 przypadki PWS: jeden przez delecję de novo, jeden przez matczyną disomię uniparentalną chromosomu 15 i jeden przypadek przypadek bez zdefiniowanej przyczyny określony przez zastosowane startery. Potwierdziliśmy 2 przypadki AS, spowodowane delecją de novo w regionie 15q11-13, oraz jeden przypadek z prawidłową analizą molekularną z prawidłową analizą molekularną, ale z silnymi cechami klinicznymi. --- WPROWADZENIE: Zespół Pradera-Williego jest złożoną chorobą genetyczną spowodowaną brakiem ekspresji ekspresji odziedziczonych po ojcu genów na chromosomie 15q11-q13. Częstość występowania Częstość występowania zespołu Pradera-Williego szacuje się na jedną na 10 000 do 25 000. Jednak opisy fenotypu jamy ustnej i zębów są rzadkie. PREZENTACJA PRZYPADKU: Opisujemy obraz kliniczny i wyniki periodontologiczne u 20-letniego Japończyka z zespołem Pradera-Williego. u 20-letniego Japończyka z wcześniej zdiagnozowanym zespołem Pradera-Williego. Pradera-Williego. Wyniki badań klinicznych i radiograficznych potwierdziły rozpoznanie zapalenia przyzębia. zapalenie przyzębia. Najbardziej uderzającymi objawami w jamie ustnej były przodozgryz oraz stłoczenie i starcie zębów. stłoczenie i starcie dolnych pierwszych zębów trzonowych. Leczenie periodontologiczne obejmowało instruktaż szczotkowania zębów i skaling. Opieka domowa obejmowała zalecane stosowanie uzupełniającego żelu chlorheksydynowego do szczotkowania zębów dwa razy w tygodniu i płynu do płukania jamy ustnej z chlorheksydyną dwa razy dziennie. Obrzęk dziąseł poprawił się, ale leczenie będzie wymagane, a higiena jamy ustnej naszego pacjenta pozostaje słaba. Obecne leczenie Obecne leczenie polegające na instruktażu szczotkowania zębów i skalingu co trzy tygodnie stanowi zatem jedynie tymczasowe rozwiązanie. WNIOSKI: Choroby przyzębia w zespole Pradera-Williego, zamiast być bezpośrednim wynikiem wad genetycznych choroby przyzębia w zespole Pradera-Williego mogą w dużej mierze wynikać z utraty prowadzącej do urazowej okluzji, co z kolei prowadzi do rozwoju chorób przyzębia i płytki nazębnej. chorób przyzębia i płytki nazębnej z powodu złej higieny jamy ustnej. Tych można uniknąć poprzez wczesne interwencje mające na celu poprawę okluzji i regularną regularne monitorowanie higieny jamy ustnej. Niniejszy raport podkreśla znaczenie długoterminowej kontroli zdrowia jamy ustnej przez lekarzy dentystów, zwłaszcza stomatologów dziecięcych, w celu zapobiegania chorobom przyzębia i próchnicy u pacjentów z zespołem Pradera-Williego. z zespołem Pradera-Williego, którzy wydają się mieć problemy z utrzymaniem zdrowia jamy ustnej. zdrowia jamy ustnej. --- CEL: Zespół Pradera-Williego (PWS) jest przykładem ludzkiej choroby genetycznej. która obejmuje geny imprintingu na proksymalnym długim ramieniu chromosomu 15 i gen SNRPN jako gen kandydujący dla tego zespołu. Celem tego badania było wykazanie molekularnych defektów genetycznych i genomowych podstaw imprintingu u chińskich pacjentów z PWS chińskich pacjentów z PWS oraz ocena klinicznych zastosowań różnicowego testu diagnostycznego testu diagnostycznego dla PWS. METODY: Zastosowano techniki fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) i PCR specyficznej dla metylacji (MSPCR). (MSPCR) zastosowano u 4 pacjentów z klinicznym podejrzeniem PWS. Używając trzech sond, w tym sondy SNRPN do identyfikacji krytycznego locus w regionie PWS, D15Z1 i sondy kontrolne PML do identyfikacji ramienia 15p i ramienia 15q, autorzy wykryli delecje 15q w PWS. MSPCR opierał się na obróbce DNA wodorosiarczynem sodu i starterach PCR specyficznych dla matczynego i ojcowskiego allelu. matczynego i ojcowskiego allelu. WYNIKI: Podczas hybrydyzacji z mieszanymi sondami u 2 pacjentów stwierdzono, że centralny specyficzny sygnał był nieobecny. centralny specyficzny sygnał był nieobecny, ale oba flankujące sygnały kontrolne były zachowane, co wskazuje na delecję genu SNRPN chromosomu 15q11-13. Zmodyfikowane bisulfitem DNA od wszystkich dzieci z PWS amplifikowane za pomocą metylowanych starterów parą starterów specyficznych dla alleli wykazało tylko matczyny produkt PCR 131bp, wskazując na matczyną disomię uniparentalną (UPD15). WNIOSEK: Imprinting genomowy odgrywa ważną rolę w molekularnej patogenezie PWS. patogenezie PWS spowodowanej ojcowskimi mikrodelecjami 15q11-q13 lub matczyną UPD chromosomu 15. Podstawową wadą wydaje się być brak funkcji genów PWS, które normalnie ulegają ekspresji tylko z ojcowskiego ojcowskiego chromosomu 15. MSPCR jest szybkim i prostym testem opartym na PCR w porównaniu z innymi testami cytomolekularnymi. cyto-molekularnych, a jego wyniki były zgodne z diagnozą kliniczną PWS. PWS, więc wydaje się być wiarygodną metodą diagnostyczną dla pacjentów z PWS, którzy wykazują nieprawidłową metylację w SNRPN. Genetyczne testy różnicowe dla PWS są ważne w określaniu rodzinnego ryzyka nawrotu. --- Zespół Pradera-Williego (PWS) jest spowodowany brakiem ojcowskiego wkładu regionu chromosomu 15q11-q13, wynikającego z ojcowskich delecji, matczynych matczynej disomii lub rzadkich mutacji imprintingowych. Diagnoza laboratoryjna jest obecnie przy użyciu fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH), polimorfizmu DNA polimorfizmu DNA (mikrosatelitarnego) lub analizy metylacji DNA w locus PW71 (D15S63). Zbadaliśmy inną specyficzną dla rodzica pochodzenia metylację DNA w eksonie alfa genu polipeptydu N związanego z małą jądrową rybonukleoproteiną (D15S63). polipeptydu N (SNRPN) u pacjentów skierowanych z klinicznym podejrzeniem PWS lub zespołu Angelmana (AS). Obejmowały one 30 pacjentów z PWS i 17 pacjentów z AS ze znanymi delecją lub disomią jednorodzicielską, a także większa kohorta pacjentów (n = 512) podejrzewanych o PWS, którzy zostali wcześniej przeanalizowani pod kątem statusu metylacji w locus PW71. Wyniki metylacji SNRPN były zgodne ze znanymi delecją lub disomią rodzicielską (UPD), jak określono innymi metodami molekularnymi metodami molekularnymi we wszystkich 47 przypadkach PWS i AS. W większej kohorcie potencjalnych pacjentów z PWS wyniki SNRPN były zgodne z diagnozą kliniczną na podstawie badania i wynikami metylacji PW71 we wszystkich przypadkach. Dane te zapewniają wsparcie dla wykorzystanie metylacji SNRPN jako metody diagnostycznej. Ponieważ analiza metylacji może wykryć wszystkie trzy główne klasy defektów genetycznych związanych z PWS (delecje, UPD lub mutacje imprintingowe), analiza metylacji za pomocą PW71 lub SNRPN jest skutecznym podstawowym testem przesiewowym wykluczającym diagnozę PWS. PWS. Tylko pacjenci z nieprawidłowym wynikiem metylacji wymagają dalszej diagnostycznego za pomocą FISH lub analizy polimorfizmu DNA w celu rozróżnienia między trzema klasami w celu dokładnego poradnictwa genetycznego i oceny ryzyka nawrotu. oceny ryzyka nawrotu. --- Zespół Pradera-Williego (PWS) jest spowodowany zaburzoną ekspresją genów z regionu 15q11-q13. 15q11-q13, ale specyficzny udział poszczególnych genów pozostaje nieznany. poszczególnych genów pozostaje nieznany. Większość ojcowskich delecji PWS jest ograniczona przez powtarzające się punkty przerwania punkty przerwania BP1 lub BP2 i BP3. Nietypowe delecje są bardzo rzadkie. W niniejszej pracy opisujemy analizę molekularną dwóch pacjentów z nietypowymi delecjami przy użyciu analizy mikrosatelitarnej, MLPA specyficznej dla metylacji i mikromacierzy CGH. A Delecja około 2 Mb u Pacjenta 1 rozpoczęła się w BP2 i zakończyła się w środku typowo usuniętego regionu w obrębie genu UBE3A. Delecja u Pacjenta 2 rozpoczęła się 1,3 Mb dystalnie od BP2 w obrębie genu C15ORF2, rozciągnęła się na 9,5 Mb, i zakończyła się w obrębie genu AVEN w proksymalnym 15q14. U Pacjenta 1 oba punkty obejmowały powtarzające się regiony, co wykluczało klonowanie połączenia i wskazywały na niealleliczną homologiczną rekombinację jako możliwy mechanizm tej rearanżacji. mechanizm tej rearanżacji. Punkty przerwania u Pacjenta 2 zostały zsekwencjonowane, a ich struktura struktura sugerowała niehomologiczne łączenie końców jako najbardziej prawdopodobną przyczynę tej delecji. delecji. Fenotyp obu pacjentów nie odbiegał znacząco od typowego obrazu klinicznego PWS. typowego obrazu klinicznego PWS, chociaż niektóre objawy u Pacjenta 2 były również przypominały również fenotyp osób z niedawno opisanym zespołem mikrodelecji 15q13.3 zespół mikrodelecji. Nasze odkrycia potwierdzają wcześniejsze obserwacje stosunkowo łagodnych efektów fenotypowych wynikających z delecji, które rozciągają się dystalnie od regionu PWS i obserwacje umiarkowanego wpływu różnych typów defektów genetycznych na spektrum i nasilenie defektów genetycznych na spektrum i nasilenie objawów w PWS. --- Geny imprintowane są znakowane w linii zarodkowej i zachowują pamięć molekularną o swoim rodzicielskim pochodzeniu. rodzicielskiego pochodzenia, co skutkuje różnicami w ekspresji alleli podczas rozwoju. Nieprawidłowości w dziedziczeniu wdrukowanym występują w kilku chorobach genetycznych i nowotworach. raka, a ich przykładem są różnorodne defekty genetyczne obejmujące chromosom 15q11-q13 w zespołach Pradera-Williego (PWS) i Angelmana (AS). PWS obejmuje utratę funkcji wielu genów ekspresji ojcowskiej, podczas gdy mutacje w pojedynczym genie UBE3A, który podlega ograniczonemu przestrzennie imprintingowi, występują u niektórych pacjentów z AS. pacjentów z AS. Identyfikacja mutacji w procesie imprintingu w PWS i AS doprowadziła do zdefiniowania centrum imprintingu (IC), obejmującego promotor (w PWS) lub alternatywny transkrypt (w AS). PWS) lub alternatywny transkrypt genu SNRPN (w AS). IC reguluje inicjację przełączania imprintu dla wszystkich genów w 2 Mb domenie imprintowanej podczas gametogenezy. gametogenezy. Mutacje imprintingowe definiują nowy mechanizm choroby genetycznej ponieważ nie mają one bezpośredniego wpływu na chorego pacjenta, ale raczej jest to rodzicielski efekt germinalny mutacji IC, który prowadzi do choroby u potomstwa. potomstwa. --- Wady genetyczne w zespole Pradera-Williego (PWS) i zespole Angelmana (AS) mapują się do 15q11-13. Korzystając z mikrodysekcji, niedawno wyizolowaliśmy kilka sond DNA DNA dla krytycznego regionu. Tutaj donosimy, że mikroklon MN7 wykrywa wiele loci w 15q11-13 i 16p11.2. Osiem sztucznych chromosomów drożdży (YAC) klony, dwa genomowe klony fagowe i dwa klony cDNA łożyska zostały wyizolowane w celu szczegółowo przeanalizować te loci. Dwa z klonów YAC mapują się do 16p. Sześć klonów YAC i dwa genomowe klony fagowe zawierają łącznie cztery lub pięć różnych kopii MN7 które są rozmieszczone w dużej odległości w obrębie 15q11-13. Jeden klon cDNA pochodzi z chromosomu 15, a jeden z chromosomu 16. CDNA z chromosomu 15 wykrywa transkrypty o długości 14 i 8 kilobaz w różnych tkankach ludzkich. Obecność wielu kopii rodziny genów MN7 w proksymalnym 15q może być związana z niestabilnością tego regionu. z niestabilnością tego regionu, a tym samym z etiologią związanych z nim zaburzeń. zaburzeń.
Jakie wady genetyczne obserwuje się w zespole Pradera-Williego?
Dominującymi defektami genetycznymi w zespole Pradera-Williego są delecje 15q11-13 pochodzenia ojcowskiego i disomia matczyna chromosomu 15 lub rzadkie mutacje imprintingowe w połączeniu z monoalleliczną ekspresją alleli ojcowskich.