Przeprowadzono dużą liczbę badań dotyczących stosowania selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) w leczeniu pacjentów z przedmiesiączkowym zaburzeniem dysforycznym (PMDD). Przeprowadzono 12 randomizowanych, kontrolowanych z ciągłym podawaniem SSRI i osiem randomizowanych, kontrolowanych badań, kontrolowanych badań z podawaniem dawki w fazie lutealnej (od owulacji do miesiączki). Wszystkie badania dotyczące leczenia fluoksetyną, sertraliną, paroksetyną i citalopramem wykazały pozytywną skuteczność. Fluoksetyna i sertralina mają największą literaturę, z mniejszą liczbą badań paroksetyny i citalopramu. Zgłaszano mieszane wyniki skuteczności fluwoksaminy. Ogólnie rzecz biorąc, działania niepożądane związane ze stosowaniem SSRI u kobiet z PMDD są zwykle łagodnymi i przemijającymi działaniami niepożądanymi SSRI, w tym niepokój, zawroty głowy, bezsenność, uspokojenie, nudności i bóle głowy. Zaburzenia seksualne i przyrost masy ciała mogą być problematycznymi długoterminowymi działaniami niepożądanymi SSRI, ale te nie były systematycznie oceniane przy długotrwałym stosowaniu SSRI u kobiet z PMDD. z PMDD. Serotoninergiczne leki przeciwdepresyjne mają różną przewagę nad nieserotoninergicznymi lekami przeciwdepresyjnymi w leczeniu PMDD. Leczenie, które serotoninergiczne poprawiają drażliwość i dysforię przedmiesiączkową z szybkim początkiem działania, co sugeruje inny mechanizm działania niż w leczeniu depresji. leczenie depresji. Możliwe, że neurosteroidy, takie jak metabolity progesteronu są zaangażowane w szybkie działanie serotoninergicznych leków przeciwdepresyjnych w PMDD. PMDD. Przyszłe badania muszą dotyczyć rzadszego podawania dawek schematów dawkowania, takich jak podawanie dawki "w momencie wystąpienia objawów", oraz zalecanej długości leczenia. zalecanej długości leczenia. --- Przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, które dotyka 3-8% kobiet w wieku rozrodczym, charakteryzuje się kombinacją objawów w wieku rozrodczym, charakteryzuje się kombinacją objawów, które mogą obejmować obniżony nastrój, drażliwość nastrój, drażliwość, niepokój i/lub objawy fizyczne. Objawy te występują podczas fazy lutealnej cyklu miesiączkowego, z remisją zazwyczaj występuje zwykle w ciągu 3 dni po rozpoczęciu miesiączki. Obecnie wytyczne dotyczące leczenia przedmiesiączkowego koncentrują się na zarządzaniu stylem życia i interwencjach psychofarmakologicznych. interwencje psychofarmakologiczne, z selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny są uważane za pierwszą linię interwencji medycznej. Amerykańska Agencja ds. i Health Canada niedawno zatwierdziły paroksetynę do leczenia dysforii przedmiesiączkowej. przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych. W niniejszym artykule dokonano przeglądu właściwości tego leku i jego zastosowanie w leczeniu przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych. --- Osiemnaście kobiet z ciężkim zespołem napięcia przedmiesiączkowego (PMS) (przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, PMDD) PMDD) było leczonych paroksetyną przez 10 kolejnych cykli menstruacyjnych. cykli menstruacyjnych. Dawkowanie było elastyczne (5-30 mg/dobę); pacjentki mogły również wybrać między leczeniem ciągłym a leczeniem tylko w fazie lutealnej. Ocena ocena drażliwości przedmiesiączkowej, obniżonego nastroju, wzrostu apetytu i lęku/napięcia była znacznie niższa podczas leczenia paroksetyną niż wcześniej, i to zmniejszenie symptomatologii utrzymywało się przez cały okres leczenia. przez cały okres leczenia. Sedacja, suchość w ustach i nudności były częstymi działaniami niepożądanymi, ale zmniejszały się w trakcie badania; w przeciwieństwie do zmniejszonego libido i anorgazmii, które zostały zgłoszone przez prawie 50% uczestników, nie uległy poprawie z czasem. czas. Wyniki wskazują, że korzystne efekty, jak również seksualne skutki uboczne seksualne inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny utrzymują się na niezmienionym poziomie przez co najmniej 10 kolejnych cykli leczenia. kolejnych cykli leczenia. --- Paroksetyna jest silnym i selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) z obecnie zatwierdzonymi wskazaniami do leczenia depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, lęku napadowego i fobii społecznej. Jest również stosowany w leczeniu uogólnionych zaburzeń lękowych, stresu pourazowego zespołu stresu pourazowego, przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych i przewlekłego bólu głowy. Paroksetyna, lek z grupy pochodna fenylopiperydyny, jest najsilniejszym inhibitorem wychwytu zwrotnego wychwytu zwrotnego serotoniny (5-hydroksytryptaminy, 5-HT) spośród wszystkich obecnie dostępnych leków przeciwdepresyjnych. leków przeciwdepresyjnych, w tym leków z grupy SSRI. Jest bardzo słabym inhibitorem wychwytu noradrenaliny (NE), ale nadal jest silniejszy w tym miejscu niż inne SSRI. inne SSRI. Selektywność paroksetyny, tj. stosunek zahamowania wychwytu noradrenaliny do serotoniny (NE/5-HT) jest jednym z najwyższych wśród SSRI. SSRI. Paroksetyna ma niewielkie powinowactwo do układów katecholaminergicznych, dopaminergicznych lub histaminergiczne i w porównaniu z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (TCA) ma zatem mniejszą skłonność do wywoływania centralnych i autonomicznych skutków ubocznych. i autonomicznych skutków ubocznych. Paroksetyna wykazuje pewne powinowactwo do muskarynowych receptorów cholinergicznych, ale znacznie mniejsze niż TCA. receptor cholinergiczny, ale znacznie mniej niż TCA. Ponadto, adaptacyjne zmiany somatodendrytyczne (5-HT(1A)) i terminalne (5-HT(1B/1D)) autoreceptory obserwowane z paroksetyną różnią się od tych obserwowanych w przypadku TCA; hamuje również hamuje również syntazę tlenku azotu. Jest zarówno substratem, jak i inhibitorem cytochromu izoenzymu P450 2D6. Paroksetyna jest dobrze wchłaniana doustnie i ulega rozległemu metabolizm pierwszego przejścia, który jest częściowo nasycalny. Jej metabolity są farmakologicznie nieaktywne in vivo. Poziomy w stanie stacjonarnym są osiągane po 4-14 dniach dniach, a okres półtrwania w fazie eliminacji wynoszący 21 godzin jest zgodny z dawkowaniem raz na dobę. Farmakokinetyka paroksetyny wykazuje dużą zmienność międzyosobniczą u osób dorosłych i młodych. u dorosłych, a także u osób młodych i starszych, z wyższymi stężeniami w osoczu wyższe stężenia w osoczu i wolniejszą eliminację u osób w podeszłym wieku. Eliminacja jest również w ciężkich zaburzeniach czynności nerek i wątroby. Poważne zdarzenia niepożądane są, jednak niezwykle rzadkie, nawet w przypadku przedawkowania. Podsumowując, paroksetyna jest dobrze dobrze tolerowana i skuteczna w leczeniu zaburzeń depresyjnych i lękowych w różnych grupach wiekowych. zaburzeń depresyjnych i lękowych we wszystkich grupach wiekowych. --- CEL: Ocena skuteczności i bezpieczeństwa przerywanego podawania paroksetyny wyłącznie w fazie lutealnej (10 mg i 20 mg). podawanie paroksetyny (10 mg i 20 mg) tylko w fazie lutealnej w leczeniu przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych (PMDD). METODA: W tym wieloośrodkowym badaniu, pacjentki ambulatoryjne (w wieku 18-45 lat) z 4 kanadyjskich ośrodków zdrowia Kanadyjskie ośrodki zdrowia spełniające kryteria DSM-IV dla PMDD zostały poproszone o wykonanie codziennych ocen objawów przedmiesiączkowych przez 2 kolejne cykle menstruacyjne. Osoby wykazujące objawy drażliwości i/lub obniżonego nastroju w fazach lutealnej, ale nie w fazie folikularnej cyklu miesiączkowego, zostały losowo przydzielone do losowo przydzielono do przerywanego leczenia paroksetyną tylko w fazie lutealnej w dawce 10 mg lub 20 mg lub placebo przez 4 dodatkowe cykle. Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności była procentowa zmiana w stosunku do wartości wyjściowej w punkcie końcowym badania w wizualnej skali wizualnej skali drażliwości. Różnice w leczeniu testowano za pomocą analizy kowariancji ad hoc. kowariancji ad hoc. Obliczono również szacunkowe średnie różnice w leczeniu i związane z nimi 95% przedziały ufności. przedziały ufności. Dane zbierano od maja 1999 r. do listopada 2002 r. WYNIKI: Dziewięćdziesięciu dziewięciu pacjentów zostało włączonych do populacji intention-to-treat do leczenia. W porównaniu z placebo, pacjenci leczeni paroksetyną w dawce 20 mg osiągnęli znaczące zmniejszenie drażliwości (różnica w medianie procentowej zmiany: -23,9, 95%). zmiana: -23,9, 95% CI = -51,3 do -6,2, p = .014; różnica w średniej bezwzględnej zmianie bezwzględnej: -18,6, 95% CI = -32,5 do -4,6, p = .007). Statystycznie istotnej statystycznie istotnej różnicy nie zaobserwowano, gdy pacjenci leczeni niższą dawką paroksetyny (10 mg) porównano z placebo. Leczenie było dobrze tolerowane żadnych nieoczekiwanych skutków ubocznych. WNIOSKI: Przerywane podawanie paroksetyny w dawce 20 mg znacząco zmniejszyło objawy drażliwości u pacjentek z PMDD. Wyniki te są zgodne z wcześniejszymi badaniami sugerującymi, że PMDD można skutecznie leczyć przez podawanie selektywnego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny tylko w fazie lutealnej. REJESTRACJA BADANIA: Identyfikator clinicaltrials.gov: NCT00620581. --- Paroksetyna jest silnym selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) z wskazaniami do leczenia depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, lęku napadowego i fobii społecznej. Jest również stosowany w leczeniu zaburzeń lękowych uogólnionych, zespołu stresu pourazowego, przedmiesiączkowego zaburzeń dysforycznych i przewlekłego bólu głowy. Istnieje duża zmienność międzyosobnicza w farmakokinetyce paroksetyny u dorosłych, a także u osób starszych z wyższymi stężeniami w osoczu i wolniejszą eliminacją. Eliminacja jest również zmniejszona w przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek i wątroby, poważne zdarzenia niepożądane występują niezwykle rzadko, nawet w przypadku przedawkowania. Przeszukanie Pub Med zostało w celu zebrania informacji na temat skuteczności i tolerancji u pacjentów w podeszłym wieku. pacjentów w podeszłym wieku. Istnieje niewiele badań dotyczących depresji u osób starszych i tylko jedno badanie u osób w podeszłym wieku. W zaburzeniach lękowych, w tym w zaburzeniu lękowym lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne i lęk społeczny, nie ma żadnych badań w ogóle u osób starszych. Jednak bezpieczeństwo leku pozwala na jego przepisywanie u osób starszych. Podsumowując, paroksetyna jest dobrze tolerowana w leczeniu w leczeniu depresji u osób w wieku od 65 do 75 lat, chociaż w niewielu badaniach zbadano jej stosowanie u osób w wieku 75 lat i starszych. --- Zmiany w parametrach serotoninergicznych zostały zgłoszone w stanach psychiatrycznych takich jak depresja, ale także w przedmiesiączkowych zaburzeniach dysforycznych (PMDD). Ponadto Ponadto ustalono wpływ hormonów na aktywność serotoninergiczną. W w niniejszym badaniu wiązanie [3H] paroksetyny z miejscami wychwytu serotoniny na płytkach krwi i wiązanie [3H]dietyloamidu kwasu lizergowego ([3H]LSD) z płytkowymi receptorami serotoninowymi (5-HT)2A badano u pacjentów z PMDD leczonych niską dawką agonistą hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH) (buserelina) lub placebo oraz w porównaniu z grupą kontrolną. Pacjentki z PMDD zostały uwolnione od objawów przedmiesiączkowych takich jak depresja i drażliwość podczas leczenia busereliną. Liczba miejsc wiązania [3H]paroksetyny (Bmax) była znacząco wyższa w fazie pęcherzykowej u nieleczonych pacjentek z PMDD. u nieleczonych pacjentek z PMDD w porównaniu z grupą kontrolną. Podczas leczenia busereliną różnica zniknęła. Brak różnic w wiązaniu [3H] LSD między wykazano trzy grupy. Niniejsze badanie wykazało zmienione wiązanie Charakterystyka wiązania [3H] paroksetyny z płytkami krwi u kobiet z PMDD w porównaniu z grupą kontrolną. Ponadto na wiązanie [3H]paroksetyny miało wpływ leczenie PMDD niską dawką busereliny. dawką busereliny. Wyniki są zgodne z hipotezą, że zmiany w transmisji serotoninergicznej mogą być cechą w przedmiesiączkowym zaburzeniu dysforycznym zaburzenia. --- Opracowano preparat paroksetyny SSRI o kontrolowanym uwalnianiu (CR). Preparat CR opóźnia uwalnianie paroksetyny do momentu przejścia tabletki przez żołądek. przez żołądek; lek jest następnie uwalniany przez 4-5 godzin. W dobrze zaprojektowanych kontrolowanych placebo u pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym (w tym u osób w podeszłym wieku), zaburzeniem lęku społecznego lub przedmiesiączkowym zaburzeniem dysforycznym (PMDD) (PMDD), paroksetyna CR konsekwentnie przewyższała placebo pod względem w odniesieniu do pierwszorzędowych punktów końcowych (tj. średni całkowity wynik w skali depresji Hamiltona [duże zaburzenie depresyjne], całkowitego wyniku w skali lęku społecznego Liebowitza i Clinical Global Impressions-Global Improvement [zaburzenie lęku społecznego] i wynik w wizualnej skali analogowej [PMDD]). Czas trwania leczenia wynosił 12 lub, w przypadku PMDD, ponad trzy cykle menstruacyjne (podawanie przerywane lub ciągłe). podawanie). Paroksetyna CR wykazała również skuteczność w trzech dobrze zaprojektowanych badaniach w trzech dobrze zaprojektowanych badaniach u pacjentów z zespołem lęku napadowego z agorafobią lub bez agorafobii. Paroksetyna CR była ogólnie dobrze tolerowana w badaniach klinicznych, z profilem działań niepożądanych typowym dla SSRI. typowym dla leków z grupy SSRI, chociaż pacjenci przyjmujący paroksetynę CR doświadczali znacznie mniej nudności niż odbiorcy paroksetyny o natychmiastowym uwalnianiu w pierwszym tygodniu leczenia. w pierwszym tygodniu leczenia. --- TŁO: Ze względu na niską jakość opieki psychiatrycznej otrzymywanej przez mniejszości mniejszości, analizy dokumentujące porównywalną odpowiedź na i tolerancję leków na lęk i depresję w dużych próbach mniejszości i większości populacji może zwiększyć gotowość świadczeniodawców i pacjentów do stosowania leków w populacjach mniejszości. leków w populacjach mniejszościowych. METODA: Zbiorcza analiza 14 875 dorosłych, którzy uczestniczyli w 104 podwójnie zaślepionych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych paroksetyny dotyczących dużej depresji, zaburzenie paniczne, uogólnione zaburzenie lękowe, zaburzenie lęku społecznego, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zespół stresu pourazowego lub zespół napięcia przedmiesiączkowego zaburzenie dysforyczne od marca 1984 r. do marca 2002 r. W analizie zamiaru leczenia z ostatnią obserwacją przeniesioną do przodu wykorzystano skalę Clinical Global Clinical Global Impressions (CGI) do pomiaru dychotomicznego wyniku, sklasyfikowanego jako odpowiedź (wynik CGI równy 1 lub 2) lub bardziej kompletna odpowiedź (wynik CGI równy 1) ("pełna odpowiedź"). odpowiedź"). Różnice w grupach mniejszościowych zbadano za pomocą regresji logistycznej dla całej próby i powtórzono dla osób z dużą depresją. Zdarzenia niepożądane zdarzenia większe niż 5% i dwukrotnie częstsze niż w przypadku placebo zostały opisowo opisowo. Na koniec w analizie przeżycia zbadano różnice między grupami pod względem szybkości szybkości wystąpienia odpowiedzi. WYNIKI: Latynosi i Azjaci mieli nieco niższy wskaźnik odpowiedzi, podczas gdy Azjaci mieli najwyższe wskaźniki, a Latynosi mieli najniższe wskaźniki "pełnej odpowiedzi". odpowiedzi". Bardziej spójne różnice w wynikach Latynosów wydają się być spowodowane z wyższego wskaźnika odpowiedzi na placebo. Nie stwierdzono interakcji między leczeniem a grupą mniejszościową w przypadku pacjentów z depresją. Szybkość odpowiedzi i działania niepożądane były podobne we wszystkich grupach. WNIOSKI: Istniało kilka spójnych różnic w odpowiedzi na leczenie i tolerancji. Odkrycia te mogą służyć przeciwdziałaniu większemu odsetkowi negatywnych postaw wobec stosowania leków wśród mniejszości i wzmocnić wartość leków stosowanych w leczeniu lęku i depresji u mniejszości. wartość leków stosowanych w leczeniu lęku i depresji u mniejszości. --- CEL: Ocena aktualnych niefarmakologicznych i farmakologicznych metod leczenia objawów zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS) i dysforii przedmiesiączkowej. objawów zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS) i przedmiesiączkowego zespołu dysforycznego (PMDD). zaburzenia przedmiesiączkowego (PMDD). ŹRÓDŁA DANYCH: Literaturę uzyskano poprzez przeszukiwanie MEDLINE Ovid (1950-marzec tydzień 3, 2008) i EMBASE Drugs and Pharmacology (wszystkie lata), jak również a także przegląd bibliograficzny artykułów zidentyfikowanych w wyniku wyszukiwania. Kluczowe terminy obejmowały zespół napięcia przedmiesiączkowego, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, PMS, PMDD i leczenie. leczenie. SELEKCJA BADAŃ / EKSTRAKCJA DANYCH: Wszystkie istotne badania kliniczne, retrospektywne badania badania i opisy przypadków u ludzi opublikowane w języku angielskim zostały zidentyfikowane i ocenione pod kątem bezpieczeństwa i skuteczności farmakologicznych i niefarmakologicznych metod leczenia farmakologicznych i niefarmakologicznych metod leczenia PMS/PMDD. Dane z tych badań i informacje z artykułów przeglądowych zostały uwzględnione w tym przeglądzie. SYNTEZA DANYCH: Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) okazały się bezpieczne i skuteczne w leczeniu PMS/PMDD. bezpieczne i skuteczne w leczeniu PMDD i są zalecane jako środki pierwszego rzutu, gdy gdy farmakoterapia jest uzasadniona. Obecnie fluoksetyna, paroksetyna o kontrolowanym uwalnianiu i sertralina są jedynymi zatwierdzonymi przez Food and Drug zatwierdzone przez Food and Drug Administration dla tego wskazania. Tłumienie owulacji przy użyciu terapii hormonalnych jest alternatywnym podejściem do leczenia PMDD, gdy SSRI lub środki psychotropowe drugiego rzutu są nieskuteczne; jednak działania niepożądane ograniczają ich stosowanie. Leki przeciwlękowe, spironolakton i niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą być stosowane jako leczenie wspomagające w celu złagodzenia objawów. Pomimo braku pomimo braku konkretnych dowodów, modyfikacja stylu życia i ćwiczenia fizyczne są zalecenia dla wszystkich kobiet z PMS/PMDD i mogą być wszystkim, co jest potrzebne do leczenia łagodnych do umiarkowanych objawów. Suplementacja ziołowa i witaminowa oraz oraz medycyna komplementarna i alternatywna zostały ocenione pod kątem stosowania w PMS/PMDD i przyniosły niejasne lub sprzeczne wyniki. Potrzebne są bardziej kontrolowane badań klinicznych w celu określenia ich bezpieczeństwa i skuteczności oraz potencjału dla interakcji. WNIOSKI: Pracownicy służby zdrowia muszą być świadomi objawów PMS i PMDD oraz dostępnych opcji leczenia. PMDD i dostępnych opcji leczenia. Wybór leczenia powinien opierać się na indywidualnych objawach pacjenta, współistniejącej historii medycznej i potrzebie antykoncepcji. antykoncepcji. --- Przeprowadzono liczne, ale niejednorodne badania dotyczące zespołu napięcia przedmiesiączkowego. Zespół napięcia przedmiesiączkowego nie cieszy się wiarygodnością i zainteresowaniem wśród praktyków. Niedawno, wraz z uogólnieniem kryteriów diagnostycznych, psychiatrzy byli bardziej zaniepokojeni tym zespołem, ze względu na objawy lękowe i nastroju związane z upośledzeniem społecznym i potrzebą opieki medycznej. W 1983 roku w Stanach Zjednoczonych konferencja Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego poświęcona temu tematowi zaproponowała pierwsze kryteria diagnostyczne, wymagające prospektywnej i codziennej oceny objawów. prospektywnej i codziennej oceny objawów. W 1987 r. Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne w dokumencie DSM III-R, wprowadziło diagnozę zaburzenia dysforycznego w późnej fazie lutealnej. które w 1994 r. stało się w DSM IV przedmiesiączkowym zaburzeniem dysforycznym, z tymi samymi kryteriami diagnostycznymi. tymi samymi kryteriami diagnostycznymi. W literaturze wskaźniki rozpowszechnienia są bardzo niejednorodne w zależności od zastosowanych kryteriów diagnostycznych i badanych populacji. badanych populacji. Jednym z najistotniejszych kryteriów jest wywołane upośledzenie, takie jak unikanie aktywności społecznej lub poszukiwanie opieki medycznej. Częstość występowania szacuje się na 75-85%, jeśli weźmie się pod uwagę zgłoszenie jednego lub kilku objawów, od 10 do 15% w przypadku prośby o opiekę medyczną oraz od 2 do 5% w przypadku przerwania aktywności społecznej. Aby odróżnić pojedyncze dolegliwości od zaburzeń powodujących niepełnosprawność, najlepszym sposobem oceny w tak złożonej i zmiennej chorobie są kwestionariusze samooceny. w tak złożonej i zmiennej chorobie. Większość badań epidemiologicznych wykazała dodatnią korelację między przedmiesiączkowymi objawami dysforycznymi a a rozpoznaniem dużego zaburzenia depresyjnego w ciągu całego życia. Jednak ostatnie prospektywne nie udało się jednak znaleźć związku między zespołem napięcia przedmiesiączkowego a zwiększonym ryzykiem wystąpienia dużej depresji. Z drugiej strony, niektóre badania wykazały, że okres przedmiesiączkowy jest okresem ryzyka dla powiązanych zaburzeń psychicznych zaostrzeń, takich jak zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, większe spożycie alkoholu w przypadku alkoholizmu, nasilenie objawów u schizofreników lub wyższe wskaźniki prób samobójczych. prób samobójczych. Najszerzej badaną i często obwinianą hipotezą etiopatogenetyczną jest hipoteza serotoninowa. hipotezą etiopatogenetyczną jest dysregulacja serotoniny. Serotonina jest szczególnie zaangażowana w ekspresji drażliwości i gniewu, ale także w występowaniu objawów depresyjnych objawów depresyjnych i specyficznych zachcianek żywieniowych, występujących właśnie w przedmiesiączkowym zaburzenia dysforyczne. Wśród różnych efektów estrogeny zwiększają gęstość receptorów serotoninowych i zwiększają wrażliwość na agonistów serotoniny. agonistów serotoniny. Co więcej, niektóre badania wykazały znacząco różną odpowiedź na d-fenfluraminę, agonistę serotoniny, u kobiet z przedmiesiączkowym zaburzeniem dysforycznym. zaburzeniem przedmiesiączkowym. W teoriach psychoanalitycznych zespół napięcia przedmiesiączkowego był powiązany z "kompleksem kobiecości". z "kompleksem kobiecości", ambiwalentnym pragnieniem ciąży i nieświadomymi konfliktami związanymi z preferencjami seksualnymi. nieświadomymi konfliktami związanymi z preferencjami seksualnymi. W tym kontekście Karen Horney, która bardzo interesowała się Karen Horney, która bardzo interesowała się okresem przedmiesiączkowym, była radykalnie przeciwna Freudowskiej teorii kobiecej seksualności, w szczególności negacji płci żeńskiej. płci. Dla Karen Homey "pragnienie penisa" jest bardziej wyraziste dla kobiecej kobiety, by nie dzielić się seksualnymi, ale także politycznymi, społecznymi i kulturowymi korzyściami przypadających mężczyznom. Aby zrozumieć odczucia związane z okresem przedmiesiączkowym, konieczne jest również wziąć pod uwagę osobistą historię kobiety i związane z nią czynniki psychospołeczne. psychospołecznych, takich jak przekonania społeczne i kulturowe oraz komunikacja matka-córka. komunikację między matką a córką. Opieka medyczna jest konieczna, gdy objawy stanowią poważne i upośledzające zaburzenie. Wśród niepsychiatrycznych metod leczenia, progesteron był najczęściej przepisywanym leczeniem, ale w odniesieniu do ostatnich przeprowadzonych badań, nie udało się udowodnić jego skuteczności w takim wskazaniu. W W ten sam sposób nie wykazano skuteczności pigułki antykoncepcyjnej. Najczęściej przepisywanymi najczęściej przepisywanymi lekami psychiatrycznymi są inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i benzodiazepiny. benzodiazepiny. Pierwsze badania wykazujące skuteczność inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny w przedmiesiączkowych zaburzeniach dysforycznych zostały przeprowadzone na początku lat dziewięćdziesiątych, z klomipraminą i fluoksetyną, a później fluwoksaminą, paroksetyną, sertraliny i citalopramu. Badania porównujące skuteczność leków przeciwdepresyjnych w zależności od ich aktywności serotoninowej (paroksetyna lub sertralina w porównaniu z maprotyliną, która jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego noradrenaliny), wykazały, że inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny były znacznie skuteczniejsze we wszystkie objawy niż maprotylina, która nie była skuteczniejsza niż placebo. Niskie dawki klomipraminy (od 10 do 50 mg na dobę) wydają się być wystarczające i wydaje się, że preferowane jest również leczenie przerywane ze względu na możliwy efekt tolerancji, podatny na efekt tolerancji, przed którym można się ostrzec w fazach wolnych od leczenia. Alprazolam był najczęściej badaną benzodiazepiną w tym wskazaniu. Większość badań była pozytywna, stosując dzienne dawki od 0,25 do 4 mg w ciągu 6 dni poprzedzających miesiączkę, z poprawą drażliwości, lęku i nastroju depresyjnego. nastroju. Lekarz ogólny często udziela wsparcia psychologicznego, w szczególności w przypadku łagodnych objawów bez w szczególności w przypadku łagodnych objawów bez konsekwencji. Niemniej jednak, bagatelizowanie poważniejszego cierpienia psychicznego jest ryzykowne, po pierwsze dlatego, że nie ma systematycznej zależności między nasileniem objawów somatycznych a cierpieniem psychicznym, a po drugie a cierpieniem psychicznym, a po drugie dlatego, że okres przedmiesiączkowy jest szczególnym momentem emocjonalnym, w którym można wykazać zaburzenia psychologiczne lub relacyjne. zaburzeń psychologicznych lub relacyjnych. Wszystkie rodzaje psychoterapii mogą być odpowiednie, chociaż szkolenie technik relaksacyjnych jest szczególnie odpowiedni w takim wskazaniu. Podsumowując Podsumowując, pomimo uogólnienia kryteriów diagnozy w międzynarodowych klasyfikacjach psychiatrycznych, takich jak międzynarodowych klasyfikacjach psychiatrycznych, takich jak DSM, zespół napięcia przedmiesiączkowego pozostaje złożonym i polimorficznym zaburzeniem. Zespół napięcia przedmiesiączkowego był przez długi czas uważany za chorobę somatyczną, ale obecnie nasilenie objawów psychiatrycznych psychiatryczne uzasadnia najczęściej opiekę medyczną. Aby rozróżnić niektóre izolowane i łagodne dolegliwości od zaburzeń powodujących niepełnosprawność, należy przeprowadzić standaryzowana prospektywna samoocena jest najbardziej odpowiednią metodą. Wreszcie, przerywane przepisywanie inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny wydaje się być najskuteczniejszym leczeniem, wcześniej stosowane terapie hormonalne nie nie udowodniły swojej skuteczności w takim wskazaniu. --- Niniejszy przegląd koncentruje się na aktualnych informacjach na temat podawania farmakologicznych środków farmakologicznych w fazie lutealnej (tj. zazwyczaj przez ostatnie 2 tygodnie cyklu miesiączkowego) środków farmakologicznych środków farmakologicznych w leczeniu przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych (PMDD). W porównaniu z ciągłym podawaniem, schemat podawania w fazie lutealnej zmniejsza ekspozycję na leki i obniża koszty leczenia. Na podstawie dowodów z randomizowanych badań klinicznych, SSRI są obecnie lekami pierwszego rzutu w leczeniu PMDD. w tym czasie. Spośród tych leków, sertralina, fluoksetyna i paroksetyna (jako o przedłużonym uwalnianiu) są zatwierdzone przez amerykańską FDA do stosowania w fazie lutealnej, jak również jak i ciągłego podawania. Badania kliniczne tych leków i citalopramu wykazały, że redukcja objawów jest podobna w przypadku obu schematów podawania. schematach podawania. W przypadku stosowania w leczeniu PMDD dawki SSRI są zgodne z dawkami stosowane w przypadku dużych zaburzeń depresyjnych. Leki te są dobrze tolerowane; objawy odstawienia przy tym przerywanym schemacie podawania nie zostały nie były zgłaszane. Inne leki, które były badane w próbach klinicznych dotyczących PMDD lub ciężkiego zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS) przy użyciu podawania w fazie lutealnej obejmują buspiron, alprazolam, tryptofan i progesteron. Buspiron i alprazolam wykazują jedynie umiarkowaną skuteczność w PMS (w niektórych, ale nie wszystkich badaniach), ale może występować mniejsza częstość występowania niepożądanych skutków seksualnych w przypadku tych leków niż w przypadku SSRI. Redukcja objawów za pomocą tryptofanu była znacznie większa niż w przypadku placebo. niż w przypadku placebo, ale dostępność tego leku jest ściśle ograniczona ze względów bezpieczeństwa. Progesteron konsekwentnie nie wykazywał skuteczności w przypadku ciężkiego PMS/PMDD w dużych, randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach. --- TŁO: Lepsza charakterystyka bezpieczeństwa i skuteczności wielokrotnych dawek selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny w leczeniu szerszego zakresu objawów dysforii przedmiesiączkowej (PMDD). objawów przedmiesiączkowego zaburzenia dysforycznego (PMDD) zapewni klinicystom elastyczność w zapewnianiu łagodzenia objawów wraz z akceptowalną tolerancją. To badanie badanie zostało zaprojektowane w celu oceny skuteczności i tolerancji wielu dawek paroksetyny o kontrolowanym uwalnianiu (CR) w PMDD. METODY: W wieloośrodkowym (43 ambulatoryjne ośrodki w USA), kontrolowanym placebo badaniu, 327 kobiet w wieku od 18 do 45 lat, z regularnymi cyklami miesiączkowymi, spełniających kryteria DSM-IV kryteria PMDD, zostały losowo przydzielone do otrzymywania paroksetyny CR 12,5 mg; paroksetyny CR 25 mg; lub placebo, raz na dobę, przez maksymalnie trzy cykle leczenia. Pierwszorzędowym wynikiem skuteczności była zmiana od wartości wyjściowej do punktu końcowego w średniej wizualnej skali analogowej nastroju (drażliwość, napięcie, labilność afektywna, obniżony nastrój). labilność afektywna, obniżony nastrój). WYNIKI: W punkcie końcowym pacjenci leczeni paroksetyną CR (12,5 mg i 25 mg) wykazali znaczną poprawę wyników VAS-Mood w porównaniu z tymi, którzy placebo (paroksetyna CR 12,5 mg średnia różnica w porównaniu z placebo, -8,7 mm; 95% CI, -15,7, -1,7; p =.015; paroksetyna CR 25 mg średnia różnica w leczeniu vs. placebo, -12,7 mm; p =.015. w porównaniu z placebo, -12,1 mm; 95% CI, -18,9, -5,3; p <,001). Wyniki były również znaczące w pomiarach objawów fizycznych i funkcjonowania społecznego. Paroksetyna CR była dobrze tolerowana; 9,5% pacjentów leczonych dawką 12,5 mg i 13,5% osób leczonych dawką 25 mg wycofało się z badania z powodu działań niepożądanych zdarzeń niepożądanych, w porównaniu z 6,5% osób w grupie placebo. WNIOSKI: Obie dawki paroksetyny CR 12,5 mg i 25 mg dziennie są skuteczne i dobrze tolerowane u pacjentów cierpiących na PMDD. Skuteczność obu dawek zapewnia większą elastyczność lekarzowi przepisującemu lek. --- Ze względu na ograniczenia w kodowaniu diagnozy trudno jest określić, które produkty produkty są stosowane w leczeniu przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych. Aby lepiej zrozumieć leczenie przedmiesiączkowego zaburzenia dysforycznego, zbadaliśmy zachowania lekarzy położników/ginekologów przepisywanie leków przeciwdepresyjnych przez położników/ginekologów jako marker leczenia przedmiesiączkowego zaburzenia i porównaliśmy te wzorce stosowania z psychiatrami i lekarzami podstawowej opieki zdrowotnej. lekarzami podstawowej opieki zdrowotnej. W ciągu ostatniego kwartału tylko trzy procent leków przeciwdepresyjnych zostało przepisanych przez położników/ginekologów w porównaniu do 51 51% przez lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej i 20% przez psychiatrów. Położnicy/ginekolodzy częściej stosują selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (69% w porównaniu do 58%). wychwytu zwrotnego serotoniny (69% w porównaniu do 58% w podstawowej opiece zdrowotnej i 48% w psychiatrii) i są częściej wybierają leki z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny wskazane do leczenia przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych (np. fluoksetyna, paroksetyna, sertralina): 66 procent w porównaniu z 59 procentami dla lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej i psychiatrów. lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej i psychiatrów. Stosowanie desvenlafaksyny było nieznacznie podwyższone u położników/ginekologów w porównaniu do lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej (0,3% vs. 0,1% wszystkich leków przeciwdepresyjnych). 0,1% wszystkich leków przeciwdepresyjnych); jednakże psychiatrzy przepisywali więcej desvenlafaksyny niż którakolwiek z grup: 0,4% wszystkich recept na leki przeciwdepresyjne. recept na leki przeciwdepresyjne. Przedstawiono omówienie tych danych. --- Badania nad psychobiologią przedmiesiączkowego zaburzenia dysforycznego (PDD) wykazały zmiany w markerach związanych z neuroprzekaźnictwem serotoninergicznym. Potwierdzają to prace wykazujące, że pacjenci z PDD reagują na niektóre środki które blokują wychwyt zwrotny serotoniny. W tym otwartym badaniu pacjenci byli leczeni przez jeden cykl placebo, a następnie przez trzy kolejne cykle inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny. inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny - paroksetyną. Badana populacja składała się z 14 uczestników, którzy spełniali kryteria DSM-IV dla PDD z umiarkowaną do ciężkiej symptomatologią z umiarkowaną do ciężkiej symptomatologią, a w szczególności gniew i drażliwość jako główne dolegliwości przedmiesiączkowe. przedmiesiączkowych. Pacjenci wykazywali umiarkowaną poprawę w trakcie z istotną poprawą w zakresie poczucia bezwartościowości, zmniejszonego zainteresowania i drażliwości. bezwartościowości, zmniejszonego zainteresowania i niskiego poziomu energii. Efekty aktywnego leczenia zaznaczyły się w pierwszym aktywnym cyklu z 17-punktową skalą depresji Hamiltona w fazie lutealnej. Skala depresji Hamiltona zmniejszyła się z 14,9 (+/- 5,3) do 8,2 (+/- 4,9) w pierwszym, 7,8 (+/- 5,1) w drugim i 7,8 (+/- 6,8) w trzecim cyklu aktywnego leczenia (F trzecim aktywnym cyklu leczenia (F[1,13] = 17,6; p < 0,0001). Grupa elementów z codziennych ocen wskazujących na złość i drażliwość (wahania nastroju, złość i drażliwość, dyskontrola behawioralna i konflikty interpersonalne) również wykazała poprawę (F[1,13] = 5,94; p < 0,03). Różne definicje odpowiedzi zostały zastosowano do osób, które ukończyły leczenie. Najbardziej konserwatywna miara, Clinical Clinical Global Impression (CGI), wykazała, że 7 z 14 pacjentów uzyskało pełną odpowiedź na leczenie (CGI = 1 lub 2), podczas gdy u 4 pacjentów wystąpiła częściowa odpowiedź (CGI = 3). Te wyniki badania są zgodne z poglądem, że paroksetyna jest skuteczna w leczeniu ostrej fazy w ostrej fazie leczenia PDD. --- Paroksetyna jest silnym i selektywnym inhibitorem neuronalnego wychwytu zwrotnego serotoniny (5-hydroksytryptaminy; 5-HT). serotoniny (5-hydroksytryptaminy; 5-HT), który został wcześniej oceniony jako lek jako lek przeciwdepresyjny w czasopiśmie Drugs w 1991 roku. Od tego czasu pojawiło się więcej badań porównawczych z innymi lekami przeciwdepresyjnymi. z innymi lekami przeciwdepresyjnymi, a jego stosowanie u osób starszych i jako długotrwała terapia podtrzymująca długotrwałej terapii podtrzymującej. Paroksetyna była również badana w kilku innych zaburzeniach z domniemanym składnikiem serotoninergicznym, głównie zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) i zespół lęku napadowego. W krótkoterminowych badaniach klinicznych klinicznych u pacjentów z depresją, paroksetyna powodowała poprawę kliniczną kliniczną, która była znacznie większa niż w przypadku placebo i podobna do tych z innymi lekami, w tym trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (TCA), maprotylina, nefazodon i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) fluoksetyna, fluwoksamina i sertralina. Dane długoterminowe sugerują, że paroksetyna jest skuteczna w zapobieganiu nawrotom lub nawrotom depresji u pacjentów leczonych przez okres do 1 roku. U osób w podeszłym wieku ogólna skuteczność paroksetyny była co najmniej tak dobra, jak w przypadku leków porównawczych. W krótkoterminowych badaniach klinicznych klinicznych z udziałem pacjentów z OCD lub zespołem lęku napadowego, paroksetyna była znacząco bardziej skuteczniejsza niż placebo i miała podobną skuteczność do klomipraminy. Ograniczone dane wskazują, że paroksetyna jest skuteczna w utrzymywaniu odpowiedzi terapeutycznej przez okres terapeutycznej przez okres 1 roku (OCD) i do 6 miesięcy (zespół lęku napadowego). Wstępne dane sugerują, że paroksetyna ma potencjał w leczeniu fobii społecznej, przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych i przewlekłego bólu głowy. Podobnie jak SSRI, paroksetyna jest lepiej tolerowana niż TCA, powodując niewiele antycholinergicznych działań niepożądanych. antycholinergicznych działań niepożądanych. Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym związanym z leczeniem paroksetyną są nudności, chociaż są one na ogół łagodne i ustępuje wraz z dalszym stosowaniem leku. Mniej przypadków wycofania się z leczenia z powodu działań niepożądanych działań niepożądanych w przypadku paroksetyny niż w przypadku TLPD. Profil działań niepożądanych niepożądanych paroksetyny wydaje się być zasadniczo podobny do profilu innych SSRI, chociaż dane z badań porównawczych są ograniczone. Poważne działania niepożądane związane ze stosowaniem paroksetyny są bardzo rzadkie. Podsumowując, paroksetyna jest skuteczna i dobrze tolerowana oraz odpowiednia jako lek pierwszego rzutu w leczeniu depresji. Wydaje się również wydaje się być użyteczną alternatywą dla innych dostępnych środków w leczeniu pacjentów z OCD lub zespołem lęku napadowego. --- CELE: Kilka badań dowiodło skuteczności selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) w leczeniu przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych (PMDD). inhibitory (SSRI) w leczeniu przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych (PMDD) w społeczeństwie zachodnim. SSRI mogą być podawane w sposób ciągły przez cały cykl cyklu lub z przerwami od owulacji do początku miesiączki (faza lutealna). faza lutealna). Celem niniejszego badania było porównanie ciągłego i przerywanego leczenia paroksetyną u orientalnych kobiet z PMDD podczas 6-miesięcznej obserwacji. obserwacji. METODY: Trzydzieści sześć pacjentek poddano ocenie i pozostawiono bez leków przez dwa cykle miesiączkowe. cykli menstruacyjnych i otrzymywały paroksetynę (20 mg) codziennie przez dwa kolejne pełne cykle. Następnie podzielono je losowo na grupy leczonych w sposób ciągły lub przerywany (n = 16, 14) przez kolejne cztery cykle. Odpowiedzi oceniano co 2 tygodnie. Mierniki wyników obejmowały wyniki w Prospektywnym Rejestrze Wpływu i Nasilenia Objawów Miesiączkowych. Wpływu i Nasilenia Objawów Menstruacyjnych (PRISM), Skali Oceny Depresji i Lęku Hamiltona (Hamilton Rating Scale for Depresji/Lęku (HAMD/HAMA) oraz skalę ogólnego wrażenia klinicznego (CGI). WYNIKI: Wszystkie te kobiety uzyskały znaczącą poprawę w skalach HAMA, HAMD, CGI, i PRISM. Odsetek odpowiedzi na leczenie paroksetyną wynosił od 50% do 78,6% w skali ciągłej do 78,6% w grupie leczenia ciągłego i 37,5-93,8% w grupie leczenia przerywanego. w grupie leczenia przerywanego, jak określono w punkcie końcowym badania. Ograniczenia niniejszego badania obejmowały otwarty projekt i włączenie ograniczonej liczebności próby. ograniczoną wielkość próby. WNIOSKI: Obecne wyniki wskazują, że paroksetyna jest skuteczna zarówno w zarówno w ciągłym, jak i przerywanym leczeniu orientalnych kobiet z PMDD, oraz że efekty aktywnego leczenia trwały przez sześć kolejnych cykli menstruacyjnych. cykli miesiączkowych.
Czy paroksetyna jest skuteczna w leczeniu przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych?
Tak, paroksetyna jest skutecznym i zatwierdzonym przez FDA lekiem stosowanym u kobiet cierpiących na przedmiesiączkowe zaburzenia dysforyczne. Szereg dobrze zaprojektowanych badań klinicznych potwierdziło skuteczność i bezpieczeństwo zarówno ciągłego, jak i przerywanego stosowania paroksetyny w leczeniu przedmiesiączkowych zaburzeń dysforycznych. Wykazano również skuteczność wielu innych leków przeciwdepresyjnych i terapii hormonalnych, które zostały zatwierdzone przez FDA do leczenia kobiet z przedmiesiączkowym zaburzeniem dysforycznym.