W niniejszym raporcie opisano przypadek 42-letniej kobiety, która doświadczyła epizodu epizodu bliskiego utonięcia podczas pływania rekreacyjnego. Rozpoznanie zespołu Andersena-Tawila postawiono na podstawie cech dysmorficznych pacjentki, charakterystyczne załamki T-U i komorowe zaburzenia rytmu serca. Według naszej wiedzy, jest to pierwsze doniesienie o zdarzeniu sercowym wywołanym pływaniem u pacjenta z zespołem Andersena-Tawila. Andersena-Tawila. --- CEL: Zespół Andersena jest chorobą dziedziczną, która charakteryzuje się charakteryzuje się zaburzeniami rytmu serca, okresowym paraliżem i cechami dysmorficznymi. cechy. Niedawno wykryto mutacje genu KCNJ2, który koduje podjednostkę kanału potasowego Kir2. podjednostkę kanału potasowego Kir2.1, zostały zidentyfikowane u osób dotkniętych chorobą. osób. Jednak skutki funkcjonalne tych mutacji nie zostały jeszcze w pełni wyjaśnione. nie zostały jeszcze w pełni wyjaśnione. METODY I WYNIKI: Aby wyjaśnić tę sytuację, wygenerowaliśmy znane mutanty choroby Andersena Andersena KCNJ2, które nie dawały żadnych mierzalnych prądów K(+) w komórkach CHO wskazując, że mutanty Andersena nie utworzyły funkcjonalnych funkcjonalnych kompleksów homomultimerycznych. Znakowane EGFP kanały KCNJ2 typu dzikiego i zmutowane rozmieszczone w podobnym jednorodnym wzorze w błonie komórkowej, co sugeruje, że że handel białkami nie został zmieniony przez mutacje Andersena, ale raczej sugerując, że mutacje spowodowały niefunkcjonalność kanału KCNJ2. W eksperymentach heterologicznej koekspresji mutanty Andersena wywierały dominująco-ujemny wpływ na dziki typ KCNJ2. Jednakże, zakres supresji różnił się między różnymi mutantami KCNJ2. Biorąc pod uwagę nasze wyniki w komórkach CHO KCNJ2-S136F w kardiomiocytach noworodków szczurów przy użyciu adenowirusowego transferu genów w celu adenowirusowego transferu genów, aby przetestować wpływ mutantów Andersena na natywne I(K1). Gęstość I(K1) była rzeczywiście znacząco zmniejszona w komórkach zakażonych KCNJ2-S136F (n=9) w porównaniu do komórek kontrolnych (n=9) w zakresie napięcia od -70 do -150 mV (P<0.05). WNIOSEK: Wyniki te potwierdzają, że kanały Kir2.x są krytycznym składnikiem natywnego I (K1) w kardiomiocytach noworodków szczurów i że dominujący-ujemny w natywnych komórkach jest patofizjologicznym korelatem zespołu Andersena. Andersena. --- Zespół Andersena-Tawila jest rzadkim dziedziczonym autosomalnie zaburzeniem charakteryzujące się wydłużonym odstępem QT, okresowym paraliżem i cechami dysmorficznymi. cechy. Szkodliwy wpływ kardioplegii na okresowy paraliż i arytmię serca jest nieznany. i arytmię serca są nieznane, a żadne badania nie donoszą o przeprowadzeniu kardiochirurgicznych u pacjentów z zespołem Andersena-Tawila. Przedstawiamy przypadek udanej operacji kardiochirurgicznej u pacjenta z zespołem Andersena-Tawila bez użycia kardioplegii. bez użycia kardioplegii. --- Zespół Andersena jest rzadką jednostką i obejmuje okresowe porażenie wrażliwe na potas, arytmię komorową i nietypowy wygląd twarzy. paraliż, arytmię komorową i nietypowy wygląd twarzy; zgłaszano również omdlenia i nagły zgon. i nagła śmierć. Rozpoznanie charakterystycznego wyglądu twarzy pozwala na wczesną diagnozę w celu wykrycia ciężkich objawów ogólnoustrojowych które są związane z tym zespołem. Wada genetyczna nie jest powiązana z żadną z żadną inną formą porażenia okresowego wrażliwego na potas, ani nie jest związany z zespołem długiego QT. z zespołem długiego QT; niemniej jednak wydłużony odstęp QT można wykryć w znacznej części przypadków. w znacznej części przypadków. Opisano szesnaście przypadków tego zespołu. zostało opisanych. Opisujemy trzypokoleniową rodzinę z 10 chorymi członkami. Według naszej wiedzy jest to największa liczba przypadków opisanych w jednej rodzinie. Zauważyliśmy odnotowaliśmy kilka dodatkowych drobnych anomalii, takich jak szerokie czoło i hipoplazja malar hipoplazja. Nasi pacjenci mieli zmienną ekspresję w klasycznej triadzie i nasileniu objawów ogólnoustrojowych. nasilenia objawów ogólnoustrojowych. Pięciu z 8 badanych pacjentów nie miało długiego QTc, co zostało zasugerowane jako stałe odkrycie w tym zespole. zespole. --- Zespół Andersena obejmuje triadę kliniczną z okresowym paraliżem, zaburzeniami rytmu serca i dysmorfią. arytmią serca i cechami dysmorficznymi, najczęściej łagodnymi, ale istotnymi. Jest to kanałopatia potasowa spowodowana mutacją genu KCJN2 kodującego białko Kir 2.1 białko. Opisujemy rodzinny przypadek z mutacją R218W Kir 2.1 i omawiamy główne fenotypowe i genetyczne aspekty zespołu Andersena. Objawy mięśniowe mięśni są zasadniczo okresowym paraliżem, najczęściej typu hipokaliemicznego. typu hipokaliemicznego. Biopsja mięśni ujawnia agregaty kanalików, ale może być normalna, jak pokazano u tego samego pacjenta w naszej rodzinie. Nasza probantka skarżyła się na ataki paralityczne od dzieciństwa, a w wieku dorosłym wykazywała łagodny trwały deficyt mięśni obręczy miednicy. mięśni obręczy miednicy, jak to opisano w innych typach okresowego porażenia paraliżu okresowego po długim czasie trwania. Objawy kardiologiczne mogą obejmować zespół długiego QT, przedwczesne skurcze komorowe, złożoną ektopię komorową, polineuropatię. ektopia komorowa, polimorficzny lub dwukierunkowy częstoskurcz komorowy. Imipramina miała pozytywny wpływ na arytmię w naszym przypadku. Cechy dysmorficzne są często łagodne i należy ich ostrożnie szukać jako wskazówki do rozpoznania zespołu Andersena. zespołu Andersena. Można je łatwo przeoczyć, jeśli nie są systematycznie poszukiwane. systematycznie. Ekspresja kliniczna jest zmienna, nawet w tej samej rodzinie. W naszej obserwacji, córka wykazała pełną triadę, wcześnie wyrażoną, co co pozwoliło na postawienie diagnozy. Jej ojciec został późno zdiagnozowany z powodu dysrytmii komorowej ale bez objawów mięśniowych i cech dysmorficznych. Od czasu identyfikacji mutacji genu KCJN2 wykazano heterogenność locus zespołu Andersena. Rodziny z zespołem Andersena bez mutacji w KCNJ2 były klinicznie klinicznie nie do odróżnienia od osób związanych z KCNJ2. Gen KCNJ2 koduje kanał do wewnątrz kanał Kir2.1, który odgrywa ważną rolę w utrzymaniu potencjału błonowego i podczas fazy końcowej potencjału błonowego i podczas końcowej fazy repolaryzacji potencjału czynnościowego serca. repolaryzacji. Kilka badań wykazało dominujący negatywny wpływ mutacji mutacji na funkcję kanału Kir 2.1. --- Zespół Andersena-Tawila obejmuje triadę kliniczną składającą się z okresowego okresowego paraliżu, arytmii serca i zwykle łagodnych, ale przydatnych diagnostycznie cech dysmorficznych. cechy dysmorficzne. Ta kanałopatia potasowa jest spowodowana mutacją genu KCNJ2 kodującej białko Kir 2.1. Głównym objawem mięśniowym jest okresowy paraliż, zwykle typu hipokaliemicznego. Biopsja mięśni może ujawnić agregaty cewkowe lub być normalna, jak u naszego pacjenta. Objawy sercowe są zmienne i mogą obejmować zespół długiego QT, przedwczesne skurcze komorowe, ektopię komorową oraz polimorficzny lub dwukierunkowy częstoskurcz komorowy. częstoskurcz komorowy. Terapia imipraminą miała pozytywny wpływ na arytmię u naszego pacjenta. pacjenta. Cechy dysmorficzne stanowią wskazówkę diagnostyczną, ale mogą być trudne do mogą być trudne do zidentyfikowania i dlatego powinny być metodycznie poszukiwane. Ekspresja kliniczna jest kliniczna jest zmienna, nawet w obrębie tej samej rodziny. Od czasu zidentyfikowania genu winowajcy KCNJ2 zidentyfikowano, w zespole Andersena-Tawila wykazano heterogenność locus. Rodziny bez mutacji KCNJ2 są klinicznie nie do odróżnienia od tych z mutacjami. z mutacjami. Kir2.1 jest prostującym do wewnątrz kanałem K+ odgrywającym ważną rolę w utrzymywaniu potencjału błonowego i podczas końcowej fazy repolaryzacji potencjału czynnościowego serca. repolaryzacji potencjału. Kilka badań wykazało dominujący negatywny wpływ mutacji KCNJ2 na funkcję kanału Kir 2.1. --- WPROWADZENIE: Ostatnie postępy w molekularnych badaniach genetycznych dostarczyły nowych wgląd w ciężkie arytmie komorowe związane z kanałopatiami. OPIS PRZYPADKU: Przedstawiono przypadek zespołu Andersena obserwowany przez czternaście lat. opisano. Ten rzadki rodzinny paraliż okresowy charakteryzuje się cechami dysmorficznymi (mikrognatia) i komorowymi zaburzeniami rytmu serca. UWAGI: Zespół Andersena został przypisany mutacji w genie KCNJ2 który jest zaangażowany nie tylko w stabilizację rytmu serca, ale także w modulowanie pobudliwości mięśni szkieletowych i morfogenezę. Ta należy odróżnić od hiperkaliemicznego porażenia okresowego spowodowanego mutacją w genie mutacją w genie kanału sodowego mięśni szkieletowych (SCN4A) i od hipokaliemicznego porażenia okresowego okresowego związanego z mutacją receptora dihydropirydyny (CACNL1A3). Co więcej, nie można jej mylić z innymi kanałopatiami rytmicznymi (zespoły długiego QT, katecholaminergicznym polimorficznym częstoskurczem komorowym i zespołem Brugadów). zespołem Brugadów). --- Zespół Andersena (AS) jest rzadką chorobą charakteryzującą się występowaniem okresowego paraliżu (PP), arytmii serca i nieprawidłowości dysmorficznych. My przedstawiamy pierwszego brazylijskiego pacjenta z AS, u którego występowała również otyłość, obturacyjny bezdech senny (OSA) i senność w ciągu dnia. Ocena kliniczna i genetyczna ocena sześciu członków rodziny wykazała, że czterech miało dysmorficzne nieprawidłowości, ale żaden nie miał PP ani arytmii serca. Sekwencjonowanie KCNJ2 ujawniło mutację R218W u pacjentki i jej 6-letniej córki, która wykazywała nieprawidłowości dysmorficzne (mikrognacja, klinodaktylia czwartego i piątego palca, niski wzrost) i niski wzrost. i piątego palca, niski wzrost) i obturacyjny bezdech senny. Trzech krewnych miało klinodaktylię jako jedyną manifestację. jedynym objawem, ale mutacja R218W była nieobecna, co sugeruje, że na tę cechę że na tę cechę może wpływać inny gen. OSA, któremu towarzyszą cechy dysmorficzne cechy mogą być związane z AS. --- Zespół Andersena jest rzadkim zaburzeniem, które zostało zdefiniowane jako triada: okresowym paraliżem, arytmią serca i anomaliami rozwojowymi. Osłabienie mięśni osłabienie mięśni odnotowano u dwóch trzecich pacjentów. KCNJ2 pozostaje jedynym genem powiązanym z zespołem Andersena; gen ten koduje podjednostkę alfa układu silnie prostującego do wewnątrz kanału K+ Kir2.1. Kilka badań wykazało, że mutacje w zespole Andersena prowadzą do utraty funkcji kanału K+ w warunkach in vitro. in vitro. Jednak badania ex vivo na izolowanej tkance mięśniowej pacjenta nie zostały zgłoszone. Przeprowadziliśmy biopsje mięśni osób z grupy kontrolnej i pacjentów z klinicznie i genetycznie zdefiniowanym zespołem Andersena. Andersena. Mioblasty zostały wyhodowane i scharakteryzowane morfologicznie i funkcjonalnie przy użyciu techniki patch-clamp dla całych komórek. Nie zaobserwowano różnic morfologicznych zaobserwowano różnicy morfologicznej między mioblastami z zespołem Andersena a mioblastami kontrolnymi przy każdym przejściu hodowli komórkowej. Proliferacja i żywotność komórek były równolegle z bezpośrednią liczbą komórek i nie wykazały różnicy między mioblastami a pacjentami z zespołem Andersena. Co więcej, nasze dane nie różnicy w indeksie fuzji mioblastów między pacjentami z zespołem Andersena i grupą kontrolną. pacjentów. Rejestracje prądowe przeprowadzone na miotubach wykazały brak receptora do wewnątrz prostującego prądu wrażliwego na Ba2+ w komórkach pacjentów dotkniętych chorobą. Jedną z konsekwencji konsekwencją utraty prądu Ik1 w miotubach z zespołem Andersena jest przesunięcie spoczynkowego potencjału błonowego w kierunku spoczynkowego potencjału błonowego w kierunku potencjałów depolaryzujących. Nasze dane opisują po raz pierwszy funkcjonalne konsekwencje mutacji zespołu Andersena mutacji ex vivo i dostarczają wskazówek na temat patofizjologii kanałów K+ w mięśniach szkieletowych. mięśniach szkieletowych. --- Zespół Andersena jest klinicznie odrębną postacią paraliżu okresowego wrażliwego na potas. okresowego paraliżu związanego z zaburzeniami rytmu serca. Subtelny charakter serca i cechy dysmorficzne mogą opóźniać rozpoznanie tego zespołu i potencjalnie śmiertelnych zaburzeń rytmu serca. Wada genetyczna w zespole Andersena nie jest genetycznie powiązany z innymi formami z innymi formami porażenia okresowego wrażliwego na potas i prawdopodobnie różni się od locus zespołu długiego QT. od locus zespołu długiego QT. --- Zespół Andersena-Tawila jest rzadkim typem kanałopatii charakteryzującym się obecnością występowaniem okresowego paraliżu, arytmii serca (wydłużenie odstępu QT lub arytmia komorowa) i wyraźnymi nieprawidłowościami dysmorficznymi. Jest to rodzaj kanałopatii potasowej, która występuje sporadycznie lub jest dziedziczona autosomalnie dominująco. dziedziczenia. Przedstawiamy przypadek 14-letniego chłopca z zespołem Andersena-Tawila. --- Zespół Andersena-Tawila (ATS) jest wieloukładową chorobą dziedziczną charakteryzującą się okresowym paraliżem, zaburzeniami rytmu serca i cechami dysmorficznymi. W tym badaniu, scharakteryzowaliśmy kanały KCNJ2 z mutacją ATS (T75M), która jest związana z fenotypami sercowymi dwukierunkowego częstoskurczu komorowego, omdlenia i wydłużenie odstępu QT(c). Konfokalne obrazowanie białek fuzyjnych GFP-KCNJ2 wykazało, że mutacja T75M upośledzała lokalizację błonową białka kanału która została przywrócona przez koekspresję kanałów WT z kanałami T75M. Eksperymenty z całokomórkowym zaciskiem patch w komórkach CHO-K1 wykazały, że mutacja T75M spowodowała utratę funkcji kanału. Gdy zarówno WT, jak i T75M były mutacja T75M wykazywała dominujący ujemny wpływ na do wewnątrz gęstości prądu prostownika K +, z wyraźnym tłumieniem prądów zewnętrznych przy potencjałach od 0 mV do +80 mV powyżej E(K). Eksperymenty Inside-out patch w komórkach HEK293T wykazały, że koekspresja WT i T75M wzmocniła zależną od napięcia blokadę kanałów przez wewnętrzny Mg2+, co skutkuje zwiększoną rektyfikacją do wewnątrz przy potencjałach o 50 mV bardziej dodatnich niż E(K). Sugerujemy, że mutacja T75M powoduje dominująco-ujemną supresję współeksprymowanych kanałów WT KCNJ2. Ponadto mutacja T75M spowodowała zmianę kinetyki bramkowania zmutowanych kanałów KCNJ2, tj. zwiększoną wrażliwość na wewnątrzkomórkowy Mg2+ i wynikające z tego wzmocnienie prostowania do wewnątrz. Przedstawione dane sugerują, że mutacja może wpływać na cechy kliniczne, ale nie pokazują tego bezpośrednio. --- Zespół Andersena-Tawila (ATS) charakteryzuje się komorowymi zaburzeniami rytmu serca, hipokaliemicznym porażeniem okresowym i anomaliami rozwojowymi. Jest on spowodowany przez mutacje w genie KCNJ2, który koduje podjednostkę alfa Kir2.1, kanał K(+) odpowiedzialnego za repolaryzację serca. Zapewnienie skutecznej terapii w celu zmniejszenie obciążenia arytmią i ryzyka nagłej śmierci jest wyzwaniem, szczególnie w kontekście ciąży i porodu. kontekście ciąży i porodu. Opisujemy przypadek ciężarnej 27-letniej kobiety z mutacją R218W w C-końcowej domenie interakcji KCNJ2 powodującą ATS. Regularne badania kardiologiczne i położnicze były wykonywane przez cały okres ciąży. przez cały okres ciąży, która przebiegała prawidłowo i zakończyła się pomyślnie z substytucją potasu i dożylną beta-blokadą. ATS jest rzadkim i potencjalnie śmiertelną chorobą, w której występuje znaczna heterogenność genetyczna i fenotypowa. i fenotypowa heterogenność. Skuteczne strategie leczenia są ukierunkowane na zmniejszenie objawów, obciążenia arytmią i nagłej śmierci sercowej. Ten przypadek ilustruje wyzwania i podejście do leczenia pacjentek z ATS, które są w ciąży i przechodzą poród. --- Kardiodysrytmiczny okresowy paraliż Andersena lub zespół Andersena-Tawila obejmuje wyraźne cechy kliniczne okresowego paraliżu, arytmii serca oraz dysmorfii twarzy i szkieletu. arytmii serca oraz dysmorfii twarzy i szkieletu i wykazuje dziedziczenie autosomalne dominujące. dziedziczenie. Mutacje w genie KCNJ2, który koduje ludzki kanał potasowy Kir2.2. kanał potasowy Kir2.1, zostały zidentyfikowane w większości przypadków. przypadkach. Pomimo ugruntowanej charakterystyki klinicznej i molekularnej, leczenie jest nadal ukierunkowane na konkretny przypadek, a terminowa diagnoza może być opóźniona z powodu z powodu niskiej częstości występowania i heterogenności fenotypowej tej choroby. W niniejszym artykule opisano kliniczne i molekularne cechy 3 przypadków zespołu Andersena-Tawila w 2 rodzinach. w 2 rodzinach. Jedna z mutacji (G144D) była zlokalizowana w reszcie filtra selektywności porów selektywności porów (która jest mutowana rekurencyjnie) i została uznana za nową. nowość. Przerywane osłabienie mięśni w dzieciństwie uzasadnia dokładną ocenę dysrytmii serca i anomalii szkieletowych. --- Zespół Andersena-Tawila (ATS) charakteryzuje się cechami dysmorficznymi, okresowymi okresowymi i nieprawidłową repolaryzacją komór. Po genotypowaniu dużego zestawu pacjentów z wrodzonym zespołem długiego QT, zidentyfikowaliśmy dwa nowe, heterozygotyczne mutacje KCNJ2 (p.N318S, p.W322C) zlokalizowane w C-końcu podjednostki Kir2.1. Kir2.1. Mutacje te mają inną lokalizację niż klasyczne mutacje ATS mutacje, które są głównie zlokalizowane na potencjalnej powierzchni interakcji z helisą lub na interfejsie między C-końcami. Nosiciele mutacji byli bez kluczowych cech ATS, powodując izolowany fenotyp serca. Podczas gdy mutanty N318S regularnie docierały do błony plazmatycznej, mutanty W322C głównie rezydowały głównie w późnych endosomach. Koekspresja N318S lub W322C z dzikim typem Kir2.1 zmniejszała amplitudy prądu tylko o 20-25%. Ta łagodna utrata funkcji dla kanałów heteromerycznych wynikała z wadliwego handlu kanałami (W322C) lub bramkowania (N318S). Co uderzające, w przeciwieństwie do większości mutacji ATS, żaden z mutantów nie powodował dominująco-ujemnej supresji typu dzikiego Kir2.1, Kir2.2 i Kir2.3. Tak więc, łagodna redukcja natywnych prądów Kir2.x przez przez mutanty niedominujące może powodować ATS z izolowanym fenotypem serca. --- TŁO: Mutacje KCNJ2, genu kodującego ludzki kanał potasowy Kir2.1, powodują zespół Andersena-Tawila (ATS). kanał potasowy Kir2.1, powodują zespół Andersena-Tawila (ATS), chorobę objawiającą się arytmią komorową, okresowym paraliżem i cechami dysmorficznymi. Jednak u niektórych nosicieli mutacji KCNJ2 brak jest triady ATS i czasami występuje fenotyp katecholaminergicznego polimorficznego częstoskurczu komorowego (CPVT). My zbadaliśmy kliniczne i biofizyczne cechy nosicieli mutacji KCNJ2 z "nietypowym ATS". METODY I WYNIKI: Analizy mutacji KCNJ2 przeprowadzono u 57 niespokrewnionych wykazujących typowe (≥2 cechy ATS) i nietypowe (tylko 1 z cech ATS lub CPVT) ATS. lub CPVT) ATS. Zidentyfikowaliśmy 24 nosicieli mutacji. Odsetek mutacji dodatnich wynosiły 75% (15/20) w typowym ATS, 71% (5/7) w samym fenotypie serca, 100% (2/2) w porażeniu okresowym i 7% (2/28) w CPVT. Podzieliliśmy wszystkich nosicieli (n=45, w tym członków rodziny) na 2 grupy: typowy ATS (A) (n=21, 47%) i nietypowy fenotyp (B). nietypowy fenotyp (B) (n=24, 53%). Pacjenci z grupy (A) mieli dłuższy odstęp QUc [(A): 695 ± 52 vs (B): 643 ± 35 ms] i wyższą amplitudę fali U (0,24 ± 0,07 w porównaniu z 0,18 ± 0,08 mV). Mutacje C-końcowe występowały częściej w (A) (85% w porównaniu z 38%, P<0,05). Nie było znaczących różnic w częstości występowania tachyarytmii komorowych. Analizy funkcjonalne 4 mutacji znalezionych w (B) ujawniły, że R82Q, R82W i G144D wywierały silną dominującą ujemną supresję (redukcja prądu odpowiednio o 95%, 97% i 96% w porównaniu z WT przy -50 mV) i T305S umiarkowaną supresję (redukcja o 89%). WNIOSKI: Badanie przesiewowe genu KCNJ2 w nietypowych fenotypach ATS ma znaczenie kliniczne, ponieważ znaczenie kliniczne, ponieważ ponad połowa nosicieli mutacji wykazuje nietypowe nietypowe fenotypy, pomimo nasilenia arytmii. --- Ocena loci kandydujących zakończyła się identyfikacją heterozygotycznej mutacji missense mutacji missense (R67W) w KCNJ2, genie kodującym rektyfikujący do wewnątrz prąd potasowy, Kir2.1, u 41 członków rodziny, w której komorowe arytmie arytmie komorowe (13 z 16 kobiet [81%]) i okresowy paraliż (10 z 25 mężczyzn [40%]) segregowane jako cechy autosomalne dominujące ze specyficzną dla płci zmienną ekspresją zależną od płci. Niektórzy nosiciele mutacji wykazywali cechy dysmorficzne, w tym hiperteloryzm, małą żuchwę, syndaktylię, klinodaktylię, rozszczep podniebienia, i skoliozę, które wraz z kardiodysrytmicznym porażeniem okresowym zostały zostały nazwane "zespołem Andersena". Jednak żadna osoba nie wykazywała wszystkich objawów zespołu Andersena, a diagnoza ta nie była brana pod uwagę w przypadku u probanta, dopóki nie zbadano innych członków rodziny. Inne cechy obserwowane u w tym pokrewieństwie obejmowały jednostronną dysplastyczną nerkę i wady układu układu sercowo-naczyniowego (tj. dwupłatkowa zastawka aortalna, dwupłatkowa zastawka aortalna z koarktacją aorty). zastawką aortalną, dwupłatkową zastawką aortalną z koarktacją aorty lub zastawkowym zwężeniem tętnicy płucnej), które nie były wcześniej kojarzone. wcześniej powiązane. Niespecyficzne nieprawidłowości elektrokardiograficzne zostały zidentyfikowano u niektórych osób, ale żadna z nich nie miała wydłużonego odstępu QT. Biofizyczna charakterystyka R67W wykazała utratę funkcji oraz dominująco-ujemny wpływ na prąd Kir2.1. Odkrycia te potwierdzają sugestię, że oprócz uznanej roli w funkcjonowaniu mięśnia sercowego i szkieletowego, KCNN mięśni szkieletowych, KCNJ2 odgrywa ważną rolę w sygnalizacji rozwojowej. --- Wstęp: Zespół Andersena-Tawila (ATS) jest rzadkim zaburzeniem dziedzicznym, charakteryzującym się okresowym paraliżem, zaburzeniami rytmu serca i cechami dysmorficznymi. i jest spowodowany mutacjami w genie KCNJ2, który koduje kanał potasowy Kir2, prostujący do wewnątrz. prostowniczy kanał potasowy Kir2.1. Niniejsze badanie miało na celu analizę KCNJ2 u pacjentów z rodzinnym ATS i określenie cech funkcjonalnych zmutowanego genu. zmutowanego genu. METODY I WYNIKI: Przebadaliśmy rodzinę z dziedzicznym ATS pod kątem mutacji w genie KCNJ2, wykorzystując bezpośrednie sekwencjonowanie DNA. Mutacja missense (T75R) Kir2.1, zlokalizowana w wysoce konserwatywnej cytoplazmatycznej domenie N-końcowej, została zidentyfikowana w trzech dotkniętych chorobą członków tej rodziny. Wykorzystując system ekspresji oocytów Xenopus i analizy zacisków napięciowych całej komórki, odkryliśmy, że mutant T75R był niefunkcjonalny i miał silny dominujący efekt ujemny, gdy był koeksprymowany z taką samą ilością Kir2.1 typu dzikiego. Transgeniczne (Tg) myszy wyrażające zmutowaną formę Kir2.1 w sercu miały wydłużone odstępy QTc w porównaniu do myszy z ekspresją białka typu dzikiego. Tachyarytmie komorowe były zaobserwowano u 5 z 14 myszy T75R-Tg w porównaniu z 1 z 7 Wt-Tg i żadnym z 6 nietransgenicznych miotów. U trzech z pięciu myszy T75R-Tg z częstoskurczem komorowym tachykardią komorową, ich EKG ujawniło dwukierunkowy tachykardię, tak jak u naszej probantki. WNIOSKI: Badania in vitro wykazały, że mutant T75R Kir2.1 miał silny dominujący negatywny efekt w systemie ekspresji oocytów Xenopus. To nadal zachowywał zdolność do koasocjacji i ruchu do błony komórkowej w komórkach ssaków. komórkach ssaków. W badaniach in vivo myszy T75R-Tg miały dwukierunkowy częstoskurcz komorowy po indukcji i dłuższe odstępy QT.
Jakie są cechy charakterystyczne zespołu Andersena?
Cechy charakterystyczne zespołu Andersena to nieprawidłowy zespół QT-U, arytmia komorowa, porażenie okresowe oraz dysmorfie twarzy i szkieletu.