Receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) jest potwierdzonym celem terapeutycznym w niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC). niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC). Jednak niektóre mutacje nadają oporność na obecnie dostępne leki, zwłaszcza często występującą mutację T790M. W w bieżącym badaniu zbadaliśmy, w linii komórkowej NSCLC H1975 zawierającej zarówno mutacje L858R i T790M, wpływ specyficznych dla T790M-siRNA w porównaniu z innymi specyficznymi dla EGFR-specyficzne-siRNA. SiRNA specyficzne dla T790M były w stanie hamować T790M i EGFR mRNA, zmniejszać ekspresję białka EGFR, a także zmniejszać wzrost komórek i indukować aktywność kaspaz komórkowych w komórkach H1975. Jednak efekt ten wykazał mniejszą siłę działania w porównaniu z innymi specyficznymi dla EGFR-siRNA. EGFR-specyficzne-siRNA silnie hamowały wzrost komórek i indukowały apoptozę w komórkach H358, H1650, H292, HCC827, a także w komórkach H1975, które wykazywały słabą odpowiedź na inhibitory kinazy tyrozynowej (TKI) lub inhibitory kinazy tyrozynowej (TKI) lub cetuksymab. Dodanie specyficznego dla T790M-siRNA może uratować wrażliwość zmutowanych komórek H1975 T790M na TKI. Połączenie T790M-specyficznych-siRNA i cetuksymabu również dodatkowo wzmocniło wzrost komórek i indukcję apoptozy w komórkach H1975. Wśród testowanych środków anty-EGFR najsilniejszy efekt biologiczny zaobserwowano po połączeniu afatynibu z T790M-specyficznym-siRNA. Afatynib oferował również dodatkowy efekt w połączeniu z cetuksymabem w komórkach H1975. Podsumowując, znokautowanie transkryptu T790M przez siRNA dodatkowo zmniejsza wzrost komórek raka płuc z mutacją T790M, które są leczone TKI lub cetuksymabem. Połączenie silnego, nieodwracalnego inhibitora inhibitora kinazy, takiego jak afatynib, ze specyficznymi dla T790M-siRNA powinno być dalej badane jako nowa strategia. jako nowa strategia w leczeniu raka płuca zawierającego oporną mutację T790M. oporną mutację T790M. --- TŁO: Receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) jest zatwierdzonym celem terapeutycznym dla niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC). celem terapeutycznym w niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC). Jednak obecne celowanie w receptor nie osiąga maksymalnego efektu terapeutycznego, a niektóre mutacje nadają oporność na obecnie dostępne leki. W bieżącym badaniu badaniu zbadaliśmy, w różnych liniach komórkowych NSCLC, połączony efekt interferencji RNA ukierunkowanej na mRNA EGFR i inaktywacji sygnalizacji EGFR przy użyciu różnych inhibitorów kinazy tyrozynowej receptora (TKI) lub przeciwciała monoklonalnego cetuksymab. przeciwciało cetuximab. METODY: Komórki NSCLC (linie komórkowe HCC827, H292, H358, H1650 i H1975) zostały transfekowane siRNA EGFR i/lub leczone TKI gefitynib, erlotynib, i afatynibem i/lub przeciwciałem monoklonalnym cetuximab. Zmniejszenie ekspresji EGFR mierzono za pomocą ilościowej reakcji RT-PCR w czasie rzeczywistym. Wynik w dół ekspresji białka EGFR mierzono metodą western blot, a proliferację, żywotność proliferacja, żywotność, aktywność kaspazy3/7 i morfologia apoptotyczna były monitorowano za pomocą spektrofotometrii, fluorymetrii i mikroskopii fluorescencyjnej. Połączony efekt połączony efekt siRNA EGFR i różnych leków oceniano przy użyciu wskaźnika wskaźnika kombinacji. WYNIKI: SiRNA specyficzne dla EGFR silnie hamowało ekspresję białka EGFR prawie w równym stopniu we wszystkich liniach komórkowych oraz hamowało wzrost komórek i indukowało ich apoptozę we wszystkich badanych liniach komórkowych NSCLC, choć z różną siłą. Efekty na wzrost uzyskany za pomocą siRNA był uderzająco różny od efektów uzyskanych za pomocą TKI. z TKI. Efekty siRNA prawdopodobnie korelują z ogólnym onkogennym znaczeniem receptora. onkogennym znaczeniem receptora, który jest tylko częściowo hamowany przez TKI. Komórki które wykazywały słabą odpowiedź na TKI, takie jak linia komórkowa H1975 zawierająca mutację oporności mutację oporności T790M, okazały się reagować na knockdown siRNA EGFR, podobnie jak linie komórkowe z mutacją EGFR, podobnie jak linie komórkowe z mutacjami oporności na TKI. Linia komórkowa HCC827, zawierająca mutację delecji eksonu 19, była ponad 10-krotnie bardziej wrażliwa na hamowanie proliferacji i indukcję apoptozy przez TKI niż jakakolwiek inna linia komórkowa. innych linii komórkowych. Sam cetuksymab nie wykazywał istotnej aktywności in vitro w stężeniach stężeniach możliwych do uzyskania w klinice. Dodanie siRNA EGFR albo do TKI lub cetuksymabu dodatkowo wzmocniło hamowanie wzrostu i indukcję apoptozy we wszystkich pięciu liniach komórkowych, niezależnie od statusu mutacji EGFR (typ dziki, mutacja uwrażliwiająca lub mutacja oporna). Najsilniejszy efekt efekt biologiczny zaobserwowano, gdy afatynib połączono ze specyficznym dla EGFR siRNA. WNIOSKI: Znokautowanie EGFR przez siRNA dodatkowo zmniejsza wzrost komórek raka płuca komórek raka płuc, które są leczone samymi TKI lub cetuksymabem, potwierdzając, że że celowanie w pojedynczy lek nie osiąga maksymalnego efektu biologicznego. SiRNA siRNA hamuje aktywność onkogenną EGFR, omijając mutacje "oporności", takie jak KRAS i PTAS. mutacje oporności, takie jak KRAS i PTEN. Połączone leczenie siRNA i leków hamujących EGFR jest addytywne. Połączenie silnego, nieodwracalnego inhibitora kinazy inhibitora kinazy, takiego jak afatynib, z siRNA specyficznym dla EGFR powinno być dalej badane jako nowa strategia w leczeniu raka płuca i innych nowotworów zależnych od EGFR zależnych od EGFR, w tym tych z mutacjami oporności typu downstream.
Czy siRNA może wpływać na odpowiedź na leczenie afatynibem?
Gdy afatynib połączono z siRNA specyficznym dla EGFR, uzyskano silny efekt biologiczny w zakresie hamowania wzrostu i indukcji apoptozy.