CEL: Zgłoszenie związku między dwoma schorzeniami autoimmunologicznymi, chorobą Gravesa Gravesa i zespołem sztywnej osoby (sztywnego człowieka) oraz omówienie odpowiedniej literaturę. METODY: Przedstawiamy przypadek 52-letniej białej kobiety z zespołem sztywności który również cierpiał na chorobę Gravesa-Basedowa, omówiono jej leczenie i dokonano przeglądu powiązanej literatury. powiązaną literaturę. Odpowiednie opublikowane raporty z lat 1950-2004 zostały z wykorzystaniem MEDLINE i PubMed, a także odsyłacze do innych artykułów. artykułów. WYNIKI: 52-letnia kobieta rasy białej zgłosiła się z objawami nadczynności tarczycy z powodu choroby Gravesa-Basedowa. Dane laboratoryjne były następujące: tyreotropina <0,005 m IU/ml, tyroksyna 11,1 mikrog/dl, wskaźnik wolnej tyroksyny (FTI) 10,7 i trójjodotyronina 170 ng/dL. Immunoglobuliny stymulujące tarczycę (TSI) i immunoglobuliny hamujące wiązanie tyreotropiny (TBII) były dodatnie przy odpowiednio 1,986% i 82,5 U/L, odpowiednio. Nadczynność tarczycy leczono propranololem. Pacjentka od dawna odczuwała dolegliwości mięśniowo-szkieletowe i ostatecznie zdiagnozowano u niej ostatecznie zdiagnozowano zespół sztywnej osoby. Podczas oceny tarczycy wystąpiło u niej poważne pogorszenie stanu neurologicznego, które wymagało hospitalizacji i leczenia klonazepamem, baklofenem, dożylną immunoglobuliną, a następnie prednizonem i azatiopryną w celu znacznego złagodzenia objawów. Agresywna immunosupresja immunosupresja miała głęboki wpływ na objawy nadczynności tarczycy, wyniki testów czynności tarczycy i przeciwciała przeciwko receptorowi tyreotropiny (TRAB). Tyrotropina wynosiła 0,52 mikroIU/ml, tyroksyna 6,9 mikrog/dl, a FTI 5,7. TSI zmniejszyło się z 1 986% do 248%, a TBII znormalizowało się z 82,5 U/L do <5 U/L. Była klinicznie i biochemicznie w eutyreozie podczas ostatniej wizyty kontrolnej w maju 2004 roku. 2004. WNIOSEK: Przypadek ten ilustruje związek między TRAB-dodatnią chorobą Gravesa i zespołem sztywnego człowieka oraz poprawę choroby Gravesa-Basedowa dzięki terapii immunosupresyjnej. terapią immunosupresyjną. --- Zespół sztywnego człowieka (SMS) jest rzadkim zaburzeniem ośrodkowego układu nerwowego o prawdopodobnie autoimmunologicznym pochodzeniu. prawdopodobnie pochodzenia autoimmunologicznego. Pacjenci z SMS często cierpią na inne choroby autoimmunologiczne, w szczególności cukrzycę typu choroby autoimmunologiczne, w szczególności cukrzycę typu I (insulinozależną) (IDDM). Około 60% pacjentów z SMS ma wysokie miana autoprzeciwciał przeciwko enzymowi dekarboksylazie kwasu glutaminowego. Podobnie jak w przypadku SMS, większość pacjentów z IDDM ma autoprzeciwciała przeciwko dekarboksylazie kwasu glutaminowego na przed wystąpieniem cukrzycy, chociaż zwykle w niższym mianie i z innym wzorem reakcji niż u pacjentów z SMS. niż u pacjentów z SMS. Aby zbadać immunogenetyczne podstawy SMS, przypisaliśmy typ HLA 18 pacjentom z tą chorobą. Siedemdziesiąt dwa procent było nosicielami allel DQB1*0201 (13 z 18, P = 0,02 vs. 18 z 48 kontroli), co wskazuje, że SMS jest związany z tym allelem. SMS jest związany z tym allelem. DQB1*0201 jest również allelem podatności na IDDM i inne choroby autoimmunologiczne. Pacjenci z SMS byli nosicielami chroniący przed IDDM allel DQB1*0602 i inne związane z sekwencją allele DQB1*06 z taką samą częstotliwością, jaką zaobserwowano w grupie kontrolnej. z taką samą częstotliwością jak w grupie kontrolnej. W przeciwieństwie do tego, allele te są rzadko rzadko występują w IDDM. Pięciu z 8 (62,5%) pacjentów z SMS pozbawionych allelu DQB1*06 było cukrzycą, w przeciwieństwie do tylko 2 z 10 (20%) z allelem DQB1*06 (P = 0,08), sugerując, że obecność DQB1*0602 lub innych alleli DQB1*06 może być może wiązać się ze zmniejszoną częstością występowania cukrzycy wśród pacjentów z SMS. --- Przedstawiamy przypadek pacjenta, u którego rozwinął się zespół sztywnego mężczyzny, w tym inwalidztwo podwichnięcie barku i ankylozę nadgarstka, w związku z rakiem piersi. Badania immunologiczne ujawniły autoimmunizację skierowaną nie tylko przeciwko dekarboksylazie kwasu glutaminowego, ale także amfifizynie, 128-kd białku zlokalizowanemu w przedziale presynaptycznym neuronów. przedziale presynaptycznym neuronów. Stan pacjenta poprawił się po operacji i leczeniu kortykosteroidów i przez prawie 4 lata była stabilna, przyjmując jedynie antyestrogeny. antyestrogenami. Triada zespołu sztywnego człowieka, raka piersi i autoprzeciwciał przeciwko autoprzeciwciał przeciwko amfifizynie identyfikuje nowy autoimmunologiczny zespół paranowotworowy OUN. zespół paranowotworowy OUN. --- Autoprzeciwciała przeciwko dekarboksylazie kwasu glutaminowego (GAD) są ważnym markerem autoimmunologicznego niszczenia komórek beta w cukrzycy insulinozależnej (typu I) cukrzycy. Jednakże, te autoprzeciwciała występują również u pacjentów z Zespół sztywnego człowieka (SMS) bez początku cukrzycy i niektórzy pacjenci z cukrzycą którzy początkowo prezentują się jako cukrzyca nieinsulinozależna (typu II), a później stają się insulinozależną, zwaną utajoną cukrzycą autoimmunologiczną u dorosłych (LADA). Aby zbadać odpowiedź immunologiczną na GAD u tych pacjentów z LADA konkurencyjny test oparty na mysich przeciwciałach monoklonalnych rozpoznających trzy różne regiony GAD. przeprowadzono trzy różne regiony GAD. Przeciwciała monoklonalne przeciwko GAD rozpoznają dwa różne epitopy liniowe zlokalizowane na N- (aminokwasy 4-17) i C-końcu (aminokwasy 572-585) oraz jeden epitop zależny od konformacji (aminokwasy 221-442). (aminokwasy 221-442 IDDM-E1), o którym wiadomo, że jest immunodominujący dla autoprzeciwciał autoprzeciwciał związanych z cukrzycą. Wszystkie surowice LADA (20/20) znacznie zmniejszyły wiązanie 125I-GAD przez przeciwciała monoklonalne reagujące z epitopem zależnym od konformacji regionem epitopu IDDM-E1 i tylko 20% tych surowic dodatkowo zmniejszało wiązanie 125I-GAD65 przez te monoklonalne reaktywne z obydwoma liniowymi epitopami. Surowice SMS całkowicie zniosły wiązanie GAD wszystkich trzech monoklonali, odzwierciedlając szerszy repertuar, w tym odpowiedź immunologiczną odpowiedź immunologiczną przeciwko IDDM-E1, regionowi epitopu GAD65 zależnemu od konformacji, ujawnił się również, jeśli surowice SMS zostały rozcieńczone do równoważnych stężeń przeciwciał. Podsumowując, nasze wyniki pokazują, że autoprzeciwciała GAD związane z cukrzycą nawet u dorosłych pacjentów z późnym procesem autoimmunologicznym preferencyjnie rozpoznają zależny od konformacji środkowy region GAD65. Odpowiedź immunologiczna na wszystkie trzy regiony epitopu GAD na wszystkie trzy regiony epitopu GAD jest rzadka u tych pacjentów z LADA i wykrywalna tylko w w połączeniu z wysokimi mianami przeciwciał. --- Retrospektywna ocena psychologiczna dziewięciu pacjentów z zespołem sztywnego człowieka (SMS) (SMS), z których siedmiu cierpiało na chorobę autoimmunologiczną, ujawniła charakterystyczny zestaw charakterystyczny zestaw objawów lub cech psychologicznych: Poważne stresujące wydarzenia życiowe poprzedzały rozwój trwałych objawów o 6 miesięcy lub krócej (siedmiu pacjentów); przemijające objawy ruchowe występowały w emocjonalnie stresujących sytuacjach miesiące lub nawet lata przed wystąpieniem trwałego deficytu ruchowego (pięciu pacjentów); po wystąpieniu objawów podobne sytuacje w szczególny sposób wywoływały lub nasilały sztywność i skurcze (pięciu pacjentów). Stwierdziliśmy również strach specyficzny dla zadania, przypominający agorafobię (sześciu pacjentów) oraz utratę lub unieważnienie jednego lub obojga rodziców, lub utratę domu w dzieciństwie (siedmiu pacjentów). Ośmiu pacjentów zostało początkowo początkowo błędnie zdiagnozowanych jako cierpiących na psychogenne zaburzenia ruchowe. Wnioskujemy, że że powszechna błędna diagnoza SMS jako psychogennego zaburzenia ruchowego jest spowodowana zestawu istotnych cech psychologicznych, dziwacznych i zmiennych objawów ruchowych oraz braku dziwnych i zmiennych objawów ruchowych oraz braku zatwierdzonych objawów neurologicznych. --- Wstęp: Zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C (HCV) jest powszechne w populacji ogólnej i może powodować choroby układu nerwowego. populacji i może powodować choroby układu nerwowego. W tym artykule dokonano przeglądu powikłania neurologiczne związane z tym wirusem. STRESZCZENIE PRZEGLĄDU: Neuropatia naczyniopochodna jest najsilniej związaną z zakażeniem HCV chorobą neurologiczną. neurologiczną związaną z zakażeniem HCV. Ten typ neuropatii występuje często w obecności krioglobulinemii. HCV jest uważany za najczęstszą przyczynę krioglobulinemii. krioglobulinemii. Inne rodzaje neuropatii były rzadko zgłaszane w związku z zakażeniem HCV. i związek ten jest mniej pewny. W ośrodkowym układzie nerwowym, zapalenie naczyń powodujące udar wydaje się komplikować zakażenie HCV, zwykle w przebiegu krioglobulinemii. krioglobulinemii. Przedstawiono kilka doniesień o zapaleniu rdzenia, zapaleniu mózgu i chłoniaku. chłoniaka. HCV może być wirusem etiologicznym postępującego zapalenia mózgu i rdzenia ze sztywnością; rzadkie zaburzenie podobne do zespołu sztywnego człowieka, chociaż inne ponieważ jest postępujące i śmiertelne. Podsumowano leczenie powikłań neurologicznych związanych z zakażeniem HCV. WNIOSKI: Zakażenie HCV jest coraz częściej uznawane za prawdopodobną przyczynę różnych zaburzeń neurologicznych. różnych zaburzeń neurologicznych. Systematyczne badanie różnych opcji terapeutycznych pozostają niezbadane. --- Zespół sztywnego człowieka charakteryzuje się klinicznie zmienną sztywnością mięśni i skurczem, a elektromiograficznie ciągłą aktywnością jednostek motorycznych w spoczynku, która jest znoszona przez sen, znieczulenie ogólne, blokadę nerwów, kurarę i kilka leków kilka leków działających ośrodkowo. Dla tego zaburzenia zaproponowano pochodzenie rdzeniowe lub nadrdzeniowe. pochodzenia rdzeniowego lub nadrdzeniowego. Niektóre cechy kliniczne i elektrofizjologiczne, a także z encefalopatią, mogą wspierać proponowaną przyczynę nadrdzeniową. przyczynę nadrdzeniową. Przedstawiono starszego mężczyznę z postępującą demencją i towarzyszącym opisano rozwój zespołu sztywnego człowieka. Nie miał zespołu sztywnego człowieka rok wcześniej, kiedy miał tylko łagodną demencję. Związek między zespołem sztywnego człowieka a demencją nie został wcześniej opisany. Zwiększone napięcie mięśniowe i sztywność mięśni są często spotykane u pacjentów z demencją. pacjentów z demencją, a patologiczne odruchy obejmujące szyję i mięśnie proksymalne szyi i mięśni proksymalnych. Jest możliwe, że ten pacjent reprezentuje wyolbrzymioną formę takich zaburzeń motorycznych w demencji, i że kliniczne i elektromiograficzne cechy zespołu sztywnego człowieka mogą być mogą występować ze zwiększoną częstością u pacjentów z demencją. --- Zespół sztywnego człowieka jest rzadkim zaburzeniem ośrodkowego układu nerwowego o nieznanej patogenezie. patogenezie. Wcześniej donosiliśmy o obecności autoprzeciwciał przeciwko dekarboksylazie kwasu glutaminowego (GAD) u pacjenta z zespołem sztywnego człowieka, padaczką i cukrzycą insulinozależną. GAD jest enzymem selektywnie koncentruje się w neuronach wydzielających neuroprzekaźnik kwas gamma-aminomasłowy (GABA) oraz w komórkach beta trzustki. Następnie zaobserwowaliśmy autoprzeciwciała przeciwko neuronów GABA-ergicznych u 20 z 33 pacjentów z zespołem sztywnego człowieka. GAD był głównym autoantygenem. głównym autoantygenem. W grupie pacjentów z dodatnim wynikiem autoprzeciwciał przeciwko neuronom GABA-ergicznym, istniało uderzające powiązanie ze specyficznymi dla narządów chorobami autoimmunologicznymi, głównie cukrzycą insulinozależną. Te Wyniki te potwierdzają hipotezę, że zespół sztywnego człowieka jest chorobą autoimmunologiczną i sugerują, że GAD jest głównym autoantygenem zaangażowanym w zespół sztywnego człowieka i związaną z nim cukrzycą insulinozależną. Nasze odkrycia również wskazują również, że autoprzeciwciała skierowane przeciwko neuronom GABA-ergicznym są użytecznym markerem w diagnostyce choroby. --- Dekarboksylaza kwasu glutaminowego (GAD) jest enzymem odpowiedzialnym za syntezę neuroprzekaźnika neuroprzekaźnika kwasu gamma-aminomasłowego w neuronach i komórkach beta trzustki. Jest ona reprezentowana przez dwie izoformy, GAD-65 i GAD-67, które są produktami dwóch różnych genów i różnią się znacznie między sobą. dwóch różnych genów i różnią się zasadniczo tylko w ich regionach N-końcowych. GAD-65 jest dominującym autoantygenem w zespole sztywnego człowieka i cukrzycy insulinozależnej. cukrzycy insulinozależnej. W neuronach i komórkach beta GAD koncentruje się wokół pęcherzyków synaptycznych i mikropęcherzyków synaptycznych, a także w obszarze kompleksu Golgiego. obszarze kompleksu Golgiego. Mechanizmy odpowiedzialne za specyficzne GAD do tych organelli nie są jeszcze poznane. Wyjaśnienie mechanizmu mechanizmu subkomórkowego ukierunkowania GAD może być istotne dla zrozumienia jego roli jako autoantygenu. rolę jako autoantygen. W tym badaniu sklonowane geny dla GAD-65 i GAD-67 wyrażano oddzielnie w komórkach jajnika chomika chińskiego (CHO) i komórkach COS. Podczas gdy GAD-67 miał rozproszoną lokalizację cytoplazmatyczną, GAD-65 miał punktową rozkład, przy czym większość immunoreaktywności była skoncentrowana w obszarze kompleksu Golgiego. Chimeryczne białko, w którym 88 N-końcowych aminokwasów GAD-67 zostały zastąpione przez 83 N-końcowe aminokwasy GAD-65 były ukierunkowane do kompleksu Golgiego, co wskazuje, że N-końcowy region GAD-65 zawiera sygnał sygnał wystarczający do skierowania pozostałej części cząsteczki, bardzo podobny w GAD-65 i GAD-67, do struktur związanych z kompleksem Golgiego.
Lista chorób współistniejących, które mogą występować razem z "zespołem sztywnego mężczyzny"
SMS (zespół sztywnego człowieka) jest rzadkim zaburzeniem ośrodkowego układu nerwowego o prawdopodobnym podłożu autoimmunologicznym i jako taki jest związany z innymi chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak cukrzyca insulinozależna. GAD-65 jest dominującym autoantygenem, który występuje zarówno w zespole sztywnego człowieka, jak i cukrzycy insulinozależnej. Stwierdzono, że TRAB-dodatnia choroba Gravesa-Basedowa występuje razem z SMS.
W podgrupie pacjentów z zespołem sztywnego człowieka stan ten może mieć autoimmunologiczne podłoże paranowotworowe. Wykrycie autoprzeciwciał przeciwko antygenowi 128-kd u pacjentów z tym zespołem należy uznać za wskazanie do poszukiwania utajonego raka piersi.

HCV może być wirusem etiologicznym postępującego zapalenia mózgu i rdzenia ze sztywnością; rzadkiego zaburzenia podobnego do zespołu sztywnego człowieka, choć różniącego się, ponieważ jest postępujące i śmiertelne.
Możliwe, że zgłoszony przypadek powiązania postępującej demencji z jednoczesnym rozwojem zespołu sztywnego człowieka u starszego mężczyzny stanowi wyolbrzymioną formę takich zaburzeń ruchowych w demencji, a kliniczne i elektromiograficzne cechy zespołu sztywnego człowieka mogą występować ze zwiększoną częstością u pacjentów z demencją.