TŁO: Znaczenie systemu klasyfikacji Simpsona jako predyktora progresji lub nawrotu oponiaka progresji lub nawrotu oponiaka w nowoczesnej praktyce neurochirurgicznej. została ostatnio zakwestionowana. Celem naszego badania było porównanie ryzyka progresji/wznowy guzów, które były leczone różnymi resekcjami w skali Simpsona we współczesnej populacji pacjentów z łagodnymi oponiakami (stopień I wg WHO). pacjentów z oponiakiem. METODA: Stu osiemdziesięciu trzech pacjentów z histologicznie potwierdzonym oponiakiem WHO stopnia WHO poddano retrospektywnej analizie. Wszyscy pacjenci przeszli kraniotomię jako leczenie wstępne w latach 2004-2012. Analizę jednoczynnikową analizę przeprowadzono przy użyciu testu log-rank i analizy Kaplana-Meiera dla przeżycia wolnego od progresji/nawrotu. Analizę wieloczynnikową przeprowadzono przy użyciu modelowanie regresji proporcjonalnych zagrożeń Coxa. WYNIKI: Trzyletnie wskaźniki przeżycia wolnego od progresji/nawrotu dla pacjentów otrzymujących resekcje stopnia 1, 2 lub 4 w skali Simpsona wyniosły odpowiednio 95%, 87% i 67%, odpowiednio. Resekcje w stopniu Simpsona 4 postępowały/nawracały znacznie częściej niż resekcje w stopniu Simpsona 1. stopniu niż resekcje w stopniu 1 Simpsona (współczynnik ryzyka [HR] = 3,26, P = 0,04), podczas gdy resekcje stopnia 2 Simpsona nie postępowały/nawracały istotnie częściej niż resekcje stopnia 1 Simpsona. istotnie częściej niż resekcje stopnia 1 Simpsona (HR = 1,78, P = 0.29). Resekcje częściowe postępowały/nawracały istotnie częściej niż resekcje całkowite. niż resekcje całkowite (HR = 2,47, P = 0,03). WNIOSKI: Guzy poddawane resekcji subtotalnej są obarczone znacznie wyższym ryzykiem progresji/nawrotu większe ryzyko progresji/nawrotu niż w przypadku guzów poddanych całkowitej resekcji. resekcję. Całkowita resekcja powinna być zatem celem operacji. Jednak biorąc pod uwagę nowoczesny dostęp do obrazowania kontrolnego i radiochirurgii stereotaktycznej, wyniki te nie powinny być wykorzystywane do uzasadnienia zbyt "heroicznej" resekcji guza. --- CEL: Kompletność resekcji oponiaka zależy od resekcji opony twardej zaatakowanej przez guz. opony twardej zaatakowanej przez guz. Zmiany patologiczne opony twardej wokół guza guza można zinterpretować poprzez ocenę objawu ogona opony twardej (DTS) w badaniach MRI. Celem niniejszego badania było wyjaśnienie cech patologicznych DTS, zaproponowanie klasyfikacji opartej na DTS, zaproponowanie klasyfikacji opartej na korelacji histopatologicznej i radiologicznej korelacji histopatologicznej i radiologicznej oraz określenie zakresu inwazyjności komórek nowotworowych w różnych typach DTS. DTS. METODY: Autorzy dokonali retrospektywnego przeglądu 179 pacjentów z wypukłością z wypukłością, którzy przeszli resekcję w stopniu I według Simpsona. Wszyscy pacjenci przeszli wzmocnione badanie MRI przed operacją. Oponiaki wypukłe zostały podzielone na różne podtypy zgodnie z klasyfikacją WHO 2007 WHO z 2007 r., a DTS zidentyfikowano na podstawie kryteriów Goldshera. Goldshera. Zakres resekcji zajętej opony twardej wynosił 3 cm od podstawy guza. od podstawy guza, co odpowiadało długości DTS w badaniach MRI. Przeprowadzono badanie histopatologiczne opony twardej w odległości 0,5, 1,0, 1,5, 2,0, 2,5 i 3,0 cm od podstawy guza. od podstawy guza, a wyniki skorelowano z przedoperacyjnym wyglądem MRI. przedoperacyjnym obrazem MRI DTS. WYNIKI: Łącznie 154 (86%) ze 179 wypukłych oponiaków zostało zaklasyfikowanych do podtypu WHO stopnia I, w tym przejściowe (44 [28,6%] z 154), oponiaki (36 [23,4%] z 154), włóknisty (23 [14,9%] z 154), psammomatyczny (22 [14,3%] z 154), sekrecyjny (10 [14,3%] z 154), wydzielniczy (10 [14,3%] z 154). 154), wydzielnicze (10 [6,5%] z 154) i naczyniakowe (19 [12,3%] z 154). Pozostałe Pozostałe 25 (14%) stanowiły guzy innego stopnia niż I (WHO), w tym atypowe (12 [48%] z 25), anaplastyczne (19 [12,3%] z 154). 25), anaplastyczne (5 [20%] z 25) i brodawkowate (8 [32%] z 25). DTS został sklasyfikowano na 5 typów: gładki (16 [8,9%] ze 179), guzkowy (36 [20,1%] ze 179), mieszane (57 [31,8%] ze 179), symetryczne wielobiegunowe (15 [8,4%] ze 179) i asymetryczny wielobiegunowy (55 [30,7%] ze 179). Wystąpiła znacząca różnica w rozkładzie typu DTS między guzami stopnia I i guzami niebędącymi guzami stopnia I (p = 0,004), podczas gdy różnica nie była znacząca wśród guzów stopnia I (0,841) lub wśród guzów guzów bez stopnia I (p = 0,818). Wszystkie DTS typu gładkiego występowały w guzach stopnia I a mieszany DTS (52 [33,8%] ze 154) był najczęstszym typem w tych guzach. guzów. DTS typu guzkowego występował częściej w guzach innych niż I stopnia (12 [48%] z 25). Inwazję guza stwierdzono w 88,3% (158 ze 179) oponiaków wypukłych, z czego zakres inwazji w 82,3% (130 ze 158) mieścił się w granicach 2 cm, a w 94,9% (150 ze 158) mieścił się w granicach 2,5 cm. Częstość występowania inwazji i zakres inwazji przez komórki nowotworowe różniły się w różnych typach DTS, a różnice były statystycznie istotne (p < 0,001). WNIOSKI: DTS typu guzkowego w badaniach MRI mogą być związane z guzami non-Grade I. Zakres resekcji opony twardej w przypadku oponiaków wypukłych powinien wynosić 2,5 cm od podstawy guza. cm od podstawy guza, a jeśli taki zakres resekcji nie jest możliwy, należy rozważyć typ DTS. należy rozważyć rodzaj DTS. Jednak w przypadku oponiaków podstawy czaszki, w których w większości przypadków osiąga się resekcję stopnia II Simpsona, zastosowanie tej klasyfikacji należy poddać dalszej walidacji. Klasyfikacja DTS umożliwia chirurgowi przewidzieć przedoperacyjnie, a następnie osiągnąć optymalny zakres resekcji opony twardej co może znacząco zmniejszyć częstość nawrotów oponiaków. --- Wstęp: Ze względu na rzadkość występowania, wyniki dotyczące atypowych oponiaków kręgosłupa (AM) pozostają niejasne. (AM) pozostają niejasne. CEL: Opisanie częstości nawrotów i wyników pooperacyjnych po resekcji AMs kręgosłupa resekcji AM kręgosłupa oraz omówienie odpowiedniej strategii resekcji i terapii adiuwantowej terapii uzupełniającej w przypadku AM kręgosłupa. METODY: Dane od wszystkich pacjentów, którzy zgłosili się z AMs kręgosłupa do 2 ośrodków trzeciego stopnia ośrodków referencyjnych w latach 1998-2013. WYNIKI: Spośród 102 pacjentów z oponiakiem rdzenia kręgowego, 20 guzów AM (7 szyjnych, 11 szyjnego, 11 piersiowego, 2 piersiowo-lędźwiowego) zidentyfikowano u 18 pacjentów (mediana wieku, 50 lat [zakres, 19-75] w momencie resekcji; 11% mężczyzn; mediana obserwacji, 32 miesiące [zakres, 1-179] po resekcji). Przed resekcją pacjenci mieli deficyty czuciowe (70%), ból (70%), osłabienie (60%), ataksję (50%), spastyczność (65%) i nietrzymanie moczu (35%). nietrzymanie moczu (35%). Jeden guz przebiegał bezobjawowo. Osiągnięto resekcję w stopniu Simpsona I, II, Simpsona w stopniu I, II, III i IV uzyskano odpowiednio w 3 (15%), 13 (65%), 2 (10%) i 2 (10%) guzach. guzach. Jeden pacjent, który przeszedł resekcję w stopniu Simpsona III otrzymała radioterapię uzupełniającą. Po resekcji w stopniu I-III wg Simpsona lub całkowitej resekcji nie wystąpił nawrót nowotworu (0%; przedział ufności, 0%-17,6%). Po resekcji Simpsona Simpsona w stopniu IV doszło do nawrotu 1 guza (50%; przedział ufności, 1,3%-98,7%). Z wyjątkiem 1 pacjenta, u którego w okresie okołooperacyjnym wystąpiła obustronna paraplegia, wszyscy pozostali pacjenci doświadczyli poprawy objawów przedoperacyjnych po po operacji (mediana czasu, 3,6 miesiąca [zakres, 1-13] po resekcji). WNIOSEK: Pomimo opublikowanych przypadków sugerujących agresywny przebieg kliniczny AM kręgosłupa, ta seria AM kręgosłupa donosi, że całkowita całkowita resekcja bez adiuwantowej radioterapii skutkowała ustąpieniem objawów i niskim nawrotem. --- TŁO: Rzadkość występowania i niespójne kryteria definiowania atypowego oponiaka oponiaka przed klasyfikacją WHO 2007 sprawiły, że jego leczenie i czynniki prognostyczne były i czynniki prognostyczne są słabo poznane. Tylko kilka artykułów dotyczyło przeżywalności atypowych oponiaków sklasyfikowanych według WHO. Niewielka liczba lub lub nieproporcjonalna reprezentacja napromienianych pacjentów była słabą stroną tych artykułów. artykułów. W niniejszym badaniu oceniano, czy zakres operacji i otrzymanie adiuwantowej radioterapii po wstępnej operacji wraz z innymi cechami pacjenta wpłynęły na wskaźniki nawrotów i przeżycia atypowych oponiaków. nietypowych oponiaków. METODY: Dane kliniczne i chirurgiczne 79 pacjentów z atypowym oponiakiem stopnia II stopnia II leczonych w naszym ośrodku w ciągu 13 lat zostały retrospektywnie oceniono. Klasyfikacja histologiczna była zgodna z klasyfikacją WHO 2007. Do oceny zakresu resekcji chirurgicznej wykorzystano system klasyfikacji Simpsona. Analizę Kaplana Meiera, wieloczynnikową analizę regresji Coxa i test log-rank przeprowadzono przy użyciu pakietu statystycznego STATA®. WYNIKI: Średni wiek w momencie początkowej operacji wynosił 58 lat, a 54% stanowili mężczyźni. stanowili mężczyźni. Średni okres obserwacji wynosił 50 miesięcy. W analizie wieloczynnikowej tylko stopień Simpsona był czynnikiem predykcyjnym nawrotu (współczynnik ryzyka = 2,22 / p = 0,003). Pacjenci w stopniu Simpsona I mieli wskaźnik przeżycia wolnego od nawrotu wynosił odpowiednio 97 i 74% po roku i pięciu latach, w porównaniu z 88% i 32% w grupie subtotalnej resekcji (stopnie Simpsona od II do IV). Nie stwierdzono statystycznie istotnej korelacji między nawrotem a a poddaniem pacjentów pooperacyjnej radioterapii. Oprócz pacjentów w stopniu Simpsona I Simpsona, zaobserwowano ogólną tendencję do gorszych wyników u pacjentów napromienianych. WNIOSKI: Najważniejszym czynnikiem prognostycznym w określaniu nawrotów była klasyfikacja Simpsona. stopień w skali Simpsona. Nie stwierdzono statystycznie istotnego wpływu adiuwantowej radioterapii na nawroty atypowych oponiaków. Potrzebna jest metaanaliza dla istniejącej literatury. --- CEL: W 1957 roku Simpson opublikował przełomowy artykuł definiujący czynniki ryzyka nawrotu po chirurgicznym leczeniu oponiaków wewnątrzczaszkowych. Biorąc pod uwagę, że Simpsona zostało opublikowane ponad 50 lat temu, poprzedzając technologię obrazowania i obrazowanie MR, autorzy dokonali przeglądu własnych doświadczeń z chirurgicznego leczenia oponiaków stopnia I w celu ustalenia, czy skala klasyfikacji Simpsona Simpsona jest nadal istotna dla współczesnej praktyki neurochirurgicznej. METODY: Z tej kohorty autorzy ocenili wszystkich pacjentów poddawanych kraniotomii w celu resekcji histologicznie potwierdzonego oponiaka WHO stopnia I jako jako wstępną terapię. Informacje kliniczne zostały retrospektywnie zrekonstruowane przy użyciu dokumentacji medycznej pacjentów i danych radiologicznych. Analiza nawrotów została przeprowadzono przy użyciu metody Kaplana-Meiera. WYNIKI: 5-letnie przeżycie wolne od nawrotu/progresji dla wszystkich pacjentów otrzymujących resekcję w stopniu I, II, III lub IV według Simpsona wynosiło odpowiednio 95, 85, 88 i 81 proc, (p = nieistotne, test log-rank). Analiza Kaplana-Meiera nie wykazała istotnej różnicy w przeżyciu bez nawrotu między pacjentami otrzymującymi resekcję Simpsona w stopniu I, II, III lub IV. Analiza ograniczona do oponiaków powstających w podstawie czaszki (z wyłączeniem zatoki jamistej) również nie wykazała istotnych korzyści z resekcji w stopniu I lub II wg Simpsona, a krzywe przeżycia a krzywe przeżycia prawie się nakładały. WNIOSKI: W tym badaniu kohorty pacjentów poddawanych operacji oponiaków WHO WHO stopnia I, autorzy wykazali, że korzyści z bardziej agresywnych próby wycięcia guza z oponą twardą i leżącą pod nią kością były znikome w porównaniu z prostym usunięciem całego guza lub nawet pozostawieniem niewielkich ilości guza guza przyczepionego do krytycznych struktur. Autorzy uważają, że dane te odzwierciedlają ewolucję w naturze chirurgii oponiaków w ciągu ostatnich 2 dekady i poddają w wątpliwość zasadność stosowania systemu klasyfikacji Simpsona jako jedynego predyktora nawrotu. --- CEL: Dokonaliśmy przeglądu naszej serii oponiaków rowka węchowego (OGM) z w celu powiązania podejścia chirurgicznego z wynikami oraz zdefiniowania klinicznych i klinicznych i patologicznych czynników prognostycznych. METODY: Dziewięćdziesięciu dziewięciu pacjentów, którzy przeszli 113 kraniotomii w naszym Instytucie w latach 1984-2010. Zależność między podejściem chirurgicznym podejściem chirurgicznym (bifrontalnym, czołowo-oczodołowo-podstawnym i pterionalnym) a średnicą guza, zakresem resekcji guza średnicą guza, zakresem resekcji guza, wskaźnikiem powikłań, potrzebą reoperacji i Przeanalizowano stan sprawności Karnofsky'ego (KPS). Wpływ wieku (≤ 70 lat vs. > 70 lat), płci, średnicy guza (< 6 vs. ≥ 6 cm), przed- i pooperacyjnego KPS (< 80 vs. ≥ 80), stopień Simpsona (I-II vs. III-IV) i stopień histologiczny Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) (WHO) stopień histologiczny (I vs. II-III) na przeżycie. Wykreślono krzywe przeżycia Kaplana-Meiera i porównano różnice w przeżywalności między grupami pacjentów. pacjentów. W analizie wieloczynnikowej uwzględniono wiek, przed- i pooperacyjny KPS, stopień Simpsona, średnicę guza i stopień histologiczny WHO. histologicznym WHO. WYNIKI: Podejście przednio-oczodołowo-podstawne (n = 22) pozwoliło na uzyskanie istotnie większego odsetka Simpsona I-II niż podejście bifronalne (n = 70) i pterionalne (n = 21). pterionalne (n = 21) (odpowiednio P = 0,0354 i P = 0,0485). Ryzyko zagrażających życiu powikłań było niższe u pacjentów operowanych z dostępu czołowo-oczodołowo-podstawnego i z dostępu pterionalnego niż u pacjentów leczonych z dostępu bifrontalnego. Obrzęk mózgu związany z retrakcją nie nie wystąpił w żadnym przypadku po podejściu czołowo-oczodołowo-podstawnym (P = 0,0384); jednak, podejście było jednak związane z większą częstością wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego (P = 0.0011). Wśród czynników prognostycznych, wiek ≤ 70 lat (P = 0,0044), średnica guza <6 cm (P = 0,0455), przed- i pooperacyjny KPS ≥ 80 (oba P < 0,0001), stopień Simpson Simpsona I-II (P = 0,0096) i stopień histologiczny WHO I (P = 0,0112) były znacząco istotnie związane z dłuższym przeżyciem całkowitym. Wiek (P = 0,0393) i stopień histologiczny WHO stopień histologiczny (P = 0,0418) pojawiły się jako niezależne czynniki prognostyczne dla przeżycia całkowitego w analizie wieloczynnikowej. WNIOSKI: W największej opublikowanej do tej pory serii OGM podejście bifrontal podejście wiązało się z większym ryzykiem wystąpienia zagrażających życiu powikłań w porównaniu z podejściem bocznym pterionalnym i przednio-orbito-podstawnym. Podejście podejście czołowo-oczodołowo-podstawne zapewniało większe szanse na całkowite usunięcie guza niż podejście bifronalne i pterionalne. Dwa niezależne czynniki wpływające na przeżycia pacjentów z OGM, a mianowicie wiek i stopień w skali WHO. --- CEL: Oponiaki leczone przez subtotalną lub częściową resekcję są związane ze istotnie krótszym przeżyciem wolnym od nawrotu choroby niż w przypadku resekcję. System klasyfikacji Simpsona klasyfikuje niekompletne resekcje do jednej kategorii, tj. IV stopnia Simpsona, z dużymi różnicami w objętości i umiejscowieniu guzów resztkowych. w objętości i umiejscowieniu guzów resztkowych, co komplikuje ocenę osiągnięcia celów chirurgicznych i przewidywania rokowania w przypadku tych guzów. Autorzy niniejszego badania zbadali czynniki związane z koniecznością ponownego leczenia i próbowali zidentyfikować wszelkie niuanse chirurgiczne osiągalne za pomocą nowoczesnych technik neurochirurgicznych technik neurochirurgicznych w przypadku oponiaków leczonych resekcją IV stopnia Simpsona. Simpsona. METODY: Ta retrospektywna analiza obejmowała pacjentów z oponiakami WHO stopnia I leczonych przy użyciu resekcji Simpsona stopnia IV jako terapii początkowej w University of Tokyo Hospital w okresie od stycznia 1995 roku do kwietnia 2010 roku. Powtórne leczenie zdefiniowano jako ponowną resekcję lub radiochirurgię stereotaktyczną z powodu pooperacyjnego wzrostu guza. WYNIKI: Do badania włączono łącznie 38 pacjentów. Odrost zaobserwowano u 22 pacjentów ze średnim okresem obserwacji wynoszącym 6,1 roku. lat. U 20 z tych 22 pacjentów z odrostem guza przeprowadzono ponowną operację. Czynniki ryzyka czynnikami ryzyka związanymi z istotnie krótszym przeżyciem bez wznowy były wiek młodszy niż 50 lat (p = 0,006), objętość guza po resekcji wynosząca 4 cm(3) lub więcej (p = 0,016), brak odwarstwienia opony twardej (p = 0,001) i lokalizacja podstawy czaszki (p = 0.016). Analiza wieloczynnikowa wykazała, że brak odwarstwienia opony twardej (współczynnik ryzyka [HR] 6,42, 95% CI 1,41-45,0; p = 0,02) i lokalizacji podstawy czaszki (HR 11,6, 95% CI 2,18-218; p = 0,002) były niezależnymi czynnikami ryzyka konieczności wczesnej reoperacji. reoperacji, podczas gdy objętość guza po resekcji wynosząca 4 cm(3) lub więcej nie była statystycznie istotnym czynnikiem ryzyka. statystycznie istotnym czynnikiem ryzyka. WNIOSKI: W porównaniu z resekcjami w stopniu I, II i III wg Simpsona, resekcja w stopniu IV wg Simpsona Simpsona w stopniu IV obejmuje guzy wysoce heterogeniczne pod względem częstości resekcji resekcji i lokalizacji masy resztkowej. Pomimo trudności w analizie tak dane, wyniki te zwracają uwagę na korzystny wpływ odwarstwienia opony (zamiast maksymalizacji wskaźnika resekcji) na długoterminową kontrolę guza. kontrolę guza. Strategia chirurgiczna z naciskiem na oderwanie guza od uszkodzonej opony twardej opony twardej może być kolejną ważną opcją w resekcji oponiaków wysokiego ryzyka. oponiaków wysokiego ryzyka, których nie można poddać całkowitej resekcji. --- CEL: Porównanie wskaźników kontroli guza po resekcji chirurgicznej lub radiochirurgii stereotaktycznej radiochirurgii u pacjentów z małymi i średnimi oponiakami wewnątrzczaszkowymi. MATERIAŁY I METODY: W latach 1990-1997 198 dorosłych pacjentów z oponiakiem leczonych w naszym ośrodku przeszło resekcję chirurgiczną (n = 136) lub radiochirurgię (n = 62). radiochirurgię (n = 62) jako pierwotne leczenie łagodnych oponiaków o średniej średnicy <35 mm. średniej średnicy. Wskaźniki nawrotu lub progresji guza obliczono metodą Kaplana-Meiera według niezależnego przeglądu radiograficznego. Średnia obserwacji wynosiła 64 miesiące. WYNIKI: Resekcje guza były w stopniu 1 Simpsona w 57 (42%), w stopniu 2 w 57 (42%) i w stopniu 3-4 w 22 (42%). (42%), a stopień 3-4 w 22 (16%). Średni margines i maksymalna dawka promieniowania podczas radiochirurgii wynosiły odpowiednio 17,7 Gy i 34,9 Gy. Nawrót/progresja nowotworu była częstsza w grupie resekcji chirurgicznej (12%) niż w grupie radiochirurgicznej (2%; p = 0,04). Nie stwierdzono statystycznie istotnej różnicy w 3- i 7-letnim aktuarialnym wskaźniku przeżycia wolnego od progresji (PFS) między pacjentami z resekcjami stopnia 1 Simpsona (odpowiednio 100% i 96%) a pacjentami poddanymi radiochirurgii (odpowiednio 100% i 95%; p = 0,94). Radiochirurgia zapewniła wyższy wskaźnik PFS w porównaniu z pacjentami ze stopniem Simpson Simpsona w stopniu 2 (3- i 7-letni wskaźnik PFS, odpowiednio 91% i 82%; p <0,05) i w stopniu 3-4 (3- i 7-letni wskaźnik PFS, odpowiednio 68% i 34%; p <0,001). Późniejsze leczenie nowotworu było częstsze po resekcji chirurgicznej (15% vs. 3%, p = 0.02). Powikłania wystąpiły u 10% pacjentów po radiochirurgii w porównaniu z 22% pacjentów po resekcji chirurgicznej (p = 0,06). WNIOSKI: Wskaźnik PFS po radiochirurgii był równoważny wskaźnikowi po resekcji guza stopnia 1 Simpsona i był lepszy niż w przypadku resekcji stopnia 2 i 3-4 w naszym badaniu. w naszym badaniu. Jeśli długoterminowa obserwacja potwierdzi wysoką kontrolę guza i niską zachorowalność na radiochirurgię, technika ta prawdopodobnie stanie się preferowaną metodą leczenia większości pacjentów z oponiakami o małych i średnich rozmiarach bez objawowego efektu masy.
Klasyfikacja Simpsona jest używana do opisania resekcji którego guza mózgu?
Do oceny zakresu resekcji chirurgicznej oponiaka wykorzystano system klasyfikacji Simpsona.