Niektórzy klinicyści i osoby zajmujące się terapią alternatywną zalecają stosowanie megadawek dożylne i doustne leczenie raka askorbinianem. Randomizowane badania kontrolne z użyciem doustnego askorbinianu nie wykazały żadnych korzyści. Najnowsze dane pokazują, że dożylne, ale ale nie doustne podawanie askorbinianu może wytwarzać milimolarne stężenia w osoczu w osoczu, które są toksyczne dla wielu linii komórek nowotworowych. Proponujemy, aby leczenie raka askorbinianem powinno być ponownie zbadane przez rygorystyczną naukową w świetle nowych dowodów. --- TŁO: Komponent zapalny jest obecny w mikrośrodowisku większości tkanek nowotworowych. tkanek nowotworowych. Zapalenie i podwyższony poziom białka C-reaktywnego (CRP) są są związane ze złym rokowaniem i zmniejszoną przeżywalnością w wielu typach raka. Witamina C została zasugerowana jako mająca zarówno zapobiegawczą, jak i terapeutyczną rolę w wielu patologiach. terapeutyczną rolę w wielu patologiach, gdy jest podawana w dawkach znacznie wyższych niż zalecane w diecie. Ponieważ badania in vitro wykazały hamowanie prozapalnych stanów zapalnych przez witaminę C. wykazały hamowanie szlaków prozapalnych przez milimolarne stężenia witaminy C. Ponieważ badania in vitro wykazały hamowanie szlaków prozapalnych przez milimolarne stężenia witaminy C, postanowiliśmy przeanalizować wpływ terapii wysokimi dawkami IVC w tłumieniu stanu zapalnego u pacjentów z rakiem. METODY: 45 pacjentów z rakiem prostaty, rakiem piersi, rakiem pęcherza moczowego, raka trzustki, raka płuc, raka tarczycy, raka skóry i chłoniaka B-komórkowego byli leczeni w Klinice Riordan wysokimi dawkami witaminy C (7,5 g-50 g) po standardowym leczeniu konwencjonalnymi metodami. CRP i markery nowotworowe były mierzone w surowicy lub osoczu heparynowym jako rutynowa analiza. Ponadto próbki surowicy Próbki surowicy pobrano przed i po IVC do testów zestawu cytokin. WYNIKI: Według naszych danych pozytywna odpowiedź na leczenie, która została wykazana przez pomiary białka C-reaktywnego, stwierdzono u 75% pacjentów pacjentów i progresję stanu zapalnego u 25% pacjentów. Zabiegi IVC u wszystkich pacjentów z agresywnym stadium raka wykazały słabą odpowiedź na leczenie. Stwierdzono korelację między markerami nowotworowymi (PSA, CEA, CA27.29 i CA15-3) a zmianami markerów nowotworowych. CA15-3) i zmianami w poziomach białka C-reaktywnego.Nasz test wpływu Test wpływu IVC na cytokiny prozapalne wykazał, że cytokiny zapalne IL-1α, IL-2, IL-8, TNF-α, chemokina eotaksyna i CRP zostały znacznie zmniejszone po leczeniu. po leczeniu. WNIOSKI: Terapia wysokimi dawkami dożylnego kwasu askorbinowego wpływa na poziom białka C-reaktywnego i cytokiny prozapalne u pacjentów z rakiem. W naszym badaniu, stwierdziliśmy, że modulacja stanu zapalnego przez IVC korelowała ze spadkiem poziomu markerów nowotworowych. Podsumowując, nasze dane potwierdzają hipotezę, że wysokie dawki dożylnego askorbinianu dożylne leczenie askorbinianem może zmniejszyć stan zapalny u pacjentów z rakiem. Nasze wyniki sugerują, że dalsze badania nad zastosowaniem IVC w celu zmniejszenia w chorobach, w których stan zapalny jest istotny, są uzasadnione. --- Studia przypadków sugerują, że witamina C podawana dożylnie w dawkach 10-100 gramów dziennie może poprawić samopoczucie pacjentów. gramów dziennie może poprawić samopoczucie pacjenta, a w niektórych przypadkach zmniejszyć rozmiar guza. Chociaż askorbinian jest ogólnie uważany za bezpieczny, dane kliniczne dotyczące wysokich dawek dożylnych są ograniczone. dawkach dożylnych są ograniczone. Dwudziestu czterem pacjentom w terminalnym stadium raka podawano ciągłe wlewy od 150 do 710 mg/kg/dzień przez okres do ośmiu tygodni. Chemia krwi i morfologię krwi uzyskiwano w odstępach około jednego tygodnia. podczas gdy stan zdrowia pacjentów, zdarzenia niepożądane i progresja nowotworu były monitorowane. Większość Większość pacjentów miała niedobór witaminy C przed rozpoczęciem leczenia. Wlewy dożylne zwiększały stężenie askorbinianu w osoczu do średnio 1,1 mM. Najczęstszymi Najczęstszymi zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były nudności, obrzęk i suchość w ustach lub na skórze; i były one na ogół niewielkie. Zgłoszono dwa zdarzenia niepożądane stopnia 3. z lekiem: u jednego pacjenta z kamicą nerkową w wywiadzie po trzynastu dniach wystąpiła kamica nerkowa. kamień nerkowy po trzynastu dniach leczenia, a u innego pacjenta wystąpiła hipokaliemii po sześciu tygodniach leczenia. Liczba białych krwinek była stabilna podczas gdy poziomy hemoglobiny i hematokrytu nieznacznie spadły podczas leczenia, zgodnie z trendami obserwowanymi przed rozpoczęciem leczenia. Kreatynina we krwi, BUN, stężenia glukozy i kwasu moczowego zmniejszyły się lub pozostały stabilne podczas terapii. terapii, co sugeruje, że wlewy askorbinianu nie wpływały niekorzystnie na czynność nerek. nerek. Jeden pacjent miał stabilną chorobę i kontynuował leczenie przez przez czterdzieści osiem tygodni. Dane te sugerują, że dożylna terapia witaminą C w leczeniu raka jest stosunkowo bezpieczna, pod warunkiem, że u pacjenta nie występowało w przeszłości tworzenie się kamieni nerkowych. tworzenia się kamieni nerkowych. --- Przeciwutleniaczem prawdopodobnie najczęściej stosowanym w uzupełniającej onkologii jest witamina C, szczególnie podawana dożylnie. W świetle ostatnich klinicznych farmakokinetycznych, dowodów in vitro na istnienie mechanizmów przeciwnowotworowych oraz dobrze udokumentowane przypadki zaawansowanych nowotworów, należy rozważyć rolę dożylnej terapii wysokimi dawkami witaminy C w leczeniu raka powinna zostać ponownie oceniona. Terapia wysokimi dawkami dożylna terapia witaminą C może przynieść korzyści u pacjentów z zaawansowanymi nowotworami oraz nowotworami o złym rokowaniu i ograniczonych możliwościach terapeutycznych, ale dalsze badania kliniczne dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności tej terapii są i skuteczności tej terapii, zwłaszcza w Niemczech. --- W wielu nowotworach przewlekły wzrost stresu oksydacyjnego - związany z podwyższonym poziomem nadtlenku wodoru - przyczynia się do nadtlenku wodoru - przyczynia się do zwiększonego tempa proliferacji, apoptozy, zwiększonej zdolności angiogennej i przerzutowej oraz chemiooporności, które często charakteryzują zaawansowane nowotwory złośliwe. chemiooporność, która często charakteryzuje zaawansowane nowotwory złośliwe. Ten stres oksydacyjny stres oksydacyjny często odzwierciedla zwiększoną ekspresję i aktywność oksydazy NADPH, i/lub zmniejszoną aktywność katalazy, która funkcjonuje jako gen supresorowy w nowotworach nowotworów zależnych od utleniaczy. Te cechy nowotworów zależnych od utleniaczy sugerują podwójną strategię leczenia tych nowotworów. Ponieważ askorbinian może może spontanicznie reagować z tlenem cząsteczkowym w celu wytworzenia nadtlenku wodoru, askorbinian podawany dożylnie w dużych dawkach powinien być selektywnie toksyczny dla nowotworów o o niskiej aktywności katalazy - co sugerują liczne badania hodowli komórkowych. Środki, które jednocześnie poprawiają natlenienie niedotlenionych obszarów guza niedotlenionych obszarów guza; kalcytriol i selen w dużych dawkach mogą również zwiększyć skuteczność takiej terapii. selen w wysokich dawkach mogą być również przydatne w tym zakresie. Po drugie, podczas przerwy między sesjami terapii askorbinianem, podawanie środków, które można bezpiecznie hamować oksydazę NADPH, aby spowolnić proliferację i rozprzestrzenianie się rozprzestrzenianie się przetrwałych komórek nowotworowych - zapewniając jednocześnie presję selekcyjną na dalszy spadek aktywności katalazy. W efekcie, nowotwory leczone w ten sposób między śmiertelnie nadmiernym i nieodpowiednio niskim stresem oksydacyjnym. stres. Dodatkową możliwością jest to, że wywołany askorbinianem stres oksydacyjny w nowotworach guzy mogą nasilać zabijanie komórek osiągnięte dzięki jednocześnie podawanym leki cytotoksyczne, ponieważ mechanizmy oksydacyjne wydają się odgrywać rolę pośredniczącą w apoptozie indukowanej przez wiele takich leków, głównie poprzez aktywację c-Jun NH(2)-końcowej kinazy; badania hodowli komórkowej byłyby przydatne do oceny tej możliwości. możliwość. --- W latach 70. ubiegłego wieku Pauling i Cameron odnotowali zwiększoną przeżywalność pacjentów z zaawansowanym rakiem leczonych zaawansowanym rakiem leczonych wysokimi dawkami dożylnej (IV) witaminy C (L-askorbinian, kwas askorbinowy). Badania te były krytykowane za ich retrospektywny charakter i brak standaryzacji kluczowych czynników prognostycznych. brak standaryzacji kluczowych czynników prognostycznych, w tym stanu sprawności. Następnie w kilku dobrze zaprojektowanych randomizowanych badaniach kontrolowanych nie udało się nie wykazały znaczącej korzyści w zakresie przeżywalności, chociaż w badaniach tych stosowano wysokie dawki doustnej witaminy C. Znaczne różnice występują w przypadku witaminy C podawanej doustnie. Obecnie dostrzega się znaczne różnice w farmakokinetyce witaminy C podawanej doustnie i dożylnie. witaminy C podawanej doustnie i dożylnie, otwierając kwestię skuteczności terapeutycznej. skuteczność terapeutyczną. Dowody in vitro sugerują, że witamina C działa w niskich stężeniach jako przeciwutleniacz. stężeniach jako przeciwutleniacz, ale może mieć działanie proutleniające w wysokich stężeniach. stężeniach. Mechanizm jej działania prooksydacyjnego nie jest w pełni poznany, i zaproponowano zarówno wewnątrzkomórkowe, jak i zewnątrzkomórkowe mechanizmy generujące nadtlenek wodoru. nadtlenku wodoru. Pozostaje do udowodnienia, czy reaktywne formy tlenu indukowane przez witaminę C reaktywne formy tlenu występują in vivo, a jeśli tak, to czy przełoży się to na korzyści kliniczne. korzyści kliniczne. Obecne dowody kliniczne na efekt terapeutyczny wysokich dawek dożylnej witaminy C są niejednoznaczne i opierają się na seriach przypadków. Interpretacja interpretacja i walidacja tych badań jest utrudniona przez ograniczoną korelacja stężenia witaminy C w osoczu z odpowiedzią na leczenie. Metodologia aby określić, czy istnieje rola dożylnej witaminy C w leczeniu raka, ale ograniczone zrozumienie w leczeniu raka, ale ograniczone zrozumienie jej właściwości farmakodynamicznych właściwości farmakodynamicznych sprawia, że jest to trudne. Obecnie stosowanie wysokich dawek dożylnej witaminy C nie może być zalecane poza badaniami klinicznymi. --- Dwie popularne terapie medycyny komplementarnej, alternatywnej i integracyjnej, wysokie dawki dożylnego kwasu askorbinowego (AA) i dożylnego glutationu (GSH), są często podawane pacjentom z rakiem często podawane pacjentom chorym na raka z niejasną skutecznością i interakcjami lek-lek. interakcji. W tym badaniu przedstawiamy pierwsze dowody na kliniczne zastosowanie dożylnego GSH z dożylnym AA. Aby odpowiedzieć na pytania dotyczące skuteczności i interakcji lek-lek interakcji, przetestowaliśmy 10 linii komórek nowotworowych z AA, GSH i ich kombinacją. Wyniki wykazały, że farmakologiczny AA indukował cytotoksyczność we wszystkich testowanych komórkach nowotworowych komórkach nowotworowych, z IC(50) mniejszym niż 4 mM, stężeniem łatwo osiągalnym u ludzi. ludzi. GSH zmniejszył cytotoksyczność o 10-95% poprzez osłabienie indukowanej przez AA produkcji H(2)O(2) produkcję. Leczenie ksenograftów raka trzustki u myszy wykazało, że AA podawany dootrzewnowo w dawce 4 g/kg dziennie zmniejszał objętość guza o 42%. Dodanie dootrzewnowego GSH hamowało indukowaną przez AA redukcję objętości guza. Chociaż wszystkie terapie (AA, GSH i AA + GSH) poprawiły wskaźnik przeżycia, AA + GSH hamował cytotoksyczne działanie samego AA i nie zapewniły dalszych korzyści w zakresie przeżycia. Dane te potwierdzają prooksydacyjny mechanizm przeciwnowotworowy farmakologicznego AA i sugerują, że AA i GSH podawane razem nie zapewniają dodatkowych korzyści w porównaniu z samym AA. Istnieje antagonizm między askorbinianem i glutationem w leczeniu raka, a zatem dożylne AA i dożylne GSH nie powinny być podawane pacjentom z rakiem tego samego dnia. pacjentom chorym na raka tego samego dnia. --- TŁO: Leczenie raka trzustki farmakologicznym askorbinianem (kwas askorbinowy, witamina C) zmniejsza progresję nowotworu w modelach przedklinicznych. A Badanie kliniczne fazy I przeprowadzono w celu ustalenia bezpieczeństwa i tolerancji farmakologicznego askorbinianu w połączeniu z gemcytabiną u pacjentów z potwierdzonym biopsyjnie gruczolakorakiem trzustki w stadium IV. OPIS: Dziewięciu pacjentów otrzymywało dwa razy w tygodniu dożylnie askorbinian (15-125 g) stosując projekt przyspieszonego miareczkowania Simona w celu osiągnięcia docelowego docelowego poziomu w osoczu po infuzji wynoszącego ≥350 mg/dl (≥20 mM). Pacjenci otrzymywali jednocześnie gemcytabinę. Obciążenie chorobą, masa ciała, stan sprawności, wyniki badań hematologicznych i i metaboliczne, czas do progresji i całkowite przeżycie były monitorowane. WYNIKI: Średnie poziomy podstawowe askorbinianu w osoczu były znacznie wyższe niż osocza (1,46 ± 0,02 vs. 0,78 ± 0,09 mg/dl, tj. 83 vs. 44 μM, p < 0,001). Zdarzenia niepożądane przypisywane kombinacji leków były rzadkie i obejmowały biegunkę (n = 4) i suchość w ustach (n = 6). Kryteria ograniczające dawkę nie zostały spełnione w tym badaniu. w tym badaniu. Średni czas przeżycia pacjentów, którzy ukończyli co najmniej dwa cykle (8 tygodni) terapii wynosił 13 ± 2 miesiące. terapii wynosiło 13 ± 2 miesiące. WNIOSKI: Dane sugerują, że askorbinian farmakologiczny podawany jednocześnie z gemcytabiną jest dobrze tolerowany. Wstępne dane z tej małej próby sugerują pewną skuteczność. Należy przeprowadzić dalsze badania w celu określenia skuteczności. przeprowadzone. --- W 1975 roku opisaliśmy niezwykły przypadek 42-letniego mężczyzny z histologicznie potwierdzonym histologicznie potwierdzonym szeroko rozsianym mięsakiem komórek siateczkowatych, który w niezwykle krótkim czasie w niezwykle krótkim czasie wydawał się cieszyć nie jedną, ale dwiema całkowitymi spontanicznymi całkowitą spontaniczną regresją śmiertelnej choroby. Obie te regresje zbiegły się dokładnie w czasie dokładnie w czasie z dożylnym podawaniem wysokich dawek askorbinianu i wydawało się, że rozsądne, aby stwierdzić, że ta niekonwencjonalna terapia musiała być odpowiedzialna za jego doskonałe reakcje. Dla osób zainteresowanych spontanicznymi spontaniczną regresją raka i możliwymi mechanizmami, opisujemy teraz jego późniejsze postępy około 17 lat później. postępy około 17 lat później. --- Askorbinian (kwas askorbinowy, witamina C) jest jedną z wczesnych, niekonwencjonalnych metod leczenia raka. na raka. Dowody, na których ludzie opierają stosowanie askorbinianu w leczeniu raka, dzielą się na dwie kategorie dzielą się na dwie kategorie: dane kliniczne dotyczące zależności dawka-stężenie i dane laboratoryjne opisujące potencjalną toksyczność komórek przy wysokich stężeniach askorbinianu stężeniach askorbinianu in vitro. Dane kliniczne pokazują, że gdy askorbinian jest podawany doustnie, stężenie askorbinianu w osoczu na czczo jest ściśle kontrolowane przez zmniejszone wchłanianie i zwiększone wydalanie z moczem. wchłanianie, zwiększone wydalanie z moczem i zmniejszoną biodostępność askorbinianu. W przeciwieństwie do tego W przeciwieństwie do tego, gdy askorbinian jest podawany dożylnie, osiągane są stężenia na poziomie milimolarnym. milimolarnym. Jest zatem jasne, że dożylne podawanie askorbinianu askorbinianu może dawać bardzo wysokie poziomy w osoczu, podczas gdy leczenie doustne nie. --- Ostatnie badania ujawniły naukowe podstawy stosowania dożylnej witaminy C lub kwasu askorbinowego (askorbinianu) w leczeniu nowotworów. (i.v.) witaminy C lub kwasu askorbinowego (askorbinianu) w leczeniu nowotworów i podniosły możliwość wykorzystania i.v. askorbinianu jako prooksydacyjnej terapii przeciwnowotworowej. Poprzez produkcję H2O2, askorbinian farmakologiczny może indukować śmierć komórek nowotworowych in vitro i hamować śmierć komórek nowotworowych in vitro. śmierć komórek nowotworowych in vitro i hamować wzrost wielu rodzajów nowotworów w modelach zwierzęcych. modelach zwierzęcych. Jednak mechanizm śmierci komórek wywołany przez askorbinian nie jest dobrze poznany. dobrze poznany. W tym badaniu zbadaliśmy cytotoksyczność farmakologicznych stężeń askorbinianu na komórki nowotworowe. stężeń askorbinianu na ludzkie komórki raka prostaty i związane z tym mechanizmy. zaangażowane. Wyniki wykazały, że askorbinian w zakresie milimolarnym indukował cytotoksyczność w pięciu z sześciu badanych linii komórkowych raka prostaty. Wartości IC50 we wrażliwych komórkach raka prostaty wahały się od 1,9 do 3,5 mmol/l, stężenia osiągalne klinicznie przy stosowaniu askorbinianu dożylnie. Wszystkie testowane komórki niezależne od androgenów były wrażliwe na leczenie askorbinianem. Komórki niewrażliwa na askorbinian linia komórkowa LaPC4 jest zależna od hormonów. Podczas gdy przyczyny wrażliwości/oporności na leczenie askorbinianem muszą być zbadane, śmierć komórek wrażliwych była zależna od H2O2. Leczenie askorbinianem wyczerpało ATP i indukowało autofagię we wrażliwych komórkach raka prostaty, powodując śmierć komórek. raka prostaty, powodując śmierć komórek. W połączeniu z poprzednimi badaniami, wysokie dawki askorbinianu mogą potencjalnie stanowić nową opcję leczenia hormonoopornego raka prostaty. --- ZNACZENIE: Ewan Cameron doniósł, że askorbinian podawany doustnie i dożylnie w dawkach do 10 g/dobę jest skuteczny w leczeniu cukrzycy. dożylnie w dawkach do 10 g/dzień, był skuteczny w leczeniu raka. raka. Podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badania kliniczne nie wykazały przewagi w zakresie przeżywalności przeżywalności, gdy te same dawki askorbinianu były podawane doustnie, co doprowadziło do społeczności medyczne i naukowe do odrzucenia stosowania askorbinianu jako jako potencjalnego leczenia raka. Jednak droga podania powoduje duże różnice w biodostępności askorbinianu. Stężenia w tkankach i osoczu są ściśle kontrolowane w odpowiedzi na podawanie doustne, ale można to ominąć przez podanie dożylne. Dane te stanowią wiarygodne naukowe uzasadnienie dla braku odpowiedzi na podawany doustnie askorbinian w badaniach kliniki Mayo i wskazują na potrzebę ponownej oceny askorbinianu jako leku przeciwnowotworowego. OSTATNIE POSTĘPY: Wysokie dawki askorbinianu są selektywnie cytotoksyczne dla linii komórek nowotworowych poprzez generowanie pozakomórkowego nadtlenku wodoru (H2O2). Modele modele ksenoprzeszczepów potwierdzają hamujący wzrost efekt farmakologiczny stężeniach. Bezpieczeństwo dożylnego podawania askorbinianu zostało zweryfikowane w zachęcających pilotażowych badaniach klinicznych. KRYTYCZNE KWESTIE: Ani selektywna toksyczność farmakologicznego askorbinianu przeciwko komórkom nowotworowym, ani mechanizm cytotoksyczności za pośrednictwem H2O2 nie jest w pełni w pełni poznany. Pomimo obiecujących danych przedklinicznych, pozostaje kwestia skuteczności klinicznej. skuteczności klinicznej. PRZYSZŁE KIERUNKI: Pełne określenie mechanizmu jest interesujące, ponieważ może wskazać podatne typy nowotworów. Należy określić wpływ askorbinianu farmakologicznego stosowanego w połączeniu ze standardowymi metodami leczenia. w połączeniu ze standardowymi metodami leczenia. Co najważniejsze, kliniczna skuteczność kliniczna askorbinianu musi zostać ponownie oceniona przy użyciu właściwego dawkowania, drogi podawania i kontroli.
Co wiadomo o skuteczności wysokiej dawki dożylnego askorbinianu w leczeniu pacjentów z rakiem?
Doniesiono, że askorbinian, podawany doustnie i dożylnie w dawkach do 10 g/dzień, był skuteczny w leczeniu raka. Jednak podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badania kliniczne nie wykazały przewagi w zakresie przeżywalności, gdy te same dawki askorbinianu były podawane doustnie, co doprowadziło społeczności medyczne i naukowe do odrzucenia stosowania askorbinianu jako potencjalnego leku przeciwnowotworowego. Farmakologiczne działanie askorbinianu na komórki nowotworowe nie zostało jeszcze w pełni poznane. Uważa się, że wysokie dawki askorbinianu są selektywnie cytotoksyczne dla linii komórek nowotworowych poprzez wytwarzanie pozakomórkowego nadtlenku wodoru. Wysoka dawka dożylnego askorbinianu (IVC) może być w stanie modulować stan zapalny, co z kolei może poprawić wyniki leczenia pacjentów z rakiem. IVC może służyć jako bezpieczna terapia wspomagająca w klinicznym leczeniu raka