Konstytutywna aktywacja czynnika jądrowego (NF) -kappaB w nowotworach hematologicznych nowotworach złośliwych jest w wielu przypadkach spowodowana mutacjami utraty funkcji w obrębie kodujących cząsteczki hamujące NF-kappaB, takie jak IkappaBalpha lub p100. Hut-78, skrócona forma p100, konstytutywnie generuje p52 i przyczynia się do rozwoju limfocytów T. do rozwoju chłoniaków T-komórkowych, ale mechanizm molekularny leżący u podstaw ten potencjał onkogenny pozostaje niejasny. Pokazujemy tutaj, że ekspresja genu MMP9 jest indukowana przez alternatywny szlak aktywacji NF-kappaB w fibroblastach a także na nadekspresję Hut-78 lub p52 w fibroblastach, jak również w komórkach chłoniaka. p52 jest krytyczny dla indukcji genu MMP9 za pośrednictwem Hut-78 jako mutant Hut-78 mutant Hut-78, jak również inne skrócone białka NF-kappaB2, które nie są przetwarzane w p52 nie indukowały ekspresji tej metaloproteinazy. I odwrotnie, ekspresja genu MMP9 jest osłabiona w komórkach HUT-78 pozbawionych p52. Co ciekawe, Kompleksy metylotransferazy H3K4 MLL1 i MLL2 są wiązane przez p52 na MMP9 ale nie na promotorze IkappaBalpha, a aktywność trimetylotransferazy H3K4 na promotorze MMP9 jest upośledzona w komórkach HUT-78 pozbawionych p52. Co więcej, MLL1 i MLL2 są związane z Hut-78 w natywnym ekstrakcie wzbogaconym w chromatynę. W ten sposób zidentyfikowaliśmy mechanizm molekularny, za pomocą którego rekrutacja kompleksu metylotransferazy histonowej H3K4 na promotorze NF-kappaB indukuje jego ekspresję i potencjalnie inwazyjny potencjał komórek chłoniaka. potencjał komórek chłoniaka niosących konstytutywną aktywność alternatywnej NF-kappaB. --- Gen oporności wielolekowej 1 (MDR1) koduje glikoproteinę P (Pgp), członka rodziny transporterów rodziny transporterów ABC (ATP-binding cassette), która nadaje oporność na leki przeciwnowotworowe poprzez aktywny wypływ wielu leków przeciwnowotworowych. Wcześniej że transkrypcja MDR1 jest regulowana przez zdarzenia epigenetyczne, takie jak acetylacja histonów acetylacja histonów i zidentyfikowaliśmy acetylazę histonową P/CAF i czynnik transkrypcyjny NF-Y jako czynniki czynnik transkrypcyjny NF-Y jako czynniki pośredniczące w funkcjach enzymatycznych i funkcje kotwiczenia DNA, odpowiednio, w promotorze MDR1. Wykazano również, że wykazano również, że aktywacji MDR1 towarzyszy zwiększona metylacja lizyny 4 histonu H3 (H3K4). W tym badaniu dalej badaliśmy metylację histonów w regulacji i funkcji MDR1. Wykazaliśmy, że białko białaczki mieszanej linii 1 (MLL1), metylotransferaza histonów specyficzna dla H3K4, jest wymagana do metylacji promotora metylacji promotora MDR1, ponieważ knockdown MLL1 spowodował spadek ekspresji MDR1 ekspresji. Regulacja MDR1 przez MLL1 ma konsekwencje funkcjonalne, ponieważ obniżenie poziomu MLL1 prowadziło do zwiększonej retencji substratu specyficznego dla Pgp DIOC(2)(3), a także zwiększonej wrażliwości komórek na kilka substratów Pgp. Regulacja MDR1 przez MLL1 była zależna od pola CCAAT w proksymalnym promotorze MDR1. promotora MDR1, podobnie do tego, co wykazaliśmy dla acetylacji promotora MDR1, i wymaga również NF-Y. Wreszcie, nadekspresja najbardziej rozpowszechnionego białka fuzyjnego MLL MLL-AF4, prowadziła do zwiększonej ekspresji MDR1. Jest to pierwsza identyfikacja metylotransferazy histonowej i jej leukemogennej rearanżacji która reguluje ekspresję transportera leków ABC, sugerując nowy cel w celu obejścia oporności wielolekowej nowotworów. --- Konserwowany DPY-30 jest istotnym składnikiem kompleksu kompensacji dawki który równoważy ekspresję genów sprzężonych z chromosomem X poprzez regulację kompleksu u Caenorhabditis elegans. Ludzkie białko podobne do DPY-30 (DPY-30L) jest konserwatywnym członkiem niektórych kompleksów metylotransferazy histonów (HMT) kompleksów. W ludzkim kompleksie MLL1 (mixed-lineage leukemia-1) HMT, DPY-30L wiąże się z homologiem BRE2 ASH2L w celu regulacji trimetylacji histonu 3-lizyny 4 trimetylację. Określiliśmy strukturę krystaliczną 1.2-A ludzkiego C-końcowej domeny DPY-30L (DPY-30L(C)). Struktura DPY-30L(C), zawierająca konserwowany motyw konserwowany motyw DPY-30, składa się z dwóch alfa-heliksów połączonych ostrą pętlą i tworzy typową wiązkę czterech helis typu X wymaganą do tworzenia dimerów. Tworzenie dimeru DPY-30L(C) jest w dużej mierze pośredniczone przez rozległy hydrofobowy interfejs interfejs z dodatkowymi oddziaływaniami polarnymi. Oligomeryzacja DPY-30L(C) w roztworze, wraz z jego zgłoszonym wiązaniem z ASH2L, prowadzi nas do że hydrofobowa powierzchnia dimeru może stanowić platformę dla interakcji z ASH2L w kompleksie MLL1 HMT. --- Transdyferencjacja wątrobowych komórek gwiaździstych (HSC) do fenotypu podobnego do miofibroblastów jest kluczowym wydarzeniem w zwłóknieniu wątroby. Dramatyczna zmiana fenotypu fenotypu związana z transdyferencjacją opiera się na globalnej zmianie w ekspresji genów. Zaaranżowane zmiany w ekspresji genów zachodzą na poziomie poziomie upakowania chromatyny, który jest regulowany przez aktywność enzymatyczną regulatorów epigenetycznych, które z kolei wpływają na modyfikacje histonów. Wykorzystując profilowanie ekspresji regulatorów epigenetycznych w spokojnych i aktywowanych pierwotnych HSC odkryliśmy szereg metylotransferaz histonowych, w tym MLL1, MLL5, Set1 i ASH1, które są silnie regulowane w górę podczas transdyferencjacji HSCs. Wszystkie te metylotransferazy histonowe regulują metylację lizyny 4 histonu H3, która jest sygnaturą aktywnie transkrybowanych genów. Postulowaliśmy zatem, że jeden lub więcej z tych enzymów może być zaangażowany w pozytywny wpływ na ekspresję genów profibrogennych. WNIOSKI: Stwierdziliśmy, że ASH1 bezpośrednio wiąże się z regionami regulatorowymi alfa aktyny mięśni gładkich (αSMA), kolagenu I, tkankowego inhibitora metaloproteinazy-1 (TIMP1) i transformującego czynnika wzrostu beta1 (TGFβ1) w aktywowanych HSC, podczas gdy pozbawienie ASH1 spowodowało szeroką supresję ekspresji genów fibrogennych. My odkryliśmy również, że MeCP2 pozytywnie reguluje ekspresję ASH1, a zatem zidentyfikować ASH1 jako kluczowy składnik aktywatora transkrypcyjnego MeCP2 który koordynuje skoordynowaną indukcję wielu genów profibrogennych. profibrogennych genów. --- Metylacja lizyny 4 (K4) histonu H3 jest powszechnym znacznikiem związanym z aktywacją transkrypcji. aktywacją transkrypcji i jest katalizowana głównie przez metylotransferazy histonowe z rodziny MLL/SET1. metylotransferazy. Wspólną cechą kompleksów MLL/SET1 u ssaków jest obecność trzech podstawowych składników (RbBP5, Ash2L i WDR5) oraz podjednostki katalitycznej podjednostki katalitycznej zawierającej domenę SET. W przeciwieństwie do większości innych histonów metylotransferaz histonowych, wszystkie cztery białka są wymagane do wydajnej metylacji H3 K4 metylacji. Pomimo szeroko zakrojonych wysiłków, mechanizmy, w jaki sposób trzy podstawowe składniki regulują aktywność metylotransferazy MLL/SET1 pozostają nieuchwytne. Tutaj pokazujemy, że heterodimer heterodimer Ash2L i RbBP5 ma wewnętrzną aktywność metylotransferazy histonów. Aktywność ta wymaga wysoce konserwatywnej domeny SPRY Ash2L i krótkiego peptydu RbBP5. peptydu RbBP5. Wykazaliśmy, że zarówno Ash2L, jak i domena SET MLL1 są zdolne do wiązania się z S-adenozylo-L- [metylo-(3)H] metioniną w kompleksie MLL1 core kompleksu. Mutacje w domenie MLL1 SET, które nie wspierają ogólnej metylacji H3 K4 metylacji również osłabiają wiązanie SAM przez Ash2L. Podsumowując, nasze wyniki pokazują, że heterodimer Ash2L/RbBP5 odgrywa kluczową rolę w ogólnej katalizie MLL1. katalizie metylacji H3 K4, w której pośredniczy MLL1. Wyniki, które tutaj opisujemy zapewniają mechanistyczny wgląd w unikalną regulację metylotransferazy MLL1 MLL1. Sugeruje to, że zarówno Ash2L/RbBP5, jak i domena SET MLL1 nawiązują bezpośrednie kontakty z substratami i przyczyniają się do metylacji H3 K4. kontakty z substratami i przyczyniają się do tworzenia wspólnego centrum katalitycznego. centrum katalitycznego. Biorąc pod uwagę wspólną konfigurację rdzenia wśród wszystkich HMT z rodziny MLL/SET1 HMT z rodziny MLL/SET1, interesujące będzie sprawdzenie, czy opisany tutaj mechanizm można być uogólniony na innych członków rodziny MLL/SET1 w przyszłości. --- Odwracalna metylacja ogonów histonów służy albo jako pozytywny sygnał rozpoznawany przez zespoły transkrypcyjne lub sygnał negatywny, który powoduje represji. Inwazyjne patogeny wirusowe, które zależą od aparatu transkrypcyjnego komórki gospodarza aparatu transkrypcyjnego komórki gospodarza również podlegają regulacyjnemu wpływowi montażu i modyfikacji chromatyny. i modyfikacji. Tutaj pokazujemy, że infekcja przez wirusy opryszczki alfa, wirus opryszczki pospolitej (HSV) i wirus ospy wietrznej i półpaśca (VZV), powoduje szybką akumulację chromatyny z represyjną metylacją histonu H3 Lys9. Aby umożliwić ekspresję wirusowych genów wczesnych (IE), oba wirusy wykorzystują komórkowy koaktywator transkrypcji host cell factor-1 (HCF-1) do rekrutacji specyficznej dla lizyny demetylazy-1 (LSD1) do wirusowych promotorów wczesnego natychmiastowych wczesnych promotorów. Pozbawienie LSD1 lub zahamowanie jej aktywności za pomocą inhibitorów inhibitorami monoaminooksydazy (MAOI) skutkuje akumulacją represyjnej chromatyny i blokadą chromatyny represyjnej i blokuje ekspresję genów wirusowych. Ponieważ HCF-1 jest składnikiem Set1 i MLL1 kompleksów metylotransferazy histonu H3 Lys4, w ten sposób koordynuje modulację represyjnych poziomów metylacji H3 Lys9 z dodaniem aktywujących trimetylacji trimetylacji H3 Lys4. Co uderzające, MAOI blokują również reaktywację HSV z latencji w neuronach czuciowych, wskazując, że kompleks HCF-1 jest kluczowym składnikiem mechanizmu reaktywacji. kluczowym składnikiem mechanizmu reaktywacji. Wyniki te potwierdzają farmaceutyczną kontrolę enzymów modyfikujących histony jako strategię kontrolowania infekcji herpeswirusowych. --- Białko białaczki linii mieszanej MLL1 jest regulatorem transkrypcji o odgrywa istotną rolę we wczesnym rozwoju i hematopoezie. Funkcja biologiczna MLL1 jest pośredniczona przez aktywność metylotransferazy histonów H3K4 w domenie karboksylowo-końcowej domeny SET. Określiliśmy strukturę krystaliczną domeny MLL1 w kompleksie z produktem kofaktora AdoHcy i peptydem histonu H3 peptydem. Struktura ta wskazuje, że w celu utworzenia dobrze uporządkowanego miejsca aktywnego miejsce, wysoce zmienny, ale istotny składnik domeny SET musi zostać zmieniona. Aby przetestować ten pomysł, porównaliśmy wpływ dodania członków kompleksu MLL na aktywność metylotransferazy i wykazaliśmy, że zarówno RbBP5, jak i Ash2L ale nie Wdr5 stymulują aktywność. Dodatkowo, określiliśmy wpływ modyfikacji potranslacyjnych na resztach histonu H3 poniżej i powyżej od docelowej lizyny i zapewniliśmy strukturalne wyjaśnienie, dlaczego fosforylacja H3T3 fosforylacja i acetylacja H3K9 regulują aktywność. --- Produkt genu supresorowego nowotworu mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 1 (MEN1) menina, jest integralnym składnikiem kompleksów metylotransferazy histonowej MLL1/MLL2 specyficznych dla Lys4 histonu H3 (H3K4). Pokazujemy, że menina jest transkrypcyjnym koaktywatorem receptorów jądrowych dla estrogenu i witaminy D. Aktywacja endogennego genu TFF1 (pS2) reagującego na estrogen powoduje rekrutację meniny do promotora i podwyższoną trimetylację H3K4. Knockdown meniny zmniejsza zarówno aktywowaną transkrypcję TFF1 (pS2), jak i trimetylację H3K4 trimetylację. Ponadto menina może bezpośrednio oddziaływać z receptorem estrogenowym receptorem estrogenowym alfa (ERalfa) w sposób zależny od hormonów. Większość mutacji związanych z chorobą mutacji MEN1 zapobiega interakcji menina-ERalpha. Co ważne, Mutanty oddziałujące z ERalfa są również wadliwe pod względem funkcji koaktywatora. Nasze wyniki wskazują, że menina jest krytycznym ogniwem między rekrutacją kompleksów metylotransferaz histonów a transkrypcją, w której pośredniczą receptory jądrowe. --- Metylotransferaza histonowa białaczki linii mieszanej (MLL1/ALL-1/HRX) jest zaangażowana w epigenetyczne utrzymanie pamięci transkrypcyjnej i patogenezę ludzkich białaczek. patogenezie ludzkich białaczek. Aby zrozumieć jej rolę w specyfikacji określiliśmy ludzkie genomowe miejsca wiązania MLL1. Stwierdziliśmy że MLL1 funkcjonuje jako ludzki odpowiednik drożdżowego Set1. Podobnie jak Set1, MLL1 lokalizuje się wraz z polimerazą RNA II (Pol II) na końcu 5' aktywnie transkrybowanych genów transkrybowanych genów, gdzie zachodzi trimetylacja lizyny 4 histonu H3. Zgodnie z tą globalną rolą w transkrypcji, MLL1 lokalizuje się również w loci mikroRNA (miRNA), które są zaangażowane w białaczkę i hematopoezę. W przeciwieństwie do 5' proksymalnego wiązania w większości genów kodujących białka, MLL1 zajmuje rozległą domenę w aktywnym transkrypcyjnie regionie klastra HoxA. Zdolność MLL1 do pełnienia funkcji globalnego regulatora transkrypcji specyficznego dla miejsca startu i do uczestniczenia w większych domenach chromatyny w genach Hox ujawnia podwójną rolę MLL1 w utrzymaniu tożsamości komórkowej. --- Zmiana ekspresji genów związana z rakiem trzustki może być przypisana do zmian w potranslacyjnych modyfikacjach histonów prowadzących do późniejszej przebudowy matrycy chromatyny podczas transkrypcji. Jednakże, powiązana sieć cząsteczek zaangażowanych w regulację takich procesów pozostaje jednak nieuchwytna. hPaf1/PD2, podjednostka ludzkiego kompleksu PAF, zaangażowana w regulację wydłużania transkrypcji. regulacja wydłużania transkrypcji ma potencjał onkogenny. Nasze badanie bada możliwość, że regulacja metylacji histonów przez hPaf1 może może przyczyniać się do zmiany ekspresji genów poprzez rearanżację nukleosomalną. Tutaj pokazujemy, że knockdown hPaf1/PD2 prowadzi do zmniejszonej di- i metylacji reszt lizyny 4 histonu H3 w komórkach raka trzustki. Co ciekawe, hPaf1/PD2 kolokalizuje z MLL1 (Mixed Lineage Leukemia 1), metylotransferazą histonów metylotransferazą histonów, która metyluje reszty H3K4. Ponadto, obniżenie poziomu hPaf1 skutkowało zmniejszoną ekspresją MLL1 i odpowiadającym jej spadkiem poziomu poziomu CHD1 (Chromohelicase DNA-binding protein 1), enzymu remodelującego chromatynę zależnego od ATPazy enzymu remodelującego chromatynę, który specyficznie wiąże się ze znacznikami H3K4 di i trimetylo Stwierdzono również, że hPaf1/PD2 oddziałuje i kolokalizuje z CHD1 zarówno w ekstraktach cytoplazmatycznych, jak i jądrowych. cytoplazmatycznych i jądrowych ekstraktach komórek raka trzustki. Ponadto, obniżony poziom lokalizacji CHD1 w jądrze w komórkach hPaf1/PD2 Knockdown może być uratowany przez ektopową ekspresję hPaf1/PD2. Trawienie nukleazą mikrokokową wykazało zmienioną strukturę chromatyny w komórkach hPaf1/PD2-KD. Ogólnie rzecz biorąc, nasze wyniki sugerują, że hPaf1/PD2 w połączeniu z MLL1 reguluje metylację reszt H3K4, a także oddziałuje i reguluje jądrowe przemieszczanie się białka remodelującego chromatynę białka remodelującego chromatynę CHD1, ułatwiając jego funkcjonowanie w komórkach raka trzustki. --- Klasyczny pogląd na zegar molekularny opiera się na zazębiających się transkrypcyjno-translacyjnych pętlach sprzężenia zwrotnego. Ponieważ znaczna część genomu ssaków ulega ekspresji w sposób okołodobowy, remodeling chromatyny została zaproponowana jako kluczowa w funkcji zegara. Tutaj pokazujemy, że trimetylacja Lys4 (K4) trimetylacja histonu H3 jest rytmiczna i podąża za tym samym profilem, co wcześniej opisana acetylacja H3 na promotorach okołodobowych. MLL1, ssak Drosophila trithorax, jest metylotransferazą specyficzną dla H3K4 zaangażowaną w kontrolę transkrypcji. Wykazaliśmy, że MLL1 jest niezbędna dla transkrypcji okołodobowej i cyklicznej trimetylacji H3K4. MLL1 jest w kompleksie z CLOCK-BMAL1 i przyczynia się do jego rytmicznej rekrutacji do promotorów okołodobowych promotorów okołodobowych i acetylacji H3. Jednak MLL1 nie oddziałuje z CLOCKΔ19, zapewniając wyjaśnienie dominującego negatywnego fenotypu tej mutacji. Nasze wyniki faworyzują scenariusz, w którym trimetylacja H3K4 przez MLL1 jest wymagana do ustanowienia permisywnego stanu chromatyny dla transkrypcji okołodobowej. --- Białko SKIP/SNW1 oddziałujące z białkiem Ski wiąże się z czynnikiem wydłużającym P-TEFb/CDK9. i koaktywuje indukowalne geny, w tym HIV-1. Pokazujemy tutaj, że SKIP wiąże się również z c-Myc i Menin, podjednostką MLL1 metylotransferazy histonów (H metylotransferazy MLL1 (H3K4me3) i że transaktywacja HIV-1 Tat wymaga c-Myc i Menin, ale nie MLL1 lub H3K4me3. Eksperymenty RNAi-ChIP ujawniają, że SKIP działa za Tat:P-TEFb w celu rekrutacji c-Myc i jego partnera TRRAP, rusztowania dla acetylotransferaz histonowych, do promotora HIV-1. Natomiast SKIP jest rekrutowany przez ligazę ubikwityny RNF20 H2B do podstawowego promotora HIV-1 w kroku etapie, który jest omijany przez Tat i regulowany w dół przez c-Myc. Co ciekawe, odkryliśmy że SKIP i P-TEFb są zbędne dla transkrypcji HIV-1 indukowanej stresem UV, która jest silnie regulowana w górę przez traktowanie komórek inhibitorem CDK9 flawopiridolem. Tak więc, SKIP działa z c-Myc i Menin w celu promowania transkrypcji HIV-1 Tat:P-TEFb na etapie elongacji, który jest omijany pod wpływem stresu. --- Myszy z mutacją w genie Clock (ClockΔ19) zostały zidentyfikowane jako model manii. model manii; jednak mechanizmy, które leżą u podstaw tego fenotypu, oraz zmiany w mózgu, które są niezbędne dla skuteczności litu u tych myszy, pozostają niejasne. myszy pozostają niejasne. Tutaj odkryliśmy, że cholecystokinina (Cck) jest bezpośrednim celem transkrypcyjnym CLOCK i transkrypcyjnym celem CLOCK, a poziomy Cck są zmniejszone w brzusznym obszarze nakrywkowym (VTA). obszar nakrywkowy (VTA) myszy ClockΔ19. Selektywne obniżenie ekspresji Cck poprzez Interferencja RNA w VTA myszy typu dzikiego wywołuje fenotyp podobny do maniakalnego. Co więcej, przewlekłe leczenie litem przywraca ekspresję Cck do prawie typu dzikiego, a wzrost ten jest niezbędny do terapeutycznego działania litu. Spadek ekspresji Cck u myszy ClockΔ19 wydaje się być spowodowany brakiem interakcji z metylotransferazą histonową MLL1, co skutkuje zmniejszoną ilością histonu H3K4me3 i transkrypcji genów, efekt odwracany przez lit. Ludzka tkanka pośmiertna od osób z chorobą afektywną dwubiegunową ujawnia podobny wzrost ekspresji Cck w VTA podczas leczenia stabilizatorami nastroju. Badania te identyfikują kluczową rolę Cck w rozwoju i leczeniu manii oraz opisują niektóre z molekularnych mechanizmów działania litu. mechanizmy molekularne, dzięki którym lit może działać jako skuteczny środek antymaniakalny. środek przeciwmaniakalny. --- Sieci transkrypcyjne, które regulują pluripotencję embrionalnych komórek macierzystych (ES) i specyfikację linii są przedmiotem znacznej uwagi. Do tej pory takie badania koncentrowały się niemal wyłącznie na transkryptach kodujących białka. Jednak ostatnie analizy transkryptomu pokazują, że genom ssaków zawiera tysiące długich niekodujących RNA (ncRNA), z których wiele wydaje się podlegać ekspresji w sposób regulowany przez rozwój. Ich funkcje pozostają niezbadane. Aby zidentyfikować ncRNA zaangażowane w biologię komórek ES, użyliśmy specjalnie zaprojektowanej mikromacierzy do zbadania profili ekspresji mysich komórek ES różnicujących się jako ciała embrioidalne (EB) w ciągu 16 dni. Zidentyfikowaliśmy 945 ncRNA wyrażanych podczas różnicowania EB, z których 174 ulegały różnej ekspresji, wiele z nich korelowało z pluripotencją lub specyficznymi zdarzeniami różnicowania. Kandydaci ncRNA zostały zidentyfikowane do dalszej charakterystyki poprzez zintegrowane badanie profili ekspresji, kontekstu genomowego, stanu chromatyny i analizy promotorów. Wiele ncRNA wykazywało skoordynowaną ekspresję z genomowo powiązanymi genami rozwojowymi, takimi jak genami rozwojowymi, takimi jak Dlx1, Dlx4, Gata6 i Ecsit. Zbadaliśmy dwa nowe regulowane rozwojowo ncRNA, Evx1as i Hoxb5/6as, które pochodzą z loci homeotycznych loci i mają podobne wzorce ekspresji i lokalizację w mysich zarodkach zarodkach myszy z powiązanymi z nimi genami kodującymi białka. Wykorzystując immunoprecypitację chromatyny immunoprecypitacji, dostarczamy dowodów na to, że oba ncRNA są związane z trimetylowanymi histonami H3K4 i metylotransferazą histonów MLL1, co sugeruje rolę w epigenetycznej regulacji loci homeotycznych podczas różnicowania komórek ES. Podsumowując, nasze dane wskazują, że długie ncRNA prawdopodobnie odgrywają ważną rolę w procesach kierujących pluripotencją i alternatywnymi programami różnicowania, w w niektórych przypadkach poprzez zaangażowanie mechanizmów epigenetycznych.
Która reszta histonowa jest metylowana przez MLL1?
Histon H3 przy lizynie 4 (H3K4)