U pacjentów z bólem krzyża (LBP) na funkcjonowanie fizyczne mogą negatywnie wpływać zarówno oczekiwania dotyczące bólu, jak i strach związany z bólem. Nie jest jasne czy czynniki te wpływają zarówno na funkcjonowanie fizyczne w laboratorium, jak jak i w życiu codziennym. Celem tego badania było sprawdzenie, czy połączenie bólu i lęku przed ruchem wpływa na wyniki w laboratorium i czy czynniki te mają znaczenie dla i czy czynniki te są istotne dla przewidywania funkcjonowania w życiu codziennym. funkcjonowania w życiu codziennym. Stu dwudziestu czterech pacjentów z podostrym LBP dwukrotnie wykonało laboratoryjny test laboratoryjny test wydajności dwukrotnie. Maksymalny dobrowolny skurcz, oczekiwania oczekiwania bólowe przed testem, odczuwany ból podczas testu i strach przed ruchem. lęk przed ruchem. Pacjenci zostali sklasyfikowani jako prawidłowo lub nieprawidłowo przewidujący na podstawie różnic między oczekiwanym a odczuwanym bólem podczas drugiej próby. Następnie, aktywność fizyczną w życiu codziennym mierzono za pomocą akcelerometru. W wyjaśniając funkcjonowanie fizyczne w laboratorium i w życiu codziennym zaobserwowano efekt interakcji między strachem a przewidywaniem bólu. W przypadku nadmiernych predyktorów, strach był negatywnie powiązany z wynikami laboratoryjnymi (beta=-0,48, p<0,01) i pozytywnie związany z funkcjonowaniem w życiu codziennym (beta=0,50, p<0,05). Nie stwierdzono istotnego związku między strachem a wydajnością lub funkcjonowaniem w życiu codziennym. W przeciwieństwie do poprawnych W przeciwieństwie do prawidłowych predyktorów, w nadpredyktorach wyniki laboratoryjne i codzienne funkcjonowanie były dodatkowo wyjaśnione przez lęk przed ruchem. Wydaje się zatem, że lęk przed ruchem lęk przed ruchem jest czynnikiem predykcyjnym wyników tylko u pacjentów z LBP, którzy jednocześnie nadmiernie przewidują konsekwencje ruchów pod względem bolesności. --- CEL: Porównanie samoopisowych pomiarów codziennej aktywności z obiektywnymi danymi danymi dotyczącymi aktywności w celu ustalenia, czy pacjenci z przewlekłym bólem dolnej części pleców zgłaszają swoje poziomy aktywności tak dokładnie, jak osoby z grupy kontrolnej. PROJEKT: Przeprowadzono badanie przekrojowe z udziałem pacjentów i osób z grupy kontrolnej. MIEJSCE: Badanie przeprowadzono w codziennym środowisku badanych. BADANI: Trzydziestu dwóch pacjentów z przewlekłym bólem dolnej części pleców z objawami trwającymi dłużej niż trzy miesiące i 20 zdrowych osób z grupy kontrolnej z Holandii, w wieku 18-65 lat. GŁÓWNE POMIARY: Trójosiowy akcelerometr był noszony przez pięć dni w tygodniu, a Kwestionariusz Aktywności Fizycznej im. Kwestionariusz Aktywności Fizycznej Baecke. Obliczono korelację Pearsona Pearsona, aby uzyskać wgląd w świadomość pacjentów i osób z grupy kontrolnej. Porównania między obiektywnymi i subiektywnymi wynikami każdego pacjenta z wynikami grupy kontrolnej wykorzystano do przydzielenia każdego pacjenta do podgrupy każdego pacjenta do podgrup: przeceniających, niedoceniających i świadomych pacjentów. Zbadano cechy fizyczne i psychologiczne tych grup. WYNIKI: Pacjenci wykazywali słabe korelacje między obiektywnymi i subiektywnymi wynikami subiektywnymi wynikami aktywności fizycznej i wydają się mieć problemy z oszacowaniem swojego poziomu aktywności (r = -0,27), w przeciwieństwie do osób z grupy kontrolnej, które wykazywały silne korelacje między obiektywnymi i subiektywnymi wynikami (r = 0,66). Porównanie indywidualnych relacji pacjentów z osobami z grupy kontrolnej wykazało, że 44% pacjentów nie było świadomych swojego poziomu aktywności. Było było stosunkowo więcej osób niedoszacowujących (30%) niż przeszacowujących (14%). Cechy fizyczne między trzema grupami były różne. WNIOSKI: Samooceny pacjentów dotyczące ich poziomu aktywności są stosunkowo niedokładne w porównaniu z obiektywnymi pomiarami. --- Wstęp: Niniejsze badanie ma na celu określenie czasu spędzonego w różnych statycznych pozycjach tułowia podczas typowego dnia pracy. statycznych pozycjach tułowia podczas typowego dnia pracy pracowników w specjalnej szkole dla osób z ciężkimi upośledzeniami. METODY: Zrekrutowano osiemnastu pracowników z bólem krzyża (LBP) i piętnastu bezobjawowych pracowników. pracowników i piętnastu pracowników bezobjawowych. Zastosowano projekt przekrojowy w celu zbadania czasu spędzony w różnych statycznych pozycjach tułowia, który został zarejestrowany przez dwuosiowy akcelerometr przymocowany do poziomu T12 pleców badanych. WYNIKI: Wyniki ANCOVA ujawniły, że osoby z LBP spędzały znacznie dłuższy procent czasu w statycznej pozycji tułowia w porównaniu do normalnej (p < 0,05). Wykazano również, że spędzali oni znacznie więcej czasu w zgięciu tułowia o więcej niż 10 stopni (p < 0,0125). WNIOSEK: Opracowano innowacyjną metodę ciągłego śledzenia postawy kręgosłupa. postawy kręgosłupa, która ma potencjał do szerokiego zastosowania w miejscu pracy. w miejscu pracy. Wyniki niniejszego badania sugerują, że nauczyciele w szkołach w szkołach specjalnych są narażeni na zwiększone ryzyko wystąpienia LBP. Aby zminimalizować takie ryzyko ryzyko, zaleca się częstą zmianę postawy i świadomość postawy w pracy. --- Może istnieć związek między snem a bólem u pacjentów z przewlekłym bólem pleców. ból. Zebraliśmy dane dotyczące bólu w ciągu dnia i aktywności w nocy od 18 pacjentów u których zdiagnozowano przewlekły ból pleców. Pacjentów obserwowano przez 6 dni i 5 nocy. nocy. Poziomy bólu zbierano co 90 minut między godziną 08:00 a 2200:00 za pomocą komputerowego dziennika elektronicznego. przy użyciu skomputeryzowanego dziennika elektronicznego. Poziomy aktywności były zbierane przy użyciu akcelerometru nadgarstkowego (Actiwatch AW-64). Actiwatch próbkował aktywność aktywności co 1 min. Pacjenci zostali poproszeni o noszenie Actiwatch na niedominującym ramieniu. Pomiary poziomu bólu zostały interpolowane przy użyciu sześciennych splajnów. splajnów. Obliczono średni poziom bólu dla każdego okresu od 0800 do 2200 godzin, a także dla okresu 6-dniowego. godzin, jak również dla okresu 6 dni. Różnica między średnim poziomem bólu dla okresu 6-dniowego i każdego okresu od 0800 do 2200 godzin została obliczona dla każdego pacjenta. dla każdego pacjenta. Dane dotyczące aktywności nocnej zostały przeanalizowane przy użyciu oprogramowania Actiwatch Sleep Analysis. Obliczono korelacje między zmiennymi Actiwatch Sleep Analysis a średnimi różnicami poziomu bólu dla każdego pacjenta i okresu. pacjenta i okresu. Analizę korelacji przeprowadzono za pomocą programu SPSS 7.5. Nie byliśmy w stanie nie byliśmy w stanie wykazać żadnych istotnych zależności. Zastosowano inne podejście do analizy danych. Sieć neuronowa samoorganizującej się mapy (SOM) została przy użyciu oryginalnych szeregów czasowych poziomu aktywności nocnej od 10 losowo wybranych pacjentów. losowo wybranych pacjentów. Następnie na wszystkich danych dotyczących poziomu aktywności przeprowadzono procedurę odzyskiwania. Obliczono korelacje między wariancją poziomu bólu w 6-dniowym okresie dla każdego dla każdego pacjenta i odpowiednią różnicą we współrzędnych wyjściowych SOM. współrzędnych. Stwierdzono, że korelacja wynosi r = 0,73, p < 0,01). Wnioskujemy że poziom bólu w ciągu dnia nie jest bezpośrednio skorelowany ze snem w ciągu następnej nocy i że sen nie jest bezpośrednio skorelowany ze snem w ciągu następnej nocy. i że sen nie jest bezpośrednio skorelowany z poziomem bólu w ciągu dnia w tej grupie pacjentów. następnego dnia w tej grupie pacjentów. Wydaje się, że istnieje korelacja między różnicą w poziomach i wzorcach aktywności nocnej a zmiennością bólu w ciągu dnia. a zmiennością bólu w ciągu dnia. Pacjenci, którzy doświadczają dużych wahań poziomu bólu w ciągu dnia wykazują również większą zmienność poziomów i wzorców aktywności w nocy. Mimo że nie byliśmy w stanie wykazać bezpośredniego związku między bólem w ciągu dnia a snem, rozsądne może być założenie, że lepsza kontrola bólu skutkująca mniejszymi wahaniami bólu w ciągu dnia może zapewnić bardziej stabilne poziomy aktywności w nocy i wzorce w tej ograniczonej grupie pacjentów. Korzystając z modelu sieci neuronowej, byliśmy w stanie wyodrębnić informacje z poziomów aktywności w nocy, nawet mimo że tradycyjna analiza statystyczna okazała się nieskuteczna. --- Wstęp: Normalizacja codziennych czynności jest ważnym celem w leczeniu rehabilitacyjnym pacjentów z przewlekłym bólem dolnej części pleców (CLBP). rehabilitacji pacjentów z przewlekłym bólem dolnej części pleców (CLBP). Klinicyści wskazują, że pacjenci z CLBP często wykazują pogorszenie kondycji, ale także pacjenci z CLBP, którzy wydają się zbyt aktywni. którzy wydają się być zbyt aktywni. Celem niniejszego badania przekrojowego było uzyskanie lepszego wglądu w codzienny wzorzec aktywności pacjentów z CLBP w porównaniu z grupą kontrolną, przy użyciu akcelerometrii. METODY: Codzienną aktywność oceniano poprzez pomiar ruchu ciała za pomocą trójosiowego akcelerometru. trójosiowego akcelerometru, który był noszony przez siedem kolejnych dni w godzinach czuwania. godzin. Pomiary przeprowadzono w codziennym środowisku (wewnątrz i na zewnątrz) uczestnika. na zewnątrz) uczestnika. Badano różnice między poziomem aktywności, porą dnia i statusem pracy. WYNIKI: Dane uzyskano od 29 pacjentów z CLBP i 20 osób z grupy kontrolnej. Wyniki pokazują że ogólny poziom aktywności pacjentów (średnia 0,75; SD 0,43) nie różni się znacząco od poziomu aktywności osób z grupy kontrolnej (średnia 0,75; SD 0,43). znacząco różnił się od poziomu aktywności osób z grupy kontrolnej (średnia 0,71; SD 0,44). Jednakże, pacjenci wykazują istotnie wyższy poziom aktywności rano (p<0,001) i istotnie niższy poziom aktywności wieczorem (p<0,001). znacznie niższe poziomy aktywności wieczorem (p<0,01) w porównaniu do z grupą kontrolną. Nie stwierdzono istotnych różnic w poziomach aktywności między czasu wolnego i dni roboczych w obu grupach; ponadto nie stwierdzono znaczących nie stwierdzono istotnych różnic w poziomie aktywności między pacjentami o różnym statusie zawodowym. pracy. WNIOSEK: Ogólny poziom aktywności nie różni się istotnie między pacjentami z CLBP a grupą kontrolną, ale rozkład aktywności w ciągu dnia różni się znacząco. znacząco. --- Zbadaliśmy czasowy związek między bólem a aktywnością u pacjentów z ostrym lub przewlekłym bólem krzyża. Przebadaliśmy 15 pacjentów z ostrym bólem krzyża i 15 pacjentów z przewlekłym bólem krzyża przez 3 tygodnie. Poziomy aktywności były automatycznie za pomocą akcelerometru nadgarstkowego i były próbkowane co minuty. Poziomy bólu rejestrowano co najmniej co 90 minut za pomocą kieszonkowego kieszonkowego dziennika elektronicznego. Szeregi czasowe od każdego pacjenta zostały następnie przeanalizowane przy użyciu funkcji przy użyciu funkcji korelacji krzyżowej w różnych odstępach czasu. Stwierdziliśmy, że podczas pierwszych 7 dni ostrego bólu krzyża występował znaczący (P < 0,01) stopień korelacji krzyżowej między aktywnością a bólem. Średnio ból następował po aktywności o około 30 minut. Wraz z poprawą stanu pacjentów i zmniejszeniem ból, związek między aktywnością a bólem zanikał. Nie było takiego związku w żadnym punkcie wśród pacjentów z przewlekłym bólem krzyża. --- CEL: Niniejsze badanie analizuje związek między bólem krzyża, niepełnosprawnością i zmęczeniem a jawną aktywnością fizyczną w odniesieniu do unikania strachu i podgrup związanych z wytrzymałością. METODA: 49 pacjentów wypełniło kwestionariusze (Ból, Niepełnosprawność, Zmęczenie, depresja, wzorzec reakcji na ból) 6 miesięcy po operacji dysku lędźwiowego i poddano 8-godzinnej ocenie akcelerometrycznej mierzącej ogólną aktywność fizyczną (PAL), pozycje stałego obciążenia (CSP), czas stania (ST) i czas leżenia (LT). Cztery podgrupy, reprezentujące wzorce wytrzymałości na stres (DER), wytrzymałość na stres (EER), unikanie strachu (FAR) i reakcje adaptacyjne (AR) ze względu na ze względu na model regulacji bólu oparty na unikaniu i wytrzymałości. WYNIKI: Wielowariantowe analizy kowariancji wykazały znacznie wyższy ból, niepełnosprawność i zmęczenie u pacjentów z FAR w porównaniu z pacjentami z AR oraz, zgodnie z oczekiwaniami, niższy PAL i CSP w FAR niż u pacjentów wytrzymałościowych. Obie grupy wytrzymałościowe wykazały wyższy ból, któremu towarzyszyła wyższa aktywność fizyczna oparta na akcelerometrze (PAL, CSP) niż AR i FAR. Większość różnic w podgrupach wykazywała umiarkowaną do wysokiej wielkości efektu. WNIOSKI: Wyniki wskazują na różne ścieżki prowadzące do przewlekłego bólu i i niepełnosprawności przy niedostatecznym wykorzystaniu fizycznym u pacjentów FAR i nadmiernym wykorzystaniu/przeciążeniu u pacjentów sugerując potrzebę indywidualnie ukierunkowanego terapii poznawczo-behawioralnej w grupach z zaburzeniami adaptacyjnymi. Implikacje dla Rehabilitacja Poprawa powrotu do normalnego poziomu aktywności fizycznej jest ważnym celem ważnym celem rehabilitacji pacjentów po operacji dysku lędźwiowego. Różne ścieżki prowadzące do przewlekłego bólu i niepełnosprawności przy niedostatecznej aktywności fizycznej u pacjentów pacjentów unikających strachu i nadużywaniem u pacjentów wytrzymałościowych. Różne wzorce reakcji na ból związane z bólem, oparte na modelu unikania i wytrzymałości wskazują na potrzebę indywidualnego ukierunkowania programów rehabilitacyjnych. --- Pacjenci z przewlekłym bólem mogą mieć trudności z oszacowaniem własnego poziomu aktywności fizycznej w codziennym życiu. poziomu aktywności fizycznej w życiu codziennym. Czynniki związane z bólem, takie jak depresja i intensywność bólu mogą wpływać na zdolność pacjentów do oszacowania własnego poziomu aktywności. Niniejsze badanie ocenia, czy pacjenci z przewlekłym bólem krzyża (CLBP), którzy są bardziej przygnębieni i / lub zgłaszają większy ból, rzeczywiście mają niższy obiektywnie oceniany poziom codziennej aktywności życiowej, czy tylko postrzegają swój poziom aktywności jako niższy. tylko postrzegają swój poziom aktywności jako niższy. Pacjenci z CLBP zostali włączeni do badania przekrojowego. badaniem przekrojowym. W ciągu 14 dni mierzono aktywność fizyczną w życiu codziennym mierzona zarówno za pomocą dziennika elektronicznego, jak i akcelerometru. Przeprowadzono analizy wielopoziomowe przeprowadzono w celu oceny, czy wyższy poziom depresji i/lub intensywność bólu była związana z niższym obiektywnie ocenianym poziomem aktywności lub rozbieżnością między zgłaszanym przez siebie a obiektywnie ocenianym poziomem codziennej aktywności. a obiektywnie ocenianym poziomem aktywności w życiu codziennym. Wyniki, oparte na 66 pacjentach z CLBP (średni wynik RDQ 11,8), wykazały, że obiektywnie oceniany poziom codziennej aktywności życiowej nie jest związany z depresją lub nasileniem bólu. Istniał umiarkowany związek między a obiektywnie ocenianym poziomem aktywności (beta=0,39, p<0,01). Rozbieżność rozbieżność między nimi była istotnie i negatywnie związana z depresją (beta = 0,19, p = 0,01), co wskazuje, że pacjenci z wyższym poziomem depresji depresji oceniali swój własny poziom aktywności jako stosunkowo niski w porównaniu do z obiektywnie ocenianym poziomem aktywności. Natężenie bólu nie było związane z postrzeganiem poziomu aktywności pacjenta (beta=0,12, ns). --- Celem tego przekrojowego badania pilotażowego było zbadanie związku między cierpieniem psychicznym a swobodną aktywnością fizyczną (PA) u osób z przewlekłym bólem krzyża (CLBP). osób z przewlekłym bólem krzyża (CLBP). Trzydziestu ośmiu uczestników z niespecyficznym CLBP (29=distressed; 9=non-distressed) zostało zrekrutowanych. Poziomy PA mierzono za pomocą akcelerometru (monitor aktywności activPAL) przez okres jednego tygodnia. przez okres jednego tygodnia. Rejestrowano następujące parametry aktywności fizycznej: czas w pozycji wyprostowanej (stojącej lub chodzącej), czas stania, czas chodzenia i liczbę kroków. Cierpienie psychiczne oceniano za pomocą zmodyfikowanej wersji metody oceny ryzyka cierpienia (DRAM), która jest połączeniem lęku somatycznego i objawów depresyjnych. objawów depresji. Grupa z dystresem spędzała znacznie mniej czasu w pozycji pionowej w ciągu średnio 24-godzinnego dnia (-1,47 godziny, 95% CI -2,70 do -0,23 godziny, p<0,05), co można przypisać 1,01h mniej stania i 0,46h mniej chodzenia. Objawy depresji były statystycznie istotnym niezależnym predyktorem czasu w pozycji pionowej (beta=-0,49, p<0.05). To pilotażowe badanie wykazało, że osoby z CLBP i podwyższonym poziomem dystresu stresu spędzają mniej czasu w pozycji pionowej niż ich odpowiednicy bez stresu. Klinicznie, podczas leczenia osób z CLBP i podwyższonym poziomem stresu, może być niski, a interwencje mające na celu zwiększenie aktywności w pozycji stojącej mogą być odpowiednie. mogą być odpowiednie. --- Wstęp: U pacjentów z LBP związek między bólem a aktywnością fizyczną pozostaje niejasny. pozostaje niejasny. Podczas gdy stwierdzono negatywny związek między bólem a zgłaszaną przez aktywnością fizyczną, zależność ta zanikała w przypadku jawnych danych behawioralnych (np. akcelerometr). danych behawioralnych (np. akcelerometr). Modele poznawczo-behawioralne rozwoju przewlekłego bólu rozwoju bólu przewlekłego sugerują podgrupy z oznakami niedostatecznej i nadmiernej aktywności fizycznej. i nadużywania. CELE: Zbadanie, czy pacjenci z adaptacyjnym, wytrzymałościowym i związanym z bólem unikaniem strachu różnią się pod względem bólu, zgłaszanej przez siebie funkcji fizycznej i jawnej aktywności fizycznej 6 miesięcy po operacji dysku. aktywności fizycznej 6 miesięcy po operacji dysku. METODY: 24 pacjentów wypełniło kwestionariusze (stopień bólu przewlekłego Von Korffa Von Korffa (CPG), Kiel pain inventory (KPI), Funktionsfragebogen Hannover-Rücken FFbH-R) i przeszli 8-godzinną ocenę akcelerometru w ich codziennym życiu (poziom aktywności fizycznej (PAL), liczba poziom aktywności fizycznej (PAL), liczba stałych pozycji (CP)). Wskaźnik KPI różnił się między adaptacyjnym radzeniem sobie (AC) (N=9), radzeniem sobie z unikaniem strachu (FAC) (N=1) i radzeniem sobie z lękiem (FAC) (N=1) i radzeniem sobie z lękiem (EC) (N=14). WYNIKI: W całej grupie natężenie bólu było ujemnie związane z aktywnością fizyczną, podczas gdy PAL i CP nie wykazywały korelacji z bólem. z bólem. Pacjenci z EC wykazywali istotnie wyższe wyniki w zakresie bólu i niższe i niższą samoocenę funkcjonowania fizycznego w porównaniu z AC, ale taki sam poziom PAL i CP. co więcej, istotnie wyższą liczbę CP w życiu codziennym. Oględziny pacjenta z FAC ujawniła również wysoki ból, niskie funkcjonowanie fizyczne i niską jawną aktywność fizyczną. WNIOSKI: Ocena sposobów radzenia sobie z bólem pozwoliła na istotne rozróżnienie między podgrupami pacjentów z LBP 6 miesięcy po operacji. Pacjenci radzący sobie z bólem wykazywali oznaki nadużywania w codziennym zachowaniu pomimo bólu. bólu niż osoby radzące sobie adaptacyjnie. Pacjenci unikający strachu mieli tendencję do mniejszej aktywność fizyczną w sensie niedostatecznego wykorzystania.
Co jest mierzone za pomocą akcelerometru u pacjentów z bólem pleców?
Ocena akcelerometryczna mierząca ogólną aktywność fizyczną (PAL), pozycje stałego obciążenia (CSP), czas stania (ST) i czas leżenia (LT)...
Rejestrowano następujące parametry aktywności fizycznej: czas w pozycji wyprostowanej (stojącej lub chodzącej), czas stania, czas chodzenia i liczbę kroków.