Przysadkowy polipeptyd aktywujący cyklazę adenylanową (PACAP), neuropeptyd o działaniu troficznym i cytoprotekcyjnym, wpływa na przeżycie komórek. działanie troficzne i cytoprotekcyjne, wykazano, że wpływa na przeżycie komórek, proliferację, a także różnicowanie różnych typów komórek. Wysoki poziom PACAP w mleku i jego zmiany podczas laktacji sugerują możliwy wpływ PACAP na różnicowanie komórek nabłonka gruczołu sutkowego. Różnicowanie komórek jest regulowane przez hormony, czynniki wzrostu, cytokiny/chemokiny, i białka angiogenne. W tym badaniu różnicowanie było indukowane hormonalnie przez hormony laktogenne w konfluentnych hodowlach mysich komórek nabłonka sutka HC11. komórek. Zbadaliśmy wpływ PACAP na różnicowanie komórek sutka, jak również a także uwalnianie cytokin, chemokin i czynników wzrostu. Różnicowanie oceniano na podstawie analizy ekspresji białka mleka β-kazeiny. Różnicowanie znacząco zmniejszyło wydzielanie interferonu gammainduced białka (IP)-10, "regulowanego po aktywacji normalnej ekspresji komórek T i przypuszczalnie wydzielanego" (RANTES), białka wiążącego insulinopodobny czynnik wzrostu (IGFBP)-3 i ligandy receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR), takie jak naskórkowy czynnik wzrostu (EGF) i amfiregulina (AREG). Zmiany w poziomach IP-10 i RANTES mogą być istotne dla zmian w naprowadzaniu komórek T i komórek B na różnych etapach rozwoju gruczołu sutkowego, podczas gdy zmiany ligandów ligandów EGFR mogą ułatwiać przejście z fazy proliferacyjnej do fazy laktacji. etap. PACAP nie modulował ekspresji β-kazeiny ani aktywności szlaków indukowanych hormonami. szlaków indukowanych hormonami, jak określono na podstawie analizy fosforylacji Akt, STAT5 i p38 MAPK. Jednak PACAP zmniejszał uwalnianie EGF i AREG z komórek niezróżnicowanych. Może to wpływać na zewnątrzkomórkową związaną z sygnałem transaktywację EGFR w niezróżnicowanym nabłonku sutka i uważa się, że nabłonka i uważa się, że ma wpływ na modulację onkogennej sygnalizacji EGFR w raku piersi. --- Receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) jest członkiem rodziny receptorów kinazy tyrozynowej. kinazy, która odgrywa rolę w wielu procesach komórkowych. Aktywacja EGFR wymaga wiązania ligandu w domenie zewnątrzkomórkowej w celu promowania zmiany konformacyjne prowadzące do dimeryzacji i transfosforylacji wewnątrzkomórkowych domen kinazy wewnątrzkomórkowych domen kinazy. Wiadomo, że siedem ligandów wiąże EGFR z o powinowactwie od sub-nanomolarnych do bliskich mikromolarnych stałych dysocjacji. W przypadku EGFR, różne stany konformacyjne przyjmowane po związaniu ligandu ligand jest uważany za czynnik determinujący aktywację sieci sygnałowej sieci sygnalizacyjnej. Poprzednie badania biochemiczne sugerują istnienie zarówno ligandów EGFR o niskim i wysokim powinowactwie. Podczas gdy badania te zidentyfikowały funkcjonalne efekty wiązania ligandów, brakuje danych strukturalnych o wysokiej rozdzielczości. strukturalne o wysokiej rozdzielczości. Aby lepiej zrozumieć molekularne podstawy powinowactwa wiązania EGFR powinowactwa, zadokowaliśmy każdy ligand EGFR do domniemanego stanu aktywnego dimeru domeny zewnątrzkomórkowej i przeprowadzono symulacje dynamiki molekularnej 25,0 ns. symulacje dynamiki molekularnej. MM-PBSA/GBSA to wydajne podejścia obliczeniowe do przybliżania interakcji białko-białko i rozkładają energię swobodną na poziomie aminokwasów. na poziomie aminokwasów. Zastosowaliśmy te metody do ostatnich 6,0 ns każdej symulacji ligand-receptor. symulacji ligand-receptor. Obliczenia MM-PBSA były w stanie z powodzeniem uszeregować wszystkich siedmiu ligandów EGFR w oparciu o dwie klasy powinowactwa: EGF>HB-EGF>TGF-α>BTC>EPR>EPG>AR. Wyniki rozkładu energii zidentyfikowały kilka interakcji, które są wspólne dla wiążących ligandów. Wyniki te ujawniają, że chociaż kilka reszt jest konserwowanych w rodzinie ligandów EGFR, żaden pojedynczy zestaw reszt nie determinuje klasy powinowactwa. Zamiast tego znaleźliśmy heterogeniczne zestawy interakcji, które były napędzane głównie przez siły elektrostatyczne i siły Van der Waalsa. Wyniki te nie tylko ilustrują złożoność dynamiki dynamiki EGFR, ale także torują drogę do opartego na strukturze projektowania środków terapeutycznych ukierunkowanych na ligandy EGF lub sam receptor. --- Wewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych (CCA) charakteryzuje się obfitym środowiskiem desmoplastycznym. środowisko desmoplastyczne. Złe rokowanie w przypadku CCA jest związane z obecnością z obecnością alfa-aktyny mięśni gładkich (α-SMA) - dodatnich miofibroblastów (MF) w zrębie i z utrzymującym się w zrębie i trwałą aktywacją receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) w guzie. (EGFR) w komórkach nowotworowych. Wśród ligandów EGFR, naskórkowy czynnik wzrostu wiążący heparynę czynnik wzrostu naskórka (HB-EGF) pojawił się jako czynnik parakrynny, który przyczynia się do komunikacji międzykomórkowej między MF a komórkami nowotworowymi w kilku nowotworach. Niniejsze badanie miało na celu sprawdzenie, czy wątrobowe MF przyczyniają się do progresji CCA poprzez sygnalizację EGFR. Wzajemne oddziaływanie między komórkami CCA i wątrobowymi MF zbadano najpierw in vivo, stosując podskórne ksenografty u myszy z obniżoną odpornością. myszy z obniżoną odpornością. W tych eksperymentach, kotransplantacja komórek CCA z ludzkimi miofibroblastami wątroby (HLMF) zwiększyło częstość występowania, wielkość i przerzutowe rozprzestrzenianie się guzów. Efekty te zostały zniesione przez gefitynib, inhibitor kinazy tyrozynowej EGFR. Analizy immunohistochemiczne ludzkich tkanek CCA wykazały, że stromalne MF wyrażały HB-EGF, podczas gdy EGFR wykryto w komórkach nowotworowych. komórkach nowotworowych. In vitro, HLMF produkowały HB-EGF, a ich kondycjonowane media indukowały aktywację EGFR i promowały rozerwanie połączeń przylegania, migrację i właściwości inwazyjne w komórkach CCA. Efekty te zostały zniesione w obecności obecności gefitynibu lub przeciwciała neutralizującego HB-EGF. Wykazaliśmy również, że komórki CCA wytwarzały transformujący czynnik wzrostu beta 1, który z kolei indukował ekspresję HB-EGF w HLMF. WNIOSEK: Wzajemne oddziaływanie między komórkami CCA i miofibroblastami poprzez HB-EGF/EGFR przyczynia się do progresji CCA. --- CEL: Celem tego badania było zbadanie biologicznego i klinicznego znaczenie szlaku sygnałowego receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) w mięsaku pęcherzykowym z komórek dendrytycznych (FDC-S). PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Ekspresja EGFR i ligandów kognatycznych, jak również aktywacja składników sygnalizacyjnych EGFR została oceniona w próbkach klinicznych oraz w pierwotnej hodowli krótkoterminowej FDC-S (określanej jako FDC-AM09). Efekty biologiczne antagonistów EGFR cetuksymabu i panitumumabu oraz inhibitora MEK UO126 na komórki FDC-S. FDC-S określono in vitro na komórkach FDC-AM09. Bezpośrednie sekwencjonowanie KRAS, BRAF i PI3KCA przeprowadzono na DNA guza. WYNIKI: Stwierdziliśmy silną ekspresję EGFR w dysplastycznych i nowotworowych FDC. Na FDC-AM09, mogliśmy wykazać, że zaangażowanie powierzchniowego EGFR przez kognitywne ligandy napędza przeżycie i proliferację komórek FDC-S, sygnalizując do jądra głównie przez głównie poprzez szlaki MAPK i STAT. Wśród ligandów EGFR, wiążący heparynę EGF-podobny czynnik wzrostu, TGF-α i betacelulina (BTC) są wytwarzane w mikrośrodowisku guza FDC-S. mikrośrodowisku FDC-S na poziomie RNA. Rozszerzając to odkrycie na poziom białka odkryliśmy, że BTC jest obficie produkowany przez komórki FDC-S i otaczające je komórki zrębu. komórki zrębu. Wreszcie, bezpośrednie sekwencjonowanie genomowego DNA pochodzącego z guza wykazało że mutacje w KRAS, NRAS, BRAF i PI3KCA, które przewidują oporność na anty-EGFR MoAb w innych modelach raka, nie są obserwowane w FDC-S. WNIOSEK: Aktywacja EGFR przez ligandy kognitywne wytwarzane w mikrośrodowisku guza mikrośrodowisku podtrzymuje żywotność i proliferację FDC-S, wskazując, że blokada receptora blokada receptora może mieć znaczenie kliniczne w tym nowotworze. --- W oparciu o wzorce ekspresji genów, raki piersi można podzielić na podtypy które ściśle przypominają różne etapy rozwoju normalnych komórek nabłonka sutka (MEC). (MEC). W związku z tym, zrozumienie molekularnych mechanizmów rozwoju MEC rozwój MEC zapewni krytyczny wgląd w inicjację i progresję raka piersi. raka piersi. Receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) i jego ligandy odgrywają istotną rolę w prawidłowej i patologicznej role w prawidłowym i patologicznym gruczole sutkowym. Sygnały przekazywane przez EGFR są wymagane do prawidłowego rozwoju gruczołu sutkowego. Ligandy dla EGFR ulegają nadekspresji w znacznej części nowotworów piersi. znacznym odsetku raków piersi, a podwyższona ekspresja EGFR jest wiąże się z gorszymi wynikami klinicznymi. W niniejszym badaniu zbadaliśmy wpływ sygnałów poprzez EGFR na różnicowanie MEC przy użyciu ludzkiej odwrotnej transkryptazy telomerazy odwrotnej transkryptazy (hTERT) - immortalizowanych ludzkich macierzystych/progenitorowych MEC, które wyrażają cytokeratynę 5, ale nie zawierają cytokeratyny 19 (K5(+)K19(-) hMECs). Jak opisano wcześniej, komórki te mogą być indukowane do różnicowania się w komórki luminalne i komórki mioepitelialne w odpowiednich warunkach hodowli. K5(+)K19(-) hMECs nabyły różne losy komórkowe w odpowiedzi na ligandy EGFR naskórkowego czynnika wzrostu (EGF), amfiregulinę (AREG) i transformujący czynnik wzrostu alfa (TGFα) w pożywce MEGM promującej różnicowanie. W szczególności, obecność EGF podczas różnicowania in in vitro wspierała rozwój zarówno do linii luminalnej, jak i mioepitelialnej. linii, podczas gdy komórki różnicowały się tylko w kierunku linii luminalnej, gdy EGF był zastąpiony przez AREG. W przeciwieństwie do tego, zastąpienie TGFα prowadziło do różnicowania tylko do linii mioepitelialnej. Chemiczne hamowanie szlaku MEK-Erk, ale nie ale nie szlaku kinazy fosfatydyloinozytolu 3 (PI3K) -AKT, kolidowało z K5(+)K19(-) hMEC. Obecne dane potwierdzają użyteczność K5(+)K19(-) hMEC do modelowania kluczowych cech różnicowania ludzkich MEC. System ten powinien być przydatny w badaniu molekularnych/biochemicznych mechanizmów różnicowania ludzkich MEC. różnicowania ludzkich MEC. --- Receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) ulega częstej ekspresji w potrójnie ujemnym raku piersi (TNBC). potrójnie ujemnym raku piersi (TNBC) i jest markerem złego rokowania w tej populacji pacjentek. populacji pacjentów. Ponieważ mutacje aktywujące w tej kinazie są bardzo rzadkimi zdarzenia w raku piersi, przeanalizowaliśmy profile ekspresji genów guza piersi, aby zbadać rozkład ekspresji ligandu EGFR. Spośród sześciu znanych ligandów EGFR ligandów EGFR, transformujący czynnik wzrostu alfa (TGFα) ulegał wyższej ekspresji w potrójnie ujemnych guzach piersi niż w guzach innych podtypów. TGFα jest syntetyzowany jako transbłonowy prekursor wymagający czynnika martwicy nowotworów alfa zależnego od enzymu konwertującego (TACE)/ADAM17, aby aktywować jego receptor. receptora. W naszym badaniu wykazaliśmy, że inhibitor tego uwalniania proteolitycznego blokuje inwazję, migrację i tworzenie kolonii przez kilka linii komórkowych TNBC. Każdy efektów działania leku został odwrócony po ekspresji rozpuszczalnego mutanta TGFα który nie wymaga aktywności TACE, co sugeruje, że ten czynnik wzrostu jest kluczowym substratem metaloproteinazy. metaloproteinazy dla tych fenotypów. Wszystkie te dane pokazują, że zależne od TACE zrzucanie TGFα jest kluczowym procesem napędzającym aktywację EGFR a następnie proliferację i inwazję w liniach komórkowych TNBC. --- TŁO: W tym badaniu zmierzono całkowitą i fosforylowaną ilość receptora naskórkowego czynnika wzrostu receptora naskórkowego czynnika wzrostu 1 (EGFR) i 2 (HER2) zmierzono razem z ligandami EGFR w próbkach tkanek pacjentek z rakiem piersi w celu zbadania wzajemnych powiązań i możliwych wartości prognostycznych. METODY: Próbki złośliwej i nienowotworowej autologicznej tkanki referencyjnej zostały pobrano od 415 pacjentek z rakiem piersi. Próbki tkanek zostały wycięte i zatopione w parafinie lub homogenizowane w buforze lizującym w celu ekstrakcji białek. białka. HER2 mierzono przy użyciu zarówno immunohistochemii (IHC)/fluorescencji hybrydyzacji in situ (FISH) i ADVIA Centaur. Fosforylowany HER2 i EGFR (pHER2, pEGFR), całkowity EGFR i ligandy: naskórkowy czynnik wzrostu (EGF), transformujący czynnik wzrostu-α (TGFα), amfiregulina (AREG), wiążący heparynę EGF-podobny czynnik wzrostu (HB-EGF), betacelulina (BTC) i epiregulina (EREG) zostały mierzone przy użyciu urządzenia Luminex. WYNIKI: Wskaźnik pozytywności HER2 określono na 25,2% metodą Centaur w porównaniu z 15,8% przy użyciu IHC i FISH. HER2, HB-EGF, TGFα i AREG były regulowane w górę w tkance nowotworowej w porównaniu z autologiczną tkanką referencyjną, podczas gdy EGFR, pEGFR pEGFR i EGF były regulowane w dół (p<10-6). pEGFR w autologicznej tkance referencyjnej był ujemnie skorelowany z liczbą dodatnich węzłów chłonnych i wielkością guza i wielkością guza (odpowiednio p=0,0007 i p=0,001), a ponadto zmniejszył się w grupie pacjentek po mastektomii. mastektomii w porównaniu z grupą poddaną lumpektomii (p<10-6). (p<10-6). HB-EGF w tkance nowotworowej był dodatnio związany z guzami wysokiego stopnia guzami (p<10-6), a pHER2, HB-EGF i BTC były związane ze słabym przeżyciem wolnym od choroby przeżyciem wolnym od choroby (odpowiednio p=0,017, p=0,012 i p=0,0026). WNIOSKI: Nasze badanie wykazało głęboką aktywację układu EGFR. HB-EGF był zwiększony o czynnik 10 w tkance nowotworowej i związany z biologiczną agresywnością guzów. z biologiczną agresywnością guzów, a pHER2, HB-EGF i BTC były związane ze słabymi wynikami klinicznymi. słabym wynikiem klinicznym. --- Autokrynne, parakrynne i juxtakrynne są uznanymi sposobami działania ligandów EGFR ssaków, w tym ligandów EGFR ssaków, w tym EGF, TGF-α (TGFα), amfireguliny (AREG), wiążącego heparynę czynnika wzrostu podobnego do EGF (HB-EGF), betaceluliny, epireguliny i epigen. Identyfikujemy nowy sposób sygnalizacji ligandu EGFR za pośrednictwem egzosomów. Ludzkie komórki raka piersi i jelita grubego uwalniają egzosomy zawierające pełną długość, ligandy EGFR zdolne do sygnalizacji. Egzosomy wyizolowane z komórek MDCK wyrażających EGFR wykazywały zróżnicowaną aktywność; egzosomy AREG zwiększały inwazyjność komórek raka piersi biorcy 4-krotnie w porównaniu do TGFα lub HB-EGF i 5-krotnie w porównaniu do równoważnych ilości rekombinowanego AREG. Egzosomalny AREG wykazywał znacznie większą stabilność błonową niż TGFα lub HB-EGF. Średnio 24 cząsteczki AREG są upakowane w pojedynczym egzosomie. a egzosomy AREG są szybko internalizowane przez komórki biorcy. Czy skład i zachowanie egzosomów różnią się między komórkami nietransformowanymi i transformowanymi komórkami jest nieznany. Egzosomy z komórek raka okrężnicy DLD-1 ze zmutowanym allelem zmutowanym allelem KRAS wykazywały zarówno wyższe poziomy AREG, jak i większy potencjał inwazyjny potencjał inwazyjny niż egzosomy z izogenicznie dopasowanych, nietransformowanych komórek, w których zmutowany KRAS został wyeliminowany przez homologiczną rekombinację. Spekulujemy, że sygnalizacja ligandu EGFR za pośrednictwem egzosomów może przyczyniać się do różnych zjawisk nowotworowych, takich jak takich jak efekt pola i tworzenie niszy przerzutowej. --- Prolidaza, znana również jako dipeptydaza Xaa-Pro lub peptydaza D (PEPD), jest enzymem cytozolowym wszechobecnie wyrażanym enzymem cytozolowym, który hydrolizuje dipeptydy z proliną lub hydroksyproliną na końcu karboksylowym. Jednak w tym artykule wykazać, że PEPD bezpośrednio wiąże się i aktywuje receptor naskórkowego czynnika wzrostu receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR), prowadząc do stymulacji białek sygnalizacyjnych poniżej EGFR, i że taka aktywność nie jest ani specyficzna dla komórki, ani zależna od aktywność enzymatyczna PEPD. Zgodnie z aktywnością pro-przeżycia i pro-proliferacji aktywności EGFR, PEPD stymuluje syntezę DNA. Ponadto wykazaliśmy, że PEPD aktywuje EGFR tylko wtedy, gdy jest obecny w przestrzeni zewnątrzkomórkowej, ale PEPD jest uwalniany z uszkodzonych komórek i tkanek oraz że takie uwalnianie wydaje się powoduje aktywację EGFR. PEPD różni się od wszystkich znanych ligandów EGFR tym, że nie posiada motywu naskórkowego czynnika wzrostu (EGF) i nie jest syntetyzowany jako prekursor transbłonowy, ale wiązanie PEPD z EGFR może być blokowane przez EGF. Podsumowując Podsumowując, PEPD jest ligandem EGFR i przedstawia nowy mechanizm aktywacji EGFR aktywacji EGFR. --- CEL: Chociaż mutacja KRAS została zidentyfikowana jako negatywny biomarker predykcyjny przeciwciał anty-EGFR w przerzutowym raku jelita grubego (mCRC), skuteczność u pacjentów z mCRC skuteczność u pacjentów z mCRC z dzikim typem KRAS pozostaje ograniczona. Przeciwciała anty-EGFR działają poprzez blokowanie wiązania ligandów, ale znaczenie ligandów EGFR w mCRC nie zostało w pełni opisane. Niniejsze badanie zostało przeprowadzone w celu zidentyfikowania korelacji między wszystkimi siedmioma ligandami EGFR a wynikami klinicznymi w mCRC leczonych przeciwciałami anty-EGFR. Ponadto określiliśmy odpowiednią strategię predykcyjną dla przeciwciał anty-EGFR przy użyciu tych ligandów EGFR. METODY: Wśród 36 pacjentów z mCRC, którzy byli leczeni cetuksymabem lub panitumumabem, zidentyfikowaliśmy 26 pacjentów z mCRC ze statusem KRAS typu dzikiego leczonych leczonych prawidłowo jako druga i kolejne linie i przeanalizowaliśmy związek między immunoreaktywnością siedmiu ligandów EGFR a wynikami klinicznymi. WYNIKI: Dobre wyniki kliniczne były związane z immunoreaktywnością wobec amfiregulinie (AR), naskórkowemu czynnikowi wzrostu wiążącemu heparynę (HB-EGF), transformującego czynnika wzrostu-α (TGF-α) i epireguliny (EREG). Ponadto pacjenci z immunoreaktywnością dla więcej niż dwóch z tych czterech ligandów (AR, HB-EGF, TGF-α i EREG) mieli znacznie wyższy wskaźnik odpowiedzi (53,3% vs. 0,0%, p = 0,004) i wskaźnik kontroli choroby (93,3 vs. 9,0%, p = 0,00002) oraz dłuższe przeżycie wolne od progresji (mediana P przeżycie wolne od progresji (mediana PFS: 231 vs. 79 dni, p = 0,000008), gdy w porównaniu z pacjentami z immunoreaktywnością przeciwko zeru lub jednemu ligandowi. WNIOSKI: Analiza immunohistochemiczna czterech ligandów EGFR (AR, HB-EGF, TGF-α i EREG) może być nowym biomarkerem predykcyjnym i może pomóc zoptymalizować selekcji pacjentów do terapii cetuksymabem i panitumumabem u pacjentów z mCRC. --- Wstęp: Aktywacja receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) odgrywa rolę w karcynogenezie raka jelita grubego (CRC). raka jelita grubego (CRC), a leki anty-EGFR są stosowane w leczeniu zaawansowanego raka jelita grubego. Jednym z ligandów EGFR jest związany z nowotworem inhibitor trypsynogenu TATI, zwany również inhibitorem proteazy serynowej Kazal typu 1 (SPINK 1). (SPINK 1), który, jak niedawno wykazaliśmy, jest niezależnym markerem prognostycznym w CRC. CRC. METODY: Zbadaliśmy wartość prognostyczną immunohistochemicznej ekspresji EGFR i jednoczesnej ekspresji EGFR i TATI/SPINK1 w serii 619 pacjentów z rakiem jelita grubego. pacjentów z rakiem jelita grubego. WYNIKI: Spośród próbek 92% było pozytywnych dla EGFR. EGFR+/TATI+ zaobserwowano u 62,8%, EGFR+/TATI- u 29,5%, EGFR-/TATI+ u 4,9%, a EGFR-/TATI- u 2,7% pacjentów. pacjentów. Ekspresja EGFR korelowała ze stopniem WHO (p = 0,040). W analizie jednoczynnikowej ekspresja EGFR korelowała z korzystnym czasem przeżycia (p = 0,006). Pacjenci z EGFR+/TATI+ wykazywali lepsze przeżycie niż pacjenci z innymi kombinacjami (p<0,001). kombinacji (p<0,001). W analizie wieloczynnikowej, EGFR+/TATI+ był niezależnym czynnikiem prognostycznym korzystnego rokowania (p<0,001). WNIOSEK: Jednoczesna pozytywność EGFR i TATI/SPINK1 przewiduje korzystne rokowanie w CRC. rokowanie w CRC. --- Nieprawidłowa ekspresja receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) promuje patogenezę patogenezę złośliwych guzów osłonek nerwów obwodowych (MPNST), najczęstszego nowotworu złośliwego związanego z nerwiakowłókniakowatością typu 1. nowotwór złośliwy związany z neurofibromatozą typu 1, ale mechanizmy przez które ekspresja EGFR promuje patogenezę MPNST są słabo poznane. My postawiliśmy hipotezę, że nieprawidłowo wyrażone EGFR promują inwazję MPNST i stwierdziliśmy, że kinazy te są skoncentrowane w MPNST invadopodia in vitro. Nokaut receptora naskórkowego czynnika wzrostu hamował migrację niestymulowanych komórek MPNST. niestymulowanych komórek MPNST in vitro, a egzogenny EGF dodatkowo zwiększał migrację MPNST w sposób specyficzny dla podłoża, promując migrację na lamininie i, w mniejszym stopniu, na kolagenie. w mniejszym stopniu na kolagenie. W tym kontekście EGF działa jako czynnik chemotaktyczny. My również, że 7 znanych ligandów EGFR (EGF, betacelulina, epiregulina, EGF wiążący heparynę, transformujący czynnik wzrostu-α [TGF-α], amfiregulina i epigen) zmiennie zwiększały migrację MPNST w sposób zależny od stężenia, przy czym TGF-α był szczególnie silny. Z wyjątkiem epigenu, czynniki te czynniki w podobny sposób promowały migrację nienowotworowych komórek Schwanna. Chociaż transkrypty kodujące wszystkie 7 ligandów EGFR wykryto w ludzkich komórkach MPNST i tkankach nowotworowych, tylko TGF-α ulegał konsekwentnej nadekspresji i stwierdzono, że kolokalizować z EGFR in situ. Dane te wskazują, że konstytutywna aktywacja EGFR potencjalnie napędzana przez autokrynną lub parakrynną sygnalizację TGF-α, promuje agresywne zachowanie inwazyjne charakterystyczne dla MPNST.
Wymień cząsteczki sygnałowe (ligandy), które oddziałują z receptorem EGFR?
Siedem znanych ligandów EGFR to: naskórkowy czynnik wzrostu (EGF), betacelulina (BTC), epiregulina (EPR), EGF wiążący heparynę (HB-EGF), transformujący czynnik wzrostu α [TGF-α], amfiregulina (AREG) i epigen (EPG).