Odciśnięty produkt genu H19 jest onkofetalną cząsteczką RNA u ludzi. Ulega ulega ekspresji w pęcherzu płodowym, po urodzeniu ulega obniżeniu i ulega ponownej ekspresji w ludzkim raku pęcherza moczowego. Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu zbadania dynamiki ekspresji H19 w mysim raku pęcherza indukowanym przez N-butylo-N-(4-hydroksybutylo)nitrozoaminę (BBN) i jej związek z etapami transformacji nowotworowej. transformacji nowotworowej. BBN podawano myszom w wodzie pitnej przez 26-28 tygodni. Pęcherze usuwano w odstępach 5-10 tygodni w celu badania histopatologicznego i hybrydyzacji in situ dla RNA H19 przy użyciu sondy znakowanej znakowanej 35S. Po podaniu BBN ekspresja H19 pojawiła się po raz pierwszy po 5 tygodniach w blaszce właściwej przylegającej do błony podstawnej, jednocześnie z hiperplazją błony śluzowej. Po 11 tygodniach odnotowano ogniskową ekspresję w komórkach nabłonkowych. Nowotwory inwazyjne podtypów przejściowego i płaskonabłonkowego i płaskonabłonkowego obserwowano po 20 tygodniach i więcej podawania BBN. Na tym ekspresję H19 obserwowano w rozproszonych komórkach nowotworowych, w zrębie tkanki łącznej guza. tkanki zrębu guza i w blaszce właściwej leżącej pod pozostałymi hiperplastyczna/dysplastyczna błona śluzowa. Obfita ekspresja H19 była widoczna w pęcherzu płodowym pęcherza, ale była nieobecna w normalnym pęcherzu dorosłego. Wnioskujemy, że podobnie jak u ludzi, produkt genu H19 jest onkofetalną cząsteczką RNA w eksperymentalnym modelu mysim modelu raka pęcherza moczowego. W tym modelu H19 ulega ekspresji w tkance łącznej blaszki właściwej przed jej ekspresją w komórkach nabłonka w komórkach nabłonkowych, równolegle ze zmianami przednowotworowymi w nabłonku przejściowym pęcherza moczowego. pęcherza moczowego. --- Malat1 jest obfitym, długim, niekodującym RNA, które lokalizuje się w ciałach jądrowych znanych jako jako plamki jądrowe, które zawierają odrębny zestaw czynników przetwarzania pre-mRNA czynników. Wcześniejsze badania w hodowli komórkowej wykazały, że Malat1 wchodzi w interakcje z czynnikami splicingu pre-mRNA, w tym bogatymi w serynę i i bogatą w argininę (SR) rodziną białek i reguluje różnorodne procesy biologiczne, w tym procesy biologiczne, w tym migrację komórek nowotworowych, tworzenie synaps, cykl komórkowy i odpowiedzi na stymulację surowicą. Aby zająć się fizjologiczną funkcji Malat1 w żywym organizmie, wygenerowaliśmy myszy z nokautem Malat1 (KO) przy użyciu homologicznej rekombinacji. Niespodziewanie myszy Malat1-KO były żywotne i płodne, nie wykazując żadnych widocznych fenotypów. płodne, nie wykazując żadnych widocznych fenotypów. Jądrowe markery plamkowe były również prawidłowo zlokalizowane w komórkach pozbawionych Malat1. Jednak poziomy komórkowe innego długiego, niekodującego RNA - Neat1 - który jest składnikiem architektonicznym ciał jądrowych znanych jako paraspeckles, były regulowane w dół w określonym zestawie tkankach i komórkach pozbawionych Malat1. Proponujemy, aby Malat1 nie był niezbędny u żywych myszy utrzymywanych w normalnych warunkach laboratoryjnych i że jego funkcja staje się widoczna tylko w określonych typach komórek i w określonych warunkach. --- Obfita ekspresja długiego niekodującego (lnc) PAN (poliadenylowanego jądrowego) RNA przez ludzki onkogenny gammaherpeswirus Kaposi's sarcoma-associated herpesvirus (KSHV) zależy od elementu cis zwanego elementem ekspresji i retencji jądrowej (ENE). (ENE). ENE reguluje PAN RNA poprzez hamowanie jego szybkiego rozpadu jądrowego poprzez tworzenie potrójnej helisy z ogonem poli(A). Wykorzystując bioinformatykę zidentyfikowaliśmy sześć elementów podobnych do ENE w ewolucyjnie zróżnicowanych genomach wirusów. genomach wirusowych. Pięć z nich znajduje się w dwuniciowych wirusach DNA, w tym w ssaczych herpeswirusy ssaków, polidnawirusy owadów i mimiwirusy protistów. Jeden znajduje się w w wirusie RNA o dodatniej nici podobnym do pikorny owadów, co sugeruje, że ENE może przeciwdziałać zarówno cytoplazmatycznym, jak i jądrowym szlakom rozpadu RNA. Funkcjonalność czterech ENE została wykazana przez zwiększoną akumulację bezintronowego poliadenylowanego transkryptu reporterowego w ludzkich komórkach. Identyfikacja tych ENEs umożliwiła odkrycie homologów PAN RNA w dwóch dodatkowych gammaherpeswirusach, RRV i EHV2. Nasze odkrycia pokazują, że poszukiwanie elementów strukturalnych może prowadzić do szybkiej identyfikacji lncRNA. --- W poprzedniej pracy wyizolowaliśmy ludzki gen H19 i wykazaliśmy akumulację transkryptów transkryptów w różnych ludzkich nowotworach, w tym w raku piersi (Douc-Rasy et al (1993) Int J Oncol 2, 753-758). Po wynikach Northern blot pojawiły się pytania, o dokładnej lokalizacji mRNA H19, szczególnie w normalnych tkankach piersi i łagodnych lub złośliwych pierwotnych guzach piersi. Następnie przeprowadziliśmy molekularną hybrydyzację in situ aby uzyskać wgląd w ekspresję tkankową genu H19. Badane resekcje obejmowały jedną prawidłową tkankę, jeden gruczolakowłókniak i 13 nowotworów. Wyniki uzyskane za pomocą sondy H19 można podsumować następująco: 1) w prawidłowych tkankach piersi sygnały obserwowano ogniskowo w komórkach nabłonkowych, ale bardziej głównie w tkance podniebiennej, która jest wrażliwa na hormony; 2) we włókniaku gruczolakowłókniak, komórki fibroblastyczne były intensywnie znakowane w na granicy stroma-nabłonek, ale komórki nabłonkowe były ujemne; oraz 3) w pierwotnych nowotworach w nowotworach pierwotnych, osiem próbek wykazywało sygnały na komórkach zrębu, jedna próbka na komórkach nabłonkowych i cztery na komórkach nabłonkowych i zrębu. Dane dostarczają następujących dowodów: 1) zwykle znakowane komórki są skupione, albo w tkankach prawidłowych lub patologicznych; 2) wzór znakowania różni się znacznie od jednego guza do drugiego; i 3) sonda H19 wykazuje bardzo różne sygnały od od jednej komórki do drugiej w danym przedziale danego wycinka tkanki. Podsumowując Podsumowując, wydaje się, że wysoka ekspresja H19 odpowiada inwazji guza. Nasze wyniki sugerują, że ekspresja tego genu jest zależna od między komórkami nabłonka i zrębu i może odzwierciedlać specyficzne stany fizjologiczne komórek. stany fizjologiczne komórek. Ponadto omawiamy wyniki pokazujące obfitą ekspresję genu H19 w niektórych gruczolakorakach o złym rokowaniu, w kontekście w kontekście ustalonej w inny sposób supresorowej roli tego genu lub ściśle kontrolowanej dawki genu, która może być pominięta w tych szczególnych przypadkach. przypadkach. --- Opisujemy identyfikację i charakterystykę kolistych intronowych długich niekodujących RNA niekodujących RNA w ludzkich komórkach, które gromadzą się z powodu niepowodzenia w debranchingu. Tworzenie takich kolistych intronowych RNA (ciRNA) może być można odtworzyć za pomocą wektorów ekspresyjnych, a ich przetwarzanie zależy od zawierającego element bogaty w GU o długości 7 nt w pobliżu miejsca splicingu 5' i element bogaty w C o długości 11 nt w pobliżu miejsca splicingu 5'. 11 nt element bogaty w C w pobliżu miejsca rozgałęzienia. Ponadto pokazujemy, że ciRNA są obfite w jądrze i mają niewielkie wzbogacenie dla miejsc docelowych mikroRNA miejsc docelowych mikroRNA. Co ważne, knockdown ciRNA doprowadził do zmniejszenia ekspresji ich genów macierzystych. ich genów macierzystych. Jeden z obficie występujących RNA, ci-ankrd52, w dużej mierze gromadzi się w miejscach transkrypcji miejsca transkrypcji, wiąże się z maszynerią elongacyjną Pol II i działa jako pozytywny regulator transkrypcji Pol II. Badanie to sugeruje zatem cis-regulacyjną rolę niekodujących transkryptów intronowych na ich macierzystych genach kodujących geny. --- Duży intergeniczny niekodujący RNA (lincRNA) H19 jest jednym z najbardziej obfitych i konserwowanych transkryptów w rozwoju ssaków. obficie występujących i konserwowanych transkryptów w rozwoju ssaków, ulegających ekspresji w zarówno w embrionalnych, jak i pozazarodkowych liniach komórkowych, ale jego fizjologiczna funkcja jest nieznana. Tutaj pokazujemy, że miR-675, mikroRNA (miRNA) osadzony w pierwszym eksonie H19 H19, ulega ekspresji wyłącznie w łożysku od momentu kiedy wzrost łożyska normalnie ustaje, a łożyska, w których brakuje H19 nadal rosną. Nadekspresja miR-675 w szeregu zarodkowych i pozazarodkowych linii komórkowych embrionalnych i pozazarodkowych liniach komórkowych powoduje ich zmniejszoną proliferację; cele miRNA są regulowane w łożysku zerowym H19, w tym promujący wzrost gen receptora insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (Igf1r). Ponadto, Wycięcie miR-675 z H19 jest dynamicznie regulowane przez białko wiążące RNA HuR. białko wiążące RNA HuR. Wyniki te sugerują, że główną fizjologiczną rolą H19 jest ograniczanie wzrostu łożyska przed porodem poprzez regulowane przetwarzanie miR-675. Kontrolowane uwalnianie miR-675 z H19 może również umożliwić szybkie hamowanie proliferacji komórek w odpowiedzi na stres komórkowy lub sygnały onkogenne. sygnały onkogenne. --- Długi niekodujący RNA MALAT1 (metastasis-associated lung adenocarcinoma transkrypt 1), znany również jako MALAT-1 lub NEAT2 (jądrowo wzbogacony obfity transkrypt 2), jest wysoce konserwatywnym jądrowym niekodującym RNA (ncRNA) i predykcyjnym markerem przerzutów. predykcyjnym markerem rozwoju przerzutów w raku płuc. Aby odkryć jego znaczenie funkcjonalne, opracowaliśmy model nokautu MALAT1 w ludzkich komórkach nowotworowych płuc poprzez genomową integrację elementów destabilizujących RNA za pomocą nukleaz palca cynkowego. nukleazy. Osiągnięte 1000-krotne wyciszenie MALAT1 zapewnia unikalny model utraty funkcji. model utraty funkcji. Proponowane mechanizmy działania obejmują regulację splicing lub ekspresję genów. W raku płuc MALAT1 nie zmienia alternatywnego splicingu, ale aktywnie reguluje ekspresję genów, w tym zestaw genów związanych z przerzutami. W związku z tym komórki z niedoborem MALAT1 są upośledzone w migracji i tworzą mniej guzków nowotworowych w mysim ksenoprzeszczepie. Antysensowne oligonukleotydy (ASO) blokujące MALAT1 zapobiegają powstawaniu przerzutów po guzie implantacji guza. Zatem celowanie w MALAT1 za pomocą ASO stanowi potencjalne podejście terapeutyczne podejście do zapobiegania przerzutom raka płuc z tym ncRNA służącym zarówno jako marker predykcyjny i cel terapeutyczny. Wreszcie, regulacja ekspresji genów, ale nie alternatywny splicing, jest krytyczną funkcją MALAT1 w przerzutach raka płuc. przerzutach raka płuc. Podsumowując, 10 lat po odkryciu lncRNA MALAT1 jako biomarkera biomarker przerzutów raka płuc, nasz model utraty funkcji ujawnia aktywną funkcję MALAT1 jako regulatora ekspresji genów regulujących cechy charakterystyczne przerzutów raka płuc. --- Badania obejmujące cały genom zidentyfikowały tysiące długich niekodujących RNA (lncRNA) pozbawionych zdolności kodowania białek. Jednak większość lncRNA ulega ekspresji na bardzo niskim poziomie niskim poziomie, a w większości przypadków nie ma dowodów genetycznych potwierdzających ich funkcję in vivo. funkcji in vivo. Malat1 (transkrypt 1 związany z przerzutami gruczolakoraka płuc) jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych i wysoce konserwatywnych lncRNA i wykazuje nietypowy mechanizm przetwarzania 3'-końca. Ponadto, jego specyficzna jądrowa lokalizacja jądrowa, regulacja rozwojowa i rozregulowanie w raku są sugerują, że ma on krytyczną funkcję biologiczną. Scharakteryzowaliśmy Model genetyczny utraty funkcji Malat1, który wskazuje, że Malat1 nie jest niezbędny dla rozwoju pre- i postnatalnego myszy. Co więcej, pozbawienie Malat1 nie wpływa na globalną ekspresję genów, poziom czynnika splicingowego i stan fosforylacji lub alternatywny splicing pre-mRNA. Jednak wśród niewielkiej genów, które były dysregulowane u dorosłych myszy z nokautem Malat1, wiele z nich było genami sąsiadującymi z Malat1. Malat1, wskazując tym samym na potencjalną cis-regulacyjną rolę transkrypcji genu transkrypcji genów Malat1. --- Locus MALAT1 (metastasis-associated lung adenocarcinoma transcript 1) jest nieprawidłowo regulowany w wielu ludzkich nowotworach. jest nieprawidłowo regulowany w wielu ludzkich nowotworach i wytwarza obfite długie długi niekodujący RNA. Pomimo transkrypcji przez polimerazę RNA II, koniec 3' MALAT1 jest wytwarzany nie przez kanoniczne rozszczepienie/poliadenylację, ale zamiast tego przez rozpoznanie i rozszczepienie struktury podobnej do tRNA przez RNazę P. Dojrzały MALAT1 nie posiada zatem poliadenylacji. MALAT1 nie posiada zatem ogona poli(A), a mimo to ulega ekspresji na poziomie wyższym niż wiele genów genów kodujących białka in vivo. Tutaj pokazujemy, że końce 3' MALAT1 i MEN β są chronione przed 3'-5' egzonukleazami przez wysoce konserwatywne struktury potrójnej helisy. zachowane potrójne struktury helikalne. Co zaskakujące, gdy te struktury są umieszczone za ORF, transkrypt jest wydajnie tłumaczony in vivo pomimo braku ogona poli(A). Potrójna helisa działa zatem również jako jako wzmacniacz translacji, a mutacje w tym regionie oddzielają tę aktywność translacji od prostego wpływu na stabilność lub transport RNA. Stwierdziliśmy ponadto że transkrypt zakończony potrójną helisą jest skutecznie tłumiony przez mikroRNA in vivo, argumentując przeciwko głównej roli ogona poli (A) w wyciszaniu za pośrednictwem mikroRNA wyciszaniu. Wyniki te zapewniają nowy wgląd w to, w jaki sposób transkrypty pozbawione ogony poli(A) są stabilizowane i regulowane oraz sugerują, że potrójnie helikalne struktury RNA prawdopodobnie pełnią kluczowe funkcje regulacyjne in vivo. --- H19, który jest jednym z najbardziej obficie wyrażanych genów imprintowanych podczas rozwoju rozwoju embrionalnego i płodowego ssaków, został sklonowany od przeżuwacza. Gen (Ovis aries) zawiera pięć eksonów przeplatanych czterema wyjątkowo małymi intronami. małymi intronami; tylko krótkie odcinki sekwencji nukleotydów, szczególnie w eksonie 1, wykazują dobrą homologię z ludzkim genem. Rozmiar eksonów i i intronów oraz sekwencje wokół połączeń splicingowych są jednak dobrze zachowane między gatunkami. Gen koduje transkrypt o wielkości około 2,6 kb transkrypt, który zawiera kilka potencjalnych krótkich otwartych ramek odczytu, z których żadna nie jest z których nie jest konserwowana między transkryptami owiec i ludzi lub myszy, wspierając wcześniejszą hipotezę, że produktem genu jest sam nieulegający translacji RNA. H19 jest wysoce obfite w większości owczych tkanek embrionalnych i płodowych pochodzenia mezodermalnego i endodermalnych, ale nie został wykryty w tkankach pochodzenia ektodermalnego, takich jak takich jak trophektoderma i mózg płodu. Ekspresja H19 w błonach pozazarodkowych została wykryta dopiero po rozpoczęciu do endometrium, a sam zarodek przeszedł wczesną organogenezę. organogenezę. Można to uznać za pierwszy krok w implantacji; w ten sposób w w porównaniu z myszą, inicjacja ekspresji H19 wydaje się być określona przez czas implantacji, a nie przez etap rozwoju samego zarodka. samego zarodka. W większości tkanek ekspresja H19 jest czasowo powiązana z IGF2, głównym czynnikiem wzrostu płodu. Wyjątkami były wydłużone blastocysta, trophektoderma i mózg, gdzie zaobserwowano niski poziom IGF2 przy braku wykrywalnego H19. Obfitość mRNA H19 była ogólnie, bezpośrednio skorelowana z obfitością mRNA IGF2 w mezodermie i endodermie tkankach, co sugeruje, że oba geny owiec mają wspólne elementy regulatorowe które koordynują ich ekspresję. Chociaż oba są ogólnie uważane jako geny embrionalne i płodowe, ich ekspresja była nadal utrzymywana na dość wysokim poziomie w wątrobie dorosłej owcy. wysokim poziomie w wątrobie, płucach, mięśniach szkieletowych, nadnerczach i nerkach dorosłych owiec, co sugeruje, że te narządy nerkach, co sugeruje, że narządy te są znaczącymi źródłami IGF II u dorosłych. --- TŁO: Ostatnie prace wykazały, że wiele długich niekodujących RNA podobnych do mRNA (lncRNA) ulega ekspresji w rozwijającym się układzie nerwowym. Pomimo ich obfitości, funkcja tych ncRNA pozostała w dużej mierze niezbadana. Zbadaliśmy zbadaliśmy wysoce obfity lncRNA RNCR2 w regulacji różnicowania komórek siatkówki myszy. różnicowania komórek siatkówki myszy. WYNIKI: Stwierdziliśmy, że RNCR2 ulega selektywnej ekspresji w podzbiorze zarówno mitotycznych progenitorów, jak i komórek postmitotycznych. mitotycznych progenitorach i postmitotycznych komórkach prekursorowych siatkówki. Za pośrednictwem ShRNA knockdown RNCR2 powoduje wzrost zarówno komórek amakrynowych, jak i gleju Müllera glia, wskazując na rolę tego lncRNA w regulacji losu komórek siatkówki specyfikacji komórek siatkówki. Ponadto donosimy, że RNCR2 RNA, który jest normalnie zatrzymywany w jądrze, może być eksportowany z jądra po połączeniu z sekwencją IRES-GFP sekwencją. Nadekspresja RNCR2-IRES-GFP fenokopiuje efekty nokaut RNCR2 za pośrednictwem shRNA, co sugeruje, że wymuszona błędna lokalizacja RNCR2 indukuje fenotyp dominująco-ujemny. Wreszcie, wykorzystujemy fuzję IRES-GFP podejście do identyfikacji określonych domen RNCR2, które są wymagane do tłumienia zarówno różnicowania gleju amakrynowego, jak i gleju Müllera. WNIOSEK: Dane te pokazują, że lncRNA RNCR2 odgrywa kluczową rolę w regulacji specyfikacji losu komórek siatkówki ssaków. Ponadto przedstawiamy nowatorskie podejście do generowania dominująco-negatywnych konstruktów lncRNA, które może być ogólnie użyteczne w analizie funkcjonalnej tej klasy cząsteczek. --- Transkrypt 1 gruczolakoraka płuca związanego z przerzutami, MALAT1, jest długim niekodującym RNA (lncRNA). niekodujący RNA (lncRNA), który został odkryty jako marker przerzutów raka płuc. płuc. Jest wysoce obfity, a jego ekspresja jest silnie regulowana w wielu nowotworach, w tym gruczolakoraku płuc i raku wątrobowokomórkowym, a także w procesach fizjologicznych. a także w procesach fizjologicznych i jest związana z wieloma białkami wiążącymi RNA. RNA i jest wysoce konserwatywny w całej ewolucji. Transkrypt jądrowy MALAT-1 został funkcjonalnie powiązany z regulacją genów i alternatywnym splicingiem, a jego regulacja wpływa na proliferację, apoptozę, migrację i inwazję, migrację i inwazję.   Tutaj opracowaliśmy ludzki i mysi system knockout w celu zbadania fenotypów utraty funkcji tego ważnego ncRNA. W ludzkich komórkach nowotworowych ekspresja MALAT1 została zniesiona przy użyciu nukleaz cynkowo-palcowych. Nieoczekiwanie, ilościowa utrata MALAT1 nie wpłynęła na proliferację, progresję cyklu komórkowego ani architekturę jądrową. ani progresję cyklu komórkowego, ani architekturę jądrową w ludzkich komórkach raka płuc lub wątroby. komórek nowotworowych. Co więcej, genetyczna utrata Malat1 w mysim modelu nokautowym nie powodować żadnych oczywistych fenotypów ani nieprawidłowości histologicznych u zwierząt Malat1-null w porównaniu ze zwierzętami typu dzikiego. Zatem utrata obfitego jądrowego długiego ncRNA MALAT1 jest zgodna z żywotnością komórek i prawidłowym rozwojem. --- Stabilność długiego niekodującego, poliadenylowanego jądrowego (PAN) RNA z herpeswirusa Kaposiego związanego z mięsakiem Kaposiego jest nadawany przez element ekspresji i retencji jądrowej (ENE). element retencji jądrowej (ENE). ENE chroni PAN RNA przed szybkim zależnym od deadenylacji szlakiem rozpadu poprzez tworzenie potrójnej helisy między wewnętrzną pętlą ENE bogatą w U i ogonem 3'-poly(A). Ponieważ wirusy zapożyczają mechanizmy molekularne od swoich gospodarzy, przeszukaliśmy bardzo obfite ludzkie długo niekodujące ludzkie RNA i zidentyfikowaliśmy domniemane struktury podobne do ENE w transkrypcie 1 gruczolakoraka płuc związanego z przerzutami (MALAT1) i wielokrotnym neoplazji endokrynnej-β (MENβ) RNA. W przeciwieństwie do PAN ENE, wewnętrzne pętle bogate w U obu przewidywanych ENE komórkowych są przerywane przez nukleotydy G i C oraz znajdują się przed genomowo zakodowanymi traktami bogatymi w A. Potwierdziliśmy zdolność sekwencji MALAT1 i MENβ zawierających przewidywane ENE i trakt bogaty w A do zwiększania poziomów bezintronowego reporterowego RNA β-globiny. Profile denaturacji termicznej UV Profile denaturacji termicznej UV przy różnych wartościach pH wspierają tworzenie potrójnie helikalnej struktury złożonej z wielu potrójnych zasad U-A-U i pojedynczej potrójnej zasady C-G-C. Dodatkowe analizy MALAT1 ENE wykazały, że silna aktywność stabilizacyjna aktywność stabilizacyjna wymaga nienaruszonej potrójnej helisy, silnych łodyg w połączenia dupleks-trójkąt, para zasad G-C flankująca tripleks do pośredniczenia potencjalne interakcje A-minor i 3'-końcowe A bogatego w A traktu do tworząc tępo zakończony tripleks pozbawiony niesparowanych nukleotydów na złączu dupleks-tripleks dupleksu. Te przykłady potrójnie helikalnych, podobnych do ENE struktur w komórkowych niekodujących RNA niekodujących RNA, są unikalne.
Które ludzkie lincRNA występują najczęściej?
Locus MALAT1 (metastasis-associated lung adenocarcinoma transcript 1) jest nieprawidłowo regulowany w wielu ludzkich nowotworach i wytwarza obfity długi niekodujący RNA zatrzymywany w jądrze. MALAT/NEAT2 jest bardzo obfity, jego ekspresja jest silnie regulowana w wielu jednostkach nowotworowych, w tym w gruczolakoraku płuc i raku wątrobowokomórkowym, a także w procesach fizjologicznych, i jest związany z wieloma białkami wiążącymi RNA i jest wysoce konserwowany w całej ewolucji. Duży intergeniczny niekodujący RNA (lincRNA) H19 jest jednym z najbardziej obfitych i konserwowanych transkryptów w rozwoju ssaków, ulegającym ekspresji zarówno w embrionalnych, jak i pozazarodkowych liniach komórkowych, ale jego fizjologiczna funkcja jest nieznana. Nasze badania przesiewowe w całym genomie u dwóch gatunków ssaków ujawniły nie więcej niż trzy obfite duże niekodujące poliadenylowane RNA w jądrze; kanoniczny duży niekodujący RNA XIST oraz NEAT1 i NEAT2.