Prawo Menzeratha, tendencja Z (średni rozmiar części) do zmniejszania się wraz ze wzrostem X (liczba części), występuje w języku, muzyce i genomach. Ostatnio argumentowano, że obecność tego prawa w genomach jest nieuniknioną konsekwencją tego, że nieuniknioną konsekwencją faktu, że Z=Y/X, co implikowałoby, że Z skaluje się z X jako Z ∼ 1/X. To skalowanie jest bardzo szczególnym przypadkiem prawa Menzeratha-Altmanna które zostało odrzucone za pomocą testu korelacji między X i Y w genomach. genomów, gdzie X oznacza liczbę chromosomów gatunku, Y rozmiar genomu w bazach, a Z średnią liczbę chromosomów w bazach. a Z średnią wielkością chromosomu. Tutaj dokonujemy przeglądu podstaw statystycznych tego testu i rozważymy trzy testy nieparametryczne oparte na różnych korelacji i jeden test parametryczny do oceny, czy Z ∼ 1/X w genomach. Najsilniejszym testem jest nowy test nieparametryczny oparty na współczynniku korelacji korelacji, który jest w stanie odrzucić Z ∼ 1/X w dziewięciu z 11 grup taksonomicznych i wykryć grupę graniczną. Zamiast faktu, Z ∼ 1/X jest punktem odniesienia, którego prawdziwe genomy nie spełniają. genomy nie spełniają. Pogląd na prawo Menzeratha-Altmanna jako nieuniknione jest poważnie błędny. poważnie błędny.
Czy prawo Menzeratha-Altmanna może być matematycznie trywialne w genomach?
Tak. Pogląd o prawie Menzeratha-Altmanna w genomach, jako nieuniknionym, jest poważnie błędny.