Zaburzenia okoruchowe zostały uznane za jeden z negatywnych objawów choroby neuronu neuronu ruchowego (MND). Jednak ostatnio zgłaszano oftalmoplegię, nieprawidłowe zjawisko Bella Bella i zaburzenia ruchu pościgowego. Próbowaliśmy ocenić 32 pacjentów z MND (19 mężczyzn i 13 kobiet; wiek od 35 do 77 lat; 52,4 +/- 10,1 lat) poprzez badanie przyłóżkowe i elektrookulografię (EOG) przy użyciu metodą śledzenia wzroku. Dwadzieścia trzy z nich sklasyfikowano jako stwardnienie zanikowe boczne (AL). stwardnienie zanikowe boczne (ALS), siedmiu jako zanik mięśni opuszkowo-rdzeniowych, a dwóch było niesklasyfikowanych. niesklasyfikowane. Sto zdrowych osób w badaniu przyłóżkowym i dwadzieścia dwie osoby w badaniu dla EOG zostały zbadane jako kontrole. Wyniki badań przyłóżkowych były następujące następujące; 1) Nieznaczne ograniczenia tylko w górę, w górę i w dół oraz w górę i zaobserwowano odpowiednio w 5 przypadkach (15,6%), 1 przypadku (3,1%) i 1 przypadku (3,1%). (3,1%). 2) Niepełną konwergencję zaobserwowano w 11 przypadkach. (34,4%) 3) Oczopląs poziomy zaobserwowano w 6 przypadkach. (18,8%) 4) Jeśli chodzi Jeśli chodzi o częstość ograniczenia spojrzenia w górę i niepełnej konwergencji, nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic w porównaniu z grupą kontrolną. Wyniki badań elektrokulograficznych były następujące: 1) szarpnięcia fali prostokątnej (SWJ) zarejestrowano w 3 przypadkach. przypadkach. (9,4%) 2) Stosunek amplitudy sakkad był istotnie wyższy w MND niż w grupie kontrolnej. niż w grupie kontrolnej z ryzykiem mniejszym niż 0,1%. 3) Stopień dysmetrii ocznej był istotnie wyższy w MND niż w grupie kontrolnej z ryzykiem mniejszym niż 0.5%. Nieprawidłowości te nie były bezpośrednio związane z okresem cierpienia. Chociaż mechanizm nie jest znany, kilka doniesień o skuteczności hormonu uwalniającego tyreotropinę (TRH) w ALS.(ABSTRACT SKRÓCONY DO 250 SŁÓW) --- Odpowiedzi F zarejestrowano w 6 przypadkach z SSP i w 22 prawidłowych grupach kontrolnych. Badanie Badanie potwierdziło, że częstotliwość, liczba faz, stosunek amplitudy F/M i czas trwania były znacząco zwiększone, a CV latencji początku było znacznie zmniejszona w przypadkach z SSP. Po dożylnym wstrzyknięciu TRH (2 mg), wszystkie parametry uległy zmianie w kierunku normalnym. Zasugerowano, że nadpobudliwość puli neuronów ruchowych w SSP została ustabilizowana przez działanie TRH na uszkodzonych drogach piramidowych, aw konsekwencji nieprawidłowości odpowiedzi F zostały poprawione. Efekt TRH w celu skorygowania nieprawidłowych odpowiedzi F w SSP może być zgodny z efektami TRH w celu zmniejszenia spastyczności w stwardnieniu zanikowym bocznym stwardnienie boczne opisane wcześniej. --- 30 uczestników - 23 ze stwardnieniem zanikowym bocznym (ALS), 4 z Charcot-Marie zanikiem zębów, 2 z postępującym zanikiem mięśni kręgosłupa i 1 z mielopatią popromienną podawano przewlekłą terapię niskimi dawkami TRH. Efekty leczenia oceniano w skali Norrisa i wsp. (1974). Wynik badania, w w zgodzie z niektórymi i w rozbieżności z innymi badaniami, był taki, że TRH indukował statystycznie istotną poprawę neurologiczną u 17 z 23 pacjentów z ALS ale niewielką lub żadną u innych pacjentów z ALS i u pacjentów z innymi chorobami neurologicznymi. chorobami neurologicznymi. --- W stwardnieniu zanikowym bocznym (ALS) zaobserwowano wiele dysfunkcji hormonalnych. Badanie miało na celu pomiar poziomu TSH i PRL w surowicy krwi po obciążeniu THR u 10 pacjentów z ALS i u 10 zdrowych osób. Średnie poziomy wyjściowe TSH i PRL u pacjentów z ALS były w normalnym zakresie. Po obciążeniu TRH, odpowiedzi Odpowiedzi TSH u pacjentów z ALS były w normalnym zakresie, gdzie jako PRL były zmniejszone. Uzyskane wyniki mogą wskazywać na pewne zaburzenia poziomie neuronów dopaminergicznych. --- Brak skutecznej terapii wielu przewlekłych chorób nerwowo-mięśniowych, takich jak stwardnienie zanikowe boczne nerwowo-mięśniowych, takich jak stwardnienie zanikowe boczne, dziedziczna neuropatia ruchowo-czuciowa (choroba Charcota-Marie-Tootha), zwyrodnienia rdzeniowo-móżdżkowe i idiopatyczna polineuropatia polineuropatii doprowadziło do poszukiwania substancji, które mogą stymulować regenerację nerwów obwodowych. regenerację nerwów obwodowych. Dwa takie środki, które zostały zaproponowane to gangliozydy (mieszane oczyszczone gangliozydy z mózgu bydlęcego, Cronassial) i czynnik uwalniający tyreotropinę (TRH). czynnik uwalniający tyreotropinę (TRH). Badania nad oboma tymi czynnikami były początkowo entuzjastycznie entuzjazmem, ale późniejsze kontrolowane badania z podwójnie ślepą próbą nie potwierdziły tych ustaleń. Niniejszy przegląd zawiera krytyczną analizę projektów badań potencjalnie skutecznych środków w przewlekłych chorobach nerwowo-mięśniowych chorób nerwowo-mięśniowych i podkreśla siłę odpowiedzi placebo oraz znaczenie projektowania placebo, które są nie do odróżnienia od badanego leku poza aktywnym działaniem. --- Przeprowadzono podwójnie ślepą próbę krzyżową leczenia hormonem uwalniającym tyreotropinę u sześciu pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym. u sześciu pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym. Pacjenci otrzymywali 4 mg hormonu uwalniającego tyreotropinę domięśniowo dziennie podczas dwutygodniowego okresu leczenia. dwutygodniowego okresu leczenia. Chociaż trzech pacjentów zgłosiło subiektywną poprawę, obiektywna ocena nie wykazała skuteczności terapeutycznej hormonu uwalniającego tyreotropinę w tej dawce. --- Wyniki różnych badań i analiza metodologii zostały przedstawiono w TABELI 1. Jak widać, nie było "idealnego" badania. W pięciu badaniach przedstawiono wystarczającą ilość informacji w odniesieniu do pomiarów i zachowania pacjentów i zachowania pacjentów kontrolnych, że można było przeprowadzić analizę statystyczną. Trzy z badań wykazały przejściowy, statystycznie istotny efekt w przynajmniej niektórych mięśniach. przynajmniej w niektórych mięśniach. W dwóch badaniach, w których nie wykazano takiego efektu, zastosowano TRH w bardzo małych dawkach. Dlatego wydaje się rozsądne, aby stwierdzić, że TRH w ALS jest określoną, ostrą i przejściową reakcją. Przyczyna ta odpowiedź nie została jednak udokumentowana i czy jest to związane z wpływem leku na proces chorobowy. --- Krytyczne punkty, którymi należy się zająć przy ocenie leków ergotropowych, są Przykładem jest obecny gąszcz pozytywnych i negatywnych wyników, które zostały uzyskano w badaniach klinicznych TRH lub jego analogów. Kluczowy jest odpowiedni dobór pacjentów jest kluczowy. Pacjenci ci mogą mieć objawy opuszkowe, a te cechy ALS powinny być specjalnie badane pod kątem efektów leczenia w stosunku do placebo. W badaniu należy uwzględnić wpływ TRH na płeć. w projekcie badania. Ponadto techniki elektrofizjologiczne, takie jak gęstość pojedynczych włókien gęstość pojedynczych włókien mogą pomóc określić reaktywność pacjentów na TRH lub jego analogi. analogi. Znaczenie kliniczne wzrostu gęstości włókien po podaniu TRH lub innych leków, ponieważ zapewni to wgląd w stan neuronów ruchowych w mózgu. stan neuronów ruchowych w rdzeniu kręgowym pacjentów z ALS i prawdopodobnie może być ważne przy określaniu tych, którzy mogą odpowiedzieć na TRH, jeśli taka odpowiedź jest możliwa. odpowiedź jest możliwa. Badania kliniczne dość wyraźnie wykazały sprzeczne sprzeczne wyniki. Podstawowe badania wykazały jednak, że odpowiedź na TRH jest zależna od stanu, tj. zależna, to znaczy, czy pacjent jest mężczyzną czy kobietą. Badania kliniczne wykazały, że odpowiedź na TRH jest zależna od stanu, to znaczy zależy od tego, czy pacjent ma objawy opuszkowe lub pozapuszkowe i jest mężczyzną lub kobietą. Przyszłe badania należy wziąć pod uwagę tę zależność od stanu jako specyficzną cechę farmakologicznego działania TRH i jego analogów. --- Pomimo wysiłków wielu pracowników, przyczyna i terapia nie zostały wyjaśnione. wyjaśniona. Przeprowadziliśmy próbę terapeutyczną hormonu uwalniającego tyreotropinę (TRH) w stwardnieniu zanikowym bocznym (ALS) od stycznia 1979 do stycznia, 1983. W badaniu wzięło udział 16 pacjentów. Pacjentom podawano niską dawkę (0,5-2 mg) TRH dożylnie lub domięśniowo. Łagodną do umiarkowanej poprawę stwierdzono u 9 (56%) z 16 pacjentów. Zgłaszano, że TRH ma działanie aktywujące na drogi piramidowe, jądra ruchowe pnia mózgu i motoneurony w rdzeniu kręgowym jako neuroprzekaźnik lub neuromodulator. Uważaliśmy, że takie działanie TRH jest przydatne w terapii ALS. --- Wpływ wysokiej dawki TRH na wibracyjne hamowanie odruchu podeszwowego H-reflex badano u 9 pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym. U 6 z 9, TRH indukował znaczący wzrost hamowania wibracyjnego. Sugeruje to, że indukowane przez TRH zmniejszenie spastyczności może być spowodowane wzrostem hamowania presynaptycznego działającego na włókna Ia. --- Ośmiu pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym otrzymało 500 mg TRH we wlewie dożylnym przez 3 godziny. w infuzji dożylnej, w tempie progresywnym przez 3 godziny. Tylko 3 pacjentów zauważyło subiektywną subiektywną poprawę siły. Kliniczne testy mięśni i badanie odpowiedzi H nie wykazały zmian. nie wykazały żadnych zmian. Ponadto modyfikacje stężenia prolaktyny, hormonu wzrostu, TSH i T3 w surowicy rodzą pytanie dotyczące tolerancji na długotrwałe stosowanie TRH. wykorzystanie TRH. --- U sześciu pacjentów cierpiących na stwardnienie zanikowe boczne oceniliśmy zmiany T4, T3, TSH, PRL i GH podczas leczenia ciągłym wlewem dożylnym TRH przez co najmniej 15 dni. Nie stwierdzono poprawy klinicznej. Znaczący wzrost zaobserwowano znaczny wzrost poziomów hormonów tarczycy, a także tendencję wzrostową podstawowych poziomów TSH i brak zmian podstawowych poziomów TSH. TSH i brak zmian podstawowych poziomów PRL i GH. Odpowiedzi TSH i PRL wywołane ostrym testem TRH i PRL stały się stępione. Leczenie wywołało również początek odpowiedź PRL na GHRH. Zmniejszone odpowiedzi TSH i PRL na ostry test TRH test podczas leczenia można wytłumaczyć obniżeniem regulacji przysadki TRH receptorów. Wręcz przeciwnie, początek odpowiedzi PRL na GHRH jest obecnie obecnie bez zadowalającego wyjaśnienia. --- Próba hormonu uwalniającego tyreotropinę (TRH) 5,0 mg/kg masy ciała podskórnie co drugi dzień przez dwa tygodnie powodowało przejściowe zwiększenie napięcia w mięśniach, wraz z innymi (ubocznymi) efektami u pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym (ALS). Stwardnienie zanikowe boczne (ALS). U jednego pacjenta prostownik podeszwowy przejściowo zmienił się w odruch zginacza podeszwowego po wstrzyknięciu, prawdopodobnie z powodu nieproporcjonalnego wzrostu napięcia mięśni łydki. nieproporcjonalnego wzrostu napięcia mięśni łydek. Nie zaobserwowano znaczących zmian w falach F lub odruchach H. nie zaobserwowano. Nie zaobserwowano wzrostu użytecznej siły dobrowolnej ani siły mierzonej za pomocą testów Medical Research Council (MRC). Testy Medical Research Council (MRC) lub izometryczne testy siły tensometrycznej izometrycznego. Jednak w ciągu 10 minut od wstrzyknięcia TRH zaobserwowano duszność. --- W pilotażowym badaniu terapeutycznym czterech pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym (ALS) leczono długotrwałymi, ciągłymi wlewami TRH, trzema dokanałowo i jednemu zewnątrzoponowo. Mieli szybki wzrost stężenia TSH i hormonów tarczycy w surowicy stężenia hormonów tarczycy, średnio 120% dla TSH, 49% dla T4 w surowicy, 68% dla wskaźnika wolnego T4 w surowicy, 49% dla T3 w surowicy i 67% dla wskaźnika wolnego T3 w surowicy. w surowicy. Podwyższenia te były statystycznie istotne dla wszystkich oprócz T3 w surowicy i utrzymywały się przez cały okres leczenia (4-7 miesięcy). Średnie wartości podczas leczenia były zbliżone do górnej granicy normy dla każdego z tych pomiarów hormonów. pomiarów. Po odstawieniu TRH TSH w surowicy spadło przejściowo poniżej normalnego zakresu. zakres. Grupa porównawcza czterech pacjentów z ALS leczonych dwa razy w tygodniu dooponowe dawki TRH w bolusie nie miały znaczących zmian w TSH w surowicy, T4 lub T3. Podczas ciągłego leczenia TRH reaktywność zarówno TSH, jak i PRL na standardowy test stymulacji TRH standardowy test stymulacji dożylnej TRH był stępiony, ale nie zniesiony. Podstawowe stężenie PRL w surowicy był sporadycznie podwyższony u dwóch kobiet podczas ciągłego leczenia TRH, ale był normalny u mężczyzn, a GH w surowicy był prawidłowy u wszystkich pacjentów. U pacjentów otrzymujących ciągłe leczenie TRH, wskaźniki działania tarczycy na narządy końcowe hormonu tarczycy były niejednoznaczne; żaden nie miał wzrostu ferrytyny w surowicy, jeden z czterech miał wzrost globuliny wiążącej hormony płciowe w surowicy, a trzy miały zwiększoną kreatynurię. Wyniki te dostarczają bezpośrednich dowodów na to, że przewlekłe podawanie TRH może powodować umiarkowany trwały wzrost TSH w surowicy i hormonów tarczycy, chociaż konsekwencje metaboliczne tych zmian są niepewne i wydaje się, że podnoszą punkt punkt nastawczy osi przysadka-tarczyca, tj. stężenia T4 i T3 w surowicy potrzebne dla danego stopnia supresji podstawowego wydzielania TSH. --- Stwierdzono, że hormon uwalniający tyreotropinę zwiększa siłę u pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym (ALS). DN-1417 jest analogiem hormonu uwalniającego tyreotropinę, który ma mniejszą aktywność endokrynologiczną, ale więcej działanie stymulujące komórki rogu przedniego (bez "stanu autorefrakcyjnego"). Jednakże, 2 mg DN-1417, IM dwa razy dziennie przez 1 miesiąc w otwartym badaniu, nie przyniosło obiektywnej poprawy siły u dziewięciu pacjentów z ALS. Żaden pacjent nie został do podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo fazy badania. --- 13 pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym (ALS) było leczonych dożylnym wlewem hormonu uwalniającego tyreotropinę (TRH). U 6 pacjentów 2 mg/dobę TRH podawano i.v. przez 2 godziny przez 10 dni. U 7 innych pacjentów 2 mg/dobę TRH podawano w sposób ciągły za pomocą pompy. Wzrost stężenia hormonów tarczycy związany z czasem trwania leczenia. Zaskakującym odkryciem było początek odpowiedzi prolaktyny (PRL) na hormon uwalniający hormon wzrostu (GHRH), wcześniej nieobecny. --- Szesnastu pacjentów z chorobą neuronu ruchowego otrzymywało dożylnie RX77368, analog TRH, wielokrotnie w ciągu 1-12 tygodni (mediana 2 tygodnie). Nieznaczna do umiarkowanej poprawa funkcji opuszkowych, zwłaszcza mowy, została odtworzona lub utrzymywała się przy powtarzanych wlewów u 8 z 12 pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź, w ciągu mediany 18 dni (zakres 14-90) w okresie badania. w okresie badania. Skurcze (5/9) i spastyczność (5/8) uległy poprawie przez medianę odpowiednio 14 dni (zakres 7-35) i 7 dni (zakres 2-14). Najwyższy stosunek stosunek korzyści do efektów ubocznych zaobserwowano przy 0,2 mg/kg (0,15 mg/kg u osób z ciężkim porażeniem opuszkowym) co 3-4 dni. Wskazane są długoterminowe badania z tym analogiem w MND są wskazane. --- Dziewięciu pacjentów (7 ze stwardnieniem zanikowym bocznym, 1 z postępującym rdzeniowym zanikiem mięśni, 1 z przewlekłym amyotrofią i 1 z przewlekłym przednim poliomyelitis) leczono przez sekwencyjne dożylne podawanie 240 mg TRH przez godzinę co dwa tygodnie. Wyniki oceniano za pomocą analitycznej oceny siły mięśni przed i 24 godziny po każdej infuzji oraz przez obiektywną i subiektywną ocenę spastyczności. spastyczności. Znaczącą poprawę, jak wykazała analiza statystyczna, odnotowano w sile mięśni u 9 pacjentów przez 5 infuzji w okresie 4 tygodni oraz w podgrupie 5 pacjentów leczonych przez 5 infuzji w okresie 4 tygodni. podgrupie 5 pacjentów leczonych 8 wlewami przez 10 tygodni. Dalsze stosowanie tej terapii jest uzasadnione potrzebą określenia jej długoterminowych skutków oraz psychologiczną odnotowaną u niektórych pacjentów po nawet przejściowej poprawie sprawności ruchowej. poprawie sprawności ruchowej. Jednak leczenie to nie jest oczywiście lecznicze. --- Choroba neuronu ruchowego lub stwardnienie zanikowe boczne to poważne, postępujące zaburzenie neurologiczne. postępującym zaburzeniem neurologicznym, charakteryzującym się utratą UMN i LMN. Cechy patologiczne obejmują charakterystyczne wewnątrzcytoplazmatyczne ciałka inkluzyjne MN MN i występowanie barwienia ubikwityną. Etiopatogeneza choroby pozostaje nieznana. pozostaje nieznana i do tej pory nie ma skutecznego leczenia. Wykazano kilka nieprawidłowości wykazano w badaniach neuroprzekaźników, neuropeptydów i ekspresji genów. i ekspresji genów. Nieprawidłowości w metabolizmie glutaminianu doprowadziły do hipotezy hipotezę zniszczenia MN przez ekscytotoksyny. Inne teorie obejmują deficyty czynników troficznych MN czynników troficznych, degenerację transsynaptyczną, upośledzoną zdolność do detoksykacji domniemanych czynników toksycznych i zaburzony metabolizm DNA/RNA. Istnienie rodzinnych form rodzinnych, z których niektóre wykazują powiązanie z markerami w chromosomie 21, pozwala na genetyczne genetyczne podejście do mechanizmów choroby. Ostatnie badania sugerują, że mutacje w genie mutacje w genie Cu/Zn SOD mogą być istotne w niektórych postaciach rodzinnych. Nietypowe nietypowe formy obserwowane na zachodnim Pacyfiku pobudziły poszukiwania czynników środowiskowych. czynników środowiskowych. Środki poddawane obecnie próbom terapeutycznym obejmują CNTF, IGF1 antagoniści glutaminianu, aminokwasy rozgałęzione i analog TRH. --- W świetle wcześniejszych doniesień w literaturze próbowano zastosować TRH (hormon uwalniający tyreotropinę) w przypadkach stwardnienia zanikowego bocznego. TRH podawano przez 3 tygodnie raz dziennie dożylnie we wlewach kroplowych w dawce 0,4 mg dawce. W celu obiektywizacji wyników siłę mięśni oceniano przy użyciu pięciostopniowej skali Lovette'a. pięciostopniowej skali Lovette'a. Analizowano również wpływ TRH na EMG. Stwierdzono że tylko u 3 z 14 pacjentów z umiarkowanie zaawansowaną chorobą nie uzyskano poprawy. nie uzyskano poprawy, podczas gdy w 11 przypadkach poprawa wynosiła od 10 do 20%. Poprawa była jednak przejściowa, a leczenie TRH nie zatrzymało progresji choroby. progresji choroby. --- Przedstawiono 64-letnią kobietę cierpiącą na stwardnienie zanikowe boczne (ALS) z zaburzeniem pionowych ruchów gałek ocznych. Została przyjęta do naszego szpitala z postępującą dysfagią, dyzartrią i osłabieniem kończyn. Badania neurologiczne neurologiczne wykazały zaburzenia pionowych ruchów gałek ocznych z prawidłowym lalki (pochodzenie nadjądrowe), porażenie opuszkowe, osłabienie mięśni kończyn, prostowników podeszwowych kończyn, objawy prostowników podeszwowych i fascykulacje mięśni żebrowych i międzykostnych. mięśni międzykostnych. Badania EMG wykazały potencjały odnerwienia, a biopsja mięśnia a biopsja mięśni wykazała atrofię grupową, grupowanie typu włókien i małe włókna kątowe. Wstrzyknięcia TRH spowodowały poprawę zaburzeń pionowego ruchu gałki ocznej, ale nie zaobserwowano wpływu na pionowego ruchu gałek ocznych, ale nie zaobserwowano wpływu na osłabienie kończyny. Było około 20 japońskich przypadków z zaburzeniami ruchów gałek ocznych w ALS, ale rzadko obserwowano zaburzenia ruchów gałek ocznych we wczesnym stadium ALS. Patofizjologia w ALS jest uważana za spowodowaną nadjądrowym nadjądrowego, tj. zaburzenia w szlaku od kory czołowej do mezencefalonu. mezencefalonu. W tym przypadku TRH może oddziaływać w pewnym punkcie szlaku szlaku frontomezencefalicznego. --- Poziomy TSH i PRL w surowicy krwi badano u 12 pacjentów z ALS po stymulacji TRH stymulacji. Test TSH powtórzono po 4-tygodniowym leczeniu TRH. Wyniki porównano z danymi uzyskanymi w grupie kontrolnej. Wykazano, że po stymulacji TRH odpowiedzi TSH nie wykazywały większych nieprawidłowości, ale odpowiedzi PRL były znacznie zmniejszone. Wyniki mogą potwierdzić nasze wcześniejsze obserwacje dotyczące rozregulowania metabolizmu dopaminy u pacjentów z ALS pacjentów. --- Siedmiu pacjentów, sześciu cierpiących na stwardnienie zanikowe boczne (ALS) i jeden na ataksję z ataksją Friedreicha, leczono wlewem placebo i.v. podczas pierwszego dnia i wlewem TRH-T i.v. z szybkością 2 mg / h przez 8 godzin dziennie (całkowita dzienna dawka dzienna dawka 16 mg) przez 2 kolejne dni. Ciągłe ciśnienie krwi (BP) i EKG wykonywano podczas 3-dniowej infuzji. Próbki krwi były pobrano do badań endokrynologicznych. Ocena neurologiczna po Ocena neurologiczna po ostrym leczeniu TRH-T wykazała obiektywną poprawę u 3 z 8 pacjentów. znacznie wyższe wartości ciśnienia skurczowego (maks. różnica 10,1 mm Hg) i rozkurczowego (maks. różnica 10,1 mm Hg). rozkurczowe (maks. różnica 8,8 mm Hg) BP niż podczas placebo, począwszy od 5. godziny infuzji (p poniżej 0,05). Tendencja do stopniowego wzrostu częstość akcji serca (HR) osiągnęła istotność statystyczną (p mniej niż 0,01) przy 8 h drugiego wlewu TRH-T. Zmiany sercowo-naczyniowe podczas i.v. ciągłe infuzje TRH-T były klinicznie nieistotne i nigdy nie wymagały przerwanie leczenia. --- Dziesięciu kolejnych pacjentów z chorobą neuronu ruchowego (MND), u których występowały objawy opuszkowe otrzymało jedną lub dwie dawki dożylne, a następnie rosnące doustne dawki analogu TRH (RX77368). Podobną poprawę w zakresie mowy, połykania oraz ruchów języka i szczęki zaobserwowano po podaniu dożylnym i doustnym. i szczęki zaobserwowano po podaniu dożylnym i doustnym odpowiednio u dziewięciu, pięciu i ośmiu pacjentów. pacjentów. Początkowy przebieg czasowy poprawy korelował z wzrostem stężenia leku w osoczu, ale większość efektów klinicznych utrzymywała się, gdy poziomy zmniejszyły się i stały się niewykrywalne po 24 godzinach. Roztwór doustny był bez smaku i nie powodował żadnych lub minimalne skutki uboczne. --- Dowody na to, że hormon uwalniający tyreotropinę (TRH) ma znaczące działanie troficzne na układ ruchowy doprowadziły do kilku negatywnych prób terapeutycznych w stwardnieniu zanikowym bocznym, chorobie układu ruchowego. stwardnieniu zanikowym bocznym, chorobie układu ruchowego. Ponieważ TRH przenika przez barierę barierę krew-mózg słabo, jeśli w ogóle, postulowaliśmy, że negatywne wyniki pozajelitowe badania kliniczne mogą być wynikiem niewystarczającej interakcji lek-receptor interakcji lek-receptor. W związku z tym przeprowadziliśmy zaślepione, kontrolowane placebo badanie krzyżowe dokanałowego TRH u 36 pacjentów poprzez dostarczenie przez wszczepioną, stałą pompę infuzyjną Pompa infuzyjna osiągająca poziom CSF w stanie stacjonarnym porównywalny z tym, który wykazał skuteczny w eksperymentach na hodowlach tkankowych. Wykorzystując technikę pomiaru ilościowego do oceny utraty jednostek motorycznych, nie zaobserwowaliśmy żadnych zmian w postępującym przebiegu progresywnego przebiegu w ciągu 6 miesięcy na TRH i 6 miesięcy na placebo soli fizjologicznej. Jednak wszczepiony system dostarczania pompy okazał się bezpieczny, niezawodny i dobrze tolerowany. dobrze tolerowany. --- Protirelina (hormon uwalniający tyreotropinę) wydaje się być neuromodulatorem w podwzgórzowym układzie nerwowym. poza podwzgórzowym układem nerwowym i został zasugerowany jako dodatek w leczeniu stwardnienia zanikowego bocznego (ALS). leczenie stwardnienia zanikowego bocznego (ALS). Badania kliniczne zostały podzielone na skuteczność protireliny (TRH) pomimo silnych wyników eksperymentalnych które są zgodne z rolą peptydu w ALS. Ostatnie odkrycia dostarczają dowody na specyficzność związaną z płcią w zdolności protireliny do wzmacniać odruch monosynaptyczny. Podczas gdy kastracja u samców noworodków szczurów obniżyła wrażliwość na protirelinę, leczenie testosteronem przywróciło to wrażliwość. Analiza badań klinicznych ujawnia brak możliwości zidentyfikowania płci pacjentów lub oddzielenia wyników na podstawie płci. Te Ustalenia te dostarczają przekonujących dowodów na potencjalną skuteczność protireliny w ALS, jeśli uwzględni się płeć pacjenta i podstawowy stan hormonalny. --- Celem tego artykułu jest zilustrowanie zalet podejścia chemo-morfologicznego w badaniu materiału patologicznego. podejścia chemo-morfologicznego w badaniu materiału patologicznego. Z jednej strony, analiza wybranych przypadków patologicznych (amputacje, transsekcje kręgosłupa) jest w stanie dostarczyć bezcennych informacji dotyczących komórek pochodzenia niektórych przekaźników rdzeniowych u człowieka. Z drugiej strony, chemiczna neuropatologia chemiczna pozwala na bardziej precyzyjną identyfikację sieci neuronalnych lub neuronalnych, które są zaangażowane w proces chorobowy. Ta zaleta jest podkreślana przez badania przeprowadzone w stwardnieniu zanikowym bocznym. W tej chorobie występują pewne modyfikacje, takie jak zmniejszenie acetylocholinoesterazy, acetylotransferazy choliny acetylotransferazy, cholinergicznych receptorów muskarynowych, glicynowych lub TRH, są prawdopodobnie konsekwencją degeneracji prawdopodobnie konsekwencją degeneracji motoneuronów. W przeciwieństwie do tego, inne wyniki, takie jak specyficzne zmiany metaboliczne motoneuronów lub wczesne zaniku włókien zawierających SP w blaszce IX, mogą być istotne dla patogenezy choroby. patogenezie choroby. --- Ogniskowa, niewielka do umiarkowanej i przejściowa poprawa wystąpiła w sile i funkcji mięśni siła i funkcja pacjentów z ALS, którzy otrzymali TRH w badaniach dawka-odpowiedź i badania przesiewowe. W małym badaniu pilotażowym z udziałem 12 pacjentów przez 3 miesiące podawanie TRH w dawce 10 mg na kg w naprzemienne dni skutkowało miejscowym zwiększoną siłę mięśni szczęki, a także znaczną poprawę funkcji kończyn dolnych. funkcji kończyn dolnych. Zdolność do ćwiczeń aerobowych uległa szczególnej poprawie u pacjentów z ALS po podaniu TRH. Autonomiczny wpływ TRH na tętno, oddychanie i ciśnienie krwi nie były poważne i uległy niewielkiemu osłabieniu nieznacznie w trakcie badania. --- Hormon uwalniający tyreotropinę (TRH) ma potencjalne zastosowania terapeutyczne w stwardnienie zanikowe boczne (ALS) i choroby pokrewne ze względu na jego funkcję jako neuroregulator komórki rogu przedniego. Jednak jego potencjał terapeutyczny potencjał, a także innych neuropeptydów, jest zmniejszony przez barierę krew-mózg która ogranicza dostęp do komórek neuronalnych. W ten sposób zbadaliśmy bezpośrednie dooponowe podawanie TRH w ALS, zarówno z krótkotrwałymi bolusami i wlewy i przewlekłe stałe infuzje. Nasze doświadczenie sugeruje, że to podejście jest bezpieczne, ma wysoką akceptację pacjentów i jest warte dokładniejszej oceny. oceny. --- Zbadaliśmy wpływ analogu TRH, TA-0910 (3-metylo-(s)-5,6-dihydroorotylo-L-histydylo-L-prolinamid) (od Tanabe, Osaka, Japonia) na eksplantowanych brzusznych i grzbietowych kulturach rdzenia kręgowego z 13- i 14-dniowych zarodków szczura. Hodowle traktowane TA-0910 miały znacznie zwiększony wzrost neurytów w hodowlach brzusznego rdzenia kręgowego, ale nie w hodowlach grzbietowego rdzenia kręgowego. grzbietowego rdzenia kręgowego. Efekt ten był zależny od dawki. Możliwa rola TRH w stwardnieniu zanikowym bocznym pozostaje do zdefiniowania. --- Niniejsze badanie przedstawia doświadczenia z rocznego leczenia pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym stwardnieniem zanikowym bocznym, z dokanałowym TRH podawanym codziennie przez podskórny zbiornik połączony z dokanałową przestrzenią lędźwiową za pomocą podwójnego system cewników, aby zapewnić ciągłą cyrkulację płynu mózgowo-rdzeniowego i uniknąć ponieważ byłoby to źródłem infekcji. Ocena kliniczna została przeprowadzono za pomocą skali opracowanej przez autorów w celu głównym celem była ocena utraty istotnych zdolności motorycznych, a nie ocena miejscowa. Efekty wtórne wynikające z wszczepienia zbiornika oprócz jego stosowania przedstawiono, chociaż dane nie były istotne. Podawanie dokanałowe TRH przeprowadzono podobnie (600 mikrogramów / dzień) z wtórnymi efektami były takie same jak w przypadku innych dróg podawania, chociaż o mniejszej intensywności. intensywności. Wyniki oceny klinicznej na początku i na końcu leczenia, a także po obserwacji pacjenta wykazały, że korzystne efekty nie występują w równym stopniu u wszystkich pacjentów, ale raczej są przejściowe i nie poprawiają naturalnego rozwoju choroby. nie poprawiają naturalnej ewolucji choroby. Autorzy konkludują, że, metodologicznie, to badanie seryjne nie mieści się w ramach statystycznego, ponieważ jego celem jest dostarczenie danych do przyszłego kontrolowanego badania. kontrolowanego badania. --- Podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie pojedynczych dawek hormonu uwalniającego tyreotropinę (TRH) (TRH) przeprowadzono na 12 pacjentach ze stwardnieniem zanikowym bocznym. stwardnieniem zanikowym bocznym. Każdemu pacjentowi podawano podskórne wstrzyknięcia TRH w dawce 150 mg lub placebo oraz dożylne wlewy TRH w dawce 500 mg lub placebo w odstępach od 72 do 96 godzin. Osiem ocen motorycznych i funkcjonalnych oceniano w regularnych odstępach czasu po każdym wstrzyknięciu. wstrzyknięciu. Skutki uboczne obserwowano u wszystkich pacjentów i były one oczywiste dla pacjentów i badaczy. i egzaminatorów, uniemożliwiając prawdziwe zaślepienie. Niemniej jednak statystycznie statystycznie istotną poprawę zaobserwowano tylko w sile dynamicznej 1 godzinę po podskórnym (p poniżej 0,05). Znacząca poprawa wystąpiła tylko u w subiektywnym teście mowy podczas dożylnej infuzji TRH. W nie było znaczącej różnicy między TRH a placebo. placebo. Subiektywną poprawę odnotowano u 11 z 12 pacjentów. --- Podwójnie ślepa próba kontrolowana hormonu uwalniającego tyreotropinę (TRH) 150 mg IM u 30 pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym. Lek lek/placebo podawano przez 2 miesiące, po czym nastąpiło 2-miesięczne "wymywanie". Przeprowadzono ocenę siły, zdolności funkcjonalnych i funkcji oddechowych. przeprowadzono. Wykryto tymczasowy wzrost siły niektórych mięśni po podaniu TRH, ale nie odnotowano zmian w sprawności funkcjonalnej. funkcjonalnej. Ani pacjenci, ani badacze nie uważali, że efekty miały jakiekolwiek znaczenie kliniczne. żadnego wyraźnego znaczenia klinicznego. Przebieg choroby nie uległ zmianie. --- Przeprowadziliśmy podwójnie ślepą próbę krzyżową, aby ocenić wpływ hormonu uwalniającego tyreotropinę (TRH) u pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym. W ostrych badaniach dożylnych podawano 500 mg TRH lub placebo z noradrenaliną w odstępach 1-tygodniowych (16 pacjentów). Stężenie TRH w płynie mózgowo-rdzeniowym wzrosło, a Kliniczne skutki uboczne pojawiły się wraz z TRH. W badaniach przewlekłych podawano podskórnie 25 mg TRH i placebo soli fizjologicznej podawano podskórnie codziennie przez 3 miesiące (25 pacjentów). Poziom TRH w płynie mózgowo-rdzeniowym wzrósł 29-krotnie po pojedynczym wstrzyknięciu TRH i wystąpiły łagodne przemijające działania niepożądane. działania niepożądane. Objawy życiowe, czynność oddechowa, półilościowa i i ilościowe funkcje neurologiczne, siłę mięśni za pomocą testów manualnych i dynamometrycznych oraz EMG. i dynamometru oraz EMG. Przy codziennym stosowaniu TRH u 10 pacjentów odnotowano subiektywną subiektywną poprawę bez obiektywnych dowodów, a 10 pacjentów skarżyło się na pogorszenie choroby z obiektywnym pogorszeniem po odstawieniu TRH. Analiza statystyczna analiza statystyczna nie wykazała jednak korzystnego wpływu ani ostrych, ani przewlekłych prób TRH. badania. --- Tętno, częstość oddechów, skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi oraz zmiany temperatury jamy ustnej i skóry i zmiany temperatury skóry po dożylnym podaniu TRH występują przy niższych szybkościach infuzji u pacjentów z ALS i zajęciem opuszkowym niż u pacjentów z ALS bez zajęcia opuszki. Ta autonomiczna wrażliwość na wlew TRH jest charakterystyczna dla bardziej zaawansowanego stadium ALS z trudnościami w mówieniu i połykaniu. mówieniem i połykaniem. Pacjenci, którzy będą otrzymywać neuropeptydy, takie jak TRH, muszą być dokładnie zbadani w celu ustalenia, czy występuje u nich subkliniczne zajęcie opuszkowe. zaangażowanie jest obecne. Tacy pacjenci mogą wymagać niższej dawki początkowej lub dawki, a także ciągłego monitorowania podczas podawania neuropeptydu. podawania neuropeptydów.
Czy istnieją dane sugerujące, że podawanie TRH (hormonu uwalniającego tyreotropinę) może poprawić nasilenie objawów u pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym?
Tak, istnieją badania wykazujące, że podawanie TRH (hormonu uwalniającego tyreotropinę) może poprawić nasilenie objawów u pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym. Jednak niektóre badania nie wykazały poprawy objawów po podaniu TRH.