Otyłość jest poważnym problemem zdrowotnym na całym świecie. Częstość występowania otyłości rośnie zarówno w krajach rozwiniętych, jak i rozwijających się. Na przykład w Wielkiej Brytanii, 60% dorosłych ma nadwagę, a 25% jest otyłych. Otyłość wiąże się z wieloma powikłaniami patologicznymi, w tym układu oddechowego, sercowo-naczyniowego i hormonalnego, ale także wpływa na płodność i jest związana z wieloma powikłaniami reprodukcyjnymi. powikłaniami reprodukcyjnymi. To skłoniło nas i innych do zbadania powiązań między kobietami z wysokim BMI, wynikami ciąży i czynnością macicy. Te badania z kolei doprowadziły badaczy do pytania, w jaki sposób otyłość może mieć taki wpływ na reprodukcję i, w ramach tego, do rozważenia roli adipokin uwalnianych z tkanek tłuszczowych. W tym krótkim przeglądzie skupiamy się na adipokinach i aktywności mięśniówki macicy, a dla kompletności przeglądamy ich wpływ na inne mięśnie gładkie. mięśnie gładkie. Do tej pory zbadano cztery adipokiny (leptynę, wisfatynę, apelinę i grelinę). zostały zbadane i wszystkie wpływają na kurczliwość mięśniówki macicy, ale niektóre bardziej silniej niż inne. Rozważamy możliwe mechanizmy związane z tym, jak adipokiny mogą modyfikować kurczliwość macicy i omówić potencjalny wpływ na poród. --- Adipocytokina apelina jest peptydem, apelina i jej receptor są obficie wyrażane przez układ nerwowy i sercowo-naczyniowy. wyrażane w układzie nerwowym i sercowo-naczyniowym. Poprzednie badania wykazały, że apelina-13 zmniejsza urazy mózgu i niedokrwienny obrzęk mózgu poprzez blokowanie zaprogramowanej śmierci komórek, Apelin-13 jest również w stanie hamować glukozę indukowaną autofagią kardiomiocytów w sposób zależny od stężenia sposób. Aby zaobserwować wpływ Apelin-13 na uszkodzenie mózgu wywołane przez urazowe uszkodzenie mózgu (TBI) i zbadać wpływ Apelin-13 na autofagię w TBI, przeprowadziliśmy test neurologiczny, a liczbę wywołanych przez TBI Śmierć komórek nerwowych została również policzona przez znakowanie jodkiem propidium. W końcu białka związane z autofagią LC3, Beclin-1, Bcl-2, p62 zostały również ocenione za pomocą western-blotting. W porównaniu z grupami z nośnikiem soli fizjologicznej, śmierć komórek nerwowych, objętość zmian i dysfunkcja neuronalna zostały osłabione przez apelin-13 po TBI. W Dodatkowo, apelin-13 odwrócił również indukowaną przez TBI regulację w dół LC3, Beclin-1, Bcl-2, ekspresja p62, w porównaniu z grupami nośników soli fizjologicznej, w 24 i 48 h po TBI. Apelin-13 łagodzi uszkodzenia mózgu wywołane przez TBI poprzez tłumienie autofagię. Wszystkie te wyniki wykazały, że Apelin-13 hamował autofagię. The autofagia może być zaangażowana w mechanizm Apelin-13 ratujący kolejne uszkodzony neuron w TBI. --- Ochrona i uzupełnianie funkcjonalnej masy komórek β trzustki (BCM) to kluczowe cele kluczowymi celami wszystkich terapii przeciwcukrzycowych. Apelina, mały peptyd regulatorowy, jest endogennym ligandem dla receptora apeliny (APJ). System sygnalizacji apelina-APJ ulega ekspresji w komórkach wysp trzustkowych gryzoni i ludzi. Wykazano, że ekspozycja na apelinę hamuje i stymuluje wydzielanie insuliny. Naszym celem było ocenić wpływ selektywnej delecji APJ w komórkach wysepek trzustkowych na homeostazę wysepek i tolerancję glukozy u myszy. Wykorzystano strategię Cre-LoxP do pośredniczenia w delecji APJ wysepek. Delecja APJ w komórkach wysepek (APJ(Δislet)) spowodowała znaczne zmniejszenie wielkości, gęstości i BCM wysepek. Test tolerancji glukozy ip wykazał znacznie upośledzony klirens glukozy u myszy APJ(Δislet) myszy. Myszy APJ(Δislet) nie były insulinooporne, a wydzielanie insuliny stymulowane glukozą in vivo było umiarkowanie zmniejszone. wydzielanie insuliny było nieznacznie zmniejszone. Wydzielanie insuliny stymulowane glukozą in vitro wykazało znacznie zmniejszone wydzielanie insuliny przez wysepki z APJ(Δislet). Klirens glukozy w odpowiedzi na test tolerancji glukozy ip u otyłych myszy APJ(Δislet). otyłe myszy APJ(Δislet) karmione przewlekłą dietą wysokotłuszczową (HF), ale nie ciężarne Myszy APJ (Δislet) były znacznie upośledzone. Ponadto, wywołane otyłością adaptacyjne wzrosty średniej wielkości wysepek i ułamkowej powierzchni wysepek zostały zmniejszone u otyłych myszy APJ(Δislet) w porównaniu z myszami typu dzikiego. Wszystkie te odkrycia wskazują na stymulującą rolę osi sygnałowej apelina-APJ w komórkach wysp trzustkowych. oś sygnałowa apelina-APJ w regulacji homeostazy wysepek trzustkowych oraz w indukowanej metabolicznie hiperplazji komórek β. Wyniki wskazują, że system apelina-APJ może być wykorzystywany do uzupełniania BCM. --- TŁO: C-końcowe fragmenty adipokiny apeliny są w stanie osłabić uszkodzenie niedokrwienno-reperfuzyjne mięśnia sercowego (I / R), ale czy ich skutki są przejawiają się podczas zatrzymania kardioplegicznego pozostają niejasne. Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu ocenić skuteczność naturalnej apeliny-12 (H-Arg-Pro-Arg-Leu-Ser-His-Lys-Gly-Pro-Met-Pro-Phe-OH, A12) i jej nowych analogów strukturalnych analogi strukturalne (H-(N(α)Me)Arg-Pro-Arg-Leu-Ser-His-Lys-Gly-Pro-Nle-Pro-Phe-OH, AI, oraz N(G)-Arg(N(G)NO2)-Pro-Arg-Leu-Ser-His-Lys-Gly-Pro-Nle-Pro-Phe-NH2, AII) jako dodatki do kardioplegii krystaloidowej i zbadać korzyści wczesnej reperfuzji z tymi peptydami. METODY: Izolowane pracujące serca szczurów poddano normotermicznemu globalnemu niedokrwieniu i dalszej reperfuzji. Roztwór kardioplegiczny St. Thomas' Hospital nr 2 (STH2) zawierający 140 μM A12, AI lub AII podawano przez 5 minut w temperaturze 25 ° C przed niedokrwieniem. W oddzielnych seriach podawanie peptydu stosowano przez 5 min po niedokrwieniu. Stan metaboliczny serc oceniano na podstawie zawartości w mięśniu sercowym zawartość wysokoenergetycznych fosforanów i mleczanu. Dehydrogenaza mleczanowa (LDH) oceniano w wypływie mięśnia sercowego we wczesnej reperfuzji. WYNIKI: Dodanie peptydów do STH2 zwiększyło funkcjonalną i metaboliczną reperfuzji serca w porównaniu z kontrolą (STH2 bez dodatków). dodatków). Kardioplegia z analogiem AII była najbardziej skuteczna i towarzyszyła jej towarzyszyło zmniejszenie wycieku LDH po niedokrwieniu. Infuzja A12, AI lub AII po niedokrwieniu poprawiła większość wskaźników po niedokrwieniu poprawiła większość wskaźników czynności serca i stanu metabolicznego serca do końca reperfuzji. Jednak ogólny efekt ochronny peptydów był mniejszy niż po dodaniu ich do STH2. WNIOSKI: Zwiększenie biodostępności apeliny może zminimalizować uszkodzenie mięśnia sercowego I/R uszkodzenie mięśnia sercowego podczas operacji serca. Strukturalne analogi A12 są obiecującymi obiecującymi składnikami klinicznych roztworów kardioplegicznych. --- Dzieci z chorobą sierpowatokrwinkową (SCD) cierpią na bolesne epizody wazookluzyjne (VOE), które często powtarzają się przez całe życie. Cząsteczki zwężające i cząsteczki rozszerzające naczynia krwionośne odgrywają rolę w VOE. Endotelina-1 (ET-1) jest silnym środkiem zwężającym naczynia krwionośne, który jest uwalniany podczas VOE i jest skorelowany z historią bólu. Apelina jest peptydem rozszerzającym naczynia krwionośne, który ma również modulującą rolę w przetwarzaniu bólu. Postawiliśmy hipotezę, że stosunek między tonem rozszerzającym i zwężającym naczynia krwionośne u dzieci z SCD może być markerem uwrażliwienia na ból i zwężenia naczyń. Poziomy endoteliny i apeliny w osoczu zostały zmierzono u 47 dzieci z SCD. Ból proceduralny i ból wyjściowy zostały oceniano na podstawie relacji dziecka i opiekuna oraz obserwacji. Historia bólu oceniano za pomocą retrospektywnego przeglądu kart. Apelina w osoczu była związana z wiekiem, z obniżonym poziomem u starszych dzieci. Stosunek apeliny do ET-1 był ujemnie skorelowany z obserwowanym bólem wyjściowym. Stosunek między a dużym ET był ujemnie skorelowany z ocenami bólu wyjściowego przez opiekunów i dodatnio skorelowany z historią VOE, co prawdopodobnie wynika z leczenia hydroksymocznikiem. leczenia hydroksymocznikiem. Wyniki te sugerują, że brak równowagi w układach apeliny i i endoteliny może przyczyniać się do wzrostu liczby VOE i bólu wyjściowego u dzieci z SCD. bólu u dzieci z SCD. --- Celem tego badania było określenie poziomów peptydów regulatorowych apeliny, peptydu glukagonopodobnego (GLP-1) i wisfatyny w stanie hipercholesterolemii i hiperhomocysteinemii oraz zbadanie ich związku z tlenkiem azotu (NO). i hiperhomocysteinemii oraz zbadanie ich związku z metabolizmem tlenku azotu (NO). metabolizmem. 32 Samce świnek morskich podzielono na cztery grupy, a każdą z nich karmiono w następujący sposób karmione w następujący sposób: (a) komercyjna karma, (b) dieta bogata w cholesterol (chol), (c) dieta bogata w metioninę (met) i (d) dieta bogata w chol + met. Próbki krwi zostały pobrano pod koniec 10 tygodni, a aortę brzuszną wycięto do badania histopatologicznego. badanie histopatologiczne. Stężenia insuliny w surowicy, GLP-1, apeliny, wisfatyny i nitrotyrozyny mierzono za pomocą zestawów producenta opartych na metodzie ELISA; poziomy asymetrycznej dimetyloargininy (ADMA) i argininy mierzono za pomocą wysokosprawną chromatografię cieczową. Poziom homocysteiny mierzono za pomocą chemiluminescencyjny; poziom glukozy, cholesterolu całkowitego i trójglicerydów zmierzono za pomocą autoanalizatora. Badanie mikroskopowe aorty wskazywało na różne stopnie zaburzeń naczyniowych w grupach karmionych choliną i choliną + meth grupach. Wysoki poziom cholesterolu i homocysteiny, któremu towarzyszyły znacząco niskie poziomy apeliny i GLP-1. poziomy apeliny i GLP-1 zostały wykryte w osoczu. Poziomy wisfatyny, ADMA i nitrotyrozyny zarówno w grupach karmionych choliną, jak i choliną + metem były znacznie wyższe niż u zwierząt kontrolnych, podczas gdy arginina i stosunek arginina/ADMA były niższe. Badanie to wykazało, że krążące poziomy apeliny, GLP-1 i wiskofatyny są znacznie zmienione podczas rozwoju zmian miażdżycowych w ścisłym związku z poziomem cholesterolu, homocysteiny, NO i ADMA. Pomiary Pomiary tych peptydów w surowicy mogą pomóc w diagnozie i obserwacji dysfunkcji naczyniowej. --- Apelina to nowy bioaktywny peptyd będący endogennym ligandem dla APJ. Apelina i APJ zostały również zidentyfikowane w jądrach, jądrach podwzgórza, takich jak jądra łukowate, nadwzrokowe i przykomorowe, odgrywając rolę w kontroli reprodukcji. Dlatego niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu zbadania wpływ przewlekłego centralnego wlewu apeliny-13 na poziomy LH, FSH i testosteronu i morfologię jąder. 21 samców szczurów rasy Wistar-Albino otrzymywało ciągły wlew dokomorowy przez mini pompy osmotyczne Alzet wypełnione sztucznym płynem mózgowo-rdzeniowym (nośnik). płyn mózgowo-rdzeniowy (nośnik) lub apelinę-13 w stężeniach 1 lub 10 nmol (10 μl/h) przez siedem dni. W ciągu ostatnich 90 minut okresu infuzji próbki krwi próbki pobierano w odstępach 15-minutowych (0-90 min) do analiz LH i FSH. W ostatnim punkcie pobierania próbek próbki krwi analizowano pod kątem testosteronu poziomy. Infuzja wysokiej dawki apeliny-13 znacząco hamowała uwalnianie LH w porównaniu z wartościami nośnika po 30, 60 i 75 minutach (p<0,05). Jednak poziomy FSH nie różniły się istotnie między grupami. Poziomy testosteronu w surowicy w grupie wysokiej dawki apeliny-13 były statystycznie niższe niż w grupie kontrolnej (p<0.05). Ponadto badanie histologiczne wykazało, że infuzja wysokiej dawki apeliny-13 dawki apeliny-13 znacząco zmniejszyła liczbę komórek Leydiga w porównaniu z grupy kontrolnej i grupy z niższą dawką apeliny-13 (p<0,05, p<0,01). Nasze wyniki sugerują, że apelin-13 może odgrywać rolę w centralnej regulacji i zmniejsza uwalnianie testosteronu poprzez hamowanie wydzielania LH. Tak więc antagoniści receptora receptora apeliny mogą być zatem użyteczne w farmaceutykach w leczeniu niepłodności. niepłodności. --- Perycyty to populacja komórek, które uczestniczą w prawidłowej architekturze naczyń krwionośnych i regulują przepuszczalność. Apelina, jako endogenny ligand receptora sprzężonego z białkiem G receptora sprzężonego z białkiem G APJ, uczestniczy w wielu procesach fizjologicznych i patologicznych. procesach fizjologicznych i patologicznych. Do tej pory wpływ apeliny na perycyty nie jest jasny. Nasze badanie miało na celu zbadanie potencjalnych mechanizmów ochronnych apeliny, w odniesieniu do pierwotnych perycytów siatkówki szczura w warunkach niedotlenienia. Barwienie immunofluorescencyjne ujawniło, że perycyty kolokalizowały z APJ w błonach włóknisto-naczyniowych od pacjentów z proliferacyjną retinopatią cukrzycową. W badaniach in in vitro, po raz pierwszy wykazaliśmy, że ekspresja apeliny/APJ była w perycytach w warunkach niedotlenienia, a apelina zwiększała proliferację i migrację perycytów. proliferację i migrację. Co więcej, knockdown apeliny w perycytach został osiągnięto poprzez interferencję RNA za pośrednictwem lentiwirusa. Po zahamowaniu apeliny, proliferacja perycytów została znacząco zahamowana w warunkach niedotlenienia. warunkach niedotlenienia. Ponadto, egzogenna rekombinowana apelina skutecznie zapobiegała apoptozie indukowanej niedotlenieniem poprzez obniżenie ekspresji aktywnej kaspazy 3 i zwiększenie stosunku chłoniaka z komórek B-2 (Bcl-2)/Bcl-2 związanego z białkiem X (Bax) w perycytach. Wyniki te sugerują, że apelina hamowała uszkodzenie perycytów wywołane niedotlenieniem. uszkodzenie perycytów, co wskazuje, że apelina może być potencjalnym celem terapeutycznym potencjalnym celem terapeutycznym w chorobach angiogennych siatkówki.
Co to jest apelin?
Apelina, mały peptyd regulacyjny, jest endogennym ligandem dla receptora apeliny (APJ).