TŁO: Tlenek azotu (NO), kluczowy mediator przeciwprątkowy makrofagów, który poprawia immunopatologię, jest mierzalny w wydychanym powietrzu u osób z gruźlicą płuc. gruźlicą płuc. Zbadaliśmy zależności między frakcją wydechową NO (FENO) a początkowym nasileniem gruźlicy płuc, zmianą podczas leczenia, oraz związek z konwersją kultury plwociny na ujemną po 2 miesiącach. METODY: W Papui zmierzyliśmy FENO u pacjentów z gruźlicą płuc na poziomie wyjściowym i seryjnie przez 6 miesięcy oraz raz u zdrowych osób z grupy kontrolnej. Wyniki leczenia Wyniki leczenia to konwersja wyników hodowli plwociny po 2 miesiącach i czas do konwersji wyników mikroskopii plwociny. WYNIKI: Wśród 200 pacjentów z gruźlicą płuc i 88 osób z grupy kontrolnej, FENO był niższy u pacjentów z gruźlicą płuc w momencie rozpoznania (średnia geometryczna FENO, 12,7 części na miliard [ppb]; 95% przedział ufności [CI], 11,6-13,8) niż w grupie kontrolnej (średnia geometryczna FENO, 16,6 ppb; 95% CI, 14,2-19,5; P = .002), spadł jeszcze bardziej po rozpoczęciu leczenia (nadir po 1 tygodniu), a następnie powrócił do normy po 6 miesięcy (P = .03). Niższy poziom FENO był związany z cięższą gruźlicą gruźlicy, z FENO wprost proporcjonalnym do masy ciała (P < .001) i wymuszonej wydolności pojemności życiowej (P = .001) i odwrotnie proporcjonalne do wyniku radiologicznego (P = .03). Osoby, u których FENO wzrosło lub pozostało niezmienione przez 2 miesiące, były 2,7-krotnie bardziej prawdopodobne, że osiągną konwersję posiewu plwociny niż ci, których FENO zmniejszyło się (iloraz szans, 2,72; 95% CI, 1,05-7,12; P = .04). WNIOSKI: Wśród pacjentów z gruźlicą płuc upośledzona płucna biodostępność NO jest związane z cięższym przebiegiem choroby i opóźnionym usuwaniem prątków. prątków. Środki mające na celu zwiększenie NO w płucach uzasadniają badanie jako dodatkowe leczenia gruźlicy. --- Gruźlica i sarkoidoza to choroby ziarniniakowe. Celem badania było porównanie markerów stresu oksydacyjnego: w wydychanym powietrzu (EBC) i w surowicy pacjentów z gruźlicą i sarkoidozą. MATERIAŁ I METODY: Do badania włączono 19 pacjentów z aktywną gruźlicą płuc i 15 pacjentów z sarkoidozą. z sarkoidozą zostało włączonych do badania. Jako kontrola służyło 15 zdrowych osób. Nadtlenek wodoru (H2O2) mierzono w EBC i końcowych produktach peroksydacji lipidów (TB). produktów peroksydacji lipidów (TBAR) w surowicy. WYNIKI: Stężenia H202 i TBAR (odpowiednio 1022,96+/-186,02 nM i 4,22+/-0. 80 mikroM, odpowiednio) były znacznie wyższe u pacjentów z gruźlicą w porównaniu z grupą kontrolną (398,15+/-37,10 nM i 0,48+/-0,17 mikroM, odpowiednio). Pacjenci z sarkoidozą ujawnili jedynie znacząco podwyższony poziom nadtlenku wodoru (963,30+/-105,77 nM) w kondensacie oddechowym. WNIOSKI: Stwierdzono, że miejscowy i ogólnoustrojowy stres oksydacyjny był obecny u pacjentów z gruźlicą, podczas gdy u osób z sarkoidozą występowała tylko reakcja miejscowa. reakcja miejscowa. --- TŁO: Lotne związki organiczne (LZO) w oddechu mogą zawierać biomarkery aktywnej gruźlicy płuc pochodzącej z organizmu zakaźnego (metabolity Mycobacterium tuberculosis) i od zakażonego gospodarza (produkty stresu oksydacyjnego). METODY: Przeanalizowaliśmy lotne związki organiczne w oddechu u 226 objawowych pacjentów wysokiego ryzyka w USA, Filipinach i Wielkiej Brytanii przy użyciu chromatografii gazowej/spektroskopii masowej. Diagnoza choroby była oparta na hodowli plwociny, mikroskopii rozmazu, radiografii klatki piersiowej i kliniczne podejrzenie gruźlicy (CSTB). Chromatogramy zostały przekonwertowane na serię serię nakładających się 8-sekundowych odcinków czasu. Biomarkery aktywnej gruźlicy płuc gruźlicy płuc zidentyfikowano za pomocą analizy Monte Carlo gradientów pęcherzykowych (obfitość w oddechu minus obfitość w powietrzu w pomieszczeniu). WYNIKI: LZO w oddechu zawierały pozorne biomarkery aktywnej gruźlicy płuc obejmujące produkty stresu oksydacyjnego (alkany i pochodne alkanów) oraz lotne metabolity. pochodne) i lotne metabolity M. tuberculosis (pochodne cykloheksanu i benzenu). pochodne benzenu). Biomarkery oddechowe zidentyfikowały aktywną gruźlicę płuc ze statystyką C (pole pod krzywą charakterystyki operacyjnej odbiornika)=0,85 (tj. 85% ogólna dokładność, czułość = 84,0%, swoistość = 64,7%), gdy plwocina plwociny, mikroskopia i radiografia klatki piersiowej były dodatnie lub ujemne. ujemne. Stosując pojedyncze kryterium choroby, statystyka C=0,76 (mikroskopia wymazu mikroskopia), 0,68 (posiew plwociny), 0,66 (radiografia klatki piersiowej) i 0,65 (CSTB). WNIOSEK: Test oddechowy zidentyfikował pozorne biomarkery aktywnej gruźlicy płuc z 85% dokładnością. płuc z 85% dokładnością u osób z objawami wysokiego ryzyka. --- CEL PRZEGLĄDU: Testy oddechowe rozwinęły się w ciągu ostatnich 20 lat. Nowe techniki, które mogą identyfikować odciski palców dla określonych chorób i określonych markery patogenów układu oddechowego zostały zastosowane do analizy oddechu. W niniejszym przegląd omawia najnowsze postępy w analizie oddechu w diagnostyce bakteryjnych i grzybiczych infekcji dolnych dróg oddechowych. NAJNOWSZE USTALENIA: Obecne techniki nadal szybko się rozwijają, ale do analizy wielu docelowych lotnych związków organicznych dla większości systemów. związków organicznych dla większości systemów. Badanie oddechu za pomocą elektronicznego nosa jest obiecujące do diagnozowania gruźlicy (TB), a specyficzne substancje lotne, które można zidentyfikować za pomocą chromatografii gazowej ze spektrometrią mas zostały zidentyfikowane w oddechu dla Mycobacterium tuberculosis, Pseudomonas aeruginosa i Aspergillus fumigatus, ale występują w bardzo niskich stężeniach w oddechu. Zanieczyszczenie środowiska jest ciągłym czynnikiem zakłócającym. Kondensat wydychanego powietrza (EBC) jest rozczarowujący jako próbka diagnostyczna. PODSUMOWANIE: Należy zwrócić szczególną uwagę na czułość i swoistość techniki i zakłócenia ze strony środowiska. Rola technologii takich jak wybrana spektrometria masowa z przepływem jonów. Elektroniczny nos nos wymaga dalszej walidacji pod kątem gruźlicy. Identyfikacja specyficznych biomarkerów mikrobiologicznych pomaga w dążeniu do poprawy dokładności. EBC ma obecnie ograniczoną wartość. ograniczoną wartość. --- Zestaw substancji lotnych został wcześniej zidentyfikowany jako specyficzne markery metabolizmu Mycobacterium tuberculosis in vitro. Markery te - fenylooctan metylu fenylooctan, p-anizynian metylu, nikotynian metylu, o-fenyloanizol z dodatkiem salicylanu metylu. z dodatkiem salicylanu metylu, mogą również pochodzić z innych źródeł i utrudniać opracowanie testu oddechowego na gruźlicę. Aby zidentyfikować potencjalne źródeł tych potencjalnych biomarkerów przeanalizowano produkty spożywcze, kosmetyki, leki na gruźlicę, powietrze środowiskowe i dym papierosowy zostały przeanalizowane pod kątem tych markerów przy użyciu mikroekstrakcji do fazy stałej połączonej z chromatografią gazową/spektrometrią mas. Badano również oddech zdrowych osób, w tym palaczy. Salicylan metylu salicylan był powszechnie wykrywany, co czyni go nieodpowiednim jako specyficzny marker dla M. tuberculosis. Nikotynian metylu był wielokrotnie wykrywany w papierosach. Fenylooctan metylu wykryto u 1,7% zdrowych osób, a o-fenyloanizol u 1,4%. o-fenyloanizol w zaledwie 1% zdrowych oddechów, co wskazuje, że mogą one być bardziej do włączenia do testu oddechowego na gruźlicę ze względu na ich niski poziom "tła". poziom "tła". Wyniki te uzasadniają dalsze badania kliniczne w celu zbadania tych markerów jako specyficznych wskaźników zakażenia M. tuberculosis. --- Najnowsze dane pokazują, że gruźlica (TB) rozwija się i zabija ponad dwa miliony ludzi rocznie, a mimo to nie widać przełomu w szybkiej diagnostyce. w zasięgu wzroku. Lotne metabolity Mycobacterium tuberculosis (MTB) mogą to zapewnić. właśnie to. Powszechnie wiadomo, że MTB wytwarza kwas nikotynowy in vitro. Mamy przekształciliśmy wolny kwas w nikotynian metylu i wykryliśmy statystycznie statystycznie istotne różnice w oddechu pacjentów z dodatnim rozmazem w porównaniu z w porównaniu z osobami zdrowymi (z ujemnym wymazem).
Jakie są biomarkery gruźlicy płuc w teście oddechowym?
Tlenek azotu, mocznik, lotne związki organiczne, nadtlenek wodoru i końcowe produkty peroksydacji lipidów są biomarkerami gruźlicy płuc w teście oddechowym.