Zespół miasteniczny Lamberta-Eatona (LEMS) jest chorobą transmisji nerwowo-mięśniowej, w której autoprzeciwciała przeciw w której autoprzeciwciała przeciwko bramkowanemu napięciem kanałowi wapniowemu typu P/Q (VGCC) w presynaptycznym zacisku nerwowym (VGCC) w presynaptycznym zacisku nerwowym odgrywają główną rolę w zmniejszaniu kwantowego uwalniania acetylocholiny (ACh), powodując osłabienie mięśni szkieletowych i objawów autonomicznych. Jest związany z rakiem, szczególnie drobnokomórkowym rakiem płuc (SCLC). płuc (SCLC), u 50-60% pacjentów z LEMS; zakończenia nerwowe i komórki rakowe i komórki rakowe najwyraźniej mają wspólny antygen (VGCC), co sugeruje immunologiczną reaktywność krzyżową, która może prowadzić do nieprawidłowości neurologicznych. Nienowotworowy LEMS ma silny związek z HLA-DR3-B8. U około 15% pacjentów z pacjentów z LEMS nie znaleziono przeciwciał przeciwko VGCC typu P/Q, co sugeruje rozpoznanie innych celów. Synaptotagmina związana z białkiem VGCC może być może być jednym z kandydatów, ponieważ działa jako egzocytotyczny receptor wapnia, jest zaangażowany w szybkie uwalnianie ACh; jego N-koniec jest eksponowany zewnątrzkomórkowo podczas egzocytozy i ulega ekspresji w SCLC. Przeciwciała przeciwko synaptotagminie-1 były wykryto zarówno u pacjentów z LEMS anty-VGCC-dodatnich, jak i ujemnych (20%), i może ona może być immunogenna, umożliwiając indukcję zwierzęcego modelu LEMS. Innym kandydatem na cel jest presynaptyczny receptor muskarynowy ACh typu M1 (M1 mAChR), również wyrażany pozakomórkowo na zakończeniach nerwów ruchowych; moduluje on moduluje transmisję cholinergiczną, łącząc się z VGCC typu P/Q. W naszej serii 25 pacjentów z LEMS z SCLC i bez SCLC, przeciwciała anty-M1 mAChR występowały zarówno u pacjentów anty-VGCC-pozytywnych i -negatywnych pacjentów z LEMS. Objawy autonomiczne wydawały się częstsze objawy autonomiczne wydawały się częstsze u tych drugich; surowica od jednego z nich biernie przenosiła wady elektrofizjologiczne na myszy. Jako mechanizm kompensacyjny naukowcy w Oksfordzie zasugerowali przesunięcie zależności uwalniania ACh z typu P/Q na inne typy VGCC. Skupiliśmy się również na sprzężonych z białkiem G mAChR i neurotrofinach, które mogą wpływać zarówno na VGCC typu P/Q, jak i na niezależne od klatryny "recykling pęcherzyków synaptycznych (szybki tryb endocytozy) poprzez aktywację kinazy białkowej C. aktywację kinazy białkowej C. Stawiamy hipotezę, że te kaskady sygnalizacyjne pomagają zrekompensować immunologiczne defekty wejścia wapnia w LEMS, kompensacja, która często może być ograniczona przez zbieżne przeciwciała anty-M1 mAChR w tej chorobie. --- WPROWADZENIE: Paranowotworowe zespoły neurologiczne są rzadkimi powikłaniami nowotworowymi o etiologii immunologicznej. powikłaniami nowotworów o etiologii immunologicznej. Zespół miasteniczny Lamberta-Eatona Lamberta-Eatona (Lambert-Eaton Myasthenic Syndrome, LEMS) jest zaburzeniem nerwowo-mięśniowym, często związanym z drobnokomórkowym rakiem płuca (SCLC), które charakteryzuje się zmniejszonym kwantowym uwalnianiem acetylocholiny z mięśnia sercowego. uwalnianiem acetylocholiny z zakończeń nerwów ruchowych. LAMBERT-EATON ZESPÓŁ MIASTENICZNY: Zespół miasteniczny Lamberta-Eatona (LEMS) charakteryzuje się osłabieniem mięśni proksymalnych, początkowo charakteryzuje się osłabieniem mięśni proksymalnych, początkowo wpływającym na chód, objawami autonomicznymi (suchość w ustach, zaparcia). objawy autonomiczne (suchość w ustach, zaparcia, zaburzenia erekcji) i zwiększenie siły podczas początkowej dobrowolnej aktywacji. Leczenie objawowe objawowe zaburzeń węzłowych opiera się na lekach cholinergicznych, immunosupresji, immunomodulacji i fizykoterapii przydatnej w przypadku nieskutecznego leczenia przeciwnowotworowego. terapii przeciwnowotworowej. OPIS PRZYPADKU: Opisano rzadki przypadek raka jajnika z zespołem Eatona-Lamberta. Opisano rzadki przypadek raka jajnika z zespołem Eatona-Lamberta. 50-letnia kobieta została przyjęta na oddział ginekologiczny, skarżąc się na osłabienie i ból w ramionach i barkach. Fizykoterapia przyniosła częściową poprawę. przyniosła częściową poprawę. Leczenie zespołu paranowotworowego znacznie poprawia jakość życia chorych na raka. znacznie poprawia jakość życia pacjentów z chorobą nowotworową. Pacjenci z tym zespołem powinni zostać poddani dokładnej ocenie pod kątem obecności utajonego nowotworu złośliwego. nowotworu złośliwego. --- W zespole miastenicznym Lamberta-Eatona (LEMS) przeciwciała przeciwko presynaptycznym kanałom wapniowym presynaptycznym kanałom wapniowym zmniejszają ilościowe uwalnianie acetylocholiny, powodując osłabienie mięśni i dysfunkcję autonomiczną. Ponad połowa pacjentów pacjentów ma powiązanego drobnokomórkowego raka płuc, a dokładne badania przesiewowe w kierunku nowotworu złośliwego ma kluczowe znaczenie. Podstawą leczenia LEMS jest leczenie objawowe, ale immunoterapia jest konieczna u pacjentów z cięższym przebiegiem choroby. Terapie objawowe mają na celu zwiększenie stężenia acetylocholiny w płytce końcowej mięśni. acetylocholiny w płytce mięśniowej. Podczas gdy inhibitory acetylocholinoesterazy były pierwszymi lekami stosowanymi w celu złagodzenia objawów, 3,4-diaminopirydyna (3,4-DAP, amifamprydyna) okazała się bardziej skuteczna. 3,4-DAP blokuje presynaptyczne kanały potasowe, wydłużając w ten sposób potencjał czynnościowy i zwiększając presynaptycznych stężeń wapnia. Skutkuje to zwiększonym ilościowym uwalnianiem acetylocholiny. uwalnianie acetylocholiny. Skuteczność 3,4-DAP w zwiększaniu siły mięśniowej i spoczynkowych potencjałów czynnościowych mięśni została wykazana w czterech badaniach kontrolowanych placebo. Skutki uboczne są zwykle łagodne, a najczęściej zgłaszane to najczęściej zgłaszane są parestezje. Najczęstszymi poważnymi zdarzeniami niepożądanymi są napady padaczkowe. 3,4-DAP jest obecnie lekiem z wyboru u pacjentów z miastenią z zespołem miastenicznym Lamberta-Eatona.
Jakie są najczęstsze objawy zespołu miastenicznego Lamberta-Eatona?
Zespół miasteniczny Lamberta-Eatona to zaburzenie złącza nerwowo-mięśniowego charakteryzujące się osłabieniem mięśni proksymalnych kończyn, męczliwością, zmniejszonymi odruchami ścięgien głębokich i objawami autonomicznymi. Istnieją 2 formy zespołu miastenicznego Lamberta-Eatona: jedna najczęściej związana z drobnokomórkowym rakiem płuc (zespół miasteniczny P-Lamberta-Eatona) i druga, która jest czystą formą autoimmunologiczną (zespół miasteniczny NP-Lamberta-Eatona).