Choroba Moyamoya jest specyficzną przewlekłą chorobą okluzyjną naczyń mózgowych opisaną po raz pierwszy w 1957 roku przez japońskich chirurgów. opisana przez japońskich chirurgów w 1957 roku. Choroba charakteryzuje się zwężeniem lub niedrożnością końcowych odcinków obustronnych tętnic szyjnych wewnętrznych i nieprawidłową siecią naczyniową w pobliżu niedrożności tętnic. Może powodować ataki niedokrwienne lub zawał mózgu, który występuje częściej u dzieci niż u dorosłych. u dzieci niż u dorosłych. U dorosłych może wystąpić krwotok mózgowy. Choroba występuje we wszystkich grupach wiekowych, ale najwyższy szczyt przypada na dzieciństwo w wieku poniżej 10 lat. niż 10 lat. Charakterystycznymi cechami histopatologicznymi steno-okluzyjnych tętnic jest włóknistokomórkowe pogrubienie błony wewnętrznej zawierające proliferowane komórki mięśni gładkich oraz wyraźnie krętą i często zduplikowaną błonę sprężystą wewnętrzna elastyczna blaszka. W ścianie tętnicy zwykle nie ma blaszki miażdżycowej. ściany tętnicy. Etiologia choroby jest nadal nieznana, jednak uważa się, że możliwe jest dziedziczenie wieloczynnikowe. wieloczynnikowe jest uważane za możliwe ze względu na częstsze występowanie choroby u Japończyków i Koreańczyków oraz około 10% rodzinnego występowania wśród Japończyków. Japończyków. Ostatnie badania genetyczne sugerują pewne odpowiedzialne ogniska genetyczne w chromosomach 3, 6 i 17. --- 20-letnia kobieta z upośledzeniem umysłowym i udarem mózgu w wywiadzie związanym z chorobą moyamoya w wieku 8 lat. Miała zaburzenia poznawcze które nasiliły się po udarze. Rodzice pacjentki byli kuzynami kuzynami, a sześciu bliskich krewnych miało udary w wieku 60 lub 70 lat. Szesnastoletnia siostra 16-letnia siostra pacjenta miała trudności w uczeniu się, przewlekły ból mięśni i EKG sugerujące wcześniejsze niedotlenienie serca. Obie siostry miały podobny dysmorficzny wygląd twarzy, w tym wydatne philtrum, bulwiasty nos i ciężki trądzik. nos i ciężki trądzik. Obie miały zwiększoną tkankę podskórną na twarzy, podczas gdy ich ciała były szczupłe. twarzy, podczas gdy ich ciała były szczupłe. U obu sióstr stwierdzono podwyższony czynnika reumatoidalnego, białka C-reaktywnego i wskaźnika sedymentacji erytrocytów. w powtórnych pomiarach. Częściowe badanie autoimmunologiczne u jednej z pacjentek było ujemne. pacjentów było ujemne. Analiza chromosomów i analiza porównawczej hybrydyzacji genomowej analizy porównawczej hybrydyzacji genomowej również były prawidłowe. Wyniki badań przewodnictwa nerwowego u u młodszej siostry były zgodne z dystalną, głównie ruchową, demielinizacyjną neuropatią zlokalizowaną w kończynach dolnych. Proponujemy, aby te dwie siostry cierpią na nowy autosomalny zespół recesywny. Status nosicielstwa dla tego może predysponować do późniejszego wystąpienia udaru. --- Rozszerzenie i rozwarstwienie aorty są dobrze rozpoznanymi nieprawidłowościami serca u kobiet z zespołem Turnera (TS). z zespołem Turnera (TS), chociaż patofizjologia leżąca u ich podstaw nie jest w pełni poznana. w pełni poznana. Przedstawiamy przypadek 46-letniej Latynoski, u której wcześniej wcześniej zdiagnozowano chorobę moyamoya w obrazowaniu rezonansu magnetycznego po z objawami przypominającymi udar. Jej cechy były zgodne z TS, a analiza analiza chromosomów ujawniła mozaicyzm, w którym 17% komórek wykazywało pseudoizodicentryczny chromosom Y: 45,X (25)/46,X psu idic (Y)(11.2) (5). A przesiewowe przezklatkowe badanie echokardiograficzne wykazało dwupłatkową zastawkę aortalną (BAV) z zastawki aortalnej (BAV) o średnicy aorty 3,2 cm; w momencie rozpoznania moyamoya aorta miała 3,5 cm z łagodnym zwężeniem aorty i łagodną niedomykalnością aorty. aorty. Cztery lata później u pacjenta doszło do ostrego rozwarstwienia aorty, Stanford typu A, które zostało pomyślnie naprawione. Ten opis przypadku jest trzecim z TS związanym z chorobą moyamoya i pierwszym związanym z rozwarstwieniem. Niewielka liczba przypadków nie pozwala na szczegółową analizę poza odnotowaniem wieku pacjenta (dwóch starszych niż 40 lat), kariotypu (dwóch innych związane z izochromem Xq) i powiązane czynniki ryzyka sercowego (jeden z BAV). Chociaż może to być przypadkowe zdarzenie, stawiamy hipotezę, że choroba moyamoya może być przejawem waskulopatii w TS. --- Choroba Moyamoya (MIM 252350) charakteryzuje się zwężeniem lub niedrożnością końcowych części obustronnych tętnic szyjnych wewnętrznych oraz przez nieprawidłowe sieci naczyniowej u podstawy mózgu. Występuje wysoka częstość występowania moyamoya w Azji, zwłaszcza w Japonii. Dziedziczenie wieloczynnikowe jest szacuje się na lambda(s)>40. Poprzednie badania sprzężeń wykazały, że loci podatności na tę chorobę znajdują się na chromosomach 3p, 6q i 17q. W niniejszym badaniu poszukiwaliśmy loci związanych z chorobą w 12 japońskich rodzinach przy użyciu 428 mikrosatelitów. rodzinach przy użyciu 428 markerów mikrosatelitarnych i znaleźliśmy znaczące dowody na powiązanie z 8q23 [maksymalny wynik LOD (MLS) wynoszący 3,6] i sugestywne dowody na powiązania z 12p12 (MLS=2,3). Niniejsze badanie ujawniło nowe locus dla choroby moyamoya. --- TŁO: Zaburzenia jednogenowe związane z udarem niedokrwiennym wydają się być ważną przyczyną udaru. ważną przyczyną udaru u młodych pacjentów bez znanych czynników ryzyka. Aby zidentyfikować nowe geny odpowiedzialne za takie choroby, zbadaliśmy spokrewnioną Marokańska rodzina z trzema dotkniętymi osobami wykazującymi dziedziczną leukoencefalopatię z udarem niedokrwiennym, zespołem dysmorficznym i barwnikowym zapaleniem siatkówki. barwnikowe siatkówki, które wydaje się segregować w sposób autosomalny recesywny. METODY: Wszyscy członkowie rodziny przeszli badania neurologiczne i radiologiczne. badania neurologiczne i radiologiczne. Przeszukanie całego genomu przeprowadzono w tej rodzinie przy użyciu ABI PRISM w wersji 2.5 firmy Applied Biosystems. Sześć genów kandydujących genów w regionie związanym z chorobą zostało przebadanych pod kątem mutacji przez bezpośrednie sekwencjonowanie. bezpośrednie sekwencjonowanie. WYNIKI: Dowody powiązania uzyskano na chromosomie 17q24.2-25.3. Analiza zdarzeń rekombinacyjnych i obliczenie wyniku LOD sugeruje powiązanie odpowiedzialnego genu w przedziale genetycznym 11 Mb zlokalizowanym między D17S789 i D17S1806 z maksymalnym wielopunktowym wynikiem LOD wynoszącym 2,90. Sekwencjonowanie siedmiu kandydujących genów w tym locus, ATP5H, FDXR, SLC25A19, MCT8, CYGB, KCNJ16 i GRIN2C, zidentyfikowano trzy mutacje missense w genie FDXR, które również zostały w stanie homozygotycznym u trzech zdrowych osób z grupy kontrolnej, co sugeruje, że te warianty nie są mutacjami powodującymi chorobę w rodzinie. WNIOSEK: Nowy locus dla leukoencefalopatii z udarem niedokrwiennym, zespół dysmorficzny i barwnikowe zapalenie siatkówki został zmapowany na chromosomie 17q24.2-25.3 w spokrewnionej marokańskiej rodzinie. --- Udar mózgu w trisomii 21 może być spowodowany chorobą zatorowo-zakrzepową, miażdżycą, zapaleniem naczyń, moyamoya, zakrzepica żył zatokowych, hipoplazja tętnicy szyjnej wewnętrznej lub infekcje, takie jak zapalenie wsierdzia z zatorami septycznymi, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych lub ropień mózgu. W rzadkich przypadkach etiologia udaru pozostaje niewyjaśniona. Przedstawiamy 19-letnią kaukaską z trisomią 21 z kariotypem 47XX+21, która w wieku 11 lat doznała przemijającego niedokrwienia mózgu. 11 lat na przemijający atak niedokrwienny z niedowładem połowiczym lewostronnym, a w wieku 17 lat od udaru niedokrwiennego w obszarze prawej tętnicy środkowej mózgu. tętnicy środkowej mózgu. Cierpiała na nadciśnienie tętnicze, otyłość i hipercholesterolemię. hipercholesterolemię. Od czasu badań krzepliwości krwi, parametrów immunologicznych, posiewy krwi, 24-godzinne monitorowanie holterowskie, echokardiografia przezklatkowa i przezprzełykowa, rezonans magnetyczny. echokardiografia, angiografia rezonansu magnetycznego naczyń zewnątrz- i wewnątrzczaszkowych, klatki piersiowej i brzucha i wewnątrzczaszkowych, aorty piersiowej i brzusznej oraz tętnic nerkowych nie dostarczyły żadnego wyjaśnienie udaru, rozważa się wszczepienie rejestratora pętli w celu w celu wykrycia epizodów klinicznie niemego migotania przedsionków. --- Choroba Moyamoya charakteryzuje się obustronnym zwężeniem i/lub niedrożnością końcowego odcinka tętnicy szyjnej wewnętrznej. Choroba Moyamoya jest powszechna wśród pacjentów w wieku <10 lat. Chociaż większość przypadków wydaje się być sporadyczna, około 10% występuje rodzinnie. Częstość występowania przypadków rodzinnych wzrasta, ponieważ nieinwazyjny sprzęt diagnostyczny, taki jak obrazowanie magnetyczno-rezonansowe i angiografia magnetyczno-rezonansowa, mogą wykryć chorobę u prawie wszystkich dotkniętych nią pacjentów. u prawie wszystkich pacjentów dotkniętych chorobą, w tym u pacjentów bezobjawowych, podczas badań przesiewowych. badań przesiewowych. W tym badaniu przeprowadziliśmy całkowite przeszukanie genomu w celu zidentyfikowania rodzinnej choroby moyamoya w 16 rodzinach, zakładając nieznany sposób dziedziczenia. nieznany sposób dziedziczenia. Znaleziono powiązanie między chorobą a markerami zlokalizowanymi na 3p24.2-26. Maksymalny wynik NPL wynoszący 3,46 uzyskano dla markera D3S3050. Jest to pierwsze locus genetyczne zaangażowane w molekularną patogenezę rodzinnego mo patogenezie rodzinnej choroby moyamoya. --- CEL: Geny kodujące tkankowy inhibitor metaloproteinazy (TIMP) 4 i TIMP2 obejmują odpowiednio chromosomy 3p24.2-p26 i 17q25, które są lokalizacjami rodzinnej choroby moyamoya (FMMD). lokalizacje genów rodzinnej choroby moyamoya (FMMD). Zbadaliśmy pojedyncze polimorfizmów nukleotydów genów TIMP2 i TIMP4 u pacjentów z FMMD w celu określić predyspozycje genetyczne. METODY: Zrekrutowano jedenaście próbek krwi od pacjentów z FMMD. Kontrole obejmowały 50 próbek krwi od pacjentów z nierodzinną chorobą moyamoya (MMD) i kolejne 50 próbek krwi od osób bez MMD. Oceniliśmy regiony promotorowe regiony, połączenia ekson-intron i eksony genów TIMP2 i TIMP4 przez bezpośrednie sekwencjonowanie bezpośrednie sekwencjonowanie i porównaliśmy częstotliwości polimorfizmów pojedynczych nukleotydów między badanymi grupami. WYNIKI: Stwierdzono istotnie wyższą częstość genotypu heterozygotycznego w regionie promotora TIMP2 w pozycji -418 w FMMD; to znaczy genotyp heterozygotyczny G/C w pozycji -418 obserwowano u dziewięciu z 11 pacjentów z FMMD, u 16 z 11 pacjentów z FMMD. FMMD, u 16 z 50 nierodzinnych uczestników kontroli MMD i u 14 z 50 uczestników kontroli nie-MMD (FMMD). uczestników kontrolnych bez MMD (FMMD w porównaniu z nierodzinną MMD: iloraz szans, 9,56; 95% przedział ufności przedział ufności, 1,85-49,48; P = 0,005; i FMMD w porównaniu z nie-MMD: iloraz szans, 10,50; 95% przedział ufności, 2,02-54,55; P = 0,001). Ta baza w pozycji -418 odpowiada trzeciej bazie sekwencji GAGGCTGGG, miejscu wiązania Sp1 Sp1. Zatem zmiany w tej pozycji mogą wpływać na wiązanie Sp1 i późniejszą transkrypcję genu. transkrypcję genu. WNIOSEK: Nasze odkrycia sugerują, że obecność heterozygotycznego genotypu G/C w pozycji -418 w promotorze TIMP2 może być genetycznym czynnikiem predysponującym do FMMD. czynnikiem predysponującym do FMMD. --- Choroba Moyamoya jest postępującą chorobą okluzyjną naczyń mózgowych, która występuje często u dzieci. często u dzieci. Jej etiologia jest nieznana. Zbadaliśmy zmiany w biologicznych i reaktywności na mitogeny surowicy podczas starzenia komórkowego in in vitro szczepów komórek mięśni gładkich tętnic pochodzących od pacjentów z chorobą moyamoya. pacjentów z chorobą moyamoya (HMSMC) i porównaliśmy je z komórkami od dopasowanych wiekowo pacjentów kontrolnych (HCSMC). HMSMC miały normalną ludzką strukturę diploidalną ludzki diploidalny układ chromosomów. HMSMC i HCSMC miały prawie taką samą żywotność in vitro a związane z wiekiem wzorce parametrów biologicznych były zasadniczo takie same. Jednak czas podwojenia we wczesnych pasażach był znacznie dłuższy w przypadku moyamoya SMC niż kontrolne SMC, chociaż nie było znaczącej różnicy w późnych pasażach. Ponadto, słaba reaktywność SMC moyamoya na płytkowy czynnik wzrostu utrzymywała się przez cały okres życia in vitro. Wyniki te potwierdzają hipotezę, że zmiany funkcjonalne w komórkach naczyniowych są zaangażowane w mechanizm rozwoju pogrubienia błony wewnętrznej w chorobie moyamoya. moyamoya. --- CEL: Przedstawiamy szczegółowy opis rodziny dotkniętej dziedziczną, wieloukładową chorobą dziedzicznym zaburzeniem wieloukładowym związanym z zespołem moyamoya. METODY: W tym opisie przypadku rodzinnego oceniliśmy 9 członków tej samej rodziny pochodzących z Algierii. Badania obejmowały neuroobrazowanie, ocenę kardiologiczną i okulistyczną, ocenę ocenę okulistyczną, badania hormonalne, elektroforezę hemoglobiny, kariotypowanie chromosomalne, biopsję mięśni do morfologii, immunohistochemię i testy enzymatyczne, mtDNA. testy enzymatyczne, badanie przesiewowe mutacji mtDNA i analiza haplotypów 2 loci wcześniej powiązanych z moyamoya, na chromosomach 10 (ACTA2) i 17. WYNIKI: Pięciu mężczyzn spokrewnionych przez linię matczyną było dotkniętych chorobą, co sugeruje dziedziczenie sprzężone z chromosomem X. Czterech z nich miało objawowy zespół moyamoya z z początkiem ostrych objawów neurologicznych między 4 a 32 rokiem życia. Hipergonadyzm hipergonadotropowy, azoospermia, niski wzrost po urodzeniu (-2 do -4 SD w wieku dorosłym), przedwczesne siwienie włosów i dysmorfia występowały u wszystkich pacjentów. występowały u wszystkich pacjentów. Inne cechy choroby obejmowały wczesną zaćmę u 4 osób, kardiomiopatię rozstrzeniową u 3 osób i częściowy niedobór hormonu wzrostu u 2 osób. niedobór hormonu wzrostu u 2 pacjentów. Dane z biopsji mięśni nie ujawniły oznak zaburzeń mitochondrialnych. zaburzeń mitochondrialnych. Wszystkie stany, o których wiadomo, że są związane z zespołem moyamoya z zespołem moyamoya, takie jak zespół Downa, nerwiakowłókniakowatość i choroba sierpowata zostały wykluczone. Wykluczyliśmy również powiązania z 2 loci, o których wcześniej donoszono, że są zaangażowanych w autosomalny dominujący zespół moyamoya. Nosicielki miały prawidłowy fenotyp i historię kliniczną. WNIOSKI: Dane te silnie sugerują, że ta rodzina jest dotknięta moyamoya z recesywnym wzorcem dziedziczenia sprzężonym z chromosomem X. dziedziczenia. --- Przeprowadziliśmy badanie kliniczno-kontrolne w celu zbadania, czy czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF -2578, -1154, -634 i 936) i domena wstawiania kinazy zawierające receptor (KDR -604, 1192 i 1719) są związane z chorobą moyamoya. chorobą moyamoya. Koreańscy pacjenci z chorobą moyamoya (n = 107, średni wiek, 20,9±15,9 lat; 66,4% kobiet) i 243 zdrowych osób z grupy kontrolnej (średni wiek, 23,0±16,1 lat; 56,8% kobiet). Badani zostali podzieleni na grupy pediatryczne i dorosłych. Wśród 64 pacjentów chirurgicznych oceniliśmy tworzenie naczyń pooperacyjnych po 2 latach i podzieliliśmy pacjentów na dobrych (stopień zabezpieczenia A) lub słabe (stopień zabezpieczenia B i C). Częstości i rozkłady czterech polimorfizmów VEGF (-2578, -1154, -634 i 936) i KDR (-604, 1192 i 1719) u pacjentów z chorobą moyamoya i porównano z grupą kontrolną. i porównano z grupą kontrolną. Nie zaobserwowano różnic w VEGF -2578, -1154, -634 i 936 lub polimorfizmów KDR -604, 1192 i 1719 między grupą kontrolną a grupą moyamoya. grupą kontrolną a grupą z chorobą moyamoya. Stwierdziliśmy jednak, że genotyp -634CC występował rzadziej w pediatrycznej grupie moyamoya (p = 0,040), podczas gdy genotyp KDR -604C/1192A/1719T zwiększał ryzyko wystąpienia moyamoya u dzieci (p = 0.024). Pacjenci z genotypem CC VEGF -634 mieli lepsze tworzenie naczyń pooperacyjnych po operacji. Nasze wyniki sugerują, że allel VEGF -634G jest jest związany z dziecięcą chorobą moyamoya i słabym tworzeniem naczyń bocznych. --- Choroba Moyamoya (MMD) to postępująca angiopatia mózgowa charakteryzująca się obustronnym zwężeniem tętnicy szyjnej wewnętrznej i nieprawidłowymi naczyniami pobocznymi. Chociaż ∼ 15% przypadków MMD występuje rodzinnie, gen(y) MMD pozostają nieznane. A badanie asocjacyjne obejmujące cały genom 785 720 polimorfizmów pojedynczego nukleotydu (SNP) przeprowadzono, porównując 72 japońskich pacjentów z MMD z 45 japońskimi osobami z grupy kontrolnej i w wyniku czego stwierdzono silny związek chromosomu 17q25-ter z ryzykiem MMD. Wynik ten Wynik ten został następnie potwierdzony przez badanie asocjacyjne specyficzne dla locus z wykorzystaniem 335 SNP w regionie 17q25-ter. Pojedynczy haplotyp składający się z siedmiu SNP w locus RNF213 był ściśle związany z MMD (P = 5,3 × 10(-10)). RNF213 koduje naprawdę interesujące nowe białko palca genowego z domeną AAA ATPazy i jest i ulega obfitej ekspresji w śledzionie i leukocytach. Analiza hybrydyzacji RNA in situ tkanek myszy wykazała, że dojrzałe limfocyty wyrażają wyższe poziomy poziomy mRNA Rnf213 niż ich niedojrzałe odpowiedniki. Analiza mutacji RNF213 ujawniła mutację założycielską, p.R4859K, w 95% rodzin MMD, 73% przypadków nierodzinnych przypadków MMD i 1,4% osób z grupy kontrolnej; mutacja ta znacznie zwiększa ryzyko MMD (P = 1,4%). ryzyko MMD (P = 1,2 × 10(-43), iloraz szans = 190,8, 95% przedział ufności = 71.7-507.9). Zidentyfikowano trzy dodatkowe mutacje missense w regionie p.R4859K-ujemnych pacjentów. Wyniki te wskazują, że RNF213 jest pierwszym zidentyfikowanym genem podatności na MMD. --- TŁO I CEL: Choroba Moyamoya jest chorobą naczyniowo-mózgową o nieznanej przyczynie. przyczyny, która dotyka głównie japońskie dzieci. Częstość występowania rodzinnego rodzinnej stanowi 9% przypadków. Charakterystyczne zmiany choroby moyamoya moyamoya są czasami obserwowane w nerwiakowłókniakowatości typu 1, której gen sprawczy (NF1) został przypisany do chromosomu 17q11.2. METODY: Aby ustalić, czy gen związany z chorobą moyamoya znajduje się na chromosomie 17, przeprowadziliśmy mikrosatelitarne analizy sprzężeń na 24 rodzinach zawierających 56 pacjentów z chorobą moyamoya. DNA leukocytów wyekstrahowane od członków rodziny członków rodziny poddano reakcji łańcuchowej polimerazy dla łącznie 22 markerów mikrosatelitarnych na chromosomie 17. Amplifikowane fragmenty reakcji łańcuchowej polimerazy fragmenty analizowano za pomocą GeneScan na automatycznym sekwenatorze. WYNIKI: Dwupunktowa analiza powiązań dała maksymalny wynik log(10) odds (LOD) wynoszący 3,11 przy frakcji rekombinacji 0,00 dla markera w locus D17S939. Metoda wykazała również znacząco niską wartość P (<1. 0x10(-5)) dla 5 sąsiadujących markerów w 17q25. Wielopunktowa analiza powiązań również wykazała również, że gen choroby jest zawarty w regionie 9-cM od D17S785 do D17S836, z maksymalnym wynikiem LOD wynoszącym 4,58. WNIOSKI: Gen rodzinnej choroby moyamoya znajduje się na chromosomie 17q25. --- CELE: Patogeneza choroby moyamoya jest nadal nieznana. Niniejsze badanie miało na celu znalezienie odpowiedzialnych genów zlokalizowanych w locus 17q25 locus. METODY: Biorąc pod uwagę funkcję, wybraliśmy dziewięć genów jako kandydatów spośród 65 genów zidentyfikowanych w 9-cM regionie D17S785-D17S836 w chromosomie 17q25 i przeprowadziliśmy analizę sekwencji na próbkach DNA uzyskanych z rodzinnej choroby moyamoya, która wykazała całkowite powiązanie z regionem w analizie haplotypów. przez analizę haplotypów. Podjęliśmy również próbę zidentyfikowania genów kandydujących które nie były znane, ale mogą być funkcjonalnie istotne dla choroby wśród łącznie 2,100 sekwencji znaczników sekwencji wyrażonej (EST) przy użyciu technik bioinformatycznych technik bioinformatycznych. WYNIKI I WNIOSKI: Analiza sekwencji nie wykryła mutacji w dziewięciu genach. dziewięciu genach. Nie mogliśmy również zidentyfikować nowego genu kandydującego za pomocą analizy EST. Dalsze badania z wykorzystaniem alternatywnych podejść są uzasadnione w celu wyjaśnienia patogenezy choroby moyamoya. --- Moyamoya, co po japońsku oznacza "mglisty kłąb dymu", jest przewlekłą, okluzyjną chorobą naczyniowo-mózgową polegającą na obustronnym zwężeniu lub niedrożności choroba naczyń mózgowych obejmująca obustronne zwężenie lub niedrożność końcowej części tętnic szyjnych wewnętrznych (ICA) i/lub proksymalnych części tętnic proksymalnych części przednich tętnic mózgowych i środkowych tętnic mózgowych (MCA). Japońskie Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej zdefiniowało 4 typy choroby moyamoya moyamoya (MMD): niedokrwienną, krwotoczną, padaczkową i "inną". Typ niedokrwienny niedokrwienny dominuje w dzieciństwie, podczas gdy typ krwotoczny jest częściej częściej obserwowany w populacji dorosłych. Najwyższa częstość występowania MMD występuje w Japonii. w Japonii, z wyższym stosunkiem kobiet do mężczyzn. Badania wykazały możliwość genetyczną MMD związaną z chromosomem 17 w przypadkach japońskich, jak również w przypadkach występujących w innych grupach demograficznych. Podczas sekcji zwłok stwierdza się krwiak śródmózgowy. i najczęściej stanowi główną przyczynę śmierci pacjentów z MMD. Naczynia Moyamoya u podstawy mózgu składają się ze średnich lub małych tętnic mięśniowych lub małych tętnic mięśniowych wychodzących z kręgu Willisa, głównie wewnątrzczaszkowych części części ICA, przednich tętnic naczyniówkowych i tylnych tętnic mózgowych, tworząc złożone kanały, które łączą się z dystalnymi położeniami MCA. Poza te kanały są małymi krętymi i rozszerzonymi naczyniami, które przenikają do podstawy mózgu w miejscu mózgu w miejscu tętnic wzgórzowo-opuszkowych i soczewkowatych. tętnic. W angiografii występuje charakterystyczne zwężenie lub niedrożność w końcowej części ICA, jak również naczynia moyamoya u podstawy mózgu. u podstawy mózgu. Opisano sześć etapów angiograficznych, od etapu 1, który ujawnia zwężenie rozwidleń tętnic szyjnych, do etapu 6, w którym naczynia moyamoya zanikają, a krążenie oboczne jest wytwarzane wyłącznie wyłącznie z tętnic szyjnych zewnętrznych. Przypadki z łagodniejszymi objawami są zwykle zwykle leczone zachowawczo; jednak cięższe przypadki objawowe są leczone za pomocą procedur rewaskularyzacji. procedury rewaskularyzacji. Zabiegi chirurgiczne dzielą się na 3 rodzaje: bezpośrednie, pośrednie i łączone/inne metody. Bezpośrednie pomostowanie obejmuje powierzchowne tętnicy skroniowej-MCA lub użycie innych typów przeszczepów. Procedury pośrednie doprowadzają krążenie do obszarów wewnątrzczaszkowych poprzez wprowadzenie nowych naczyń z nowo zbliżonych tkanek. Procedury te mogą nie wystarczyć zapobiec dalszemu niedokrwieniu; dlatego bardziej odpowiednie jest połączenie procedur bezpośrednich i pośrednich. procedur jest bardziej odpowiednie. Niniejszy artykuł zawiera przegląd epidemiologię, historię naturalną, patologię, patofizjologię i kryteria diagnostyczne, w tym obrazowanie. diagnostycznych, w tym badań obrazowych, oraz krótko opisano leczenie chirurgiczne MMD. --- PACJENT: Mężczyzna, 42 lata ROZPOZNANIE KOŃCOWE: Choroba Moyamoya (MMD) Objawy: Afazja - trudności z koncentracją - dyzartria - zmiana osobowości LECZENIE: - Procedura kliniczna: - Specjalizacja: Radiologia. CEL: Rzadka choroba. TŁO: Choroba Moyamoya (MMD) została po raz pierwszy opisana w 1957 roku jako "hipoplazja obustronnych tętnic szyjnych wewnętrznych". tętnic szyjnych wewnętrznych". Charakterystyczny wygląd charakterystyczny wygląd sieci nieprawidłowo poszerzonych naczyń pobocznych w angiografii został później angiografii został później porównany do "czegoś mglistego, jak kłąb dymu papierosowego", co w języku Moyamoya. Niniejszy artykuł opisuje piorunujący przebieg choroby u latynoskiego mężczyzny z zajęciem ciała modzelowatego. OPIS PRZYPADKU: 42-letni Latynos z postępującą afazją, spowolnionym myśleniem i nagłym i nagłym wystąpieniem objawów czuciowo-ruchowych z zaburzeniami chodu stwierdzono stwierdzono liczne wewnątrzczaszkowe zawały nadnamiotowe na różnych etapach ewolucji, obejmujące m.in. ewolucji obejmujące między innymi przednie ciało modzelowate, po których nastąpił szybki rozwój kolejnych zawałów. Angiografia wykazała niedrożność prawej ACA, niedrożność lewej nadkolanowej ICA ze wzorem Moyamoya Moyamoya i rozlaną arteriopatię. Nastąpił piorunujący przebieg, a pacjent pacjent nie przeżył ostrej fazy choroby niedokrwiennej. WNIOSKI: Choroba Moyamoya może rzadko występować u latynoskich mężczyzn z Ameryki Północnej. Latynosów, z zaawansowanymi nietypowymi objawami klinicznymi i obrazowymi obejmującymi przedniego ciała modzelowatego i mieć piorunujący przebieg. --- Choroba Moyamoya jest dobrze znanym zaburzeniem naczyniowo-mózgowym o nieznanej patogenezie. wpływające na końcową część tętnic szyjnych wewnętrznych i powodujące ataki niedokrwienn ataki niedokrwienne. Jej rodzinne występowanie sugeruje podłoże genetyczne. My postawiliśmy hipotezę, że ojcowsko wdrukowany gen może być związany z tym zaburzeniem. zaburzeniem. Aby zidentyfikować wyrażone znaczniki sekwencji (EST) z ekspresją monoalleliczną ekspresji na chromosomie 3, wykorzystaliśmy mysie komórki hybrydowe A9 posiadające ludzki chromosom 3. chromosom 3. Dwa EST wykazały tylko matczyną ekspresję w mysich komórkach hybrydowych A9, a cztery wykazały brak ekspresji w limfocytach pochodzących od pacjentów z moyamoya pacjentów. Chociaż te EST są zgrupowane w tym samym regionie 150 kb, my ostatecznie nie udało się zidentyfikować cDNA w tym regionie. --- Choroba Moyamoya jest zaburzeniem naczyniowo-mózgowym o nieznanej etiologii. Jej wysoka w Azji Wschodniej i kumulacja u członków rodziny sugerują podłoże genetyczne. genetyczne. Wysoka częstość dziedziczenia po matce implikuje genomowe imprinting w tym zaburzeniu. odcisk w tym zaburzeniu. Opierając się na tej hipotezie, zbadaliśmy między chorobą moyamoya a genem IGF2R na chromosomie 6, ale nie znaleźliśmy nie znaleźliśmy dowodów na taki związek między nimi. Z drugiej strony, heterogeniczne ekspresja IGF2R została potwierdzona w limfocytach. Niektóre osoby wykazywały ekspresję monoalleliczną, a u innych ekspresję bialleliczną. --- Przedstawiamy rodzinną chorobę Moyamoya u dwojga europejskich dzieci i podkreślamy znaczenie czynników rodzinnych w patogenezie tej choroby i jej nie tylko u Azjatów, ale także w populacji zachodniej. Pierwszy Pacjentka, greckie niemowlę płci żeńskiej, ma również zaburzenia krzepnięcia. Jej matka, również Moyamoya i inni członkowie rodziny mają podobne zaburzenia krzepnięcia (czynnik V (mutacje czynnika V Leiden, reduktazy metylenotetrahydrofoliowej i czynnika II 20210A). Drugi pacjent, szkocki chłopiec, jest wyjątkowy, ponieważ rodzinna choroba Moyamoya dotyka pięciu członków trzech kolejnych pokoleń jego matczynej rodziny. matczynej rodziny. Analiza genetyczna w greckiej rodzinie nie wykazała nieprawidłowości na chromosomie 3p26, jak w innych przypadkach. Jednakże, mitochondrialne DNA i genotyp chromosomu Y wykazały, że dotknięci chorobą członkowie mieli tę samą sekwencję mitochondrialnego DNA. sekwencję mitochondrialnej 3 części pętli D z japońskimi pacjentami. Te te sugerują, że patogeneza Moyamoya może różnić się w zależności od rasy i grupy etnicznej. ras i grup etnicznych. --- Opisano przypadek zespołu Downa z zespołem moyamoya. A 30-letni mężczyzna z zespołem Downa doznał zawału mózgu i zmarł z powodu i zmarł z powodu przepukliny mózgu. Angiografia mózgowa wykazała nieprawidłowości naczyniowe które były takie same jak w chorobie Moyamoya. Wyniki patologiczne ujawniły wielokrotne zwężenie głównego pnia tętnic mózgowych. Patologicznie, zwężone naczynia naczynia wykazywały ekscentryczną grubość błony wewnętrznej ze złogami cholesterolu, w przeciwieństwie do moyamoya. Istnieją tylko dwa wcześniejsze doniesienia o autopsyjnych przypadkach Downa z zespołem moyamoya. Postulujemy, że białko kodowane na może być związane z patogenezą zespołu Downa z zespołem moyamoya. zespołem moyamoya. --- Sugeruje się, że czynniki genetyczne przyczyniają się do etiologii choroby moyamoya choroby. Autorzy wcześniej zgłosili związek między chorobą moyamoya a kilkoma allelami ludzkich antygenów leukocytarnych (HLA). W celu dalszego określić składnik genetyczny choroby moyamoya, badanie powiązań choroby moyamoya moyamoya z wykorzystaniem markerów na chromosomie 6, gdzie znajduje się gen HLA. przeprowadzono. Zbadano 15 markerów mikrosatelitarnych chromosomu 6 u 20 par rodzeństwa. dotkniętych par rodzeństwa. Na podstawie analizy identyczności tych markerów, zidentyfikowano allel z możliwym powiązaniem z chorobą moyamoya. Dzielenie allelu wśród dotkniętych chorobą członków w 19 rodzinach, biorąc pod uwagę haplotyp. Marker D6S441 może być powiązany z chorobą moyamoya. Biorąc pod uwagę haplotyp, allel był wspólny dla dotkniętych chorobą członków w 16 (82%) z 19 rodzin, ale nie w dwóch innych. W jednej rodzinie współdzielenie allelu nie można było określić z powodu niskiej heterozygotyczności. Konieczne są dalsze konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia wielu czynników genetycznych, które są zdecydowanie związane z chorobą moyamoya. --- CELE: Określenie, czy jakiekolwiek mutacje genów kandydujących, w tym SHH, ZIC2, SIX3 i TGIF w tajwańskiej rodzinie z holoprosencefalią (HPE) i chorobą moyamoya. holoprosencefalią (HPE) i chorobą moyamoya. METODY: Genotypy genów kandydujących SHH, ZIC2, SIX3 i TGIF zostały u członków rodziny, którzy byli dostępni do analizy poprzez sekwencjonowanie. Ponadto, regiony genomowe kolejnych 50 niespokrewnionych Tajwańczyków (100 chromosomów) zbadano, aby zweryfikować, czy znalezione przez nas zmiany nukleotydów były mutacjami czy polimorfizmami. polimorfizmami. WYNIKI: Nowa mutacja typu missense 377T > C i dwa polimorfizmy (420A > G i 487C > T) w genie TGIF. Nie stwierdzono mutacji w SHH, ZIC2 i SIX3 i SIX3. U matki trzech płodów z HPE stwierdzono chorobę moyamoya. chorobą moyamoya. Krótki przegląd mutacji, jak również polimorfizmów w genie TGIF do 2005 roku. WNIOSKI: Diagnostyka molekularna może pomóc w poradnictwie genetycznym w HPE, które jest heterogennym zaburzeniem, którego spektrum fenotypowe i genotypowe jest bardzo szerokie i zmienne. Możliwy związek między mutacją TGIF a chorobą moyamoya odnotowany w naszym badaniu również okazał się nowatorski. --- Opisano przypadek zespołu Pradera-Williego (PWS) powikłanego młodzieńczym udarem mózgu. udarem mózgu. Pacjentem jest 19-letni mężczyzna z niedowładem połowiczym prawostronnym, który od dziesięciu lat choruje na cukrzycę insulinoniezależną (NIDDM). historię cukrzycy insulinoniezależnej (NIDDM) od dziesięciu lat. Rozpoznanie rozpoznanie PWS zostało potwierdzone genetycznie metodą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ która wykazała delecję chromosomu 15. Rezonans magnetyczny mózgu ujawnił nieprawidłowe natężenie sygnału w lewych zwojach podstawy i wokół prawego prawej komory bocznej. Badanie angiograficzne wykazało niedrożność obustronne proksymalne tętnice środkowe mózgu z podstawnymi naczyniami moyamoya. Lewa tętnica kręgowa lewa tętnica kręgowa była również zamknięta u swojego źródła. Tylko kilka przypadków PWS powikłanych udarem mózgu i, jak dotąd, nie było przypadku z okluzją tętnicy podobną do naszego przypadku. Chociaż przyczyna tych jest nieznana, może być związana z miażdżycą tętnic w następstwie NIDDM. NIDDM. --- CEL: Choroba Moyamoya (MMD) jest rzadkim zaburzeniem naczyniowo-mózgowym obejmującym zwężenie głównych naczyń koła Willisa i proksymalnych części jego głównych gałęzi. jego głównych gałęzi. Pomimo wspólnych badań, patofizjologia tego schorzenia nie została w pełni wyjaśniona. nie została w pełni wyjaśniona. Obecnie główne białka uważane za odgrywające aktywną rolę w patogenezie obejmują śródbłonek naczyniowy czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF), podstawowy czynnik wzrostu fibroblastów (bFGF), czynnik wzrostu hepatocytów hepatocytów (HGF), transformujący czynnik wzrostu-β₁ (TGFβ₁) i czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów czynnik stymulujący kolonie granulocytów (G-CSF). Jeśli chodzi o genetykę, najnowsza literatura sugeruje autosomalny dominujący lub poligeniczny tryb transmisji o niskiej penetracji. obejmujący chromosomy 3, 6, 8, 12 i 17 dla rodzinnej MMD. Niniejszy przegląd podsumowuje aktualną wiedzę na temat histopatologii, patofizjologii i genetyki MMD. genetyki MMD. METODY: Przeprowadzono systematyczne badanie piśmiennictwa PubMed/Medline, z którego z którego zidentyfikowano i przeanalizowano 45 artykułów dotyczących patofizjologii MMD. WNIOSKI: Choroba Moyamoya charakteryzuje się pogrubieniem błony wewnętrznej i i osłabieniem błony środkowej proksymalnych naczyń koła Willisa, jak również rozwój nieprawidłowej dystalnej sieci naczyniowej. Główne białka, które są obecnie zaangażowane w patofizjologię MMD obejmują VEGF, bFGF, HGF, TGFβ₁ i G-CSF. Co więcej, obecna literatura dotycząca rodzinnej MMD wskazała na autosomalny dominujący lub poligeniczny tryb transmisji w loci na chromosomie w loci na chromosomach 3, 6, 8, 12 i 17.
Nieprawidłowości w których chromosomach były powiązane z chorobą Moyamoya?
Chromosomy 3, 6, 8, 12, 15, 17, 21, X i Y były zaangażowane w chorobę Moyamoya.