Układ kostny i odpornościowy mają złożony związek. Oba systemy są z osteoklastogenezą i hematopoezą zachodzącymi w szpiku kostnym. szpiku kostnym. Komórki kostne i odpornościowe mają również wspólne prekursory hematopoetyczne. Co więcej, układ kostny i odpornościowy mają wspólne cytokiny, receptory, i czynniki transkrypcyjne, które regulują szlaki transdukcji sygnału zaangażowane w osteoklastogenezę i immunogenezę. osteoklastogenezę i aktywację układu odpornościowego, w tym receptor receptora aktywatora ligandu czynnika jądrowego-κΒ/receptora aktywatora czynnika jądrowego czynnika jądrowego-κΒ/osteoprotegeryny (RANKL-RANK-OPG). Komórki nowotworowe mogą zakłócać zarówno układ kostny, jak i odpornościowy. Interakcja między komórkami nowotworowymi i kostnymi powoduje błędne koło niszczenia kości i wzrostu nowotworu. Przebudowa kości generuje środowisko bogate w czynniki wzrostu, które przyciąga komórki rakowe i sprzyja ich proliferacji. i promuje ich proliferację. Z kolei komórki nowotworowe stymulują tworzenie i aktywność osteoklastów osteoklasty, powodując dodatkową resorpcję kości, która dodatkowo stymuluje wzrost komórek nowotworowych. stymuluje wzrost komórek nowotworowych. Obecnie dostępne terapie ukierunkowane na kości mogą również również modulować układ odpornościowy. Bisfosfoniany, takie jak kwas zoledronowy, wywierają stymulujący wpływ na układ odpornościowy, co skutkuje możliwym działaniem przeciwnowotworowym aktywność przeciwnowotworową przeciwko komórkom złośliwym. Denosumab, przeciwciało monoklonalne anty-RANKL o udowodnionej aktywności przeciwosteoklastycznej, może hamować odpowiedź immunologiczną. Może to skutkować zgłoszonym związkiem ze zwiększonym ryzykiem nowotworów, jak również a także poważnych zakażeń skóry i innych infekcji, o czym donoszono w niektórych badaniach, głównie w okresie pomenopauzalnym. w okresie pomenopauzalnym. Podczas oceny terapii ukierunkowanych na kości ważne jest wziąć pod uwagę wspólne szlaki sygnałowe między kością a układem odpornościowym, jak również a także kliniczny stosunek ryzyka do korzyści. --- Przerzuty do kości i płuc są przyczyną większości zgonów pacjentów z rakiem piersi. z rakiem piersi. Po leczeniu pierwotnego nowotworu czynniki emocjonalne i czynniki emocjonalne i psychospołeczne w tej populacji przyspieszają czas do nawrotu i śmierci. śmierci, jednak mechanizmy leżące u ich podstaw pozostają niejasne. Wykorzystując mysi model przerzutów do kości, dostarczamy eksperymentalnych dowodów na to, że aktywacja współczulnego układu nerwowego, która jest jedną z wielu patofizjologicznych konsekwencji silnego stresu i depresji, promuje kolonizację komórek raka piersi MDA-231 kolonizację kości poprzez neurohormonalny wpływ na zrąb szpiku kostnego gospodarza. Wykazaliśmy, że indukcja ekspresji RANKL w osteoblastach szpiku kostnego, po stymulacji β2AR, zwiększa migrację przerzutowych komórek MDA-231 in vitro, niezależnie od sygnalizacji SDF1-CXCR4. Pokazujemy również, że stymulujący wpływ endogennej (przewlekły stres) lub farmakologicznej aktywacji współczulnej na przerzuty raka piersi do kości in vivo można zablokować za pomocą β-blokerem propranololem oraz poprzez obniżenie ekspresji RANK w komórkach MDA-231. Odkrycia te wskazują, że RANKL promuje przerzuty komórek raka piersi do kości poprzez jego pro-migracyjny wpływ na komórki raka piersi, niezależnie od jego wpływ na obrót kostny. Pojawiające się implikacje kliniczne, poparte niedawnymi badaniami badaniami epidemiologicznymi, jest to, że βAR-blokery i leki zakłócające sygnalizację RANKL sygnalizację RANKL, takie jak denosumab, mogą zwiększyć przeżywalność pacjentów, jeśli są stosowane jako w celu zahamowania zarówno wczesnej kolonizacji kości przez przerzutowe komórki raka piersi, jak i inicjacji komórki raka piersi i rozpoczęcie "błędnego koła" niszczenia kości indukowanego przez te komórki. niszczenia kości indukowanego przez te komórki. --- Kości, a także płuca i wątroba, należą do miejsc uprzywilejowanych dla przerzutów raka. przerzutów nowotworowych. Kość przechowuje duże ilości czynników wzrostu, takich jak insulinopodobne czynniki wzrostu i transformujący czynnik wzrostu typu B, i zapewnia żyzną glebę dla przerzutowych komórek nowotworowych poprzez ciągłe uwalnianie tych które są konsekwencją osteoklastycznej resorpcji kości. resorpcji kości. Przerzutowe komórki nowotworowe z kolei wytwarzają cytokiny stymulujące osteoklasty, takie jak cytokiny, takie jak białko związane z hormonem przytarczyc (PTH-rP), prostaglandyna E2 (PGE2) i różne interleukiny (IL). Te produkowane przez raka cytokiny stymulujące osteoklasty wiążą się z ich receptorami poznawczymi i promują ekspresję ligandów dla receptora ekspresję ligandów dla aktywatorów receptora czynnika jądrowego kB (RANKL) w osteoblastach. RANKL następnie wiąże się ze swoim receptorem RANK, wyrażonym w pre-osteoklastach, stymuluje tworzenie dojrzałych osteoklastów, a następnie, osteoklastyczną resorpcję kości. To błędne koło między przerzutowymi komórkami nowotworowymi i osteoklastami ma kluczowe znaczenie dla rozwoju i progresji przerzutów do kości. przerzutów do kości. Ponadto jest prawdopodobne, że komórki rakowe z przerzutami są pod wpływem środowiska kostnego (lub niszy) i nabywają dodatkowe zdolności, takie jak jako przejście nabłonkowo-mezenchymalne (EMT), pozwalając im być odpornymi na chemioterapię lub apoptozę, przetrwać w stanie uśpienia lub agresywnie rozprzestrzeniania się do odległych narządów, w tym płuc i wątroby. W ten sposób kość może służyć jako port tranzytowy. Zakłócanie tego cyklu poprzez hamowanie osteoklastycznej resorpcji kości, antagonizowanie czynników wzrostu pochodzących z kości i neutralizowanie RANKL lub PTH-rP, powinno być obiecującą interwencją terapeutyczną w przypadku przerzutów do kości. Bisfosfoniany (BP) są specyficznymi inhibitorami osteoklastów i wykazano, że znacznie zmniejszyć zdarzenia związane z układem kostnym (SRE) związane z przerzutami do kości. przerzutami do kości. Denosumab jest neutralizującym przeciwciałem monoklonalnym przeciwko RANKL i ostatnio niedawno stwierdzono, że hamuje SRE skuteczniej niż BP. Dalsze zrozumienie komunikacji między przerzutowymi komórkami nowotworowymi a kością na poziomie molekularnym a kością na poziomie molekularnym powinno doprowadzić nas do zaprojektowania nowych, bardziej skutecznych i skuteczniejszych i bardziej specyficznych metod leczenia pacjentów z przerzutami do kości. --- Osteoporoza charakteryzuje się zmniejszoną masą kostną i zaburzeniem architektury kości. architektury kości, co skutkuje zwiększonym ryzykiem złamań. Obecnie dostępnych jest kilka w leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej i zapobieganiu złamaniom. Połączona suplementacja wapnia i witaminy D zmniejsza względne ryzyko złamań niekręgowych o około 18%. Hormonalna terapia zastępcza (HRT) nie powinna być w przypadku osteoporozy u kobiet, które nie doświadczają objawów menopauzy. objawy menopauzy. Wyraźne korzyści ze stosowania raloksyfenu w zakresie redukcji inwazyjnego raka piersi i złamań kręgów inwazyjnego raka piersi i ryzyka złamań kręgów są częściowo równoważone przez brak brak wpływu na ryzyko złamań innych niż kręgowe oraz zwiększone ryzyko żylnych żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej i udaru mózgu. Wszystkie cztery bisfosfoniany dostępne w Belgii, z wyjątkiem ibandronianu, zmniejszają ryzyko złamań kręgów, kręgowych i złamań biodra w prospektywnych badaniach kontrolowanych placebo. Na całym świecie częstość występowania złamań kręgów zmniejsza się o 41%-70%, a częstość występowania złamań pozakręgowych zmniejsza się o 41%-70%. częstość występowania złamań pozakręgowych o 25%-39%. Skuteczność przeciwzłamaniowa cotygodniowych lub miesięcznych dawek doustnych bisfosfonianów nie została bezpośrednio wykazana, ale jest zakładana na podstawie badań pomostowych opartych na zmianach BMD. Do chwili obecnej różne bisfosfoniany nie były badane w bezpośrednich badaniach porównawczych z punktami końcowymi złamań. punktami końcowymi dotyczącymi złamań. Istnieją potencjalne obawy, że długotrwałe zahamowanie obrotu kostnego związane z leczeniem bisfosfonianami może ostatecznie prowadzić do działań niepożądanych, zwłaszcza nietypowych złamań kości udowej i martwicy kości szczęki. szczęki, ale przypadki te są niezwykle rzadkie. Teri-paratyd (rekombinowany ludzki 1-34 PTH) podawany w codziennych wstrzyknięciach podskórnych zmniejsza o 65% względne ryzyko nowych złamań kręgów. ryzyko nowych złamań kręgów u pacjentów z ciężką osteoporozą. Kluczowe z ranelinianem strontu wykazały 41% redukcję nowych złamań kręgów i 16% redukcję nowych złamań kręgów. złamań kręgów i 16% zmniejszenie liczby złamań innych niż kręgowe w ciągu 3 lat. Denosumab jest w pełni ludzkim przeciwciałem monoklonalnym przeciwko ligandowi RANK, które jest podawane w postaci 60 mg podskórnie co 6 miesięcy. W kluczowym badaniu fazy III, wystąpiło 68% zmniejszenie częstości występowania nowych złamań kręgów, podczas gdy częstość występowania złamań pozakręgowych zmniejszyła się o 20%. Badanych jest kilka nowych podejść, w tym przeciwciała przeciwko sklerostynie, inhibitory katepsyny K inhibitory kinazy src i leki działające na receptory wyczuwające wapń. receptory wapnia. --- Należący do rodziny TNF aktywator receptora dla ligandu NF-κB (RANKL) i jego receptory RANK i osteoprotegeryna są kluczowymi regulatorami przebudowy kości. receptory RANK i osteoprotegeryna są kluczowymi regulatorami przebudowy kości, ale ale także wpływają na funkcje komórkowe nowotworów i komórek efektorowych układu odpornościowego. W tej pracy pracy badaliśmy udział interakcji RANK-RANKL w immunosupresji za pośrednictwem komórek NK immunosurveillance ostrej białaczki szpikowej (AML). Stwierdzono znaczny poziom ekspresji RANKL na komórkach białaczkowych u 53 z 78 (68%) badanych pacjentów. pacjentów. Sygnalizacja przez RANKL do komórek białaczkowych stymulowała ich aktywność metaboliczną aktywność metaboliczną i indukowało uwalnianie cytokin zaangażowanych w patofizjologię AML. Ponadto, czynniki immunomodulujące uwalniane przez komórki AML po sygnalizacji RANKL upośledzały przeciwbiałaczkową reaktywność komórek NK i indukowały ekspresję RANK i indukowały ekspresję RANK, a komórki NK pacjentów z AML wykazywały znacznie zwiększoną ekspresję ekspresję RANK w porównaniu ze zdrową grupą kontrolną. Leczenie komórek AML za pomocą klinicznie dostępnym RANKL Ab Denosumab skutkowało zwiększoną reaktywnością komórek NK przeciwbiałaczkowych. Było to spowodowane zarówno blokadą uwalniania Czynniki hamujące NK przez komórki AML i zapobieganie sygnalizacji RANK do komórek NK komórek NK. Stwierdzono, że to ostatnie bezpośrednio osłabia reaktywność przeciwbiałaczkową komórek NK z bardziej wyraźny wpływ na produkcję IFN-γ w porównaniu z cytotoksycznością. Łącznie nasze dane ujawniają nieznaną wcześniej funkcję systemu cząsteczek RANK-RANKL w patofizjologii AML, a także funkcji komórek NK i sugerują, że neutralizacja RANKL że neutralizacja RANKL za pomocą terapeutycznych Abs może służyć do wzmocnienia reaktywności komórek NK u pacjentów z białaczką. reaktywność komórek NK u pacjentów z białaczką. --- Rak prostaty jest najczęstszym nowotworem u mężczyzn w Europie i Stanach Zjednoczonych. i trzecią najczęstszą przyczyną zgonów z powodu raka w Europie. Przeżywalność komórek komórek raka prostaty zależy od aktywacji receptorów androgenowych (AR), które ulegają nadekspresji w tym nowotworze. Ponadto, ~90% pacjentów z rakiem prostaty pacjentów, którzy reagują na terapię pierwszej linii deprywacji androgenów (ADT), ulega szybkiej progresji. Stan ten określany jest jako rak prostaty oporny na kastrację (CRPC). raka prostaty opornego na kastrację (CRPC). Schematy oparte na docetakselu znacząco poprawiają całkowite przeżycie (OS) u pacjentów z CRPC i stanowią jedyną strategię leczenia zatwierdzoną przez Żywności i Leków (FDA). Ostatnio abirateron (druga terapia hormonalna) i kabazytaksel terapia hormonalna) i kabazytaksel (nowy taksan) wykazały poprawę przeżycia u pacjentów z CRPC, u których doszło do progresji po chemioterapii opartej na docetakselu. Wykazano również, że terapia szczepionkowa poprawia OS u pacjentów z bezobjawowym lub minimalnie objawowym CRPC z przerzutami. Dodatkowe cele terapeutyczne w raku prostaty, w tym apoptozę, receptory angiogenne, witaminę D i Src. receptory angiogenne, szlaki witaminy D i Src. Trwa kilka badań fazy II. Wysoka wysoka częstość przerzutowej choroby kości związanej z rakiem prostaty doprowadziła do do rozważenia tego szlaku jako celu terapeutycznego. W tym celu opracowano kilka W tym celu zbadano kilka leków ukierunkowanych na kości, w szczególności kwas zoledronowy, który jest wysoce skuteczny w stabilizowaniu kości i zapobieganiu powikłaniom szkieletowym. powikłaniom kostnym. Niedawno opracowano inhibitor ligandu czynnika jądrowego-β (RANKL), denosumab, został opracowany do leczenia przerzutów do kości. --- Niszczenie kości jest istotną cechą szpiczaka mnogiego, ale istnieją sprzeczne dane na temat ekspresji istnieją sprzeczne dane na temat ekspresji i patofizjologicznego zaangażowania ligandu remodelującego kości remodelującego kości RANKL w tej chorobie i potencjalnych korzyści terapeutycznych z jego ukierunkowanego hamowania. Tutaj pokazujemy, że RANKL jest wyrażany przez pierwotnego szpiczaka mnogiego i komórki przewlekłej białaczki limfocytowej (CLL), podczas gdy uwalnianie rozpuszczalnego RANKL zaobserwowano wyłącznie w komórkach szpiczaka mnogiego i było pod silnym wpływem regulacji posttranskrypcyjnej/posttranslacyjnej. Sygnalizacja przez RANKL do komórek szpiczaka mnogiego i CLL indukowała uwalnianie cytokin zaangażowanych w patofizjologię choroby. Zarówno wpływ RANKL na osteoklastogenezę i produkcję cytokin przez komórki nowotworowe można zablokować przez zakłócenie interakcji RANK-RANKL za pomocą denosumabu. Ponieważ naszym celem było połączenie neutralizację RANKL z indukcją zależnej od przeciwciał cytotoksyczności komórek cytotoksyczności komórek naturalnych zabójców (NK) przeciwko komórkom złośliwym eksprymującym RANKL i ponieważ denosumab nie stymuluje reaktywności NK, wygenerowaliśmy białka fuzyjne RANK-Fc ze zmodyfikowanymi cząsteczkami Fc. Te ostatnie wykazywały podobną zdolność w porównaniu z denosumabem do neutralizowania wpływu RANKL na osteoklastogenezę in vitro, ale także silnie stymulowały reaktywność komórek NK przeciwko pierwotnym złośliwym komórkom B wykazującym ekspresję RANKL, co było zależne od ich powinowactwa do CD16. powinowactwa do CD16. Nasze odkrycia wprowadzają białka fuzyjne RANK-Ig zoptymalizowane pod kątem Fc jako atrakcyjne narzędzia do neutralizowania szkodliwej funkcji RANKL, a jednocześnie jednocześnie silnie stymulując odporność przeciwnowotworową komórek NK. --- Pacjenci ze szpiczakiem mnogim (MM) doświadczają patologicznych złamań, bólu kości, hiperkalcemia, objawy neurologiczne i niewydolność nerek ze znaczną zachorowalnością i śmiertelnością. zachorowalnością i śmiertelnością. Bisfosfoniany są z powodzeniem stosowane w leczeniu chorób kości związanych z MM. leczeniu choroby kości związanej z MM. Zwiększona częstość występowania martwicy kości szczęki szczęki zaobserwowano u pacjentów z rakiem otrzymujących terapię bisfosfonianami. bisfosfonianami. Ostatnie postępy w patobiologii choroby kości związanej z MM i i innych związanych z rakiem przerzutów do kości doprowadziły do identyfikacji nowych celów terapeutycznych, takich jak celów terapeutycznych, takich jak aktywator receptora czynnika jądrowego-kappaB (RANK); jego ligand (RANKL); oraz receptor wabika, osteoprotegeryna, w celu opracowania potencjalnych środków celowanych. Wstępne badania wykazały, że ukierunkowanie RANK / RANKL za pomocą w pełni ludzkiego przeciwciała monoklonalnego denosumabu zapobiegało powikłaniom kostnym u pacjentów z MM i innymi nowotworami z przerzutami do kości. przerzutami do kości. Trwające badania oceniające kliniczną użyteczność denosumabu w omówiono kliniczną użyteczność denosumabu w niszczeniu kości związanym z rakiem. Ponadto, kilka potencjalnych celów, takich jak białko zapalne makrofagów-1alfa, receptory chemokin 1 i 5, interleukina receptory chemokinowe 1 i 5, interleukina-3 i sygnalizacja Wnt. --- Osteoporoza charakteryzuje się postępującą utratą masy i mikroarchitektury kości, co prowadzi do zwiększonego ryzyka złamań. mikroarchitektury, co prowadzi do zwiększonego ryzyka złamań. Niektóre z leków wykazały zmniejszenie ryzyka złamań kręgów i złamań innych niż kręgowe. kręgowych i pozakręgowych. Jednak w starzejącej się populacji krajów uprzemysłowionych wciąż więcej złamań złamań niż się ich unika, co uwypukla duże zapotrzebowanie medyczne na nowe opcje leczenia, modele i strategie. Niedawne badania nad biologią kości biologii kości doprowadziły do lepszego zrozumienia funkcji komórek kostnych i interakcji między osteoblastami, osteoklastami i osteocytami na poziomie molekularnym. W przyszłości W przyszłości armamentarium przeciwko złamaniom osteoporotycznym zostanie prawdopodobnie wzbogacone o o (1.) nowe substancje anaboliczne kości, takie jak przeciwciała skierowane przeciwko endogennym inhibitorom tworzenia kości sklerostynie i dickkopf-1, analogi PTH i PTHrp analogi PTH i PTHrp, i ewentualnie kalcyfile; (2) nowe inhibitory resorpcji kości, takie jak inhibitory katepsyny K takie jak inhibitory katepsyny K, które mogą hamować funkcję osteoklastów bez funkcji osteoklastów bez upośledzania żywotności osteoklastów, a tym samym utrzymywać tworzenie kości poprzez zachowanie osteoklasty-osteoblasty, oraz denosumab, już szeroko dostępne przeciwciało przeciwko przeciwciało przeciwko RANKL, które hamuje tworzenie, funkcję i przeżywalność osteoklastów. (3.) nowe strategie terapeutyczne oparte na rozszerzonym zrozumieniu patofizjologii osteoporozy, które mogą obejmować terapie sekwencyjne z dwoma lub więcej substancjami aktywnymi dla kości, mające na celu optymalizację zarządzania kapitału kostnego nabytego w okresie dojrzewania i utrzymywanego w wieku dorosłym zarówno pod względem zarówno pod względem ilości, jak i jakości. Wreszcie, jednym z przyszłych wyzwań będzie będzie zidentyfikowanie tych pacjentów i populacji pacjentów, którzy odniosą największe korzyści z danej z danej terapii lekowej lub schematu leczenia. Narzędzie oceny ryzyka złamań WHO FRAX® i lepszy dostęp do pomiarów gęstości mineralnej kości metodą DXA odegrają kluczową rolę w tym zakresie. kluczową rolę w tym zakresie. --- Osteoprotegeryna (OPG) i receptor aktywujący ligand czynnika jądrowego-kappaB (RANKL) są dominującymi regulatorami resorpcji kości. Wiele hormonów, cytokin i czynników czynników wzrostu pośredniczy w resorpcji kości poprzez zmianę stosunku RANKL do OPG. Ekspresja RANKL i OPG jest również zmieniona w wielu chorobach kości, a zmiany te mogą odzwierciedlać etiologię choroby lub kompensację. zmiany mogą odzwierciedlać etiologię choroby lub reakcje kompensacyjne na chorobę. RANKL stymuluje tworzenie, funkcjonowanie i przeżycie osteoklastów, a każdy z tych efektów jest hamowany przez jest hamowany przez OPG. OPG hamuje resorpcję kości i zwiększa gęstość, powierzchnię i wytrzymałość zarówno kości gąbczastej, jak i korowej. Denosumab (AMG 162), w pełni ludzkie przeciwciało monoklonalne przeciwko RANKL, ma te same właściwości farmakologiczne co farmakologiczne OPG, ale ma znacznie dłuższy okres półtrwania, co pozwala na rzadsze podawanie. okres półtrwania, co pozwala na rzadsze podawanie. --- Estrogeny i progesterony są głównymi czynnikami stymulującymi rozwój piersi, ale także promują karcynogenezę w tym narządzie. Jednak ich odpowiednie role i mechanizmy mechanizmy leżące u podstaw ich działania w ludzkiej piersi są niejasne. Receptor aktywator ligandu czynnika jądrowego κB (RANKL) został zidentyfikowany jako kluczowy parakrynnego mediatora funkcji progesteronu w rozwoju gruczołu sutkowego myszy i kancerogenezie gruczołu sutkowego. To, czy czynnik ten odgrywa taką samą rolę u ludzi, ma znaczenie kliniczne. zainteresowanie kliniczne, ponieważ inhibitor RANKL, denosumab, jest już stosowany w leczeniu chorób kości i może przynieść korzyści w leczeniu chorób kości i może przynieść korzyści pacjentom z rakiem piersi. Pokazujemy że sygnalizacja receptora progesteronu (PR) nie indukowała RANKL w liniach komórkowych raka piersi PR(+) oraz w zdysocjowanych, hodowanych komórkach nabłonka piersi. W próbki kliniczne od zdrowych dawców i nienaruszone mikrostruktury tkanki piersi, odpowiedź hormonalna została utrzymana, a ekspresja RANKL była pod kontrolą progesteronu co zwiększało stabilność RNA. RANKL był wystarczający do wywołania proliferacji komórek proliferacji komórek i był wymagany do proliferacji indukowanej progesteronem. Wyniki zostały potwierdzone in vivo, gdzie ekspresja białka RANKL w nabłonku piersi w nabłonku piersi korelowała z poziomem progesteronu w surowicy, a białko było w podzbiorze komórek luminalnych, które wyrażają PR. Tak więc ważne hormonalne mechanizmy mechanizmy kontroli hormonalnej są zachowane u różnych gatunków, dzięki czemu RANKL jest potencjalnym celem w leczeniu i profilaktyce raka piersi. --- Osteoporoza i kilka innych zaburzeń kostnych występuje, gdy występuje brak równowagi między składnikami resorpcji i tworzenia w aktywności przebudowy kości. Terapie dostępne dla niektórych z tych schorzeń modulują aktywność osteoklastów i/lub osteoblastów. Niedawne odkrycia dotyczące aktywatora receptora NF-kappaB (RANKL), endogennego aktywatora osteoklastogenezy i aktywności osteoklastów oraz jego inhibitora. osteoklastów i jego inhibitora, osteoprotegeryny (OPG), jako kluczowych czynników regulacyjnych w patogenezie osteoklastów. czynniki regulacyjne w patogenezie chorób kości, takich jak osteoporoza stanowią unikalne cele dla środków terapeutycznych. U zwierząt laboratoryjnych, a obecnie ludzi, podawanie form OPG znacznie hamuje aktywność osteoklastów i poprawia wytrzymałość kości. i poprawia wytrzymałość kości, dokumentując, że strategia hamowania aktywności RANKL ma obiecujące właściwości terapeutyczne. Wyprodukowano wysoce specyficzne, w pełni ludzkie przeciwciało przeciwko RANKL (denosumab), które we wczesnych badaniach na ludziach zmniejsza obrót kostny i poprawia gęstość kości. Atrybuty denosumabu w w tych badaniach klinicznych obejmują bardzo szybki początek działania, utrzymujące się efekty przez kilka miesięcy po pojedynczym wstrzyknięciu i dobrą tolerancję. Wyniki te Wyniki te stanowią podstawę do badań oceniających skuteczność denosumabu w kilku stanach klinicznych charakteryzujących się zwiększoną aktywnością osteoklastyczną.
Z ligandem których receptorów wiąże się Denosumab (Prolia)?
Denosumab jest przeciwciałem monoklonalnym przeciwko RANKL