WPROWADZENIE: Zespół polineuropatii, organomegalii, endokrynopatii, białka M i zmian skórnych (POEMS) (POEMS) jest śmiertelną chorobą ogólnoustrojową związaną z dyskrazją komórek plazmatycznych i nadprodukcją czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego. i nadprodukcją czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF). (VEGF). Ostatnio rokowanie w POEMS uległo znacznej poprawie dzięki wprowadzenie interwencji terapeutycznej w przypadku szpiczaka. Nie przeprowadzono jednak badań klinicznych ze względu na rzadkość i ciężkość choroby. choroby. METODY I ANALIZA: Japoński zespół POEMS z talidomidem (J-POST) to wieloośrodkowe, podwójnie zaślepione, randomizowane, kontrolowane badanie fazy II/III, którego celem jest ocena skuteczności badanie, którego celem jest ocena skuteczności i bezpieczeństwa 24-tygodniowego leczenia talidomidem w zespole POEMS, z dodatkowym 48-tygodniowym otwartym badaniem bezpieczeństwa badanie. Dorośli z zespołem POEMS, którzy nie mają wskazań do przeszczepu, są w 12 ośrodkach neurologicznych trzeciego stopnia w Japonii. Pacjenci, którzy spełniają kryteria kwalifikacji są randomizowani (1:1) do otrzymywania talidomidu (100-300 mg dziennie) plus deksametazon (12 mg/m(2) w dniach 1-4 28-dniowego cyklu) lub placebo z deksametazonem. Obie terapie były podawane przez 24 tygodnie (sześć cykli; randomizowany okres badania porównawczego). Pacjenci, którzy ukończyli randomizowany okres badania lub wykazują podostre pogorszenie podczas randomizowanego okresu biorą udział w kolejnym 48-tygodniowym otwartym badaniu bezpieczeństwa (długoterminowy okres bezpieczeństwa). okres bezpieczeństwa). Pierwszorzędowym punktem końcowym badania jest wskaźnik redukcji poziomu VEGF w surowicy po 24 tygodniach. ETYKA I ROZPOWSZECHNIANIE: Protokół został zatwierdzony przez Komisję ds. Komisję Rewizyjną każdego szpitala. Badanie zostało zgłoszone i zarejestrowane w Pharmaceutical and Medical Devices Agency, Japonia (nr 22-1716). Badanie J-POST jest obecnie w toku i ma się zakończyć w sierpniu 2015 roku. Wyniki tego badania zostaną rozpowszechnione w recenzowanych publikacjach i prezentacjach konferencyjnych. prezentacje, a także będą rozpowszechniane wśród uczestników. NUMER REJESTRACJI BADANIA: UMIN000004179 i JMA-IIA00046. --- Talidomid, stosowany głównie w leczeniu trądu, jest obecnie teratogenem w Ameryce Południowej. Ameryce Południowej i rozsądne jest założenie, że obecnie sytuacja ta wpływa na wiele urodzeń w krajach słabo rozwiniętych. wpływa na wiele urodzeń w krajach słabo rozwiniętych. Co więcej, potencjalne Ponadto, potencjalne ponowne wprowadzenie talidomidu do obrotu w celu leczenia wielu różnych chorób może rozszerzyć problem na kraje rozwinięte. Gdy lek jest dostępny, należy kontrola jego przyjmowania we wczesnej ciąży jest bardzo trudna, ponieważ większość ciąż jest niezamierzona. ciąż jest niezamierzona. Ciągłe występowanie przypadków embriopatii talidomidowej nie zostało wykryte przez ECLAMC z powodu kilku czynników: (1) niski (2) wcześniejsze występowanie teratogenu i jego skutków obecnych w organizmie. teratogenu z jego skutkami obecnymi zarówno w materiałach wyjściowych (oczekiwanych), jak i monitorowanych (obserwowanych) materiałach; oraz (3) brak zdefiniowanego fenotypu do monitorowania. Zatem, jeśli talidomid ponownie wejdzie na rynek na całym świecie, ze względu na szeroki zakres nowych zastosowań, samo występowanie fokomelii może nie wystarczyć do wykrycia jego skutków. wykrycia jego skutków. Stosując podejście oparte na analizie przypadków, ECLAMC zarejestrowało 34 przypadki embriopatii talidomidowej urodzone w Ameryce Południowej po 1965 roku, których miejsca urodzenia odpowiadają obszarom endemicznym trądu. Fokomelię stwierdzono w pięciu z jedenastu w pełni opisanych przypadkach. Tak więc sama fokomelia nie jest ani specyficzna, ani wystarczająca aby służyć jako odpowiedni fenotyp do badania teratogennych skutków talidomidu. teratogennego działania talidomidu. Dlatego fenotyp podobny do talidomidu, zdefiniowany jako obustronna obustronną wadę redukcyjną kończyny górnej i/lub dolnej typu preaksjalnego i/lub fokomelii. powinien zostać włączony do rutynowego nadzoru nad wadami wrodzonymi we wszystkich programach. programach. --- Stosowanie talidomidu nigdy nie zostało przerwane w Brazylii, gdzie jest on przepisywany na trąd typu 2. Dzieci z wadami wrodzonymi zgodnymi z fenotypem embriopatii z fenotypem embriopatii talidomidowej urodziły się po 1965 r., co wskazuje, że że kontrola wydawania i stosowania leku w tym kraju nie powiodła się. W artykule przedstawiono dane dotyczące wydawania i klinicznego stosowania talidomidu w Dystrykcie Federalnym w latach 2011/12, kiedy to wprowadzono nowe przepisy. 2011/12, kiedy wprowadzono w życie nowe przepisy, oraz dane dotyczące wydawania i stosowania leków uzyskane dziesięć lat wcześniej. i stosowania leków uzyskane dziesięć lat wcześniej. Stwierdzono, że liczba pacjentów stosujących talidomid z talidomidu spadła z 819 w 2001 r. do 369 w 2011/12 r. Trąd stanowił ponad 70% recept w obu okresach analizowanych w tym badaniu. badaniu. Jednak w tym samym przedziale czasowym stosowanie w toczniu rumieniowatym zmniejszyło się z 13,7 do 4,9%. z 13,7 do 4,9%, podczas gdy w przypadku szpiczaka mnogiego wzrosło z 2,9 do 20,3% wszystkich recept. wszystkich recept. Recepty na talidomid w pozostałych zatwierdzonych wskazaniach były znacznie rzadsze. wskazaniach były znacznie rzadsze, podobnie jak stosowanie poza wskazaniami które stanowiły <1% recept w latach 2001 i 2011/12. Rejestracja lekarzy przepisujących lek, pacjentów i jednostek wydających lek w stanowym departamencie zdrowia, najwyraźniej uczyniła tę kontrolę bardziej skuteczną i wiarygodną. --- Talidomid został wycofany z rynku we wczesnych latach sześćdziesiątych z powodu poważnych teratogennych, takich jak wady redukcyjne kończyn. Jednak od tego czasu okazał się skutecznym lekiem w leczeniu rumienia guzowatego. W Stanach Zjednoczonych Stanach Zjednoczonych we wrześniu 1997 r. podjęto decyzję o dopuszczeniu talidomidu do obrotu w tym wskazaniu. na rynek w tym wskazaniu, a w Ameryce Południowej był on dostępny w tym wskazaniu przez cały czas. wskazanie przez cały czas. Talidomid jest również skuteczny w innych poważnych zaburzeniach (np. afty i wrzody w aids) lub jego skuteczność jest badana w badaniach klinicznych (np. choroby autoimmunologiczne, inne powikłania w AIDS). Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków nałożyła warunki dotyczące stosowania talidomidu. talidomidu. Użytkownicy muszą podpisać świadomą zgodę i podjąć odpowiednie środki antykoncepcyjne. środki antykoncepcyjne. Lekarze powinni informować pacjentów i monitorować skutki uboczne. Farmaceuci powinni rejestrować i kontrolować stosowanie leku. --- CEL: Zbadanie bezpośrednich kosztów ponoszonych przez pacjentów związanych z doustnymi lekami onkolitycznymi w leczeniu szpiczaka mnogiego (MM) zarówno przed, jak i po uzyskaniu pomocy finansowej oraz ocena wpływu na przestrzeganie zaleceń terapeutycznych. METODY: W tym retrospektywnym badaniu przeanalizowano roszczenia apteczne tych pacjentów z rozpoznaniem MM, którzy otrzymywali talidomid, lenalidomid lub pomalidomid z dużej specjalistycznej apteki w USA w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2013 r, a 31 grudnia 2013 roku. Średni bezpośredni koszt ponoszony przez pacjentów w przeliczeniu na receptę był przeanalizowano zarówno przed, jak i po udzieleniu pomocy finansowej. Przestrzeganie zaleceń zostało ocenione poprzez analizę wskaźnika posiadania leków (MPR) dla pacjentów, którzy zrealizowali receptę ≥2 razy w ciągu 3 lat. WYNIKI: Łącznie 77 821 recept na talidomid, lenalidomid i pomalidomid zostało zrealizowanych przez pomalidomid zostały zrealizowane przez 6731 unikalnych pacjentów w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2013 r, 31 grudnia 2013 roku. Średni bezpośredni koszt ponoszony przez pacjentów w przeliczeniu na jedną receptę na któregokolwiek z tych trzech leków wynosił 227,23 USD przed pomocą finansową i 80,11 USD po udzieleniu pomocy finansowej, co oznacza średnie oszczędności dla pacjentów w wysokości 147,14 USD na receptę. Przed udzieleniem pomocy finansowej średni bezpośredni koszt dla pacjentów pacjentów wynosił ≤ 50 USD w przypadku 57,6% wszystkich recept. Po udzieleniu pomocy finansowej, 86,2% pacjentów poniosło bezpośredni koszt ≤ 50 USD za receptę. Przestrzeganie zaleceń oceniane przez MPR, nie różniło się znacząco w zależności od bezpośredniego kosztu ponoszonego przez pacjenta. OGRANICZENIA: Badanie obejmowało pacjentów otrzymujących terapię z jednej specjalistycznej apteki dla jednego wskazania. W analizie mogą być uwzględnieni pacjenci w analizie, którzy otrzymali recepty z innych aptek przed lub po receptami dostępnymi do analizy. Większość recept uwzględnionych w w analizie dotyczyła lenalidomidu. WNIOSKI: To retrospektywne badanie wykazało, że specjalistyczna apteka pomogła pacjentom w znacznym zmniejszeniu ich bezpośrednich wydatków poprzez zabezpieczenie finansowanie i pomoc w zakresie współpłacenia. --- Talidomid został wycofany z rynku na początku lat sześćdziesiątych z powodu jego teratogenne działanie. Pomimo czterdziestu lat badań, mechanizm embriopatii embriopatii talidomidu pozostał nierozwiązany. Talidomid ma różne działanie immunomodulujące. Talidomid hamuje produkcję TNF alfa, ma właściwości kostymulujące komórki T właściwości kostymulujące i moduluje ekspresję cząsteczek powierzchniowych komórek na leukocytach in vivo. Talidomid wykazuje również działanie antyangiogenne in vivo. Angiogeneza odgrywa ważną rolę w patogenezie zarówno guzów litych i hematologicznych nowotworów złośliwych, takich jak szpiczak mnogi i chłoniak. W badaniach klinicznych klinicznych talidomid był stosowany jako inhibitor angiogenezy. Rumień nodosum leprosum jest jedynym zarejestrowanym wskazaniem do stosowania talidomidu w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Stanach Zjednoczonych. Talidomid jest również skuteczny w leczeniu przewlekłej choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi, zmian śluzówkowo-skórnych w zespole Behçeta i zakażeń HIV oraz szpiczaka mnogiego. --- TŁO: Talidomid może skutecznie łagodzić objawy kliniczne i zmiany błony śluzowej jelit u dzieci z oporną na leczenie nieswoistą chorobą zapalną jelit (IBD). u dzieci z opornym na leczenie nieswoistym zapaleniem jelit (IBD). na podstawie badań przedklinicznych. Niniejsze badanie miało na celu obserwację efektu terapeutycznego talidomidu przez ustalony model zwierzęcy IBD modelu zapalenie jelita grubego wywołane kwasem 2,4,6-trinitrobenzenosulfonowym (TNBS) u szczurów Sprague-Dawley (SD) i zbadanie możliwego mechanizmu działania. METODY: Łącznie 82 szczury SD w wieku około 4-5 tygodni zostały losowo podzielone na trzy grupy: grupę kontrolną (25 szczurów), grupę leczoną TNBS (29 szczurów) i grupę leczoną talidomidem (29 szczurów). grupa leczona talidomidem (28 szczurów). Codzienna aktywność była rejestrowana. Co najmniej co najmniej osiem szczurów z każdej grupy uśmiercono w 4, 7 i 14 dniu. Zmiany morfologiczne i histologiczne w okrężnicy oceniano indywidualnie. Pobrano surowicę i poziomy TNF-α i interleukin (IL-1β i IL-10) oznaczono metodą ELISA. Ekspresja czynnika jądrowego błony śluzowej okrężnicy (NF)-κB oznaczono metodą immunohistochemiczną. WYNIKI: (1) W grupie kontrolnej biegunka i krwawienie z odbytu ustąpiły szybko i nie odnotowano zgonu. szybko i nie odnotowano zgonu. W grupie leczonej TNBS biegunka i krwawienie z i krwawienie z odbytu utrzymywały się przez dłuższy czas. Śmiertelność wyniosła 10,34% w okresie obserwacji. W grupie leczonej talidomidem biegunka i krwawienie z i krwawienie z odbytu utrzymywały się przez znacznie krótszy czas niż w grupie leczonej TNBS (P < 0,01). Szczury z tej grupy wykazywały również szybszy przyrost masy ciała w dniu w porównaniu z grupą leczoną TNBS, ale nadal niższy niż w grupie kontrolnej. grupy kontrolnej. Śmiertelność w grupie leczonej talidomidem wynosiła 3,57%. (2) Wyniki makroskopowe i mikroskopowe w grupie leczonej talidomidem były znacznie niższe niż w grupie modelowej TNBS 14 dnia (P < 0.01). Wyniki te sugerują szybszą i lepszą regenerację okrężnicy w grupie leczonej talidomidem. grupie leczonej talidomidem. (3) Ekspresja NF-κB w błonie śluzowej okrężnicy w grupie kontrolnej była niższa niż w pozostałych grupach, głównie w cytoplazmie. Zaobserwowano dużą ilość barwienia wewnątrzjądrowego i cytoplazmatycznego (bardziej bardziej wewnątrzjądrowe) w grupie modelowej TNBS i grupie leczonej talidomidem. grupie leczonej talidomidem. W 7. i 14. dniu wewnątrzjądrowe komórki zawierające NF-κB w grupie leczonej talidomidem w grupie leczonej talidomidem były nadal znacznie niższe niż w grupie modelowej TNBS (P < 0,01). (4) W grupie kontrolnej komórkowe czynniki zapalne (4) W grupie kontrolnej komórkowe czynniki zapalne (TNF-α, IL-1β i IL-10) były wyrażane na niskim poziomie, podczas gdy w pozostałych dwóch grupach pozostałe dwie grupy były już wyrażane na znacznie wyższym poziomie w dniu 4. W 7. dniu ekspresja TNF-α i IL-1β w grupie leczonej talidomidem była niższa niż w grupie TNBS. były niższe niż w grupie modelowej TNBS. W dniu 14, ekspresja TNF-α i IL-1β w grupie leczonej talidomidem były znacznie niższe niż w grupie modelowej TNBS (P < 0,05). W dniu 4 poziomy IL-10 w grupie leczonej talidomidem w grupie leczonej talidomidem stały się znacząco podwyższone. Poziomy stopniowo stopniowo spadały, ale nadal pozostawały na wyższym poziomie. W grupie modelowej TNBS ekspresja ekspresja IL-10 osiągnęła szczyt później niż w grupie leczonej talidomidem. WNIOSKI: Talidomid był skuteczny w leczeniu zapalenia jelita grubego wywołanego przez TNBS u młodych szczurów. Może to być spowodowane tłumieniem i obniżaniem regulacji NF-κB oraz ekspresji mediatorów stanu zapalnego (TNF-α i IL-1β). Istnieją również wskazania, że ekspresja cytokiny przeciwzapalnej (IL-10) jest również jednocześnie regulowana w górę. --- Talidomid jest syntetyczną pochodną kwasu glutaminowego o działaniu uspokajająco-nasennym. o działaniu uspokajająco-nasennym, która w latach 60. wywołała niszczycielskie skutki teratogenne. W niniejszym artykule teratogenne, jego nowe wskazania terapeutyczne, proponowane mechanizmy jego działania przeciwnowotworowego. wskazania terapeutyczne, proponowane mechanizmy jego działania przeciwnowotworowego i wreszcie, przegląd opublikowanych badań dotyczących jego zastosowania w onkologii. Aktualne dane pokazują, że talidomid jest obiecujący klinicznie w szpiczaku mnogim, glejaka wielopostaciowego i raka nerkowokomórkowego. Ponadto, korzystny wpływ leku na kacheksję związaną z rakiem, co zasługuje na dalsze badania. badania. Dobrze zaprojektowane, randomizowane badania są uzasadnione w celu ustalenia możliwych wskazań talidomidu jako związku przeciwnowotworowego. --- Interferon (INF)-α był w przeszłości leczeniem podtrzymującym z wyboru po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych. komórek macierzystych w szpiczaku mnogim, ale obecnie powszechnie stosowany jest talidomid. jest powszechnie stosowany. W tym prospektywnym badaniu oceniano wpływ różnych różnych rodzajów terapii podtrzymującej na wzór i stan aktywacji komórek T u pacjentów. i stan aktywacji. Komórki T analizowano pod kątem ekspresji cząsteczek powierzchniowych, wydzielania cytokin, obecności limfocytów T regulatorowych oraz specyficznej aktywacji przeciwko antygenowi szpiczaka mnogiego HM1.24. Analizie poddano limfocyty T od 69 pacjentów pacjentów ze szpiczakiem mnogim: 19 pacjentów było leczonych IFN-α; 26 było leczonych talidomidem; a 24 pacjentów nie otrzymywało terapii podtrzymującej. Specyficzna aktywacja limfocytów T immunogennym peptydem ograniczonym do HLA-A2(+) pochodzącym z antygenu związanego ze szpiczakiem HM1.24 była upośledzona w grupie talidomidu. Zgodnie z Zgodnie z tą obserwacją, zaobserwowano tendencję do większej liczby regulatorowych limfocytów T w grupie talidomidu. regulatorowych limfocytów T w grupie talidomidu. Ponadto pacjenci leczeni IFN-α wykazywali wysoki wskaźnik naiwnych limfocytów T, podczas gdy wysoki wskaźnik efektorowych komórek T pamięci T efektorowych zaobserwowano w grupie talidomidu. Co ważne, po zaprzestaniu terapii talidomidu, efekt ten był odwracalny w przedziale CD8. Podsumowując Podsumowując, terapia podtrzymująca talidomidem ma głęboki wpływ na wzór i stan aktywacji komórek T i stan aktywacji, które wpływają na odporność przeciwnowotworową swoistą dla antygenu. odporność przeciwnowotworową. --- Informacje o autorze: (1)INAGEMP - National Institute of Population Medical Genetics, Porto Alegre, Brazylia; Teratogen Information Service, Medical Genetics Service, Hospital de Clínicas de Porto Alegre, Brazylia; Genetics Department, Universidade Federal do Rio Grande do Sul, Porto Alegre, Brazylia; Program studiów podyplomowych w zakresie epidemiologii, Uniwersytet Federalny Rio Grande do Sul, Porto Alegre, Rio Grande do Sul, Brazylia. (2)INAGEMP - National Institute of Population Medical Genetics, Porto Alegre, Brazylia; Departament Genetyki, Universidade Federal do Rio Grande do Sul, Porto Alegre, Brazylia. (3)INAGEMP - National Institute of Population Medical Genetics, Porto Alegre, Brazylia; Teratogen Information Service, Medical Genetics Service, Hospital de Clínicas de Porto Alegre, Brazylia. (4) National Leprosy Programme, Brasília, Brazylia. (5) Sekretariat Nadzoru Zdrowia, Ministerstwo Zdrowia, Brasília, Brazylia. (6) ECLAMC (Latin-American Collaborative Study of Congenital Malformations) w IMBICE, Instituto Multidisciplinario de Biologia Celular, La Plata, Argentyna; ECLAMC w CEMIC, Centro de Educación Médica e Investigación Clínica, Buenos Aires, Argentyna. Aires, Argentyna. (7) Podyplomowy program epidemiologii, Federalny Uniwersytet Rio Grande do Sul, Porto Alegre, Rio Grande do Sul, Brazylia. (8) INAGEMP - Instituto Nacional de Genética Médica Populacional, Porto Alegre, Brazylia; Teratogen Information Service, Medical Genetics Service, Hospital de Clínicas de Porto Alegre, Brazylia; Genetics Department, Universidade Federal do Rio Grande do Sul, Porto Alegre, Brazylia. Adres elektroniczny: lavinia.faccini@ufrgs.br. --- Talidomid jest obecnie dostępny w USA jako lek badawczy. Syntetyczna pochodna syntetyczna pochodna kwasu glutaminowego, została wprowadzona do obrotu w Europie w 1957 r. jako środek uspokajający, ale wycofany cztery lata później po tym, jak został powiązany z poważnym teratogennością u ludzi (PF D'Arcy i JP Griffin, Adverse Drug React Toxicol Rev, 13:65, 1994). Od tego czasu lek okazał się skuteczny w kilku różnych wskazaniach. wskazaniach. --- Odrodzenie zainteresowania talidomidem w ostatniej dekadzie było niezwykłe. niezwykłe. Talidomid stworzył własną niszę rynkową, szczególnie dla objawów dermatologicznych związanych z HIV, chorobą Behçeta, chorobą przeszczep przeciwko gospodarzowi i toczniem rumieniowatym układowym. W dużej mierze wynikało to z początkowych niekontrolowanych badań empirycznych w stanach opornych na inne terapie lekowe. Obecnie publikowane są odpowiednie badania dla większości powszechnych wskazań. Talidomid powoduje częściowe zahamowanie produkcji czynnika martwicy nowotworów alfa in vivo, ale ostatnie dane ujawniają, że może również działać jako cząsteczka współstymulująca aktywację komórek T in vitro, powodując zwiększoną produkcję interleukiny-2 i interferonu-gamma. W związku z tym oprócz aktywności hamującej monocyty, talidomid może wywierać działanie współstymulujący lub adiuwantowy wpływ na odpowiedzi komórek T. Odkrycie molekularnych podstaw molekularnych podstaw efektów terapeutycznych talidomidu sugerowałoby, że zastosowanie talidomidu i jego analogów w innych schorzeniach jest wysoce prawdopodobne. wysoce prawdopodobne. Konieczne jest jednak, aby lekarze stosujący ten fascynujący lek tego fascynującego leku byli zaznajomieni z jego ryzykiem i działaniami niepożądanymi. --- Talidomid, który został opracowany jako niebarbituranowy środek uspokajający, został wycofany ze z rynku w 1961 r. po tym, jak powiązano go z szeregiem poważnych wad wrodzonych. Stopniowo talidomid został ponownie wprowadzony do leczenia kilku chorób skóry w tym trądowego rumienia guzowatego, ciężkich owrzodzeń błon śluzowych (np. związanych z zakażeniem wirusem HIV lub chorobą Behçeta), limfocytarnych nacieków skórnych, skórnego tocznia rumieniowatego skórny, toczeń rumieniowaty i przewlekła choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi. Ostatnie doniesienia o oryginalnych właściwościach farmakologicznych, w tym modulacji produkcji cytokin cytokin (głównie zmniejszona produkcja TNF-alfa) i hamowanie angiogenezy doprowadziły do że talidomid może być przydatny w niektórych stanach zapalnych i nowotworowych. zapalnych i nowotworowych. Kilka otwartych badań i opisów przypadków opisano działanie talidomidu w chorobie Leśniowskiego-Crohna, reumatoidalnym zapaleniu stawów, zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa, twardziny układowej i kilku innych schorzeń układowych. zaburzenia. W tych wskazaniach występowały niewielkie, ale ograniczające dawkę działania niepożądane. ograniczające dawkę. Analogi talidomidu o lepszych profilach akceptowalności są w trakcie oceny. Antyangiogenne działanie talidomidu może uczynić ten związek związek cenny jako terapia jednolekowa lub jako dodatek do chemioterapii u pacjentów z nowotworami, szczególnie z przerzutami lub szpiczakiem mnogim. Możliwość ta wymaga dalszej oceny. --- Talidomid został po raz pierwszy użyty w późnych latach 50-tych, ale został wycofany z rynku w latach 60-tych z powodu jego ale został wycofany z rynku w latach sześćdziesiątych ze względu na jego notoryczne działanie teratogenne. Lek ten został niedawno ponownie odkryty jako silny środek immunomodulujący i przeciwzapalny i został zatwierdzony przez FDA w 1998 roku do leczenia rumienia guzowatego leprosum. Talidomid okazał się bardzo obiecujący w leczeniu zaawansowanego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego samodzielnie lub w połączeniu z innymi lekami. Wykazał również korzyści w wielu różnych stanach, takich jak aftowe i narządów płciowych aftowe i narządów płciowych, wyniszczenie nowotworowe, HIV, gruźlica i przewlekła choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi. choroba. Talidomid jest obecnie badany pod kątem leczenia raka nerkowokomórkowego, raka wątroby i raka tarczycy. raka nerki oraz raka wątroby i tarczycy. Lepsze zrozumienie jego wielu mechanizmów działania wywołało duże zainteresowanie jego potencjalnym zastosowaniem w leczeniu różnych schorzeń. leczenia różnych zaburzeń. Niniejszy przegląd koncentruje się na mechanizmach działania talidomidu działania, biochemii, farmakokinetyce i jego zastosowaniu w rumieniu guzowatym leprosum, a także szpiczaka mnogiego, choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi i raka nerkowokomórkowego. raka nerkowokomórkowego. --- Na podstawie aktualnych publikacji dokonano przeglądu wskazań do leczenia dermatoz talidomidem talidomidem, a także możliwe mechanizmy działania i działania niepożądane tego leku. niepożądane tego leku. W reaktywnych stanach trądu zastosowanie talidomidu jest ustalone. Dalsze wskazania to przewlekły skórny toczeń rumieniowaty, prurigo nodularis, a ostatecznie nawracające afty i niektóre fotodermatozy nie reagujące na zwykłe leczenie. Badania terapeutyczne talidomidu w chorobach, w których takie leczenie jest tylko sporadycznie lub wcale w literaturze. W odniesieniu do mechanizmów działania kładzie się nacisk na możliwą immunosupresję talidomidu. Wśród działań niepożądanych podkreślono neuropatię talidomidową.
W jakich wskazaniach talidomid jest obecnie sprzedawany?
Zmiana pozycjonowania leków, której przykładem są sildenafil i talidomid, jest obiecującym sposobem na zbadanie alternatywnych wskazań dla istniejących leków. ZASTOSOWANIE LEKU Z TYMCZASOWYM POZWOLENIEM NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU: Talidomid jest obecnie dostępny we Francji do użytku nominalnego lub kohortowego z tymczasowym pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu (TMA). Obecnie jest on stosowany w kilku wskazaniach; w Brazylii, gdzie trąd jest endemiczny, talidomid jest stosowany w leczeniu rumienia guzowatego leprosum, a ostatnio zgłoszono przypadki embriopatii talidomidowej. Przeanalizowaliśmy częstość urodzeń z fenotypami zgodnymi z embriopatią talidomidową (TEP) i skorelowaliśmy to z dystrybucją talidomidu i częstością występowania trądu w latach 2005-2010 w Brazylii.Łącznie rozprowadzono 5 889 210 tabletek talidomidu; częstość występowania wad redukcji kończyn wynosiła 1,60 (CI95%: 1,54-1,66), a TEP 0,11 (CI95%: 0,10-0.13) Obecnie obejmuje grupę nowych leków (immunosupresyjne takrolimus mykofenolan, talidomid, terapia biologiczna, probiotyki, blokery neurozapalne), nowe techniki leczenia (cytaferezy, immunosupresja sekwencyjna, immunosupresja wysokimi dawkami), wreszcie nowe wskazania (chemioprofilaktyka). Przedstawiono przegląd wskazań terapeutycznych dla talidomidu w dermatologii, a także mechanizmy działania i skutki uboczne tego leku.