Plasmodium falciparum, czynnik wywołujący najbardziej śmiercionośną formę ludzkiej malarii malarii, wykorzystuje wiele interakcji ligand-receptor do inwazji na czerwone krwinki gospodarza (RBC). Badaliśmy inwazję P falciparum do nieprawidłowych RBC od ludzi z owalocytozą południowo-wschodnioazjatycką (SAO). Jedna szczególna linia pasożytów, 3D7-A, skutecznie zaatakowała te komórki, podczas gdy wszystkie inne linie badały inwazję SAO RBC tylko do około 20% zakresu normalnych (nie-SAO) komórek komórek. Wynik ten jest zgodny z obserwacją kliniczną, że u osób z SAO SAO mogą doświadczać infekcji P falciparum o wysokiej gęstości i zapewnia wyjaśnienie wcześniejszych rozbieżnych wyników dotyczących inwazji SAO RBC. Charakterystyka fenotypu inwazji 3D7-A ujawniła, że skuteczna inwazja inwazji SAO RBC była równoległa do stosunkowo skutecznej inwazji normalnych RBC traktowanych neuraminidazą, trypsyną lub chymotrypsyną oraz nowością zdolność do inwazji normalnych RBC traktowanych sekwencyjnie zarówno neuraminidazą, jak i trypsyną. Nasze wyniki sugerują, że tylko pasożyty zdolne do korzystania z określonych inwazji mogą skutecznie atakować SAO RBC w hodowli. Podobna sytuacja sytuacja może wystąpić w terenie. --- Wiadomo, że pasożyty malarii atakują i rozwijają się w erytrocytach i retikulocytach. retikulocytach, ale niewiele wiadomo na temat ich infekcji jądrzastych prekursorów erytroidalnych prekursorów. Użyliśmy systemu komórkowego in vitro, który przechodził przez bazofilowy, polichromatyczne, ortochromatyczne i retikulocyty do dojrzałych erytrocytów. Wykazaliśmy, że komórki ortochromatyczne są najwcześniejszymi stadiami, które mogą zostać zaatakowane przez Plasmodium falciparum, czynnik wywołujący śmiertelną malarię u ludzi. Podatność na inwazję różni się od przeżycia wewnątrzkomórkowego i występuje w czasie czasie rozległej przebudowy erytroidalnej. Łącznie dane te sugerują, że potencjał złożoności interakcji gospodarza zaangażowanych w infekcję może być znacznie większy niż dotychczas sądzono. --- Opracowano nową metodę wykrywania in vitro pierwotniaka Plasmodium, czynnika wywołującego malarię. czynnika wywołującego malarię. Obejmuje ona protokół oczyszczania próbek krwi pełnej, a następnie bezpośrednią desorpcję laserową w ultrafiolecie (LD) spektrometrii masowej czasu przelotu. Intensywne sygnały jonowe są obserwowane z nienaruszonej ferriprotoporfiryny IX (hemu), sekwestrowanej przez pasożyty malarii podczas ich wzrostu w ludzkich krwinkach czerwonych. ich wzrostu w ludzkich krwinkach czerwonych. Widmo masowe LD hemu jest specyficzne dla struktury, a intensywność sygnału jest skorelowana z próbką parazytemią (liczbą pasożytów na jednostkę objętości krwi). Poziomy parazytemii rzędu 10 pasożytów/mikrolitr krwi można jednoznacznie wykryć za pomocą tej metody. metodą. Uwzględnienie parametrów wiązki laserowej (rozmiar plamki, rastrowanie na powierzchni próbki) powierzchni próbki) i rzeczywiste zużycie próbki sugeruje, że granice wykrywalności można dodatkowo poprawić o co najmniej rząd wielkości. Wpływ czynników eksperymentalnych, takich jak polaryzacja desorbowanych jonów, ekspozycja i fluencja lasera, wielkość próbki i stadium wzrostu pasożyta na próg wykrywalności pasożyta. na próg wykrywalności pasożytów. --- Na modelowej parze Aedes aegypti--Plasmodium gallinaceum w wykazano, że zmiany w warunkach rozwoju larw spowodowane dodaniem do pożywki wodnej żywej kultury cyjanobakterii Synochocystis sp. lub zielonych wodorostów morskich Chlorella vulgaris. zielonych wodorostów Chlorella vulgaris, ekstraktów acetonowych z osadu żywej kultury lub proszek Chlorella, a także nawóz zawierający azot - chlorek amonu nie obniżyły wrażliwości imago latających na pasożyty malarii. Wyniki eksperymentów oceniających wpływ związków biologicznie czynnych związków biologicznie czynnych wprowadzonych do pożywki dla larw na zdolność do zmiany wrażliwości przeżywających samic komara na czynnik malarii zostały podsumowane. w górę. Uzyskane dane wskazują na wysoki poziom wzajemnej adaptacji między komarami-nosicielami a pasożytami malarii. --- Synteza niedawno scharakteryzowanego depsipeptydu szentiamidu (1), który jest wytwarzany przez entomopatogenną bakterię Xenorhabdus szentirmaii, jest opisany. Podczas gdy wcześniej nie zidentyfikowano żadnej aktywności biologicznej dla 1, materiał materiał pochodzący z wydajnej syntezy umożliwił dodatkowe testy bioaktywności testy prowadzące do identyfikacji znaczącej aktywności przeciwko komórkom owadów i Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego malarię. --- Globalny obszar występowania Plasmodium ovale jest niewielki w porównaniu z innymi gatunkami patogenów gatunków ludzkich patogenów malarii. Rozszerzył się na obszarach azjatyckich i pozostał jak wcześniej na obszarach afrykańskich. W ciągu ostatnich 20 lat odnotowano 2129 przypadków malarii przywiezionych z dalekiej zagranicy do Rosji, w tym 84 (4%) przypadków malarii vivax (P. ovale). Pacjentami byli w większości obywatele innych krajów: 70 z 20 krajów afrykańskich i 7 z dwóch krajów afrykańskich. krajów afrykańskich i 7 z dwóch krajów Oceanii, takich jak Papua Nowa Gwinea i Indonezji. Pozostałych 7 pacjentów to obywatele Rosji, którzy powrócili z różnych krajów Afryki. różnych krajów Afryki. W tym okresie odnotowano łącznie 5 przypadków zakażenia mieszanego: malaria tropikalna P. falciparum + malaria vivax P. ovale malaria. Misja wykrycia nowych sympatycznych podgatunków (P. ovale curtisi i P. ovale wallikeri) zamieszkujących kraje tropikalne z ciągłą lokalną transmisją pozostaje niejasna. transmisji pozostaje niejasna. Tylko dokładne badanie tych podgatunków będzie w stanie będzie w stanie skutecznie zastosować środki zapobiegawcze i przeprowadzić ich eliminację w przyszłości. w przyszłości. --- Szczepionki przerywające przenoszenie malarii cieszą się rosnącym zainteresowaniem, a solidny test funkcjonalny do pomiaru tej aktywności promowałby ich rozwój poprzez zapewnienie biologicznie istotnych środków oceny potencjalnych szczepionek kandydatów na szczepionki. Dlatego naszym celem było zakwalifikowanie standardowego testu karmienia membranowego (SMFA). Test ten mierzy aktywność przeciwciał blokujących transmisję poprzez karmienie hodowanych gametocytów P. falciparum komarami Anopheles w w obecności badanych przeciwciał i pomiar późniejszej infekcji komara. The Międzynarodowa Konferencja ds. Harmonizacji (ICH) zharmonizowana trójstronna wytyczna Q2(R1) wyszczególniono cechy uwzględniane w walidacji testów. Spośród tych cech, zdecydowaliśmy się zakwalifikować SMFA do Precyzji, Liniowości, Zakresu i swoistości. Przeciwciało monoklonalne 4B7 blokujące transmisję zostało przetestowane w 6 eksperymentach żywieniowych w kilku stężeniach, aby określić cztery odpowiednie stężenia, które zostały przetestowane w trzech powtórzeniach w eksperymentach kwalifikacyjnych (3 dodatkowe podania) w celu oceny precyzji, liniowości i zakresu. Dla Specyficzność, 4B7 testowano w obecności normalnej mysiej IgG. Określiliśmy wewnątrz- i międzytestową zmienność % zahamowania średniej intensywności oocyst przy przy każdym stężeniu 4B7 (niższe stężenia wykazywały większą zmienność). My wykazaliśmy również, że % zahamowanie było zależne od stężenia 4B7 i aktywność jest specyficzna dla 4B7. Ponieważ uzyskanie danych empirycznych jest czasochłonne, wygenerowaliśmy model wykorzystujący dane ze wszystkich 9 pasz i zasymulowaliśmy wpływ różnych parametrów na końcowe odczyty, aby ulepszyć procedurę testu i metody analityczne dla przyszłych badań. metody analityczne dla przyszłych badań. Na przykład, oszacowaliśmy wpływ liczby komarów poddanych sekcji na zmienność % zahamowania i symulowaliśmy związek między zależność między % zahamowaniem intensywności oocyst a % zahamowaniem występowania zakażonych komarów przy różnych średnich oocystach w kontroli. SMFA jest jednym z niewielu testów biologicznych stosowanych w przedklinicznym i wczesnym klinicznym rozwoju szczepionek blokujących transmisję, a niniejsze badanie zdecydowanie wspiera jego dalszy rozwój i zastosowanie. --- Malaria jest szeroko rozpowszechnioną chorobą zakaźną, która jest główną przyczyną zgonów w wielu częściach świata. w wielu częściach świata. Wyeliminowanie malarii od dziesięcioleci jest jednym z głównych celów światowej służby zdrowia. od dziesięcioleci, ale wciąż pozostaje nieuchwytny. Inne choroby zostały inne choroby zostały wyeliminowane za pomocą szczepień, ale tradycyjne metody szczepień były jak dotąd okazały się nieskuteczne w przypadku malarii. Zakażenie gatunkiem Plasmodium, czynnikiem wywołującym malarii, jest obecnie leczona terapiami opartymi na lekach, ale wzrost oporności na leki wzrost oporności na leki doprowadził do konieczności opracowania nowych metod leczenia. A obiecującą strategią leczenia malarii jest połączenie szczepionek blokujących transmisję szczepionek (TBV), które zapobiegają rozprzestrzenianiu się choroby z terapiami lekowymi w celu terapiami opartymi na lekach. TBV mogą być opracowane przeciwko antygenom antygenom powierzchniowym, które ulegają ekspresji podczas rozmnażania się pasożyta w komarze. Kiedy komar spożywa krew zaszczepionego osobnika będącego nosicielem pasożyta Plasmodium Plasmodium, przeciwciała wytworzone przez szczepienie zapobiegają zakończeniu cyklu życiowego pasożytów. cyklu życiowego pasożytów. Badania na zwierzętach wykazały, że immunizacja Pfs48/45 powoduje wytwarzanie przeciwciał blokujących przenoszenie malarii; jednak, rozwój tego kandydata na szczepionkę był utrudniony przez słabą ekspresję w gospodarzach prokariotycznych i eukariotycznych. Niedawno chloroplast Chlamydomonas reinhardtii został wykorzystany do ekspresji złożonych białek rekombinowanych. W tym badaniu wykazaliśmy, że C-końcowy region antygenowy antygenu Pfs48/45 może ulegać ekspresji w chloroplaście zielonych alg C. reinhardtii i że to rekombinowane białko ma konformację rozpoznawaną przez znane przeciwciała blokujące transmisję przeciwciała blokujące transmisję. Produkcja tego białka w algach ma potencjał do skalowania do bardzo dużych ilości wymaganych do zaspokojenia potrzeb milionów osób milionów ludzi zagrożonych malarią. --- TŁO: Białko powierzchniowe merozoitu (MSP)-1 Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego malarię tropikalną czynnik wywołujący malarię tropikalną, jest uważany za obiecującą szczepionkę kandydata na szczepionkę. Chociaż jego stabilne klonowanie i ekspresja były trudne w przeszłości, wektory adenowirusowe przeszłości wektory adenowirusowe wyrażające złożone białko zostały opisane w niniejszym badaniu. w niniejszym badaniu. METODY: Zoptymalizowany kodonowo msp-1 został użyty do skonstruowania zestawu wektorów pierwszej generacji (ΔE1Ad) i wektorów adenowirusowych o dużej pojemności (HC-Ad) oraz komórkowych i humoralnych odpowiedzi immunologiczne indukowane przez wektory zostały szczegółowo scharakteryzowane u myszy. WYNIKI: Wytworzenie stabilnych wektorów ΔE1Ad i HC-Ad wyrażających pełną długość MSP-1 i ich produkcja do wysokich mian wektorów okazała się wykonalna. Identyfikacja epitopu i analiza częstotliwości specyficznych komórek T CD8 ujawniły, że wektory HC-Ad wyrażające MSP-1 indukowały wyższe częstotliwości interferon-γ + komórki T CD8 niż wektory ΔE1. Niezależnie od formatu wektora, wyższe miana przeciwciał specyficznych dla MSP-1 były generowane przez wektory Ad wyrażające MSP-1 z promotora β-aktyny kurczaka (CAG) zawierającego wczesny element wzmacniający wirusa cytomegalii i promotor β-aktyny kurczaka. WNIOSKI: Wyniki niniejszego badania sugerują, że wektory Ad wyrażające MSP-1 o pełnej długości zoptymalizowanego kodonu są obiecującymi kandydatami na szczepionki przeciwko infekcjom P. falciparum. Wykorzystanie typu wektora HC-Ad do dostarczania, jak również a także promotora CAG do kontrolowania ekspresji MSP-1, może dodatkowo zwiększyć skuteczność tego kandydata na szczepionkę. --- Plasmodium falciparum jest czynnikiem wywołującym malarię tropikalną u człowieka. Badania biochemiczne koncentrowały się na bezpłciowych, wewnątrzerytrocytarnych stadiach P. falciparum, ze względu na ich rolę w fazie klinicznej choroby i możliwość rozmnażania możliwość rozmnażania w systemie hodowli komórkowej. W niniejszym raporcie opisujemy znakowanie glikolipidów malarycznych i analizę ich hydrofilowych cząsteczek. hydrofilowych ugrupowań. Zostały one zidentyfikowane jako glikozylofosfatydyloinozytole (GPI) poprzez: 1) znakowanie [3H]mannozą, [3H]glukozaminą i [3H]etanoloaminą oraz 2) wrażliwość na specyficzną dla glikozylofosfatydyloinozytolu fosfolipazę D, fosfolipazy A2 i kwasu azotawego. Wykazano, że na malaryczne GPI nie ma wpływu leczenie fosfolipazą C specyficzną dla fosfatydyloinozytolu, niezależnie od wcześniejszego leczenia łagodną zasadą powszechnie stosowaną do deacylacji inozytolu. Dwóch kandydatów na domniemanych prekursorów kotwicy GPI do białek błony malarycznej o strukturze o strukturze etanoloamina-fosforan-6(Man alfa 1-2)Man alfa 1-2Man alfa 1-6Man alfa 1-4 GlcN-PI (Pfg1 alfa) i etanoloaminofosforan-6Man alfa 1-2Man alfa 1-6Man alfa 1-4-GlcN-PI (Pfg1 beta) zostały zidentyfikowane. --- Plasmodium falciparum jest czynnikiem wywołującym najcięższą postać ludzkiej malarii. malarii. Szybkie namnażanie się pasożyta w ludzkich erytrocytach wymaga aktywnej produkcji nowych błon. Fosfatydylocholina jest najbardziej fosfolipidem w błonach Plasmodium, a szlaki prowadzące do jej syntezy są atrakcyjnymi celami chemioterapii. są atrakcyjnymi celami dla chemioterapii. Oprócz syntezy z choliny, fosfatydylocholina jest syntetyzowana z seryny poprzez nieznany nieznany szlak. Seryna, która jest aktywnie transportowana przez Plasmodium z ludzkiej surowicy i łatwo dostępna w pasożycie, jest następnie przekształcana w fosfoetanoloaminę. Tutaj opisujemy u P. falciparum roślinopodobny szlak S-adenozylo-l-metionina-zależna trzystopniowa reakcja metylacji, która przekształca fosfoetanoloaminę w fosfocholinę, prekursor do syntezy fosfatydylocholiny. Zidentyfikowaliśmy gen, PfPMT, kodujący tę aktywność i wykazaliśmy, że jego produktem jest niezwykła metylotransferaza fosfoetanoloaminy bez ludzkich homologów. Metylotransferaza fosfoetanoloaminy P. falciparum (Pfpmt) jest monopartytowym enzymem z pojedynczą domeną katalityczną, która jest odpowiedzialny za trzyetapową reakcję metylacji. Co ciekawe, aktywność Pfpmt jest hamowana przez jej produkt fosfocholinę i analog fosfocholiny, miltefozynę. analog fosfocholiny, miltefozynę. Pokazujemy, że miltefozyna może również hamować proliferację pasożytów proliferację pasożytów w ludzkich erytrocytach. Znaczenie tego enzymu w biogenezie błon P. falciparum czyni go potencjalnym celem dla chemioterapii malarii. chemioterapii. --- Trójwymiarowa struktura proteazy histo-asparaginowej (HAP), enzymu podobnego do pepsyny enzymu z czynnika wywołującego malarię Plasmodium falciparum, jest sugerowana na podstawie modelowania homologicznego, po którym następuje wyrównanie metodą dynamiki molekularnej. dynamiki molekularnej. Obecność reszty His w miejscu katalitycznym zamiast reszty Asp zamiast reszty Asp, która jest charakterystyczna dla enzymów podobnych do pepsyny, oraz zastąpienie niektórych innych konserwowanych reszt w miejscu aktywnym umożliwia na działanie enzymu przez mechanizm kowalencyjny właściwy dla proteaz serynowych. proteaz serynowych. Szczegółowe struktury kompleksów HAP z pepstatyną, niekowalencyjnym inhibitorem niekowalencyjnym inhibitorem proteaz asparaginowych i fluorkiem fenylometylosulfonylu, kowalencyjnym inhibitorem proteaz serynowych, a także z substratem pentapeptydowym. substratem. --- Plasmodium vivax jest ważnym ludzkim patogenem wywołującym malarię w bardziej klimacie umiarkowanym na świecie. Podobnie jak w przypadku Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego malarii tropikalnej, w przypadku tego gatunku pasożyta zaczyna pojawiać się lekooporność. gatunków pasożytów, co utrudnia odpowiednie leczenie infekcji. Użyliśmy krótkoterminowy test leku ex vivo do monitorowania aktywności OZ277 (RBx-11160), w pełni syntetycznego w pełni syntetycznego nadtlenku przeciwmalarycznego i diamidyny DB75 przeciwko P. vivax. Dla obu związków, jak również referencyjnych związków przeciwmalarycznych artesunatu, artemeter i chlorochina, wartości IC(50) in vitro określono w w testach inkorporacji hipoksantyny w jednym cyklu. Wyniki takich testów okazały się były bardzo podobne w porównaniu z wartościami IC(50) uzyskanymi z jednego cyklu P. falciparum. Wykazaliśmy aktywność przeciwpasożytniczą OZ277 i związków referencyjnych jest szybsza niż DB75. Dane te gwarantują testy kliniczne OZ277 przeciwko malarii P. vivax i wspierają ostatnie dane dotyczące aktywności klinicznej przeciwko P. vivax dla DB75. --- Niewiele badań dotyczyło mechanizmów patofizjologicznych odpowiedzialnych za co wydaje się być możliwą interakcją między Plasmodium falciparum, czynnikiem Plasmodium falciparum, czynnikiem wywołującym malarię, a HIV-1 u pacjentów zakażonych obustronnie. Wykazano, że wykazano, że pasożyty Plasmodium detoksyfikują cząsteczki hemu do pigmentu zwanego hemozoinę (HZ), która może znacząco modulować układ odpornościowy. Głównym celem tego badania było ustalenie, czy ekspozycja ludzkich pierwotnych makrofagów pochodzących z monocytów (MDM) na pigment malarii wpływa na proces infekcji HIV-1. proces infekcji HIV-1. Donosimy tutaj, że replikacja HIV-1 jest znacznie zmniejszona w MDM obciążonych HZ. Zależna od HZ redukcja replikacji wirusa replikacji wirusa jest spowodowane blokadą na etapie cyklu życiowego wirusa występującą między ukończeniem pełnometrażowych odwrotnych transkryptów a integracją wirusowego DNA w chromosomie gospodarza. Zrozumienie mechanizmów patologicznych zaangażowanych w koinfekcję P. falciparum i HIV-1 ma duże znaczenie ze względu na możliwe konsekwencje terapeutyczne. możliwych konsekwencji terapeutycznych. --- TŁO: Plasmodium falciparum, czynnik wywołujący ludzką malarię, wyraża dwie aminopeptydazy, PfM1AAP i PfM17LAP, krytyczne dla generowania puli wolnych aminokwasów puli wolnych aminokwasów wykorzystywanych przez wewnątrzerytrocytarne stadium pasożyta do syntezy białek, wzrostu i rozwoju. syntezy białek, wzrostu i rozwoju. Te egzopeptydazy są potencjalnymi potencjalnymi celami dla rozwoju nowej klasy leków przeciwmalarycznych. METODOLOGIA/OSIĄGNIĘCIA GŁÓWNE: Określenie specyficzności substratowej rekombinowanych form tych dwóch egzopeptydaz. rekombinowanych form tych dwóch aminopeptydaz malarii wykorzystaliśmy nową bibliotekę składającą się z 61 fluorogennych substratów pochodzących zarówno z naturalnych, jak i nienaturalnych aminokwasów. aminokwasów. Uzyskaliśmy szczegółowy substratowy odcisk palca dla rekombinowanych form enzymów enzymów ujawniając, że PfM1AAP wykazuje bardzo szeroką tolerancję substratową, zdolny do wydajnej hydrolizy neutralnych i zasadowych aminokwasów, podczas gdy PfM17LAP ma węższą specyficzność substratową i preferencyjnie rozszczepia nieporęczne, hydrofobowe aminokwasy. aminokwasy. Biblioteka substratów została również wykorzystana do profilowania aktywności natywnych aminopeptydaz w rozpuszczalnych lizatach komórkowych P. falciparum malaria. WNIOSKI/ZNACZENIE: Dane te wykazały, że PfM1AAP i PfM17LAP są są odpowiedzialne za większość aktywności aminopeptydaz w tych ekstraktach. Te badania dostarczają specyficznych substratów i informacji mechanistycznych ważnych dla zrozumienia funkcji tych aminopeptydaz i mogą być wykorzystane w w projektowaniu nowych inhibitorów, aby konkretnie ukierunkować je na leczenie antymalaryczne. leczenie. --- Niniejsze badanie opisuje synergistyczne oddziaływanie dwóch blokerów kanału wapniowego blokerów kanału wapniowego, werapamilu (VR) i SR33557 lub fantofaronu (SR), w odwracaniu oporności na chlorochinę u Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego ludzką malarię. malarii u ludzi. Dwa blokery kanału wapniowego wykazywały wewnętrzną aktywność przeciwmalaryczną aktywność przy 10 i 1 mikroM odpowiednio dla werapamilu i fantofaronu. Izobologramy ujawniły, że chlorochina i werapamil oraz chlorochina i fantofaron działały synergistycznie. fantofaron, działały synergistycznie przeciwko opornym na chlorochinę szczepom P. falciparum. W przypadku stosowania w stężeniach subinhibicyjnych werapamil okazał się 2-3 razy silniejszy niż fantofaron. razy silniejszy niż fantofaron w odwracaniu oporności na chlorochinę. Rzeczywiście, werapamil całkowicie odwracał oporność na chlorochinę u P. falciparum, podczas gdy fantofaron tylko częściowo. W szczepie wysoce opornym na chlorochinę FcB1, VR i SR działały synergistycznie w celu odwrócenia oporności na CQ, a stężenia stężenia VR stosowane w tych kombinacjach można było zmniejszyć 10- lub 100-krotnie (np. 100 nM i 10 nM), które były wymagane, gdy lek ten był stosowany samodzielnie. W umiarkowanie opornym na chlorochinę szczepie K1, połączenie VR i SR w celu odwrócenia oporności na CQ pozwoliło nam zmniejszyć stężenie tych chemosensybilizatorów chemosensybilizatorów odpowiednio 1000- i 100-krotnie. Maksymalny tolerowany poziom w osoczu maksymalny tolerowany poziom w osoczu, powyżej którego wystąpiły skutki uboczne podczas stosowania werapamilu, wynosi 2,5 mikroM. W związku z tym opisane podejście, które pozwoliło nam obniżyć dawki chemosensybilizatorów chemosensybilizatorów, może dobrze zapobiegać efektom toksycznym u ludzi i oświecić zalety polichemioterapii. --- Poliaminy putrescyna, spermidyna i spermina odgrywają istotną rolę w różnicowaniu różnicowaniu i proliferacji komórek. Hamowanie enzymów ograniczających szybkość biosyntezy poliamin biosyntezy poliamin, dekarboksylazy ornityny (ODC) i dekarboksylazy S-adenozylometioniny (AdoMetDC), zostało zaproponowane jako strategia terapeutyczna przeciwko rakowi i infekcjom pasożytniczym. W przypadku Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego malarię tropikalną, podejście to jest szczególnie interesujące, ponieważ tutaj oba kluczowe enzymy, ODC i AdoMetDC, są połączone w dwufunkcyjne białko ODC/AdoMetDC. Taki układ nie został w żadnym innym organizmie badanym do tej pory. Zgłaszamy klonowanie i rekombinowaną ekspresję domeny ODC P. falciparum w Escherichia coli. Po pierwsze, wyraziliśmy samą rekombinowaną domenę ODC (rPfODC). Po drugie, wyraziliśmy wyraziliśmy rekombinowaną domenę ODC w połączeniu z poprzedzającą częścią regionem zawiasowym dwufunkcyjnej domeny ODC/AdoMetDC (rPfHinge-ODC). Wartości K(m) dla L-ornityny wynosiły 47,3 mikroM dla rPfHinge-ODC i 161. 5 mikroM dla rPfODC. Oba rekombinowane enzymy były hamowane przez putrescynę, ale wartość K(i) dla rPfHinge-ODC wynosiła 50,4 mikroM (IC(50)=157 mikroM), podczas gdy wartość IC(50) dla rPfODC wynosiła 500 mikroM. Spermidyna była słabym inhibitorem w obu przypadkach. alfa-difluorometylornityna hamowała rPfHinge-ODC z wartością K(i) o wartości 87,6 mikroM. Dla dwóch nowych inhibitorów ODC, CGP52622A i CGP54619A, wartości K(i) rPfHinge-ODC wynosiły 87,6 mikroM. wartości K(i) rPfHinge-ODC były w zakresie nanomolarnym. --- Obrazowanie komórek żywych jest narzędziem biologii komórki, które zapewnia nieoceniony wgląd w wiele dynamicznych procesów, takich jak podziały komórkowe, morfogeneza czy egzocytoza. endo- i egzocytoza. Podczas gdy obserwacja komórek za pomocą obrazowania poklatkowego jest standardową procedurą w wielu systemach standardową procedurą w wielu systemach, technika ta do niedawna nie była dostępna dla Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego najcięższą postać ludzkiej malarii. formy ludzkiej malarii. Poniżej przedstawiamy szczegółowy opis procedury dla czterowymiarowej mikroskopii poklatkowej w stadiach krwi tego ważnego patogenu. tego ważnego patogenu. Dzięki powszechnemu stosowaniu transfekcji P. falciparum do do fluorescencyjnego znakowania interesujących białek, technika ta zapewnia nowe narzędzie do do badania biologii stadiów rozwojowych malarii we krwi, co ma prowadzić do lepszego lepsze zrozumienie dynamicznych procesów zachodzących w tej fazie cyklu życiowego. --- Kinazy białkowe zależne od cyklin (CDK) stały się atrakcyjnym celem dla leków w w celu zidentyfikowania skutecznych inhibitorów pasożyta Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego najcięższą postać malarii u ludzi. My przetestowaliśmy znane inhibitory CDK pod kątem ich zdolności do hamowania dwóch malarycznych CDK: Pfmrk i PfPK5. Wiele inhibitorów CDK o szerokim spektrum działania nie hamowało Pfmrk co sugeruje, że miejsce aktywne różni się od innych CDK w istotny sposób. Poprzez przesiewowych związków w chemicznej bazie danych Waltera Reeda, zidentyfikowaliśmy związki na bazie oksindolu jako skuteczne inhibitory Pfmrk (IC(50) = 1,5 mikroM). Związki te mają niską reaktywność krzyżową wobec PfPK5 i ludzkiego CDK1 wykazując selektywność wobec Pfmrk. Porównanie aminokwasowe miejsc aktywnych Pfmrk i PfPK5 zidentyfikowało unikalne różnice aminokwasowe, które mogą wyjaśnić tę selektywność i mogą być wykorzystane do dalszych wysiłków na rzecz rozwoju leków. --- Plasmodium falciparum, najważniejszy czynnik wywołujący malarię u ludzi, ulega zmienności antygenowej w celu przedłużenia infekcji i zapewnienia transmisji między żywicielami. Zmienność klonalną obserwuje się w adhezynach powierzchniowych wyrażanych na zainfekowanych erytrocytach: głównie w adhezynie PfEMP1 kodowanej przez rodzinę genów dużą rodzinę genów var. Sirtuina PfSIR2A była pierwszym odkrytym białkiem które ma duży wpływ na zmienność antygenową u P. falciparum. W przypadku nieobecności PfSIR2A, normalne wyciszanie rodziny genów var o zmiennej ekspresji jest częściowo zaburzone. Aby dokładnie zbadać rolę PfSIR2A w kontrolowaniu zmienności antygenowej, wiele niezależnych klonów dzikiego typu i wygenerowano pasożyty PfSIR2A-knockout (DeltaSir2a). ekspresję genów var mierzono jakościowo, ilościowo i ilościowo. następnie mierzona jakościowo, ilościowo i wzdłużnie przez dłuższy czas w kulturze. okresy w kulturze. Stwierdzono, że pasożyty DeltaSir2a aktywują około 10 specyficznych genów var w każdym analizowanym niezależnym klonie. Aktywowane geny były w kierunku podklas genów upsA, upsBA i upsEvar. Całkowity poziom transkryptu var był od dwóch do trzech razy wyższy u pasożytów DeltaSir2a niż u pasożytów pasożytów typu dzikiego i co najmniej jeden transkrypt - kodujący ciążową adhezynę malarii adhezynę VAR2CSA - uległ pomyślnej translacji i ekspresji na powierzchni zainfekowanej komórki. powierzchni. W przypadku braku PfSIR2A, przełączanie antygenów w czasie było również zmniejszona, choć nie zniesiona. Ta praca rozszerza nasze zrozumienie klonalnej zmienności antygenowej w tym ważnym ludzkim patogenie i demonstruje centralną rolę PfSIR2A w regulowaniu zarówno ekspresji wariantów specyficznych podzbiorów genów var i ogólnej ilości ekspresji genów var. --- W Republice Jemeńskiej Plasmodium falciparum jest dominującym czynnikiem sprawczym malarii. malarii i wiąże się z niekorzystnymi konsekwencjami dla kobiet w ciąży i ich dzieci. i ich dzieci. Częstość występowania i objawy kliniczne malarii wśród 500 ciężarnych (260) i nieciężarnych (240) kobiet. Badania kliniczne kliniczne, badania laboratoryjne i ustrukturyzowany kwestionariusz. do zebrania danych. Częstość występowania malarii była wyższa wśród kobiet w ciąży (55%) niż u kobiet niebędących w ciąży (20%). Niedokrwistość występowała znacznie częściej wśród kobiet w ciąży niż kobiet niebędących w ciąży, a także częściej u kobiet w ciąży z malarią niż u kobiet niebędących w ciąży z malarią. --- Zidentyfikowano nową rodzinę 1H-imidazol-2-ylo-pirymidyno-4,6-diamin o silnej aktywności przeciwko stadium erytrocytów Plasmodium falciparum (Pf), najczęstszego czynnika wywołującego malarię. Systematyczne badanie SAR zaowocowało identyfikacją związku 40, który wykazuje dobrą siłę działania przeciwko pasożytom typu dzikiego i lekoopornym oraz wykazuje dobre właściwości farmakokinetyczne in vivo. właściwości farmakokinetyczne in vivo. --- Plasmodium falciparum jest głównym czynnikiem wywołującym malarię, chorobę o światowym znaczeniu. na całym świecie. Oporność na obecne leki, takie jak chlorochina i meflochina rozprzestrzenia się w alarmującym tempie, a nasze antymalaryczne armamentarium jest prawie wyczerpane. jest prawie wyczerpane. Pasożyt malarii koduje dwie homologiczne proteazy asparaginowe, plazmepsyny proteazy, plazmepsyny I i II, które są niezbędnymi składnikami jego szlaku degradacji hemoglobiny i są nowymi celami dla rozwoju leków przeciwmalarycznych. rozwoju leków przeciwmalarycznych. Określiliśmy strukturę krystaliczną rekombinowanej plazmepsyny II skompleksowanej z pepstatyną A. Jest to pierwsza opisana struktura krystaliczna białka z P. fal. struktura krystaliczna białka z P. falciparum. Kryształy zawierają cząsteczki w dwóch różnych konformacjach, ujawniając niezwykły stopień elastyczności międzydomenowej elastyczność enzymu. Struktura została wykorzystana do zaprojektowania serii selektywnych związków o niskiej masie cząsteczkowej, które hamują zarówno plazmepsynę II, jak i wzrost wzrost P. falciparum w kulturze. --- Plasmodium falciparum, czynnik wywołujący malarię, w znacznym stopniu opiera się na glikolizie połączonej z fermentacją homolaktyczną podczas etapów przenoszonych przez krew do produkcji energii. Selektywne inhibitory dehydrogenazy mleczanowej pasożyta dehydrogenazy mleczanowej (LDH) pasożyta, kluczowe dla regeneracji NAD(+), dlatego potencjalnie stanowić drogę do nowych leków przeciwmalarycznych skierowanych przeciwko nowemu celowi molekularnemu. cel molekularny. Opisano serię heterocyklicznych związków na bazie azoli, które preferencyjnie hamują LDH P. falciparum w stężeniach submikromolarnych, zwykle w stężeniach około 100-krotnie niższych niż wymagane do hamowania dehydrogenazy mleczanowej u ludzi. hamowanie dehydrogenazy mleczanowej. Struktury krystaliczne pokazują, że te konkurencyjne inhibitory tworzą sieć oddziaływań z aminokwasami w obrębie miejsca aktywnego enzymu, układając się wzdłuż pierścienia nikotynamidowego kofaktora NAD(+). Związki te związki wykazują umiarkowaną aktywność przeciwko pasożytniczym erytrocytom, w tym szczepy pasożytów o znanej oporności na istniejące leki przeciwmalaryczne i przeciwko Plasmodium berghei u myszy BALB/c. Wstępne dane dotyczące toksyczności sugerują, że pochodne pochodne azolu mają ogólnie niską cytotoksyczność, a wstępne dane farmakokinetyczne wykazują korzystną biodostępność i czas krążenia. Te zachęcające wyniki sugerują, że dalsze ulepszanie tych struktur może przynieść kandydatów nadających się do rozważenia jako nowe środki terapeutyczne w leczeniu malarii. malarii. W połączeniu te badania zapewniają również silne wsparcie dla ważności ukierunkowania szlaku glikolitycznego Plasmodium, a w szczególności LDH w poszukiwaniu nowych leków przeciwmalarycznych. --- Odporność na insektycydy zagraża kontroli chorób przenoszonych przez komary, takich jak malaria czy denga. Aby zapewnić zrównoważoną kontrolę wektorów, potrzebujemy pełnego zrozumienia czynników napędzających ewolucję oporności. Testujemy hipotezę hipotezę, że ekspresja odporności na insektycydy zależy od dostępnych zasobów poprzez hodowlę genetycznie odpornych na DDT i wrażliwych larw komarów z rodzaju Anopheles w trzech reżimach żywieniowych, które odpowiadają 40%, 70% i 100% normalnej diety i wystawiając dorosłe samice na działanie DDT 5, 10 i 15 dni po pojawieniu się. W obu koloniach przeżywalność po ekspozycji zmniejszała się wraz z wiekiem po ekspozycji. ekspozycji. Dodatkowo, poziom pożywienia i odporność na DDT były pozytywnie skorelowane w obu koloniach, chociaż tylko w kolonii odpornej na DDT zależność ta była statystycznie istotna. zależność była istotna statystycznie. Wpływ diety larwalnej był mniejszy niż wpływ wieku w momencie ekspozycji. Omówiliśmy nasze wyniki i wyjaśniliśmy implikacje tego badania dla monitorowania odporności na zdrowie publiczne i zarządzanie wektorami. i zarządzania wektorami. --- Malaria charakteryzuje się cykliczną gorączką i wysokim poziomem stanu zapalnego. podczas gdy wczesna reakcja zapalna przyczynia się do usuwania pasożytów, nadmierne i trwałe zapalenie może prowadzić do ciężkich postaci choroby. Tutaj pokazujemy, że erytrocyty zakażone Plasmodium falciparum zawierają kwas moczowy wytrąca się w cytoplazmie wakuoli parazytoforowej, które są uwalniane gdy erytrocyty pękają. Osady kwasu moczowego są wysoce zapalne cząsteczki, które są uważane za sygnał zagrożenia dla wrodzonej odporności i są czynnikiem sprawczym dny moczanowej. Ustaliliśmy, że osady kwasu moczowego pochodzące od P. falciparum kwasu moczowego indukują dojrzewanie ludzkich komórek dendrytycznych, zwiększając ekspresję ekspresję cząsteczek współstymulujących na powierzchni komórki, takich jak CD80 i CD86, podczas gdy zmniejszając ekspresję ludzkiego antygenu leukocytarnego-DR. Zgodnie z tym, kwas moczowy kwas moczowy stanowi znaczną część całkowitej aktywności stymulującej indukowanej przez erytrocyty zakażone pasożytem. Co więcej, identyfikacja osadów kwasu moczowego kwasu moczowego w erytrocytach zakażonych P. falciparum i P. vivax uzyskanych bezpośrednio od pacjentów z malarią podkreśla znaczenie in vivo i kliniczne naszych odkryć. naszych ustaleń. Podsumowując, nasze dane wskazują na wytrącanie się kwasu moczowego jako potencjalnie ważny czynnik przyczyniający się do wrodzonej odpowiedzi immunologicznej na zakażenie Plasmodium i mogą stanowić nowy cel dla terapii wspomagających. --- Czynnik wywołujący malarię, Plasmodium, posiada trzy przedziały aktywne translacyjnie aktywne przedziały: cytozol, mitochondrium i reliktowy plastyd zwany apikoplast. Syntetazy aminoacylo-tRNA do ładowania tRNA są zatem wymagane dla wszystkich trzech przedziałów. wszystkich trzech przedziałów. Jednak genom Plasmodiumfalciparum koduje zbyt mało tRNA, aby dostarczyć unikalny enzym dla każdego aminokwasu we wszystkich trzech przedziałach. przedziałach. Zbadaliśmy subkomórkową lokalizację trzech syntetaz tRNA tRNA (AlaRS, GlyRS i ThrRS), które występują tylko raz w genomie jądrowym genomie jądrowym i wykazaliśmy, że każdy z tych enzymów jest podwójnie zlokalizowany w cytozolu P. falciparum cytosolu i apikoplastu. Żadna frakcja mitochondrialna nie jest widoczna dla tych trzech enzymów, co sugeruje, że w mitochondrium Plasmodium brakuje co najmniej przynajmniej tych trzech syntetaz tRNA. Unikalny Plasmodium ThrRS jest przypuszczalnym celem przeciwmalarycznego związku borrelidyny. Borelidyna zabija pasożyty P. falciparum pasożyty szybko, bez opóźnionego efektu śmierci typowego dla inhibitorów translacji apikoplastów i bez zauważalnego wpływu na morfologię apikoplastów. morfologię apikoplastów. Natomiast mupirocyna, inhibitor IleRS apikoplastu, zabija z opóźnionym efektem śmierci, który hamuje morfologię apikoplastu. z opóźnionym efektem śmierci, który hamuje wzrost i podział apikoplastów. Ponieważ hamowanie podwójnie ukierunkowanych syntetazy tRNA powinno zatrzymać translację we wszystkich przedziałach pasożyta, enzymy te zasługują na dalsze badania jako potencjalne cele dla rozwoju leków przeciwmalarycznych. --- Zakażenie przez Plasmodium, czynnik wywołujący malarię, jest związane z hemolizą, a więc uwalnianiem hemoglobiny z krwinek czerwonych. W warunkach zapalnych w warunkach zapalnych, hemoglobina wolna od komórek może zostać utleniona, uwalniając grupy prostetyczne hemu i wytwarzając szkodliwy wolny hem. Tutaj pokazujemy, że przeżycie gospodarza zakażonego Plasmodium zależy ściśle od jego zdolności do zapobiegania cytotoksycznego działania wolnego hemu poprzez ekspresję enzymu katabolizującego hem oksygenazy hemowej-1 (HO-1; kodowanej przez gen Hmox1). W przypadku zakażenia Plasmodium chabaudi chabaudi (Pcc), myszy typu dzikiego (Hmox1(+/+)) Myszy BALB/c rozwiązały infekcję, a następnie przywróciły homeostazę (0% śmiertelności). Natomiast myszy z niedoborem HO-1 (Hmox1(-/-)) BALB/c rozwinęła się śmiertelna postać niewydolności wątroby (100% śmiertelności), podobną do tej występującej u myszy DBA/2 zakażonych Pcc (75% śmiertelności). śmiertelność). Ekspresja HO-1 hamuje prooksydacyjne działanie wolnego hemu, zapobiegając uwrażliwieniu hepatocytów na zaprogramowaną śmierć komórkową przez apoptozę. śmierć komórki przez apoptozę. Ten cytoprotekcyjny efekt, który hamuje rozwój niewydolności wątroby w rozwój niewydolności wątroby u myszy zakażonych Pcc bez ingerencji w obciążenie patogenem. obciążenie patogenem, jest naśladowane przez farmakologiczne przeciwutleniacze, takie jak N-acetylocysteina (NAC). Po podaniu terapeutycznym, tj. po zakażeniu Pcc infekcja, NAC hamowała rozwój niewydolności wątroby u myszy zakażonych Pcc DBA/2 (0% śmiertelności), bez wpływu na obciążenie patogenem. Podsumowując Podsumowując, opisujemy mechanizm obrony gospodarza przed infekcją Plasmodium zakażenie, oparte na cytoprotekcji tkanek przed wolnym hemem i ograniczające chorobę nasilenie choroby niezależnie od obciążenia pasożytami. --- Skuteczność błękitu metylenowego (MB) w połączeniu z pirymetaminą (PYR), chlorochiną (CQ) lub chininą (Q) badano w klasycznym czterodniowym teście supresyjnym przeciwko czynnikowi wywołującemu malarię u gryzoni, Plasmodium berghei. przeciwko czynnikowi wywołującemu malarię u gryzoni, Plasmodium berghei. Zaobserwowano wyraźne nasilenie zaobserwowano, gdy MB podawano w nieleczącej dawce 15 mg/kg/dzień w połączeniu z PYR (0,19 mg/kg/dzień) lub Q (25 mg/kg/dzień). Nie stwierdzono stwierdzono synergii między MB (15 mg / kg) i CQ (0,75 mg / kg). Nasze wyniki sugerują że połączenie MB z PYR lub Q może poprawić skuteczność tych obecnie stosowane leki przeciwmalaryczne. --- Ostatnie doniesienia podkreślają ciężkość i zachorowalność na choroby wywoływane przez długo zaniedbywanego pasożyta malarii Plasmodium vivax. Ze względu na nieodłączne trudności w rozmnażaniu laboratoryjnym P. vivax, biologia tego pasożyta nie została odpowiednio zbadana. nie została odpowiednio zbadana. Podczas gdy proteom P. falciparum, czynnika wywołującego czynnik wywołujący malarię mózgową, został szeroko zbadany z kilku źródeł, informacje na temat proteomu P. vivax są ograniczone. Po raz pierwszy zbadaliśmy proteom po raz pierwszy zbadaliśmy proteom P. vivax wyizolowany bezpośrednio od pacjentów bez adaptacji do warunków laboratoryjnych. Zidentyfikowaliśmy 153 białka z klinicznych P. vivax, z których większość nie wykazuje homologii z żadnymi wcześniej znanymi produktami genów. znanych wcześniej produktów genowych. Zidentyfikowaliśmy również 29 nowych białek, które zostały wyrażone w P. vivax po raz pierwszy. Ponadto, kilka białek wcześniej sugerowanych jako cele przeciwmalaryczne, zostało również znalezionych w naszej analizie. Co najważniejsze, znaleźliśmy kilka unikalnych białek wyrażanych przez P. vivax. Badanie to jest ważnym krokiem w zapewnieniu wglądu w fizjologię pasożyta w warunkach klinicznych. w warunkach klinicznych. --- Malaria jest wyniszczającą chorobą. Aby doszło do przeniesienia, Plasmodium, czynnik czynnik wywołujący malarię, musi ukończyć złożony cykl rozwojowy w wektorze komara. wektorze komara. Dlatego też komar jest potencjalnym celem kontroli choroby. Ookinety Plasmodium, które rozwijają się w jelicie środkowym komara, muszą najpierw przekroczyć macierz perytroficzną (PM) jelita środkowego, grubą osłonkę zewnątrzkomórkową, która całkowicie otacza posiłek z krwi. PM stanowi częściową, naturalną barierę przed inwazją pasożytów w jelicie środkowym i spekuluje się, że modyfikacje PM mogą prowadzić do całkowitej bariery przed infekcją. Jednak takie strategie wymagają jednak dokładnego scharakteryzowania struktury PM. Tutaj opisujemy po raz pierwszy kompletny proteom PM głównego wektora malarii, Anopheles gambiae. W sumie 209 białek zostało zidentyfikowanych za pomocą spektrometrii mas. spektrometrii mas. Wśród nich znalazło się dziewięć nowych białek peritroficznej macierzy wiążących chitynę rozszerzając listę z trzech do dwunastu peritrofin. Na koniec model dla domniemanych interakcji między białkami zidentyfikowanymi w tym badaniu. zidentyfikowanych w tym badaniu. --- Odporność komórkowa odgrywa kluczową rolę w zwalczaniu wielu chorób zakaźnych. chorób zakaźnych, co wymaga stosowania adiuwantów, które mogą zwiększać komórkową odpowiedź immunologiczną odpowiedzi immunologicznej wywołanej przez szczepionki. Powszechnie wiadomo, że ochrona przed jedną z takich chorób, malarią, wymaga silnej odpowiedzi komórek T CD8(+) skierowanej przeciwko stadiom wątrobowym czynnika sprawczego, Plasmodium spp. W tym raporcie pokazujemy, że chemokina specyficzna dla komórek dendrytycznych, pochodząca z komórek dendrytycznych CC chemokina 1 (DC-CK1), która jest wytwarzana u ludzi i działa na naiwne limfocyty, może zwiększać odpowiedzi komórek T CD8(+) specyficznych dla Ag, gdy jest podawany jednocześnie z napromieniowanymi sporozoitami Plasmodium yoelii lub rekombinowanym adenowirusem wyrażającym białko circumsporozoitu P. yoelii u myszy. Następnie pokazujemy, że te wzmocnione odpowiedzi komórek T skutkują zwiększoną ochroną przed malarią u immunizowanych myszy zakwestionowane żywymi sporozoitami P. yoelii, ujawniając aktywność adiuwantową dla DC-CK1. DC-CK1 wydaje się działać preferencyjnie na naiwne limfocyty myszy i jego działanie adiuwantowe wymaga IL-12, ale nie IFN-gamma lub CD40. Ogólnie rzecz biorąc, nasze wyniki pokazują po raz pierwszy rolę in vivo dla DC-CK1 w ustanowieniu pierwotnych odpowiedzi komórek T i wskazują na potencjał tej chemokiny jako adiuwant dla szczepionek przeciwko malarii, a także innym chorobom, w których ważna jest komórkowa odpowiedź immunologiczna. komórkowe odpowiedzi immunologiczne są ważne. --- CEL: Zademonstrowanie analizy sytuacji malarii, stratyfikacji i planowania dla endemicznego obszaru w południowym Iranie. METODY: Uzyskano dane dotyczące systemu opieki zdrowotnej, populacji, parametrów meteorologicznych, zachorowań na malarię przypadków malarii, wektorów anofiliny i działań kontrolnych w latach 2005-2007 uzyskano z Centrum Zdrowia Minab, Stacji Meteorologicznej Minab i opublikowanych dokumentów o elementach malarii na badanym obszarze. Arkusz danych został utworzony w programie Excel 2003 do analizy. WYNIKI: W dystrykcie Minab pracowało 644 pracowników służby zdrowia, w tym 99 w programie kontroli malarii. Placówki służby zdrowia są rozmieszczone w następujący sposób: 1 szpital z 96 łóżkami, 23 ośrodki zdrowia, w tym ośrodki prywatne (10 w mieście Minab i 13 na obszarach wiejskich dystryktu Minab) oraz 119 domów zdrowia na obszarach wiejskich dystryktu Minab. Nopheles stephensi był dominującym gatunkiem w dystrykcie Minab. w dystrykcie Minab, jednak Anopheles dthali, Anopheles superpictus, Anopheles fluviatilis, Anopheles multicolor, Anopheles pulcherrimus i Anopheles turkhudi. można również znaleźć na tym obszarze. Anopheles stephensi został zgłoszony jako podatny na malation, propoksur, primfos metylowy, lambda-cyhalotrynę permetrynę i deltametrynę, a odporny na DDT i dieldrynę. Podczas badania zgłoszono łącznie 10 665 pozytywnych przypadków, głównie z powodu lokalnej transmisji (99,6%). transmisji (99,6%). Głównym czynnikiem sprawczym był Plasmodium vivax, a następnie Plasmodium falciparum. Pojawiły się doniesienia o lekooporności Plasmodium falciparum na tym obszarze. WNIOSKI: Wykorzystując różne parametry, Minab został podzielony na 3 warstwy. A Plan został opracowany na podstawie opisanych celów i zadań. Podejścia Podejścia tego planu zostały podzielone na: edukację zdrowotną, wczesne wykrywanie i prawidłowe leczenie oraz kontrola wektorów. Główne ograniczenia tych podejść są przemieszczanie się ludności między Iranem, Pakistanem i Afganistanem; kontrola wektorów wektorów w dystryktach, niewystarczająco wykwalifikowany personel medyczny zajmujący się przypadkami malarii malarii i słaba koordynacja międzysektorowa w zakresie kontroli malarii, zwłaszcza na obszarach miejskich. --- Plasmodium falciparum, czynnik wywołujący malarię złośliwą, należy do najcięższych chorób zakaźnych u ludzi. Najbliższym znanym krewnym P. falciparum jest pasożyt szympansa, Plasmodium reichenowi, którego jeden izolat był wcześniej znany. izolat był wcześniej znany. Hipoteza współgatunku sugeruje, że oba pasożyty pasożyty ewoluowały oddzielnie od wspólnego przodka w ciągu ostatnich 5-7 milionów lat, równolegle z rozbieżnością lat, równolegle z dywergencją ich żywicieli, linii homininów i szympansów. szympansów. Analiza genetyczna ośmiu nowych izolatów P. reichenowi, od dzikich i urodzonych w niewoli szympansów w Kamerunie i Wybrzeżu Kości Słoniowej, pokazuje, że że P. reichenowi jest geograficznie rozpowszechnionym i genetycznie zróżnicowanym pasożytem szympansów. genetycznie zróżnicowanym pasożytem szympansów. Linia genetyczna obejmująca całość globalnej populacji P. falciparum jest w pełni uwzględniona w znacznie szerszej różnorodności genetycznej P. reichenowi. Odkrycie to jest niespójne z hipotezą współgatunku. Analiza filogenetyczna wskazuje, że wszystkie istniejące populacje P. falciparum pochodzą od P. reichenowi, prawdopodobnie poprzez transfer od jednego żywiciela, który mógł mieć miejsce mogło nastąpić już 2-3 miliony lat temu lub nawet 10 000 lat temu. Historia ewolucyjna tego związku może być wyjaśniona przez dwie krytyczne mutacje genetyczne. mutacje genetyczne. Po pierwsze, inaktywacja genu CMAH w linii rodowej człowieka sprawiła, że przodkowie człowieka nie byli w stanie wygenerować kwasu sialowego Neu5Gc z jego prekursora Neu5Ac. prekursora Neu5Ac i prawdopodobnie uczyniła ludzi odpornymi na P. reichenowi. Więcej ostatnio mutacje w dominującym receptorze inwazyjnym EBA 175 w linii P. falciparum zapewniały pasożytowi preferencję dla nadobfitego prekursora Neu5Ac, co odpowiada za jego ekstremalną patogenność u ludzi. --- Plasmodium falciparum, czynnik wywołujący najcięższą postać malarii u ludzi u ludzi atakuje erytrocyty przy użyciu wielu interakcji ligand-receptor. Retikulocyt P. falciparum reticulocyte binding-like homologue proteins (PfRh lub PfRBL) są ważne dla wejścia inwazyjnej formy merozoitu pasożyta do czerwonych krwinek. czerwonych krwinek. Przeanalizowaliśmy dwóch członków tej rodziny białek, PfRh2a i PfRh2b, i wykazaliśmy, że ulegają one złożonej serii procesów proteolitycznego rozszczepiania przed i podczas inwazji merozoitów. Pokazujemy, że PfRh2a ulega rozszczepieniu w regionie transmembranowym podczas inwazji, co jest zgodne z aktywnością proteazy PfROM4 związanej z błoną, co skutkowałoby uwolnieniem ektodomeny do supernatantu. Wykazaliśmy również, że PfRh2a i PfRh2b wiążą się z czerwonymi krwinkami krwinek i zdefiniowaliśmy domenę wiążącą erytrocyty do regionu 15 kDa na N-końcu każdego białka. Przeciwciała do tego regionu wiążącego receptor blokują inwazję merozoitów, wykazując ważną funkcję tej domeny. Ten region PfRh2a i PfRh2b ma potencjał w szczepionce skojarzonej z innymi białkami wiążącymi erytrocyty. innymi ligandami wiążącymi erytrocyty w celu indukcji przeciwciał, które blokowałyby szeroki zakres ścieżek inwazji P. falciparum do ludzkich erytrocytów. --- Babeszjoza jest chorobą przenoszoną przez kleszcze, wywoływaną przez eukariotyczne pasożyty Babesia, które morfologicznie są podobne do są morfologicznie podobne do Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego malarię u ludzi. malarii u ludzi. Podobnie jak Plasmodium, różne gatunki Babesia są przystosowane do do zarażania różnych żywicieli ssaków, w tym szczurów, psów, koni i bydła. Większość gatunków Plasmodium i Babesia posiada niezbędny dwufunkcyjny enzym do syntezy nukleotydów i metabolizmu folianów: reduktazę dihydrofolianową-tymidylanową syntaza tymidylanowa. Chociaż syntaza tymidylanowa jest wysoce konserwatywna w różnych organizmach, dwufunkcyjna forma tego enzymu jest stosunkowo rzadka w przyrodzie. Charakterystyka strukturalna charakterystyka strukturalna reduktazy dihydrofolianowej syntazy tymidylanowej w Babesia bovis, czynnika wywołującego babeszjozę u bydła hodowlanego. opisano tutaj. Stan apo porównano ze strukturami zawierającymi dUMP, NADP i dwa różne inhibitory antyfolianowe: pemetreksed i raltitreksed. Kompleksy kompleksy ujawniają sposoby wiązania podobne do tych obserwowanych w lekoopornych szczepach malarii i wskazują na użyteczność zastosowania badań strukturalnych ze sprawdzonymi w badaniach nad chorobami zakaźnymi. --- Plasmodium falciparum jest czynnikiem wywołującym najbardziej uciążliwą postać malarii u ludzi. malarii u ludzi, dotykając 200-300 milionów osób rocznie na całym świecie. Niedawno zsekwencjonowany genom Niedawno zsekwencjonowany genom P. falciparum ujawnił ponad 5 400 genów, z których 60% koduje białka o nieznanej funkcji. Wgląd w funkcję biochemiczną i regulację tych genów zapewnią podstawę dla przyszłych leków i szczepionek. i szczepionek w celu wyeliminowania tej choroby. Analizując kompletny bezpłciowy wewnątrzerytrocytarny cykl rozwojowy (IDC) transkryptomu szczepu HB3 P. falciparum, wykazaliśmy, że co najmniej 60% genomu jest aktywne transkrypcyjnie podczas tego etapu. Nasze dane pokazują, że ten pasożyt wyewoluował niezwykle wyspecjalizowany tryb regulacji transkrypcji który wytwarza ciągłą kaskadę ekspresji genów, zaczynając od genów odpowiadających ogólnym procesom komórkowym, takim jak synteza białek i kończąc na funkcjach specyficznych dla Plasmodium, takich jak geny zaangażowane w inwazję inwazję erytrocytów. Dane ujawniają, że geny sąsiadujące wzdłuż chromosomów chromosomów rzadko podlegają koregulacji, podczas gdy transkrypcja z genomu plastydów jest wysoce skoregulowana i prawdopodobnie policystroniczna. Porównawcza hybrydyzacja genomowa hybrydyzacja między HB3 a szczepem genomu referencyjnego (3D7) została wykorzystana do rozróżnienia między genami niewyrażonymi podczas IDC i genami niewykrytymi z powodu możliwych różnic w sekwencji. Różnice genomowe między tymi znaleziono prawie wyłącznie w wysoce antygenowych subtelomerowych regionach chromosomów. regionach chromosomów. Prosta kaskada regulacji genów, która kieruje bezpłciowym rozwojem bezpłciowy rozwój P. falciparum jest bezprecedensowa w biologii eukariotycznej. Transkryptom transkryptomu IDC przypomina proces produkcyjny "just-in-time" w którym indukcja dowolnego genu występuje raz na cykl i tylko w czasie, gdy jest to wymagane. kiedy jest to wymagane. Dane te dostarczają nam pierwszego kompleksowego pogląd na czas transkrypcji podczas rozwoju wewnątrzerytrocytarnego P. falciparum i zapewniają zasoby do identyfikacji nowych kandydatów na chemioterapeutyki i szczepionki. kandydatów na chemioterapeutyki i szczepionki. --- Ferroquine (FQ lub SR97193) jest nowym kandydatem na lek przeciwmalaryczny, obecnie w fazie rozwoju w Sanofi-Aventis. W przeciwieństwie do konwencjonalnych leków, FQ jest pierwszym lekiem metaloorganicznym: grupa ferrocenylowa kowalencyjnie otoczona przez 4-aminochinoliną i zasadową alkiloaminą. FQ jest w stanie przezwyciężyć problem oporności na CQ co stanowi istotne ograniczenie w kontroli Plasmodium falciparum, głównego czynnika wywołującego malarię. Po piętnastu latach wysiłków obecnie zaproponować wieloczynnikowy mechanizm działania FQ poprzez jego lipidów, hamowanie tworzenia hemozoiny i generowanie reaktywnych form tlenu. reaktywnych form tlenu. --- Komórki dendrytyczne (DC) i makrofagi fagocytują patogeny i degradują je w swoich fagosomach fagosomach, aby umożliwić właściwą prezentację obcych antygenów innym komórkom układu odpornościowego. komórkom układu odpornościowego. Pasożyt Plasmodium, czynnik wywołujący malarię, zaraża RBC, które są fagocytowane przez DC i makrofagi w trakcie infekcji. i makrofagi. W określonych warunkach, funkcjonalność tych komórek może być przez fagocytozę RBC zainfekowanych przez Plasmodium. Zbadaliśmy, czy dojrzewanie fagosomalne i degradacja RBC zainfekowanych Plasmodium yoelii w fagosomach w fagosomach jest zaburzona w DC i makrofagach. Wykazaliśmy, że rekrutacja markera fagolizosomalnego Lamp-1 i MHC-II, jak również zakwaszenie fagosomów, zostało osiągnięte w odpowiednim czasie. Używając RBC zakażonych P. yoelii znakowanych barwnikiem fluorescencyjnym lub transgenicznego białka zielonej fluorescencji (GFP), stwierdziliśmy stopniowy, szybki spadek sygnału fluorescencji fagosomów, co wskazuje na sygnału fluorescencji, co wskazuje, że RBC zainfekowane P. yoelii są skutecznie degradowane w makrofagach i DC. Zaobserwowaliśmy również, że wstępna inkubacja DC z nie wpłynęła na dojrzewanie fagosomalne nowo zinternalizowanych RBC zainfekowanych P. yoelii. Podsumowując, po fagocytozie, RBC zakażone Plasmodium są degradowane przez DC i makrofagi, co sugeruje, że proces dojrzewania fagosomalnego jest skutecznie zakończony w malarii. jest skutecznie zakończony w malarii. --- Nowa pochodna likoryny LT1 (4) została wyizolowana z części nadziemnej i cebulek Lycoris traubii Hayward (Amaryllidaceae). Lycoris traubii Hayward (Amaryllidaceae). Jej struktura, w tym konfiguracja absolutna konfiguracja została ustalona na podstawie analizy spektroskopowej i półsyntezy jako 1-O-(3'S)-hydroksybutanoilocykoryna. Niektóre pochodne estru likoryny, w tym LT1 zbadano pod kątem ich aktywności hamującej wobec Trypanosoma brucei brucei, pasożytowi związanemu ze śpiączką i przeciwko Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego malarię. Wśród nich, 2-O-acetyloskoryna (6) wykazała najsilniejszą aktywność przeciwko pasożytniczym T. b. brucei i LT1 (4), 1-O-(3'R)-hydroksybutanoilililikoryna (8), 1,2-di-O-butanoilililikoryna (11) i 1-O-propanoililikoryna (12) wykazały znaczną aktywność przeciwko P. falciparum w eksperymencie eksperymencie in vitro. --- Porównawcza analiza genomiczna czynnika wywołującego malarię, Plasmodium falciparum, z innymi eukariontami, dla których dostępny jest kompletny genom, wykazała, że genom P. falciparum był bardziej podobny do genomu rośliny, Arabidopsis thaliana, niż do genomu rośliny, Arabidopsis thaliana, niż do innych taksonów niebędących apikompleksami. Uważa się, że sekwencje sekwencje są uważane za wynik horyzontalnego transferu genów po wtórnej endosymbiozy z udziałem przodka glonów. Wykorzystanie genomu A. thaliana i proteomu proteomu jako punktu odniesienia daje możliwość udoskonalenia naszego zrozumienia ekstremalne odchylenie składu w genomie P. falciparum, które prowadzi do stronniczości aminokwasowej w całym proteomie. Zestaw par nieredundantnych homologów białek wybrano ze względu na rygorystyczne porównanie sekwencji w całym genomie metody. Wprowadzenie A. thaliana jako odniesienia było środkiem do ważenia wielkości ewolucji białek. wielkości rozbieżności ewolucyjnej białek u P. falciparum. Korelacja korelacja proporcji aminokwasów z czasem ewolucji wspiera hipotezę, że aminokwasy kodowane przez hipotezę, że aminokwasy kodowane przez kodony bogate w GC są kierunkowo zastępowane aminokwasami kodowanymi przez kodony bogate w AT w proteomie P. falciparum. w proteomie P. falciparum. Długoterminowe odchylenie kodonów w sekwencjach malarycznych wydaje się być możliwą konsekwencją trójnukleotydowego imprintingu sygnaturowego obejmującego cały genom. Dodatkowo, badanie to sugeruje możliwe wytyczne robocze w celu poprawy dokładności porównań sekwencji P. falciparum, do wyszukiwania homologii i badań filogenetycznych. --- Wydzielanie IFN-gamma przez komórki NK odgrywa kluczową rolę w wielu nowotworowych i wirusowych odpowiedziach immunologicznych. wirusowych odpowiedzi immunologicznych, podczas których wymagana jest współpraca komórek NK i dendrytycznych. komórek dendrytycznych. Pokazujemy tutaj, że makrofagi są niezbędne do wydzielania IFN-gamma przez komórki NK w odpowiedzi na erytrocyty zakażone Plasmodium falciparum (Pf), czynnikiem wywołującym malarię u ludzi. Ponadto, bezpośrednie wykrywanie infekcji Pf przez komórki NK indukuje ich produkcję prozapalnej chemokiny CXCL8, bez uruchamiania programów cytolitycznych, w których pośredniczą ich granulki. Pomimo ich w rozpoznawaniu Pf, receptory Toll-podobne (TLR) 2, TLR9 i TLR11 są indywidualnie zbędne dla komórek NK. indywidualnie zbędne dla aktywacji komórek NK indukowanej przez erytrocyty zakażone Pf erytrocyty. Jednak ekspresja IL-18R na komórkach NK, produkcja IL-18 przez makrofagi i MyD88 przez makrofagi i MyD88 na obu typach komórek są niezbędnymi składnikami tego wcześniej nieopisany szlak aktywacji komórek NK w odpowiedzi na zakażenie pasożytem zakażenie pasożytem. --- Plasmodium falciparum, czynnik wywołujący najbardziej śmiercionośną formę ludzkiej malarii, polega na biosyntezie pirymidyn de novo. malarii, opiera się na biosyntezie pirymidyny de novo. Gen kodujący fosforybozylotransferazę fosforybozylotransferazę orotanową (OPRT), piąty enzym szlaku de novo katalizujący powstawanie 5'-monofosforanu orotydyny (OMP) i pirofosforanu (PP(i)) z 5-fosforybozylo-1-pirofosforanu (PRPP) i orotanu, został zidentyfikowany z P. falciparum (pfOPRT). Wydedukowana sekwencja aminokwasowa dla pfOPRT została porównano z OPRT z innych organizmów i stwierdzono, że jest najbardziej podobna do tej z Escherichia coli. Reszty katalityczne i sekwencje konsensusowe dla wiązania substratu w enzymie wiązania substratu w enzymie były konserwowane wśród innych organizmów. pfOPRT był wyjątkowy, ponieważ zawierał unikalne wstawienie 20 aminokwasów i rozszerzenie aminokwasów i amino-końcowe przedłużenie 66 aminokwasów, co czyni najdłuższą sekwencję aminokwasową (281 aminokwasów o przewidywanej masie cząsteczkowej 33 kDa). CDNA genu pfOPRT pfOPRT został sklonowany, zsekwencjonowany i funkcjonalnie wyrażony w rozpuszczalnej formie. formie rozpuszczalnej. Rekombinowany pfOPRT oczyszczono z lizatu E. coli w dwóch etapach, chromatografii powinowactwa nikiel-metal i filtracji żelowej. Z 1l kultury E. coli uzyskano 1,2-1,5 mg czystego pfOPRT. SDS-PAGE ujawnił, że pfOPRT miał masę cząsteczkową 33 kDa, a analityczna chromatografia żelowo-filtracyjna wykazała, że aktywność enzymu eluowała przy około 67 kDa. Używając suberimidatu dimetylu do sieciowania sąsiednich podjednostek pfOPRT, potwierdzono potwierdzono, że natywny enzym istnieje w formie dimerycznej. Kinetyka stanu ustalonego kinetyki prędkości początkowej i badania inhibicji produktu wskazują, że enzym pfOPRT wskazują, że enzym pfOPRT podąża za losowym sekwencyjnym mechanizmem kinetycznym. Związki ukierunkowane na pfOPRT mogą działać przeciwko pasożytowi poprzez co najmniej dwa mechanizmy: poprzez bezpośrednie hamowanie aktywności enzymu lub przetwarzanie do inhibitora syntazy tymidylanowej. Badanie to zapewnia działający system, za pomocą którego można badać nowe środki przeciwmalaryczne skierowane przeciwko P. falciparum OPRT. --- Pomimo wysiłków badawczych mających na celu opracowanie szczepionek przeciwko czynnikowi wywołującemu ludzkiej malarii, Plasmodium falciparum, skuteczna kontrola pozostaje nieuchwytna. Dominująca strategia dominująca strategia szczepionkowa koncentruje się na zwalczaniu stadiów rozwojowych pasożyta we krwi kręgowców. Alternatywnym podejściem było opracowanie szczepionek blokujących transmisję (TBV). TBV są ukierunkowane na antygeny na stadiach płciowych pasożyta, które które utrzymują się w wektorze owadów, komarach anopheline, lub celują w białka białka jelita środkowego komara, które przypuszczalnie pośredniczą w rozwoju pasożyta. Poprzez blokując rozwój pasożyta w owadzim wektorze, TBV skutecznie zakłócają transmisję i wynikającą z niej kaskadę wtórnych infekcji. Używając specyficznego dla komara mysiego przeciwciała monoklonalnego specyficznego dla jelita środkowego (MG96), częściowo scharakteryzowaliśmy częściowo związane z błoną glikoproteiny jelita środkowego u Anopheles gambiae i Anopheles stephensi. Białka te są obecne na mikrokosmkach komórek nabłonka midgut komórek nabłonkowych zarówno u komarów karmionych krwią, jak i niekarmionych, co sugeruje, że ekspresja białka nie jest indukowana w wyniku karmienia krwią. MG96 wykazuje zależne od dawki działanie blokujące rozwój Plasmodium yoelii u An. stephensi. Osiągnęliśmy 100% blokadę rozwoju pasożytów w jelicie środkowym komara. jelicie środkowym komara. Wstępne testy deglikozylacji wskazują, że epitop rozpoznawany przez MG96 jest złożonym oligosacharydem. Przyszłe badania nad epitopu węglowodanowego, a także identyfikacja genów powinny zapewnić cenny wgląd w możliwe mechanizmy przyłączania się ookinet i inwazji na komórek nabłonka jelita środkowego komara. --- Powszechnie przyjmuje się, że mitochondria odgrywają kluczową rolę w produkcji energii większości eukariontów. W przeciwieństwie do tego, uważa się, że Plasmodium spp., czynnik wywołujący malarię, polegają głównie na glikolizie cytozolowej, ale nie na mitochondrialnej fosforylacji oksydacyjnej. ale nie mitochondrialnej fosforylacji oksydacyjnej do produkcji energii podczas krwi. Jednakże, Plasmodium spp. posiada wszystkie geny niezbędne do syntezy cyklu kwasu trikarboksylowego (TCA) i większość genów dla enzymów łańcucha transportu elektronów (ETC). transportu elektronów (ETC). Dlatego pozostaje nieuchwytne, czy fosforylacja oksydacyjna jest niezbędna dla pasożytów. fosforylacja jest niezbędna dla przetrwania pasożyta. Aby wyjaśnić rolę metabolizmu metabolizm TCA i ETC w pasożytach malarii, usunęliśmy gen dla podjednostki flawoproteiny (Fp), Pbsdha, jednego z czterech składników kompleksu II, katalitycznej podjednostki podjednostki katalitycznej dla aktywności dehydrogenazy bursztynianowej. Pasożyt Pbsdha(-) rósł normalnie w stadium krwi u myszy. W przeciwieństwie do tego, tworzenie ookinetu Pbsdha(-) w stadium komara było poważnie upośledzone. Wreszcie, ookinety Pbsdha(-) nie tworzyły oocyst, co prowadziło do całkowitej blokady przenoszenia malarii. blokady transmisji malarii. Wyniki te sugerują, że pasożyt malarii może przełączyć metabolizm energetyczny z glikolizy na fosforylację oksydacyjną, aby dostosować się do wektora owadów, gdzie glukoza nie jest łatwo dostępna do produkcji ATP. --- Malaria stanowi poważny problem zdrowotny i jest przyczyną ponad 2 milionów zgonów rocznie. zgonów rocznie. Jest wywoływana przez wiele gatunków z rodzaju Plasmodium, a Plasmodium falciparum jest czynnikiem wywołującym najbardziej śmiertelną postać choroby. W związku z tym opracowanie szczepionki przeciwko temu pasożytowi jest priorytetem. Istnieje wiele etapów cyklu życiowego pasożyta, które są celem dla rozwoju szczepionek. Ważne antygeny kandydujące obejmują białka na powierzchni bezpłciowego stadium merozoitu, formy, która atakuje erytrocyty żywiciela. erytrocytów gospodarza. Rozwój metod manipulowania genomem gatunków Plasmodium umożliwił konstrukcję mutantów typu gain-of-function i loss-of-function mutantów i dostarczył nowych strategii analizy roli białek pasożyta. Dostarczyło to nowych informacji na temat roli antygenów merozoitów w inwazji erytrocytów. inwazji erytrocytów, a także pozwala na nowe podejścia do ich potencjału jako kandydatów na szczepionki. --- Czynnik wywołujący malarię, Plasmodium falciparum, posiada pojedynczą akwagliceroporynę (PfAQP), która stanowi potencjalny cel leku w leczeniu choroby. PfAQP jest zlokalizowana w błonie pasożyta i transportuje wodę, glicerolu, amoniaku i ewentualnie półproduktów glikolitycznych. Aby umożliwić zaprojektowanie inhibitorów, postanowiliśmy określić strukturę 3D PfAQP, gdzie pierwszym wąskim gardłem do pokonania jest osiągnięcie wystarczająco wysokiej wydajności rekombinowanego białka. białka. Gen PfAQP typu dzikiego ulegał ekspresji do niskich lub niewykrywalnych poziomów w gospodarzach ekspresji gospodarzach ekspresji, Escherichia coli i Pichia pastoris, co zostało przyjęte jako ze względu na różną zawartość genomu A+T i różne użycie kodonów. Tak więc, dwa wygenerowano dwa zoptymalizowane kodonowo geny PfAQP. Opt-PfAQP dla E. coli nadal nie zapewniał nie skutkował wysoką wydajnością produkcji, prawdopodobnie z powodu problemów z fałdowaniem. Jednakże, PfAQP zoptymalizowany dla P. pastoris został z powodzeniem wyrażony w P. pastoris dla i w Saccharomyces cerevisiae do badań funkcjonalnych. W S. cerevisiae, PfAQP pośredniczył w transporcie glicerolu, ale nieoczekiwanie transport wody nie mógł zostać potwierdzony. Po ekspresji na wysokim poziomie zlokalizowanej w błonie w P. pastoris (szacunkowo 64 mg PfAQP na litr hodowli komórkowej) PfAQP został oczyszczony do jednorodności (18mg/L), a wstępne próby krystalizacji białka dały kilka różnych form. --- Plasmodium falciparum jest czynnikiem wywołującym malarię, chorobę, która zabija prawie milion osób rocznie. prawie milion osób rocznie, głównie w Afryce Subsaharyjskiej. P. falciparum jest przenoszony na ludzkiego żywiciela przez ukąszenie samicy komara Anopheles Anopheles, a Anopheles gambiae sensus stricto jest najgroźniejszym wektorem malarii w Afryce. wektorem malarii w Afryce, rozpowszechnionym w całym pasie afro-tropikalnym. An. gambiae s.s. dzieli się na dwie odrębne formy molekularne, a mianowicie formy M i S. Te dwie formy molekularne są morfologicznie identyczne, ale różnią się genetycznie, i różnią się rozmieszczeniem i preferencjami ekologicznymi. Znaczenie znaczenie epidemiologiczne tych dwóch form molekularnych w przenoszeniu malarii zostało do tej pory słabo zbadane i dało różne wyniki w różnych obszarach. obszarach. Opracowaliśmy ilościowy test PCR (qPCR) w czasie rzeczywistym i wykorzystaliśmy go do wykrywania P. falciparum. do wykrywania P. falciparum w stadium oocysty u dzikich komarów An. gambiae s.s. eksperymentalnie zakażonych naturalnymi izolatami pasożytów. Komary zostały zebrane w niedojrzałych stadiach w sympatycznych i allopatrycznych miejscach rozrodu i a następnie zainfekowane w stadium dorosłym. Następnie zmierzyliśmy częstość występowania infekcji i intensywność infekcji u samic komarów przy użyciu testu qPCR i skorelowaliśmy sukces infekcji z formami molekularnymi komarów. Nasze wyniki ujawniły różną częstość występowania infekcji między formami molekularnymi M i S An. gambiae s.s. w Kamerunie, zarówno dla sympatycznych, jak i allopatrycznych populacji komarów. populacji komarów. Nie zaobserwowano jednak różnicy w intensywności infekcji. Tak więc, rozmieszczenie form molekularnych An. gambiae s.s. może mieć wpływ na epidemiologię malarii. może wpływać na epidemiologię malarii i ważne będzie monitorowanie skuteczności interwencji w zakresie kontroli malarii na dwóch formach M i S. --- TŁO: Plasmodium falciparum, główny czynnik wywołujący malarię, jest ważnym wektorem zdrowia publicznego. Dzięki zastosowaniu PCR jego różnorodność genetyczna została różnorodność genetyczna była szeroko badana przy braku informacji z Nigerii. METODY: W tym badaniu 100 szczepów P. falciparum białko powierzchniowe merozoitu 1 (msp-1), białko powierzchniowe merozoitu 2 (msp-2) i białko bogate w glutaminian (Glurp) ze szpitali ogólnych stanu Ogun. Różnorodność genetyczna Izolaty P. falciparum analizowano za pomocą polimorfizmu długości fragmentów restrykcyjnych po elektroforezie żelowej produktów DNA z zagnieżdżonego łańcucha polimerazy (PCR) ich odpowiednich rodzin allelicznych KI, MAD 20, RO33 (MSP-1); FC27, 3D7 (MSP-2) i odpowiednio białka bogatego w glutaminian. WYNIKI: Większość pacjentów wykazywała infekcje monoklonalne, podczas gdy krotność infekcji dla msp-1 i msp-2 wynosiła odpowiednio 1,1 i 1,2. Szacowana liczba genotypów wynosiła 8 msp-1 (4 KI; 3 MAD; 1 RO33) i 6 msp-2 (3 FC27; 3 3D7). 80% izolatów kodowało Glurp o wielkości alleli w zakresie od 700 do 900 bp. między 700 a 900 bp. WNIOSEK: Rozkłady alleli były jednak podobne do tych wcześniej zgłaszane w innych krajach endemicznych malarii. Przyszłe badania zostaną zaprojektowane tak, aby obejmować inne endemiczne regiony malarii w Nigerii, takie jak regiony poszukiwań ropy naftowej regiony. --- W Plasmodium falciparum, czynniku wywołującym malarię mózgową, cichy regulator informacji regulator informacji 2 (Sir2) został zaangażowany w patogenezę poprzez jego rolę w wyciszaniu genów var. P. falciparum Sir2 (PfSir2) oprócz katalitycznego rdzenia katalitycznego rdzenia, ma 13-resztowe N-końcowe i 4-resztowe C-końcowe rozszerzenie w stosunku do krótszego Archaeoglobus fulgidus Sir2. W tym artykule przedstawiamy nasze badania mające na celu zrozumienie mechanizmu kinetycznego Sir2. badania mające na celu zrozumienie mechanizmu kinetycznego PfSir2 i roli N- i C-końcowych rozszerzeń w funkcji białka i oligomeryzacji. Analiza kinetyki bisubstratowej wykazała, że PfSir2 wykazuje szybki, uporządkowany sekwencyjny mechanizm. uporządkowany mechanizm sekwencyjny, z wiązaniem peptydu poprzedzającym NAD(+). Niniejsze badanie donosi również o surfaktynie jako nowym inhibitorze Sir2 wykazującym konkurencyjne hamowanie w odniesieniu do NAD(+) i niekompetycyjne hamowanie acetylowanym peptydem peptydem. Ten wzór hamowania z surfaktyną zapewnia dalsze wsparcie dla uporządkowanego wiązania substratów. Stwierdzono również, że surfaktyna jest silnym inhibitorem wewnątrzerytrocytarnego wzrostu P. falciparum z 50% stężeniem hamującym w niskim zakresie mikromolarnym. PfSir2, podobnie jak homologi drożdży (yHst2 i Sir2p), jest trimerem w roztworze. Jednak dysocjacja trimeru do monomerów w obecności obecności NAD(+) jest charakterystyczna dla enzymu pasożyta. Oligomeryzacja na N- i/lub C-końcowych konstruktach delecyjnych PfSir2 podkreślają rolę C-końca białka w pośredniczeniu w homotrimeryzacji. N-terminalna delecja skutkowała zmniejszoną wydajnością katalityczną, chociaż powinowactwo do substratu nie było zmienione w konstruktach. Co ciekawe, delecja obu końców rozluźniła specyficzność NAD(+). --- Plasmodium falciparum jest czynnikiem wywołującym malarię, śmiertelną chorobę zakaźną. choroby zakaźnej, na którą brakuje leków, a pasożyty oporne na leki są obecnie odporne na leki. Kompleksowa metoda identyfikacji i kwantyfikacji metabolitów tego wewnątrzkomórkowego pasożyta może rozszerzyć arsenał narzędzi do zrozumieć jego biologię i zostać wykorzystana do opracowania nowych metod leczenia tej choroby. choroby. Poniżej przedstawiamy dwie metody oparte na chromatografii cieczowej z tandemową spektrometrią mas do wiarygodnego pomiaru rozpuszczalnych w wodzie metabolitów zaangażowanych w biosyntezę fosfolipidów. biosyntezę fosfolipidów, a także kilku innych metabolitów, które odzwierciedlają status metaboliczny pasożyta. stan metaboliczny pasożyta, w tym aminokwasów, kwasów karboksylowych, węglowodany związane z energią i nukleotydy. Łącznie oznaczono 35 związków związków. W pierwszej metodzie związki polarne zostały zatrzymane przez hydrofilową chromatografię interakcji interakcji (kolumna aminowa) i wykrywane w trybie negatywnym przy użyciu kwasu bursztynowego-(13)C(4) i fluorowaliny jako wzorców wewnętrznych. W drugiej metodzie separacje przeprowadzono przy użyciu chromatografii cieczowej z odwróconą fazą (C18) z parą jonową z kwasem heptafluoromasłowym jako lotnym odczynnikiem do parowania jonów w trybie detekcji pozytywnej, przy użyciu d(9)-choliny i 4-aminobutanolu jako wzorców wewnętrznych. standardy. Krzywe standardowe wykonano w zakażonych P. falciparum i niezakażonych krwinkach czerwonych przy użyciu standardowej metody dodawania (r(2)>0,99). Dokładność dokładność i precyzję wewnątrz- i międzydniową, a także odzysk po ekstrakcji każdego związku. Dolna granica oznaczalności wahała się od 50pmol do 100fmol/3×10(7)komórek. Metody te zostały zwalidowane i z powodzeniem zastosowane do określenia wewnątrzkomórkowych stężeń metabolitów z niezakażonych RBC gospodarza i izolowanych pasożytów Plasmodium. --- Pomimo ogromnych wysiłków i wydatków w ciągu ostatnich kilku dekad, malaria nadal zabija miliony ludzi rocznie. co roku zabija miliony osób, a nowe podejścia do kontroli choroby są pilnie potrzebne. są pilnie potrzebne. Aby zakończyć swój cykl życiowy w komarze, Plasmodium, czynnik czynnik wywołujący malarię, musi przejść przez nabłonek jelita środkowego i gruczołów ślinowych. gruczołów ślinowych. Chociaż silne dowody poszlakowe wskazują, że interakcje pasożyta że interakcje pasożyta z tymi dwoma narządami są specyficzne, prawie żadne informacje nie są na temat cząsteczek wchodzących w interakcje. Wykorzystując bibliotekę fagową, zidentyfikowaliśmy zidentyfikowaliśmy peptyd 12-aa - gruczoł ślinowy i peptyd jelita środkowego 1 (SM1) - który wiąże się z dystalnymi płatami gruczołu ślinowego i z luminalną stroną nabłonka jelita środkowego. nabłonka jelita środkowego, ale nie do powierzchni jelita środkowego skierowanej w stronę hemolimfy lub do jajników. Zbieżność tkanek, z którymi oddziałują pasożyty i peptyd SM1 sugeruje, że pasożyt i peptyd rozpoznają ten sam ligand powierzchniowy. powierzchni. Na poparcie tej hipotezy peptyd SM1 silnie hamował inwazję inwazję Plasmodium na nabłonek gruczołów ślinowych i jelita środkowego. Te eksperymenty sugerują nową strategię genetycznej manipulacji zdolnością wektorową komarów. zdolności. --- Dehydrogenaza L-jabłczanowa (PfMDH) z Plasmodium falciparum, czynnika sprawczego dla najcięższej postaci malarii, wykazała niezwykłe podobieństwa do dehydrogenazy L: -dehydrogenazy mleczanowej (PfLDH). PfMDH jest bliżej spokrewniona z [LDH-like] MDHs scharakteryzowanych u archeonów i innych prokariotów. Wstępna analiza sekwencji i identyfikacja krytycznych reszt aminokwasowych zaangażowanych w interakcje między podjednostkami interakcje mostków solnych przewidują strukturę tetrameryczną dla PfMDH. The katalitycznie aktywny rekombinowany PfMDH został scharakteryzowany jako tetramer. Enzym enzym jest zlokalizowany głównie w cytozolu pasożytów. Aby uzyskać molekularny wgląd w relacje PfMDH/PfLDH i zrozumieć czwartorzędową strukturę strukturę PfMDH, dimery zostały wygenerowane przez mutację w potencjalnych miejsca interakcji mostka solnego. Mutacje R183A i R214G, które zerwały mostki mostki solne między dimerami i skutkowały niższym stanem dimerycznym, nie wpływały na właściwości katalityczne enzymu. Zmutowane dimery PfMDH były tak samo aktywne jak aktywne tak samo jak PfMDH typu dzikiego. Badania ujawniają strukturę PfMDH jako dimer dimerów. Stan tetrameryczny PfMDH nie był niezbędny dla funkcji katalitycznych funkcji katalitycznych enzymu, ale może być ewolucyjną adaptacją do cytozolowej w celu wspierania jego roli w sprzęganiu NAD/NADH, ważnej funkcji metabolicznej funkcji dla przetrwania pasożyta malarii. --- Wstęp: Malaria dotyka 200-300 milionów osób rocznie na całym świecie. Plasmodium falciparum jest czynnikiem wywołującym najcięższy i najbardziej śmiertelny rodzaj malarii. malarii. Potrzeba nowych leków przeciwmalarycznych wynika z powszechnej oporności na te obecnie stosowane. Nowe cele przeciwmalaryczne są wymagane do zwiększenia różnorodność chemiczną i skuteczność leków. Badania nad takimi nowymi cele i chemotypy leków są wspomagane przez projektowanie leków oparte na strukturze. Przedstawiamy model kompleksu TBP-TFIIB z P. falciparum (pfTBP-pfTFIIB) i szczegółowe badanie oddziaływań na szczegółowe badanie interakcji na interfejsie TBP-TFIIB. METODY: Model został zbudowany przy użyciu standardowej metodologii, zoptymalizowany energetycznie i oceniony strukturalnie. i oceniony strukturalnie. Przeprowadziliśmy analizę interfejsu biorąc pod uwagę jego ewolucję, dostępne dane eksperymentalne dotyczące mutantów TBP i TFIIB, oraz główne zachowane i niezachowane interakcje. Aby wesprzeć perspektywę perspektywę wykorzystania tego kompleksu jako nowego celu dla racjonalnego projektowania przeciwmalarycznych, przedstawiamy porównanie interfejsu pfTBP-pfTFIIB z jego ludzkim homologiem. ludzkim homologiem. WYNIKI: Pomimo wysokiej konserwacji reszt na interfejsie, zidentyfikowaliśmy potencjalny region potencjalny region, składający się z reszt specyficznych dla gatunku, które można wykorzystać do racjonalnego projektowania leków przeciwmalarycznych. WNIOSKI: Obecnie nie ma leków przeciwmalarycznych ukierunkowanych na zatrzymanie procesu transkrypcji jądrowej proces transkrypcji jądrowej, istotne wydarzenie dla wszystkich etapów replikacji P. falciparum. Ze względu na jego absolutny wymóg w inicjacji transkrypcji, my uważamy interfejs pfTBP-pfTFIIB za nowy potencjalny cel dla nowych chemotypów przeciwmalarycznych. --- Plasmodium falciparum, czynnik wywołujący śmiertelną postać malarii, syntetyzuje GMP głównie z IMP, a zatem potrzebuje aktywnej GMPS (syntetazy GMP syntetazy) do przetrwania. GMPS, amidotransferaza typu G, katalizuje proces aminację XMP do GMP z reakcją zachodzącą w dwóch domenach, GAT (amidotransferaza glutaminy) i ATPPaza (pirofosfataza ATP). Domena GAT hydrolizuje glutaminę do glutaminianu i amoniaku, podczas gdy domena ATPPazy katalizuje powstawanie związku pośredniego AMP-XMP z ATP i XMP. Koordynacja aktywności między dwiema domenami, osiągana poprzez kierowanie amoniaku z GAT do domeny efektorowej, jest cechą charakterystyczną amidotransferaz. Nasze badania miały na celu zrozumienie mechanizmu kinetycznego PfGMPS (Plasmodium falciparum GMPS) wykazały uporządkowane wiązanie ATP, a następnie XMP do domeny efektorowej. ATP, a następnie XMP do domeny ATPPazy z wiązaniem glutaminy w sposób losowy do domeny GAT. sposób do domeny GAT. Nieodwracalny etap Ping Pong obserwowany w kinetyce prędkości początkowej przypisujemy w kinetyce prędkości początkowej uwalnianiu glutaminianu przed atakiem intermediatu adenylo-XMP przez amoniak. Specyficzne aspekty ogólnego mechanizmu kinetycznego mechanizmu kinetycznego PfGMPS różnią się od tych opisanych dla enzymów ludzkich i Escherichia coli. W przeciwieństwie do ludzkiego GMPS, brak ścisłej koordynacji aktywności w dwóch domenach aktywności w dwóch domenach był widoczny w enzymie pasożyta. Różnice obserwowane w hamowaniu przez nukleozydy i analogi nukleotydów między ludzkim GMPS i PfGMPS podkreśliły różnice w specyficzności ligandów, które mogą służyć jako podstawa do projektowania specyficznych inhibitorów. Niniejsze badanie reprezentuje pierwsze doniesienie na temat rekombinowanego GMPS znakowanego His z pasożytniczych pierwotniaków. --- Wstęp: Plasmodium falciparum jest głównym czynnikiem wywołującym malarię. Spośród 5 484 przewidywanych genów P. falciparum, około 57% nie ma wystarczającego sekwencji do scharakteryzowanych genów u innych gatunków, aby zagwarantować funkcjonalne przypisania. Metody niehomologiczne są zatem potrzebne do uzyskania funkcjonalnych wskazówek dla tych niescharakteryzowanych genów. Dane dotyczące ekspresji genów były w ostatnich latach szeroko wykorzystywane do pomocy w adnotacji funkcjonalnej w sposób wewnątrzgatunkowej poprzez tak zwaną zasadę Guilt By Association (GBA). WYNIKI: Proponujemy nową metodę, która wykorzystuje dane o ekspresji genów do oceny międzygatunkowych transferów adnotacji. Nasze podejście rozpoczyna się od zestawu prawdopodobnych ortologów między gatunkiem referencyjnym (tutaj S. cerevisiae i D. melanogaster) i gatunkiem pytającym (P. falciparum). Jego celem jest identyfikacja klastrów współekspresjonowanych genów w gatunku, którego współekspresja została zachowana w gatunku referencyjnym. gatunku referencyjnym. Te zachowane klastry koekspresjonowanych genów są następnie wykorzystywane do oceny transferów adnotacji między genami o niskim podobieństwie sekwencji, umożliwiając niezawodne przenoszenie adnotacji z gatunku referencyjnego do gatunku gatunku. Podejście to zostało zastosowane z zestawami danych transkryptomicznych P. falciparum, S. cerevisiae i D. melanogaster, i umożliwiło nam zaproponowanie z wysoką zaufaniem nowe / udoskonalone adnotacje dla kilkudziesięciu hipotetycznych / hipotetycznych genów P. falciparum. W szczególności zrewidowaliśmy adnotację genów zaangażowanych w białka rybosomalne oraz biogenezę i montaż rybosomów, podkreślając w ten sposób kilka potencjalnych celów dla leków. WNIOSKI: Nasze podejście wykorzystuje zarówno podobieństwo sekwencji, jak i dane dotyczące ekspresji genów aby pomóc w międzygatunkowym transferze adnotacji genów. Eksperymenty pokazują, że ta strategia poprawia dokładność osiągniętą przy użyciu wyłącznie podobieństwa sekwencji i przewyższa dokładność podejścia GBA. Ponadto, nasze eksperymenty z P. falciparum pokazują, że może ona wnioskować o funkcji wielu hipotetycznych genów. genów. --- Hsp90 jest ważnym chaperonem komórkowym i atrakcyjnym celem dla środków terapeutycznych przeciwko nowotworom i organizmom zakaźnym. Białko Hsp90 z pasożyta pasożyta Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego malarię, ma kluczowe znaczenie dla przetrwania tego organizmu. przetrwania tego organizmu; lek przeciw Hsp90, geldanamycyna, jest toksyczny dla wzrostu P. falciparum. Rozwiązaliśmy strukturę N-końcowej domeny wiążącej ATP P. falciparum Hsp90, która zawiera główną kieszeń wiążącą lek, zarówno w stanie apo, jak i związanym z ADP w rozdzielczości 2,3 A. Struktura pokazuje, że P. falciparum Hsp90 jest bardzo podobna do ludzkiej Hsp90 i prawdopodobnie wiąże czynniki takie jak geldanamycyna w identyczny sposób. Nasze wyniki powinny pomóc w strukturalne zrozumienie interakcji Hsp90 z lekami w P. falciparum i zapewnić rusztowanie dla przyszłych wysiłków związanych z odkrywaniem leków. --- Wykazano, że kilka gatunków Plasmodium zawiera kolistą pozachromosomalną cząsteczkę DNA, która jest powszechnie uważana za mitochondrialne DNA. Jednak ostatnio wykazano, że ma ona wiele cech wspólnych z DNA chloroplastowym DNA. Tutaj przeprowadzono analizę filogenetyczną sekwencji kodujących polimerazę RNA z cząsteczki Plasmodium została przeprowadzona przy użyciu macierzy odległości macierzy odległości, maksymalnego prawdopodobieństwa, parsymonii i metod niezmiennych operatorów. Analiza analiza wskazuje, że cząsteczka w rzeczywistości pochodzi z tlenowego fotosyntetycznego organizmu i powinna być traktowana jako plastydowe DNA. Sugeruje to że Plasmodium pochodzi od fototrofu, który utracił zdolność do fotosyntezy. fotosyntezy. --- TŁO: Do tej pory tylko kilka czynników transkrypcyjnych zostało zidentyfikowanych w genomie genomie pasożyta Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego malarii. Co więcej, nie przeprowadzono szczegółowej analizy molekularnej podstawowego mechanizmu transkrypcji która jest dobrze zachowana w grupie koronnej eukariontów, nie została jeszcze opisana. W tym badaniu wykorzystaliśmy kombinację czułych metod analizy sekwencji metod analizy sekwencji, aby przewidzieć istnienie kilku kodowanych przez pasożyta ogólnych czynników transkrypcyjnych związanych z polimerazą RNA II. WYNIKI: Kilka ortologów ogólnych czynników transkrypcyjnych związanych z polimerazą RNA polimerazą RNA II można przewidzieć wśród hipotetycznych białek genomu P. falciparum przy użyciu dwuwymiarowej hydrofobowej analizy skupień (HCA) wraz z metodami wyszukiwania opartymi na profilach (PSI-BLAST). Te przewidywane ortologiczne geny kodujące domniemane czynniki transkrypcyjne obejmują dużą podjednostkę TFIIA i dwóch kandydatów na jej małą podjednostkę, podjednostkę TFIIE podjednostkę beta, która łączyłaby się z wcześniej znaną podjednostką TFIIE alfa, podjednostką beta TFIIF, a także podjednostką p62/TFB1 rdzenia TFIIH. TFIIH. W obrębie TFIID przewidziano również domniemane ortologi TAF1, TAF2, TAF7 i TAF10 zostały również przewidziane. Nie znaleziono jednak kandydatów na TAF z klasyczną domeną fałdowania histonów (HFD). domeną histonową (HFD), co sugeruje nietypową architekturę kompleksu TFIID polimerazy RNA II w pasożycie. WNIOSEK: Podsumowując, wyniki te sugerują, że bardziej ogólne czynniki transkrypcyjne mogą być obecne w proteomie P. falciparum niż początkowo sądzono. niż początkowo sądzono. Przewidywanie tych ortologicznych ogólnych czynników transkrypcyjnych otwiera drogę do dalszych badań dotyczących regulacji transkrypcji u P. falciparum. regulacją transkrypcji u P. falciparum. Te alternatywne i czułe metody analizy sekwencji mogą pomóc w identyfikacji kandydatów na inne transkrypcyjne czynniki regulacyjne u P. falciparum. czynników regulujących transkrypcję u P. falciparum. Ułatwią one również przewidywanie funkcji biologicznych funkcji dla kilku białek sierocych z innych pasożytów apikompleksowych, takich jak Toxoplasma gondii, Cryptosporidium parvum i Eimeria. --- 23-megabajtowy genom Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego ciężką postać ludzkiej malarii, zawiera ∼5300 genów, w większości o nieznanej funkcji lub pozbawionych homologów w innych organizmach. Identyfikacja funkcji tych genów pomoże w w odkryciu nowych celów dla rozwoju leków przeciwmalarycznych i szczepionek. szczepionek. Genom P. falciparum jest niezwykle bogaty w A + T, co utrudnia klonowanie i ekspresję tych genów w systemach heterologicznych w celu analizy funkcjonalnej. Duży repertuar duży repertuar narzędzi genetycznych dostępnych dla Saccharomyces cerevisiae sprawia, że że drożdże te są idealnym systemem do analiz komplementacji funkcjonalnej na dużą skalę genów pasożytów. Tutaj przedstawiamy konstrukcję biblioteki cDNA z P. knowlesi, która ma niższą zawartość A+T w porównaniu z P. falciparum. Ta biblioteka zastosowano w teście komplementacji drożdży w celu identyfikacji genów malarii zaangażowanych w dekarboksylację fosfatydyloseryny. Transformacja psd1Δpsd2Δdpl1Δ szczepu drożdży, wadliwego w syntezie fosfatydyloetanoloaminy, z biblioteką P. knowlesi doprowadziła do identyfikacji nowego pasożyta dekarboksylazy fosfatydyloseryny (PkPSD). W przeciwieństwie do enzymów dekarboksylazy fosfatydyloseryny enzymów dekarboksylazy fosfatydyloseryny z innych eukariontów, które są ściśle związane z błonami błonami, enzym PkPSD wyrażony w drożdżach był równomiernie rozłożony między błoną i frakcjami rozpuszczalnymi. Badania in vitro wykazały, że skrócone formy PkPSD są rozpuszczalne i ulegają auto-endoproteolitycznemu dojrzewaniu w sposób zależnej od fosfatydyloseryny, która jest hamowana przez inne anionowe fosfolipidy. fosfolipidy anionowe. Badanie to definiuje nowy system do badania funkcji genów Plasmodium poprzez komplementację genetyczną opartą na bibliotece i jego przydatność w w odkrywaniu nowych właściwości biochemicznych kodowanych białek. --- Brak wielokrotnego wysysania krwi nie wpływa zasadniczo na zakażenie komarów Ae. Ae. aegypti czynnikiem wywołującym malarię, P. gallinaceum. --- Czynnik wywołujący malarię u ludzi, Plasmodium falciparum, jest przenoszony przez komary z rodzaju komary z rodzaju Anopheles. Pasożyt malarii jest intensywnie atakowany przez wrodzony układ odpornościowy komara podczas jego sporogonicznego rozwoju. Wykorzystaliśmy inżynierię genetyczną do stworzenia komarów Anopheles stephensi o wzmocnionej odporności poprzez indukowaną posiłkiem z krwi ekspresję transgenu kodującego IMD czynnika transkrypcyjnego NF-kB Rel2 w jelicie środkowym i tkance tłuszczowej. tkanki tłuszczowej. Transgeniczne komary wykazywały większą odporność na infekcje Plasmodium i infekcję mikrobiologiczną w wyniku skoordynowanych w czasie, specyficznych dla tkanki ataków immunologicznych obejmujących wiele efektorów. Stosunkowo słaby wpływ tej modyfikacji genetycznej na kondycję komara w warunkach laboratoryjnych zachęca do dalszego do dalszych badań nad tym podejściem do kontroli malarii. --- TŁO: Malaria jest globalnym zagrożeniem dla zdrowia, a jednak nasze zrozumienie metabolizm energetyczny głównego czynnika sprawczego tej wyniszczającej choroby, Plasmodium falciparum, pozostaje raczej podstawowe. Wykazano, że glukoza jest niezbędnym wymogiem żywieniowym prawie 100 lat temu i od czasu tej pierwotnej obserwacji, znaczna część obecnej wiedzy na temat metabolizmu energetycznego Plasmodium jest opiera się na wczesnych pracach biochemicznych, wykonywanych przy użyciu podstawowych technik analitycznych (np. chromatografii papierowej), prowadzonych niemal wyłącznie na ptasiej i gryzoniowej malarii. i gryzoniach. Dane pochodzące z badań genomu i transkryptomu pasożytów malarii sugerują, że metabolizm energetyczny pasożyta może być bardziej złożony niż dotychczas przewidywano. niż dotychczas przewidywano. Badanie to zostało podjęte w celu dalszego scharakteryzowania losu katabolizmu glukozy w ludzkim pasożycie malarii, P. falciparum. METODY: Produkty katabolizmu glukozy określono poprzez inkubację pasożyty wolne od erytrocytów z D-[1-13C] glukozą w kontrolowanych warunkach a metabolity zidentyfikowano za pomocą spektroskopii 13C-NMR. WYNIKI: Po 2-godzinnej inkubacji uwolnionych pasożytów P. falciparum z 25 mM D-[1-13C] glukozy (n = 4), główne zidentyfikowane metabolity obejmowały; [3-13C] mleczan, [1,3-13C] glicerol, [3-13C] pirogronian, [3-13C] alanina i [3-13C] glicerolo-3-fosforan. Eksperymenty kontrolne przeprowadzone z niezainfekowanymi erytrocytami inkubowanych w identycznych warunkach nie wykazały żadnego metabolizmu D-[1-13C] glukozy do glicerolu lub glicerolo-3-fosforanu. DYSKUSJA: Identyfikacja glicerolu jako głównego metabolitu glukozy potwierdza pogląd, że metabolizm energetyczny tego pasożyta jest bardziej złożony niż niż wcześniej proponowano. Postawiono tutaj hipotezę, że produkcja glicerolu przez pasożyta pasożyta malarii jest wynikiem adaptacji metabolicznej do wzrostu w warunkach ograniczonego O2 (i podwyższonym CO2) poprzez działanie wahadłowca glicerolo-3-fosforanowego do ponownego utleniania asymilacyjnego NADH. Podobne adaptacje metaboliczne zostały zgłoszone wcześniej dla innych organizmów mikroaerobowych / beztlenowych, takich jak drożdże, pierwotniaki żwacza i ludzkie pierwotniaki pasożytnicze. WNIOSEK: Dane te podkreślają potrzebę ponownej oceny równowagi węgla i redoks tego ważnego ludzkiego patogenu, co ostatecznie doprowadzi do lepszego zrozumienia, w jaki sposób pasożyt jest w stanie dostosować się do zmiennych środowisk napotykanych podczas rozwoju pasożyta i postępu choroby. --- Ferroquine (FQ lub SR97193) jest unikalnym ferrocenowym kandydatem na lek przeciwmalaryczny. który właśnie wszedł w fazę IIb badań klinicznych jesienią 2007 roku. FQ jest w stanie przezwyciężyć problem oporności na chlorochinę (CQ), będący istotnym ograniczeniem dla kontroli Plasmodium falciparum, głównego czynnika wywołującego malarię. Jednakże, podobnie jak w przypadku innych środków terapeutycznych, takich jak chlorochina (CQ) i artemizyna, jej mechanizm działania pozostaje częściowo nieznany. Większość badań do tej pory do tej pory koncentrowała się na porównaniu aktywności FQ z aktywnością CQ w celu zrozumienia w jaki sposób rdzeń ferrocenowy przyczynia się do silniejszego działania przeciwplazmatycznego. Badania wykazały już, że ferrocen zmienił kształt, objętość, lipofilowość, zasadowość, a także profil elektroniczny cząsteczki macierzystej, stąd jego zachowanie farmakodynamiczne. Jednak niewiele badań zostało podjęte w celu zbadania rzeczywistego wkładu właściwości redoks ferrocenu (żelazo(II))/ferrycyna (żelazo(III)) w FQ, jak opisano w tym artykule. W W naszym podejściu eksperymentalnym i teoretycznym rozważaliśmy profil redoks rdzenia ferrocenowego FQ w specyficznych warunkach (kwaśnych i utleniających) pasożytniczej wakuoli trawiennej jako możliwą właściwość odróżniającą od CQ w aktywności przeciwmalarycznej. --- Gen dehydrogenazy glutaminianowej specyficznej dla NADP+ został sklonowany z Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego tropikalną malarię. Analiza Southern-blot wskazuje na pojedynczą kopię genu. Gen koduje białko o 470 resztach, które ma 50% wszystkich reszt identycznych z tymi z dehydrogenaz glutaminianowych z innych eukariontów i eubakterii. W przeciwieństwie do tego, identyczność sekwencji z ludzkim enzymem jest marginalna, co podkreśla długi dystans ewolucyjny między pasożytem a żywicielem. odległość ewolucyjną między pasożytem a żywicielem. Gen został poddany nadekspresji w Escherichia coli. Właściwości kinetyczne rekombinowanego enzymu są zgodne z właściwościami autentycznego enzymu. z właściwościami autentycznego enzymu. Enzym pasożyta jest hamowany przez D-glutaminian i glutaran, ale nie przez chlorochinę. Podobnie jak inne specyficzne dla koenzymu dehydrogenazy glutaminianu, ale w przeciwieństwie do podwójnie specyficznych enzymów ssaków enzymów ssaków, na enzym P. falciparum nie wpływają GTP i ADP. Fizyczne i właściwości chemiczne białka są zgodne z cytozolem będącym główną lokalizacją. Gen nie koduje rozszczepialnej presekwencji mitochondrialnej, a Mr a Mr rekombinowanego białka i białka wyizolowanego z pasożyta są nierozróżnialne. pasożyta są nie do odróżnienia na SDS/PAGE. Analiza Western-blot pasożytów specyficznych dla stadium pokazuje, że dehydrogenaza glutaminianowa jest obecna we wszystkich stadiach wewnątrzerytrocytarnych. Sygnał wzrastał w sposób ciągły od pierścieni, wczesnych trofozoitów do późnych trofozoitów i nieznacznie spadał w stadium segmentatora. Dehydrogenaza glutaminianowa, sugerowana jako główne źródło NADPH w pasożycie, jest atrakcyjną cząsteczką docelową. pasożyta, jest atrakcyjną cząsteczką docelową dla racjonalnego rozwoju nowych leków przeciwmalarycznych. leków przeciwmalarycznych. --- W regionach tropikalnych miliony ludzi nadal żyją na ryzyko zakażenia malarią. Rzeczywiście, pojawienie się oporności na chlorochinę i inne leki stosowane na tych obszarach wzmacnia potrzebę wdrożenia alternatywnych strategii profilaktycznych. strategii profilaktycznych. Genisteina jest naturalnie występującym związkiem, który jest szeroko stosowany jako suplement diety. suplement diety i uważa się, że jest skuteczny w zwalczaniu kilku patologii. patologiom. Przedstawione tutaj wyniki pokazują, że genisteina hamuje infekcję wątroby przez pasożyta Plasmodium, czynnik wywołujący malarię. In vitro genisteina zmniejszała wskaźniki infekcji zarówno mysich, jak i ludzkich komórek wątrobiaka poprzez hamując wczesne etapy wewnątrzkomórkowego rozwoju pasożyta. Doustne lub dootrzewnowe podawanie genisteiny zmniejszało obciążenie pasożytami wątroby myszy zakażonych P. berghei. Co więcej, myszy karmione dietą uzupełnioną genisteiną wykazały znaczne zmniejszenie zakażenia wątroby Plasmodium, jak również zmniejszoną parazytemię krwi i częściową ochronę przed ciężką chorobą. Ponieważ genisteina jest bezpiecznym, niedrogim, naturalnym związkiem, który może być stosowany na stałe w diecie diecie, proponujemy jego stosowanie jako środka profilaktycznego przeciwko malarii dla endemicznych endemicznych i osób podróżujących przez długi czas. --- Plasmodium, czynnik wywołujący malarię, musi najpierw zainfekować hepatocyty, aby zainicjować infekcję u ssaków. Sporozoity migrują przez kilka hepatocytów, naruszając ich błony plazmatyczne, zanim ostatecznie dojdzie do infekcji w jednym z nich. w jednym z nich. Tutaj pokazujemy, że zranienie hepatocytów przez migrację sporozoitów indukuje wydzielanie czynnika wzrostu hepatocytów (HGF), który sprawia, że hepatocyty podatne na infekcję. Infekcja zależy od aktywacji receptora HGF MET przez wydzielany HGF. Pasożyt malarii wykorzystuje MET nie jako pierwotne miejsce wiązania, ale jako mediator sygnałów, które czynią komórkę gospodarza podatną na infekcję. podatną na infekcję. Sygnalizacja HGF/MET indukuje rearanżacje cytoszkieletu aktynowego komórki cytoszkieletu aktynowego komórki gospodarza, które są wymagane do wczesnego rozwoju pasożytów w hepatocytach. pasożytów w hepatocytach. Nasze odkrycia identyfikują HGF i MET jako potencjalne jako potencjalne cele dla nowych podejść do zapobiegania malarii. --- Plasmodium falciparum, główny czynnik wywołujący malarię u ludzi, zawiera trzy oddzielne genomy. Apikoplast (organelle wewnątrzkomórkowe) zawiera ∼35-kb kolisty genom DNA o niezwykle wysokiej zawartości A/T (>86%), który jest replikowany przez kodowany przez jądro kompleks replikacyjny Pfprex. W tym przypadku wyizolowaliśmy i oczyściliśmy domenę polimerazy DNA Pfprex [KPom1 (Klenow-like polimeraza malarii 1)] i zmierzyliśmy jej wierność przy użyciu testu mutacji do przodu opartego na LacZ test mutacji. Ponadto przeanalizowaliśmy parametry kinetyczne dla włączania zarówno komplementarnych, jak i niekomplementarnych nukleotydów przy użyciu Kpom1 pozbawionej aktywności egzonukleolitycznej 3'→5'. KPom1 wykazuje silnie stronnicze spektrum mutacji, w którym spektrum mutacji, w którym T→C jest najczęstszą substytucją jednozasadową i różni się znacząco od blisko spokrewnionej polimerazy DNA Escherichia coli Wykorzystując E. coli posiadającą wrażliwy na temperaturę allel polimerazy I ustaliliśmy, że KPom1 może uzupełniać fenotyp upośledzający wzrost w podwyższonej temperaturze. Proponujemy, aby błąd KPom1 mógł być wykorzystać w teście komplementacji do identyfikacji analogów nukleozydów, które naśladują i preferencyjnie hamują replikację DNA apikoplastów. --- Laboratoryjny model krążenia czynnika wywołującego malarię P. gallinaceum został wykorzystany do wykazania, że działanie prekokenu (antyjuwenoidu) prowadzi do statystycznie istotnego zmniejszenia odsetka zarażonych samic rozwijających jaja po odessaniu krwi. Samice, u których nie rozwijają się jaja, nie są zarażone. Trichopol (antiexdisone) hamuje witellogenezę Samice nierozwinięte jaja stają się podatne na czynnik sprawczy, choć w mniejszym stopniu stopniu niż te, które je rozwijają. Odkrycia sugerują, że istnieje podatności komara na czynnik wywołujący malarię z równowagą hormonów w organizmie. równowagą hormonów w organizmie nosiciela choroby. --- Kulminacyjnym etapem wewnątrzerytrocytarnego rozwoju Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego malarię, jest spektakularne uwolnienie wielu inwazyjnych merozoitów po pęknięciu błony zainfekowanego erytrocytu. Niniejsza praca po raz pierwszy donosi, że cały proces, odbywający się w skali skali czasowej tak krótkiej jak 400 milisekund, jest wynikiem elastycznej elastycznej niestabilności zainfekowanej błony erytrocytów. Wykorzystując szybki kontrast różnicowy mikroskopii wideo z kontrastem interferencyjnym (DIC) i epifluorescencji, pokazujemy że uwalnianie następuje w 3 głównych etapach po osmotycznym obrzęku zakażonego erytrocytu erytrocytów: pory otwierają się w ciągu ~ 100 milisekund, wyrzucając 1-2 merozoity, po czym następuje Następnie obserwuje się zwijanie się błony erytrocytów na zewnątrz, kończące się szybkim wywinięciem błony zainfekowanego erytrocytu, wypychając pasożyty do przodu. To Warto zauważyć, że ten ostatni etap wykazuje niewielkie różnice, gdy zainfekowane erytrocyty przylegają. Zracjonalizowaliśmy nasze obserwacje, biorąc pod uwagę, że podczas rozwoju pasożyta, błona zainfekowanego erytrocytu nabiera spontanicznej krzywizny. spontaniczną krzywiznę i przedstawiamy kolejny model opisujący dynamikę dynamiki zakrzywienia. Nasze wyniki pokazują, że sekwencyjne zwijanie się i wywijanie błony erytrocytu erytrocytów jest niezbędna do skutecznego rozpraszania kątowego pasożyta i może być biologicznie niezbędne do szybkich i licznych inwazji nowych erytrocytów. erytrocytów. --- Oceniliśmy technologię zwaną transkrypcyjnie aktywnym PCR (TAP) dla wysokiej przepustowości identyfikacji i priorytetyzacji nowych antygenów docelowych z danych sekwencji genomowych przy użyciu pasożyta Plasmodium, czynnika sprawczego malarii, jako modelu. Po pierwsze, dostosowaliśmy technologię TAP do bardzo bogatego w AT genomu Plasmodium, wykorzystując dobrze scharakteryzowane antygeny P. falciparum i P. yoelii oraz mały panel niescharakteryzowanych otwartych ramek odczytu z bazy danych sekwencji genomu P. falciparum z bazy danych sekwencji genomu P. falciparum. Wykazaliśmy, że fragmenty TAP kodujące sześć dobrze scharakteryzowane antygeny P. falciparum i pięć dobrze scharakteryzowanych antygenów P. yoelii można amplifikować w równoważny sposób zarówno z plazmidowego DNA, jak i genomowego DNA, a także, że niescharakteryzowane otwarte ramki odczytu mogą również mogą być również amplifikowane z genomowego DNA. Po drugie, wykazaliśmy, że ekspresja in vitro ekspresja fragmentów TAP była równoważna lub lepsza niż ekspresja superzwiniętego plazmidowego DNA kodującego ten sam antygen. Po trzecie, oceniliśmy immunogenność vivo immunogenność fragmentów TAP kodujących podzbiór modelowych P. falciparum i antygenów P. yoelii. Stwierdziliśmy, że przeciwciała specyficzne dla antygenu i komórkowe odpowiedzi immunologiczne indukowane przez fragmenty TAP u myszy były równoważne lub lepsze od tych indukowanych przez odpowiednie szczepionki plazmidowe DNA. Wreszcie, opracowaliśmy i zademonstrowaliśmy dowód zasadności dla testu humoralnego in vitro do selekcji nowych antygenów docelowych. Dane te wspierają potencjał podejścia TAP do szybkiego, wysokoprzepustowego, funkcjonalnego badań przesiewowych i identyfikacji potencjalnych kandydatów na antygeny szczepionkowe na podstawie danych sekwencji genomowej. --- Plasmodium falciparum, czynnik wywołujący malarię, opiera się na złożonym systemie system wydzielania białek do kierowania białek do licznych subkomórkowych miejsc docelowych. Niedawno zidentyfikowano homolog białka układającego się w stosy do ponownego montażu Golgiego (GRASP) został zidentyfikowany i wykorzystany do scharakteryzowania organizacji Golgiego w tym pasożycie. pasożyta. Tutaj donosimy o obecności wariantu splicingu, który prowadzi do ekspresji izoformy GRASP. ekspresji izoformy GRASP. Chociaż pierwsze białko GRASP (GRASP1) opiera się na na dobrze zachowanym motywie mirystoilacji, wariant (GRASP2) wykazuje inny N-terminus, podobny do inny N-koniec, podobny do GRASP występujących u grzybów. Analizy filogenetyczne między białkami GRASP wielu taksonów wskazują na niezależną ewolucję nietypowego N-końca, który może odzwierciedlać unikalne wymagania dla zależnego od Golgiego sortowania białek i biogenezy organelli u P. falciparum. Asocjacja Golgiego z GRASP2 zależy od hydrofobowego N-końca, który przypomina kotwicę sygnałową, co prowadzi do unikalnego sposobu celowania w Golgiego i przyłączania się do błony. --- Plasmodium falciparum jest czynnikiem wywołującym malarię, chorobę, w której potrzebne są nowe leki. nowe cele lekowe są wymagane ze względu na rosnącą oporność na obecne leki przeciwmalaryczne. TMPK (kinaza tymidylanowa) jest dobrym kandydatem, ponieważ jest niezbędna do syntezy dTTP, krytycznego prekursora do syntezy dTTP, krytycznego prekursora DNA i była przedmiotem wielu badań ze względu na jej rolę w aktywacji proleków i jako cel leków. TMPK typu I, takie jak jak ludzki enzym, fosforylują substrat AZT (3'-azido-3'-deoksytymidynę)-MP (monofosforan) nieefektywnie w porównaniu z TMPK typu II (np. II (np. TMPK Escherichia coli). W niniejszym artykule donosimy, że eukariotyczny PfTMPK (P. falciparum TMPK) wykazuje cechy sekwencji enzymu typu I typu I, jednak parametry kinetyczne fosforylacji AZT-MP są podobne do parametrów do wysoce wydajnego enzymu E. coli. Informacje strukturalne pokazują, że jest to wyjaśnione innym zestawieniem pętli P i azydku AZT-MP. AZT-MP. Późniejsze utworzenie stanu przejściowego nie wymaga dalszego ruchu pętli P PfTMPK, bez konfliktów sterycznych dla cząsteczki azydku, umożliwiając wydajny transfer fosforanu. Podobnie, przedstawiamy wyniki, które potwierdzają zdolność enzymu do unikalnego akceptowania dGMP jako substratu i rzucają światło na podstawę jego szerszej specyficzności substratowej. Informacje wynikające z dwóch trójskładnikowych kompleksów (dTMP-ADP i AZT-MP-ADP) oraz kompleksu dwuskładnikowego z analogiem stanu przejściowego AP5dT [P1-(5'-adenozylo)-P5-(5'-tymidylo) pentafosforan] ujawniają znaczące różnice w stosunku do ludzkiego enzymu, zwłaszcza w regionie pokrywy i w pętli P, które mogą być wykorzystane w racjonalnym projektowaniu specyficznych dla Plasmodium inhibitorów TMPK o potencjale terapeutycznym potencjał. --- TŁO: Spośród 5 484 przewidywanych białek Plasmodium falciparum, głównego czynnika wywołującego malarię czynnika wywołującego malarię, około 60% nie ma wystarczającego podobieństwa sekwencji z białkami w innych organizmach, aby zagwarantować przypisanie funkcjonalne. Metody niehomologiczne są zatem potrzebne do uzyskania funkcjonalnych wskazówek dla tych niescharakteryzowanych genów. WYNIKI: Przedstawiamy PlasmoDraft http://atgc.lirmm.fr/PlasmoDraft/, bazę danych zawierającą Gene Ontology (GO) dla genów P. falciparum w oparciu o dane postgenomiczne. danych postgenomicznych. Przewidywania PlasmoDraft są osiągane za pomocą metody Guilt By Association o nazwie Gonna. Obejmuje ona (1) predyktor, który proponuje adnotacje GO dla genu w oparciu o podobieństwo jego profilu (mierzonego za pomocą transkryptomu, proteomu lub danych interakcyjnych) z genami już przypisanymi przez GeneDB GeneDB; (2) procedura, która szacuje zaufanie przewidywań osiągniętego z każdym źródłem danych; (3) procedura, która łączy wszystkie źródła danych aby zapewnić globalne podsumowanie i oszacowanie ufności przewidywań. Gonna została zastosowana do wszystkich genów P. falciparum przy użyciu większości publicznie dostępnych danych transkryptomu, proteomu i interaktomu. Gonna zapewnia przewidywania dla wielu genów bez żadnych adnotacji. Na przykład, 2,434 geny bez żadnych adnotacji w ontologii procesów biologicznych są powiązane z określonymi terminami GO GO (np. Rosetting, Zmienność antygenowa), a wśród nich 841 ma wartości ufności powyżej 50%. W ontologii Cellular Component i Molecular Function ontologii, 1 905 i 1 540 niescharakteryzowanych genów jest powiązanych z określonymi terminami GO, odpowiednio GO (odpowiednio 740 i 329 z wartością ufności powyżej 50%). WNIOSEK: Wszystkie przewidywania wraz z ich wartościami ufności zostały skompilowane w PlasmoDraft, który w ten sposób zapewnia obszerną bazę danych GO które można uzyskać dzięki tym źródłom danych. Baza danych baza danych może być dostępna na różne sposoby. Widok globalny pozwala na szybką przeglądanie terminów GO, które są przewidywane z wysokim poziomem ufności, w zależności od różnych źródeł danych. Widok genów i widok terminów GO umożliwiają wyszukiwanie GO przypisanych do danego genu i genów, które potencjalnie należą do danego terminu GO. do danego terminu GO. --- Toxoplasma gondii jest członkiem gromady Apicomplexa, która obejmuje kilka ważnych patogenów ludzkich, takich jak ważnych ludzkich patogenów, takich jak Cryptosporidium i Plasmodium falciparum, czynnik wywołujący malarię u ludzi. Jest to obligatoryjny pasożyt wewnątrzkomórkowy który może powodować poważne choroby u wrodzonych noworodków i osób z obniżoną odpornością. osób z obniżoną odpornością. Pomimo znaczenia przywiązania i inwazji dla sukcesu pasożyta, niewiele wiadomo na temat podstawowych mechanizmów napędzających te procesy. które napędzają te procesy. Tutaj opisujemy ekran do identyfikacji małych cząsteczki, które blokują proces inwazji komórek żywiciela przez pasożyta T. gondii gondii. Zidentyfikowaliśmy małą cząsteczkę, która specyficznie i nieodwracalnie blokuje przyczepianie się pasożyta i późniejszą inwazję komórek żywiciela. Używając tandemu profilowanie białek oparte na ortogonalnej proteolizie i aktywności, ustaliliśmy, że ten związek związek kowalencyjnie modyfikuje pojedynczą resztę cysteiny w słabo scharakteryzowanym białku homologicznym do ludzkiego białka DJ-1. Mutacja tej kluczowej reszty cysteiny w natywnej sekwencji genu spowodowała powstanie pasożytów, które były odporne na hamowanie przyczepiania się komórek żywiciela i inwazji przez związek. Dalsza analiza fenotypu inwazji potwierdziła, że modyfikacja Cys127 na TgDJ-1 spowodowała zablokowanie wydzielania i ruchliwości mikronemów, nawet w obecności bezpośrednich stymulatorów wapnia. nawet w obecności bezpośrednich stymulatorów uwalniania wapnia. Wszystkie nasze wyniki sugerują, że że TgDJ-1 odgrywa ważną rolę, która prawdopodobnie znajduje się poniżej strumienia wapnia strumień wymagany do wydzielania mikronemów, ruchliwości pasożytów i późniejszej inwazji komórek żywiciela. inwazji komórek żywiciela. --- Plasmodium, czynnik wywołujący malarię, musi przejść różnicowanie płciowe i rozwój różnicowaniu płciowemu i rozwojowi w komarach anopheline, aby transmisja transmisji. Aby wyizolować geny specyficznie indukowane w obu organizmach podczas wczesnych etapów różnicowania etapach różnicowania Plasmodium w komarze, skonstruowano dwie biblioteki cDNA jedną wzbogaconą o sekwencje wyrażane w różnicujących się ookinetach Plasmodium berghei i drugą wzbogaconą o sekwencje ulegające ekspresji w jelitach Anopheles stephensi zawierających inwazyjne ookinety i wczesne oocysty. Sekwencjonowanie 457 klonów biblioteki ookinete i 652 klonów wczesnych oocyst reprezentowało odpowiednio 175 i 346 odpowiednio 175 i 346 unikalnych wyrażonych znaczników sekwencji. Dziewięć z 13 Plasmodium i cztery z pięciu z pięciu nowych znaczników sekwencji ekspresji Anopheles analizowanych na Northern blots były indukowane podczas różnicowania ookinete i inwazji jelit komara. Ancaspase-7, kaspaza efektorowa Anopheles, jest aktywowana proteolitycznie podczas inwazji Plasmodium inwazji na jelito środkowe. WARP, gen kodujący białko powierzchniowe Plasmodium z czynnikiem z domeną adhezyjną podobną do czynnika von Willebranda A, ulega ekspresji tylko w ookinetach i wczesnych oocystach. Przeciwciało poliklonalne anty-WARP silnie hamuje (70-92%) rozwój Plasmodium u komara. rozwój Plasmodium u komara, co czyni go antygenem kandydującym do szczepionek blokujących transmisję. Obecne wyniki i wyniki towarzyszącego (Srinivasan, P., Abraham, E. G., Ghosh, A. K., Valenzuela, J., Ribeiro, J. M. C., Dimopoulos G., Kafatos, F. C., Adams, J. H., and Jacobs-Lorena, M. (2004) J. Biol. Chem. 279, 5581-5587) stanowią podstawę do dalszej analiza różnicowania Plasmodium u komara i odpowiedzi komara na pasożyta. --- Przypuszczalny gen peroksydazy glutationowej (numer akcesyjny Swiss-Prot Z 68200) Plasmodium falciparum Plasmodium falciparum, czynnik wywołujący tropikalną malarię, został wyrażony w Escherichia coli i oczyszczono do elektroforetycznej jednorodności. Podobnie jak fosfolipid peroksydaza glutationowa fosfolipidów ssaków, okazała się monomeryczna. Jest był aktywny z H(2)O(2) i organicznymi wodoronadtlenkami, ale w przeciwieństwie do fosfolipidów wodoronadtlenku glutationu, nie z wodoronadtlenkiem fosfatydylocholiny wodoronadtlenkiem fosfatydylocholiny. Z peroksydazą glutationową dzieli mechanizm ping-ponga z nieskończoną V(max) i K(m), gdy jest analizowana z GSH jako substratem. Jako homolog z selenocysteiną zastąpioną przez cysteinę, jego reakcje z wodoronadtlenkami i GSH są o 3 rzędy wielkości wolniejsze niż w przypadku selenoperoksydazy. Nieoczekiwanie okazało się, że enzym plazmodialny reaguje szybciej z tioredoksynami niż z GSH i najskuteczniej z tioredoksyną P. falciparum (numer akcesyjny Swiss-Prot 202664). W związku z tym została ona przeklasyfikowana jako peroksydaza tioredoksyny. W przypadku tioredoksyny plazmodialnej enzym wykazuje również kinetykę ping-ponga, ale z granicznym K(m) wynoszącym 10 mikrometrów i k(1)' wynoszącym 0,55 s(-)1. Pozorne k(1)' dla utleniania kumenem, t-butylem i wodorem wynoszą 2,0 x 10(4) m(-1) s(-1), 3,3 x 10(3) m(-1) s(-1) i 2,5 x 10(3) m(-1) s(-1), odpowiednio. k(2)' dla redukcji przez autologiczną tioredoksynę wynosi 5,4 x 10(4) m(-1) s(-1) (21,2 m(-1) s(-1) dla GSH). Nowo odkryta funkcja enzymatyczna nowo odkryta funkcja enzymatyczna produktu genu plazmodialnego sugeruje ponowne rozważenie jego przypuszczalnej roli w pasożytniczej obronie antyoksydacyjnej. --- Trypanosomy nie zamieszkują ani nie rosną w komarach z rodzaju Anopheles, które są wektorem przenoszenia pasożytów przenoszenia pasożytów Plasmodium, czynnika wywołującego malarię. Posiadanie posiadanie czynników litycznych przez komara anopheline. Głowa i wycinki jelita środkowego przygotowane w soli fizjologicznej buforowanej fosforanem zostały przetestowane pod kątem działanie trypanobójcze przeciwko T. congolense. Podczas gdy sekcja głowy była nieaktywna wobec trypanosomów, ekstrakt z jelita środkowego w stężeniu 0,2 mg ml(-1) zmniejszał ruchliwość pasożytów w ciągu 2 minut inkubacji; zabicie 50% populacji populacji po 5 minutach. Przy 0,5 mg ml(-1) ekstraktu, około 90% pasożytów zostało zabitych w ciągu 2 minut inkubacji. pasożytów zostało zabitych w ciągu 2 minut inkubacji. Frakcja z jelita środkowego została poddano protokołowi oczyszczania obejmującemu kolejne chromatografie na: oktylosepharose, reactive brown agarose i fetuin-agarose columns. Końcowa aktywna frakcja trypanobójcza (gp45), która poruszała się jednorodnie podczas elektroforezy jako białko 45-kDa, została odzyskana z kolumny fetuinowo-agarozowej kolumny. Białko reagowało dodatnio z kwasem tiobarbiturowym, co sugeruje, że że jest to sialoglikoproteina. Desialilacja glikoproteiny unieważniła jej aktywność trypanobójczą na T. congolense. Podobnie, gdy sacharydy, laktoza, metylo-beta-galaktozyd, laktuloza, metylo-umbelliferylo-beta-galaktozyd (MU-Gal), zostały włączone do pożywki hodowlanej hamowały aktywność trypanobójczą gp45. Asialo-fetuina i asialo-RBC również hamowały indukowane przez gp45 zabijanie komórek T. congolense. The potencjalne zastosowanie białka anopheline 45 kDa w produkcji transgenicznych tsetse (Glossina spp.) w kontroli trypanosomatozy. --- Niezbędnym warunkiem przenoszenia Plasmodium, czynnika wywołującego malarię malarii, jest pomyślne zakończenie złożonego cyklu rozwojowego w jego wektorze komara. Spośród setek ookinetów, które tworzą się w jelicie środkowym komara, tylko tylko kilka przekształca się w oocysty, co przypisuje się działaniu układu odpornościowego komara. układu odpornościowego komara. Jednak po utworzeniu oocyst wydają się być odporne na obronę komara. Podczas rozwoju oocyst, wokół pasożyta tworzy się gruba kapsuła wokół pasożyta i wydaje się funkcjonować jako osłona ochronna. Niewiele informacji jest na temat składu tej kapsułki. Tutaj donosimy o identyfikację i częściową charakterystykę pierwszej oocysty Plasmodium (PbCap380). Analiza genetyczna wskazuje, że gen ten jest niezbędny i że zmutowane pasożyty PbCap380(-) tworzą oocysty w normalnych ilościach ale są stopniowo eliminowane. W rezultacie komary zarażone pasożytami PbCap380(-) nie przenoszą malarii. Ukierunkowanie kapsułki oocysty może zapewnić nową strategię kontroli malarii. nową strategię kontroli malarii. --- U Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego malarię u ludzi, gen podjednostki katalitycznej gen podjednostki katalitycznej kinazy białkowej zależnej od cAMP (Pfpka-c) występuje jako pojedyncza kopia. Co ciekawe, jego ekspresja wydaje się być regulowana rozwojowo, będąc na wyższym poziomie poziomie w patogennych stadiach bezpłciowych niż w formach płciowych pasożyta które są odpowiedzialne za transmisję do wektora komara. W obrębie bezpłciowych aktywność PfPKA można łatwo wykryć w schizontach. Podobnie do endogennej aktywności PKA niezainfekowanych czerwonych krwinek, enzym pasożyta może być może być stymulowany przez cAMP i hamowany przez inhibitor kinazy białkowej. Co ważne, leczenie ex Co ważne, leczenie ex vivo zakażonych erytrocytów klasycznym inhibitorem PKA-C H89 prowadzi do zablokowania wzrostu pasożyta. Sugeruje to, że aktywność PKA zainfekowanych czerwonych krwinek jest niezbędna do namnażania pasożytów. Wreszcie, strukturalne sugerują, że leki ukierunkowane na pasożyta, a nie na enzym enzym erytrocytów, które mogłyby pomóc w walce z malarią. malarią. --- Reduktaza tioredoksyny (TrxR) jest homodimerycznym flawoenzymem, który katalizuje redukcję disiarczku tioredoksyny (Trx). redukcję disiarczku tioredoksyny (Trx). W przypadku Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego tropikalnej malarii, TrxR jest niezbędnym białkiem, które zostało zweryfikowane jako cel dla leków. Wysokoprzepustowe badania przesiewowe 350000 związków zidentyfikowano zasady Mannicha jako nową klasę inhibitorów opartych na mechanizmie TrxR. Podczas katalizy, TrxR przenosi równoważniki redukujące z flawiny zredukowanej przez NADPH flawiny do Trx poprzez dwie redoks-aktywne pary cystein, Cys88-Cys93 i Cys535'-Cys540', określane jako N-końcowe i C-końcowe pary cystein. Struktury struktury nienasyconych zasad Mannicha sugerowały, że mogą one działać jako bisalkilujące, prowadząc do makrocyklu, który obejmuje zarówno C-końcowe cysteiny TrxR. Aby potwierdzić tę hipotezę, różne zasady Mannicha posiadające jedno lub dwa centra elektrofilowe zostały zsyntetyzowane i najpierw zbadane szczegółowo przy użyciu glutationu jako modelowego tiolu. Addycja Michaela glutationu do podwójnego wiązania nienasyconej zasady Mannicha (3a) zachodzi łatwo w fizjologicznym pH. fizjologicznym pH. Eliminacja grupy aminowej, promowana przez katalizowaną zasadą enolizację ketonu, po której następuje dodanie drugiego nukleofila. Produktem pośrednim półproduktem powstającym w tej reakcji jest alfa,beta-nienasycony keton, który może szybko reagować z drugim tiolem. Podczas badania TrxR jako celu zasad Mannicha Mannicha, wykorzystaliśmy fakt, że kompleks przeniesienia ładunku utworzony między tiolanem Cys88 i flawiną w zredukowanym enzymie można obserwować spektroskopowo. można obserwować spektroskopowo. Dane pokazują, że jest to C-końcowy Cys 535'-Cys540', a nie N-końcowa para Cys88-Cys93, która jest modyfikowana przez inhibitor. przez inhibitor. Chociaż alkilowany TrxR nie jest w stanie przekształcić swojego naturalnego substratu substratu Trx, może redukować akceptory elektronów o niskim M(r), takie jak metanotiolosulfonian metylu metanotiolosulfonian przy użyciu niezmodyfikowanych N-końcowych tioli. Na podstawie wyniki z chemicznie odmiennymi zasadami Mannicha, szczegółowy mechanizm inaktywacji TrxR. --- Plasmodium falciparum jest głównym czynnikiem wywołującym malarię tropikalną, najcięższą chorobę pasożytniczą na świecie. najcięższej choroby pasożytniczej na świecie. Rosnąca oporność Plasmodia na dostępne leki stanowi coraz większy problem w krajach, w których malaria występuje endemicznie. Ponieważ Plasmodia są wrażliwe na stres oksydacyjny, zwiększanie tego stresu w pasożycie stanowi obiecującą zasadę rozwoju nowych leków przeciwmalarycznych. leków przeciwmalarycznych. Zależna od NADP dehydrogenaza glutaminianowa (GDH) P.falciparum jest jest w dużej mierze odpowiedzialna za produkcję NADPH w pasożycie, który z kolei służy jako źródło elektronów dla enzymów antyoksydacyjnych reduktazy glutationowej i reduktazy tioredoksyny. Ponieważ GDH nie występuje w erytrocytach gospodarza, GDH jest szczególnie atrakcyjnym celem terapii lekowej. szczególnie atrakcyjnym celem terapii lekowej. Trójwymiarowa struktura struktura P.falciparum GDH w stanie nieligowanym została określona przez krystalografii rentgenowskiej do rozdzielczości 2,7A. W porównaniu do enzymów ssaków enzymy, dwie reszty aminokwasowe są wymieniane w domniemanym miejscu aktywnym GDH pasożyta. Najbardziej oczywiste różnice między GDH pasożyta i człowieka są interfejsy podjednostek białek heksamerycznych. W białku pasożyta, kilka mostków solnych pośredniczy w kontaktach między podjednostkami, podczas gdy u człowieka te interakcje mają głównie charakter hydrofobowy. Ponadto, P.falciparum GDH posiada unikalne rozszerzenie N-końcowe, które nie występuje w żadnej innej sekwencji GDH do tej pory badanej. Odkrycia te można wykorzystać do projektowania peptydomimetyków zdolnych do zakłócania oligomerycznej organizacji enzymu pasożyta. --- Wysoka rozdzielczość 31P-NMR została wykorzystana do nieinwazyjnej obserwacji metabolitów i szybkości metabolizmu we krwi normalnych myszy i myszy zakażonych Plasmodium berghei, czynnikiem wywołującym malarię. 31P-NMR został użyty do do ilościowego określenia poziomu 2,3-difosfoglicerynianu w całych komórkach jako funkcji stopnia parazytemii i uzyskano dobrą zgodność z wynikami testów enzymatycznych. testy. Zależność czasowa metabolitów 31P była monitorowana zarówno w normalnych, jak i zakażonych erytrocytach. zakażonych erytrocytach, przy czym większe tempo rozpadu 2,3-difosfoglicerynianu zaobserwowano we krwi malarycznej, co koreluje z poziomem parazytemii. Bardzo wysokie tempo metabolizmu zainfekowanych komórek sprawia, że pomiar wewnątrzkomórkowego pH na świeżo pobranej krwi pełnej. Kiedy podejmowane są odpowiednie środki w celu uniknąć tej komplikacji, nie obserwuje się różnicy w wewnątrzkomórkowym pH komórek pasożytniczych i niepasożytniczych erytrocytów od zarażonych zwierząt. Zarówno u zarówno u myszy normalnych, jak i spasożytowanych, wewnątrzerytrocytarne pH jest bardziej kwaśne niż pH o 0,15 jednostki pH w temperaturze 25 stopni C. W przeciwieństwie do pierwotniaków wolno żyjących pierwotniaków, pasożytniczy pierwotniak Plasmodium nie zawiera wykrywalnych poziomów fosfonianów lub polifosforanów, ani w całych komórkach, ani w ekstraktach kwasu nadchlorowego. ekstraktach kwasu nadchlorowego. --- Plasmodium falciparum, czynnik wywołujący najbardziej śmiercionośną formę ludzkiej malarii malarii, całkowicie zależy od szlaku biosyntezy pirymidyny de novo. Orotan fosforybozylotransferaza (OPRT) i dekarboksylaza 5'-monofosforanu orotydyny (OMPDC), piąty i szósty enzym w szlaku katalizującym powstawanie urydyno-5'-monofosforanu (UMP), pozostają w dużej mierze niescharakteryzowane w pierwotniaku pasożyta. W tym badaniu osiągnęliśmy oczyszczenie OPRT i OMPDC do prawie jednorodności z P. falciparum hodowanego in vitro. Aktywności OPRT i OMPDC były koeluowane we wszystkich kolumnach chromatograficznych podczas oczyszczania, sugerując, że oczyszczone białka istnieją jako kompleks multienzymatyczny o masie cząsteczkowej 140+/-8 kD. masie cząsteczkowej 140+/-8 kDa i zawierają po dwie podjednostki OPRT i OMPDC. Monomeryczne OPRT i OMPDC miały masy cząsteczkowe 32+/-3 i 38+/-3 kDa, odpowiednio, zgodnie z białkami przewidywanymi z bazy danych genomu P. falciparum falciparum. Co ciekawe, parametry kinetyczne i stałe inhibicji zarówno aktywności OPRT, jak i OMPDC okazały się różne od tych dla dwufunkcyjnej syntazy UMP ludzkich krwinek czerwonych. Nasze dowody stanowią pierwszy przykład OPRT i OMPDC istniejących jako kompleks multienzymatyczny. --- Modelowy barwnik betalainowy został częściowo zsyntetyzowany z betaniny, magentowego pigmentu czerwonego buraka i był skuteczny w obrazowaniu żywych komórek czerwonych krwinek zakażonych Plasmodium. czerwonych krwinek. Ta rozpuszczalna w wodzie sonda fluorescencyjna jest fotostabilna, wzbudzalna w regionie widzialnym i przepuszczalna dla błon komórkowych, a jej właściwości fotofizyczne nie są szczególnie wrażliwe na pH. Mikroskopia obrazowania fluorescencyjnego erytrocytów zakażonych Plasmodium falciparum, czynnikiem wywołującym malarię u ludzi, wykazała, że zabarwiony był tylko pasożyt. Analiza Z-stacking sugerowała, że sonda gromadzi się proksymalnie do jądra pasożyta. Indicaxanthin, jedna z naturalnych fluorescencyjnych betalain występujących w płatkach niektórych kwiatów, nie zabarwiła pasożyta ani czerwonych krwinek. --- W niniejszym badaniu zbadano charakterystykę epidemiologiczną przypadków malarii w prowincji Edirne w prowincji Edirne. W latach 1994-2002 pobrano łącznie 317 087 próbek krwi od żołnierzy w prowincji Edirne. Próbki krwi pobrano od żołnierzy w prowincji z selektywnym aktywnym nadzorem oraz od ludności zamieszkującej prowincję przy użyciu aktywnych lub pasywnych metod nadzoru przez personel medyczny Departamentu Kontroli Malarii i ośrodków zdrowia, w celu poszukiwania obecności Ośrodków Zdrowia, w celu wykrycia obecności Plasmodium. U 281 z nich wykryto Plasmodium spp. i zbadano charakterystykę przypadków malarii. Spośród tych przypadków 238 (84,7%) wykryto w ciągu pierwszych trzech lat i głównie we wrześniu. wrześniu. Podczas gdy rodzime przypadki wykryto w dzielnicach, w których intensywnie uprawiano ryż intensywnie sadzony, przypadki importowane wykryto w dzielnicach silnie zamieszkałych przez personel wojskowy. Spośród zaimportowanych przypadków 62% pochodziło z prowincji Diyarbakir, Batman i Sanliurfa (południowo-wschodnia część Turcji). P. vivax został wykryty jako czynnik sprawczy we wszystkich próbkach krwi z wyjątkiem jednego przypadku P. ovale. Ten ostatni przypadek był jak dotąd jedynym w Turcji i był studentem z Afganistanu. z Afganistanu. Przywiązywanie wagi do zwalczania komarów w okręgach intensywnie obsadzonych ryżem ryżu i ścisłe badanie personelu wojskowego, szczególnie z regionu z regionu południowo-wschodniej Anatolii, doprowadziły do skutecznej kontroli przypadków malarii w regionie Edirne. przypadków malarii w regionie Edirne. --- Sfingolipidy są niezbędnymi składnikami błon komórek eukariotycznych, w szczególności błony plazmatycznej i są zaangażowane w różnorodne szlaki transdukcji sygnału. szlaków transdukcji sygnału. Ssaki produkują sfingomielinę (SM) jako podstawowy kompleks sfingolipid za pośrednictwem dobrze scharakteryzowanej syntazy SM. Natomiast drożdże, rośliny i niektóre pierwotniaki wykorzystują ewolucyjnie spokrewnioną syntazę fosforyloceramidu inozytolu (IPC) do syntezy IPC. Aktywność ta nie ma odpowiednika u ssaków i Syntaza IPC została zaproponowana jako cel dla leków przeciwgrzybiczych i przeciwpierwotniakowych. Jednak szczegółowa wiedza na temat szlaku biosyntezy sfingolipidów u pasożytów pierwotniaków apikompleksowych. W tym badaniu analizy bioinformatyczne analizy wskazały na pojedynczą kopię ortologa domniemanej syntazy SM z Apicomplexan Plasmodium falciparum (czynnik wywołujący malarię) był bona fide syntazą sfingolipidów w pokrewnym pasożycie modelowym, Toxoplasma gondii (TgSLS). Następnie wykazano, że TgSLS, poprzez komplementację zmutowanej linii komórek jako funkcjonalny ortolog syntazy IPC drożdży (AUR1p), wykazując odporność na dobrze scharakteryzowany inhibitor AUR1p, aureobazydynę A. In vitro, rekombinowany TgSLS wykazywał aktywność syntazy IPC i, po raz pierwszy, obecność po raz pierwszy wykazano obecność IPC w ekstraktach lipidowych T. gondii za pomocą za pomocą spektrometrii mas. Ponadto wykazano, że biosynteza sfingolipidów gospodarza wpływ, ale nie jest niezbędny do proliferacji T. gondii, co sugeruje, że podczas gdy zmiatanie ma miejsce de novo synteza sfingolipidów może być ważna dla pasożytnictwa. --- Właściwości przeciwbakteryjne, przeciwpasożytnicze i przeciwwirusowe zostały ostatnio przypisywane członkom nadrodziny wydzielanych fosfolipaz A(2) (sPLA(2)s) nadrodziny. Siedem sPLA(2)s z grup IA, IB, IIA i III przetestowano tutaj w różnych warunkach hodowli pod kątem różnych warunkach hodowli pod kątem hamowania wewnątrzerytrocytarnego rozwoju in vitro rozwój Plasmodium falciparum, czynnika wywołującego najcięższą postać ludzkiej malarii. formy ludzkiej malarii. W obecności ludzkiej surowicy wszystkie sPLA(2)s były hamujące, z trzema z siedmiu wykazującymi IC (50) <0,1 nM. We wszystkich przypadkach, inhibicja mogła być indukowana przez enzymatyczną obróbkę wstępną surowicy. Natomiast W przeciwieństwie do tego, nie zaobserwowano żadnego efektu, gdy pasożyty hodowano w pół-określonym pożywce (AlbuMAX II) pozbawionej lipoprotein i zawierającej 10 razy mniej fosfolipidów niż pożywka z ludzką surowicą, co silnie sugeruje, że hydrolizę surowicy generującą toksyczne produkty uboczne lipidów, a nie bezpośrednią interakcja sPLA (2) z zakażonym erytrocytem jest ogólną cechą właściwości anty-Plasmodium sPLA (2). Ponadto w surowicy sześć z siedem sPLA (2) było toksycznych zarówno przeciwko trofozoitom, jak i schizontom rozwoju pasożyta, w przeciwieństwie do trofozoitu selektywnego jadu pszczelego jadu pszczelego. Rozszyfrowanie mechanizmów molekularnych występujących w fenotypowej osobliwości toksyczności enzymu jadu pszczelego może zaoferować nowe perspektywy w walce przeciwmalarycznej. --- Plasmodium falciparum, czynnik wywołujący malarię u ludzi, atakuje erytrocyty gospodarza erytrocyty gospodarza za pomocą kilku białek na powierzchni inwazyjnego merozoitu, które zostały zaproponowane jako potencjalni kandydaci na szczepionki. Członkowie rodziny wielogenowej rodziny PfRh są antygenami powierzchniowymi, które, jak wykazano, odgrywają centralną rolę w kierowaniu merozoitów do alternatywnych receptorów erytrocytów w celu inwazji. Niedawno zidentyfikowaliśmy duży polimorfizm strukturalny, delecję 0.58Kb w C-końcowym regionie genu PfRh2b, występujący z wysoką częstotliwością w populacjach pasożytów z Senegalu. częstotliwości w populacjach pasożytów z Senegalu. Stawiamy hipotezę, że ten region jest celem odporności humoralnej. Tutaj, analizując 371 izolatów P. falciparum pokazujemy, że ten główny allel występuje z różną częstotliwością w różnych populacjach w Senegalu, Afryce i Afryce. populacjach w Senegalu, Afryce i na całym świecie. Dla allelicznych w antygenach stadium bezpłciowego, Msp-2 i EBA-175, stwierdzamy minimalne zróżnicowanie geograficzne wśród populacji pasożytów. geograficzne zróżnicowanie między populacjami pasożytów z Senegalu i innych afrykańskich miejscowości, co sugeruje rozległy przepływ genów między tymi populacjami i/lub selekcję równoważącą zależną od częstotliwości. W przeciwieństwie do tego, my obserwujemy wyższy poziom rozbieżności między populacjami (mierzony przez F(st)) dla delecji PfRh2b, podobny do obserwowanego dla SNPs z etapu płciowego Pfs45/48, które postuluje się jako podlegające selekcji kierunkowej. Potwierdzamy że region zawierający polimorfizm PfRh2b jest celem humoralnej odpowiedzi immunologicznej poprzez wykazanie reaktywności przeciwciał w endemicznych surowicach. Nasza analiza rozbieżności między populacjami sugeruje, że w przeciwieństwie do dużych dimorfizmów allelicznych dimorfizmów allelicznych w EBA-175 i Msp-2, obecność lub brak dużej delecji PfRh2b może nie wywoływać selekcji immunologicznej zależnej od częstotliwości, ale może podlegać pozytywna selekcja immunologiczna, mająca ważne implikacje dla rozwoju tych białek jako kandydatów na szczepionki.
Co jest czynnikiem wywołującym malarię?
Cztery gatunki Plasmodium powszechnie zarażają ludzi (Plasmodium falciparum, Plasmodium vivax, Plasmodium malariae i Plasmodium ovale). Plasmodium falciparum zaraża około 5-10% światowej populacji ludzkiej rocznie i jest czynnikiem wywołującym najcięższą i najbardziej śmiertelną postać malarii. P. falciparum powoduje śmiertelną malarię mózgową i jest odpowiedzialny za większość zgonów, szczególnie u kobiet w ciąży i dzieci poniżej piątego roku życia. P. falciparum jest przenoszony na żywiciela ludzkiego przez komary Anopheles i jest najgroźniejszym wektorem malarii w Afryce Subsaharyjskiej. Plasmodium vivax jest czynnikiem wywołującym łagodną malarię w bardziej umiarkowanym klimacie na świecie. Plasmodium gallinaceum jest głównym czynnikiem wywołującym malarię u ptaków, a Plasmodium yoelli jest głównym czynnikiem wywołującym malarię u gryzoni.