Niedawne postępy w zrozumieniu biologii molekularnej nabłonkowego raka jajnika raka jajnika doprowadziły do opracowania szeregu terapii celowanych, w tym inhibitorów polimerazy poli-ADP-rybozy (PARP). Inhibitory PARP są Inhibitory PARP to nowa klasa środków terapeutycznych, które są ukierunkowane na guzy z niedoborami w homologicznej rekombinacji DNA. Wczesne badania wykazały znaczącą skuteczność inhibitorów PARP u pacjentów z mutacjami BRCA1/2 w linii zarodkowej. mutacjami. Stało się oczywiste, że pacjenci z typem dzikim BRCA z innymi defektami w szlaku naprawy rekombinacji homologicznej odnoszą korzyści z tego podejścia terapeutycznego. podejście terapeutyczne. Co ważne, opracowywane są towarzyszące oceny niedoboru rekombinacji homologicznej rekombinacji homologicznej, aby pomóc w wyborze pacjentów, którzy najprawdopodobniej odniosą korzyści kliniczne z inhibicji PARP. Olaparib, pierwszy i najszerzej badany inhibitor PARP, jest obecnie licencjonowany w Europie do leczenia podtrzymującego pacjentek z nawrotowym, wrażliwym na platynę rakiem jajnika z mutacją BRCA (germinalną lub somatyczną). surowiczego raka jajnika o wysokim stopniu złośliwości, u których wystąpiła odpowiedź na chemioterapię opartą na platynie chemioterapię opartą na platynie. W Stanach Zjednoczonych olaparyb jest dopuszczony do stosowania w leczeniu pacjentek z germinalnym rakiem jajnika z mutacją BRCA, które otrzymały 3 lub więcej linii chemioterapii. linii chemioterapii. Istnieje szereg innych inhibitorów PARP w późnej fazie rozwoju klinicznego w późnej fazie rozwoju klinicznego w raku jajnika, w tym rucaparib, niraparib, veliparib i talazoparib. Niniejszy przegląd skupi się na aktualnych dowodach dotyczących inhibitorów PARP w raku jajnika oraz omówieniu trwających badań klinicznych i przyszłych kierunki badań w tym szybko rozwijającym się obszarze. --- Inhibicja polimerazy poli(ADP-rybozy) 1 (PARP1) upośledza naprawę uszkodzeń DNA, a inhibitory PARP1/2 wczesnej generacji (olaparyb, niraparyb itp.) wykazały kliniczne wykazały kliniczny dowód koncepcji w leczeniu raka. Tutaj opisujemy rozwój nowego inhibitora PARP E7449, silnego inhibitora PARP1/2 który hamuje również PARP5a/5b, znany również jako tankyrase1 i 2 (TNKS1 i 2), ważne regulatory kanonicznej sygnalizacji Wnt/β-kateniny. E7449 hamuje aktywność enzymatyczną PARP aktywność enzymatyczną i dodatkowo zatrzymuje PARP1 na uszkodzonym DNA; mechanizm wcześniej wykazano, że zwiększa cytotoksyczność. Komórki z niedoborem szlaków naprawy DNA poza homologiczną rekombinacją były wrażliwe na leczenie E7449. Chemioterapia była wzmacniana przez E7449, a pojedynczy środek miał znaczącą aktywność przeciwnowotworową w ksenograftach z niedoborem BRCA. Dodatkowo, E7449 hamował sygnalizację Wnt/β-kateniny w liniach komórkowych raka okrężnicy, prawdopodobnie poprzez hamowanie TNKS. Zgodnie z tą możliwość, E7449 stabilizował białka aksyny i TNKS, powodując β-kateninę i znacząco zmienioną ekspresję genów docelowych Wnt. Warto zauważyć, że wzrost włosów, w którym pośredniczy sygnalizacja Wnt, został zahamowany przez E7449. A farmakodynamiczny wpływ E7449 na geny docelowe Wnt zaobserwowano w guzach, chociaż E7449 nie wykazywał aktywności przeciwnowotworowej in vivo, co jest typowe dla selektywnych inhibitorów TNKS. dla selektywnych inhibitorów TNKS. Aktywność przeciwnowotworowa E7449 została zwiększona poprzez w połączeniu z inhibicją MEK. Na szczególną uwagę zasługuje brak toksyczności, w szczególności brak toksyczności, w szczególności brak toksyczności jelitowej zgłaszanej dla innych inhibitorów TNKS. inhibitorów TNKS. E7449 reprezentuje nowy podwójny inhibitor PARP1/2 i TNKS1/2 który ma tę zaletę, że celuje w nowotwory uzależnione od sygnalizacji Wnt/β-kateniny. E7449 znajduje się obecnie na wczesnym etapie badań klinicznych. --- Wyniki badania III fazy wskazują, że terapia podtrzymująca inhibitorem PARP jest skuteczniejsza niż placebo w spowalnianiu progresji nawrotowego platynowrażliwego raka jajnika. nawracającego raka jajnika wrażliwego na platynę. Poprawę przeżycia wolnego od progresji obserwowano niezależnie od obecności lub braku mutacji BRCA w linii zarodkowej lub rekombinacji homologicznej; jednak pacjentki, które miały te mutacje lub wadliwą naprawę DNA. --- Informacje o autorze: (1)Z Nordyckiego Towarzystwa Onkologii Ginekologicznej i Rigshospitalet-Copenhagen University Hospital, Kopenhaga (M.R.M.), Odense University Hospital (J.H.) i European Network for Gynacological Oncological Trial and Research Unit of General Practice, Institute of Public Health, University of Southern Denmark, Odense (R.D.C.) - wszystkie w Danii; University of Arizona i Creighton University-Phoenix, Phoenix (B.J.M.) oraz Arizona Oncology Associates, Tuscon (B.D.C.). Associates, Tuscon (B.J.M., J.B.) - wszystkie w Arizonie; Princess Margaret Consortium, Princess Margaret Cancer Consortium, Princess Margaret Cancer Centre, University Health Network, University of Toronto, Toronto (A.M.O.), British Columbia Cancer Agency, Vancouver (A.V.T.) i McGill University-McGill University Health Centre, Montreal (L.G.) - wszystkie w Kanadzie; Arbeitsgemeinschaft Gynäkologische Onkologie (AGO) i Uniwersytet w Monachium, Monachium (S.M.) oraz Kliniken Essen Mitte, Essen (A.B.) - oba w Niemczech; Grupo Español de Investigación en Cáncer de Ovario (GEICO) i Hospital Universitario La Paz (A.R.) oraz GEICO i M.D. Anderson Cancer Center Madrid (A.M.). Anderson Cancer Center Madrid (A.G.-M.), Madryt; French Investigator Group for Raka Jajnika i Piersi (GINECO) i Institut du Cancer de Montpellier, Montpellier (M.F.) oraz GINECO i Centre Antoine Lacassagne, Nicea (P.F.) - oba we Francji; Narodowy Instytut Badań nad Rakiem (ang. we Francji; National Cancer Research Institute i UCL Cancer Institute, University College London, Londyn (J.A.L.); Multicenter Italian Trials in Ovarian Cancer/Mario Negri Gynecologic Oncology Group, Fondazione Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico, Istituto Nazionale dei Tumori, Mediolan (D.L.); Belgium and Luxembourg Gynecological Oncology Group and University of Leuven, Leuven, Belgia (I.V.); Kaplan Medical Center, Rehovot, Izrael (N.E.B.-B.); AGO-Austria i Uniwersytet Medyczny w Innsbrucku, Innsbruck, Austria (C.M.); Central and Eastern European Gynecologic Oncology Group i Uniwersytet Medyczny w Poznaniu, Poznań, Polska (R.M.); Stanford Comprehensive Cancer Institute, Stanford (J.S.B.), oraz Cedars-Sinai Medical Center, West Hollywood (B.J.R.) - oba w Kalifornii; Szpital Uniwersytecki w Oslo, Radiumhospitalet, Oslo (A.D.); Northside Hospital, Atlanta (B.B.); Universitetssjukhuset, Linköping, Szwecja (P.R.); oraz Veristat, Southborough (J.P.B.), Tesaro, Waltham (S.A.), i Dana-Farber Cancer Institute, Boston (U.A.M.) - wszystkie w stanie Massachusetts. --- Celem tego badania była ocena niraparybu (MK-4827), nowego inhibitora inhibitor polimerazy poli(ADP-rybozy) (PARP), pod kątem jego zdolności do radiosensytyzacji ludzkich komórek nowotworowych. Ludzkie komórki nowotworowe pochodzące z raka płuc, piersi i prostaty zostały przetestowane pod kątem radiosensybilizacji przez niraparyb przy użyciu klonogennych testy przeżycia. Uwzględniono zarówno linie typu dzikiego p53, jak i linie z defektem p53. Zdolność zdolność niraparybu do zmiany naprawy indukowanych promieniowaniem podwójnych nici DNA (DSB) określono za pomocą wykrywania ognisk γ-H2AX i ognisk RAD51. Analizy przeżywalności klonogennej wykazały, że mikromolarne stężenia niraparybu radiosensybilizowały linie komórek nowotworowych pochodzące z raków płuc, piersi i prostaty niezależnie od ich statusu p53, ale nie linie komórkowe pochodzące z normalnych tkanek. z normalnych tkanek. Niraparib uwrażliwiał również komórki nowotworowe na H2O2 i przekształcał indukowane przez H2O2 pojedyncze pęknięcia nici (SSB) w DSB podczas replikacji DNA. Te wyniki wskazują, że ludzkie komórki nowotworowe są znacznie uwrażliwione na promieniowanie przez silny i selektywny inhibitor PARP-1, niraparyb, w warunkach in vitro. Mechanizm Mechanizm tego efektu wydaje się obejmować konwersję subletalnych SSB do śmiertelne DSB podczas replikacji DNA z powodu hamowania naprawy wycięcia zasady przez lek. Podsumowując, nasze odkrycia zdecydowanie wspierają kliniczną ocenę ocenę kliniczną niraparybu w połączeniu z promieniowaniem. --- Polimerazy poli(ADP-rybozy) (PARP1, -2 i -3) odgrywają ważną rolę w naprawie uszkodzeń DNA. naprawy uszkodzeń DNA. W związku z tym wiele inhibitorów PARP jest w trakcie badań klinicznych kliniczne jako terapie przeciwnowotworowe, szczególnie w nowotworach z deficytami naprawy DNA i w połączeniu z czynnikami uszkadzającymi DNA. Dowody przedkliniczne wskazują, że inhibitory PARP nasilają cytotoksyczność środków alkilujących DNA. DNA. Zaproponowano, że głównym mechanizmem leżącym u podstaw tej aktywności jest allosteryczne wychwytywanie PARP1 przy pęknięciach pojedynczej nici DNA podczas naprawy przez wycięcie zasady jednak nie zgłoszono bezpośrednich dowodów na działanie allosteryczne. Tutaj dane ujawniają, że weliparyb, olaparyb, niraparyb i talazoparyb (BMN-673) nasilają cytotoksyczność środków alkilujących. Zgodnie z wszystkie cztery leki posiadają aktywność wychwytywania PARP1. Stosując biochemiczne i biochemicznych i komórkowych, bezpośrednio badamy mechanizm pułapkowania dla składnika allosterycznego komponentu allosterycznego. Badania te wskazują, że wychwytywanie jest spowodowane hamowaniem katalitycznym a nie allosteryzacji. Siła działania inhibitorów PARP w odniesieniu do pułapkowania i jest liniowo skorelowana w układach biochemicznych, ale jest nieliniowa w komórkach. nieliniowa w komórkach. Obrazowanie poziomów γH2Ax o wysokiej zawartości sugeruje, że jest to można przypisać zróżnicowanemu wzmocnieniu uszkodzeń DNA w komórkach. Potencjał pułapkowania jest odwrotnie skorelowana z tolerancją, gdy inhibitory PARP są w połączeniu z temozolomidem w badaniach ksenograficznych na myszach. W rezultacie inhibitory PARP o dramatycznie różnej sile wychwytywania wywołują porównywalną skuteczność in skuteczność in vivo przy maksymalnych tolerowanych dawkach. Wreszcie, wpływ wychwytywania na tolerancję i skuteczność jest prawdopodobnie zależny od kontekstu. WNIOSKI: Zrozumienie specyficznych dla kontekstu związków wychwytywania i inhibicji katalitycznej zarówno z tolerancją, jak i skutecznością pomoże w określeniu przydatności inhibitora PARP do włączenia do konkretnego schematu klinicznego. klinicznego. --- Ostatnie odkrycia wskazują, że głównym mechanizmem, za pomocą którego inhibitory polimerazy poli(ADP-rybozy) (PARP) zabijają komórki nowotworowe poprzez uwięzienie PARP1 i PARP2 w miejscach uszkodzenia DNA. do miejsc uszkodzenia DNA. Kompleks enzym-inhibitor PARP "blokuje się" na uszkodzonym DNA i zapobiega naprawie, replikacji i transkrypcji DNA, prowadząc do śmierci komórki. śmierci komórki. Kilka inhibitorów PARP na etapie klinicznym, w tym veliparib, rucaparib, olaparyb, niraparyb i talazoparyb, zostało ocenionych pod kątem ich aktywności wychwytującej PARP. Chociaż wykazują one podobną zdolność do hamowania aktywności katalitycznej PARP aktywność katalityczną PARP, ich względne zdolności do wychwytywania PARP różnią się o kilka rzędów wielkości. rzędów wielkości, przy czym zdolność do wychwytywania PARP ściśle koreluje ze zdolnością każdego leku do zabijania komórek nowotworowych. zdolność każdego leku do zabijania komórek nowotworowych. W tym artykule dokonujemy przeglądu dostępnych danych na temat interakcji molekularnych między inhibitorami PARP na etapie klinicznym a białkami PARP a białkami PARP i omawiamy, w jaki sposób ich różnice biologiczne można wyjaśnić mechanizmem pułapkowania. mechanizmem pułapkowania. Omawiamy również, w jaki sposób wykorzystać mechanizm pułapkowania PARP do kierowania rozwojem inhibitorów PARP jako nowej klasy terapii przeciwnowotworowej, zarówno dla pojedynczych leków, jak i terapii skojarzonych. --- ADP-rybozylotransferazy z rodziny PARP (PARP) i deacetylazy sirtuinowe wykorzystują NAD(+) jako kosubstrat do transferu ADP-rybozylu. Inhibitory PARP są ważnymi narzędziami badawczymi, a kilka z nich jest ocenianych w leczeniu raka. Z wyjątkiem wyjątkiem kilku inhibitorów tankirazy, wszystkie obecne inhibitory PARP naśladują cząsteczkę nikotynamidową w NAD(+) i blokują kieszeń wiążącą nikotynamid. My zgłaszamy tutaj, że podczas gdy aktywność czterech ludzkich izoform sirtuiny SIRT1, SIRT2, SIRT3 i SIRT6 są blokowane przez inhibitor sirtuiny Ex527 in vitro, są one siedem klinicznych i powszechnie stosowanych inhibitorów PARP - niraparyb, olaparyb, rukaparib, talazoparyb, weliparyb, PJ34 i XAV939. Wyniki te wskazują, że inhibitory PARP zawierające planarne mimetyki nikotynamidu nie wiążą się z miejscami kofaktora sirtuiny. Podsumowując, prosty komercyjnie dostępny test może być użyty do wykluczenia interferencji nowych inhibitorów PARP z wiązaniem sirtuiny NAD(+). --- Polimerazy poli(ADP-rybozy) (PARP) są zaangażowane w naprawę DNA po uszkodzeniu przez procesy endogenne lub egzogenne. W ciągu ostatniej dekady stało się jasne że hamowanie PARP w kontekście defektów w innych mechanizmach naprawy DNA zapewnia specyficzny dla guza sposób zabijania komórek nowotworowych. Opisujemy uzasadnienie dla tego podejścia oraz projekt i odkrycie niraparybu, silnego inhibitora PARP-1/2 o dobrej aktywności komórkowej, selektywności w stosunku do komórek nowotworowych i biodostępności doustnej. komórek i biodostępnością po podaniu doustnym. Niraparib został scharakteryzowany w wielu modelach przedklinicznych przed przejściem do fazy I badań klinicznych, gdzie wykazał doskonałą farmakokinetykę u ludzi, odpowiednią do podawania doustnego raz dziennie, osiągnął cel farmakodynamiczny w zakresie hamowania PARP i wykazał obiecującą aktywność u pacjentów z rakiem. pacjentów z rakiem. Obecnie jest on testowany w badaniach klinicznych fazy 3 jako terapia podtrzymująca w raku jajnika i jako leczenie raka piersi. --- Od kilku lat główną przeszkodą w leczeniu systemowym raka jajnika był brak strategii terapeutycznej dostosowanej do konkretnych biomarkerów obecnych w guzie danej pacjentki. W ostatnim czasie poczyniono jednak znaczne postępy dzięki opracowaniu leków ukierunkowanych na komórki z niedoborem kluczowego mechanizmu kluczowy mechanizm naprawy dwuniciowego DNA, znany jako rekombinacja homologiczna (HRD). Leki te, inhibitory enzymu polimerazy poli (ADP) rybozy (PARP), selektywnie zabijają komórki HRD w procesie znanym jako selektywna dla nowotworów syntetyczna letalność. Olaparib jest pierwszym takim środkiem, obecnie zatwierdzonym do leczenia leczenia raka jajnika związanego z mutacjami w genach BRCA 1/2, ponieważ charakteryzują się one komórkami z HRD. Co ważne, inna grupa z nowotworami wykazującymi podobny niedobór naprawy, ale bez mutacji BRCA ale bez mutacji BRCA, może być również podatna na inhibicję PARP, dlatego priorytetem jest opracowanie testu HRD. HRD są zatem priorytetem, aby pacjenci ci mogli zostać zidentyfikowani jako kandydaci na PARPi. Ponadto strategie skojarzone są obszarem intensywnych badań. badań; obejmują one kombinacje z lekami antyangiogennymi i inhibitorami inhibitorami szlaku P13K/AKT i inne prawdopodobnie zasługują na ocenę ponieważ oporność na inhibitory PARP z pewnością pojawi się jako kolejne wyzwanie. Podczas gdy olaparyb jest pierwszym inhibitorem PARP, który został zatwierdzony do leczenia raka jajnika. w leczeniu raka jajnika, inne, w tym rucaparib i niraparib, są wyraźnie skuteczne w tej chorobie. w tej chorobie, a w ciągu najbliższego roku lub dwóch wyniki trwających randomizowanych badań randomizowanych badań wyjaśnią ich rolę. Inhibitory PARP są ogólnie dobrze tolerowane; obecnie zatwierdzenie regulacyjne wspiera ich stosowanie jako terapii terapia podtrzymująca (w Europie) i jako leczenie zaawansowanej nawracającej choroby (w Stanach Zjednoczonych), ale jest prawdopodobne, że wskazania te zostaną rozszerzone wraz z udostępnieniem wyniki trwających badań staną się dostępne. Dziesięć lat upłynęło między pierwszymi publikacjami przedklinicznymi a regulacyjnym zatwierdzeniem inhibitorów PARP a kolejne 10 lat zapowiada się jeszcze bardziej owocnie. --- TŁO: Powolny postęp w poprawie wyników leczenia raka jajnika za pomocą chemioterapii chemioterapią w ciągu ostatniej dekady stymulował badania nad terapią ukierunkowaną molekularnie. terapii ukierunkowanej molekularnie. Inhibitory polimerazy poli(ADP-rybozy) (PARP) są ukierunkowane na naprawę DNA i są szczególnie aktywne w komórkach, które mają upośledzoną naprawę DNA przez rekombinacji homologicznej (HR). Komórki ze zmutowaną funkcją BRCA mają niedobór HR (HRD), który jest również obecny w znacznej części raka jajnika bez mutacji BRCA. PROJEKT: W ciągu ostatniej dekady olaparyb, pierwszy i najczęściej badany doustny inhibitor PARP PARP, przeszedł badania fazy I-III jako pojedynczy lek, w porównaniu z chemioterapią i jako leczenie podtrzymujące po chemioterapii. chemioterapii. WYNIKI: Jak dotąd największe korzyści uzyskano w leczeniu podtrzymującym, wydłużenie przeżycia wolnego od progresji surowiczego raka jajnika o wysokim stopniu złośliwości z mutacją BRCA1/2. W tej grupie pacjentek olaparyb uzyskał zatwierdzenie jako leczenie podtrzymujące po chemioterapii od EMA i przyspieszone zatwierdzenie jako pojedynczy środek u kobiet, które przeszły trzy lub więcej linii terapii. Olaparyb może być podawany przez dłuższy czas z kilkoma znaczącymi skutkami ubocznymi u większości pacjentek. u większości pacjentów. Podobne badania z innymi inhibitorami PARP (rucaparib, rucaparib, niraparib i veliparib) są w toku i obejmują raka jajnika bez mutacji BRCA raka jajnika. Badania drugiej generacji badają połączenie inhibitorów PARP z lekami antyangiogennymi. WNIOSKI: Inhibitory PARP stanowią krok naprzód w leczeniu raka jajnika. raka jajnika. Mutacje BRCA są pierwszymi genotypowymi markerami predykcyjnymi w raku jajnika raka jajnika i mogą być wykorzystywane do selekcji pacjentek, które najprawdopodobniej skorzystają z inhibitorów PARP. Testy BRCA stają się obecnie rutynową częścią oceny kobiet z rakiem jajnika, a testy na HRD są wykorzystywane do oceny inhibitorów PARP w rozszerzonej populacji raka jajnika bez mutacji BRCA. raka jajnika bez mutacji BRCA. --- Polimerazy poli(ADP-rybozy) (PARP) syntetyzują polimery ADP-rybozy na białkach. białka i odgrywają rolę w naprawie DNA. Inhibitory PARP blokują naprawę pęknięć jednoniciowych, co z kolei prowadzi do pęknięć dwuniciowych podczas replikacji DNA. replikacji DNA. Tak więc inhibitory PARP wywołują syntetyczną letalność w nowotworach z mutacjami BRCA1/2, które utrudniają naprawę rekombinacji homologicznej dwuniciowych pęknięć. Olaparyb, pierwszy w swojej klasie inhibitor PARP, został zatwierdzony do leczenia raka jajnika z mutacją BRCA w Europie i Stanach Zjednoczonych w 2014 roku. Stanach Zjednoczonych w 2014 roku. Inne inhibitory PARP w trakcie badań klinicznych obejmują rucaparib, niraparib, veliparib i "wychwytujący PARP" BMN-673. Sekwencjonowanie BRCA1/2 jest zatwierdzoną przez FDA diagnostyką towarzyszącą, która przewiduje podatność raka na inhibicję inhibicję PARP. Razem, syntetyczne śmiertelne hamowanie PARP jest nową obiecującą strategią strategią interwencji przeciwnowotworowej nawet w przypadkach bez znaczących onkogenów. --- Dziecięce gwiaździaki o wysokim stopniu złośliwości (pHGA) i rozlane glejaki śródmiąższowe mostu (DIPG) (DIPG) są wyniszczającymi nowotworami złośliwymi, dla których nie istnieją skuteczne terapie. My zbadaliśmy potencjał terapeutyczny hamowania PARP1 w modelach przedklinicznych pHGA i DIPG. Poziomy PARP1 zostały scharakteryzowane w próbkach pacjentów z pHGA i DIPG oraz liniach komórkowych pochodzących z guza. Wpływ inhibitorów PARP veliparib, olaparybu i niraparybu w monoterapii lub jako radiouczulaczy na żywotność komórek, DNA i aktywność PARP1 oceniano w panelu linii komórkowych pHGA i DIPG. i DIPG. Przeżywalność niraparybu zbadano w ortotopowym modelu ksenoprzeszczepu pHGA. modelu pHGA. Około 85% pHGA i 76% próbek mikromacierzy tkanek DIPG wyrażało PARP1. Sześć z 8 pierwotnych linii komórkowych wykazywało wysoką ekspresję PARP1. Co ciekawe, w wielu liniach komórkowych pewna ekspresja białka PARP1 była wymagana do odpowiedzi na hamowanie PARP; jednak nie było korelacji między poziomem białka lub aktywnością PARP1 a wrażliwością na inhibitory PARP. Niraparib był najskuteczniejszy w zmniejszaniu żywotności i proliferacji komórek (MTT i Ki67). (MTT i Ki67). Niraparib indukował uszkodzenia DNA (ogniska γH2AX) i indukował zatrzymanie wzrostu. zatrzymanie wzrostu. Wstępne traktowanie komórek pHGA subletalną dawką niraparybu (1 μmol/L) przed 2 Gy promieniowania jonizującego (IR) zmniejszyło szybkość naprawy uszkodzeń DNA, wzrost kolonii i względną liczbę komórek. Niraparib (50 mg/kg) hamował aktywność PARP1 in vivo i wydłużał przeżycie myszy z ortotopowymi ksenograftami pHGA, po podaniu przed IR (20 Gy, frakcjonowane), w porównaniu do myszy kontrolnych (40 vs. 25 dni). Nasze dane dostarczają dowodów in vitro i in vivo, że niraparyb może być skutecznym radiosensybilizatorem dla pHGA i DIPG. --- TŁO: Polimeraza poli(ADP-rybozy) (PARP) jest zaangażowana w naprawę DNA i regulację transkrypcji. regulacji transkrypcji. Niraparib (MK4827) jest doustnym, silnym, selektywnym inhibitorem PARP-1 i PARP-2, który indukuje syntetyczną letalność w przedklinicznych modelach guza modelach z utratą funkcji BRCA i PTEN. Zbadaliśmy bezpieczeństwo, tolerancję, maksymalną tolerowaną dawkę, profile farmakokinetyczne i farmakodynamiczne oraz wstępne działanie przeciwnowotworowe. oraz wstępną aktywność przeciwnowotworową niraparybu. METODY: Do badania fazy 1 z eskalacją dawki włączono pacjentów z zaawansowanymi nowotworami guzami litymi w jednym ośrodku w Wielkiej Brytanii i dwóch ośrodkach w USA. Kwalifikujący się pacjenci byli w wieku co najmniej 18 lat; mieli oczekiwaną długość życia wynoszącą co najmniej 12 tygodni; mieli stan sprawności stan sprawności Eastern Cooperative Oncology Group wynoszący 2 lub mniej; mieli dającą się ocenić chorobę; nie nadawali się do otrzymania żadnego ustalonego leczenia; mieli odpowiednią czynność narządów; i przerwali jakiekolwiek wcześniejsze leczenie przeciwnowotworowe co najmniej 4 tygodnie wcześniej. W części A, kohorty od trzech do sześciu pacjentów, wzbogacone o nosicieli mutacji BRCA1 i BRCA2, otrzymywały niraparyb codziennie w dziesięciu dawkach od 30 mg do 400 mg w 21-dniowym cyklu w celu ustalenia maksymalnej tolerowanej dawki. tolerowanej dawki. Rozszerzenie dawki przy maksymalnej tolerowanej dawce przeprowadzono u 15 pacjentów w celu potwierdzenia tolerancji. W części B dalej badaliśmy maksymalną tolerowaną dawkę tolerowaną dawkę u pacjentów ze sporadycznym platynoopornym surowiczym rakiem jajnika o wysokim stopniu złośliwości rakiem jajnika o wysokim stopniu złośliwości i sporadycznym rakiem prostaty. Uzyskaliśmy krew, krążące komórki nowotworowe i opcjonalne biopsje guza do oceny farmakokinetycznej i farmakodynamicznej. oceny farmakokinetycznej i farmakodynamicznej. Skutki toksyczne oceniano na podstawie wspólnych kryteriów toksyczności i odpowiedzi guza przypisane przez kryteria oceny odpowiedzi w guzach litych (RECIST). Tumors (RECIST). Krążące komórki nowotworowe i archiwalne tkanki nowotworowe u pacjentów z prostatą przeanalizowano pod kątem odkrywczych przypuszczalnych biomarkerów predykcyjnych, takich jak utrata ekspresji PTEN i rearanżacje ETS. To badanie jest zarejestrowane na stronie ClinicalTrials.gov, NCT00749502. WYNIKI: W okresie od 15 września 2008 r. do 14 stycznia 2011 r. do badania włączono 100 pacjentów: 60 w części A i 40 w części B. 300 mg/dzień ustalono jako maksymalną tolerowaną dawkę. dawkę. Ograniczającymi dawkę działaniami toksycznymi zgłaszanymi w pierwszym cyklu były: zmęczenie stopnia 3 zmęczenie (jeden pacjent otrzymujący 30 mg/dobę), zapalenie płuc 3. stopnia (jeden pacjent otrzymujący 60 mg/dobę) i stopień 4. mg/dobę) i małopłytkowość 4. stopnia (dwa przypadki po podaniu dawki 400 mg/dobę). Częste działaniami toksycznymi związanymi z leczeniem były: niedokrwistość (48 pacjentów [48%]), nudności (42 pacjentów [42%]), zmęczenie (42 pacjentów [42%]). [42%]), zmęczenie (42 [42%]), małopłytkowość (35 [35%]), anoreksja (26 [26%]), neutropenię (24 [24%]), zaparcia (23 [23%]) i wymioty (20 [20%]), i były głównie stopnia 1 lub 2. Farmakokinetyka była proporcjonalna do dawki, a średni okres półtrwania średni końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił 36-4 h (zakres 32-8-46-0). Analizy farmakodynamiczne potwierdziły, że hamowanie PARP przekraczało 50% przy dawkach większych niż 80 mg/dobę. niż 80 mg/dobę, a aktywność przeciwnowotworową udokumentowano powyżej dawek 60 mg/dobę. Osiem (40% [95% CI 19-64]) z 20 nosicieli mutacji BRCA1 lub BRCA2 z rakiem jajnika miało częściowe odpowiedzi RECIST, podobnie jak dwie (50% [7-93]) z czterech nosicielek mutacji nosicieli mutacji z rakiem piersi. Aktywność przeciwnowotworową odnotowano również w sporadycznym surowiczym raku jajnika o wysokim stopniu złośliwości, niedrobnokomórkowym raku płuca i raku prostaty. raka prostaty. Nie odnotowaliśmy korelacji między utratą ekspresji PTEN lub rearanżacjami ETS a pomiarami aktywności przeciwnowotworowej u pacjentów z rakiem prostaty. raka prostaty. INTERPRETACJA: Zalecana dawka niraparybu w fazie 2 wynosząca 300 mg/dobę jest dobrze tolerowana. dobrze tolerowana. Niraparib powinien być dalej oceniany w dziedzicznych i sporadycznych nowotworach z defektami naprawy homologicznej rekombinacji DNA i w celu ukierunkowania transkrypcji za pośrednictwem PARP w raku. FINANSOWANIE: Merck Sharp and Dohme. --- Uważa się, że drobnocząsteczkowe inhibitory PARP pośredniczą w ich działaniu przeciwnowotworowym jako inhibitory katalityczne, które blokują naprawę jednoniciowych pęknięć DNA (SSB). Mechanizm działania inhibitorów PARP w odniesieniu do ich wpływu na komórki nowotworowe nie jest jednak w pełni poznany. w komórkach nowotworowych nie jest w pełni poznany. W tym badaniu wykazaliśmy, że inhibitory PARP zatrzymują enzymy PARP1 i PARP2 na uszkodzonym DNA. Uwięzione kompleksy PARP-DNA były bardziej cytotoksyczne niż nienaprawione SSB spowodowane inaktywacją PARP, argumentując, że inhibitory PARP działają częściowo jako trucizny, które wychwytują enzymy PARP na DNA. DNA. Co więcej, siła pułapkowania PARP różniła się znacznie między inhibitorami z niraparybem (MK-4827) > olaparybem (AZD-2281) >> weliparybem (ABT-888), wzór nie korelował z katalitycznymi właściwościami hamującymi dla każdego leku. Przeanalizowaliśmy również przeanalizowaliśmy również szlaki naprawcze dla kompleksów PARP-DNA przy użyciu 30 genetycznie zmienionych ptasich linii komórkowych DT40 z wcześniej ustalonymi delecjami w określonych genach naprawy DNA. geny naprawy DNA. Analiza ta ujawniła, że oprócz rekombinacji homologicznej, naprawa poreplikacyjna, szlak anemii Fanconiego, polimeraza β i FEN1 są są krytyczne dla naprawy uwięzionych kompleksów PARP-DNA. Podsumowując, nasze badanie zapewnia nowe mechanistyczne podstawy dla racjonalnego stosowania inhibitorów PARP w terapii nowotworów. --- CEL: Inhibitory polimerazy poli(ADP-rybozy) (PARP) przyniosły zachęcające odpowiedzi w surowiczych rakach jajnika o wysokim stopniu złośliwości (HGSOC), ale optymalne ustawienia leczenia pozostają nieznane. Oceniliśmy wpływ niraparybu na modele ksenograftów pochodzących od pacjentów (PDX) HGSOC, a także związek między niektórymi markerami statusu rekombinacji homologicznej (HR), w tym mutacjami mutacjami BRCA1/2 i tworzeniem ognisk RAD51 po uszkodzeniu DNA, a odpowiedzią PDX na niraparyb in vivo. METODY: Masowe równoległe sekwencjonowanie przeprowadzono na HGSOCs w celu zidentyfikowania mutacji mutacji przyczyniających się do niedoboru HR. Integralność szlaku HR oceniono przy użyciu testów tworzenia ognisk RAD51 opartych na mikroskopii fluorescencyjnej. Wpływ niraparybu (MK-4827) na wzrost guza PDX bez leczenia jako monoterapia, w połączeniu z karboplatyną/paklitakselem i jako terapia podtrzymująca zostały ocenione za pomocą USG przezbrzuszne. Odpowiedzi na niraparib były skorelowane ze zmianami w poziomów poli(ADP-rybozy), PARP1 i białek naprawczych metodą western blotting. WYNIKI: Pięć modeli PDX oceniono in vivo. Regresja guza była indukowana przez pojedynczy niraparyb w jednym z dwóch modeli PDX ze szkodliwymi mutacjami BRCA2 oraz w PDX z metylacją promotora RAD51C. Zmniejszone tworzenie się ognisk RAD51 nie pozwoliło przewidzieć odpowiedzi, ale utrata Artemis była związana z opornością. opornością. Niraparib generalnie nie zwiększył odpowiedzi na chemioterapię karboplatyną/paklitakselem, ale podtrzymująca terapia niraparibem opóźniała progresję w PDX z niedoborem BRCA2. WNIOSKI: Mutacje w genach HR nie są ani konieczne, ani wystarczające do przewidywania odpowiedzi na niraparyb. Ocena stanu naprawy za pomocą wielu komplementarnych testów jest konieczna, aby ukierunkować terapię inhibitorami PARP, zaprojektować przyszłe badań klinicznych i zidentyfikować pacjentki z rakiem jajnika, które najprawdopodobniej skorzystają z inhibicji Hamowanie PARP. --- Grupa krzyżowej komplementacji naprawy wycinania 1 (ERCC1) jest enzymem naprawy DNA który jest często wadliwy w niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC). Chociaż niska ekspresja ERCC1 koreluje z wrażliwością na platynę, skuteczność kliniczna skuteczność terapii platyną jest ograniczona, co podkreśla potrzebę stosowania alternatywnych strategii leczenia. Aby odkryć nowe, oparte na mechanizmach strategii terapeutycznych dla nowotworów z defektem ERCC1, przeprowadziliśmy wysokoprzepustowe testy leków ekrany w izogenicznym modelu NSCLC z niedoborem ERCC1 i przeanalizowaliśmy mechanizm leżący u podstaw selektywnych efektów ERCC1 poprzez badanie biomarkerów molekularnych odpowiedzi komórek nowotworowych. Wysokowydajne badania przesiewowe zidentyfikowały wiele klinicznych klinicznych inhibitorów polimerazy poli (ADP-rybozy) 1 i 2 (PARP1/2), takich jak olaparyb (AZD-2281), niraparyb (MK-4827) i BMN 673, jako selektywne dla niedoboru ERCC1 niedobór. Zaobserwowaliśmy, że komórki z niedoborem ERCC1 wykazywały znaczne opóźnienie w naprawie pęknięć dwuniciowych związane z głębokim i przedłużonym G₂/M po leczeniu inhibitorem PARP1/2. Co ważne, odkryliśmy, że ERCC1 izoforma 202, która ostatnio okazała się pośredniczyć we wrażliwości na platynę, również modulowała wrażliwość PARP1/2. Syntetyczny śmiertelny ekran siRNA inhibitora PARP1/2 ujawnił, że niedobór ERCC1 był epistatyczny z homologiczną rekombinacją rekombinacji homologicznej. Jednak komórki z niedoborem ERCC1 nie wykazywały defektu w tworzeniu ognisk RAD51 co sugeruje, że ERCC1 może być wymagany do przetwarzania uszkodzeń DNA indukowanych inhibitorami PARP1/2 przed inwazją nici DNA. Wyciszenie PARP1 przywracało oporność na inhibitory PARP1/2 w komórkach z niedoborem ERCC1, ale nie miało efektu w komórkach z niedoborem ERCC1, wspierając hipotezę, że PARP1 może być wymagana dla selektywności ERCC1 inhibitorów PARP1/2. Badanie to sugeruje że inhibitory PARP1/2 jako monoterapia mogą stanowić nową strategię terapeutyczną strategię terapeutyczną dla pacjentów z NSCLC z guzami z niedoborem ERCC1.
Który enzym jest hamowany przez niraparyb?
Niraparib jest inhibitorem polimerazy poli(ADP-rybozy) (PARP). Jest on stosowany w leczeniu raka jajnika.