Oponiaki występują częściej u kobiet. Zbieżność między oponiakiem i rakiem piersi oraz opisy przypadków wzrostu guza podczas ciąży potwierdzają hipotezę hormonalną. hipotezę hormonalną. W celu zbadania tej hipotezy przeprowadzono badanie kliniczno-kontrolne. Kobiety leczone w latach 1987-1992 zostały zidentyfikowane w 3 szpitalach w rejonie Chicago. Kobiety-małżonki pacjentów z bólem pleców były rekrutowane jako grupa kontrolna. jako grupę kontrolną. Samodzielnie wypełniony kwestionariusz pocztowy koncentrował się na egzogennych, endogennych i innych czynników hormonalnych, osobistej i rodzinnej historii medycznej, a także oraz narażenia na promieniowanie. Współczynniki szans i 95% przedziały ufności zostały oszacowano przy użyciu surowych, stratyfikowanych i wieloczynnikowych modeli logistycznych obejmujących 219 przypadków i 260 kontroli. Wskaźniki uczestnictwa wyniosły 86% wśród przypadków i 75% wśród osób kontrolnych. Zwiększony iloraz szans (OR) zaobserwowano porównując Afroamerykanów Amerykanów do osób rasy kaukaskiej [OR = 2,4, 95% przedział ufności (CI) = 1,0-6,1]. A ochronny, który zwiększał się wraz z liczbą i wiekiem pierwszych ciąż. wiek przy pierwszej ciąży. Iloraz szans dla 3 lub więcej ciąż w porównaniu do wynosił 0,3 (95% CI = 0,2-0,6). Wiek menarche lub całkowity okres aktywności hormonalnej hormonalnej nie miały działania ochronnego. Osoby palące kiedykolwiek wykazywały zmniejszony iloraz szans dla oponiaka (OR = 0,6, 95% CI = 0,4-0,9). Zwiększony iloraz szans u Afroamerykanów Amerykanów został zachowany u kobiet po menopauzie, podczas gdy ochronne współczynniki szans dla ciąży, palenia tytoniu i doustnych środków antykoncepcyjnych (OC) stały się silniejsze u kobiet przed menopauzą. kobiet przed menopauzą. Wzór według czasu trwania i czasu stosowania nie sugeruje etiologicznej roli OC lub hormonalnej terapii zastępczej. Dane te uzupełniają że czynniki, o których wiadomo, że wpływają na hormony endogenne (ciąża i pośrednio palenie tytoniu) pośrednio palenie tytoniu) mogą mieć działanie ochronne na oponiaki głównie u kobiet przed menopauzą. u kobiet przed menopauzą. --- CEL: 2-krotnie wyższa częstość występowania oponiaków u kobiet w porównaniu z mężczyznami od dawna sugeruje rolę hormonalnie mediowanych czynników ryzyka, ale specyficzne mechanizmy mechanizmy pozostają nieuchwytne. METODY: W badaniu uwzględniono dane uzyskane od 1127 kobiet w wieku 29-79 lat z oponiakiem wewnątrzczaszkowym zdiagnozowanym wśród mieszkańców Connecticut, Massachusetts, Północnej Karoliny, obszaru Zatoki San Francisco i 8 hrabstw Teksasu w okresie od 1 maja 2006 r. do 6 października 2011 r, 2006 r. i 6 października 2011 r. oraz dane uzyskane od 1092 osób z grupy kontrolnej, które które były dopasowane pod względem grupy wiekowej i geograficznej do pacjentów z oponiakiem. WYNIKI: Nie zaobserwowano związku między wiekiem w momencie zajścia w ciążę, wiekiem w momencie menopauzy lub parzystości i ryzyka wystąpienia oponiaka. Kobiety, które zgłosiły karmienie piersią przez co najmniej 6 miesięcy miesięcy miały zmniejszone ryzyko wystąpienia oponiaka (OR 0,78, 95% CI 0,63-0,96). A istniał znaczący dodatni związek między ryzykiem oponiaka a zwiększonym wskaźnikiem masy ciała (p < 0,01), podczas gdy istotny ujemny związek istniał między ryzykiem oponiaka a paleniem tytoniu (p < 0,01). Wśród kobiet przed menopauzą przed menopauzą, aktualne stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych wiązało się ze zwiększonym ryzykiem oponiaków (OR 1,8, 95% CI 1,1-2,9), podczas gdy aktualne stosowanie hormonalnej terapii zastępczej u kobiet po menopauzie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem hormonalnej terapii zastępczej wśród kobiet po menopauzie nie było związane ze znaczącym wzrostem ryzyka (OR 1,1, 95% CI 0,74-1,67). Nie stwierdzono między stosowaniem leków na płodność a ryzykiem wystąpienia oponiaka. WNIOSKI: Badanie autorów potwierdza powiązania dla wskaźnika masy ciała, masy ciała, karmienia piersią i palenia papierosów, ale dostarcza niewiele dowodów na czynników reprodukcyjnych i menstruacyjnych z ryzykiem wystąpienia oponiaka. Związek między aktualnym stosowaniem egzogennych hormonów a oponiakiem pozostaje niejasny. pozostaje niejasny, ograniczony przez niewielką liczbę pacjentek przyjmujących obecnie doustne leki hormonalne hormonalne i brak danych dotyczących receptorów hormonalnych dla guzów oponiaka. --- Oponiaki to wolno rosnące łagodne guzy mózgu. Etiologia oponiaków jest w dużej mierze nieznana, a narażenie na wysokie dawki promieniowania jonizującego i współistnienie z pewnymi rzadkimi uwarunkowaniami genetycznymi wyjaśniają jedynie niewielką część występowania choroby. Dowody wskazujące na udział hormonów płciowych w patogenezie oponiaka wynikają z danych wskazujących na zwiększony wzrost oponiaków w czasie ciąży i zmianę ich wielkości podczas menstruacji. Dane obserwacyjne dane obserwacyjne zidentyfikowały menopauzę i wycięcie jajników jako czynniki chroniące przed ryzykiem rozwoju oponiaków, podczas gdy otyłość jest pozytywnie związana z chorobą. związana z chorobą. Guzy te są również pozytywnie związane z rakiem piersi, chociaż wyrażają inny repertuar receptorów steroidowych gonad. gonadalnych. Około 70% oponiaków wykazuje ekspresję receptorów progesteronu, podczas gdy mniej niż 31% wykazuje ekspresję receptorów estrogenowych. mniej niż 31% wykazuje ekspresję receptorów estrogenowych. Obserwacje te sugerują, że progesteron wpływa na wzrost guza. Antagonista progesteronu, taki jak mifepriston, może zatem hamować wzrost guza. Stosowanie hormonalnej terapii zastępczej hormonalnej terapii zastępczej u objawowych kobiet po menopauzie z wcześniej leczoną chorobą lub z wcześniej leczoną chorobą lub z uśpionymi guzami, ale pozostaje kontrowersyjne. --- Decyzja o rozpoczęciu lub kontynuacji stosowania hormonalnej terapii zastępczej lub doustnych środków hormonalnej terapii zastępczej lub doustnych środków antykoncepcyjnych u kobiet, u których przypuszczalnie lub jest częstym pytaniem klinicznym w neurochirurgii. Dokonano przeglądu literatury anglojęzycznej w celu zbadania związku między stosowaniem egzogennych hormonów a ryzykiem wystąpienia oponiaka. Zidentyfikowano siedem publikacji z których 6 spełniło kryteria włączenia. Dane z randomizowanych badań klinicznych klinicznych, w związku z czym zebrano wyniki z 2 badań populacyjnych populacyjnych badań kliniczno-kontrolnych, 2 szpitalnych badań kliniczno-kontrolnych, 1 zagnieżdżonego badania kliniczno-kontrolnego zagnieżdżone badanie kliniczno-kontrolne pochodzące z dużej krajowej kohorty oraz 1 retrospektywne badanie kohortowe. retrospektywne badanie kohortowe. Obecnie nie ma statystycznych dowodów na zwiększone ryzyko oponiaka wśród osób stosujących doustne środki antykoncepcyjne. Chociaż nie są one ostateczne, dostępne dane sugerują związek między stosowaniem hormonalnej terapii hormonalnej terapii zastępczej a zwiększonym ryzykiem wystąpienia oponiaka. Dalsza ocena stosowania egzogennych hormonów hormonów egzogennych u kobiet z oponiakiem, ze szczególnym uwzględnieniem stratyfikację według składu hormonalnego (tj. estrogenu i/lub progesteronu), czas trwania i wiek stosowania, a także podtyp receptora nowotworowego. --- TŁO: Wcześniejsze badania nad związkiem egzogennych żeńskich hormonów płciowych i ryzykiem oponiaka ryzykiem wystąpienia oponiaka przyniosły sprzeczne wyniki. Celem tego badania była ocena potencjalnego związku między wcześniejszym stosowaniem hormonalnej terapii menopauzalnej lub doustnej antykoncepcji a ryzykiem wystąpienia oponiaka. METODY: To populacyjne badanie kliniczno-kontrolne przeprowadzono w latach 2000-2002 w Finlandii. 2000-2002 w Finlandii. Wszystkie kobiety w wieku 20-69 lat z rozpoznaniem oponiaka zostały z pięciu szpitali uniwersyteckich, a grupy kontrolne dobrano losowo z rejestru populacji. losowo wybrano z rejestru populacji. Łącznie 264 przypadki i 505 kontroli przeprowadzono wywiady na temat stosowania hormonalnej terapii menopauzalnej, doustnej i innej antykoncepcji, leczenia bezpłodności, leczenia problemów ginekologicznych, wieku w momencie menarche i liczby dzieci. Przeanalizowaliśmy również osobno guzy wykazujące ekspresję receptory progesteronu lub estrogenu. Spośród pomyślnie wybarwionych próbek guza, 86,3% było pozytywnych dla receptora progesteronowego i 50% dla receptora estrogenowego. WYNIKI: Leczenie hormonalne po menopauzie, stosowanie środków antykoncepcyjnych lub leczenie bezpłodności nie miały wpływu na ryzyko wystąpienia oponiaka. W dalszej analizie według receptorów hormonalnych, istniały pewne przesłanki wskazujące na zwiększone ryzyko oponiaków związanych ze stosowaniem doustnych środków antykoncepcyjnych (OR 1,39, 95%). doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (OR 1,39, 95% przedział ufności 0,92-2,10) i innymi hormonalnymi środkami antykoncepcji hormonalnej (OR 1,50, 95% CI 0,95-2,36). WNIOSKI: Ogólnie rzecz biorąc, znaleźliśmy niewiele wskazań, że czynniki reprodukcyjne lub stosowanie egzogennych hormonów płciowych wpływają na ryzyko wystąpienia oponiaka. --- Retrospektywne badanie obejmujące ponad 350 000 kobiet, z których około 1400 miało oponiaka, wykazało, że ryzyko wystąpienia oponiaka było około dwukrotnie wyższe u osób stosujących hormonalną terapię zastępczą po menopauzie niż u osób niestosujących tej terapii. Hormonalna terapia zastępcza Hormonalna terapia zastępcza powinna zostać przerwana w przypadku zdiagnozowania oponiaka. --- Autorzy przeprowadzili ogólnokrajowe badanie kohortowe w celu oceny związku między pomenopauzalną terapią hormonalną a częstością występowania oponiaków w Finlandii. Wszystkie które stosowały terapię hormonalną przez co najmniej 6 miesięcy w wieku 50 lat lub więcej w latach 1994-2009. lub starsze w latach 1994-2009. Kobiety, które stosowały pomenopauzalną terapię hormonalną po menopauzie zostały zidentyfikowane na podstawie rejestru refundacji medycznych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (131 480 użytkowniczek estradiolu i 131 248 użytkowniczek estradiolu i 131 248 osób stosujących estradiol-progestagen), a przypadki oponiaków zidentyfikowano na podstawie Fińskiego Rejestru Nowotworów. W ciągu średnio 9 lat obserwacji, 289 użytkowniczek estradiolu i 196 osób stosujących estradiol-progestynę zdiagnozowano oponiaka. Wieloletnie stosowanie terapii wyłącznie estradiolem wiązało się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia oponiaka (standaryzowany współczynnik zachorowalności = 1,29, 95% przedział ufności: 1,15, 1,44). Wśród kobiet, które stosowały terapię wyłącznie estradiolem przez co najmniej 3 lata, częstość występowania częstość występowania oponiaka była 1,40-krotnie wyższa (95% przedział ufności: 1,18, 1,64; P < 0,001) niż w populacji podstawowej. W przeciwieństwie do tego, ryzyko to u osób stosujących terapię skojarzoną (standaryzowany współczynnik zachorowalności = 0,93, 95% przedział ufności: 0,80, 1,06). Nie było różnicy w ryzyku między ciągłym i sekwencyjnym stosowaniem terapii hormonalnej. Terapii wyłącznie estradiolem towarzyszyło nieznacznie zwiększone ryzyko wystąpienia oponiaka. --- CEL: Kilka badań wskazuje, że stosowanie hormonalnej terapii zastępczej (HRT) jest związane ze zwiększonym ryzykiem wewnątrzczaszkowego oponiaka, podczas gdy związki między stosowaniem hormonalnej terapii zastępczej a ryzykiem innych guzów mózgu były mniej zbadane. My Zbadaliśmy wpływ stosowania HTZ na ryzyko glejaka w ogólnokrajowej populacji. ogólnokrajowym. METODY: Korzystając z rejestrów populacyjnych, przeprowadziliśmy badanie kliniczno-kontrolne zagnieżdżone w duńskiej populacji kobiet. Zidentyfikowaliśmy wszystkie kobiety w wieku 55-84 lat z pierwszą diagnozą histologicznie zweryfikowanego glejaka mózgu w latach 2000-2009. Wykorzystując dobór próby ze względu na ryzyko, każdy przypadek został dopasowany pod względem roku urodzenia do ośmiu kontroli populacji. populacji. Wieloletnie stosowanie HTZ zdefiniowano jako ≥2 recepty na HTZ i skategoryzowano według typu (estrogeny w zależności od typu (tylko estrogeny, połączone estrogeny-progestageny i tylko progestagen) i czasu stosowania (<1, ≥1 do <5, ≥5 do <10 i ≥10 lat). Zastosowaliśmy warunkową regresję logistyczną do obliczenia ilorazów szans (OR) z 95% przedziałami ufności (CI). przedziałami ufności (CI), dla glejaka związanego ze stosowaniem HRT, dostosowując się do potencjalne czynniki zakłócające. WYNIKI: Zidentyfikowaliśmy 658 przypadków i 4350 kontroli. Wieloletnie stosowanie HTZ było związane z OR wynoszącym 0,9 (95% CI: 0,8-1,1) dla glejaka. W przypadku długotrwałego stosowania (≥10 lat) stwierdzono OR wynoszące 1,1 (95% CI: 0,7-1,7) dla HRT ogółem, 1,6 (95% CI: 0,9-2,6) dla samych estrogenów, 0,8 (0,4-1,6) dla skojarzonej estrogenowo-progestagen, i 2,2 (0,9-5,5) dla progestagenu. Testy dla trendów były statystycznie nieistotne statystycznie we wszystkich warstwach. WNIOSEK: Stosowanie HTZ nie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem glejaka. glejaka. Nasze wyniki wskazują jednak, że długotrwałe stosowanie wyłącznie estrogenów lub progestagenu może być związane ze zwiększonym ryzykiem glejaka. --- Zbadaliśmy związek między stosowaniem hormonalnej terapii zastępczej (HRT) a częstością występowania nowotworów ośrodkowego układu nerwowego (OUN) w dużym prospektywnym badaniu 1 147 894 kobiet po menopauzie. Kobiety miały średnio 56,6 lat a stosowanie HTZ zostało zarejestrowane w momencie rekrutacji i zaktualizowane, jeśli to możliwe, około 3 lata później. Podczas średniej obserwacji wynoszącej 5,3 roku na kobietę, zdiagnozowano 1 266 guzów OUN w tym 557 glejaków, 311 oponiaków i 117 nerwiaków akustycznych. i 117 nerwiaków akustycznych. W porównaniu z kobietami nigdy nie stosującymi HTZ, względne ryzyko (RR) dla wszystkich wszystkich nowotworów OUN, glejaków, oponiaków i nerwiaków akustycznych u aktualnych użytkowniczek u aktualnych użytkowniczek HTZ wynosiły 1,20 (95% CI: 1,05-1,36), 1,09 (95% CI: 0,89-1,32), 1,34 (95% CI: 1,03-1,75) i 1,58 (95% CI: 1,02-2,45), odpowiednio, i nie było istotnej różnicy w ryzyku względnym w zależności od typu nowotworu (heterogeniczność p = 0.2). U osób stosujących HRT w przeszłości ryzyko względne wynosiło 1,07 (95% CI: 0,93-1,24) dla wszystkich guzów OUN. Wśród aktualnych użytkowniczek HTZ występowała znaczna heterogeniczność w zależności od rodzaju HTZ, przy czym użytkowniczki HTZ opartej wyłącznie na estrogenach były bardziej narażone na nowotworów OUN niż użytkowniczki estrogenowo-progestagenowej HTZ (RR = 1,42, 95% CI: 1,21-1,67 w porównaniu z RR = 0,97, 95% CI: 0,82-1,16) (heterogeniczność p < 0,001). Wśród aktualnych użytkowniczek HTZ opartej wyłącznie na estrogenach i estrogenowo-progestagenowej, nie było istotnej heterogeniczności ze względu na czas stosowania, składnik hormonalny lub sposób podawania HTZ. podawania HTZ. --- Uważa się, że żeńskie hormony płciowe wpływają na ryzyko rozwoju nowotworów ośrodkowego układu nerwowego (OUN) u kobiet. ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Niektórzy donoszą o zwiększonym ryzyku u osób stosujących menopauzalnej terapii hormonalnej (HT), ale dowody są ograniczone. W brytyjskiej bazie danych General Practice Research Database porównaliśmy prospektywnie zebrane informacje na temat HT u kobiet w wieku 50-79 lat z guzami OUN zdiagnozowanymi w latach 1987-2011 z danymi dotyczącymi dopasowanych grup kontrolnych (cztery na przypadek). Ryzyko względne (RR) w odniesieniu do do przepisanej HT obliczono ogólnie i według podtypu guza OUN. Testy statystyczne Testy statystyczne są dwustronne. Dla wszystkich guzów OUN (n = 3500), glejaka (n = 689), oponiaka (n = 1 197), nerwiaka akustycznego (n = 439) i guzów przysadki mózgowej (n = 273) skorygowane współczynniki RR dla kobiet, którym przepisano HT w porównaniu z kobietami, którym jej nie przepisano, wynosiły odpowiednio 1,21 (95% przedział ufności (CI) = 1,10-1,32, p < 0,0001), 1,14 (0,93-1,40, p = 0,2), 1,30 (1,11-1,51, p = 0,001), 1,37 (1,06-1,75, p = 0,01) i 1,35 (0.99-1.85, p = 0.06). Nie było istotnej różnicy w ryzyku według podtypu guza podtypu guza (p(heterogeniczność) = 0,6). Przeprowadzono metaanalizę, łącząc nasze wyniki z innymi opublikowanymi badaniami z prospektywnie zebranymi informacje o ekspozycji. Metaanalizy wykazały znacząco zwiększone ryzyko dla wszystkich nowotworów OUN, glejaka i oponiaka u kobiet stosujących wyłącznie estrogeny [1,35 (1,22-1,49), 1,23 (1,06-1,42) i 1,31 (1,20-1,43), odpowiednio], ale nie HT estrogenowo-progestagenowa [odpowiednio 1,09 (0,99-1,19), 0,92 (0,78-1,08) i 1,05 (0,95-1,16), różnice te były istotne statystycznie (p < 0,005 dla każdego typu guza). każdego typu guza). Nie było znaczącej różnicy między ryzykiem glejaka i glejaka i oponiaka u pacjentek stosujących HT opartą wyłącznie na estrogenach. Całość dostępnych dowodów dowodów sugeruje zwiększone ryzyko wszystkich guzów OUN (oraz glejaka i oponiaka osobno) u użytkowniczek glejaka i oponiaka) u kobiet stosujących wyłącznie estrogenową HT. Bezwzględne nadmierne ryzyko (2 na 10 000 użytkowniczek w ciągu 5 lat) jest niewielkie.
Jaki jest związek między estrogenową terapią zastępczą a ryzykiem wewnątrzczaszkowego oponiaka?
Związek między hormonalną terapią zastępczą a ryzykiem wystąpienia oponiaka jest kontrowersyjny. Zwiększone ryzyko wystąpienia oponiaka wykazano w przypadku stosowania wyłącznie estrogenowej hormonalnej terapii zastępczej. Inne badania nie wykazały jednak związku między hormonalną terapią zastępczą a ryzykiem wystąpienia oponiaka.