Spośród 62 dzieci z padaczką miokloniczną, u których pierwsze napady wystąpiły między 1 a 10 lat, bez klinicznych lub radiologicznych dowodów uszkodzenia mózgu, wybraliśmy 16 pacjentów, którzy wykazywali kilka rodzajów drgawek i przestali mieć napadów przez ponad dwa lata. Pierwsze napady wystąpiły między 18 miesiącem a 4 rokiem życia. lat i były to uogólnione drgawki kloniczne, toniczno-kloniczne lub toniczne. Po średnio 3 miesiącach pacjenci zaczęli mieć również napady nieświadomości i miokloniczne. Podczas okres z różnymi rodzajami napadów, który trwał średnio 10 miesięcy, pacjenci byli ataktyczni i hiperkinetyczni, a 11 z nich cierpiało na miokloniczny stan braku miokloniczny przez kilka godzin lub dni. EEG wykazało rytmiczną aktywność wolnofalową aktywność wolnofalową z kolcami, różniącą się od powolnego śledzenia fali kolców w zespole zespołu Lennoxa-Gastauta i nie stwierdzono nadwrażliwości na światło. Średni czas trwania czas trwania padaczki wynosił 1 rok i 4 miesiące, a ostatnie napady były drgawkowe, występujące głównie podczas snu. Wzorzec kliniczny i EEG, wysoka rodzinna są wspólne dla zespołu Doose, którego obecna seria wydaje się być podgrupą. wydaje się być podgrupą, podobnie jak inne dobrze zdefiniowane zespoły: łagodne i ciężkie padaczki miokloniczne. łagodne i ciężkie padaczki miokloniczne wieku niemowlęcego. --- Jednym z najważniejszych osiągnięć współczesnej epileptologii jest koncepcja zespołów padaczkowych. koncepcja zespołów padaczkowych. Według Komisji ds. Klasyfikacji Klasyfikacji i Terminologii Międzynarodowej Ligi Przeciwpadaczkowej (International League Against Epilepsy) istnieje wiele zespołów padaczkowych, które różnią się od siebie nie tylko rokowaniem, ale także reakcją na farmakoterapię. ale także reakcją na farmakoterapię. Niemniej jednak różnice między niektórymi zespołów padaczkowych może być trudne pomimo dość precyzyjnych kryteriów klinicznych i elektrofizjologicznych. klinicznych i elektrofizjologicznych. Dobrym przykładem tego problemu może być przebieg choroby chłopca, który ma obecnie jedenaście lat. Jego oporna na leczenie padaczka, która padaczka oporna na leczenie, która rozpoczęła się 7 lat temu. miokloniczno-astatyczne (zespół Doose'a) i zespół Lennoxa-Gastauta. Terapia felbamatem została uznana za punkt zwrotny zarówno w znaczeniu terapeutycznym, jak i diagnostycznym. znaczeniu zarówno terapeutycznym, jak i diagnostycznym. --- CEL: Miokloniczna padaczka astatyczna (MAE, zespół Doose'a) jest trudną do leczenia idiopatyczną padaczką uogólnioną wczesnego dzieciństwa. trudną do leczenia idiopatyczną padaczką uogólnioną wczesnego dzieciństwa. MAE często wykazuje przebieg encefalopatii padaczkowej i może skutkować trwałymi zaburzeniami poznawczymi. upośledzeniem funkcji poznawczych. Nadal potrzebne są systematyczne analizy efektów klinicznych różnych kombinacji AED są nadal potrzebne. Celem naszego badania było przeanalizowanie terapeutycznego lamotryginy (LTG) u pacjentów z MAE opornym na farmakoterapię. opornych na farmakoterapię. PACJENCI I METODY: W eksploracyjnym, retrospektywnym badaniu, 10 farmakoopornych pacjentów z MAE, którzy zostali przyjęci do Północnoniemieckiego Centrum Padaczki między 07/2007 a 12/2010 i byli leczeni LTG. Dokumentację przeprowadzono za pomocą elektronicznego dziennika napadów Epivista. Całkowity okres obserwacji wynosił 32 tygodnie: 8-tygodniową "fazę przed LTG LTG" (przed rozpoczęciem leczenia LTG), 16-tygodniowa "faza miareczkowania" (rozpoczęcie z bardzo niskimi dawkami LTG), 8-tygodniowa "faza obserwacji". Częstotliwość napadów, leków i zdarzeń niepożądanych wyodrębniono z dziennika elektronicznego i oceniane u każdego pacjenta. Indywidualne zmniejszenie częstości napadów częstość napadów na dzień została zdefiniowana jako podstawowa zmienna wynikowa. Dodatkowo przeprowadzono analizę Dodatkowo dla każdego pacjenta przeanalizowano zależność dawka-efekt. WYNIKI: Sześciu z dziesięciu pacjentów było wolnych od napadów w fazie obserwacji. Analiza statystyczna wykazała znaczące zmniejszenie liczby napadów u siedmiu pacjentów w porównaniu z fazą przed leczeniem LTG. Częstość napadów nie istotnie zmniejszyła się u dwóch pacjentów i wzrosła u jednego pacjenta. A istotną zależność między częstością napadów na dzień a dawką LTG podczas miareczkowania i fazy obserwacji można było wykazać u dziewięciu pacjentów. Grupa przy użyciu dokładnego testu Wilcoxona wykazały istotne zmniejszenie częstości napadów częstości napadów (p = 0,049, dwustronnie). WNIOSKI: Nasze dane dostarczają dowodów na to, że uzupełniająca LTG jest kwalifikującą się opcją terapeutyczną w leczeniu terapeutyczną w leczeniu opornych na farmakoterapię MAE i zachęcają do dalsze prospektywne badania w celu zweryfikowania tej obserwacji. --- Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie krótkiego przeglądu historii naturalnej mioklonicznej padaczki astatycznej (MAE; zespół Doose'a) i zespołu Lennoxa-Gastauta (LGS). (LGS). W klasyfikacji Międzynarodowej Ligi Przeciwpadaczkowej z 1989 roku (ILAE) Epilepsji (ILAE, 1989), MAE i LGS zostały początkowo włączone do grupy 2.2: "Kryptogenne lub objawowe uogólnione padaczki i zespoły". Późniejsza klasyfikacja Późniejsza klasyfikacja proponowanego schematu diagnostycznego dla osób z napadami padaczkowymi i zespołami padaczkowych i z padaczką (patrz Ref. 8) umieściła MAE w osi 3 w kategorii "padaczki uogólnionej" i LGS, ciężkiej mioklonicznej padaczki niemowląt (SMEI lub zespół Dravet) i atypową łagodną padaczkę częściową/zespół pseudo-Lennoxa (ABPE/PLS) w grupie "encefalopatii padaczkowej". Semiologia MAE i LGS oraz ich diagnostykę różnicową z SMEI i ABPE/PLS. Przed SMEI, MAE i ABPE/PLS, rozwój dziecka jest zwykle prawidłowy. prawidłowy. W przeciwieństwie do tego, w LGS rozwój jest często opóźniony na początku, w zależności od etiopatogenezy podstawowej choroby mózgu. Przebieg MAE jest bardzo zmienny w odniesieniu do wyników napadów (całkowita remisja w padaczki w innych) i rozwoju poznawczego (prawidłowy lub opóźniony). opóźniony). Przebieg LGS i SMEI jest ogólnie zły, zarówno w odniesieniu do padaczki, jak i rozwoju poznawczego. zarówno w odniesieniu do padaczki, jak i rozwoju poznawczego. ABPE/PLS jest korzystny; pacjenci będą wolni od napadów w okresie dojrzewania. Jednakże, neuropsychologiczne są mniej korzystne; większość pacjentów pozostaje upośledzona umysłowo. opóźniona umysłowo. --- CEL: Zidentyfikowanie sieci neuronalnych leżących u podstaw uogólnionych wyładowań kolczastych i falowych (ang. (GSW) w mioklonicznej padaczce astatycznej (MAE). METODY: Jednoczesne zapisy EEG-fMRI przeprowadzono u 13 dzieci z MAE. MAE. U każdego pacjenta przeanalizowano indywidualne zmiany sygnału GSW zależne od poziomu natlenienia krwi (BOLD). przeanalizowano u każdego pacjenta. Przeprowadzono analizę grupową w celu w celu określenia wspólnych zmian hemodynamicznych specyficznych dla zespołu u wszystkich pacjentów. WYNIKI: GSW zarejestrowano u 11 pacjentów, z których wszyscy wykazywali związane z GSW zmiany sygnału BOLD zmiany sygnału. Aktywację wykryto we wzgórzu (wszyscy pacjenci), korze przedruchowej (6 pacjentów) i korze ruchowej (6 pacjentów). korze przedruchowej (6 pacjentów) i skorupie (6 pacjentów). Dezaktywację stwierdzono w obszarach obszarach trybu domyślnego (7 pacjentów). Analiza grupowa potwierdziła aktywacje w we wzgórzu, korze przedruchowej, skorupie i móżdżku oraz dezaktywację w sieci trybu domyślnego. sieci trybu domyślnego. WNIOSKI: Oprócz sieci wzgórzowo-korowej, która jest powszechnie spotykana w idiopatycznych padaczkach uogólnionych, GSW u pacjentów z MAE charakteryzują się przez zmiany sygnału BOLD w strukturach mózgu związanych z funkcjami motorycznymi. Wyniki Wyniki są zgodne z badaniami na zwierzętach wykazującymi, że kora somatosensoryczna, skorupa i móżdżek są zaangażowane w generowanie napadów mioklonicznych. Zaangażowanie tych struktur może predysponować do typowej semiologii napadów mioklonicznych. semiologii drgawek mioklonicznych obserwowanych w MAE. --- Miokloniczna padaczka astatyczna (MAE) należy do padaczek z napadami uogólnionymi. napadami. MAE występuje w 1-2% wszystkich padaczek dziecięcych do 9 roku życia. Choroba ta charakteryzuje się Choroba ta charakteryzuje się różnymi kryteriami klinicznymi i EEG. Przebieg tego zespołu padaczkowego jest zmienny, ale ma na niego wpływ wczesna diagnoza i specyficzne leczenie. specyficzne leczenie. --- Zbadaliśmy 36 napadów padaczkowych u 5 pacjentów z miokloniczną padaczką astatyczną wczesnego dzieciństwa (MAEE) wczesnodziecięcą (MAEE) z jednoczesnym nagrywaniem wideo i poligrafem. poligrafu. Szesnaście z nich było napadami padaczkowymi, a 20 było albo mniej poważnymi napadami wykazujące jedynie głębokie kiwanie głową lub napady równoważne atakom upadku pod względem pod względem wzorca ictal, ale zarejestrowane w pozycji leżącej. Wszystkie napady z wyjątkiem które wystąpiły u pacjentów w pozycji leżącej, wykazywały nagłe chwilowe nagłe chwilowe opadnięcie głowy lub upadek całego ciała w dół. Powrót do pozycji przednapadowej obserwowano w ciągu 0,3-1 s. W wyniku starannie powtarzanych obserwacji obserwacji, 36 napadów zostało sklasyfikowanych jako miokloniczne typu zgięciowego w 9, miokloniczny atoniczny w 2 i atoniczny z przemijającymi objawami poprzedzającymi i bez nich w pozostałych 25. i bez przejściowych objawów poprzedzających w pozostałych 25. Napad MF charakteryzował się nagłym zgięciem do przodu głowy i tułowia oraz obu ramion, co spowodowało upadek pacjenta. upadek pacjenta. W mioklonicznym napadzie atonicznym pacjenci wykazywali krótkie miokloniczne skurcze zginaczy, po których następował atoniczny upadek. Napad AT atoniczny z lub bez przejściowej poprzedzającej zmiany wyrazu twarzy i/lub drgawek kończyn. zmianą wyrazu twarzy i/lub drganiem kończyn. W EEG wszystkich 36 napadów napadów wykazywały uogólnione dwustronnie synchroniczne pojedyncze lub wielokrotne pojedyncze lub wielokrotne wyładowania skokowe i falowe. Ataki padaczki atonicznej wydają się być częstą przyczyną padaczkowych w MAEE. --- Mutacje w genie SCN1A, kodującym podjednostkę α1 kanału sodowego bramkowanego napięciem, są związane z ciężką padaczką miokloniczną w okresie niemowlęcym lub zespołem Dravet Dravet (DS), ale tylko rzadko z miokloniczną padaczką astatyczną (MAE, lub zespołem Doose syndrome). Opisujemy dwóch pacjentów z mutacjami SCN1A i ciężką padaczką w spektrum padaczką w spektrum uogólnionej padaczki z drgawkami gorączkowymi plus zespół (GEFS+), których fenotypy są zgodne odpowiednio z DS i MAE. Analiza SCN1A ujawniła heterozygotyczną mutację de novo frameshift (c.4205_4208delGAAA) u pacjenta z DS i powtarzającą się mutację missense (c.3521C>G) u pacjenta cierpiącego na MAE. Mutacja missense została zgłoszona u pacjentów z chorobami neurologicznymi o różnych objawach, co sugeruje że ta zmienność może wynikać z modyfikującego wpływu innych czynników czynników genetycznych lub środowiskowych. Fenotyp DS jest głównie związany z mutacjami z mutacjami skrócenia, podczas gdy przeważały mutacje missensowne i bardzo niewiele przedwcześnie kończących substytucji u pacjentów GEFS+. --- Badanie napadów padaczkowych (EDA) za pomocą jednoczesnych nagrań wideo-poligraficznych u jednego pacjenta z padaczką z mioklonicznymi napadami astatycznymi (zespół Doose'a). mioklonicznymi (zespół Doose'a). Wykazano, że EDA odpowiada wybuchowi uogólnionych uogólnionych obustronnie synchronicznych zespołów kolców i fal (GBSSW) o częstotliwości 3 Hz. Napady zaobserwowano również napady z serią GBSSW o podobnej charakterystyce. Amplitudy odpowiedniej składowej wolnej fali GBSSW wśród trzech intensywności atonii, tj. intensywności atonii, tj. pełnej atonii, niewielkiej atonii i braku dostrzegalnej atonii (kontrola). atonia (kontrola). Wykazano, że wysoka amplituda odpowiada z bardziej wyraźną atonią, a niższa amplituda ze zmniejszoną lub nieobecną atonią. Wyniki te sugerują, że EDA odpowiadające GBSSW mają mechanizm neurofizjologiczny mechanizm neurofizjologiczny wspólny z napadami nieświadomości, a jeśli GBSSW jest intensywny, to może być wystarczające, aby spowodować natychmiastową utratę globalnego napięcia mięśniowego. --- CEL: Zbadanie wpływu diety ketogenicznej (KD) na cechy kliniczne i elektroencefalogramu u dzieci z oporną na farmakoterapię encefalopatią padaczkową. encefalopatią padaczkową. METODA: Trzydzieścioro jeden dzieci (19 chłopców, 12 dziewczynek) w wieku od 7 miesięcy do 7 lat (średnia 2 5 miesięcy) z padaczką oporną na konwencjonalne leki przeciwpadaczkowe (AED) zostały włączone do tego badania. Oprócz oryginalnego leczenia AED, dzieci zostały przydzielone do różnych diet ketogenicznych w zależności od ich wieku. Prospektywna ocena prospektywna ocena elektrokliniczna została przeprowadzona przed KD, a następnie tydzień, miesiąc i ponownie 3 miesiące po rozpoczęciu terapii, odpowiednio. Wynik: Zmniejszenie częstości napadów u 52%, 68% i 71% wszystkich pacjentów przekroczyła 50% odpowiednio tydzień, miesiąc i trzy miesiące po leczeniu KD. odpowiednio. KD jest szczególnie skuteczna w mioklonicznej padaczce astatycznej (MAE; Doose Syndrome) i zespole Westa, gdzie 100% i 81,25% pacjentów miało odpowiednio o ponad 50%. Po 3 miesiącach leczenia KD ponad 2/3 pacjentów doświadczyło zmniejszenia międzynapadowych międzynapadowych wyładowań padaczkowych (IED) i poprawę tła EEG. WNIOSEK: Poprawa kliniczna i elektroencefalograficzna potwierdza, że KD jest korzystna u dzieci z padaczką oporną na leczenie. --- CEL: Przed 1986 r. spektrum padaczek dziecięcych, w tym zespół zespół Lennoxa-Gastauta (LGS) i zespół Doose'a (DS), znane łącznie jako "epilepsia myoclonica astatica", było uważane za pojedynczą chorobę. Ostatnio niektórzy badacze uznali te zespoły za części kontinuum. kontinuum. Aby wyjaśnić te teorie, czynniki neurobiologiczne zespołów aby określić, które cechy są wspólne, a które unikalne. METODY: Badanie retrospektywne (1975-1985), oparte na społeczności (obszar metropolitalny Helsinek i prowincja Uusima). (obszar metropolitalny Helsinek i prowincja Uusimaa) w celu poszukiwania dzieci z cechami LGS i DS. cechami LGS i DS. Założono, że tendencyjność przypominania i wybór udokumentowanej historii udokumentowanej historii będą podobne w całej grupie. Rangi rosnącej patologii patologii zostały przypisane do różnych typów napadów, wyników EEG i leczenia farmakologicznego. leków. Podobną procedurę zastosowano do danych epidemiologicznych. Obliczono korelacje Spearmana w celu określenia, które cechy korelowały z LGS, a które z mniej nasiloną padaczką. z LGS, a które z mniej nasiloną padaczką. WYNIKI: W badaniu wzięło udział 75 pacjentów z szeroko zdefiniowanym LGS. Roczna wynosiła 2 na 100 000 dzieci w wieku od 0 do 14 lat. Nieprawidłowości prenatalne lub okołoporodowe nieprawidłowości nie korelowały z ciężkością padaczki. W porównaniu do względnie korzystnymi stopniami, stopnie ciężkiej padaczki były częściej związane z wczesnym z wczesnym początkiem padaczki, chorobą zakaźną na początku, opóźnionym rozwojem przed padaczką, zaburzeniami opóźnionym rozwojem przed wystąpieniem padaczki, nieprawidłowościami w badaniach neurologicznych lub neuroradiologicz neuroradiologicznych oraz pogarszającym się przebiegiem choroby. WNIOSKI: Pacjenci z LGS częściej niż pacjenci z padaczką o mniejszym nasileniu w młodszym wieku w momencie wystąpienia padaczki, infekcja lub oba te czynniki oraz pogarszający się przebieg choroby. oraz pogarszający się przebieg choroby. --- Zespół Doose'a, tradycyjnie znany jako padaczka miokloniczno-astatyczna, został po raz pierwszy opisany przez dr. po raz pierwszy opisany jako unikalny zespół padaczkowy przez dr Hermanna Doose'a w 1970 roku. W W 1989 r. Międzynarodowa Liga Przeciwpadaczkowa sklasyfikowała go formalnie jako objawową padaczkę uogólnioną. objawową padaczkę uogólnioną, a 20 lat później zmieniono jej nazwę na "padaczkę z napadami miokloniczno-atonicznymi". W niniejszym przeglądzie omówiono elementy tego wyjątkowego zaburzenia, w tym częstość jego występowania, cechy kliniczne i wyniki elektroencefalograficzne. Ostatnie dowody sugerują możliwe powiązania genetyczne powiązania genetyczne z rodziną GEFS+ (uogólniona padaczka z drgawkami gorączkowymi plus), a ponadto niektóre dzieci ze strukturalnymi uszkodzeniami mózgu mogą naśladować fenotyp zespołu Doose'a. Doose. Strategie leczenia, takie jak kortykosteroidy, kortykosteroidy, etosuksymid i walproinian zostały opisane jako tylko częściowo skuteczne, ale nowsze leki przeciwdrgawkowe, takie jak lewetyracetam i zonisamid, mogą zapewnić dodatkową kontrolę napadów. dodatkową kontrolę napadów. Najskuteczniejszym z dotychczas opisanych sposobów leczenia wydaje się być dieta ketogeniczna. Rokowanie w przypadku tego zaburzenia jest dość zróżnicowane; jednak wiele dzieci może mieć wyjątkowo normalne wyniki neurorozwojowe. --- CEL PRZEGLĄDU: Pomimo niezliczonych leków przeciwdrgawkowych dostępnych i znajdujących się w różnych etapie rozwoju, na całym świecie są tysiące dzieci i dorosłych z padaczką na całym świecie wciąż opornych na leczenie i nie kwalifikujących się do operacji padaczki. Wielu z tych pacjentów zwróci się teraz ku terapiom dietetycznym, takim jak dieta ketogeniczna, średniołańcuchowe trójglicerydy. dieta ketogeniczna, średniołańcuchowa dieta trójglicerydowa, zmodyfikowana dieta Atkinsa i leczenie niskim indeksem glikemicznym. indeks glikemiczny. W ciągu ostatnich kilku lat neurolodzy znaleźli nowe wskazania do stosowania tych terapii dietetycznych. wskazania do stosowania tych dietetycznych metod leczenia, być może nawet jako terapii pierwszego rzutu, w tym skurcze niemowlęce, padaczka miokloniczno-astatyczna (zespół Doose'a), zespół Dravet i stan padaczkowy (w tym zespół FIRES). Dorośli są również jedną z z najszybciej rosnących populacji leczonych obecnie; ta grupa pacjentów wcześniej nie była typowo ta grupa pacjentów nie była wcześniej zazwyczaj leczona tymi metodami. W 2009 roku przeprowadzono dwa kontrolowane badania nad dietą ketogenną, jak również międzynarodowy konsensus ekspertów w sprawie dietetycznego leczenia padaczki. Diety ketogeniczne są obecnie coraz częściej badane pod kątem schorzeń neurologicznych innych niż padaczka. neurologicznych innych niż padaczka, w tym choroby Alzheimera i raka. Spostrzeżenia z podstawowych badań naukowych pomogły wyjaśnić mechanizmy, dzięki którym w których terapia oparta na metabolizmie może być pomocna, zarówno pod względem przeciwdrgawkowego i prawdopodobnie efektu neuroprotekcyjnego. STRESZCZENIE: Terapia dietetyczna padaczki nadal zyskuje na popularności na całym świecie, z coraz szerszym zastosowaniem u dorosłych i w schorzeniach innych niż padaczka. --- Dieta ketogeniczna (KD) jest z powodzeniem stosowana w różnych zespołach padaczkowych. padaczki. Obejmuje to zespoły o wielorakiej etiologii, w tym Lennoxa-Gastauta i skurcze dziecięce; zespoły rozwojowe o nieznanej etiologii, takie jak Landau-Kleffner. rozwojowe o nieznanej etiologii, takie jak zespół Landaua-Kleffnera; oraz padaczki idiopatyczne, takie jak padaczka miokloniczno-astatyczna (Doose). Obejmuje również zespoły, w których genetyka genetyczne, takie jak zespół Dravet, stwardnienie guzowate i zespół Retta. zespół Retta. Badanie KD u ludzi i zwierząt z różnymi mutacjami genetycznymi mutacje genetyczne mogą przynieść wgląd w mechanizmy diety. Porównanie skuteczności diety z innymi metodami leczenia w określonych zespołach może być kolejnym użytecznym narzędziem do badań mechanistycznych. Przydatność diety w zespołach padaczkowych o padaczkowych o różnej etiologii oraz w niektórych zaburzeniach neurodegeneracyjnych sugeruje, że może ona mieć wiele mechanizmów działania. wiele mechanizmów działania. --- Lek przeciwpadaczkowy felbamat wykazał skuteczność przeciwko różnym typom typów napadów w populacji pediatrycznej, w szczególności napadów związanych z zespołem zespołem Lennoxa-Gastauta. Doświadczenie po wprowadzeniu do obrotu ujawniło jednak poważne idiosynkratyczne działania niepożądane, których nie zaobserwowano podczas badań klinicznych, w tym niedokrwistość aplastyczna i niewydolność wątroby. W rezultacie wielu lekarzy było wahało się przed przepisywaniem felbamatu. W tym retrospektywnym badaniu oceniano skuteczność felbamatu w populacji pediatrycznej z nieuleczalną padaczką. Spośród 38 pacjentów, 22 miało zespół Lennoxa-Gastauta (58%); 6 miało padaczkę miokloniczno-astatyczną Doose'a (16%); 5 miało objawową padaczkę uogólnioną, nieokreśloną inaczej (13%); i 5 miało objawową padaczkę związaną z lokalizacją (13%). Większość pacjentów miała wiele rodzajów napadów i była leczona różnymi lekami przeciwpadaczkowymi. przeciwpadaczkowe. Dzięki leczeniu felbamatem 6 pacjentów (16%) ustąpiło napadów, w tym 4 z 6 pacjentów z padaczką miokloniczno-astatyczną Doose'a; u 24 pacjentów (63%) u 24 pacjentów (63%) częstość napadów zmniejszyła się o ponad 50%. W tej populacji populacji felbamat okazał się bezpieczny, z minimalnymi działaniami niepożądanymi. Badanie badanie jest ograniczone przez małą liczbę pacjentów i jego retrospektywny charakter. charakter, ale mimo to dodaje do dowodów na to, że felbamat jest ważnym lekiem przeciwpadaczkowym w opornej na leczenie padaczce u dzieci i jest dobrze tolerowany z niewielką liczbą działań niepożądanych.
Co jest głównym objawem zespołu Doose'a?
Miokloniczna padaczka astatyczna jest głównym objawem zespołu Doose'a, który jest trudną do leczenia idiopatyczną uogólnioną padaczką wczesnodziecięcą.