Wpływ dronedaronu, niejodowanej pochodnej amiodaronu, na częstoskurcz komorowy i migotanie komór po zawale mięśnia sercowego nie są dobrze poznane. Pięćdziesiąt pięć szczurów Wistar losowo przydzielono do 2-tygodniowego doustnego leczenia nośnikiem (n=18), amiodaronem (30 mg/kg, n=20), lub dronedaronem (30 mg/kg, n=17). Po ostrym podwiązaniu tętnicy wieńcowej wykonano elektrokardiogram jednoodprowadzeniowy był rejestrowany w sposób ciągły przez 24 godziny i epizody analizowano epizody częstoskurczu komorowego/migotania komór oraz wskaźniki śmiertelności. Jednofazowe zapisy potencjałów czynnościowych uzyskano z nasierdzia lewej komory lewej komory na początku badania i 24 godziny po zawale mięśnia sercowego. Hormony tarczycy i i katecholaminy mierzono za pomocą testu radioimmunologicznego. Czynność tarczycy była podobna w 3 grupach. W porównaniu z grupą kontrolną, amiodaron i dronedaron w równym stopniu zmniejszały liczbę epizodów częstoskurczu komorowego/migotania komór o około 75%. o około 75%. Oba leki zapobiegały wydłużeniu czasu trwania jednofazowego monofazowej i zmienności między pobudzeniami. Poziomy noradrenaliny były niższe tylko po leczeniu amiodaronem. Pomimo obserwowanego efektu antyarytmicznego arytmii, całkowita śmiertelność nie różniła się między grupami (38,8% w grupie kontrolnej, 30,0% w grupie amiodaronu i 58,8% w grupie dronedaronu), ze względu na nadmiar bradyarytmii w obu grupach leków, która osiągnęła istotność w grupie dronedaronu. w grupie dronedaronu. Dronedaron i amiodaron wykazują podobną skuteczność antyarytmiczną po zawale mięśnia sercowego. po zawale mięśnia sercowego, częściowo poprzez zapobieganie niejednorodności repolaryzacji. niejednorodności repolaryzacji. Jednak dronedaron zwiększa śmiertelność z powodu bradyarytmii, prawdopodobnie wtórnie do jego ujemnego działania inotropowego. --- W niniejszym badaniu zbadano wpływ dronedaronu i amiodaronu na hormony tarczycy hormony tarczycy w osoczu i możliwe konsekwencje dla odpowiedzi serca na niedokrwienie. serca na niedokrwienie. Amiodaron (30 mg/kg/dzień per os) lub dronedaron (30 mg/kg/dzień per os) podawano przez 2 tygodnie zwierzętom normalnym i leczonym tyroksyną (25 mikrog/100 g masy ciała od sc, przez 2 tygodnie), podczas gdy zwierzęta bez amiodaronu i dronedaronu służyły jako kontrola. Izolowane serca szczurów perfundowano w trybie Langendorffa i poddano 20 i 30 minutom globalnego niedokrwienia z zerowym przepływem niedokrwienia, a następnie 45-minutowej reperfuzji. Zmiany funkcjonalne oceniano poprzez pomiar ciśnienia rozwiniętego w lewej komorze (LVDP) w warunkach spoczynkowych oraz w odpowiedzi na reperfuzję niedokrwienną, LVDP%, a także nasilenie skurczu niedokrwiennego. skurczu niedokrwiennego. Amiodaron powodował wzrost T4, T4/T3 i rT3, podczas gdy dronedaron nie zmieniał profilu hormonów tarczycy u normalnych zwierząt. U zwierząt leczonych tyroksyną amiodaron zwiększał stosunek T4/T3, ale poziomy T4, T3 i rT3 nie ulegały zmianie. rT3 nie uległy zmianie. Podstawowe parametry funkcjonalne i niedokrwienie skurcz nie zmienił się pod wpływem amiodaronu i / lub dronedaronu ani w normie ani w sercach leczonych tyroksyną. W prawidłowych sercach, po niedokrwieniu po niedokrwieniu, LVDP%, nie było zmieniane przez podawanie amiodaronu lub dronedaronu. LVDP% był statystycznie wyższy w sercach leczonych tyroksyną niż w prawidłowych i ten korzystny efekt nie został zniesiony przez leczenie amiodaronem lub dronedaronem.
Czy dronedaron wpływa na poziom T3 i T4?
NIE.