CEL PRZEGLĄDU: Zmniejszenie obciążenia pacjentów i świadczeniodawców nieinwazyjnym rakiem pęcherza moczowego (NIBC). w nieinwazyjnym raku pęcherza moczowego (NIBC). Ewolucja śródoperacyjnego śródoperacyjnego wykrywania nowotworów, metod obrazowania, markerów moczu i dopęcherzowych schematy wkraplania jako możliwość poprawy eradykacji guza, poprawy nieinwazyjnego monitorowania guza, a tym samym obniżenia kosztów. OSTATNIE USTALENIA: Na podstawie aktualnych dowodów, nawrót i progresja i progresja u pacjentów z NIBC mogą być znacząco poprawione przez przezcewkową resekcję pod kontrolą fluorescencji i okołooperacyjną chemioterapię. Wirtualne metody cystoskopowe oparte na tomografii komputerowej lub rezonansie magnetycznym, jak również rezonansu magnetycznego, jak również połączenie biomarkerów moczu, które poprawiają czułość konwencjonalnej cytologii moczu, ma potencjał do zmniejszenia dyskomfort i ból związany z konwencjonalną cystoskopią. Ostatnie metaanalizy wykazały ponadto, że dostosowane do ryzyka schematy wkraplania dla terapii natychmiastowej, indukcyjnej i podtrzymującej z wykorzystaniem immunoinstylacji i chemioinstylacji znacząco poprawiają wskaźniki przeżycia wolnego od nawrotów i progresji. STRESZCZENIE: Pojawiające się technologie w dziedzinie wizualizacji guza w połączeniu z markerami moczu połączeniu z markerami moczu i skutecznymi schematami wkraplania mogą znacznie zmniejszyć ryzyko nawrotu i progresji w perspektywie długoterminowej zapewniając jednocześnie mniejszy dyskomfort pacjenta i upraszczając obserwację pacjentów z NIBC. pacjentów z NIBC. --- WPROWADZENIE: Rak pęcherza moczowego jest poważnym problemem medycznym. Wysoki wskaźnik nawrotów i progresji wymaga opracowania nowych metod, takich jak markerów genetycznych, które umożliwiają diagnostykę i obserwację pacjentów. CELE: Celem tego badania było porównanie ekspresji HIF-1, GLUT1, endogliny i BRIC5 u pacjentów bez i z BC. Druga grupa została podzielono na podgrupy: tych bez historii PDD (diagnostyka fotodynamiczna) w procesie diagnostycznym i tych po PDD. METODY: Pacjenci z BC byli diagnozowani metodą PDD przy użyciu heksaminolewulinianu (Hexvix(®)). Ekspresję genów HIF-1, GLUT1, endogliny i BRIC5 ustalono w próbkach moczu metodą ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) w czasie rzeczywistym. reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR). WYNIKI: Ekspresja wszystkich badanych genów była wyższa w grupie pacjentów pacjentów z BC niż w grupie bez BC. W grupie po PDD stwierdzono zaobserwowano statystycznie istotną nadekspresję HIF-1. W tej grupie, nie zaobserwowano zmian w przypadku pozostałych trzech badanych genów. WNIOSKI: Różnice pomiędzy grupą z PDD a grupą bez niej mogą być związane z bezpośrednim wpływem PDD na tkankę nowotworową, co może powodować nadekspresję tylko HIF-1. Jest to jednak tylko hipoteza i wymaga dalszych badań. wymaga dalszych badań. --- Ocena histopatologiczna brodawkowatych guzów urotelialnych (PUT) pęcherza moczowego jest subiektywna i słabo powtarzalna. jest subiektywna i słabo powtarzalna. Zbadaliśmy związek między ekspresją często zderegulowanych mikroRNA (miRNA), jak również ich genami docelowymi (ZEB1/ZEB2) i stopniem histopatologicznym raka pęcherza moczowego w celu próbie znalezienia miRNA, które pozwoliłoby na bardziej wiarygodną klasyfikację PUT. My zmierzyliśmy poziomy ekspresji czterech miRNA (miR-145, miR-205, miR-125b i miR-200c) w 120 utrwalonych w formalinie, zatopionych w parafinie próbkach tkanki guza pęcherza moczowego przy użyciu testów PCR w czasie rzeczywistym. Ekspresję ZEB1 i ZEB2 oceniano w tych samych tkankach pęcherza moczowego za pomocą immunohistochemii. MiR-205 wyróżniał brodawkowatego brodawkowatego raka urotelialnego (LG) od brodawkowatego raka urotelialnego wysokiego stopnia (HG). raka brodawkowatego (HG), a miR-145 odróżniał HG od raka naciekającego (CA) z obszarem pod krzywą charakterystyki operatora odbiornika (AUC) wynoszącym odpowiednio 0,992 i 0,997, odpowiednio (czułość/specyficzność 95,8/96,7 proc. i 100/91,7 proc, odpowiednio; p < 0,05). Poziom ekspresji miR-125b był znacząco niższy w LG niż w PUNLMP, z wartością AUC wynoszącą 0,870 (czułość 93,3% i swoistość 84,2% swoistość; p < 0,05). Immunoreaktywność ZEB1 była częściej wykrywana częściej w HG niż w LG (57% vs 13%, p < 0,01) oraz w HG niż w CA (57% vs 17 %, p < 0.01). Immunoreaktywność ZEB2 występowała częściej w CA niż w HG (83% vs 54%, p < 0,05). Ekspresja ZEB1/ZEB2 i miRNA wydaje się niezawodnie rozróżniać różne stopnie PUT pęcherza moczowego. Mogą one służyć jako użyteczne uzupełniające biomarkery diagnostyczne do klasyfikacji brodawkowatych guzów urotelialnych. --- Rak pęcherza moczowego jest powszechnym nowotworem w świecie zachodnim. Obecne prognostyczne, takie jak stopień zaawansowania nowotworu, stadium, wielkość i wieloogniskowość nie dokładnie odzwierciedlają wyników klinicznych. Interesujące z klinicznego punktu widzenia jest zidentyfikowanie biomarkerów, które mogłyby poprawić prognozy diagnostyczne i/lub prognostyczne. Cele Celem tego badania była identyfikacja rozregulowanych miRNA w próbkach raka pęcherza moczowego i ocena ich potencjału jako biomarkerów diagnostycznych i prognostycznych. My 723 miRNA za pomocą mikromacierzy i wybraliśmy podzbiór 15 wyraźnie miRNA do dalszej walidacji za pomocą ilościowego RT-(q)PCR w czasie rzeczywistym. Siedem miRNA (miR-20a, miR-106b, miR-130b, miR-141, miR-200a, miR-200a* oraz miR-205) było regulowanych w górę, a osiem miRNA (miR-100, miR-125b, miR-130a, miR-139-5p, miR-145*, miR-199a-3p, miR-214 i miR-222). być regulowane w dół w próbkach złośliwych tkanek pęcherza moczowego w porównaniu do zdrowych tkanki. Cztery miRNA, które zostały już opisane w literaturze (miR-141, miR-199a-3p, miR-205 i miR-214) ulegały znaczącej ekspresji między nieinwazyjnym i inwazyjnym rakiem pęcherza moczowego. Ponadto, RT-qPCR w czasie rzeczywistym wszystkich miRNA zapewnił wysoką ogólną poprawną klasyfikację (>75%) diagnozy raka pęcherza moczowego. Dwa miRNA (miR-141 i miR-205) były związane z całkowitym czasem przeżycia. Weryfikacja specyficznego dla guza profilu ekspresji miRNA wraz z zaobserwowanym związkiem ekspresji miR-141 i miR-205 z całkowitym czasem przeżycia. miR-205 z całkowitym czasem przeżycia, podkreślają potencjał miRNA do jako markerów diagnostycznych i/lub prognostycznych raka pęcherza moczowego. --- Zachorowalność na raka pęcherza moczowego wzrosła w ciągu ostatnich dziesięcioleci. Dla tych pacjentów z guzami niezaangażowanymi mięśniowo, nieinwazyjne testy diagnostyczne i metody nadzoru cystoskopii, które są obecnie wykonywane regularnie u wielu pacjentów. regularnie u wielu pacjentów. W ostatnich latach opracowano nowe biomarkery moczu. w ciągu ostatnich lat. Telomeraza jest ważna w biologii nowotworów, poprawiając zdolność zdolność komórek nowotworowych do podziału. Nawet telomeraza w moczu może być potencjalnie użytecznym markerem nowotworowym w moczu; jego zastosowanie w diagnostyce bezobjawowych i objawowych pacjentów bezobjawowych i objawowych pacjentów lub jego wpływ podczas nadzoru jest nadal nieznany. Co więcej, konieczne będzie ujednolicenie i standaryzacja testów zanim stanie się przydatny w praktyce klinicznej. Nie wydaje się, aby istniała między najbardziej klasycznymi testami do wykrywania telomerazy w moczu (TRAP i h telomerazy (TRAP i hTERT). Jednak nowe metody wykrywania ze zmodyfikowanymi telomerazy TeloTAGGG lub nanocząsteczkami złota muszą być również brane pod uwagę dla prawidłowego rozwoju tej metody diagnostycznej. Być może populacją docelową byłyby grupy wysokiego ryzyka w ramach programów badań przesiewowych. Do Do tej pory nie ma wystarczających dowodów, aby używać go samodzielnie i wyeliminować cystoskopię z diagnostyki i nadzoru tych pacjentów. Nadal preferowane jest połączenie z cytologią lub FISH jest nadal preferowane. --- Dokładne testy moczu do wykrywania raka pęcherza moczowego (BCa) przyniosłyby korzyści zarówno pacjentom, jak i systemom opieki zdrowotnej. pacjentom i systemom opieki zdrowotnej. Poprzez genomiczne i proteomiczne profilowanie moczu, wcześniej zidentyfikowaliśmy panel biomarkerów, które mogą przewyższać obecne biomarkery oparte na moczu w nieinwazyjnym wykrywaniu BCa. Poniżej przedstawiamy użyteczność diagnostyczną różnych wielowymiarowych kombinacji tych biomarkerów. tych biomarkerów. Przeprowadziliśmy kontrolowane badanie walidacyjne, w którym przeanalizowano mocz oddany przez 127 pacjentów (64 pacjentów z nowotworem). Stężenia moczu 14 biomarkerów (IL-8, MMP-9, MMP-10, SDC1, CCL18, PAI-1, CD44, VEGF, ANG, CA9, A1AT, OPN, PTX3 i APOE) oceniano metodą test immunoenzymatyczny (ELISA). Skuteczność diagnostyczna każdego biomarkerów i modeli wieloczynnikowych porównano za pomocą krzywych charakterystyki krzywych charakterystyki odbiornika i testu chi-kwadrat. Model 8-biomarkerów osiągnął najdokładniejszą diagnozę BCa (czułość 92%, swoistość 97%), ale połączenie kombinacja 3 z 8 biomarkerów (IL-8, VEGF i APOE) była również wysoce dokładna (czułość 90%, swoistość 97%). (czułość 90%, swoistość 97%). Dla porównania, komercyjny test komercyjny test BTA-Trak ELISA osiągnął czułość 79% i swoistość 83%, a cytologia moczu cytologia moczu wykrywała tylko 33% przypadków BCa w tej samej kohorcie. Te dane pokazują, że wieloczynnikowy test oparty na moczu może znacznie poprawić dokładność nieinwazyjnego wykrywania BCa. Trwają dalsze badania walidacyjne w celu zbadania przydatności klinicznej tego panelu biomarkerów do diagnozowania BCa i monitorowania choroby. --- CEL: Ocena skuteczności klinicznej i efektywności kosztowej diagnostyki fotodynamicznej (PDD) w porównaniu z cystoskopią w świetle białym (WLC), oraz biomarkerami moczu [fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (FISH), ImmunoCyt, NMP22] i cytologią do wykrywania i monitorowania raka pęcherza moczowego. ŹRÓDŁA DANYCH: Główne elektroniczne bazy danych, w tym MEDLINE, MEDLINE In-Process, EMBASE, BIOSIS, Science Citation Index, Health Management Information Consortium oraz Cochrane Controlled Trials Register były przeszukiwane do kwietnia 2008 roku. METODY PRZEGLĄDU: Systematyczny przegląd literatury został przeprowadzony zgodnie ze standardowymi metodami. zgodnie ze standardowymi metodami. Skonstruowano model ekonomiczny w celu oceny efektywności kosztowej alternatywnych strategii diagnostycznych i kontrolnych dla diagnostyki i leczenia pacjentów z rakiem pęcherza moczowego. WYNIKI: Łącznie w 27 badaniach przedstawiono wyniki testu PDD. W zbiorczych szacunkach [95% przedział ufności (CI)] dla analizy na poziomie pacjenta, PDD miało wyższą czułość niż WLC [92% (80% do 100%) w porównaniu z 71% (49% do 93%)], ale niższą swoistość [57% (36% do 79%) w porównaniu z 72% (47% do 96%)]. Podobne wyniki uzyskano dla analizy na poziomie biopsji. Mediana czułości (zakres) PDD i WLC w wykrywaniu mniej agresywnych nowotworów o niższym ryzyku były podobne w przypadku wykrywania na poziomie pacjenta pacjentów [92% (20% do 95%) w porównaniu z 95% (8% do 100%)], ale czułość była wyższa dla PDD niż dla WLC dla wykrywania na poziomie biopsji [96% (88% do 100%) w porównaniu z 88% (74% do 100%)]. W przypadku bardziej agresywnych nowotworów wyższego ryzyka mediana czułości PDD zarówno na poziomie pacjenta [89% (6% do 100%)], jak i na poziomie biopsji [99% (54% do 100%)] była wyższa niż w przypadku WLC [odpowiednio 56% (0% do 100%) i 67% (0% do 100%)]. Cztery RCT porównujące PDD z WLC zgłosiły wyniki skuteczności. wyniki. Stosowanie PDD podczas przezcewkowej resekcji guza pęcherza moczowego skutkowało mniejszą liczbą cystoskopii kontrolnej [ryzyko względne, RR, 0,37 (95% CI 0,20 do 0,69)] i dłuższe przeżycie wolne od nawrotu [RR 1,37 (95% CI 1,18 do 1,59)]. w porównaniu z WLC. W 71 badaniach opisujących skuteczność biomarkerów i cytologii w wykrywaniu raka pęcherza moczowego, czułość (95% CI) była najwyższa dla ImmunoCyt [84% (77% do 91%)] i najniższa dla cytologii [44% (38% do 51%)], podczas gdy swoistość była najwyższa dla cytologii [96% (94% do 98%)] i najniższa dla ImmunoCyt [75% (68% do 83%)]. W analizie opłacalności najskuteczniejszą strategią pod względem pod względem liczby prawdziwie pozytywnych przypadków (44) i lat życia (11,66) [elastyczna cystoskopia (CSC) i ImmunoCyt, a następnie PDD w początkowej diagnozie oraz CSC, a następnie a następnie WLC w obserwacji] przyrostowy koszt na rok życia wyniósł ponad 270 000 funtów. Najmniej skuteczna strategia [cytologia, a następnie WLC w początkowej diagnozie (średni koszt w ciągu 20 lat 1403 funtów, średnia oczekiwana długość życia 11,59 lat)]. średnia długość życia 11,59)] najprawdopodobniej zostanie uznana za opłacalną, gdy gotowość społeczeństwa do płacenia wynosiła mniej niż 20 000 funtów za rok życia. Żadna strategia była opłacalna w ponad 50% przypadków, ale cztery z ośmiu strategii strategii w probabilistycznej analizie wrażliwości (trzy obejmujące biomarker lub PDD) wiązały się z 20% szansą na uznanie ich za opłacalne. opłacalne. W analizach wrażliwości wyniki były najbardziej wrażliwe na prawdopodobieństwo wystąpienia choroby (5% w przypadku podstawowym). WNIOSKI: Zalety wyższej czułości PDD w wykrywaniu raka pęcherza moczowego w wykrywaniu raka pęcherza moczowego należy zestawić z wadami wyższego odsetka wyników fałszywie dodatnich. fałszywie dodatnich. Biorąc pod uwagę założenia przyjęte w modelu, strategie strategie obejmujące biomarkery i/lub PDD zapewniają dodatkowe korzyści kosztem, który społeczeństwo może być skłonne zapłacić. Strategie zastępujące WLC przez PDD zapewniają więcej lat życia, ale nie jest jasne, czy są one warte dodatkowych kosztów. --- Chociaż zwiększony stres oksydacyjny i hipometylacja długich międzypodziałowych elementów jądrowych element jądrowy-1 (LINE-1) wiążą się z rozwojem raka pęcherza moczowego (BCa), związek między tymi zmianami jest nieznany. związek między tymi zmianami jest nieznany. Oceniliśmy stres oksydacyjny stres i hipometylację LINE-1 u 61 pacjentów z BCa i 45 osób zdrowych. osób. Aby zmierzyć poziomy metylacji i zróżnicować loci LINE-1 LINE-1 na hipermetylowane, częściowo metylowane i hipometylowane, komórki krwi obwodowej komórki krwi obwodowej, komórki złuszczone z moczu i tkanki nowotworowe zostały ocenione za pomocą połączoną analizę restrykcyjną bisulfitu PCR. Całkowity status antyoksydacyjny w moczu (TAS) i zawartość karbonylu w białkach osocza. Poziomy i wzorce metylacji LINE-1 poziomy i wzorce metylacji, zwłaszcza loci hipometylowane, we krwi i moczu pacjentów z BCa różniły się od poziomów i wzorców w zdrowych grupach kontrolnych. TAS w moczu był obniżony, podczas gdy zawartość karbonylu w osoczu zawartość karbonylu w białkach była zwiększona u pacjentów z BCa w porównaniu z grupą kontrolną. kontroli. Dodatnia korelacja między metylacją LINE-1 w DNA krwi i TAS w moczu stwierdzono zarówno w grupie BCa, jak i kontrolnej. Hipometylowane loci LINE-1 w moczu i zawartość karbonylu w białkach osocza zapewniały najlepszy potencjał diagnostyczny do przewidywania BCa. Na podstawie próbek postdiagnostycznych, test łączony poprawił moc diagnostyczną do czułości 96% i swoistości 96%. Podsumowując, zmniejszona metylacja LINE-1 jest związana ze zwiększonym stresem oksydacyjnym zarówno u osób zdrowych, jak i BCa w różnych typach tkanek, co sugeruje związek dawka-odpowiedź dawka-odpowiedź. Wzrost poziomów hipometylacji LINE-1 i liczby hipometylowanych loci hipometylowanych loci zarówno w komórkach pochodzących z krwi, jak i moczu oraz wzrost stresu oksydacyjnego stwierdzono u pacjentów z BCa. Test łączony hipometylowanych loci LINE-1 w moczu i zawartości karbonylu w białkach osocza może być może być przydatny w badaniach przesiewowych BCa i monitorowaniu leczenia. --- CEL: Opracowanie testu nanocząstek złota (AuNP) do bezpośredniego wykrywania nieamplifikowanego HURP RNA w moczu. PROJEKT I METODY: RNA HURP wyekstrahowano z próbek moczu (50 pacjentów z rakiem pęcherza moczowego pacjentów z rakiem pęcherza moczowego, 25 łagodnych zmian pęcherza moczowego i 25 kontroli) i dalej oczyszczono przy użyciu nanocząstek magnetycznych (MNP), sfunkcjonalizowanych oligonukleukleotydami specyficznymi dla HURP RNA, a następnie wykrywane za pomocą RT-PCR lub nanocząstek złota. nanocząstek złota. WYNIKI: Opracowany test HURP RNA AuNP ma czułość i swoistość odpowiednio 88,5% i 94%, a granica wykrywalności wynosi 2,4 nmol/L. Zgodność zgodność między testem HURP AuNP a RT-PCR po oczyszczeniu RNA przy użyciu funkcjonalizowanych MNP wynosiła 97%. WNIOSKI: Opracowany kolorymetryczny test HURP RNA AuNP jest czuły, prosty i może pomóc w nieinwazyjnej diagnostyce raka pęcherza moczowego. --- Biomarker to cecha, która jest obiektywnie mierzona i oceniana jako wskaźnik wskaźnik normalnych procesów biologicznych, procesów patogennych lub reakcji farmakologicznych na interwencję terapeutyczną. odpowiedzi na interwencję terapeutyczną. W przypadku raka biomarker odnosi się do substancji lub procesu, który wskazuje na obecność raka w organizmie. A biomarker może być cząsteczką wydzielaną przez nowotwór lub specyficzną reakcją organizmu na obecność nowotworu. reakcja organizmu na obecność nowotworu. Biomarkery genetyczne, epigenetyczne, proteomiczne, Biomarkery genetyczne, epigenetyczne, proteomiczne, glikomiczne i obrazowe mogą być wykorzystywane w diagnostyce, prognozowaniu i epidemiologii nowotworów. epidemiologii. Markery te mogą być oznaczane w nieinwazyjnie pobranych biopłynach. płynach biologicznych. Jednak niewiele biomarkerów nowotworowych jest wysoce czułych i specyficznych dla wykrywania raka. wykrywania raka. W związku z tym biomarkery nie są jeszcze gotowe do rutynowego stosowania ze względu na wyzwania związane z ich walidacją kliniczną w celu wczesnego wykrywania, diagnozowania i monitorowania w celu poprawy długoterminowego przeżycia pacjentów. --- CEL: 11-genowy zestaw PCR specyficzny dla metylacji w osadach moczu do czułego/specyficznego wykrywania raka pęcherza moczowego został zidentyfikowany wcześniej. W tym badaniu oceniliśmy 10 biomarkerów metylacji DNA, które zostały w krajach zachodnich w diagnostyce raka pęcherza moczowego, aby uzyskać lepszy zestaw. lepszego zestawu. MATERIAŁY I METODY: Promotorowe wyspy CpG następujących 10 genów: CDH1, FANCF, LOXL1, LOXL4, p16INK4, SFRP1, SOX9, TIG1, TIMP3 i XAF1 zostały poddano analizie PCR specyficznej dla metylacji w DNA 2 linii komórkowych raka pęcherza moczowego linii komórkowych, 2 prawidłowych tkanek pęcherza moczowego i osadów moczu 82 pacjentów z rakiem pęcherza moczowego pacjentów, 15 nienowotworowych pacjentów z chorobami układu moczowo-płciowego i 5 zdrowych ochotników. WYNIKI: Zarówno geny XAF1, jak i LOXL1 były heterozygotycznie metylowane w prawidłowych tkankach pęcherza moczowego. tkankach pęcherza moczowego, nie wykazując specyficzności dla stanu nowotworowego. Podczas gdy stany hipermetylowane stany zostały wykryte w osadach moczu raka pęcherza moczowego z częstotliwością nie mniejszą niż nie mniej niż 2,4% (2/82 przypadków), dziewięć genów było również metylowanych u pacjentów z nienowotworowymi chorobami układu moczowo-płciowego. nienowotworowych chorób układu moczowo-płciowego. Metylowany SFRP1 wykryto w 36,6% (30/82 przypadków) raka pęcherza moczowego i 6,7% (1/15 przypadków) nienowotworowych chorób układu moczowo-płciowego. chorób układu moczowo-płciowego, wykazując specyficzność dla raka pęcherza moczowego. WNIOSKI: Włączenie genu SFRP1 do zestawu 11 genów poprawiło wykrywanie raka pęcherza moczowego. wykrywanie raka pęcherza moczowego. Niewystarczające przewidywanie początku choroby w tym badaniu w tym badaniu z wcześniej zalecanymi celami w krajach zachodnich sugeruje sugeruje możliwą dysproporcję między tymi dwiema populacjami. Alternatywnie, metylacja metylacja specyficzna dla tkanki może być mylona jako specyficzna dla raka w badaniach, w których badaniach, w których nie uwzględniono kontroli zmian nienowotworowych. --- CEL: Nieinwazyjne biomarkery są rutynowo stosowane w zarządzaniu klinicznym kilku nowotworów, ale wykrywanie i monitorowanie raka pęcherza moczowego pozostaje zależne od procedur inwazyjnych, takich jak cystoskopia. Żaden zwalidowany biomarker obecnie w rutynowej praktyce klinicznej poza cytologią. Testy oparte na genach geny okazały się bardzo obiecujące dla profilowania biomarkerów, a niniejszy przegląd dotyczy aktualnego stanu badań nad biomarkerami w raku pęcherza moczowego. MATERIAŁY I METODY: Kompleksowy przegląd całego opublikowanego piśmiennictwa na temat biomarkerów moczu z lat 1970-2012 został przeprowadzony w PubMed. Słowa kluczowe używane samodzielnie lub w połączeniu były: rak pęcherza moczowego, diagnostyka, nadzór, biomarker moczu moczowe, metylacja, ekspresja genów, polimorfizm pojedynczego nukleotydu i mikroRNA. polimorfizm pojedynczego nukleotydu i mikroRNA. Cytowane odniesienia do manuskryptów uwzględnionych w przeglądzie zostały również sprawdzone. WYNIKI: Dokonaliśmy przeglądu różnych strategii stosowanych obecnie do opartego na genach profilowania biomarkerów raka pęcherza moczowego. Kompleksowo podsumowaliśmy wydajność kilku biomarkerów w diagnostyce i nadzorze raka pęcherza moczowego. raka pęcherza moczowego. Na koniec zidentyfikowaliśmy biomarkery, które wykazały potencjał i obecnie zasługują na możliwość walidacji w warunkach klinicznych. WNIOSKI: Kilka biomarkerów moczu opartych na genach wykazało obiecujące wyniki we wstępnych badaniach. wstępnych badaniach, które teraz muszą zostać rygorystycznie zweryfikowane w warunkach klinicznych aby mogły zostać przełożone na klinicznie użyteczne testy diagnostyczne, nadzoru lub stratyfikacji ryzyka raka pęcherza moczowego. --- TŁO: Obecne testy oparte na moczu do diagnozowania raka pęcherza moczowego (BCa) nie są dokładne. dokładności, dlatego trwają poszukiwania ulepszonych biomarkerów. Poprzez profilowanie genomiczne i profilowanie proteomiczne moczu, zidentyfikowaliśmy panel biomarkerów związanych z obecnością BCa. W tym badaniu oceniliśmy użyteczność trzech z tych biomarkerów, interleukiny 8 (IL-8), metalopeptydazy macierzy 9 (MMP-9) i syndekanu w diagnostyce BCa za pomocą analizy moczu. METODY: Analizie poddano mocz oddany przez 127 osób, chorych na raka (n = 64) i nienowotworowych (n = 63). (n = 63) zostały przeanalizowane. Stężenia białek IL-8, MMP-9 i Syndekanu oceniano za pomocą testu immunoenzymatycznego (ELISA). Dane zostały porównano również z komercyjnym testem wykrywania BCa opartym na ELISA (BTA-Trak©) i cytologią moczu. cytologią moczu. Wykorzystaliśmy pole powierzchni pod krzywą odbiornika operacyjnego (AUROC) do porównania wydajności każdego biomarkera. WYNIKI: Stężenia białek IL-8, MMP-9 i BTA w moczu były znacząco podwyższone u pacjentów z BCa. znacząco podwyższone u pacjentów z BCa. Spośród markerów eksperymentalnych w porównaniu do BTA-Trak©, IL-8 była najbardziej widocznym markerem (AUC; 0.79; 95% przedział ufności [CI], 0.79; 0.79). przedział ufności [CI], 0,72-0,86). Wieloczynnikowa analiza regresji wykazała, że tylko IL-8 (OR; 1,51; 95% CI, 1,16-1,97, p = 0,002) była niezależnym czynnikiem dla wykrywania BCa. WNIOSKI: Wyniki te sugerują, że pomiar IL-8 w oddanych próbkach moczu moczu może być przydatny do wykrywania BCa na podstawie moczu. Wyniki te wyniki muszą zostać potwierdzone w większej, prospektywnej kohorcie. --- Rak pęcherza moczowego ma bardzo wysoką częstotliwość nawrotów i dlatego wymaga nadzoru przez całe życie, tradycyjnie obejmującego seryjną cystoskopię i cytologię. cytologii. Testy te są zarówno inwazyjne, jak i kosztowne, przy znacznej zmienności między użytkownikami i między instytucjami. Ponadto, czułość cytologii w wykrywaniu guzów o niskim stopniu złośliwości jest niska. W związku z tym przeprowadzono aktywne biomarkerów moczu, które mogą uzupełniać lub zastępować te testy. te testy. W tym momencie istnieje tylko sześć testów opartych na moczu, które są zatwierdzonych przez FDA do monitorowania raka pęcherza moczowego, ale badanych jest wiele innych biomarkerów. biomarkerów. W niniejszym przeglądzie przeanalizowano historię naturalną raka pęcherza moczowego, a także uzasadnienie i działanie idealnego biomarkera moczu. biomarkera moczu. Autorzy opisują zatwierdzone przez FDA biomarkery, takie jak antygen nowotworowy pęcherza moczowego antygen nowotworowy pęcherza moczowego, ImmunoCyt, białko macierzy jądrowej-22 i fluorescencyjna hybrydyzacja in situ. hybrydyzacja, a także najbardziej obiecujące testy badawcze (tj, Test na raka pęcherza moczowego, BLCA-1, BLCA-4, kwas hialuronowy, hialuronidaza, antygen Lewisa X, analiza mikrosatelitarna, Quanticyt, rozpuszczalny Fas, Survivin i telomeraza). telomeraza). Omówiono podstawy biologiczne, metodologie i wydajność diagnostyczną biomarkerów. diagnostyczne biomarkerów. Charakterystyka biomarkerów biomarkerów porównano z cytologią moczu. Obecnie biomarkery moczu są wykorzystywane w różnych sytuacjach klinicznych, ale ich rola nie jest dobrze zdefiniowana. Celem jest zidentyfikowanie optymalnego markera, który zastąpi cystoskopię i/lub cytologię. cytologię jest nadal w toku. --- Zmieniona ekspresja mikroRNA (miRNA) może wystąpić wcześnie w raku pęcherza moczowego i może odgrywać rolę w kancerogenezie i zachowaniu guza. Oceniliśmy, czy zmiany w ekspresji miRNA mogą poprawić stratyfikację choroby i wyniki rokowanie w nowotworach pęcherza moczowego i nieinwazyjną diagnostykę w próbkach moczu. Poziomy ekspresji miR-143, miR-222 i miR-452 analizowano metodą ilościową RT-PCR (RT-qPCR) w sparowanym moczu i pasujących guzach oraz w dwóch niezależnych prospektywnych seriach guzów i próbek moczu. Zróżnicowana ekspresja miR-143, miR-222 i miR-452 w moczu zweryfikowano metodą hybrydyzacji in situ w pasujących guzach. pasujących guzach. Ekspresja miRNA guza za pomocą RT-qPCR korelowała ze stopniem guza, wielkością i obecnością raka in situ w przypadku miR-222, nawrotem (miR-222 i miR-143), progresją (miR-222 i miR-143), przeżyciem specyficznym dla choroby (miR-222) i całkowite przeżycie (miR-222). Wzorce ekspresji białek potencjalnych celów miRNA, w tym czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, BCL2, v-erb-b2, onkogen wirusa białaczki erytroblastycznej (ERBB) homolog 3 i ERBB4, oceniano za pomocą IHC w macierzach tkankowych zawierających guzy, dla których miRNA były oceniano za pomocą RT-qPCR. Ekspresja docelowa korelowała z ekspresją ich przewidywanymi regulatorowymi miRNA, nawrotem (ERBB3), progresją (ERBB4), przeżyciem specyficznym dla choroby (ERBB3 i ERBB4) i całkowitym przeżyciem (ERBB3 i ERBB4). Ponadto, RT-qPCR miR-452 (obszar pod krzywą, 0,848) i miR-222 (pole pod krzywą, 0,718) w moczu zapewniło wysoką dokładność w diagnostyce diagnozy raka pęcherza moczowego. Tak więc guzy pęcherza charakteryzowały się zmianami w ekspresji miRNA, które mogą pomóc w stratyfikacji guza i prognozowaniu wyników klinicznych. rokowanie, a miRNA wykryto w próbkach moczu do nieinwazyjnej diagnostyki. nieinwazyjnej diagnostyki. --- CELE: Zidentyfikowanie lepszego zestawu markerów metylacji DNA do wykrywania powierzchownych komórek nowotworowych niskiego stopnia w osadzie moczu w celu poprawy leczenia raka leczenia, zachorowalności i śmiertelności. MATERIAŁY I METODY: Test PCR specyficzny dla metylacji (MSP) został wykorzystany do wykrycia hipermetylacji promotora hipermetylacji promotorów w 4 genach (E-kadheryna, p16, p14 i RASSF1A) w celu zidentyfikować wiarygodne biomarkery do diagnozowania raka pęcherza moczowego w DNA guza pierwotnego i DNA osadu moczu od 57 pacjentów z rakiem pęcherza moczowego. DNA moczu porównano z 20 zdrowymi osobami z grupy kontrolnej. WYNIKI: Pięćdziesiąt jeden (90%) próbek DNA guza i 47 próbek DNA moczu (83%) od pacjentów z rakiem pęcherza moczowego wykazały hipermetylację w co najmniej 1 z 4 analizowanych genów, podczas gdy wszystkie próbki moczu z normalnej kontroli były ujemne. Czułość testu testu MSP do wykrywania E-kadheryny, p16, p14 i RASSF1A w komórkach nowotworowych w moczu moczu wynosiła odpowiednio 35%, 35%, 33% i 65%. Czułość diagnostyczna wynosiła 75% dla połączenia RASSF1A i p14 oraz 83% dla RASSF1A, p14 i E-kadheryny. Cytologia moczu wykryła jednak tylko 13 (28%) przypadków raka lub podejrzenia raka. raka. W przypadku wykrywania powierzchownych i inwazyjnych nowotworów pęcherza moczowego cytologia moczu wykazała czułość odpowiednio 23% (6/26) i 35% (7/20). Natomiast, MSP wykrył hipermetylację w moczu 80% (37/46) pacjentów z rakiem pęcherza moczowego. pacjentów z rakiem pęcherza moczowego. Ponadto, analiza hipermetylacji genów E-kadheryny, p14 lub RASSF1A w DNA osadu moczu wykryto w 85% (22/26) powierzchownych, 85% (11/13) o niskim stopniu złośliwości, 75% (15/20) inwazyjnych i 79% (26/33) raków pęcherza o wysokim stopniu złośliwości. raków pęcherza moczowego. Co ważne, hipermetylację wykryto w DNA moczu 90% (18/20) powierzchownych guzów. (18/20) powierzchownych guzów z ujemną lub atypową cytologią. WNIOSKI: Hipermetylacja E-kadheryny, p14 lub RASSF1A w DNA osadu moczu jest potencjalnym biomarkerem raka pęcherza moczowego. DNA jest potencjalnym biomarkerem do wykrywania powierzchownych nowotworów o niskim stopniu złośliwości. Poza tym, hipermetylacja tych 3 genów jest cennym uzupełniającym markerem diagnostycznym dla cytologii moczu. markerem diagnostycznym uzupełniającym cytologię moczu, który może zwiększyć dokładność diagnostyczną i dokładność diagnostyczną i dalsze leczenie pacjentów z rakiem pęcherza moczowego. --- Historia naturalna nieinwazyjnego raka pęcherza moczowego charakteryzuje się wysokim prawdopodobieństwem nawrotu, a w przypadku guzów o wysokim stopniu złośliwości, progresją do raka inwazyjnego mięśni. Wymusza to strategię obserwacji mającą na celu w pęcherzu moczowym na wczesnym etapie ewolucji w celu ułatwienia wczesnej interwencji i ablacji. ułatwić wczesną interwencję i ablację. Cytologia moczu jest uważana za złotym standardem biomarkera moczu. Chociaż swoistość przekracza 90% do 95%, jego waha się od 40% do 60% w rękach ekspertów i zależy zarówno od stopnia guza, jak i operatora. i zależna od operatora. Podczas gdy cytologia jest doskonałym testem do wykrywania chorób o wysokim stopniu złośliwości, czułość jest szczególnie słaba w przypadku wykrywania nowotworów guzów o niskim stopniu złośliwości. Doprowadziło to do powstania całej dziedziny badań nad testami diagnostycznymi in vitro testów diagnostycznych in vitro i testów opartych na komórkach w celu poprawy dokładności diagnostycznej dokładność wykrywania incydentalnych lub nawracających chorób. Do tej pory amerykańska Agencja ds. i Leków zatwierdziła testy paskowe i immunologiczne sprzedawane jako testy point-of-care. testy point-of-care. Testy point-of-care są przeznaczone do stosowania jako uzupełnienie cystoskopii i cytologii. do cystoskopii i cytologii i mogą odgrywać rolę w gabinetowej ocenie pacjentów z krwiomoczem. pacjentów z krwiomoczem. Testy oparte na przeciwciałach monoklonalnych w połączeniu z cytologią mogą poprawić dokładność diagnostyczną i są lepsze od samej cytologii. Niedawno zatwierdzony niedawno zatwierdzony test komórkowy, wykorzystujący technologię fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ fluorescencyjną hybrydyzację in situ, może pomóc w rozwiązaniu podejrzanych cytologii i zapewnić wczesne i dodatkowych informacji na temat biologii urotelium pęcherza moczowego poza tymi, które dostarczane przez cytologię, marker choroby stosunkowo późno w ewolucji. Nowe obiecujące markery znajdują się na różnych etapach testów klinicznych, a panel biomarkerów może służyć w przyszłości jako realna alternatywa dla cytologii moczu i cystoskopii w badaniach przesiewowych, wykrywaniu i obserwacji nieinwazyjnego raka pęcherza moczowego. inwazyjnego raka pęcherza moczowego. --- Częstość występowania i nawrotów raka pęcherza moczowego jest wysoka, szczególnie w krajach rozwiniętych. krajach rozwiniętych, jednak obecne metody diagnostyczne są ograniczone do wykrywania guzów o wysokim stopniu złośliwości przy użyciu często inwazyjnych metod. Panel biomarkerów w celu scharakteryzowania guzów o różnych stopniach złośliwości, które mogłyby również rozróżniać pacjentów wykazujących chorobę z pierwszym zachorowaniem lub nawrotem może być przydatny w diagnostyce raka pęcherza moczowego. W tym badaniu potencjalne biomarkery metaboliczne zostały odkryte za pomocą metabolomiki moczu opartej na spektrometrii mas. moczu. Próbki moczu przed leczeniem pobrano od 48 pacjentów, u których zdiagnozowano urotelialnego raka pęcherza moczowego. Pacjenci byli obserwowani przez szpitalne karty patologiczne w celu określenia, czy i kiedy choroba nawróciła lub postępowała. Następnie sklasyfikowano ich według tego, czy nawrotu nowotworu (nawracający lub stabilny), a także ich grupę ryzyka według stopnia i stadium zaawansowania nowotworu. Zidentyfikowane metabolity zostały przeanalizowane pod względem charakterystyki choroby (stadium nowotworu i nawrót) i dostarczyły zapewniły wgląd w progresję raka pęcherza moczowego. Wykorzystując zarówno chromatografię cieczową zarówno chromatografii cieczowej, jak i elektroforezy kapilarnej ze spektrometrią mas, wyróżniono łącznie 27 cech metabolitów. metabolitów zostało wyróżnionych jako znacząco różniące się między grupami pacjentów. grupami pacjentów. Niektóre z nich, na przykład histydyna, fenyloalanina, tyrozyna i tryptofan zostały wcześniej powiązane z rakiem pęcherza moczowego, jednak do tej pory ich związek z progresją raka pęcherza moczowego nie został wcześniej opisany. Kandydat biomarkery ujawnione w tym badaniu mogą być przydatne w klinice do diagnozowania raka pęcherza moczowego. raka pęcherza moczowego, a poprzez scharakteryzowanie stadium choroby, mogą być również być przydatne w prognozowaniu. --- CEL: Dokładne testy moczu do wykrywania raka pęcherza moczowego przyniosłyby korzyści pacjentom i systemom opieki zdrowotnej. Poprzez rozległe genomiczne i proteomiczne profilowanie składników moczu zidentyfikowaliśmy wcześniej panel 8 biomarkerów które mogą ułatwić wykrywanie raka pęcherza moczowego w oddanych próbkach moczu. W potwierdziliśmy tę diagnostyczną sygnaturę molekularną w zróżnicowanej, wieloośrodkowej kohorcie. wieloośrodkowej kohorcie. MATERIAŁY I METODY: Przeprowadziliśmy badanie kliniczno-kontrolne fazy II, w którym analizowaliśmy mocz oddany przez 102 osoby z rakiem pęcherza moczowego i 206 osób z różnymi schorzeniami urologicznymi. zaburzeniami urologicznymi. Stężenie w moczu 8 biomarkerów (IL-8, MMP-9 i 10, PAI-1, VEGF, ANG, CA9 i APOE) oceniano metodą immunoenzymatyczną. test. Skuteczność diagnostyczną panelu testowanych biomarkerów oceniano przy użyciu ROC i opisowych wartości statystycznych, np. czułości i swoistości. WYNIKI: Siedem z 8 biomarkerów moczu było podwyższonych u pacjentów z rakiem pęcherza moczowego w porównaniu do osób bez raka pęcherza moczowego. 7 biomarkerów zostało ocenionych w nowym modelu, którego AUROC wynosił 0,88 (95% CI 0,84-0,93), a czułość 74% i swoistość 90%. czułość i 90% swoistość. W przeciwieństwie do tego, czułość cytologii moczu cytologii moczu i testu cytogenetycznego UroVysion® w tej kohorcie wynosiła odpowiednio 39% i 54%, odpowiednio. Ograniczenia badania obejmują analizę przeprowadzoną na próbkach moczu z banku próbek moczu oraz brak danych z cytologii moczu i testu cytogenetycznego na kontroli. WNIOSKI: Badanie dostarcza dalszych dowodów na to, że zgłoszony panel biomarkerów diagnostycznych może niezawodnie osiągnąć nieinwazyjne wykrywanie raka pęcherza moczowego raka pęcherza moczowego z wyższą czułością niż obecnie dostępne testy oparte na moczu.
Czy istnieją biomarkery moczu do diagnozowania raka pęcherza moczowego?
Rak pęcherza moczowego to jeden z kilku rodzajów nowotworów złośliwych wywodzących się z nabłonka wyściełającego pęcherz moczowy. Rzadko pęcherz moczowy jest zajęty przez nowotwory nienabłonkowe, takie jak chłoniak lub mięsak. Jest to choroba, w której nieprawidłowe komórki namnażają się bez kontroli w pęcherzu moczowym. Pęcherz moczowy jest wydrążonym, umięśnionym narządem, który przechowuje mocz; znajduje się w miednicy. Najczęstszy typ raka pęcherza moczowego odzwierciedla normalną histologię urotelium i jest znany jako rak z komórek przejściowych lub bardziej prawidłowo rak z komórek urotelialnych. Szacuje się, że na całym świecie występuje 383 000 przypadków raka pęcherza moczowego