KONTEKST: Pacjenci z tyreotoksykozą indukowaną amiodaronem (AIT) i dysfunkcją skurczową lewej komory (LV) dysfunkcją skurczową lewej komory (LV) charakteryzują się wysoką śmiertelnością. Zazwyczaj, terapia medyczna jest pierwszym wyborem dla pacjentów z AIT, podczas gdy rola tyroidektomii nie jest rozstrzygnięta. CEL: Celem badania była ocena wpływu całkowitej tyreoidektomii na serce. tyroidektomii na czynność serca i przeżycie pacjentów z AIT z ciężką dysfunkcją skurczową LV. dysfunkcją skurczową LV. PROJEKT: Było to retrospektywne badanie kohortowe. MIEJSCE: Badanie przeprowadzono w ośrodku uniwersyteckim trzeciego stopnia. PACJENCI: Wszyscy pacjenci z AIT (n=24; dziewięciu pacjentów z AIT typu 1, 15 pacjentów z AIT typu 2) skierowanych do Kliniki Endokrynologii i poddanych całkowitej tyreoidektomii na Oddziale Chirurgii Uniwersytetu w Pizie w latach 1997-2010. Piza, w latach 1997-2010. INTERWENCJA: Interwencją była całkowita tyreoidektomia. GŁÓWNA MIARA WYNIKU: Zmierzono frakcję wyrzutową LV (EF) po tyreoidektomii i przeżycie w grudniu 2011 roku. przeżycie w grudniu 2011 roku. WYNIKI: Wszyscy włączeni do badania pacjenci byli wcześniej leczeni z powodu AIT, stosownie do potrzeb, bez osiągnięcia eutyreozy. Pacjenci z umiarkowaną do ciężką dysfunkcją skurczową lewej komory (EF<40%, grupa 1, n=9) lub z łagodną dysfunkcją skurczową (40%≤EF≤EF). dysfunkcją skurczową (40%≤EF≤50%, grupa 2, n=5) porównano z pacjentami z prawidłową funkcją skurczową (EF>50%, grupa 3, n=10). Dwa miesiące po tyreoidektomii, pod terapii zastępczej lewotyroksyną, LVEF poprawiła się u pacjentów z dysfunkcją skurczową LV skurczową LV, szczególnie u osób z grupy 1, u których zwiększyła się z 28,2±7,2% do 38,3±6% (P=0,007). Przeciwnie, LVEF nie zmieniła się znacząco w grupie 3 (z 57,1±3,0 do 59,8±6,6%, P=0,242). Średni czas obserwacji wynosił 67±42 miesięcy. Żaden zgon nie wystąpił w trakcie i 2 miesiące po operacji. Jeden zgon wystąpił u jednego pacjenta z grupy 1, 30 miesięcy po tyreoidektomii, z powodu ostrego zawału mięśnia sercowego. U żadnego pacjenta nie wystąpiły istotne powikłania powikłania tyreoidektomii. WNIOSKI: Całkowita tyreoidektomia, poprzez szybkie przywrócenie eutyreozy, może poprawić serca i zmniejszyć ryzyko śmiertelności u pacjentów z AIT z ciężką dysfunkcją LV. dysfunkcją LV. --- Przedstawiamy leczenie czterech pacjentów z tyreotoksykozą. Dwóch z nich miało tyreotoksykozę typu I tyreotoksykozy indukowanej amiodaronem (AIT) leczonej metimazolem. Trzeci Pacjent z chorobą Gravesa-Basedowa, który stał się niedoczynny 25 lat po subtotalnej tyreoidektomii tyreoidektomii, rozwinęła się AIT typu II. Ponadto, jeden przypadek z niewydolnością serca i częstoskurczem komorowym, u którego wystąpiła niepożądana reakcja na leki przeciwtarczycowe amiodaron, został poddany całkowitej tyreoidektomii. Przebieg przebieg kliniczny był spokojny, a pacjent czuje się dobrze. Ponieważ amiodaron zawiera dużą ilość jodu, często trudno jest postawić diagnozę różnicową. diagnozę różnicową. Leczenie chirurgiczne pacjentów z chorobą Gravesa-Basedowa jest Gravesa jest zalecane, gdy wymagana jest natychmiastowa kontrola nadczynności tarczycy i niewydolności serca. i niewydolności serca. --- CEL: Zbadanie, w jaki sposób północnoamerykańscy tyreolodzy oceniają i leczą tyreotoksykozę indukowaną amiodaronem (AIT) i porównanie wyników z wynikami z wynikami tego samego badania ankietowego przeprowadzonego wcześniej wśród europejskich tyreologów. tyreologów w Europie. PROJEKT: Członkowie American Thyroid Association (ATA) o zainteresowaniach klinicznych zainteresowaniami klinicznymi wysłali pocztą elektroniczną kwestionariusz dotyczący diagnostyki i leczenia AIT, otrzymano 115 odpowiedzi ze Stanów Zjednoczonych i Kanady, reprezentujących około jednej trzeciej członków ATA o zainteresowaniach klinicznych. WYNIKI: Większość respondentów (91% w porównaniu do 68% w Europie, P < 0,05) odnotowuje < 10 nowych przypadków AIT rocznie. nowych przypadków AIT rocznie, a AIT wydaje się rzadsze niż niedoczynność tarczycy wywołana amiodaronem (AI). niedoczynność tarczycy (AIH) w Ameryce Północnej (odpowiednio 34% i 66% zaburzeń czynności tarczycy wywołanych amiodaronem amiodaronem w porównaniu z odpowiednio 75% i 25% w Europie, P < 0,001). Gdy podejrzewa się AIT, w Ameryce Północnej ocena hormonalna opiera się głównie na T4 (FT4) i TSH, podczas gdy oznaczenie T3 (FT3) w surowicy jest wymagane rzadziej niż w Europie. jest wymagane rzadziej niż w Europie; autoimmunizacja tarczycy jest uwzględniana we wstępnej ocenie rzadziej niż w Europie. Najczęściej stosowane dodatkowe procedury diagnostyczne obejmują, podobnie jak w Europie, ultrasonografię dopplerowską tarczycy Dopplera tarczycy oraz w mniejszym stopniu wychwyt jodu radioaktywnego przez tarczycę jodu radioaktywnego, ale Europejczycy mają tendencję do zlecania wielu testów częściej niż mieszkańcy Ameryki Północnej. Amerykanie. Odstawienie amiodaronu jest częściej uważane za niepotrzebne przez przez tyreologów z Ameryki Północnej (21% w porównaniu do 10% w Europie w AIT typu 1, P < 0,05, 34% w porównaniu do 20% w AIT typu 2, P < 0,05). W przypadku AIT typu 1 tionamidy stanowią tionamidy stanowią leczenie z wyboru zarówno dla Amerykanów, jak i Europejczyków. stosują je jako monoterapię w 65% w porównaniu do 51% Europejczyków (P < 0,05), którzy częściej uważają nadchloran potasu za przydatny dodatek (31% w porównaniu z 15% mieszkańców Ameryki Północnej, P < 0,01). Amerykanów, P < 0,01). Glikokortykoidy są wybieranym leczeniem AIT typu 2, samodzielnie (62% w porównaniu do 46% w Europie, P < 0,05) lub w połączeniu z tionamidami (16% w porównaniu do 25% w Europie, P = NS). Po przywróceniu eutyreozy, ablacja tarczycy ablacja tarczycy przy braku nawracającej tyreotoksykozy jest zalecana w AIT typu 1. rzadziej przez mieszkańców Ameryki Północnej. Jeśli leczenie amiodaronem musi zostać profilaktyczna ablacja tarczycy jest zalecana w 76% przypadków AIT typu 1, podczas gdy strategia "poczekaj i zobacz" jest przyjmowana przez 61% w typie 2 AIT, podobnie do zachowanie europejskich tyreologów. WNIOSEK: Istnieją podobieństwa i różnice między ekspertami z Ameryki Północnej i europejskich tyreologów w zakresie diagnozowania i leczenia AIT. Podczas gdy różnice odzwierciedlają częstą niepewność co do podstawowego mechanizmu prowadzącego do AIT. do AIT, podobieństwa mogą stanowić podstawę do udoskonalenia kryteriów diagnostycznych i poprawy wyników terapeutycznych w tej trudnej sytuacji klinicznej. --- TŁO/ CEL: Identyfikacja różnych podtypów tyreotoksykozy indukowanej amiodaronem (AIT) tyreotoksykozy indukowanej amiodaronem (AIT) może zapewnić racjonalną podstawę dla wyboru odpowiedniego leczenia. Celem niniejszego badania była ocena diagnostyki różnicowej i schematów leczenia AIT u dzieci i młodzieży. i młodzieży. PACJENCI: Do badania włączono 3 pacjentów: 6,7-letniego chłopca z AIT typu I; 17,9-letnią dziewczynkę z AIT typu II i 14,6-letnią dziewczynkę z AIT typu II. 17,9-letnią dziewczynkę z AIT typu II i 14,6-letnią dziewczynkę z AIT typu mieszanego. WNIOSKI: AIT nie jest rzadkim powikłaniem w krajach o niskim spożyciu jodu. jodu. AIT może przebiegać bezobjawowo i może wystąpić w dowolnym momencie u pacjentów leczonych amiodaronem. amiodaronem. Bardzo ważne jest również rozróżnienie typu AIT podczas planowania terapii. Leczenie sterydami należy rozpocząć, gdy wyniki wskazują na AIT typu II lub mieszanego. Beta-blokery mogą zapobiegać tyreotoksykozie serca i nawrotom pierwotnej arytmii. nawrotom pierwotnej arytmii w przypadku odstawienia amiodaronu. --- WPROWADZENIE: Amiodaron (AM) jest często stosowany w leczeniu pacjentów z chorobami serca. zaburzeniami pracy serca. Jednak ze względu na wysoką zawartość jodu ma on skutki uboczne dla funkcji tarczycy. tarczycy. Zastosowanie terapii radiojodem (RIT) w tyreotoksykozie indukowanej amiodaronem amiodaronem (AIT) z niskim wychwytem jodu radioaktywnego (RAIU) jest nadal kontrowersyjne. kontrowersyjna. U tych pacjentów opcje terapeutyczne w przypadku choroby opornej na leczenie obejmują operację, leki przeciwtarczycowe lub glukokortykosterydy. CEL: Celem badania była ocena skuteczności RIT u pacjentów z AIT i niskim RAIU. z AIT i niskim RAIU w dwuletniej obserwacji. PACJENCI I METODY: 40 pacjentów (25 mężczyzn i 15 kobiet) w wieku od 63 do 83 lat (x +/- SD: 66,2 +/- 5,0 lat; mediana: 65 lat) leczonych RIT. do badania. U tych pacjentów terapia AM była niezbędna dla podstawowej serca, podczas gdy operacja, leki przeciwtarczycowe lub glikokortykosteroidy były przeciwwskazane. przeciwwskazane. Czterdziestu siedmiu pacjentów z toksycznym wolem wieloguzkowym (TMNG) (39 kobiet i 8 mężczyzn), dobranych pod względem wieku (67 +/- 12 lat; zakres 54-89 lat), włączono do badania do badania jako grupę porównawczą. Procedury diagnostyczne obejmowały podstawowe testy czynności tarczycy (tyreotropina - TSH, wolna trójjodotyronina - fT3 i wolnej tyroksyny - fT4), pomiar autoprzeciwciał tarczycowych (autoprzeciwciała antytyroglobulinowe - TgAb, autoprzeciwciała przeciw peroksydazie tarczycowej - TPOAb, autoprzeciwciała przeciwko receptorowi TSH - TRAb), ultrasonografię tarczycy, scyntygrafię tarczycy i ocenę RAIU. WYNIKI: Wartości TSH, TgAb, TPOAb i TRAb w surowicy były niewykrywalne w obu grupach. grupach. U pacjentów z AIT poziom fT4 wynosił od 18,7 do 38,7 pmol/l (średnia: 27.1 +/- 5,8), a stężenie fT3 wynosiło od 3,9 do 5,6 pmo/l (średnia: 5,7 +/- 1,4), podczas gdy u pacjentów z TMNG poziom fT4 wynosił od 31,5 do 22,2 pmol/l (średnia: 25,3 +/- 5,8), a stężenie fT3 wynosił od 3,8 do 4,2 pmo/l (średnia: 4,2 +/- 0,2). Średnie wartości RAIU po 5h i 24h u pacjentów z AIT wynosiły 2,3 +/- 0,5 i 3,1 +/- 0,9%, podczas gdy u pacjentów z TMNG wynosiły odpowiednio 18,0 +/- 3,8 i 35,7 +/- 9,1%. Znacząca Odnotowano istotną różnicę (p<0,001) między 5-godzinnym i 24-godzinnym RAIU w AIT w porównaniu z TMNG. U wszystkich pacjentów z AIT podano dawkę 800 MBq 131I. Podczas dwuletniej obserwacji nawrót nadczynności tarczycy zaobserwowano u dwóch pacjentów (5%) z TMNG. Pacjenci ci otrzymali drugą dawkę radiojodu 16,2 +/- 15 miesięcy później (średnia dawka powtórnego leczenia wynosiła 735,93 +/- 196,1 MBq). Dla porównaniu, żaden z pacjentów z AIT nie wymagał drugiej dawki 131I i tylko tylko jeden pacjent (2,5%) 6 miesięcy po ablacyjnej dawce 131I potrzebował leków przeciwtarczycowych. leków przeciwtarczycowych. Przejściową niedoczynność tarczycy zaobserwowano tylko u dwóch pacjentów (5%) z AIH, choć nie obserwowano jej u pacjentów z TMNG. W okresie obserwacji nie zaobserwowano nagłych zgonów u pacjentów z u pacjentów z AIT; u jednego pacjenta zdiagnozowano raka prostaty, a u jednego u jednego pacjenta wystąpiło ostre toksyczne zapalenie wątroby po AM. WNIOSKI: RIT może być bezpieczną i użyteczną metodą terapii AIT u pacjentów z niskim RAIU, u których inne metody leczenia są przeciwwskazane.
Jakie jest leczenie tyreotoksykozy wywołanej amiodaronem?
Leczenie tyreotoksykozy wywołanej amiodaronem jest złożone i może obejmować leki, takie jak leki przeciwtarczycowe, beta-blokery, kortykosteroidy, lit, a także kwas jopanowy w ramach przygotowań do tyreoidektomii. Tyroidektomia całkowita i radiojod stanowią alternatywne opcje leczenia