Poprzednie doniesienia sugerowały, że protoapigenon wykazywał niezwykłą aktywność przeciwnowotworową aktywność przeciwko szerokiemu spektrum ludzkich linii komórkowych raka, ale nie miał wpływu na ludzkie komórki gruczolakoraka płuc A549. Brak skutecznych środków zaradczych wymagał zastosowania nowego schematu terapeutycznego. Nowy związek RY10-4, który ma podobną strukturę do protoapigenonu, wykazał lepszą aktywność przeciwnowotworową. aktywność przeciwnowotworową. Leczenie RY10-4 hamowało ekspresję pro-kaspazy-3, pro-kaspazy-9, Bcl-2, jak również fosforylację sygnału transduktora i aktywatora transkrypcji-3 (p-STAT3). Zmniejszyło to również ekspresję metaloproteinazy macierzy-2 (MMP-2), metaloproteinazy macierzy-9 (MMP-9) i zwiększa ekspresję bogatego w cysteinę białka indukującego rewersję białka z motywami kazalnymi (RECK), a także tkankowego inhibitora metaloproteinazy (TIMP) poprzez hamowanie STAT3 poprzez aktywację kinazy białkowe aktywowane mitogenami (MAP) (c-Jun N-końcowa kinaza (JNK), p38 i zewnątrzkomórkowy sygnał p38 i kinaza regulowana sygnałem pozakomórkowym (ERK)) w komórkach A549 leczonych RY10-4. Co więcej, cytotoksyczne działanie RY10-4 polegało na indukcji apoptozy w komórkach A549 poprzez zwiększenie produkcji A549 poprzez zwiększenie produkcji reaktywnych form tlenu (ROS). Podsumowując razem, obserwacje sugerowały, że RY10-4 wpłynął na członków rodziny Bcl-2 członków rodziny Bcl-2, kaspazy, MMP, ekspresje TIMP i produkcję ROS poprzez hamowanie STAT3 poprzez szlaki ERK i p38 w komórkach A549. --- Sinodielide A (SA) to naturalnie występujący guaianolid, który jest izolowany z korzenia Sinodielsia yunnanensis. korzenia Sinodielsia yunnanensis. Korzeń ten, powszechnie występujący w prowincji Yunnan jest stosowany w tradycyjnej medycynie chińskiej jako środek przeciwgorączkowy, przeciwbólowy i napotny. i napotne. Wiele badań wykazało, że środki wyizolowane z gatunku Umbelliferae (Apiaceae) mają działanie przeciwnowotworowe. My wcześniej informowaliśmy, stosując połączone leczenie tym ziołem leczniczym i hipertermia w różnych temperaturach, zwiększona cytotoksyczność u ludzi raka prostaty i niezależnych od androgenów liniach komórkowych, PC3 i DU145, i przeanalizowaliśmy związane z tym mechanizmy. powiązane mechanizmy. W niniejszym badaniu zbadaliśmy wpływ leczenia SA przed hipertermią na termowrażliwość komórek DU145, oraz mechanizmy związane z indukcją apoptozy i cyklu komórkowego G(2)/M poprzez aktywację kinazy regulowanej pozakomórkowo (ERK) 1/2, c-Jun N-końcowej kinazy (JNK) kinazy białkowej aktywowanej mitogenami (MAPK), a także szlaków sygnałowych jak również szlaki sygnałowe kinazy fosfoinozytydowej 3 (PI3K)/Akt. ścieżki. Komórki poddano działaniu samej hipertermii (40-44˚C) lub hipertermii w połączeniu z SA. połączeniu z SA. Śmiertelne uszkodzenie komórek poddanych łagodnej hipertermii (40 lub 42˚C) przez okres do 6 godzin były niewielkie; jednak hipertermia w połączeniu z SA synergistycznie zwiększała termoczułość. Śmiertelne uszkodzenie komórek poddanych ostrą hipertermią (43 lub 44˚C) było bardziej dotkliwe, ale efekty te były również wzmocnione i były bardziej znaczące w przypadku leczenia skojarzonego z SA. Kinetyka kinetykę indukcji apoptozy i rozkład cyklu komórkowego analizowano za pomocą cytometrii przepływowej. cytometrii przepływowej. Ponadto, poziomy ERK1/2, JNK i Akt zostały określone za pomocą analizy western blot. Częstość występowania komórek apoptotycznych po leczeniu SA (20,0 µM) w temperaturze 37˚C przez 4 godziny, samej hipertermii (44˚C) przez 30 minut oraz kombinacji tych czynników. zbadano kombinację w sekwencji. Podział sub-G1 (%) na wykresie uzyskany za pomocą cytometrii przepływowej został zastosowany do tego testu. Odsetek komórek apoptotycznych (10,53±5,02%) był wyższy po 48 h w porównaniu do 0, 12 i 24 h po leczeniu. Rozkład komórek DU145 w fazie cyklu komórkowego G2/M był znacznie zwiększony po 24 godzinach ogrzewania w 44˚C i po połączonym leczeniu ogrzewaniem i SA. Fosforylacja ERK1/2 została zmniejszona po traktowaniu ogrzewaniem i SA, podczas gdy poziomy fosforylowanej JNK (p-JNK) były znacznie zwiększone bezpośrednio po ogrzewaniu w 44˚C i gdy ogrzewanie było połączone z SA. Natomiast poziomy fosforylowanego Akt (p-Akt) były natychmiast zwiększone tylko po podgrzaniu do 44˚C. Tak więc doszliśmy do wniosku, że SA wywiera działanie termouczulające na komórki DU145 poprzez hamując aktywację szlaków sygnałowych MAPK/ERK1/2 i PI3K/Akt. --- Tyloforyna, alkaloid fenantroindolizydynowy, jest głównym składnikiem leczniczym składnik zioła Tylophora indica. Leczenie tyloforyną zwiększyło akumulację białka c-Jun, składnika białka aktywatora 1 (AP1), w komórkach raka komórkach rakowych. Test kinazowy in vitro ujawnił, że fosforylacja c-Jun pośredniczyła przede wszystkim aktywowana N-końcowa kinaza białkowa c-Jun (JNK). kinazę (JNK). Co więcej, cytometria przepływowa wykazała, że ektopowo nadeksprymowany c-Jun w połączeniu z tyloforyną znacząco zwiększała liczbę komórek raka komórek rakowych, które zostały zatrzymane w fazie G1. Zależna od tyloforyny regulacja w dół poziomów białka cykliny A2 jest znana z tego, że jest zaangażowana w pierwotnym zatrzymaniu w fazie G1. Immunoprecypitacja chromatyny i testy reporterowe ujawniły że tyloforyna zwiększyła regulację w dół c-Jun promotora cykliny A2 aktywność po zwiększonym wiązaniu c-Jun do miejsca deregulacji AP1 i zmniejszone wiązanie z miejscem aktywującym czynnik transkrypcyjny (ATF) regulacji w górę w promotorze cykliny A2, zmniejszając w ten sposób ekspresję cykliny A2. Dalej, badania biochemiczne z wykorzystaniem inhibitorów farmakologicznych i wyciszania RNA wykazały, że podwyższenie poziomu białka c-Jun, w którym pośredniczy tyloforyna odbywa się głównie za pośrednictwem dwóch dyskretnych, przedłużonych szlaków sygnałowych: (i) NF-κB/PKCδ NF-κB/PKCδ_(MKK4)_JNK, która fosforyluje c-Jun i zwiększa jego stabilność poprzez spowolnienie jego ubikwitynacji. stabilność poprzez spowolnienie jego ubikwitynacji, oraz (ii) kaskada PI3K_PDK1_PP2A_eEF2 która podtrzymuje aktywność eukariotycznego czynnika elongacji 2 (eEF2), a tym samym translację białka c-Jun. translację białka c-Jun. Zgodnie z naszą najlepszą wiedzą, niniejszy raport jest pierwszy, który wykazał zaangażowanie c-Jun w aktywność przeciwnowotworową tyloforyny i uwolnienie translacji c-Jun z globalnej translacji blokady translacji poprzez kaskadę sygnalizacyjną PI3K_PDK1_eEF2. --- Szlak N-końcowej kinazy c-Jun (JNK) stanowi część szlaku sygnałowego aktywowanej mitogenem kinazy białkowej (MAPK) obejmującej sekwencyjną trójpoziomową kaskadę kinaz. kaskadę kinaz. W tym przypadku MAP3K (MEKK1) fosforyluje i aktywuje MAP2K (MKK4). MAP2K (MKK4 i MKK7), który z kolei fosforyluje i aktywuje MAPK, JNK. C-końcowa domena kinazowa MEKK1 (MEKK-C) jest konstytutywnie aktywna, podczas gdy MKK4/7 i JNK są aktywowane przez podwójną fosforylację reszt S/Y i T/Y w obrębie ich pętli aktywacyjnych. Podczas gdy ulepszenia w oczyszczania dużych ilości aktywnych JNK zostały ostatnio dokonane, niedoskonałości w ich wydajności, czystości i wydajności ich fosforylacji fosforylacji. Opisujemy nowatorską i solidną metodę, która dodatkowo poprawia oczyszczania dużych plonów wysoce czystego, fosforylowanego JNK1β1, który jest najbardziej odpowiednia do charakterystyki biochemicznej i biofizycznej. Kodon harmonizacja genu JNK1β1 została zastosowana jako środek ostrożności w kierunku zwiększenie rozpuszczalnej nadekspresji kinazy. Podczas gdy JNK1β1 i jej substrat substrat ATF2 zostały oczyszczone do >99% czystości jako białka fuzyjne GST przy użyciu Chromatografia powinowactwa GSH-agaroza i każdy rozszczepiony z GST przy użyciu trombiny, konstytutywnie aktywny MEKK-C i nieaktywny MKK4 zostały oddzielnie wyrażone w E. coli jako białka znakowane tioredoksyną-His(6) i oczyszczone przy użyciu ponownego składania mocznika i Ni(2+)-IMAC, odpowiednio. Aktywacja JNK1β1 została następnie osiągnięta przez pomyślne odtworzenie kaskady aktywacji MAPK JNK in vitro; MEKK-C był do aktywacji MKK4, która z kolei została wykorzystana do skutecznej fosforylacji i aktywacji dużych ilości JNK1β1. Aktywowana JNK1β1 była następnie zdolna do fosforylować ATF2 z wysoką wydajnością katalityczną. --- Receptory czynnika wzrostu kinazy tyrozynowej aktywują kinazę MAP przez złożony mechanizm obejmujący białko SH2/3 obejmujący białko SH2/3 Grb2, białko wymienne Sos i Ras. Białko Ras związane z GTP wiąże się z kinazą Raf i inicjuje kaskadę kinazy białkowej, która prowadzi do aktywacji kinazy MAP. która prowadzi do aktywacji kinazy MAP. Opisano trzy kinazy kinazy MAP zostały opisane - c-Raf, c-Mos i Mekk - które fosforylują i aktywują Mek, kinazę kinazy MAP. Aktywowany Mek fosforyluje i aktywuje kinazę MAP kinazę. Następnie aktywowana kinaza MAP przemieszcza się do jądra gdzie znajduje się wiele fizjologicznych celów szlaku transdukcji sygnału kinazy MAP. są zlokalizowane. Substraty te obejmują czynniki transkrypcyjne, które są regulowane przez fosforylację kinazy MAP (np. Elk-1, c-Myc, c-Jun, c-Fos i C/EBP beta). Tak więc szlak kinazy MAP stanowi istotny mechanizm przez receptory czynników wzrostu z powierzchni komórki do jądra komórkowego. do jądra komórkowego, co skutkuje regulacją ekspresji genów. Trzy homologi kinazy MAP zostały zidentyfikowane u szczura: Erk1, Erk2 i Erk3. Ludzkie kinazy MAP które są podobne do szczurzych kinaz Erk, zostały również zidentyfikowane przez klonowanie molekularne. klonowanie molekularne. Wykazano, że ludzka kinaza białkowa Erk1 jest szeroko wyrażana jako białko 44-kDa w wielu tkankach. Ludzka kinaza białkowa Erk2 jest białko o masie 41 kDa, które ulega wszechobecnej ekspresji. W przeciwieństwie do tego, ludzka Kinaza białkowa związana z Erk3 ulega ekspresji na wysokim poziomie tylko w mięśniu sercowym i mózgu. w mięśniu sercowym i mózgu. Lokalizacje tych genów kinazy MAP są szeroko rozmieszczone w ludzkim genomie: erk2 w 22q11.2; erk1 w 16p11.2; i związany z ek3 w 18q12-21. U drożdży Saccharomyces cerevisiae opisano pięć homologów genu kinazy MAP opisano pięć homologów genów MAP: smkl, mpk1, hog1, fus3 i kss1. Razem, kinazy te stanowią bardziej zróżnicowaną grupę niż ludzkie kinazy, które zostały zidentyfikowane. Tak więc erks prawdopodobnie reprezentują tylko jedną podgrupę większej rodziny genów ludzkiej rodziny genów kinaz MAP. Kandydatem do tej rozszerzonej rodziny kinaz MAP jest kinaza c-Jun NH2-końcowa (Jnk), która wiąże się z czynnikiem transkrypcyjnym i fosforyluje go. fosforyluje czynnik transkrypcyjny c-Jun w aktywujących miejscach Ser-63 i Ser-73. Przedstawiono tutaj dowody na to, że Jnk jest odległym krewnym grupy kinaz MAP, która jest aktywowana przez podwójną fosforylację na Tyr i Thr. --- W ośrodkowym układzie nerwowym astrocyty są istotnym źródłem RANTES/CCL5 (regulowanej po aktywacji, normalnej aktywacji, normalnej ekspresji i wydzielania komórek T), chemokiny CC o ważnej funkcji biologicznej. funkcję biologiczną. Wykazano, że RANTES/CCL5 astrocytów jest indukowany przez interleukinę-1 (IL-1), z interferonem-gamma (IFNgamma) jako starterem, ale czy interferony typu interferony typu I odgrywają jakąkolwiek rolę w ekspresji RANTES/CCL5 nie jest znana. W niniejszym raporcie zbadaliśmy szczegółowy mechanizm indukcji RANTES/CCL5 w pierwotnych ludzkich astrocytach aktywowanych IL-1 i IFNbeta. Test ochrony przed rybonukleazą i test ELISA wykazały, że IFNbeta, choć sam nie był skuteczny, zwiększał indukowaną przez IL-1 ekspresję RANTES/CCL5, ale nie antagonizował IFNgamma. Ekspresja RANTES/CCL5 indukowana przez IL-1 lub IL-1/IFNbeta była hamowana przez superrepresor IkappaBalfa lub inhibitory kinazy p38 lub c-Jun N-końcowej (JNK) MAPK (kinazy białkowe aktywowane mitogenami), ale nie przez sygnał zewnątrzkomórkowy kinazy regulowane sygnałem zewnątrzkomórkowym (ERK). IFNbeta zwiększał indukowaną przez IL-1 fosforylację p38 MAPK, ale sam nie był skuteczny. Transfekcja zmutowanymi konstruktami promotora-reportera RANTES/CCL5 ujawniła, że kappaB, element odpowiedzi stymulowany interferonem (ISRE) i wiązanie CAATT-enhancer białka-beta (C/EBPbeta) wszystkie przyczyniły się do indukowanej przez IL-1/IFNbeta transkrypcji RANTES/CCL5. IFNbeta synergizował z IL-1 w celu indukcji jądrowej akumulacji białka C/EBPbeta. Synergistycznie tworzyły również jądrowe kompleksy ISRE z białkami Stat1, Stat2 i czynnikiem regulacyjnym interferonu-1 (IRF-1). Łącznie nasze wyniki pokazują, że IFNbeta odgrywa pozytywną rolę regulacyjną w ekspresji RANTES/CCL5 w ludzkich astrocytach poprzez kilka różnych mechanizmów. --- Degradacja kości jest poważnym powikłaniem przewlekłych chorób zapalnych, takich jak takich jak septyczne zapalenie stawów, zapalenie kości i szpiku oraz niewydolność zakażonych implantów ortopedycznych. Do do tej pory skuteczne metody leczenia zniszczenia kości spowodowanego przez bakterie są ograniczone. W naszym poprzednim badaniu stwierdziliśmy, że LPS promował różnicowanie i aktywność osteoklastów różnicowanie i aktywność poprzez aktywację białek aktywowanych mitogenami kinaz aktywowanych mitogenami (MAPK), takich jak c-Jun N-końcowe kinazy (JNK) i zewnątrzkomórkowa kinaza regulowana sygnałem zewnątrzkomórkowym (ERK1/2). Obecne badanie miało na celu ocenę mechanizmu działania LPS na apoptozę i różnicowanie osteoblastów w komórkach MC3T3-E1 MC3T3-E1. Osteoblasty MC3T3-E1 nie były leczone, leczono je LPS. Po leczeniu, mierzono żywotność komórek, aktywność fosfatazy alkalicznej (ALP) i kaspazy-3 i kaspazy-3. Ekspresję genów specyficznych dla osteoblastów oraz Bax, Bcl-2 i kaspazy Bax, Bcl-2 i kaspazy-3 określono za pomocą ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy w czasie rzeczywistym (qPCR). Poziomy białek Bax, Bcl-2, kaspazy-3 i fosforylacji MAPKs mierzono za pomocą testów Western blotting. Szlak sygnałowy MAPK został zablokowany przez wstępne traktowanie inhibitorem JNK SP600125. Leczenie LPS indukowało znaczący spadek metabolizmu komórkowego, żywotności i aktywności ALP w komórkach MC3T3-E1 komórek. LPS znacząco zmniejszył również ekspresję mRNA genów związanych z osteoblastami w komórkach MC3T3-E1. genów związanych z osteoblastami w komórkach MC3T3-E1. Z drugiej strony, LPS znacząco zwiększył ekspresję mRNA mRNA i poziom białka Bax i kaspazy-3, jak również aktywację kaspazy-3, natomiast obniżał ekspresję Bcl-2 w komórkach MC3T3-E1. Ponadto, LPS znacząco promował szlak MAPK, w tym fosforylację JNK i fosforylację ERK1/2; co więcej, wstępne leczenie inhibitorem JNK nie tylko tylko osłabił zarówno fosforylację JNK, jak i ERK1 / 2 wzmocnione przez LPS w MC3T3-E1, ale także odwróciło obniżoną ekspresję genów specyficznych dla osteoblastów, w tym ALP i BSP indukowanych przez LPS. Podsumowując, LPS może indukować apoptozę osteoblastów i hamować różnicowanie osteoblastów poprzez aktywację szlaku aktywację szlaku JNK. --- Wcześniej informowaliśmy, że kolagen meduz stymuluje zarówno nabytą, jak i wrodzone odpowiedzi immunologiczne. W nabytej odpowiedzi immunologicznej kolagen meduzy zwiększał produkcję immunoglobulin przez limfocyty in vitro i in vivo. Tymczasem we wrodzonej odpowiedzi immunologicznej kolagen meduzy promował produkcję cytokin i aktywność fagocytotyczną. produkcję cytokin i aktywność fagocytotyczną makrofagów. Fakty, że kolagen meduzy odgrywa kilka potencjalnych ról w stymulowaniu produkcji cytokin przez makrofagi makrofagów dodatkowo przyciągnęły nas do odkrycia jego mechanizmów. Poniżej opisać, że aktywność stymulująca produkcję cytokin kolagenu meduzy została zniesiona przez inhibitor receptora Toll-podobnego 4 (TLR4). Co więcej, kolagen meduzy kolagen stymulował fosforylację inhibitora κBα (IκBα), promował translokację jądrowego czynnika κB (NF-κB) i aktywował c-Jun N-końcową kinazę (JNK). Inhibitor JNK również znosił aktywność stymulującą produkcję cytokin aktywność kolagenu meduzy. Wyniki te sugerują, że kolagen meduzy może ułatwiać produkcję cytokin przez makrofagi poprzez aktywację NF-κB i JNK poprzez szlaki sygnałowe TLR4. --- N-końcowe kinazy c-Jun (JNK) to grupa członków rodziny kinaz białkowych aktywowanych mitogenami. członkowie rodziny, którzy są ważni w regulowaniu wzrostu komórek, proliferacji i apoptozy. Aktywacja szlaku JNK jest powiązana z powstawaniem kilku ludzkich nowotworów. kilku ludzkich nowotworów. Wcześniej wykazaliśmy, że izoforma 55-kDa JNK jest konstytutywnie aktywowana w 86% ludzkich guzów mózgu, a ostatnio wykazaliśmy, że izoformą tą jest JNK2alfa2 lub JNK2beta2. Co ważne, odkryliśmy również, że wśród 10 znanych izoform JNK, izoformy JNK2 są unikalne pod względem zdolności do autofosforylacji in vitro i in vivo. Nie wymaga to wymaga udziału żadnych kinaz poprzedzających, a także prowadzi do aktywności kinaz substratowych aktywność kinazy in vitro i in vivo. Aby wyjaśnić mechanizm autoaktywacji JNK2alfa2 wygenerowaliśmy serię chimerycznych cDNA łączących fragmenty białka JNK1alfa2, który nie ma wykrywalnej aktywności autofosforylacji, z częściami części JNK2alfa2, która ma najsilniejszą aktywność autofosforylacji. Poprzez testy kinazowe in vivo i in vitro byliśmy w stanie zdefiniować domenę w zakresie od aminokwasów 218 do 226 w obrębie JNK2alfa2, która jest wymagana do jej autofosforylacji. autofosforylacji. Mutacja JNK2alfa2 do jej odpowiednika JNK1alfa2 w tym regionie w tym regionie zniosła aktywność autofosforylacji i substratu c-Jun in vivo i in vitro. W szczególności, zamiana JNK1alfa2 na JNK2alfa2 w tym 9-aminokwasowym miejscu umożliwiło JNK1alfa2 uzyskanie aktywność autofosforylacji in vivo i in vitro. Znaleźliśmy również dwa inne funkcjonalne miejsca, które uczestniczą w aktywności JNK2alfa2. Jedno miejsce od aminokwasów 363 do 382 JNK2alfa2 jest wymagane do skutecznego wiązania c-Jun in in vitro, a miejsce od aminokwasów 383 do 424 zwiększa intensywność autofosforylacji, chociaż intensywność autofosforylacji, chociaż nie jest wymagane do wyzwalania autofosforylacji in vitro. Odkrycia te ujawniły regiony wymagane dla autofosforylacji JNK2alfa2, a informacje te mogą być wykorzystane jako potencjalne cele do blokowania aktywacji JNK2alfa2. --- CEL: Zbadanie wpływu citalopramu przeciwdepresyjnego na ekspresję genów ekspresji czynnika martwicy nowotworów alfa (TNF-α) i interleukiny 1 beta (IL-1β), a także omówienie wpływu citalopramu na p38 i c-jun N-końcową kinaza (JNK) z rodziny kinaz białkowych aktywowanych mitogenami (MAPK) w komórkach mikrogleju komórkach mikrogleju. METODY: Komórki BV2 indukowano lipopolisacharydem (LPS) w celu wytworzenia TNF-α i IL-1β. Po wstępnym traktowaniu citalopramem (20 μmol / L) przez 4 godziny, poziomy mRNA TNF-α i IL-1β mierzono za pomocą ilościowego PCR w czasie rzeczywistym (qRT-PCR); po wstępne leczenie przez 24 godziny, poziomy białek TNF-α i IL-1β analizowano metodą ELISA; wpływ citalopramu na fosforylację p38MAPK i JNK był obserwowano po wstępnym traktowaniu przez 30 minut. WYNIKI: Citalopram znacząco hamował ekspresję mRNA i białka TNF-α i IL-1β. TNF-α i IL-1β oraz fosforylację p38MAPK i JNK. WNIOSEK: Citalopram może odgrywać rolę przeciwzapalną poprzez hamowanie szlaku MAPK w komórkach mikrogleju. --- TŁO: Uważa się, że kinaza c-Jun N-końcowa (JNK) jest zaangażowana w stan zapalny, proliferację i apoptozę. zapalenie, proliferację i apoptozę. CEL: Zbadanie roli izoform JNK w przerzutach, proliferacji, migracji i inwazji linii komórkowych czerniaka złośliwego (MM) SK-MEL-28, SK-MEL-3 i WM164, przy użyciu inhibitora specyficznego dla kinazy lub specyficznych dla izoform małych interferujących (si)RNA. WYNIKI: SK-MEL-3, linia komórkowa utworzona z przerzutowego MM, wykazała nieznacznie nieznacznie zwiększoną fosforylację zarówno JNK1, jak i JNK2, podczas gdy WM164, linia komórkowa pochodząca z pierwotnego MM, wykazała znaczną fosforylację JNK1. INHIBITOR JNK SP600125, hamował proliferację komórek SK-MEL-3, ale nie SK-MEL-28 lub WM164. Transfekcja siRNA specyficznego dla JNK1 zmniejszyła aktywność migracyjną komórek WM164, podczas gdy wyciszenie JNK1 lub JNK2 silnie hamowało aktywność inwazyjną SK-MEL-3, ale nie aktywność inwazyjną SK-MEL-3. WNIOSKI: Nasze badanie sugeruje, że izoformy JNK odgrywają różne role w MM. Przerzuty MM mogą być regulowane przez JNK2, podczas gdy inwazja jest regulowana zarówno przez JNK1 i JNK2. JNK1 i JNK2 pośredniczą odpowiednio w migracji i proliferacji komórek. proliferację komórek. Dalsze zrozumienie specyficznej roli izoform JNK w patogenezie MM może doprowadzić do patogenezie MM może prowadzić do rozwoju terapii ukierunkowanych na specyficzne izoformy. --- Choroba Alzheimera (AD) charakteryzuje się akumulacją dwóch nieprawidłowo sfałdowanych i agregowanych białek, β-amyloidu i hiperfosforylowanego tau. Oba systemy komórkowe odpowiedzialne za usuwanie nieprawidłowo sfałdowanych i zagregowanych białek, lizosomalny i proteolityczny lizosomalne i proteasomalne, wykazano nieprawidłowe funkcjonowanie w starzejącym się mózgu, a w szczególności u pacjentów z chorobami neurodegeneracyjnymi, w tym AD. To nieprawidłowe działanie może przyczyniać się do akumulacji β-amyloidu i tau, ostatecznie agregując w blaszki i splątki. Zbadaliśmy wpływ zmniejszonej aktywności proteasomu na fosforylację tau, jak również na stabilność i transport mikrotubul. W tym celu wykorzystaliśmy nasz niedawno opracowany model neuronalny, w którym ludzkie komórki SH-SY5Y uzyskują morfologię i funkcję neuronów poprzez różnicowanie. Stwierdziliśmy, że ekspozycja na niskie dawki inhibitora proteasomu proteasomu MG-115 powodowała fosforylację tau, destabilizację mikrotubul i zaburzony transport neurytów. zaburzony transport neurytów. Ponadto, zmniejszona aktywność proteasomu aktywowała kilka białek zaangażowanych w fosforylację tau i patologię AD, w tym N-końcową kinazę c-Jun, c-Jun i kinazę białkową regulowaną sygnałem zewnątrzkomórkowym (ERK) 1/2. Przywrócenie transportu mikrotubul osiągnięto poprzez zahamowanie aktywacji ERK 1/2, a jednoczesne hamowanie zarówno ERK 1/2, jak i c-Jun odwróciło indukowaną inhibicją proteasomu fosforylację tau. Podsumowując, to badanie sugeruje, że zmniejszenie aktywności proteasomu może, poprzez aktywację c-Jun i ERK 1/2, powodować kilka zdarzeń związanych z chorobami neurodegeneracyjnymi. z chorobami neurodegeneracyjnymi. Przywrócenie aktywności proteasomu lub modulacja funkcji ERK 1/2 i c-Jun może otworzyć nowe możliwości leczenia chorób neurodegeneracyjnych, takich jak chorób neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Alzheimera. --- Opisano wiele przypadków klinicznych, w których padaczka miała głęboki wpływ na patofizjologiczną funkcję serca. patofizjologiczną czynność serca, jednak mechanizmy leżące u jej podstaw nie zostały wyjaśnione. nie zostały wyjaśnione. Używamy szczura z drżeniem (TRM) jako zwierzęcego modelu padaczki w celu zbadania potencjalnych mechanizmów uszkodzenia mięśnia sercowego. Funkcje serca oceniano na podstawie oceny arytmii, częstości akcji serca, stosunku masy serca do masy ciała oraz parametry hemodynamiczne, w tym ciśnienie skurczowe w lewej komorze (LVSP), ciśnienie końcoworozkurczowe w lewej komorze, ciśnienie końcoworozkurczowe w lewej komorze. ciśnienie końcowo-rozkurczowe w lewej komorze (LVEDP) i maksymalną szybkość wzrostu i spadku ciśnienia w lewej komorze (+dp). i spadku ciśnienia w lewej komorze (+dp/dtmax i -dp/dtmax). Poziom katecholaminy został wykryto za pomocą HPLC. Wskaźnik apoptotyczny oceniano za pomocą testu TUNEL. Ekspresja Bcl-2, Bax, kaspazy-3, kinazy białkowej regulowanej sygnałem zewnątrzkomórkowym (ERK), c-Jun NH2-końcowych kinaz białkowych (JNK) i p38 oceniano metodą Western blot. Wyniki wskazywały na istnienie dysfunkcji serca i apoptozy kardiomiocytów. apoptoza kardiomiocytów, której towarzyszył wzrost poziomu katecholamin u szczurów TRM szczurów. Dalsze badania wykazały, że w apoptozie pośredniczyło zmniejszenie Bcl-2, zwiększenie Bax i aktywację kaspazy-3. Dodatkowe eksperymenty wykazały, że P-ERK1/2 był zmniejszony, podczas gdy P-JNK i P-p38 były regulowane w górę. Nasze wyniki sugerują, że aktywacja współczulnego układu nerwowego i apoptoza kardiomiocytów są zaangażowane w uszkodzenie mięśnia sercowego szczurów TRM. Mechanizmy apoptozy mogą być związane z aktywacją mitochondriów. mitochondriów i szlaków kinazy białkowej aktywowanej mitogenami. --- N-końcowe kinazy c-Jun (JNK) należą do rodziny kinaz białkowych aktywowanych mitogenami (MAPK) i są aktywowane przez stres środowiskowy. (MAPK) i są aktywowane przez stres środowiskowy. JNK jest również aktywowana przez cytokiny prozapalne, takie jak TNF i IL-1, oraz ligandy receptora Toll-like ligandy receptora Toll-like. Szlak ten może zatem działać jako krytyczny punkt zbieżności w sygnalizacji układu odpornościowego zarówno dla odpowiedzi adaptacyjnych, jak i wrodzonych. Podobnie jak inne MAPK, JNK są aktywowane poprzez sekwencyjną aktywację białkowych kinaz, które obejmują dwie kinazy MAP o podwójnej specyficzności (MKK4 i MKK7) oraz wiele kinaz kinazowych MAP. Kinazy MAPK, w tym JNK, mogą być dezaktywowane przez wyspecjalizowaną grupę fosfataz, zwanych fosfatazami kinazy MAP fosfatazy. JNK fosforyluje i reguluje aktywność czynników transkrypcyjnych innych niż c-Jun, w tym czynników transkrypcyjnych innych niż c-Jun, w tym ATF2, Elk-1, p53 i c-Myc oraz czynniki nietranskrypcyjne, takie jak członkowie rodziny Bcl-2. Szlak odgrywa kluczową rolę w proliferacji komórek, apoptozie, angiogenezie i migracji. migracji. W niniejszym przeglądzie przedstawiono przegląd funkcji związanych z chorobami reumatycznymi. chorobami reumatycznymi. Ponadto podkreślone zostaną niektóre choroby, w których JNK bierze udział. --- Komórkowa odpowiedź zapalna odgrywa ważną rolę w niedokrwiennym uszkodzeniu mózgu a leczenie przeciwzapalne w udarze mózgu jest korzystne. Suplementacja diety suplementacja kwasem dokozaheksaenowym (DHA) wykazuje działanie przeciwzapalne i neuroprotekcyjne. działanie neuroprotekcyjne przeciwko udarowi niedokrwiennemu. Jednak jego skuteczność i i jego dokładne sposoby działania neuroprotekcyjnego pozostają jednak nie do końca poznane. Niniejsze badanie dostarcza dowodów na alternatywny cel dla DHA i rzuca światło na mechanizm mechanizm jego fizjologicznych korzyści. Zgłaszamy globalny efekt hamujący 3 kolejne dni wstępnego podawania DHA na krążące i domózgowe komórkowe odpowiedzi zapalne w szczurzym modelu trwałego niedokrwienia mózgu. DHA wykazywał działanie neuroprotekcyjne przeciwko deficytom niedokrwiennym poprzez zmniejszenie zaburzeń behawioralnych, zawału mózgu, obrzęku i bariery krew-mózg zaburzenia. Wyniki testu enzymatycznego, Western blot, reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkryptazą w czasie rzeczywistym reakcji łańcuchowej polimerazy z odwrotną transkryptazą w czasie rzeczywistym i analizy cytometrycznej przepływu ujawniły, że że DHA zmniejszał centralną aktywację makrofagów/mikrogleju, infiltrację leukocytów infiltrację i ekspresję cytokin prozapalnych oraz obwodową leukocytów aktywację leukocytów obwodowych po niedokrwieniu mózgu. Równolegle z tymi immunosupresyjnymi zjawiska, DHA osłabił stres oksydacyjny po udarze, c-Jun N-końcową kinazę (JNK), fosforylację c-Jun i aktywację białka aktywującego 1 (AP-1) aktywacja, ale dodatkowo podwyższony indukowany niedokrwieniem czynnik związany z NF-E2-2 (Nrf2) i ekspresję oksygenazy hemowej-1 (HO-1). Leczenie DHA miało również działanie immunosupresyjne w hodowlach glejowych stymulowanych lipopolisacharydem/interferonem-γ poprzez osłabienie fosforylacji JNK, fosforylacji c-Jun i aktywacji AP-1 oraz zwiększając ekspresję Nrf2 i HO-1. Podsumowując, wykazaliśmy że DHA wykazuje działanie neuroprotekcyjne i przeciwzapalne przeciwko niedokrwienne uszkodzenie mózgu, a efektom tym towarzyszyło zmniejszenie utleniania stres i sygnalizacja JNK / AP-1, a także zwiększona ekspresja Nrf2 / HO-1. --- Hormony steroidowe wywierają działanie genotropowe poprzez członków rodziny receptorów hormonów jądrowych rodziny receptorów jądrowych. W niniejszym badaniu zbadaliśmy wpływ 17β-estradiolu (E2) na produkcję tlenku azotu (NO) po stymulacji lipopolisacharydem (LPS) stymulację i zbadaliśmy mechanizmy w mysich makrofagach pochodzących ze szpiku kostnego makrofagach (BMM). Sam E2 nie wpływał na produkcję NO. W przeciwieństwie do tego, E2 hamował indukowaną przez LPS produkcję NO w BMM. Stosując nieprzepuszczalny dla komórek E2 skoniugowanego z BSA (E2-BSA), który został użyty do zbadania nongenomicznego estrogenu, stwierdziliśmy, że wzrost produkcji NO indukowany przez LPS był również osłabiony. Ponadto wewnątrzkomórkowy bloker receptora estrogenowego, ICI 182780, tylko częściowo antagonizował całkowity wpływ E2 na zdolność produkcji NO stymulowaną przez LPS. zdolność produkcji NO. E2 osłabiał również aktywację p38 przez LPS kinazy białkowej aktywowanej mitogenami (MAPK), ale nie kinazy białkowej regulowanej pozakomórkowo kinazy białkowej 1/2 (ERK1/2) i kinazy c-Jun NH2-końcowej (JNK). To tłumienie nie zostało zniesione przez ICI 182780. Ponadto inhibitor p38, SB 203580, znacznie zmniejszył produkcję NO indukowaną przez LPS, a pozostałe poziomy NO nie były już regulowane przez E2. Dodatkowo, E2-BSA hamował zmiany w aktywacji p38 MAPK za pośrednictwem LPS w takim samym stopniu jak E2. Ponadto, E2 i E2-BSA hamowały indukowaną przez LPS aktywację czynnika jądrowego-kappa B (NF-κB) i białka aktywatora 1 (AP-1). Ten hamujący efekt E2 był tylko częściowo antagonizowany przez ICI 182780. Podsumowując, wyniki te sugerują, że E2 ma hamujący wpływ na indukowaną przez LPS produkcję NO w BMM poprzez hamowanie fosforylacji p38 MAPK oraz blokowanie aktywacji NF-κB i AP-1. Efekty te są pośredniczone przynajmniej częściowo przez szlak nongenomiczny.
Która kinaza MAP fosforyluje czynnik transkrypcyjny c-jun?
c-Jun jest fosforylowany przez kinazę c-Jun NH2-końcową (JNK).