Badanie kliniczne II fazy nowej antracykliny, (2''R)-4'-0-tetrahydropiranyloadriamycyny (THP), przeprowadzono na 137 pacjentach z urologicznymi nowotworami złośliwymi. Spośród nich 111 pacjentów oceniono pod kątem odpowiedzi guza a 125 pacjentów oceniono pod kątem działań niepożądanych. W przypadkach podawania dożylnego, ogólny odsetek odpowiedzi wynosił 18,5% (22,2% dla raka pęcherza moczowego pęcherza moczowego, 30,0% dla guzów miedniczki nerkowej i moczowodu oraz 6,7% dla raka gruczołu krokowego). raka gruczołu krokowego). W przypadku podawania dotętniczego ogólny odsetek odpowiedzi wynosił 42,9% (50,0% w przypadku raka pęcherza moczowego). U 50 pacjentów z powierzchownym rakiem pęcherza moczowego przeprowadzono chemioterapię dopęcherzową z użyciem THP. Szesnastu pacjentów wykazało całkowite zniknięcie guza, 2 pacjentów wykazało ponad 90% regresję guza, a 12 pacjentów wykazało ponad 90% regresję guza. regresję guza, a 12 pacjentów wykazało odpowiednio ponad 50% regresję guza. Ogólny odsetek odpowiedzi wyniósł 60%. Kardiotoksyczność była minimalna. Łysienie odnotowano u łącznie u 16 pacjentów, ale było ono minimalne. Leukocytopenia była głównym głównym działaniem niepożądanym wśród pacjentów poddawanych ogólnoustrojowemu podawaniu THP. Podsumowując Podsumowując, THP był najbardziej skuteczny przeciwko rakowi przejściowokomórkowemu dróg moczowych. dróg moczowych. --- Toksyczność kardiologiczna jest głównym działaniem niepożądanym spowodowanym terapią doksorubicyną (DOX). Wiele ostatnich badań wykazało, że toksyczność DOX wiąże się z generowaniem reaktywnych reaktywnych form tlenu (ROS). Chociaż ochrona lub złagodzenie toksyczności DOX może być można osiągnąć poprzez podawanie witamin antyoksydacyjnych, takich jak kwas askorbinowy i witaminy E, ich działanie kardioprotekcyjne pozostaje kontrowersyjne. Tak więc alternatywne naturalnie występujące przeciwutleniacze mogą potencjalnie być kandydatami do terapii antyoksydacyjnej. terapii antyoksydacyjnej. W tym badaniu zbadaliśmy działanie przeciwutleniające i cytoprotekcyjne Phyllanthus urinaria (PU) przeciwko toksyczności DOX przy użyciu mioblastów serca H9c2. mioblastów. Całkowita zdolność antyoksydacyjna PU (1 mg/ml) wynosiła 5306,75+/-461,62 Wartość FRAP (mikroM). Wartości DOX IC50 zostały wykorzystane do oceny cytoprotekcyjnego działania ekstraktu etanolowego PU (1 lub 10 mikrog/ml) w porównaniu z działaniem kwasem askorbinowym (VIT C, 100 mikroM) i N-acetylocysteiną (NAC, 100 mikroM). PU (1 lub 10 mikrog/ml) powodowały zależne od dawki przesunięcia DOX IC50 w prawo odpowiednio 2,8- i 8,5-krotne, podczas gdy leczenie VIT C i NAC zwiększało DOX IC50 odpowiednio 3,3- i 4,2-krotnie. Dodatkowo, peroksydacja lipidów i aktywność kaspazy-3 były parametrami stosowanymi do oceny działania cytoprotekcyjnego. Wszystkie przeciwutleniacze całkowicie hamowały peroksydację lipidów komórkowych i aktywację kaspazy-3 indukowaną przez DOX (1 mikroM). Endogenna obrona antyoksydacyjna, taka jak całkowita aktywność glutationu (tGSH), katalazy i dysmutazy ponadtlenkowej (SOD) była również modulowana przez przeciwutleniacze. Samo leczenie PU zależnie od dawki zwiększało tGSH, a efekt ten utrzymywał się w obecności DOX. Podobny podobny efekt zaobserwowano w ocenie aktywności enzymów katalazy i SOD. Czynnik test czynnika transkrypcyjnego czynnika jądrowego kappaB (NFkappaB) wykazał, że wszystkie przeciwutleniacze znacząco hamowały aktywację NFkappaB indukowaną DOX. Nasze wyniki sugerują, że ochrona PU przed kardiotoksycznością DOX była pośredniczona poprzez wiele szlaków, a roślina ta może służyć jako alternatywne źródło przeciwutleniaczy w zapobieganiu kardiotoksyczności DOX. --- Antybiotyki z grupy glikozydów antracyklinowych stanowią grupę silnych leków przeciwnowotworowych o szerokim spektrum działania przeciwko guzom litym i nowotworom hematologicznym. i są podstawą wielu protokołów klinicznych w leczeniu chorób nowotworowych u dorosłych i dzieci. w leczeniu chorób nowotworowych u dorosłych i dzieci. Ich aktywność kliniczna ich aktywność kliniczna jest jednak ograniczona przez ostre i przewlekłe działania niepożądane. Mielosupresja, głównie neutropenia i leukopenia, jest toksycznością ograniczającą dawkę. toksyczność; oprócz tego często występuje zapalenie błon śluzowych, nudności, wymioty i łysienie. natomiast hepatopatia, charakteryzująca się podwyższonym stężeniem bilirubiny, występuje rzadziej. stężenie bilirubiny, występuje rzadziej. Kardiotoksyczność jest głównym działaniem niepożądanym antybiotyków antracyklinowych. antybiotyków antracyklinowych i może mieć charakter ostry lub przewlekły. w ostrej fazie mogą występować nieprawidłowości elektrokardiograficzne, w tym uniesienie odcinka ST-T i arytmie, ale przewlekła kardiotoksyczność stanowi poważne działanie niepożądane, które może być śmiertelne. poważnym działaniem niepożądanym, które może być śmiertelne z powodu rozwoju nieodwracalnego, nieodwracalnej, zależnej od dawki, zastoinowej kardiomiopatii. Występowanie toksyczności wykazuje znaczną zmienność międzyosobniczą i z tego powodu farmakokinetyka i farmakodynamika farmakokinetyki i farmakodynamiki antracyklin były szeroko w celu zidentyfikowania zintegrowanych modeli, które mogą być stosowane w warunkach klinicznych, aby zapobiec rozwojowi poważnej toksyczności, głównie leukopenii i maksymalizacji ekspozycji guza. Uznano, że farmakokinetyka wpływa zarówno na toksyczność, jak i aktywność antracyklin; w szczególności w szczególności, istnieje coraz więcej dowodów na to, że sposób podawania odgrywa ważną rolę w kumulacyjnej kardiotoksyczności, a dane wskazują, że podawanie w bolusie, a nie w ciągłym wlewie podawanie w bolusie, a nie w ciągłym wlewie, wydaje się być ważnym czynnikiem ryzyka czynnikiem ryzyka kardiomiopatii indukowanej antracyklinami, co sugeruje, że ten rodzaj toksyczności jest toksyczność jest zależna od maksymalnego stężenia. Wręcz przeciwnie, ekspozycja na lek na lek, mierzona powierzchnią pod krzywą, wydaje się najlepiej związana z występowaniem leukopenii. leukopenii. Wreszcie, opracowanie modeli farmakokinetyczno-farmakodynamicznych pozwala na symulację działania leku i ostatecznie optymalizację dawki w celu w celu przewidywania ważnych działań toksycznych i zapobiegania ich wystąpieniu poprzez zapobieganie ich wystąpieniu poprzez podawanie leków profilaktycznych. --- Wieloośrodkowe badanie kliniczne fazy II epirubicyny, nowego antracyklinowego leku przeciwnowotworowego antracykliną, przeprowadzono u 46 pacjentek z zaawansowanym rakiem piersi. Schemat leczenia obejmował dawkę 60 mg/m2 co trzy tygodnie lub 40 do 50 mg/m2 w dniu 1 i dniu 8 co cztery tygodnie. Obiektywne odpowiedzi zaobserwowano u 23,7% z 38 ocenianych pacjentów (1 CR i 8 PR). Wskaźniki odpowiedzi według wcześniejszej chemioterapii wynosił 50,0% (4/8) u wcześniej nieleczonych pacjentów i 36,4% (4/11) u pacjentów wcześniej leczonych lekami innymi niż antracykliny. Głównym działaniem niepożądanym była supresja szpiku kostnego; leukopenię obserwowano u 82,1% pacjentów, niedokrwistość u 53,8% pacjentów. pacjentów, niedokrwistość u 53,8%, a małopłytkowość u 20,0%. Inne działania toksyczne często obserwowano anoreksję (55,0%), nudności i wymioty (55,0%) oraz łysienie (66,7%). (66,7%), ale wydawały się one łagodniejsze niż te wywoływane przez doksorubicynę. --- Przeprowadzono pilotażowe badanie chemioterapii skojarzonej z paklitakselem, doksorubicyną i cisplatyną. cisplatyną u pacjentek z zaawansowanym rakiem endometrium. Pomiędzy Od czerwca 2000 r. do marca 2002 r. 8 pacjentek leczono skojarzoną chemioterapią, składającą się z paklitakselu, 135 mg/m2; doksorubicyny, 30 mg/m2; i cisplatyny, 50 mg/m2 (terapia TAP). Pacjenci otrzymywali od 3 do 5 cykli terapii TAP co 4 tygodnie. tygodni. Głównym działaniem niepożądanym była mielosupresja. Wszyscy pacjenci mieli neutropenię stopnia 3 lub 4 stopnia neutropenii, ale nie wystąpiła u nich ciężka infekcja z niekontrolowaną gorączką. gorączką. Tylko 1 pacjent przerwał dodatkową terapię z powodu trombocytopenii 3. stopnia po 3 cyklach. stopnia po 3 cyklach. Neurotoksyczność stopnia 2. wystąpiła u 5 pacjentów, ale stopień 3 nie był obserwowany. Wśród 5 pacjentów z mierzalnymi guzami, 4 osiągnęło częściową odpowiedź, a 1 nie miał zmiany wielkości guza, co wskazuje na odsetek odpowiedzi na poziomie 80,0%. Stwierdziliśmy, że terapia TAP była wykonalna przy wsparciu G-CSF i wykazuje potencjał wysokiej skuteczności w zaawansowanym raku endometrium. --- Nowy analog antracykliny, epirubicyna (4'-epi-Adriamycyna) była oceniana w jedenastu instytutach w badaniu klinicznym fazy jedenastu instytutach w badaniu klinicznym fazy II u pacjentów z chłoniakiem złośliwym chłoniakiem złośliwym. Epirubicynę podawano dożylnie głównie w następujących dwóch schematach następujące dwa schematy: 50 do 60 mg/m2 co trzy tygodnie i 40 mg/m2 co tydzień. A Łącznie do badania włączono 46 przypadków, a 41 przypadków poddano ocenie. Odpowiedzi kliniczne, całkowite i częściowe remisje, zaobserwowano w 27 przypadkach (65,9%), z których 8 wykazało całkowitą remisję. Nie było znaczącej między dwoma schematami leczenia. Wskaźniki odpowiedzi uwzględniające biorąc pod uwagę wcześniejszą chemioterapię, wyniosły 90,9% (10/11) w przypadkach wcześniej nieleczonych, 61,9% (8/13) w przypadkach wcześniej leczonych lekami innymi niż antracykliny i 52,9% (9/17) w przypadkach leczonych antracyklinami. Głównym działaniem niepożądanym była supresja szpiku kostnego; leukopenię obserwowano u 83,8%, niedokrwistość u 60,5%, a małopłytkowość u 15,5%. małopłytkowość u 15,4%. Inne często obserwowane działania niepożądane to anoreksja (59,0%), nudności i wymioty (48,8%) oraz łysienie (55,6%). Te działania niepożądane działania niepożądane wydawały się łagodniejsze niż te wywoływane przez doksorubicynę. Wyniki wskazują, że że epirubicyna wydaje się być bardzo użytecznym lekiem przeciwko chłoniakowi złośliwemu. --- Doksorubicyna (DOX) jest szeroko stosowanym środkiem chemioterapeutycznym. Głównym działaniem niepożądanym DOX u pacjentów z nowotworami jest wystąpienie kardiomiopatii i niewydolności serca. niewydolności serca. Proponuje się, że reaktywne formy tlenu (ROS) są odpowiedzialne za kardiotoksyczność DOX. kardiotoksyczność. Kurkumina, naturalny związek ekstrahowany z Curcuma Longa L., jest znany jest ze swoich właściwości przeciwutleniających. Został on zidentyfikowany jako zwiększający apoptozę w kilku liniach komórek nowotworowych w połączeniu z doksorubicyną, ale istnieje niewiele badań dotyczących wpływu kurkuminy i doksorubicyny na normalne komórki serca. komórki serca. Dlatego też oceniliśmy wpływ kurkuminy na apoptozę indukowaną przez DOX w komórkach mięśnia sercowego. Wstępne leczenie kurkuminą znacząco zwiększało indukowaną DOX apoptozę komórek mięśnia sercowego poprzez regulację w dół Bcl-2, regulację w górę kaspazy-8 i kaspazy-9. Stosunek Bax/Bcl-2 wzrósł znacząco po 1h wstępnego leczenia kurkuminą. Jak również, kurkumina zwiększa wytwarzanie ROS przez DOX. W odpowiedzi na DOX, NF-κB został aktywowany. Jednak kurkumina była w stanie zahamować aktywację NF-κB. Podsumowując, nasze wyniki wskazują, że wstępne traktowanie nietoksycznymi stężeniami kurkuminy uwrażliwiało komórki H9c2 na apoptozę wywołaną DOX poprzez generowanie ROS.
Jakie jest główne działanie niepożądane adriamycyny (doksorubicyny)?
Toksyczność kardiologiczna jest głównym działaniem niepożądanym spowodowanym terapią doksorubicyną (DOX)