Stosowanie leków uzupełniających i alternatywnych (CAM) przez pacjentów chorych na raka jest wzrasta. Jednoczesne stosowanie CAM i leków przeciwnowotworowych może prowadzić do poważnych bezpieczeństwa u pacjentów. CAM mogą potencjalnie powodować interakcje farmakokinetyczne interakcji z lekami przeciwnowotworowymi, prowadząc do zwiększenia lub zmniejszenia poziomów leków przeciwnowotworowych w osoczu. Może to skutkować nieoczekiwaną toksycznością lub zmniejszoną skuteczność. Znaczące interakcje farmakokinetyczne zostały już między dziurawcem zwyczajnym (SJW) a lekami przeciwnowotworowymi imatynibem i irynotekanem. irynotekanem. Większość interakcji farmakokinetycznych CAM z lekami dotyczy leków metabolizujące enzymy cytochromu P450 (CYP), w szczególności CYP3A4. Wpływ CAM na aktywność i ekspresję CYP3A4 można ocenić in vitro. Jednakże, żadne dane dotyczących znaczenia tych danych in vitro dla przewidywania przewidywania interakcji CAM z lekami przeciwnowotworowymi w praktyce klinicznej. Aby rozwiązać tej kwestii przeprowadzono badania literaturowe w celu oceny przydatności danych in in vitro do przewidywania skutków klinicznych CAM często stosowanych przez pacjentów z rakiem pacjentów onkologicznych: SJW, ostropestu plamistego, czosnku i Panax ginseng (P. ginseng). Ponadto, w badaniach klinicznych często stosuje się czułą sondę substratową CYP3A4 - midazolam w celu określenia interakcji farmakokinetycznych. Wyniki tych badań klinicznych z midazolamem są wykorzystywane do przewidywania interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami metabolizowanymi przez CYP3A4. W związku z tym w niniejszym przeglądzie zbadano również, czy badania kliniczne z midazolamem są przydatne do przewidywania klinicznych interakcji farmakokinetycznych Interakcje CAM z lekami przeciwnowotworowymi. Dane in vitro dotyczące SJW wykazały inhibicję CYP3A4 po krótkotrwałej ekspozycji i indukcję po długotrwałej ekspozycji. W badaniach klinicznych z zastosowaniem midazolamu lub leków przeciwnowotworowych (irinotekan i imatynib) jako znane substraty CYP3A4 w połączeniu z SJW, zaobserwowano obniżone poziomy tych leków w osoczu. tych leków w osoczu, co było oczekiwane jako konsekwencja indukcji CYP3A4 indukcji CYP3A4. W przypadku czosnku nie wykazano wpływu na CYP3A4 in vitro, a także w badaniach klinicznych. w badaniach klinicznych czosnek nie wpływał na farmakokinetykę midazolamu i docetakselu. i docetakselu. Ostropest plamisty i żeń-szeń wykazały głównie hamowanie CYP3A4 in vitro. Jednak w badaniach klinicznych te CAM nie powodowały znaczących interakcji farmakokinetycznych z midazolamem, irynotekanem, docetakselem i imatynibem. i imatynibem. Najprawdopodobniej czynniki takie jak słaba dostępność farmaceutyczna, rozpuszczalność i biodostępność przyczyniają się do braku znaczących interakcji klinicznych. klinicznych. Podsumowując, dane in vitro są przydatne jako pierwsze wskazanie dla potencjalnych interakcji farmakokinetycznych z CAM. Jednakże, rozbieżności między wynikami in vitro i klinicznymi dla ostropestu plamistego i żeń-szenia P. pokazują jednak, że badania kliniczne są wymagane do potwierdzenia potencjalnych interakcji. Wreszcie Wreszcie, midazolam jako modelowy substrat dla CYP3A4, przekonująco wykazał, że prawidłowo przewidywać interakcje kliniczne między CAM a lekami przeciwnowotworowymi. --- TŁO: Imatynib mesylan, doustnie podawany inhibitor kinazy, który ukierunkowany na białko Kit (CD117), ma obecnie 10 zatwierdzonych wskazań, w tym leczenie przewlekłej białaczki szpikowej i przerzutowych guzów stromalnych przewodu pokarmowego (GIST). nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST). Leczenie uzupełniające imatynibem po chirurgicznej resekcji resekcji zlokalizowanego GIST Kit-dodatniego, najnowszego wskazania zatwierdzonego przez FDA (grudzień 2008 r.). przez FDA (grudzień 2008 r.), wykazano znaczną poprawę przeżycie wolne od nawrotu (RFS) w porównaniu z samą resekcją chirurgiczną. Chociaż adiuwantowy imatynib okazał się skuteczny w badaniach klinicznych, ważne jest, aby rozważyć wpływ ekonomiczny na plany zdrowotne związane z wprowadzeniem imatynibu w zgodnie z jego nowym wskazaniem. CEL: Ocena wpływu na budżet w 3-letnim horyzoncie czasowym leczenia pacjentów ze zlokalizowanym Kit-dodatnim GIST z 1 rokiem adiuwantu imatynibem po resekcji chirurgicznej. METODY: Opracowano model Markowa, aby przewidzieć przejścia pacjentów przez stany zdrowia zdefiniowane przez początkowe leczenie (resekcja chirurgiczna, a następnie adiuwant imatynibu 400 miligramów [mg] dziennie w porównaniu z samą resekcją chirurgiczną), nawrót i progresja. Leczenie pierwszego nawrotu obejmowało (a) imatynib 400 mg dziennie w przypadku nawrotów po samej resekcji lub po zakończeniu 1 roku leczenia imatynibem w dawce 400 mg na dobę i (b) imatynib w dawce 800 mg na dobę w przypadku nawrotu podczas aktywnego leczenia imatynibem w dawce 400 mg na dobę. Leczenie w przypadku dalszej progresji były imatynib w dawce 800 mg na dobę, sunitynib lub najlepsze leczenie wspomagające (BSC) po podaniu imatynibu w dawce 400 mg na dobę oraz sunitynib lub BSC po podaniu imatynibu w dawce 800 mg na dobę. imatynib w dawce 800 mg na dobę. Wskaźniki nawrotów pochodzą z American College of Surgeons Oncology Group (ACOSOG) Z9001, w którym porównywano 1 rok adiuwantowego imatynibu po resekcji chirurgicznej z samą resekcją chirurgiczną. Całkowita liczba pacjentów ze zlokalizowanym i usuniętym chirurgicznie GIST (współczynnik zachorowalności 0,36 na 100 000) oszacowano na podstawie badań epidemiologicznych GIST. GIST. Wykorzystanie leczenia imatynibem oszacowano na podstawie niepublikowanych danych z jakościowych badań rynkowych finansowanych przez sponsora badania. Założenia dotyczące odzwierciedlał zarówno (a) odsetek pacjentów z chorobą Kit-dodatnią, jak i Kit oraz (b) odsetek klinicznie kwalifikujących się pacjentów, którzy stosowaliby imatynib. imatynib. Koszty oszacowano, łącząc koszty jednostkowe z opublikowanych źródeł z oczekiwanym wykorzystaniem zasobów w oparciu o publikację badania klinicznego i wytyczne wytycznych National Comprehensive Cancer Network dotyczących leczenia pacjentów z GIST. Aby uzyskać szacunki wpływu na budżet, porównaliśmy szacunkowe koszty opieki zdrowotnej z imatynibem adiuwantowym i bez imatynibu, gdzie koszty opieki zdrowotnej z imatynibem odzwierciedlały koszty leczenia pomniejszone o koszty związane z z opóźnionym lub unikniętym nawrotem lub progresją. Wszystkie scenariusze "z" zakładały brak dodatkowych zastosowań innych niż resekcja chirurgiczna zlokalizowanego Kit-dodatniego GIST (tj. brak zmian w pozarejestracyjnym stosowaniu imatynibu). Wpływ na budżet został oszacowano dla pierwszych 3 lat po wprowadzeniu adiuwantowego leczenia imatynibem w zgodnie z jego nowym wskazaniem w hipotetycznej populacji objętej planem 10 milionów osób. Wyniki obliczono zarówno jako całkowity wpływ na budżet, jak i jako koszt na członka na miesiąc (PMPM) w dolarach z 2009 roku. Przeprowadzono analizy wrażliwości przeprowadzono w celu sprawdzenia odporności wyników modelu na zmiany parametrów parametrów. WYNIKI: Model przewidywał 36 incydentów resekcji GIST rocznie w planie w planie zdrowotnym obejmującym 10 milionów członków. Szacowana liczba przypadków leczonych adiuwantowym imatynibem wynosiła 10,8, 16,2 i 21,6 odpowiednio w pierwszym, drugim i trzecim roku po wprowadzeniu leku. i trzecim roku po wprowadzeniu, z rocznymi wzrostami przypisywanymi odpowiednio do zmian w odsetku pacjentów z resekowanym GIST, u których założono stosowanie imatynib (30% w roku 1, wzrastający do 45% w roku 2 i 60% w roku 3). Model przewidywał, że leczenie tych przypadków imatynibem zwiększy koszty o dodatkowe 505 144 USD w pierwszym roku, 757 717 USD w drugim roku, i 1 010 289 USD w trzecim roku. Zwiększone zużycie zasobów związane z monitorowaniem pacjentów w trakcie i po zakończeniu leczenia adiuwantowego imatynibem kosztowałoby dodatkowe 21 564 USD, 38 145 USD i 56 605 USD odpowiednio w pierwszym, drugim i trzecim roku. latach. Nawrotu choroby udałoby się uniknąć lub opóźnić u 7 pacjentów w okresie 3 lat. w okresie 3 lat. Uniknięcie lub opóźnienie nawrotów skutkowałoby kompensacją kosztów w wysokości 61 583 USD w wysokości 61 583 USD w pierwszym roku, 156 702 USD w drugim roku i 233 849 USD w trzecim roku. trzecim roku. Wpływ netto na budżet oszacowano na 465 126 USD w pierwszym roku (mniej o 0,01 USD). (mniej niż 0,01 USD PMPM), 639 159 USD w drugim roku (0,01 USD PMPM) i 833 044 USD w trzecim roku. 833 044 USD w trzecim roku (0,01 USD PMPM). Wyniki analiz wrażliwości wskazały, że wpływ na budżet w trzecim roku jest najbardziej wrażliwy na zmiany w cenie adiuwantowego leczenia imatynibem i wskaźniki nawrotów. WNIOSKI: Model przewidywał, że wprowadzenie adiuwantowego leczenia imatynibem do leczenia chirurgicznie resekowanego, zlokalizowanego, Kit-dodatniego GIST doprowadzi do wpływu netto na budżet w wysokości 0,01 USD PMPM w trzecim roku po wprowadzeniu, zakładając zmianę stosowania wyłącznie zgodnie z nowym wskazaniem. Około 11,7%-21,9% kosztów adiuwantowego leczenia imatynibem jest kompensowane przez zmniejszenie kosztów związanych z nawrotem GIST. związanych z nawrotem GIST. --- Hydroksymocznik (HU) jest środkiem antymetabolicznym powszechnie stosowanym w zaburzeniach mieloproliferacyjnych, chorobach hematologicznych i ciężkiej łuszczycy. i chorobach hematologicznych, a także w ciężkiej łuszczycy. Pomimo zwykle dobrze tolerowany, czasami może wywoływać immunosupresję i śluzówkowo-skórne działania niepożądane. śluzówkowo-skórne działania niepożądane związane z dyskomfortem lub bólem. Niemniej jednak, działania niepożądane na błonę śluzową jamy ustnej są niezwykle rzadkie i występują w postaci owrzodzeń, depilacja języka i dyschromia. Całkowite ustąpienie działań niepożądanych zwykle obserwuje się po odstawieniu leku. Celem niniejszego artykułu jest jest opisanie dwóch pacjentów ze zmianami w jamie ustnej związanymi z leczeniem HU. Pacjenci byli odpowiednio leczeni poprzez zmianę hydroksymocznika na mesylan imatynibu. Zmiany w jamie ustnej w jamie ustnej są rzadkimi powikłaniami długotrwałego leczenia hydroksymocznikiem i mogą być wskazaniem do przerwania terapii i zastąpienia jej mesylanem imatynibu. --- Wyniki i jakość życia pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową (CML) uległy znacznej znacząco zmieniły się dzięki leczeniu inhibitorami kinazy tyrozynowej (TKI). Obecnie przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT) jest uważane głównie za terapię ratunkową trzeciej linii. jako terapia ratunkowa trzeciej linii w przypadkach oporności lub nietolerancji TKI. Tutaj opisujemy pacjenta z CML w fazie przewlekłej, u którego rozwinęła się zarówno oporność, jak i i późne wystąpienie ciężkiej małopłytkowości po zastosowaniu TKI pierwszej i drugiej generacji TKI pierwszej i drugiej generacji i ostatecznie przeszedł HSCT. Chociaż mechanizm mielosupresji nie jest w pełni zrozumiały, po raz pierwszy wykazaliśmy rozwój zależnych od dawki przeciwciał przeciwpłytkowych w obecności TKI, sugerując możliwość trombocytopenii indukowanej przez TKI. Nasz przypadek podkreśla że późny rozwój ciężkiej mielosupresji podczas leczenia imatynibem jest prawdopodobnie ważnym wskazaniem do rozważenia wczesnego HSCT. --- W ostatnich latach panel znanych mutacji molekularnych w ostrej białaczce limfoblastycznej (ALL) białaczki limfoblastycznej (ALL) był stale zwiększany. W ALL Philadelphia-dodatniej, delecje genu IKZF1 zostały zidentyfikowane jako czynniki niekorzystne rokowniczo. Te ulepszone spostrzeżenia dotyczące tła molekularnego i klinicznego heterogeniczności różnych podgrup cytogenetycznych może pozwolić na najbardziej zróżnicowane decyzje terapeutyczne, na przykład w odniesieniu do wskazań do allogenicznej HSCT w ramach genetycznie zdefiniowanych podtypów ALL. Ilościowy PCR w czasie rzeczywistym umożliwia wysoce czułe monitorowanie obciążenia minimalną chorobą resztkową (MRD), albo w oparciu o wzajemne fuzje genów lub rearanżacje genów immunologicznych. Diagnostyka molekularna diagnostyka molekularna stanowiła podstawę koncepcji terapii celowanej, np, łączenie inhibitora kinazy tyrozynowej imatynibu z chemioterapią u pacjentów z ALL Philadelphia-dodatnią. Badania przesiewowe w kierunku mutacji BCR-ABL1 w ALL Philadelphia-dodatniej pozwala zidentyfikować pacjentów, którzy mogą odnieść korzyści z leczenia z inhibitorów kinazy tyrozynowej drugiej generacji lub z nowych związków celujących w mutację mutację T315I. Biorąc pod uwagę kluczową rolę technik molekularnych dla leczenia pacjentów z ALL, należy podjąć wysiłki w celu ułatwienia i zharmonizować immunofenotypowanie, cytogenetykę i badania przesiewowe mutacji molekularnych. Ponadto należy ocenić potencjał sekwencjonowania o wysokiej przepustowości w celu diagnostyki i obserwacji pacjentów z ALL linii B. --- Allogeniczna transplantacja hematopoetycznych komórek macierzystych (HSCT) ma ugruntowaną pozycję jako potencjalnie potencjalnie lecznicza metoda leczenia pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową. Sukces imatynibu i innych inhibitorów kinazy tyrozynowej (TKI) jako terapii początkowej terapia zmieniła paradygmat leczenia tej choroby. Allogeniczny hematopoetyczne są obecnie zarezerwowane dla pacjentów, u których choroba nie nie reaguje optymalnie na leczenie TKI. Pacjenci, u których choroba nie wykazuje optymalnej odpowiedzi na imatynib mogą reagować na TKI drugiej generacji, dasatynib lub nilotynib, a wielu z nich osiąga poważne lub całkowite odpowiedzi molekularne i cytogenetyczne. odpowiedzi. Wskazanie do allogenicznego HSCT w porównaniu z kontynuacją terapii drugiej linii nie jest dobrze zdefiniowane i jest przedmiotem trwających badań. Odnotowano stały postęp w zmniejszaniu toksyczności i ryzyka związanego z HSCT wraz z rozwojem schematów o zmniejszonej intensywności; przeszczepy mogą być rutynowo wykonywane u pacjentów w wieku do 75 lat, którzy są w dobrym stanie ogólnym. Wyniki przeszczepów od niespokrewnionych dawców poprawiły się, a wskaźniki przeżycia podobne do tych osiąganych w przypadku dobranego rodzeństwa. Wyniki przeszczepów haploidentycznych i krwi pępowinowej uległy znacznej poprawie i należy je rozważyć w przypadku pacjentów, którzy nie mają dobranego dawcy. Allogeniczne przeszczepy krwiotwórcze mają największą szansę największą szansę na wyleczenie u pacjentów z przewlekłą fazą choroby, która jest pod hematologiczną z 80% przeżyciem wolnym od choroby; pacjenci przechodzący do fazy do fazy przyspieszonej lub kryzy blastycznej mają znacznie gorsze rokowanie. Dlatego HSCT należy rozważyć u pacjentów z niepowodzeniem leczenia imatynibem. Pacjenci otrzymujący terapię TKI drugiej linii muszą być ściśle monitorowani i kierowani do przeszczepu, jeśli nie uzyskano całkowitej odpowiedzi cytogenetycznej i głównej odpowiedzi molekularnej. nie została osiągnięta. HSCT należy wykonać, jeśli jest to możliwe u pacjentów bez ciągłej odpowiedzi na leczenie TKI. --- Terapie drugiego rzutu zalecane przez National Cancer Center Network do w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) w zaawansowanym stadium zostały ocenione w celu określenie kosztów i opłacalności każdej interwencji w meksykańskim systemie ubezpieczeń meksykańskim systemie ubezpieczeń Instituto Mexicano del Seguro Social (IMSS). Zabiegi badane w 5-letnim horyzoncie czasowym w celu oszacowania kosztów długoterminowych obejmowały 800 mg mesylanu imatynibu dziennie(-1), 50 mg jabłczanu sunitynibu dziennie(-1) (podawanego w schemacie 4 tygodnie podawania i 2 tygodnie przerwy) oraz opiekę paliatywną. Średni koszt (MC), opłacalność i korzyści każdej interwencji zostały porównane w celu określenia najlepszego leczenia GIST z perspektywy instytucjonalnej IMSS. Ponieważ sunitynib nie był refundowany w czasie badania, przeprowadzono model Markowa i analizę wrażliwości w celu przeprowadzono analizę wrażliwości, aby przewidzieć MC i prawdopodobieństwo refundacji. Pacjenci przyjmujący 800 mg imatynibu dziennie (-1) mieli najwyższy MC (+/-s.d.) leczenia na poziomie 35 225,61 USD (+/-1253,65 USD); podczas gdy sunitynib poniósł medianę MC w wysokości 17 805,87 USD (+/-694,83 USD); a opieka paliatywna miała najmniejszy MC w czasie trwania leczenia, ponieważ koszt wyniósł 2071,86 USD (+/-472,88 USD). USD). W porównaniu z opieką paliatywną, sunitynib jest opłacalny dla 38,9% pacjentów. pacjentów; jednak sunitynib zapewnił największą korzyść w zakresie przeżycia, ponieważ 5,64 miesięcy wolnych od progresji (PFM) i 1,4 zyskanych lat życia (LYG) w modelu ekonomicznym. w modelu ekonomicznym. I odwrotnie, u pacjentów otrzymujących imatynib i opiekę paliatywną odnotowano niższy PFM wynoszący 5,28 miesiąca i 2,58 miesiąca, a także mniej LYG (odpowiednio tylko 1,31 i 1,08 roku). lat). Dlatego modelowanie ekonomiczne przewiduje, że refundacja sunitynibu w porównaniu z imatynibem w wysokiej dawce we wskazaniu GIST drugiej linii przyniosłoby oszczędności dla IMSS i większe korzyści w zakresie przeżycia dla pacjentów. --- Mesylan imatynibu jest jedynym inhibitorem kinazy tyrozynowej BCR-ABL zatwierdzonym jako pierwszego rzutu w leczeniu fazy przyspieszonej (AP) przewlekłej białaczki szpikowej (CML). Wskazanie oparto na badaniu STI571 0109, w którym imatynib korzystnie w porównaniu z historycznymi terapiami u pacjentów, u których wcześniejsze terapie zakończyły się niepowodzeniem. Znaczenie znaczenie tych wyników dla obecnie nowo zdiagnozowanych pacjentów z AP-CML pozostaje nieznane. Oceniliśmy korzyści ze stosowania imatynibu u 42 nowo zdiagnozowanych pacjentów z AP-CML pacjentów. W sumie 16 pacjentów miało przyspieszenie hematologiczne bez nieprawidłowości chromosomalnych oprócz chromosomu Philadelphia (ACAs; HEM-AP), 16 miało wyłącznie ACAs (ACAs; HEM-AP). miało wyłącznie ACA (ACA-AP), a 10 miało przyspieszenie hematologiczne plus ACA (HEM-AP + ACA). Główne odpowiedzi cytogenetyczne uzyskano u 93,7% pacjentów z HEM-AP, 75% pacjentów z ACA-AP (P=NS) i 40% pacjentów z HEM-AP + ACA (P=0.0053). 24-miesięczny wskaźnik przeżycia wolnego od niepowodzenia wynosił 87,5% u pacjentów z HEM-AP 43,8% u pacjentów z ACA-AP i 15% u pacjentów z HEM-AP + ACA (P=0,022). Szacowany 24-miesięczny czas przeżycia wolny od progresji wynosił 100% u pacjentów HEM-AP, 92,8% u pacjentów ACA-AP i 58,3% u pacjentów HEM-AP + ACA (P=0,0052). Podsumowując Podsumowując, imatynib w pierwszej linii zapewnia korzystne wyniki u pacjentów z HEM-AP i ACA-AP ale wydaje się niewystarczająca dla pacjentów z HEM-AP + ACA. Szerszy cel i / lub silniejsze inhibitory kinazy tyrozynowej BCR-ABL samodzielnie lub w skojarzeniu mogą być brane pod uwagę w tym przypadku. --- CELE: Celem badania była analiza kobiet z guzami stromalnymi przewodu pokarmowego (GIST) (GIST) jelita cienkiego, leczonych i monitorowanych w Centrum Onkologii-Instytucie w Warszawie, które były pierwotnie operowane ginekologicznie. Centrum Onkologii-Instytutu w Warszawie, które były pierwotnie operowane na oddziałach ginekologiczno z powodu podejrzenia nowotworu ginekologicznego. MATERIAŁ I METODY: W bazie danych Rejestru Klinicznego GIST w latach 2001-2004 zidentyfikowaliśmy 44 kobiety z rozpoznaniem GIST jelita grubego. 2004 zidentyfikowaliśmy 44 kobiety z rozpoznaniem CD117(+) GIST jelita cienkiego, co odpowiada jelita cienkiego, co odpowiada 34% (44/130) wszystkich pacjentek z GIST. Szesnaście z nich z nich (36,4%, 16/44) było pierwotnie operowanych na oddziałach ginekologicznych z powodu wstępnego rozpoznania nowotworu ginekologicznego. WYNIKI: Jedynym wskazaniem do operacji u 29 kobiet był nierozpoznany mikroskopowo guz miednicy mniejszej. Szesnaście z nich (55,2%, 16/29) zostało operowane w trybie planowym na oddziałach ginekologicznych. Pozostałe 15 pacjentek było z powodu: niedrożności i perforacji przewodu pokarmowego (8), krwawienia z przewodu pokarmowego (3), krwawienia z jamy brzusznej (3), krwawienia z jamy brzusznej (4). krwawienia z przewodu pokarmowego (3), bólów brzucha (2) i innych (2). W analizowanej grupie pacjentek 20 kobiet (45,5%) po wycięciu GIST pozostało bez objawów choroby z medianą czasu obserwacji wynoszącą 9 miesięcy, a u 24 pacjentek (54,5%) GIST nawrócił w czasie mediana czasu wyniosła 18,5 miesiąca. W tej ostatniej grupie 23 pacjentów było leczonych imatynibem z powodu nieoperacyjnych/przerzutowych zmian. Szacowane 2-letnie przeżycie całkowite (obliczone od daty wprowadzenia imatynibu) wyniosło 75%. WNIOSKI: Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, zwłaszcza jelita cienkiego, mogą symulować u kobiet nowotwory ginekologiczne, zwłaszcza jajnika. Radykalna operacja pozostaje najskuteczniejszą najskuteczniejszą metodą leczenia GIST. W przypadku nieoperacyjnych/przerzutowych zmian leczeniem z wyboru jest inhibitor kinazy tyrozynowej - imatynib. --- Prospektywnie ocenialiśmy skuteczność i bezpieczeństwo imatynibu w skojarzeniu z hydroksymocznikiem u pacjentów z postępującym/nawracającym oponiakiem. Łącznie 21 pacjentów z postępującym/nawracającym oponiakiem zostało włączonych do tego dwuośrodkowego, jednoramiennego badania, badanie fazy II. Wszyscy pacjenci otrzymywali 500 mg hydroksymocznika dwa razy dziennie. Imatynib podawano w dawce 400 mg/dobę pacjentom nieotrzymującym leków przeciwpadaczkowych indukujących enzym CYP3A. indukujących enzymy CYP3A (EIAED) oraz w dawce 500 mg dwa razy na dobę pacjentom przyjmującym EIAEDs. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie wolne od progresji po 6 miesiącach (PFS-6) a drugorzędowymi punktami końcowymi były bezpieczeństwo, wskaźnik odpowiedzi radiograficznej i całkowite przeżycie (OS). Najlepszą odpowiedzią radiograficzną była stabilna choroba, którą zaobserwowano u 14 pacjentów (67%). PFS-6 dla wszystkich pacjentów, tych z guzami stopnia I (n = 8) i tych z guzami w stopniu II lub III (n = 13) wynosił odpowiednio 61,9, 87,5 i 46,2%, odpowiednio. Pacjenci z guzami w stopniu II lub III mieli gorsze PFS i OS niż z guzami stopnia I (odpowiednio P = 0,025 i P = 0,018). Jedynym zdarzeniem niepożądanym stopnia 3. lub wyższego występującym u ≥ 10% pacjentów była niedokrwistość (10%). Imatynib w skojarzeniu z hydroksymocznikiem jest dobrze tolerowany przez pacjentów z oponiakiem, ale wykazuje umiarkowaną aktywność przeciwnowotworową w tym wskazaniu. --- Mesylan imatynibu (STI571), specyficzny inhibitor Bcr-Abl, wykazał silne działanie przeciwbiałaczkowe w badaniach klinicznych przewlekłej białaczki szpikowej (CML). aktywność przeciwbiałaczkową w badaniach klinicznych pacjentów z przewlekłą białaczką szpikową (CML) pacjentów. Nie można przewidzieć wczesnej odpowiedzi na imatynib. My zastosowaliśmy standaryzowaną ilościową reakcję łańcuchową polimerazy z odwrotną transkryptazą (QRT-PCR) dla transkryptów BCR-ABL na 191 z 200 pacjentów z CML w późnej fazie przewlekłej włączonych do badania klinicznego fazy II z imatynibem w dawce 400 mg/dobę. Próbki szpiku kostnego pobierano przed leczeniem, po 12, 20 i pod koniec badania (52 tygodnie), natomiast próbki krwi obwodowej pobierano po 2, 3, 6, 10, 14, 20 i 52 tygodniach leczenia. Ilość transkryptu BCR-ABL była wyrażona jako stosunek BCR-ABL do beta2-mikroglobuliny (beta2M). Wykazaliśmy, że, po rozpoczęciu leczenia imatynibem, wczesne trendy poziomu BCR-ABL zarówno w szpiku kostnym zarówno w szpiku kostnym, jak i próbkach krwi obwodowej, umożliwiły przewidywanie późniejszego wynik cytogenetyczny i odpowiedź. Proponujemy tę metodę jako metodę z wyboru do monitorowania pacjentów leczonych imatynibem. Badania QRT-PCR mogą być w stanie zidentyfikować stopnie odpowiedzi molekularnej, które przewidują zarówno całkowitą odpowiedź cytogenetyczną odpowiedź cytogenetyczną i długoterminową stabilność, a także wzorce odpowiedzi, które zapewniają wczesne wskazanie nawrotu i oporności na imatynib. --- Cel: Guz podścieliskowy przewodu pokarmowego (GIST) jest najczęstszym nowotworem mezenchymalnym przewodu pokarmowego. przewodu pokarmowego. Chirurgia pozostaje leczeniem planowym. My retrospektywnie porównaliśmy dwie grupy pacjentów, którzy przeszli operację GIST przed i po podaniu Imatinibu w celu przeanalizowania wskaźnika nawrotów i przeżycia. przeżycia. METODY: Dwie grupy pacjentów, którzy przeszli operację z powodu GIST, od stycznia 1997 do grudnia 2002 r. (grupa przed imatynibem) i od stycznia 2003 r. do grudnia 2008 r. (grupa Post-Imatinib) zostały porównane. Pacjenci byli oceniani na podstawie płci, wieku, objawów klinicznych, pierwotnej lokalizacji i przerzutów i przerzutów, wielkości guza, indeksu mitotycznego, immunoreaktywności dla CD117 i wyniku, w tym daty zgonu. wyników, w tym daty zgonu. WYNIKI: W grupie Pre-IM tylko jeden pacjent zmarł z powodu raka gruczołu krokowego 12 miesięcy po operacji. miesięcy po operacji, drugi zmarł z powodu GIST z medianą przeżycia 24,6 miesiąca (zakres 15-57 miesięcy). Mediana przeżycia wynosiła 24,6 miesiąca (zakres 15-51). U pozostałych 12 pacjentów mediana okres obserwacji wynosił 55 miesięcy (zakres 6-152 miesięcy). W grupie po IM średnia średni okres obserwacji wynosił 50,7 miesiąca (zakres 26-74) i są oni nadal oceniani pod kątem leczenia onkologicznego i chirurgicznego. pod kątem leczenia onkologicznego i chirurgicznego. WNIOSKI: Wczesna diagnoza i radykalna resekcja pozostają standardem leczenia GIST. dla GIST. Do tej pory stosowanie imatynibu doprowadziło do jego wykorzystania jako terapii adiuwantowej i neoadiuwantowej u dorosłych. terapia neoadiuwantowa u dorosłych. Nasze doświadczenie sugeruje, że istnieje korelacja między statusem mutacji KIT a wynikami klinicznymi. Te należy zbadać pod kątem terapii celowanej, która może skutecznie łączyć terapię biologiczną z chirurgią. terapię biologiczną z zabiegiem chirurgicznym. --- Wstęp: Leczenie pierwotnych nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) ewoluowało wraz z wprowadzeniem terapii adiuwantowej. Niedawno opublikowane wyniki badania SSG XVIII/AIO przeprowadzonego przez Scandinavian Sarcoma Group (SSG) i German Working Group on Medical Oncology (German Working Group on Medical Oncology). Niemieckiej Grupy Roboczej ds. Onkologii Medycznej (AIO) stanowią istotną zmianę w dowodach dowodów na czas trwania terapii adiuwantowej. Celem tego europejskiego panelu ekspertów było opisanie optymalnego postępowania i najlepszych praktyk dla systemowego leczenia adiuwantowego pacjentów z pierwotnymi GIST. MATERIAŁY I METODY: Panel ekspertów w dziedzinie onkologii medycznej z europejskich grup badawczych zajmujących się mięsakami został zaproszony na 1-dniowe warsztaty. Kilka pytań i punktów pytania i punkty do dyskusji zostały wybrane przez komitet organizacyjny przed konferencją. komitet organizacyjny. Eksperci dokonali przeglądu aktualnej literatury wszystkich badań klinicznych klinicznych dotyczących terapii adiuwantowej pierwotnych GIST, przeanalizowali jakość dowodów i sformułowali zalecenia dla każdego punktu dyskusji. i sformułowali zalecenia dla każdego punktu dyskusji. WYNIKI: Zidentyfikowano kwestie kliniczne i sformułowano wstępne opinie kliniczne dotyczące sformułowano wstępne opinie kliniczne dotyczące doboru pacjentów do leczenia adiuwantowego, dawki imatynibu, czasu trwania i pacjentów, analizy mutacji i obserwacji pierwotnych pacjentów z GIST. Adiuwantowe leczenie imatynibem w dawce 400 mg/dobę przez 3 lata jest standardowym leczeniem u wszystkich pacjentów z pacjentów ze znacznym ryzykiem nawrotu po resekcji pierwotnych GIST. GIST. Wybór pacjentów do leczenia adiuwantowego powinien opierać się na jednym z trzech powszechnie stosowanych schematów stratyfikacji ryzyka. trzech powszechnie stosowanych schematów stratyfikacji ryzyka u pacjentów. Operacja R1 (w porównaniu do R0) nie jest wskazaniem do adiuwantowego leczenia imatynibem w GIST niskiego ryzyka. Ponowny zabieg i i ponowne rozpoczęcie leczenia imatynibem można zaproponować u pacjentów, którzy przerwali 1-roczne leczenie adiuwantowe imatynibu w ciągu ostatnich 3 miesięcy i może być rozważane indywidualnie dla każdego przypadku u pacjentów, którzy przerwali leczenie w ciągu ostatniego roku. Analiza mutacji jest zalecana we wszystkich przypadkach GIST przy użyciu scentralizowanych laboratoriów z dobrą kontrolą jakości. kontroli jakości. Leczenie nie jest zalecane u pacjentów niewrażliwych na imatynib. GIST z mutacją D842V. Podczas leczenia uzupełniającego zaleca się, aby pacjenci byli ocenę kliniczną w odstępach od 1 do 3 miesięcy. Po przerwaniu leczenia należy wykonać tomografii komputerowej (CT) co 3 do 4 miesięcy przez 2 lata, gdy ryzyko nawrotu jest najwyższe. ryzyko nawrotu jest najwyższe, a następnie co 6 miesięcy do roku 5 i corocznie do 10 roku po zaprzestaniu leczenia. WNIOSKI: Kluczowe punkty w ogólnoustrojowym leczeniu uzupełniającym i postępowaniu klinicznym klinicznego pierwotnych GIST, jak również pytania otwarte zostały zidentyfikowane podczas tego Panelu Ekspertów na temat leczenia GIST. --- Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST) to nowotwory mezenchymalne przewodu pokarmowego rzadko obserwowane u dzieci. rzadko obserwowane u dzieci. Leczeniem z wyboru GIST jest resekcja chirurgiczna. resekcja chirurgiczna. Chociaż rokowanie w przypadku GIST o niskim potencjale złośliwości jest GIST o wysokim potencjale złośliwości charakteryzują się wysokim odsetkiem nawrotów. Czynniki prognostyczne, takie jak wielkość guza, szybkość mitotyczna i obecność przerzutów mogą stanowić wskazanie do adiuwantowego leczenia mesylanem imatynibu (IM). Poniżej przedstawiamy młodego pacjenta z dużym GIST z cechami wysokiego ryzyka, który jest w całkowitą remisję po wycięciu chirurgicznym i leczeniu uzupełniającym IM. Ten jest jedynym przypadkiem CD117-dodatniego GIST zlokalizowanego w okrężnicy, u którego zastosowano IM. Dokładne wskazania, jak również optymalna dawka i czas trwania IM muszą zostać wyjaśnione dzięki nowym przypadkom i rosnącemu doświadczeniu w leczeniu tej rzadkiej choroby. rzadkiej choroby.
Czy imatynib jest lekiem przeciwdepresyjnym?
Imatynib jest inhibitorem kinazy tyrozynowej stosowanym w leczeniu wielu nowotworów, w szczególności przewlekłej białaczki szpikowej (CML) i nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST).