Opisano dwa przypadki prenatalnej ultrasonograficznej diagnozy kardiomiopatii kardiomiopatii rozstrzeniowej lewej komory (LVNC) związanej z mutacją genu łańcucha ciężkiego genu łańcucha ciężkiego β-miozyny (MYH7). LVNC charakteryzuje się siatką beleczkową i głębokimi międzypęcherzykowymi wnękami mięśnia sercowego komunikującymi się z jamą lewej komory. jamą lewej komory. Objawy kliniczne wahają się od niepenetrującej choroby u dorosłych nosicieli nosicieli do niewydolności serca, arytmii i choroby zakrzepowo-zatorowej. W obu przypadkach stwierdzono kardiomegalię w prenatalnych badaniach ultrasonograficznych, z cechami wskazującymi na cechy wskazujące na brak zagęszczenia mięśnia sercowego widoczne w trzecim trymestrze ciąży. Zidentyfikowano mutacje w genie w genie MYH7 zidentyfikowano postnatalnie w każdym przypadku zarówno u probanda, jak i ojca. i ojca. Jedno dziecko przeszło później chirurgiczną walwuloplastykę zastawki mitralnej i implantację zastawki mechanicznej. zastawki mitralnej, a następnie wszczepiono mechaniczny implant zastawki mitralnej. w chwili urodzenia. Funkcja serca w obu przypadkach pozostała stabilna podczas ostatniej obserwacji. Te przypadki podkreślają znaczenie prenatalnej diagnostyki ultrasonograficznej LVNC oraz badań kardiologicznych i molekularnych krewnych pierwszego stopnia, którzy mogą być nieznanymi nosicielami mutacji MYH7. nieznanymi nosicielami mutacji MYH7. --- Niescalenie mięśnia sercowego komory (NVM) jest morfologiczną cechą charakterystyczną rzadkiej rodzinnej lub sporadycznej niesklasyfikowanej choroby serca o heterogennym pochodzeniu. pochodzeniu. NVM wynika prawdopodobnie z wrodzonego błędu rozwojowego i została i została przypisana mutacjom jednopunktowym w różnych genach. Celem tego badania było określenie podstawowej wady genetycznej w dużej niemieckiej rodzinie niemieckiej rodzinie cierpiącej na NVM. Dwudziestu czterech członków rodziny poddano ocenie klinicznej przy użyciu zaawansowanych technik obrazowania. W celu charakterystyki molekularnej przeprowadzono analizę genomową przeprowadzono analizę sprzężeń w całym genomie, a locus choroby zmapowano na chromosomie 14ptel-14q12. Następnie zidentyfikowano dwa geny interwału choroby, MYH6 i MYH7 (kodujące odpowiednio łańcuch ciężki alfa i beta miozyny) zostały zsekwencjonowane, co doprowadziło do identyfikacji nieznanej wcześniej mutacji missense de novo, c.842G>C, w genie MYH7. Mutacja wpływa na wysoce konserwatywny aminokwas w podfragmencie-1 miozyny (R281T). Symulacje in silico sugerują, że mutacja mutacja R281T zapobiega tworzeniu się mostka solnego między resztami R281 i D325, destabilizując w ten sposób głowę miozyny. Mutacja była obecna wyłącznie obecna wyłącznie u morfologicznie dotkniętych członków rodziny. Kilku członków rodziny wykazywało NVM w połączeniu z innymi wadami serca, takimi jak zwichnięcie zastawki trójdzielnej (anomalia Ebsteina, EA) i ubytek przegrody międzyprzedsionkowej (ASD). A Zaobserwowano wysoki stopień zmienności klinicznej, od braku objawów w dzieciństwie do zgonu sercowego objawów w dzieciństwie do śmierci sercowej w trzeciej dekadzie życia. Dane przedstawione w tym raporcie dostarczają pierwszych dowodów na to, że mutacja w białku sarkomeru może powodować brak zagęszczenia mięśnia sercowego komory. --- Przedstawiamy przypadek niemieckiej rodziny z dominującą dystalną miopatią dotykającą głównie przednich przedziałów kończyn dolnych w dzieciństwie. Proksymalne osłabienie kończyn dolnych i obręczy biodrowej rozwinęło się później we wczesnej dorosłości u u pacjentki, a także u jej matki. Kolejne wyniki biopsji mięśni mięśni były początkowo przypisywane łagodnej wrodzonej miopatii, a później interpretowane jako zmiany neurogenne bez wyraźnych objawów miopatii. Przeprowadzono molekularną molekularną przeprowadzono z powodu klinicznego wrażenia dystalnej miopatii miopatii w połączeniu z dziedziczeniem dominującym. Stwierdzono heterozygotyczną mutację c.349G>A (p.D117N) w genie ZASP. Mutacja ta była wcześniej związana z występującą u dorosłych, izolowaną, rozstrzeniową kardiomiopatią kardiomiopatią rozstrzeniową lewej komory (OMIM*605906.0007), która nie występowała u naszych pacjentów. pacjentów. Nasze dane pokazują, że mutacja ta może być związana z izolowanym fenotypem mięśni szkieletowych. fenotypem mięśni szkieletowych. Po drugie, analiza mutacji genu ZASP jest w przypadku dystalnych miopatii w każdym wieku, nawet w przypadkach nietypowych nietypowych wyników biopsji mięśni w rutynowej analizie. --- Zajęcie serca jest częste w dystrofii miotonicznej typu 2 (DM2) z kardiomiopatią rozstrzeniową i ciężkimi zaburzeniami rytmu serca. kardiomiopatią rozstrzeniową i ciężkimi zaburzeniami rytmu serca. Niekompensacja lewej komory jest kardiomiopatią często związaną z zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi. zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi. Przedstawiamy przypadek 61-letniego mężczyzny z DM2 leczonego przez 5 lat z powodu podejrzewanej kardiomiopatii rozstrzeniowej. Badanie echokardiograficzne wykazało typowy wzór typowy wzór bez zagęszczenia, z wyraźnymi beleczkowaniami wierzchołkowymi i przestrzenie międzypęcherzykowe perfundowane z jamy komory. Rezonans magnetyczny potwierdził diagnozę. Lekarze powinni być świadomi ryzyka poważnych powikłań sercowych u pacjentów z DM2. powikłań sercowych u pacjentów z DM2. Rozpoznanie niescalenia mięśnia lewej komory często pomijana. Badanie neurologiczne powinno być przeprowadzone u wszystkich pacjentów z niescaleniem mięśnia lewej komory. --- Niekurczliwość komór jest formą kardiomiopatii, w której występuje zwiększona trabekulacja jest obecna często wpływając na lewą komorę i przypominając embrionalny stan rozwoju serca. embrionalny stan rozwoju serca. Klinicznie, niewydolność może objawiać się zastoinową niewydolnością serca, zaburzeniami rytmu serca i/lub zdarzeniami zakrzepowo-zatorowymi. Istnieje wiele genów związanych z niewydolnością serca, ale niedawno mutacje genu sarkomeru znaleziono zarówno w rodzinnych, jak i sporadycznych przypadkach niekompaktowości. rodzinnych, jak i sporadycznych. Powiązanie braku zagęszczenia z mutacjami sarkomerów z mutacjami sarkomeru wspiera klasyfikację niekompletności komór jako kardiomiopatię i rodzi interesujące pytania dotyczące kontinuum kardiomiopatii przerostowej, kardiomiopatii rozstrzeniowej i braku kompakcji. Spektrum spektrum mutacji genów sarkomerów w tych zaburzeniach podkreśla znaczenie genu MYH7 kodującego łańcuch ciężki beta-miozyny i ACTC1 kodującego gen aktyny sercowej. gen aktyny sercowej. Co ciekawe, mutacje te mają również niską, ale wrodzonych wad serca, w tym ubytków przegrody międzykomorowej. Te ludzkie odkrycia genetyczne potwierdzają, że prawidłowe funkcjonowanie mięśnia sercowego i sarkomerów są wymagane do prawidłowego zagęszczenia i przegrody oraz że te mutacje mutacje te wiążą się również z wysokim ryzykiem rozwoju niewydolności serca w późniejszym życiu. --- Izolowane niescalenie mięśnia sercowego komór (INVM), czasami określane jako "gąbczastym mięśniem sercowym", jest wrodzoną i niezwykle rzadką kardiomiopatią. Izolowane niescalenie mięśnia sercowego występuje przy braku innych strukturalnych chorób serca i hipotetycznie strukturalnych serca i hipotetycznie wynika z zatrzymania morfogenezy mięśnia sercowego. morfogenezy mięśnia sercowego. Izolowane niescalenie mięśnia sercowego komory może może objawiać się od niemowlęctwa do młodego wieku dorosłego z wysoką śmiertelnością. Dotyczy to obu płci. W naszym badaniu przedstawiamy przypadek INVM (lewa i prawa komora) u 3-letniej dziewczynki. komory) u 3-letniej dziewczynki, zdiagnozowany za pomocą dwuwymiarowego badania echokardiograficznego. Anomalia objawiała się jako kardiomiopatia restrykcyjna. Dziewczynka została przyjęta do do naszego szpitala z niewydolnością serca, gdy miała 10 miesięcy. Była leczona dopaminą, digoksyną, furosemidem, spironolaktonem i acenokumarolem, a jej stan uległ poprawie. jej stan się poprawił. Obecnie dziewczynka pozostaje bezobjawowa i przez 3 lata obserwacji, jej rozwój był prawie normalny. Opisujemy tutaj podłoże genetyczne genetyczne tego zaburzenia (na podstawie przeglądu literatury). --- Gromadzące się dane sugerują związek między zmianami/niedoborami białek białek cytoszkieletu a postępem kardiomiopatii i niewydolności serca, chociaż molekularne podstawy tego związku pozostają niejasne. Cypher/ZASP jest białkiem białkiem cytoszkieletu zlokalizowanym w sarkomerycznej linii Z. Mutacje w jego genie w jego genie kodującym zostały zidentyfikowane u pacjentów z izolowanym brakiem kompresji mięśnia sercowego, kardiomiopatią rozstrzeniową (DCM) i kardiomiopatią przerostową. kardiomiopatią przerostową. Aby zbadać rolę Cypher w mięśniu sercowym i lepiej zrozumieć mechanizmy molekularne zrozumieć mechanizmy molekularne, za pomocą których mutacje w cypherze powodują kardiomiopatię, zastosowaliśmy warunkowe podejście do nokautu Cypher, szczególnie w rozwijającym się lub dorosłym mięśniu sercowym. Specyficzne dla serca myszy Cypher knockout (CKO) myszy rozwinęły ciężką postać DCM z zaburzoną ultrastrukturą kardiomiocytów i obniżoną czynnością serca, co ostatecznie doprowadziło do śmierci przed 23 tygodniem życia. wieku. Podobny fenotyp zaobserwowano u indukowalnych, specyficznych dla serca myszy CKO, u których u których Cypher został poddany ablacji w dorosłym mięśniu sercowym. W obu W obu modelach CKO specyficznych dla serca, szlaki sygnałowe ERK i Stat3 zostały wzmocnione. Wreszcie, wykazaliśmy specyficzne wiązanie domeny PDZ Cyphera do regionu C-końcowego regionu zarówno kalsarcyny-1, jak i miotyliny w obrębie linii Z. Podsumowując Podsumowując, nasze badania sugerują, że (i) Cypher odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu struktury i funkcji serca dorosłych poprzez interakcje białko-białko interakcje z innymi białkami linii Z, (ii) ablacja mięśnia sercowego Cyphera skutkuje DCM z przedwczesną śmiercią i (iii) specyficzne szlaki sygnalizacyjne uczestniczą w dysfunkcji serca, w której pośredniczy mutant Cypher, i mogą wspólnie ułatwiać progresję do niewydolności serca. --- Kardiomiopatia rozstrzeniowa lewej komory jest rzadką wrodzoną kardiomiopatią. kardiomiopatią, która dotyka zarówno dzieci, jak i dorosłych. Ponieważ objawy kliniczne objawy kliniczne nie są wystarczające do ustalenia rozpoznania, echokardiografia jest narzędziem diagnostycznym, które umożliwia udokumentowanie i ustalenie czynników prognostycznych. Przedstawiamy przypadek 47-letniej kobiety z kardiomiopatią rozstrzeniową o nieznanej etiologii. Badanie echokardiograficzne wykazało łagodne powiększenie lewej komory z ciężką dysfunkcją skurczową (EF = 20-25%). Zgodnie z wynikami obrazowania metodą rezonansu magnetycznego serca lewej komory z kardiomiopatią przerostową i biopsję przegrody międzykomorowej prawej komory. zalecono biopsję przegrody międzykomorowej. Biopsja endomiokardialna prawej komory wykazała umiarkowany przerost miocytów serca z ogniskami miocytozy i umiarkowanym zwłóknieniem śródmiąższowym. Nie zaobserwowano żadnych dowodów na naciekowego. --- Izolowana kardiomiopatia rozstrzeniowa lewej komory (LVNCC) jest rzadką kardiomiopatią genetyczną charakteryzującą się genetyczną kardiomiopatią charakteryzującą się pogrubioną lewą komorą z dwiema wyraźnymi warstwami - wewnętrzną warstwą niezagęszczoną (gąbczastą) i zewnętrzną warstwą zagęszczoną (gęstą). Warstwa gąbczasta składa się z głębokich wnęk międzypęcherzykowych. Znane są formy rodzinne i sporadyczne, przy czym istnieje znaczna heterogeniczność genetyczna wśród form dziedzicznych. Objawy są różne i wahają się od bezobjawowych do ciężkiej niewydolności serca i nagłej śmierci. Rozpoznanie kliniczne LVNCC może być trudna częściowo dlatego, że obecnie nie ma konsensusu co do kryteriów diagnostycznych. kryteriów diagnostycznych. W związku z tym wiele osób dotkniętych chorobą jest niefortunnie diagnozowanych po raz pierwszy, po raz pierwszy zdiagnozowane podczas sekcji zwłok. --- Niescalenie lewej komory (LVNC) jest rzadkim zaburzeniem morfogenezy mięśnia sercowego morfogenezy, które skutkuje licznymi beleczkowaniami i głębokimi wnękami międzytrzonowymi wypełnionych bezpośrednim przepływem krwi z jamy lewej komory. LVNC jest przyciąga coraz większe zainteresowanie jako model do badania kardiomiopatii, kardiomiopatii, ponieważ jest to genetycznie heterogenne zaburzenie, które różni się znacznie pod względem klinicznym i wiekiem wystąpienia. Autorzy przedstawiają przypadek młodego czarnoskórego mężczyzny z postępującą zastoinową niewydolnością serca od 2-3 lat. Badanie, które obejmowało echokardiografię przezklatkową (kontrastową i 3D), echokardiografię przezprzełykową i rezonans magnetyczny serca, wykazało LVNC i ciężką niedomykalność aortalną z ciężką dysfunkcją skurczową lewej komory. dysfunkcją skurczową lewej komory. Wywiad rodzinny sugerował genetycznie przenoszoną genetycznie, a badanie genetyczne genu TAZ w locus Xq28 zidentyfikowało mutację p.Phe128Ser (c.383T>C), co stanowi pierwszy opis tej mutacji u pacjenta z LVNC. pacjenta z LVNC. Pacjent przeszedł wymianę zastawki aortalnej, z doskonałą ewolucją kliniczną, regresją wymiarów lewej komory i Niedomykalność zastawki aortalnej (niezwiązana z LVNC) była czynnikiem decydującym o ekspresji klinicznej. niedomykalność aortalna (niezwiązana z LVNC). Jednak doskonała odwrotna remodeling, który wystąpił po operacji, podkreśla jednak heterogenność zachowania mięśnia sercowego mięśnia sercowego u pacjentów z LVNC. --- U dwóch synów z pokrewieństwa rozwinęła się kardiomiopatia dwukomorowa. Jeden chłopiec zmarł z powodu ciężkiej niewydolności serca w wieku 6 lat, drugi został przeszczepiony z powodu ciężkiej niewydolności serca w wieku 10 lat. przeszczepiony z powodu ciężkiej niewydolności serca w wieku 10 lat. Ponadto Ponadto u obu chłopców stwierdzono ogniskowe rogowacenie dłoniowo-podeszwowe i wełniste włosy. chłopców. Ponieważ podobne fenotypy zostały opisane odpowiednio w chorobie Naxos i zespole Carvajal i zespole Carvajala, geny plakoglobiny (JUP) i desmoplakiny (DSP) zostały przebadane pod kątem mutacji przy użyciu bezpośredniego sekwencjonowania genomowego. Zidentyfikowano nową homozygotyczną Zidentyfikowano nową homozygotyczną delecję 2 bp w alternatywnie splicowanym regionie DSP. Delecja Delecja 5208_5209delAG doprowadziła do przesunięcia ramki w dół aminokwasu 1,736 z przedwczesnym skróceniem dominującej izoformy sercowej DSP-1. Ten nowy homozygotyczna mutacja skracająca w regionie specyficznym dla izoformy-1 DSP C-końca DSP powodowała zespół Carvajala obejmujący ciężką niewydolność serca o wczesnym początku z cechami kardiomiopatii niescalonej, wełnistymi włosami i akantolityczną postacią rogowacenia dłoniowo-podeszwowego. postać rogowacenia dłoniowo-podeszwowego u naszego pacjenta. Wrodzona nieprawidłowość włosów i i manifestacja fenotypu skórnego w wieku niemowlęcym mogą pomóc w identyfikacji dzieci dzieci zagrożonych śmiercią sercową. --- Niescalenie mięśnia sercowego lewej komory (LVNC) zyskało coraz większe uznanie w ciągu ostatnich 25 lat. uznanie w ciągu ostatnich 25 lat. Istnieje cecha morfologiczna struktury mięśnia sercowego mięśnia sercowego ze spektrum od normalnych wariantów do patologicznego fenotypu LVNC. fenotypu LVNC, który odzwierciedla embriogenną strukturę ludzkiego serca z powodu zatrzymania procesu zagęszczania w pierwszym trymestrze ciąży. Należy nie należy przesadzać z diagnozowaniem LVNC: spektrum morfologiczne beleczkowania morfologiczne beleczkowania, od normalnych wariantów do patologicznych beleczkowania z cechami morfologicznymi LVNC. morfologiczną cechą LVNC. Klasyczna triada powikłań powikłań to niewydolność serca, zaburzenia rytmu serca, w tym nagła śmierć sercowa, i ogólnoustrojowe zdarzenia zatorowe. Brak zagęszczenia mięśnia sercowego lewej komory może występować w izolacji lub w połączeniu z wrodzonymi wadami serca (CHD), zespołami genetycznymi i zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi. Spektrum kliniczne kliniczne jest szerokie, a wyniki są korzystniejsze niż w poprzednio opisanych populacjach z negatywnym populacjach z negatywną selekcją. Rodzinne występowanie jest częste w przypadku autosomalnym dominującym i sprzężonym z chromosomem X. Zidentyfikowano różne mutacje w genach białek i wydaje się, że istnieje wspólna etiologia molekularna różnych kardiomiopatii. różnych fenotypów kardiomiopatii, w tym LVNC, kardiomiopatii przerostowej i rozstrzeniowej. kardiomiopatie rozstrzeniowe. Tak więc heterogenność genetyczna, z nakładaniem się różnych fenotypów różnych fenotypów oraz zmienność wzorców dziedziczenia rodzą pytania, czy istnieje pytania, czy istnieje cecha morfologiczna od kardiomiopatii rozstrzeniowej/przerostowej do LVNC. od kardiomiopatii rozstrzeniowej/przerostowej do LVNC oraz jakie są czynniki wyzwalające i modyfikujące rozwój kardiomiopatii rozstrzeniowej, przerostowej lub LVNC u pacjentów z tą samą mutacją. mutacją. Różnorodność obrazu klinicznego, heterogenność genetyczna i fenotyp pierwszego transgenu fenotyp pierwszego transgenetycznego modelu zwierzęcego mutacji związanej z LVNC. mutacji LVNC podważają hipotezę, że LVNC jest odrębną kardiomiopatią. wydaje się być raczej odrębnym fenotypem lub fenotypową, morfologiczną ekspresją morfologiczną ekspresją różnych chorób niż odrębną kardiomiopatią. --- Wstęp: Niescalenie mięśnia sercowego lewej komory (LVNC) zostało uznane za kardiomiopatię o etiologii genetycznej. została uznana za kardiomiopatię o etiologii genetycznej. Mutacje w genach kodujących białka sarkomerów są związane z LVNC. Oceniliśmy potencjalny wpływ kliniczny analizy genetycznej genów sarkomerów u pacjentów z LVNC. z LVNC. METODY I WYNIKI: Zidentyfikowaliśmy 5 mutacji w sercowym białku wiążącym miozynę C (MYBPC3) i 2 mutacje w α-tropomiozynie (TPM1) w kohorcie niespokrewnionych dorosłych probantów z izolowanym dorosłych probantów z izolowanym LVNC. Mutacje w MYBPC3 i TPM1 oraz w 6 innych innych wcześniej opisanych genów sarkomerów w tej kohorcie spowodowały łącznie 18 (29%) heterozygotycznych mutacji u 63 probantów. Łańcuch ciężki β-miozyny (MYH7) był najczęściej występującym genem choroby i stanowi 13% przypadków, a następnie MYBPC3 (8%). Porównanie pacjentów z LVNC z dodatnimi i ujemnymi mutacjami sarkomerów nie wykazało istotnych różnic pod względem średniego wieku, funkcji mięśnia sercowego mięśnia sercowego i obecności niewydolności serca lub tachyarytmii przy początkowej lub podczas obserwacji. Chorobę rodzinną stwierdzono u 16 probantów, z których 8 było pozytywnych pod względem mutacji sarkomerów. Niepenetrację wykryto w 2 z 8 rodzin rodzin z LVNC. WNIOSKI: Mutacje w genach sarkomerów odpowiadają za znaczną (29%) odsetek przypadków izolowanego LVNC w tej kohorcie. Rozkład genów choroby potwierdza heterogenność genetyczną i otwiera nowe perspektywy w badaniach genetycznych u pacjentów z LVNC i ich rodzin. genetycznych u pacjentów z LVNC i ich krewnych z wysokim ryzykiem dziedziczenia kardiomiopatii. kardiomiopatii. Obecność lub brak mutacji genu sarkomeru w LVNC nie może być powiązana z fenotypem klinicznym. --- TŁO: Opisujemy włoską rodzinę, w której probant wykazywał ciężki fenotyp charakteryzujący się fenotyp charakteryzujący się powiązaniem wrodzonej dysproporcji włókien wrodzonej dysproporcji włókien (CFTD) z kardiomiopatią rozstrzeniową lewej komory (LVNC). (LVNC). Badanie to koncentrowało się na identyfikacji odpowiedzialnego genu/genów. METODY I WYNIKI: Stosując podejście sekwencjonowania całego eksomu, zidentyfikowaliśmy homozygotyczne mutacje missense w dwóch genach, łańcuchu ciężkim miozyny 7B (MYH7B) i integrynie alfa 7 (ITGA7). Oba geny ulegają ekspresji w sercu i tkankach mięśniowych, a obie mutacje miały być szkodliwe i nie występowały w zdrowej populacji. Mutacja R890C w genie MYH7B segregowała z fenotypem LVNC. segregowała z fenotypem LVNC w badanej rodzinie. Znaleziono ją również u u jednego niespokrewnionego pacjenta dotkniętego LVNC, potwierdzając przyczynową rolę w kardiomiopatii. Mutacja E882K w genie ITGA7, kluczowym składniku blaszki podstawnej włókien mięśniowych. mutacja E882K w genie ITGA7, kluczowym składniku blaszki podstawnej włókien mięśniowych, została znaleziona tylko u probanda, sugerując rolę w CFTD. w CFTD. WNIOSKI: Niniejsze badanie identyfikuje dwa nowe geny chorobowe. Mutacja w MYH7B powoduje klasyczny fenotyp LVNC, podczas gdy mutacja w ITGA7 powoduje CFTD. Oba fenotypy reprezentują zmiany w dojrzewaniu mięśni szkieletowych i mięśnia sercowego oraz i zwykle nie są ciężkie. Ciężki fenotyp probanta jest najprawdopodobniej spowodowany z synergistycznego efektu tych dwóch mutacji. Badanie to zapewnia nowy wgląd w genetykę leżącą u podstaw cech mendlowskich i demonstruje rolę dziedziczenia digenicznego w złożonych fenomenach. dziedziczenia digenicznego w złożonych fenotypach. --- Wstęp: Izolowana kardiomiopatia rozstrzeniowa (NCCM) została po raz pierwszy opisana w 1984 roku. 1984. To zaburzenie, pierwotna kardiomiopatia genetyczna, przyciąga obecnie coraz większą uwagę. METODA: Aktualny stan epidemiologii, patogenezy, patofizjologii, klinicznych, diagnostyki, leczenia i rokowania w NCCM omówiono na podstawie przeglądu na podstawie przeglądu wybranego piśmiennictwa, a także osobistych doświadczeń autorów. autorów. WYNIKI: Uważa się, że patogeneza NCCM wiąże się z genetycznie uwarunkowanymi zaburzeniami mięśnia sercowego. zaburzenia procesu zagęszczania mięśnia sercowego podczas morfogenezy endomiokardium płodu. morfogenezy mięśnia sercowego. Chorobie nie towarzyszą żadne inne anomalie kardiologiczne. Echokardiografia jest metodą diagnostyczną z wyboru. Rozpoznanie opiera się na następujące kryteria echokardiograficzne: obecność co najmniej 4 wyraźnych beleczek beleczkowania i głębokich zagłębień międzypłatowych, przepływu krwi z jamy z jamy komory do zagłębień międzypłatowych oraz typowa struktura bilaminarna. typową bilaminarną strukturę dotkniętej części mięśnia sercowego lewej komory. NCCM można można również zdiagnozować za pomocą rezonansu magnetycznego serca. Nasilenie kliniczne nasilenie NCCM jest zmienne; jego objawy obejmują niewydolność serca, niewydolność serca, zdarzenia zakrzepowo-zatorowe i zaburzenia rytmu serca. Leczenie opiera się na objawach. Pacjenci z objawowym NCCM mają złe rokowanie. WNIOSKI: NCCM jest typem kardiomiopatii, który został po raz pierwszy opisany 25 lat temu. temu. Jej molekularne podłoże genetyczne nie jest jeszcze w pełni wyjaśnione, podobnie jak diagnoza i rokowanie. diagnostyki, leczenia i rokowania. Konieczne jest dalsze badanie tych zagadnień. potrzebne. --- TŁO: Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM) charakteryzuje się idiopatycznym i skurczową dysfunkcją skurczową komory (komór), co prowadzi do upośledzenia funkcji skurczowej. Pochodzenie DCM jest heterogenne, ale genetyczna przenoszona genetycznie stanowi do 50% przypadków. Mutacje w alfa-tropomiozynie (TPM1), białku cienkowłókienkowym zaangażowanym w strukturalne i regulacyjne role w komórkach mięśniowych. w komórkach mięśniowych, są związane z kardiomiopatią przerostową (HCM). kardiomiopatią przerostową (HCM) i bardzo rzadko z DCM. METODY I WYNIKI: Przedstawiamy tutaj dużą czteropokoleniową rodzinę, w której DCM jest dziedziczona jako cecha autosomalna dominująca. Sześciu członków rodziny ma kardiomiopatię w wieku od 5 miesięcy do 52 lat. U u najmłodszego chorego zdiagnozowano kardiomiopatię rozstrzeniową i niescaloną (NCCM) i zmarł w wieku pięciu lat. Troje kolejnych dzieci zmarło w młodym wieku z powodu podejrzeniem problemów z sercem. Zmapowaliśmy fenotyp do chromosomu 15 i a następnie zidentyfikowaliśmy mutację missense w TPM1, skutkującą substytucją aminokwasową p.D84N. p.D84N. Ponadto zsekwencjonowaliśmy 23 geny HCM/DCM przy użyciu sekwencjonowania następnej generacji. generacji. TPM1 p.D84N była jedyną zidentyfikowaną mutacją. Mutacja mutacja współwystępuje u wszystkich klinicznie dotkniętych członków rodziny i znacząco osłabia wiązanie tropomiozyny z aktyną o 25%. WNIOSKI: Pokazujemy, że mutacja w TPM1 jest związana z DCM i śmiertelną, wczesną postacią śmiertelną, wczesną postacią NCCM, prawdopodobnie w wyniku zmniejszonego wiązania aktyny wiązania aktyny spowodowanego osłabionymi interakcjami ładunek-ładunek. W związku z tym TPM1 u pacjentów i rodzin z DCM i/lub (ciężkimi, wczesnymi postaciami) NCCM. NCCM jest uzasadnione. Ten artykuł jest częścią specjalnego wydania zatytułowanego: Cardiomyocyte Biology: Ścieżki różnicowania, metabolizmu i skurczu kardiomiocytów. skurczu. --- CELE: Niekompaktowość lewej komory (LVNC) jest spowodowana mutacjami w wielu genach. genach. Nadal nie jest jasne, czy LVNC jest głównym czynnikiem determinującym kardiomiopatii, czy raczej zjawiskiem wtórnym z wewnętrzną dysfunkcją kardiomiocytów. dysfunkcja kardiomiocytów jest rzeczywistą przyczyną choroby. Tutaj opisujemy rodzinę z LVNC z powodu nowej mutacji missense, pE96K, w genie troponiny sercowej T (TNNT2). METODY I WYNIKI: Nowa mutacja została zidentyfikowana u pacjenta i wszystkich dotkniętych chorobą krewnych, ale nie u 430 zdrowych osób z grupy kontrolnej. Mutacje w znanych genach związanych z LVNC zostały wykluczone. Aby zbadać patofizjologiczne implikacje mutacji, wygenerowaliśmy transgeniczne myszy wyrażające ludzki cTNT typu dzikiego (hcTNT) lub ludzką troponinę T zawierającą mutację pE96K (mut cTNT). Zwierzęta scharakteryzowano za pomocą echokardiografii, histologii i analizy ekspresji genów. analizę ekspresji genów. Myszy mut cTNT wykazywały upośledzoną funkcję lewej komory i indukcję genów markerowych niewydolności serca. Co ciekawe, nie stwierdzono nie zaobserwowano zagęszczenia lewej komory. WNIOSEK: Rodzinna ko-segregacja i fenotyp kardiomiopatii myszy mut cTNT myszy silnie wspierają związek przyczynowy mutacji pE96K i choroby u naszego u naszego pacjenta. Ponadto nasze dane sugerują, że fenotyp bez zagęszczenia nie jest wymagany do rozwoju kardiomiopatii w tej specyficznej mutacji TNNT2 prowadzącej do LVNC. --- Izolowana kardiomiopatia rozstrzeniowa jest rzadką chorobą, która prawdopodobnie rozwija się w okresie embrionalnym. rozwijać się w okresie embrionalnym. Jest ona spowodowana wewnątrzmacicznym zatrzymaniem procesu wewnątrzmacicznego zatrzymania procesu zagęszczania mięśnia sercowego na początku rozwoju płodowego. Charakteryzuje się charakteryzuje się wyraźnym beleczkowaniem mięśnia sercowego i głębokimi wgłębieniami, a także pogrubieniem mięśnia sercowego na dwie odrębne warstwy (zagęszczoną i nie zagęszczoną). (zagęszczoną i niezagęszczoną). Mimo że choroba ta jest uważana za powszechną w populacji pediatrycznej lub razem z wrodzonymi wadami serca, można zrozumieć, że zrozumieć, że choroba ta występuje w izolacji, ponieważ diagnoza jest staje się coraz bardziej powszechna u dorosłych pacjentów, którzy nie mają innych chorób serca. Objawy kliniczne są bardzo zróżnicowane, ponieważ wahają się od braku objawów do objawów do zastoinowej niewydolności serca, arytmii i ogólnoustrojowej choroby zakrzepowo-zatorowej. Echokardiografia jest najczęściej stosowaną procedurą diagnostyczną, ale niewielka wiedza na temat tej choroby wiedza na temat tej choroby, jej podobieństwo do innych chorób mięśnia sercowego i ograniczenia echokardiografii. ograniczenia stosowanej techniki echokardiograficznej opóźniają rozpoznanie. Celem Celem tego przeglądu jest wykazanie, że inne techniki obrazowania, takie jak rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa i wentrykulografia.
Które mutacje genów są odpowiedzialne za izolowaną kardiomiopatię rozstrzeniową?
Mutacje genów, które okazały się być przyczyną izolowanej kardiomiopatii rozstrzeniowej, to alfa-tropomiozyna, alfa-tropomiozyna, troponina T i desmoplakina