Wstęp: Terapia propylotiouracylem (PTU) wiąże się z szeregiem działań niepożądanych. działaniami niepożądanymi, z których jednym z najrzadszych jest śródmiąższowe zapalenie płuc. Do tej pory, Do tej pory odnotowano to u czterech azjatyckich pacjentów z autoimmunologiczną nadczynnością tarczycy. Tutaj opisujemy kobietę rasy kaukaskiej, u której rozwinęło się bronchiolitis obliterans organizujące zapalenie płuc (BOOP) - podobne do śródmiąższowego zapalenia płuc po podaniu PTU w leczeniu tyreotoksykozy wywołanej amiodaronem. USTALENIA PACJENTA: Pacjentką była 68-letnia kobieta, która była leczona amiodaronem z powodu przewlekłego migotania przedsionków od maja 2004 roku. Była ciężkim palaczem z nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie, ale bez narażenia na pył. W październiku W październiku 2006 r. amiodaron został odstawiony po wystąpieniu tyreotoksykozy. W styczniu 2007 r. stężenie hormonu tyreotropowego (TSH) w surowicy wynosiło 0,01 mIU/l (0,35-4,94), a stężenie wolnego T4 wynosiła 17,5 pg/ml (7-15). Początkowo podawano jej metimazol, a następnie zmieniono na PTU po wystąpieniu świądu. Po 9 miesiącach od rozpoczęcia miesięcy po rozpoczęciu stosowania PTU. W tym czasie przyjmowała również warfarynę, enalapryl, i sotalol. Badanie rentgenowskie klatki piersiowej wykazało rozlane śródmiąższowe zmętnienia obwodowe i przezoskrzelowa biopsja płuc ujawniła podostre uszkodzenie płuc z organizującym się zapaleniem organizującym się zapaleniem płuc z hiperplazją pneumocytów pęcherzykowych typu 2 oraz cechy śródmiąższowego zapalenia płuc podobnego do BOOP. Oznaki i objawy stopniowo poprawiały się po odstawieniu PTU, co potwierdzono w badaniu rentgenowskim i tomografii komputerowej (CT) klatki piersiowej i testach czynności układu oddechowego. Przez 4 lata po odstawieniu PTU u pacjentki nie występowały nawroty choroby. STRESZCZENIE: U tej kobiety pochodzenia kaukaskiego rozwinęło się śródmiąższowe zapalenie płuc przypominające BOOP śródmiąższowe zapalenie płuc po leczeniu PTU z powodu tyreotoksykozy wywołanej amiodaronem. amiodaronem, z ustąpieniem choroby płuc po odstawieniu PTU. Testy na obecność przeciwciał przeciwko receptorowi TSH, przeciwciał przeciwko peroksydazie tarczycowej i autoprzeciwciał przeciwjądrowych cytoplazmatyczne były ujemne. USG tarczycy było zgodne z zapaleniem tarczycy bez guzków. WNIOSKI: Śródmiąższowe zapalenie płuc związane z PTU nie jest ograniczone do pacjentów pochodzenia azjatyckiego lub pacjentów z autoimmunologiczną chorobą tarczycy. PTU należy odstawić w przypadku w przypadku wystąpienia objawów ze strony układu oddechowego i udokumentowanego śródmiąższowego zapalenia płuc. Zdjęcia rentgenowskie, tomografia komputerowa, testy czynnościowe układu oddechowego i biopsja płuc są niezbędne do rozpoznania śródmiąższowego zapalenia płuc wywołanego przez PTU i monitorowania rozwoju choroby po rozwoju choroby po odstawieniu PTU. --- Wstęp: Doustne glikokortykoidy są podawane w umiarkowanych i ciężkich przypadkach podostrego zapalenia tarczycy (SAT), zapewniając znaczną ulgę w bólu i gorączce. Nie ma jednak doniesień dotyczących optymalnej dawki prednizolonu (PSL) w leczeniu SAT. W tym badaniu zastosowaliśmy 15 mg/dobę PSL jako dawkę początkową jako dawkę początkową i zmniejszaliśmy ją o 5 mg co 2 tygodnie. Oceniliśmy skuteczność tego protokołu leczenia. METODY: Zbadaliśmy 384 kolejnych i nieleczonych pacjentów z SAT, którzy odwiedzili naszą klinikę tarczycy w okresie od lutego 2005 roku do grudnia 2008 roku. Wykluczyliśmy pacjentów którzy nie pasowali do naszego protokołu, a ostateczna liczba badanych wyniosła 219. Kiedy pacjenci skarżyli się na ból szyi lub białko C-reaktywne (CRP) było nadal wysokie. wysokie, lekarze mogli przedłużyć zmniejszanie dawki PSL lub zwiększać ją w 2-tygodniowych odstępach. w odstępach 2-tygodniowych. Punktem końcowym badania był czas trwania leczenia PSL PSL. Porównano również nasilenie tyreotoksykozy i częstość występowania niedoczynności tarczycy po SAT między grupą leczoną krótko (pacjenci, którzy wyzdrowieli w ciągu 6 tygodni) i grupą leczoną długo (pacjenci, którzy wyzdrowieli w ciągu 12 tygodni lub dłużej). WYNIKI: Liczba pacjentów, u których zapalenie tarczycy poprawiło się w ciągu 6 tygodni i i nie nawróciło, wynosiła 113 (51,6%), a 61 (27,9%) poprawiło się w ciągu 7 do 8 tygodni i nie miało nawrotu. nie wystąpił nawrót. Najdłuższy czas trwania leczenia wynosił 40 tygodni. Siedmiu pacjentów (3,2%) wymagało zwiększenia dawki PSL. Hormon tarczycy (wolna tyroksyna i wolna trijodotyronina) mierzone podczas wizyty początkowej w grupie krótko były istotnie wyższe niż w grupie stosującej długie leki (p<0,05). w grupie długodziałającej (p<0,05). CRP w surowicy, stosunek mężczyzn do kobiet, masa ciała i wiek nie wykazywały różnic między obiema grupami. różnic między obiema grupami. Nie było różnic w częstości występowania niedoczynności tarczycy po SAT między obiema grupami (p=0,0632). WNIOSKI: Zastosowany przez nas protokół leczenia obejmował 15 mg/dobę PSL jako początkową dawkę w leczeniu SAT, ze zmniejszaniem dawki o 5 mg co 2 tygodnie, i był skuteczny i bezpieczny dla japońskich pacjentów. Jednak 20% pacjentów z SAT potrzebowało więcej niż 8 tygodni, aby wyleczyć się ze stanu zapalnego.
Na czym polega leczenie podostrego zapalenia tarczycy?
Powszechne leczenie podostrego zapalenia tarczycy polega na stosowaniu leków przeciwzapalnych, a mianowicie kortykosteroidów