Choroba Huntera, mukopolisacharydoza typu II, jest recesywnym, sprzężonym z chromosomem X lizosomalna choroba spichrzeniowa spowodowana niedoborem sulfatazy iduronianu aktywności. Zbadaliśmy na poziomie molekularnym neapolitańską rodzinę z tą chorobą. My u pacjenta, mutację delta 139 w trzecim eksonie genu, na żeńskich członków rodziny, analizę DNA, która pozwoliła ocenić lub wykluczyć ich status nosicielstwa i na DNA płodu z ciąży matki pacjenta, diagnostykę prenatalną, która dała wynik negatywny. prenatalnej, która dała wynik negatywny. --- Głęboki niedobór sulfatazy iduronianowej, charakterystyczny dla zespołu Huntera, stwierdzono w hodowanych fibroblastach, surowicy, limfocytach i tkankach dwóch klinicznie klinicznie dotkniętych dziewczynek. Pacjenci są kariotypowo normalni i mają normalnych ojców; klonowanie fibroblastów matek nie ujawniło mozaicyzmu oczekiwanego od nosicieli choroby sprzężonej z chromosomem X. Homozygotyczność dla wcześniej wcześniej niepodejrzewanego autosomalnego recesywnego genu sulfatazy iduronianu jest uważana za najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie. najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie, chociaż nie można całkowicie wykluczyć heterozygotyczności dla genu sprzężonego z chromosomem X i i późniejsza selekcja nie mogą być całkowicie wykluczone. --- 2,5-letnia dziewczynka, u której wystąpiło wzdęcie brzucha, powiększenie wątroby, szorstką twarzą, hirsutyzmem i deformacjami skurczowymi została zbadana pod kątem mukopolisacharydoz. mukopolisacharydozy. Wydalanie z moczem wykazało zwiększoną całkowitą glikozoaminoglikanów (105 mg/mmol kreatyniny; norma dla wieku 9-20 mg/mmol) z z wyraźnym wzrostem siarczanów dermatanu i heparanu. Aktywność enzymów lizosomalnych mierzono na leukocytach, surowicy i hodowanych fibroblastach. Normalne lub wysokie aktywności stwierdzono dla alfa-iduronidazy, N-acetylogalaktozamino-6-sulfatazy, beta-galaktozydazy, arylosulfatazy B i beta-glukuronidazy. Zaobserwowano jednak znaczny niedobór aktywności sulfatazy siarczanu iduronianu zgodny z rozpoznaniem choroby Huntera. Aktywności były zmniejszone do mniej niż 2% średnich wartości kontrolnych w leukocytach, surowicy i hodowlach pacjenta. leukocytach, surowicy i hodowanych fibroblastach pacjenta. Normalne aktywności zostały zmierzone w od ojca i młodszej siostry, ale częściowy niedobór (43% surowicy kontrolnej) stwierdzono u matki. surowicy kontrolnej) stwierdzono u matki. Badania chromosomów u pacjenta ujawniły częściową delecję długiego ramienia jednego chromosomu X, najprawdopodobniej Xq25, która nie została odziedziczona po żadnym z rodziców. Badania z użyciem BrdU wykazały, że usunięty chromosom X był konsekwentnie późno replikujący, a w rezultacie w wyniku czego gen Hunter ulegał pełnej ekspresji na drugim chromosomie X. --- Zespół Huntera jest zaburzeniem recesywnym sprzężonym z chromosomem X. Określenie heterozygot ma kluczowe znaczenie w poradnictwie genetycznym. Opisujemy analizę DNA DNA w 6 rodzinach z zespołem Huntera i porównujemy je z wcześniejszymi wynikami wynikami opartymi na teście surowicy na aktywność IDS. Nasze wyniki potwierdzają wiarygodność testu surowicy. Test surowicy prawidłowo wykrył 11/12 krewnych 1. stopnia badanych testem surowicy (6/7 nosicieli i 5/5 niebędących nosicielami). Jedyny przypadek z pozornie fałszywie ujemnym wynikiem w teście surowicy była córka "prawdopodobnej heterozygoty", której wynik testu surowicy również był ujemny. ujemny. Sugerujemy, że w tej rodzinie matka reprezentowała przypadek mozaicyzmu germinalnego, a jej córka, na podstawie testu surowicy, nie była nosicielką. Jeśli nasza interpretacja jest poprawna, to pozornie fałszywie ujemne wyniki były prawidłowe. Stwierdzono, że w rodzinach, w których mutacja nie jest znana, a analiza analiza DNA nie jest możliwa ze względu na brak informacyjnych RFLP lub z powodu brak próbek DNA od kluczowych osób, a także w sporadycznych przypadkach, test surowicy powinien być stosowany jako alternatywna opcja wykrywania heterozygot. --- Większość chorób lizosomalnych (LD) jest dziedziczona jako cechy autosomalne recesywne, ale dwa ważne schorzenia dziedziczone są w sposób sprzężony z chromosomem X: Choroba Fabry'ego i Mukopolisacharydoza II (MPS II). Te dwie choroby wykazują bardzo różny wzorzec ekspresji u heterozygot, który nie wydaje się być wyjaśnione jedynie przez mechanizm inaktywacji X. Podczas gdy heterozygoty MPS II są bezobjawowe w większości przypadków, w chorobie Fabry'ego większość nosicielek wykazuje manifestację choroby, która czasami jest ciężka. Wiadomo, że istnieje chorób sprzężonych z chromosomem X w zależności od autonomii komórkowej a tym samym od występowania korekcji krzyżowej. Ponieważ enzymy lizosomalne są zwykle wydzielane i pobierane przez sąsiednie komórki, różne wyniki różne wyniki między heterozygotami MPS II i choroby Fabry'ego mogą być również z powodu różnej skuteczności korekcji krzyżowej (wyższej w MPS II i niższej w chorobie Fabry'ego). Fabry'ego). W tym artykule dokonujemy przeglądu tych dwóch LD sprzężonych z chromosomem X w celu omówić mechanizmy, które mogłyby wyjaśnić różne wskaźniki penetracji i ekspresji i ekspresji obserwowane u heterozygot; może to być pomocne w lepszym zrozumieć ekspresję cech sprzężonych z chromosomem X. --- Dziecko płci żeńskiej, pochodzące od zdrowych, niespokrewnionych rodziców, zgłosiło się w wieku 12 miesięcy z umiarkowanie ciężkim opóźnieniem rozwoju, makrocefalią, dysmorficzną twarzy, hipotonii, hepatosplenomegalii, łagodnej uogólnionej dysostosis multiplex, mukopolisacharyduria (siarczany dermatanu i heparanu) oraz ciałka Aldera-Reilly'ego w leukocytach krwi obwodowej. Aktywność sulfatazy iduronianowej w osoczu była znacznie obniżona: 0,11 jednostek/ml/h (norma, 1,75 +/- 0,56, N = 6). Analizy arylosulfatazy A, B i C, N-sulfatazy heparanowej, alfa-mannozydazy, beta-mannozydaza, beta-glukuronidaza, beta-heksozoaminidaza, beta-galaktozydaza, i alfa-fukozydazy w osoczu, leukocytach i/lub hodowanych fibroblastach skóry były prawidłowe. fibroblastów skóry były prawidłowe. Wydalanie sulfatydów z moczem również mieściło się w normie. granicach normy. Kariotypy leukocytów krwi obwodowej i hodowanych fibroblastów skóry były prawidłowe. były prawidłowe. Aktywność sulfatazy iduronianu w surowicy u rodziców była w normalnym zakresie (ojciec, 1,63 jednostek/ml/h; matka, 1,25 jednostek/ml/h). Wyniki analizy polimorfizmów długości fragmentów restrykcyjnych (RFLP) DNA z hodowanych fibroblastów skóry przy użyciu sond dla loci rozciągających się od Xpter do Xq28 wykazały heterozygotyczność chromosomu X i potwierdziły ojcowskie pochodzenie jednego z chromosomów X. jednego z chromosomów X. Badania nad wychwytem siarki-35 w mieszanych kulturach fibroblastów fibroblastów wykazały korektę krzyżową akumulacji [35S]-glikozaminoglikanu między komórkami od pacjenta i normalnymi komórkami lub komórkami od pacjenta z chorobą Hurlera. Hurlera; jednak nie było korekcji krzyżowej między komórkami od pacjenta a komórkami chłopców dotkniętych klasyczną chorobą Huntera. Stanowi to jedynie drugi potwierdzony przypadek choroby Huntera u kariotypowo normalnej dziewczynki. dziewczynki.
Jaki jest wzór dziedziczenia choroby Huntera lub mukopolisacharydozy II?
recesywny sprzężony z chromosomem X