TŁO: Przedawkowanie opioidów wiąże się z wysoką śmiertelnością, ale często jest odwracalne dzięki odpowiednie postępowanie w przypadku przedawkowania i nalokson (antagonista opioidów). Szkolenie w zakresie tych umiejętności zostało z powodzeniem przetestowane na arenie międzynarodowej z udziałem samych użytkowników opioidów. sami. Pracownicy służby zdrowia zajmujący się nadużywaniem substancji psychoaktywnych są w doskonałej szkolenia w zakresie zapobiegania przedawkowaniom dla osób zażywających narkotyki i sami mogą być świadkami przedawkowania opioidów. sami mogą być świadkami przedawkowania opioidów. Najlepsza metoda rozpowszechniania szkoleń nie została zidentyfikowana. W badaniu oceniano zmianę wiedzy klinicystów po szkoleniu w zakresie wiedzy na temat postępowania w przypadku przedawkowania opioidów i podawania naloksonu, oceniano "metodę kaskadową" rozpowszechniania szkoleń i zidentyfikowano bariery we wdrożenia. METODY: Za pomocą powtarzanych pomiarów oceniono wiedzę przed i po szkoleniu. A klinicystów przeprowadzono wywiady w celu zidentyfikowania barier we wdrażaniu. Klinicyści z ośrodków leczenia uzależnień w całej Anglii przeszli szkolenie. Uczestnicy samodzielnie wypełnili ustrukturyzowany kwestionariusz dotyczący przedawkowania. wiedzę, pewność siebie i bariery we wdrażaniu. WYNIKI: Początkowo przeszkolono stu klinicystów, którzy przeszkolili kolejnych 119 klinicystów (n=219), a następnie przeszkolono 239 użytkowników narkotyków. Średni złożony wynik dla objawów ryzyka przedawkowania opioidów i działań, które należy podjąć, wynosiła 18,3/26 (±3,8) który wzrósł do 21,2/26 (±4,1) po szkoleniu, wykazując znaczną poprawę wiedzy (Z=9,8). poprawę wiedzy (Z=9,2, p<0,001). Odsetek klinicystów gotowych do stosowania naloksonu w przypadku przedawkowania opioidów wzrósł z 77% do 99% po szkoleniu. Przeszkodami we wdrożeniu szkolenia były czas i pewność siebie klinicystów, zasoby służb zasoby, gotowość klienta i preparat naloksonu. WNIOSKI: Szkolenie klinicystów w zakresie postępowania w przypadku przedawkowania opioidów i podawania naloksonu naloksonu było skuteczne. Jednak "metoda kaskadowa" była tylko umiarkowanie skuteczna w rozpowszechnianiu szkoleń wśród dużej liczby klinicystów, przy czym klinicystów i służb medycznych. Zmiany w polityce narkotykowej i i ulepszenia programów edukacyjnych dla służb antynarkotykowych byłyby ważne dla zapewnić skuteczne wdrożenie szkoleń w zakresie przedawkowania na arenie międzynarodowej. --- CEL: Opracowanie klinicznej reguły predykcyjnej w celu identyfikacji pacjentów, którzy mogą być bezpiecznie wypisani godzinę po podaniu naloksonu w przypadku domniemanego przedawkowania opioidów. przedawkowania opioidów. METODY: Pacjenci, którzy otrzymali nalokson z powodu znanego lub domniemanego przedawkowania opioidów zostali formalnie ocenieni godzinę później pod kątem wielu potencjalnych zmiennych predykcyjnych. zmiennych predykcyjnych. Pacjentów podzielono na dwie grupy: tych, u których wystąpiły zdarzenia niepożądane w ciągu 24 godzin i tych bez nich. Wykorzystując metodologię klasyfikacji i drzewa regresji regresji opracowano regułę decyzyjną pozwalającą przewidzieć bezpieczny wypis. WYNIKI: Wyniki kliniczne od 573 pacjentów pozwoliły nam opracować kliniczną regułę przewidywania z czułością 99% (95% CI = 96% do 100%) i swoistością 40% (95% CI = 96% do 100%). swoistości 40% (95% CI = 36% do 45%). Pacjenci z domniemanym przedawkowaniem opioidów mogą zostać bezpiecznie wypisani godzinę po podaniu naloksonu, jeśli: 1) mogą mobilizować się jak zwykle; 2) nasycenie tlenem w powietrzu w pomieszczeniu wynosi >92%; 3) częstość oddechów częstość oddechów >10 oddechów/min i <20 oddechów/min; 4) mają temperaturę >35,0 stopni C i <37,5 stopni C; 5) częstość akcji serca >50 uderzeń/min i <100 uderzeń/min; oraz 6) 15 punktów w skali śpiączki Glasgow. WNIOSKI: Ta reguła przewidywania bezpiecznego wczesnego wypisu pacjentów z z domniemanym przedawkowaniem opioidów działa dobrze w tym zestawie pochodnym, ale wymaga walidacji, a następnie potwierdzenia bezpiecznego wdrożenia. --- Nadużywanie narkotyków i alkoholu nadal stanowi powszechny problem w większości populacji pacjentów. populacji pacjentów. Aby skutecznie radzić sobie z tymi problemami, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej podstawowej opieki zdrowotnej musi posiadać gruntowną wiedzę na temat farmakologii powszechnie nadużywanych narkotyków i środków pomocniczych stosowanych w leczeniu. Leczenie alkoholizmu może obejmować szereg interwencji medycznych, w tym leczenie zatrucia alkoholem zatrucia alkoholem, stosowanie benzodiazepin w celu odstawienia alkoholu i ewentualnie krótkoterminowe podawanie disulfiramu w celu utrzymania trzeźwości. Skuteczne zarządzanie nadużywaniem kokainy lub amfetaminy wymaga zrozumienia silnych właściwości wzmacniających tych narkotyków i unikalnych problemów, które powstają w okresie zdrowienia. Odurzenie i odstawienie barbituranów to zdarzenia potencjalnie zagrażające życiu, wymagające wykwalifikowanego leczenia szpitalnego. Długotrwałe stosowanie benzodiazepin może prowadzić do uzależnienia od narkotyków. polega na stopniowym zmniejszaniu dawki. Ostre zatrucie marihuaną marihuaną lub lekami halucynogennymi może czasami powodować działania niepożądane wymagające interwencji wymagające interwencji medycznej, ale znaczące reakcje odstawienia są rzadkie. Postępowanie przedawkowania opioidów, zarówno nielegalnego, jak i jatrogennego, wymaga szybkiego i Przedawkowanie opioidów, zarówno nielegalne, jak i jatrogenne, wymaga szybkiego i umiejętnego zastosowania szybkiego i umiejętnego stosowania antagonistów opioidów. Nowe, obiecujące metody farmakologiczne farmakologiczne są obecnie z powodzeniem stosowane w leczeniu uzależnienia od opioidów. uzależnienia od opioidów. Akceptacja nikotyny jako uzależniającego składnika dymu tytoniowego dymu tytoniowego doprowadziła do rozwoju gumy nikotynowej jako terapii substytucyjnej dla palenia papierosów. palenia papierosów. Skuteczne leczenie farmakologiczne przedawkowania lub odstawienia opioidów jest często warunkiem wstępnym skutecznego długoterminowego leczenia i powrotu do zdrowia. --- Celem niniejszych wytycznych jest pomoc personelowi ośrodka zatruć w odpowiedniej pozaszpitalnej segregacji i wstępnym pozaszpitalnym leczeniu pacjentów z podejrzeniem połknięcia dekstrometorfanu poprzez 1) opisanie procesu proces, w ramach którego można zarządzać spożyciem dekstrometorfanu, 2) identyfikację kluczowych elementów decyzyjnych w postępowaniu w przypadku spożycia dekstrometorfanu dekstrometorfanu, 3) zapewnienie jasnych i praktycznych zaleceń, które odzwierciedlają aktualny stan wiedzy oraz 4) określenie potrzeb badawczych. Niniejsze Niniejsze wytyczne mają zastosowanie do spożycia samego dekstrometorfanu. Jednoczesne spożycie dodatkowych substancji może wymagać innego skierowania i zaleceń i postępowania w zależności od łącznej toksyczności tych substancji. Niniejsze oparte są na ocenie aktualnych informacji naukowych i klinicznych. naukowych i klinicznych. Panel ekspertów uznaje, że konkretne decyzje dotyczące opieki nad pacjentem pacjentem mogą być rozbieżne z niniejszymi wytycznymi i są prerogatywą pacjenta i pracowników służby zdrowia świadczących opiekę, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności. okoliczności. Niniejsze wytyczne nie zastępują oceny klinicznej. oceny klinicznej. Stopień rekomendacji podano w nawiasach. 1) Wszyscy pacjenci z zamiarami samobójczymi, umyślnym znęcaniem się lub w przypadkach, w których (np. znęcanie się nad dzieckiem lub zaniedbanie) powinni być kierowani na oddział ratunkowy (stopień D). na oddział ratunkowy (stopień D). 2) Pacjenci, którzy wykazują więcej niż łagodne skutki (np, rzadkie wymioty lub senność [lekkie uspokojenie i pobudzenie przy mówieniu głosem lub lekkim dotykiem]) po ostrym spożyciu dekstrometorfanu powinni być należy skierować na oddział ratunkowy (stopień C). 3) Pacjenci, którzy spożyli 5-7,5 mg/kg powinni być monitorowani przez ośrodek zatruć mniej więcej co 2 godziny do 4 godzin po spożyciu. Skierować na oddział ratunkowy, jeśli jeśli wystąpią objawy bardziej niż łagodne (stopień D). 4) Pacjenci, którzy spożyli więcej niż 7,5 mg/kg więcej niż 7,5 mg/kg należy skierować na oddział ratunkowy w celu oceny (stopień C). 5) Jeśli pacjent przyjmuje inne leki, które mogą wchodzić w interakcje z dekstrometorfanem dekstrometorfanem i powodować zespół serotoninowy, takie jak inhibitory monoaminooksydazy inhibitory monoaminooksydazy lub selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, ośrodek zatruć zainicjował zalecana jest kontrola w ośrodku zatruć co 2 godziny przez 8 godzin (stopień D). 6) Pacjenci są bezobjawowi i upłynęły więcej niż 4 godziny od czasu spożycia mogą być obserwowani w domu (stopień C). 7) Nie wywoływać wymiotów (stopień D). 8) Nie należy używać węgla aktywowanego w domu. Węgiel aktywowany może być podawany bezobjawowym pacjentom, którzy przedawkowali dekstrometorfan w ciągu poprzedzającej godziny. dekstrometorfanu w ciągu poprzedzającej godziny. Jego podanie, jeśli jest dostępne, powinno być wykonywane wyłącznie przez przez pracowników służby zdrowia i tylko w przypadku braku przeciwwskazań. Nie należy opóźniać transportu w celu podania węgla aktywowanego (stopień D). 9) Dla pacjentów, którzy spożyli dekstrometorfan i są w stanie sedacji lub śpiączki, nalokson, w dawkach zwykle stosowanych w leczeniu przedawkowania opioidów, można rozważyć do podania przedszpitalnego, szczególnie jeśli pacjent ma depresję oddechową (stopień C). depresja oddechowa (stopień C). 10) W przypadku drgawek należy zastosować dożylnie benzodiazepiny i benzodiazepiny zewnętrzne. benzodiazepiny i zewnętrzne środki chłodzące w przypadku hipertermii (>104 stopni F, >40 stopni C) w przypadku zespołu serotoninowego. Należy to zrobić w porozumieniu z i autoryzowane przez kierownictwo medyczne EMS, przez pisemny protokół leczenia lub lub z bezpośrednim nadzorem medycznym (stopień C). 11) Ostrożnie upewnij się czy inne leki, takie jak acetaminofen, były zaangażowane w incydent i ocenić ryzyko toksyczności acetaminofen i ocenić ryzyko toksyczności lub interakcji z innymi lekami.
Który lek należy podać pacjentowi z podejrzeniem ostrego przedawkowania opioidów?
Nalokson jest anagonistą opioidów, który powinien być podawany wszystkim pacjentom z podejrzeniem ostrego przedawkowania opioidów. Zwykle podaje się dożylnie chlorowodorek naltreksonu, jednak inne preparaty, w tym dojelitowy metylonaltrekson, nalokson w nebulizacji i nalokson podskórny, są badane i mogą być stosowane w pewnych okolicznościach.