Mutacja KRAS została jednoznacznie zidentyfikowana jako marker oporności na leczenie oparte na leczenie oparte na cetuksymabie u pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego (mCRC). Jednak większość badań nad analizą mutacji KRAS przeprowadzono przy użyciu homogennie zarchiwizowanych próbek CRC, a badania porównujące świeżo zamrożone próbki próbki i utrwalone w formalinie próbki zatopione w parafinie (FFPE) CRC są brakuje. Celem niniejszego badania była ocena wpływu konserwacji tkanki na określenie statusu mutacji KRAS. Do badania wykorzystano serię 131 świeżo mrożonych tkanek mCRC została najpierw przeanalizowana przy użyciu topnienia o wysokiej rozdzielczości (HRM) i bezpośredniego sekwencjonowania. Mutacje KRAS znaleziono w 47/131 (35,8%) przy użyciu obu metod. obu podejść. Spośród 47 próbek, które były pozytywne dla mutacji KRAS, 33 miały dostępne dopasowane próbki FFPE. Używając HRM, 2/33 (6%) wykazało nieoptymalną amplifikację szablonu, a 2/33 (6%) wykazywały błędny profil błędny profil KRAS typu dzikiego. Stosując bezpośrednie sekwencjonowanie, 6/33 (18,1%) wykazywało status KRAS typu dzikiego, a 3/33 (9,1%) wykazywało niezgodne mutacje. Wykrywalność mutacji wykrywanie mutacji KRAS było niższe wśród próbek FFPE w porównaniu z próbkami świeżo zamrożonymi próbkami, wykazując, że przetwarzanie tkanek wyraźnie wpływa na dokładność genotypowania KRAS. --- Liczne badania kliniczne wykazały, że terapie anty-EGFR są skuteczne tylko w podgrupie pacjentów z rakiem jelita grubego. Mimo że mutacje w genie KRAS zostały potwierdzone jako negatywne czynniki prognostyczne odpowiedzi na terapie ukierunkowane na EGFR, nie wszyscy pacjenci z KRAS typu dzikiego (wt-KRAS) zareagują na leczenie. na leczenie. Ostatnie badania wykazały, że dodatkowo genotyp BRAF typu dzikiego (wt-BRAF) jest wymagany do uzyskania odpowiedzi na panitumumab lub cetuksymab, sugerując, że kryteria genotypu BRAF powinny być stosowane razem z genotypem KRAS do wyboru pacjentów, którzy mają odnieść korzyści z terapii anty-EGFR terapii. W tym badaniu 239 próbek uzyskanych od 215 pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego przerzutowym rakiem jelita grubego przebadano pod kątem obecności siedmiu najczęstszych mutacji w genie mutacji w genie KRAS i mutacji V600E w genie BRAF. Wśród badanych pacjentów, 53,8% pacjentów miało genotyp wt-KRAS, a 46,2% miało mutację KRAS mutantami KRAS. Około pięć procent (5,1%) badanych pacjentów posiadało mutację V600E w genie BRAF. Wszyscy pacjenci wykazujący mutację V600E w genie BRAF byli wt-KRAS. Zgodność statusu mutacji KRAS i BRAF pomiędzy próbkami tkanki guza pierwotnego i przerzutowego wynosiła 100%. Wykazaliśmy, że zmutowanego i niezmutowanego KRAS u słoweńskich pacjentów, a także odsetek mutacji mutacji V600E w BRAF jest podobny do wyników genotypowania zgłaszanych przez innych autorów. przez innych autorów. Badane siedem mutacji KRAS w kodonach 12 i 13 było wykluczały się wzajemnie z mutacją V600E w genie BRAF. Podsumowując wyniki wyniki dotyczące nosicieli mutacji KRAS i BRAF z naszego badania, część potencjalnie potencjalnie niereagujących na leczenie anty-EGFR wynosi 51,3%. 51.3%. --- WPROWADZENIE: Irinotekan zajmuje ważne miejsce w leczeniu przerzutowego raka jelita grubego. raka jelita grubego z przerzutami. Początkowo był podawany w monoterapii, ale obecnie jest obecnie stosowany w skojarzeniu z 5-fluorouracylem lub terapiami celowanymi (cetuksymab lub bewacyzumab), w różnych dawkach. METODY: Dokonujemy tutaj przeglądu głównych badań oceniających eskalację dawek irynotekanu, i omawiamy silne zalety tej eskalacji. WYNIKI: W kilku badaniach wykazano zależność intensywności dawki dla irynotekanu, a wysokie dawki (do 600 mg/m2 w monoterapii, 260 mg/m2 w terapii skojarzonej) były stosowane z zadowalającym skutkiem. terapii skojarzonej) były stosowane z zadowalającym bezpieczeństwem i wyższymi bezpieczeństwem i wyższymi obiektywnymi wskaźnikami odpowiedzi. Możliwe jest, że w praktyce niektórzy pacjenci otrzymują niewystarczające dawki irynotekanu. Zwiększenie dawki można rozważyć u starannie wybranych pacjentów: młodych pacjentów z dobrym stanem sprawności i prawidłową czynnością wątroby. prawidłową czynnością wątroby. Takie podejście może być przydatne u pacjentów z przerzutami do wątroby przerzutami do wątroby, które mogą stać się resekcyjne w przypadku znacznej odpowiedzi guza. Rozsądne jest wykonanie genotypowania UGT1A1 przed eskalacją dawki w celu wykrycia pacjentów z wysokim ryzykiem toksyczności (genotyp 7/7). Rola innego parametru laboratoryjnego parametru laboratoryjnego, który należy ocenić, jest status KRAS guza. MUTACJA KRAS nadaje oporność na cetuksymab, co ogranicza możliwości leczenia, szczególnie w pierwszej linii. Jednak w badaniu CRYSTAL porównującym FOLFIRI do FOLFIRI z cetuksymabem jako terapię pierwszego rzutu, obecność mutacji KRAS nie wpływ na skuteczność FOLFIRI. Wartość eskalacji dawki irinotekanu należy określić w tym przypadku. WNIOSEK: Eskalacja dawki irynotekanu jest potencjalnie interesująca u wysoce wyselekcjonowanych pacjentów. wyselekcjonowanych pacjentów, ale koncepcja ta opiera się jedynie na badaniach fazy I lub II i musi zostać potwierdzona w randomizowanym badaniu. Jego wartość w odniesieniu do innych schematów, takich jak FOLFIRINOX lub kombinacji z terapiami celowanymi również musi zostać określona. --- Status KRAS jest obecnie obowiązkowym warunkiem wstępnym w leczeniu pacjentów z przerzutami pacjentów z rakiem jelita grubego przeciwciałami przeciwko receptorowi naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR), takimi jak takimi jak cetuksymab lub panitumumab. Mutacje KRAS są jednoznacznie związane z brakiem odpowiedzi na te terapie celowane. Ze względu na poważny klinicznego wpływu statusu KRAS, we Francji zaprojektowano badanie obserwacyjne Francji, koncentrujące się na zdolności do wykonywania testów KRAS między październikiem 2008 r. a październikiem 2009 r. października 2009 roku. Badanie było retrospektywne, krajowe, wieloośrodkowe, opisowe i nieinterwencyjne, dotyczące instytucji publicznych i prywatnych oraz pacjentów bez mutacji KRAS leczonych panitumumabem. Głównym celem była ocena opóźnień między prośbą o genotypowanie KRAS a wynikiem. a wynikiem. Celami drugorzędnymi były: rodzaj wniosków o genotypowanie (systematyczne/prospektywne lub specyficzne/retrospektywne), częstość występowania różnych technik genotypowania, opóźnienia między technik genotypowania, opóźnienia między prośbą o genotypowanie KRAS a terapią panitumumabem. z panitumumabem. Ogółem do badania włączono 329 pacjentów z 66 ośrodków. Około połowa z nich należała do instytucji prywatnych. Wyniki uzyskano przy średnim opóźnieniu wynoszącym 33,4 ± 39,8 dnia (CI 95%: [28,8; 37,9] dni; mediana: 24 dni). Większość testów genotypowania KRAS przeprowadzono na konkretne żądanie (65,3%), z guza pierwotnego (80,4%) i z próbki chirurgicznej (73,9%). Najczęściej częściej stosowanymi technikami genotypowania KRAS były: PCR w czasie rzeczywistym (36,2%), sekwencjonowanie (24,8%) i pirosekwencjonowanie (13,2%). Niniejsze badanie podkreśla funkcjonalność molekularnych platform genetycznych dedykowanych genotypowaniu KRAS KRAS, które pozwalają na wykorzystanie molekularnych biomarkerów predykcyjnych przez różne instytucje medyczne. instytucje medyczne. Badanie to podkreśla również szerokie spektrum technik genotypowania (brak konsensusu). technik genotypowania (brak konsensusu). Opóźnienia odpowiedzi są nadal dłuższe niż oczekiwano, ale można je poprawić poprzez optymalizację procedur. --- TŁO: Aby sprawdzić, czy wewnątrznowotworowe poziomy ekspresji genów i polimorfizmy linii zarodkowej polimorfizmy przewidują wyniki kliniczne u pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego (mCRC) leczonych cetuksymabem i bewacyzumabem oraz irynotekanem (CBI) vs. cetuksymab i bewacyzumab (CB) (BOND2). PACJENCI I METODY: Genomowe DNA wyodrębniono do genotypowania od 65 pacjentów (31: ramię CBI i 34: ramię CB). Trzydziestu pięciu pacjentów miało dostępne próbki tkanek do badania ekspresji genów (18: ramię CBI i 17: ramię CB). WYNIKI: Wysokie poziomy wewnątrznowotworowej ekspresji genów EGFR, VEGFR2 i NRP1 były związane z dłuższym przeżyciem całkowitym (OS) u pacjentów otrzymujących skojarzone przeciwciała monoklonalne z lub bez irynotekanu. FCGR3A V158F, CyclinD1 A870G i EGFR R497K są związane z wynikami klinicznymi u pacjentów otrzymujących skojarzone leczenie cetuksymabem i bewacyzumabem. WNIOSKI: Wewnątrznowotworowe poziomy ekspresji genów EGFR, VEGFR2 i NRP, jak również polimorfizmów w FCGR3A, CyclinD1 i EGFR mogą przewidywać wyniki kliniczne u pacjentów z mCRC włączonych do badania BOND2, niezależnie od statusu mutacji KRAS. --- Rak jelita grubego (CCR), który jest jedną z najczęstszych przyczyn nowotworów skorzystał ze znacznych postępów w zrozumieniu wewnątrzkomórkowych wewnątrzkomórkowych szlaków sygnałowych związanych z inicjacją, wzrostem, miejscowym i przerzutów nowotworu, które miały miejsce w ciągu ostatnich 20 lat. Podejście farmakogenomiczne, w szczególności określenie polimorfizmów genetycznych polimorfizmów genetycznych, próbuje znaleźć biomarkery prognostyczne i predykcyjne pozwalające na zidentyfikować pacjentów, którzy mogą odnieść korzyści z określonego leczenia lub tych wykazujących wyższe ryzyko toksyczności. Spośród licznych biomarkerów, które badanych, niewiele z nich jest obecnie stosowanych w praktyce klinicznej. Fenotypowanie DPD i UGT1A1, a w mniejszym stopniu jego genotypowanie, wydaje się być najbardziej przydatnym narzędziem w zakresie przewidywania toksyczności wywołanej przez dwa główne leki leki: 5-FU i irinotekan. W przypadku oksaliplatyny określenie polimorfizmów polimorfizmów reparaz i systemów detoksykacji, takich jak GSTpi, wydaje się interesujące. wydaje się interesujące, ale jego dokładne miejsce powinno być bardziej zdefiniowane. To właśnie w dziedzinie że podejście farmakogenomiczne wydaje się być bardziej istotne. istotne. Mutacja KRAS jest dramatycznym przykładem polimorfizmu pojedynczego nukleotydu, który jest w stanie zidentyfikować a priori pacjentów, którzy mogą otrzymać lub nie przeciwciało monoklonalne anty-EGFR, takie jak cetuksymab lub panitumumab. Oczywiste jest że przedkliniczna identyfikacja biomarkerów molekularnych predykcyjnych wrażliwości celów leków, które następnie wiążą się z wyborem pacjentów i racjonalną oceną odpowiedzi na leczenie. pacjentów i racjonalną ocenę odpowiedzi, będzie kamieniem węgielnym badań klinicznych dotyczących terapii celowanych. Oprócz określenia polimorfizmów, ważne jest również uwzględnienie tych związanych z dystrybucją i metabolizmem leku. dystrybucją i metabolizmem. W tym obszarze określenie aktywności enzymatycznej enzymatycznych powinno odzyskać swoje miejsce obok profilowania genomowego. --- TŁO: Cetuximab wykazał znaczącą aktywność kliniczną w przerzutowym raku jelita grubego raka jelita grubego z przerzutami. Jednak neoadiuwantowa chemioradioterapia zawierająca cetuksymab nie wykazano poprawy odpowiedzi guza u pacjentów z miejscowo zaawansowanym rakiem odbytnicy w ostatnich badaniach fazy I/II. Oceniliśmy funkcjonalne polimorfizmy linii zarodkowej geny zaangażowane w szlak receptora naskórkowego czynnika wzrostu, angiogenezę, cytotoksyczność zależną od przeciwciał, naprawę DNA i metabolizm leków, dla ich potencjalnej roli jako molekularnych predyktorów wyników klinicznych u miejscowo zaawansowanych pacjentów z rakiem odbytnicy leczonych przedoperacyjną chemioradioterapią opartą na cetuksymabie. chemioradioterapią. METODY: 130 pacjentów (74 mężczyzn i 56 kobiet) z miejscowo zaawansowanym rakiem odbytnicy (4 w stadium II, 109 w stadium III i 15 w stadium IV, 2 nieznane), którzy byli włączonych do badań klinicznych fazy I/II leczonych chemioradioterapią opartą na cetuksymabie chemioradioterapią w europejskich ośrodkach onkologicznych. Genomowe DNA zostało wyekstrahowane z utrwalonych w formalinie próbek guza zatopionych w parafinie, a genotypowanie zostało przeprowadzono przy użyciu testów PCR-RFLP. Dokładny test Fishera został użyty do zbadania związków między polimorfizmami a całkowitą odpowiedzią patologiczną (pCR), którą została określona przez zmodyfikowany system klasyfikacji Dworaka (stopień III vs. stopień IV: całkowita odpowiedź). WYNIKI: Pacjenci z genotypem naskórkowego czynnika wzrostu (EGF) 61 G/G mieli pCR 45% (5/11), w porównaniu z 21% (11/53) u pacjentów heterozygotycznych i 2% (1/54) u pacjentów homozygotycznych dla allelu A/A (P < 0,001). Ponadto, ten związek między allelem EGF 61 G a pCR pozostawał istotny (P = 0,019) u 59 pacjentów z KRAS typu dzikiego. WNIOSEK: Badanie to sugeruje, że polimorfizm EGF A+61G jest predykcyjnym markerem predykcyjnym dla pCR, niezależnym od statusu mutacji KRAS, dla opartej na cetuksymabie neoadiuwantowej chemioradioterapii u pacjentów z miejscowo zaawansowanym rakiem odbytnicy. --- Rak jelita grubego (CRC) jest drugim najczęściej występującym nowotworem w Niemczech. ponad 70 000 nowych przypadków rocznie. Jest to najczęściej choroba osób starszych, a jego względna i bezwzględna częstotliwość wzrosła w ciągu ostatnich dziesięcioleci. dziesięcioleci. Rak jelita grubego pozostaje poważnym wyzwaniem klinicznym i ekonomicznym. Poczyniono postępy poczyniono w zarządzaniu pacjentami i leczeniu raka jelita grubego. Kolonoskopia przesiewowa została w Niemczech w 2002 r., a od 2001 r. zatwierdzono pięć nowych środków terapeutycznych, tj. zatwierdzonych od 2001 r., tj. kapecytabina, oksaliplatyna, cetuksymab, bewacyzumab i panitumumab. panitumumab; opublikowano wytyczne, a 48 interdyscyplinarnych ośrodków CRC zostało certyfikowanych w Niemczech zgodnie z normą DIN EN ISO 9001:2000. Pomimo tych postępów, ukierunkowane leczenie CRC jest wciąż w powijakach. Do 2007 r. nie stosowano żadnych biomarkerów predykcyjnych w celu dostosowania adiuwantowej lub paliatywnej chemioterapii chemioterapii paliatywnej CRC. Genotypowanie KRAS zostało niedawno wprowadzone jako jako biomarker predykcyjny, ponieważ stwierdzono, że tylko guzy niosące dziki typ na leczenie panitumumabem. Wśród guzów z dzikim typem KRAS tylko 40-53% (co odpowiada 20-30% wszystkich pacjentów z CRC) odniesie korzyści z leczenia, a pozostali są nadal zapisywani do leczenia "niecelowanego". W związku z tym istnieje nadal istnieje duże zapotrzebowanie na biomarkery predykcyjne, które są w stanie dostosować leczenie na różnych etapach choroby. --- CEL: Związki między polimorfizmami receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) a całkowitym przeżyciem u pacjentów z zaawansowanym rakiem głowy i szyi (HNSCC) otrzymujących leczenie paliatywne oparte na cetuksymabie. szyi (HNSCC) otrzymujących leczenie paliatywne oparte na cetuksymabie. MATERIAŁY I METODY: Pacjenci z HNSCC (n=48) otrzymywali cetuksymab +/- chemioterapię. chemioterapię. Próbki do ekstrakcji DNA i dane kliniczne zostały zebrane prospektywnie. Genotypowanie czterech polimorfizmów EGF(R) przeprowadzono przy użyciu polimorfizmu długości fragmentów restrykcyjnych (RFLP). WYNIKI: Mediana całkowitego przeżycia wyniosła 10,6 miesiąca. Polimorfizm EGFR-R497K był istotnie związany z całkowitym przeżyciem. Obecność co najmniej jednego allelu K wiązała się z krótszym przeżyciem całkowitym. Mediana u tych pacjentów wynosiła 6,7 miesiąca w porównaniu do 13,3 miesiąca u pacjentów pacjentów homozygotycznych dla allelu typu dzikiego EGFR-497R (p=0,009). Dodanie chemioterapii do cetuksymabu, wiek i polimorfizm EGFR-R497K były niezależnymi niezależnymi predyktorami przeżycia całkowitego. Analiza wieloczynnikowa wykazała współczynnik ryzyka (HR) dla pacjentów z co najmniej jednym allelem EGFR-497K wynosił 3,03 w porównaniu z EGFR-497R (p=0,045). WNIOSEK: Polimorfizm EGFR-R497K jest potencjalnym czynnikiem prognostycznym całkowitego przeżycia u pacjentów z HNSCC leczonych przeżycia u pacjentów z HNSCC leczonych cetuksymabem w warunkach paliatywnych. w leczeniu paliatywnym. --- Wstęp: Wzrost guza w raku jelita grubego i innych nowotworach litych jest często wspierany przez mutacje aktywujące czynnik wzrostu naskórka. często wspierany przez aktywujące mutacje w szlaku sygnałowym receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) (Patholog Res Int 2011:932932, 2011). Leczenie przerzutowego raka jelita grubego za pomocą ukierunkowanych terapii anty-EGFR anty-EGFR, takimi jak cetuksymab, wydłuża przeżycie tylko u 25% pacjentów, u których wykryto dziki typ dla KRAS, podczas gdy większość pacjentów okazuje się oporna (J Clin Oncol 28(7):1254-1261, 2010). Przewidywanie odpowiedzi na cetuksymab w przypadku raka jelita grubego z dzikim typem KRAS nie jest obecnie możliwe. KRAS typu dzikiego nie jest obecnie dobrze zdefiniowana, a biomarkery prognostyczne prognostyczne pomogłyby dostosować leczenie do poszczególnych pacjentów. Somatyczna mutacja szlaku sygnałowego EGFR jest powszechnym mechanizmem oporności na cetuksymab (Nature 486(7404):532-536, 2012). Jeśli ludzki genom zawiera warianty, które wpływają na podatność szlaku EGFR na mutacje onkogenne, takie warianty mogą być również mieć również znaczenie prognostyczne dla odpowiedzi na cetuksymab. METODY: Oceniliśmy, czy warianty genetyczne pacjentów mogą wiązać się z somatyczną mutacją sygnalizacji mutacją szlaku sygnałowego EGFR. Połączyliśmy dane dotyczące mutacji guza z Cancer Genome Atlas z dopasowanymi danymi genetycznymi pacjentów i przetestowaliśmy pod kątem wariantów linii zarodkowej, które wiążą się z mutacją somatyczną szlaku EGFR (w tym EGFR, KRAS, BRAF, PTEN i PIK3CA). WYNIKI: Dwa polimorfizmy pojedynczych nukleotydów (SNP) zlokalizowane 90 kb przed onkogenem onkogenu TERT związane z mutacją somatyczną szlaku EGFR powyżej próg istotności dla całego genomu: rs7736074 (P = 4,64 × 10-9) i rs4975596 (P = 5,69 × 10-9). Pokazujemy, że warianty alleliczne rs7736074 i rs4975596 modulują poziomy ekspresji TERT w wielu typach nowotworów i wykazują wstępną wartość prognostyczną dla odpowiedzi na cetuksymab. WNIOSKI: Zidentyfikowaliśmy dwa germinalne SNP, które wiążą się z mutacją somatyczną mutacją szlaku EGFR i mogą mieć znaczenie prognostyczne dla odpowiedzi na cetuksymab. odpowiedzi na cetuksymab. Warianty te mogą potencjalnie przyczynić się do powstania panelu prognostycznych biomarkerów do oceny, czy pacjenci z przerzutowym rakiem jelita grubego pacjenci prawdopodobnie odniosą korzyści z leczenia cetuksymabem. Genotypowanie dużej kohorty pacjentów z rakiem jelita grubego leczonych cetuksymabem w celu dalszego wyjaśnienia tego związku. --- TŁO: Po odkryciu, że zmutowany KRAS jest związany z opornością na przeciwciała przeciwko receptorowi opornością na przeciwciała przeciwko receptorowi naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR), guzy guzy pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego są obecnie profilowane pod kątem siedmiu mutacji KRAS przed otrzymaniem cetuksymabu lub panitumumabu. Jednak większość pacjentów z guzami typu dzikiego KRAS nadal nie reaguje. Zbadaliśmy wpływ innych mutacji mutacji na skuteczność cetuksymabu w, zgodnie z naszą wiedzą, największej dotychczas największej jak dotąd kohorcie pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego opornym na chemioterapię raka jelita grubego leczonych cetuksymabem i chemioterapią w erze selekcji pre-KRAS era selekcji. METODY: 1022 próbki DNA guza (73 ze świeżo mrożonych i 949 z utrwalonych w formalinie, parafinowych utrwalonych w formalinie, zatopionych w parafinie tkanek) od pacjentów leczonych cetuksymabem w latach 2001-2008 zebrano z 11 ośrodków w siedmiu krajach europejskich. 773 próbki guza pierwotnego miały wystarczającą jakość DNA i zostały włączone do analizy częstości mutacji; genotypowanie próbek guza metodą spektrometrii masowej dla KRAS, BRAF, NRAS i PIK3CA przeprowadzono centralnie. Przeanalizowaliśmy obiektywną odpowiedź, przeżycie wolne od progresji (PFS) i przeżycie całkowite w molekularnie zdefiniowanych podgrupach podgrupach 649 pacjentów opornych na chemioterapię leczonych cetuksymabem i chemioterapią. WYNIKI: 40,0% (299/747) nowotworów zawierało mutację KRAS, 14,5% (108/743) (108/743) było nosicielami mutacji PIK3CA (z czego 68,5% [74/108] było zlokalizowanych w eksonie eksonie 9 i 20,4% [22/108] w eksonie 20), 4,7% (36/761) miało mutację BRAF, a 2,6% (17/644) posiadało mutację NRAS. Mutacje KRAS nie przyniosły korzyści w porównaniu z typami dzikimi, z odsetkiem odpowiedzi wynoszącym 6,7% (17/253) w porównaniu do 35,8% (126/352; iloraz szans [OR] 0,13, 95% CI 0,07-0,22; p<0,0001), mediana PFS 12 tygodni w porównaniu z 24 tygodniami (współczynnik ryzyka [HR] 1,98, 1,66-2,36; p<0,0001), a mediana całkowitego przeżycia medianę całkowitego przeżycia wynoszącą 32 tygodnie w porównaniu z 50 tygodniami (1,75, 1,47-2,09; p<0,0001). W dzikich typach KRAS nosiciele mutacji BRAF i NRAS mieli znacznie niższy odsetek odpowiedzi niż nosiciele mutacji BRAF i NRAS. niższy odsetek odpowiedzi niż w przypadku typów dzikich BRAF i NRAS, z odsetkiem odpowiedzi wynoszącym 8,3% (2/24) u nosicieli mutacji BRAF w porównaniu z 38,0% w typach dzikich BRAF (124/326; OR 0,15, 95% CI 0,02-0,51; p=0,0012); oraz 7,7% (1/13) u nosicieli mutacji NRAS w porównaniu z 38,1% u nosicieli mutacji NRAS typu dzikiego (110/289; OR 0,14, 0,007-0,70; p=0.013). Mutacje eksonu 9 PIK3CA nie miały wpływu, podczas gdy mutacje eksonu 20 były wiązały się z gorszymi wynikami w porównaniu z typami dzikimi, z odsetkiem odpowiedzi 0,0% (0/9) w porównaniu z 36,8% (121/329; OR 0,00, 0,00-0,89; p=0,029), medianą PFS wyniosła 11,5 tygodnia w porównaniu z 24 tygodniami (HR 2,52, 1,33-4,78; p=0,013), a mediana całkowitego przeżycia całkowitego przeżycia wynoszącą 34 tygodnie w porównaniu z 51 tygodniami (3,29, 1,60-6,74; p=0,0057). Analiza wieloczynnikowa i warunkowe drzewa wnioskowania potwierdziły, że jeśli KRAS jest KRAS nie jest zmutowany, ocena mutacji BRAF, NRAS i PIK3CA w eksonie 20 (w tej kolejności) daje dodatkowe informacje na temat wyników. Obiektywne wskaźniki odpowiedzi w naszej wynosił 24,4% w niewyselekcjonowanej populacji, 36,3% w populacji z dzikim typem KRAS KRAS i 41,2% w populacji z dzikimi mutacjami KRAS, BRAF, NRAS i PIK3CA w eksonie 20. typu dzikiego. INTERPRETACJA: Potwierdzając negatywny wpływ mutacji KRAS na wyniki leczenia wynik leczenia cetuksymabem, wykazujemy, że mutacje BRAF, NRAS i PIK3CA w eksonie 20 są istotnie związane z niskim odsetkiem odpowiedzi. Obiektywne wskaźniki odpowiedzi można poprawić poprzez dodatkowe genotypowanie mutacji BRAF, NRAS i PIK3CA w eksonie 20 w populacji pacjentów z KRAS typu dzikiego. FINANSOWANIE: Belgijska Federacja Walki z Rakiem (Stichting tegen Kanker). --- Wstęp: Mutacje KRAS, BRAF i PIK3CA są często obserwowane w raku jelita grubego (CRC). raka jelita grubego (CRC). W szczególności mutacje KRAS są silnymi czynnikami prognostycznymi dla klinicznych wyników leczenia ukierunkowanego na EGFR, takiego jak cetuksymab i panitumumab w przerzutowym raku jelita grubego (mCRC). W przypadku analizy mutacji, obecne są czasochłonne i nie są łatwo dostępne dla wszystkich onkologów i patologów. patologów. Opracowaliśmy nowatorski, prosty, czuły i w pełni zautomatyzowany molekularny system diagnostyczny (AMDS). molekularny system diagnostyczny (AMDS) do testów w punkcie opieki (POCT). Tutaj my przedstawiamy wyniki badania porównawczego między AMDS a bezpośrednim sekwencjonowaniem (DS) w wykrywaniu mutacji somatycznych KRAS, BRAF i PI3KCA. METODOLOGIA/GŁÓWNE ODKRYCIE: DNA ekstrahowano z wycinka zamrożonego (n = 89) lub utrwalonej w formalinie i zatopionej w parafinie (FFPE) tkanki CRC (n = 70), a następnie następnie wykorzystane do analizy mutacji za pomocą AMDS i DS. Wszystkie mutacje (n = 41 wśród zamrożonych i 27 wśród próbek FFPE) wykryte przez DS zostały również pomyślnie (100%) wykryte przez AMDS. Jednak 8 zamrożonych i 6 próbek FFPE wykrytych jako typ dziki w analizie DS zostały wykazane jako mutacje w analizie AMDS. Przez te niezgodne próbki zostały potwierdzone jako prawdziwe mutanty. mutantami. Jedna próbka miała jednoczesne mutacje "hot spot" KRAS i PIK3CA, a test klonowania potwierdził, że E542K i E545K nie znajdowały się na tym samym allelu. Wskaźniki wywoływania genotypów dla DS wynosiły 100,0% (89/89) i 74,3% (52/70) w próbkach zamrożonych i FFPE, odpowiednio, dla pierwszej próby; podczas gdy AMDS wynosił 100,0% dla obu zestawów próbek. W przypadku automatycznej ekstrakcji DNA i wykrywania mutacji przez AMDS, zamrożone tkanki (n = 41) zostały pomyślnie wykryte wszystkie mutacje w ciągu 70 minut. WNIOSKI/ZNACZENIE: AMDS ma wyższą czułość i dokładność niż DS, i jest znacznie łatwiejszy do wykonania niż konwencjonalna pracochłonna ręczna analiza mutacji. analiza mutacji. AMDS ma ogromny potencjał dla sprzętu POCT do analizy mutacji.
Które geny należy poddać genotypowaniu w celu przepisania leku Cetuximab (anty-EGFR)?
Mutacja KRAS została jednoznacznie zidentyfikowana jako marker oporności na leczenie cetuksymabem u pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego (mCRC).
Inne geny, takie jak EGFR, BRAF i T53 zostały również zasugerowane do genotypowania w celu oceny odpowiedzi na lek.