Częściowe niedokrwienie rdzenia kręgowego wywołano u psów w wieku od 1 do 3 lat. wieku, przez podwiązanie aorty brzusznej tuż poniżej arteria coeliaca. Zmiany Badano zmiany neuronów zwojów wrażliwych na światło. Oprócz najczęściej występujących zmian, np. wakuolizacji mitochondriów, dezagregacji rybosomów, dezagregacji rybosomów. wakuolizacja mitochondriów, dezagregacja rybosomów, rozszerzenie kompleksu Golgiego, formacje mikrotubularne w zwojach nerwowych. formacje mikrotubularne w rozszerzonych cysternach retikulum endoplazmatycznego. zostały zaobserwowane. Zmodyfikowane cysterny granulowanego retikulum endoplazmatycznego (GER) występowały ogniskowo w stosunkowo dobrze zachowanych neuronach. Poszczególne mikrotubule mierzyły około 24 nm średnicy zewnętrznej, a ich ściany tworzyły przez niektóre podjednostki. --- Mikrotubule to puste rurki o średnicy około 25 nm uczestniczące w cytoszkielecie eukariotyczny cytoszkielet. Są one zbudowane z heterodimerów alfabeta-tubuliny, które łączą się, tworząc protofilamenty biegnące wzdłuż ściany mikrotubuli z podjednostką beta-tubuliny skierowaną w stronę mikrotubuli plus koniec nadający strukturalną biegunowość. Tubuliny alfa i beta są wysoce konserwatywne. Trzecim członek rodziny tubulin, gamma-tubulina, odgrywa rolę w zarodkowaniu i montażu mikrotubul. zarodkowaniu i montażu mikrotubul. Inni członkowie rodziny tubulin wydają się być zaangażowani w zarodkowanie mikrotubul. Montażowi mikrotubul towarzyszy hydroliza GTP związanego z beta-tubuliną, tak że mikrotubule składają się głównie z głównie z "GDP-tubuliny" stabilizowanej na dodatnim końcu przez krótką "czapeczkę". Ważną ważną właściwością mikrotubul jest dynamiczna niestabilność charakteryzująca się wzrost losowo przerywany przerwami i kurczeniem się. Wiele białek oddziałuje z mikrotubulami w komórce i są zaangażowane w podstawowe funkcje, takie jak wzrost mikrotubul, stabilizacja, destabilizacja i interakcje z chromosomami podczas podziału komórki. chromosomami podczas podziału komórki. Białka motoryczne kinezyna i dyneina wykorzystują wykorzystują mikrotubule jako ścieżki transportu i są również zaangażowane w podział komórek. Krystalografia i mikroskopia elektronowa dostarczają strukturalnych podstaw dla zrozumienia interakcji mikrotubul z lekami antymitotycznymi, z białkami motorycznymi białkami motorycznymi i białkami śledzącymi plus end. --- Ujawnienie charakterystyki drgań subkomórkowych elementów strukturalnych, takich jak takich jak błony i mikrotubule, odgrywa kluczową rolę w uzyskaniu głębszego zrozumienie ich funkcji biologicznych. Niemniej jednak, ograniczenia i wyzwania w eksperymentach biologicznych w tej skali wymagają użycia modeli matematycznych i obliczeniowych jako alternatywnego rozwiązania. Jako jeden z trzech głównych filamentów cytoszkieletu, mikrotubule są wysoce anizotropowymi struktury zbudowane z heterodimerów tubuliny. Są to puste w środku cylindryczne powłoki o średnicy zewnętrznej ∼ 25 nm i długości kilkudziesięciu mikronów. W tym badaniu zastosowano model mechaniczny uwzględniający wpływ lepkiego cytozolu i otaczających go włókien. filamentów do przewidywania sprzężonych oscylacji pojedynczej mikrotubuli zanurzonej w mikrotubuli zanurzonej w cytoplazmie. Teoria powłoki odkształcenia ścinającego pierwszego rzędu dla materiałów ortotropowych jest wykorzystywana do modelowania mikrotubuli, podczas gdy ruch cytozolu jest analizowany z uwzględnieniem przepływu Stokesa. Lepki cytozol i mikrotubule są sprzężone poprzez warunek ciągłości w poprzek na granicy mikrotubule-cytozol. Pola naprężeń i prędkości w cytozolu indukowane przez wibrującą mikrotubulę są wyznaczane analitycznie. Wreszcie, wpływ wpływy lepkości dynamicznej cytozolu, elastyczności sieci filamentów, moduł ścinania mikrotubul i obwodowa liczba falowa na podłużne, promieniowe i skrętne tryby drgań mikrotubul. --- Techniki optyczne bliskiego pola umożliwiły przechwytywanie, transport i obsługę materiałów nanoskopowych znacznie mniejszych niż te, którymi można manipulować za pomocą tradycyjne pęsety optyczne. Tutaj rozszerzamy zakres tego, co jest możliwe poprzez demonstrując orientację kątową i kontrolę rotacyjną zarówno biologicznych, jak i zarówno biologicznych, jak i niebiologicznych nanoprętów za pomocą nanopęsety z kryształów fotonicznych. W naszych w naszych eksperymentach, pojedyncze mikrotubule (średnica 25 nm, długość 8 μm) i wielościenne nanorurki węglowe (średnica zewnętrzna 8 μm). wielościenne nanorurki węglowe (średnica zewnętrzna 110-170 nm, długość 5 μm) są obracane przez optyczny moment obrotowy wynikający z ich interakcji z polem ewanescencyjnym emanującym z tych urządzeń. Sztywność kątowa pułapki κ = 92,8 pN-nm/rad(2)-mW dla mikrotubul, a stała sprężyny skrętnej wynosi 22,8 pN-nm/rad(2)-mW. stała wynosząca 22,8 pN-nm/rad(2)-mW jest mierzona dla nanorurek. Oczekujemy, że że ta nowa zdolność ułatwi opracowanie wysoce precyzyjnych schematów nanoasemblacji i biofizycznych badań naprężeń zginających biomolekuł.
Jaka jest typowa średnica zewnętrzna mikrotubul (heterodimerów tubuliny)?
Mikrotubule są wysoce anizotropowymi strukturami zbudowanymi z heterodimerów tubuliny. Są to puste w środku cylindryczne powłoki o średnicy zewnętrznej ∼ 25 nm (24nm - 25nm).