CEL: Wzrost wydalania albuminy z moczem (UAE) u pacjentów z cukrzycą typu 1 może odzwierciedlać zmiany w przepuszczalności naczyń i/lub lokalne czynniki hemodynamiczne. czynniki hemodynamiczne. Rzeczywiście, przezkapilarna ucieczka albuminy (TERalb), miara miara ogólnoustrojowego odpływu kapilarnego, jest zwiększona u pacjentów z cukrzycą, nawet w z niewielkim wzrostem albuminurii. U pacjentów z normoalbuminurią typu 1 systemowy przepływ kapilarny i kłębuszkowy jest zwiększony. My hipotezę, że te zmiany hemodynamiczne przyczyniają się do podwyższonego TERalb, nawet w fazie poprzedzającej mikroalbuminurię. METODY: Zmierzyliśmy TERalb u 39 normoalbuminurycznych pacjentów z cukrzycą typu 1 i 46 zdrowych osób z grupy kontrolnej. 46 zdrowych osób z grupy kontrolnej. TERalb obliczono na podstawie krzywej zaniku 125I-albuminy. Hemodynamikę nerkową i ogólnoustrojową mierzono standardowymi technikami. standardowymi technikami. Przepływ krwi przedramienia (FBF) mierzono za pomocą pletyzmografii. Funkcję śródbłonka oceniano za pomocą dotętniczego wlewu acetylocholiny. Integralność strukturalną ściany naczynia określono w teście reaktywnego przekrwienia po okluzji. reaktywny test przekrwienia. WYNIKI: TERalb był zwiększony u pacjentów z cukrzycą (5,53+/-0,40 w porównaniu z 4,39+/-0,21%/h, P = 0,01). Pacjenci zostali podzieleni na tercyle pod względem ich TERalb. Nie stwierdzono różnic w UAE, ciśnieniu krwi, parametrach metabolicznych parametrów, funkcji śródbłonka lub maksymalnego rozszerzenia naczyń po okluzji między grupami. między grupami. Jednakże frakcja filtracyjna i FBF były istotnie w grupie pacjentów z cukrzycą z najwyższymi poziomami TERalb. Ogólnie rzecz biorąc, u pacjentów z cukrzycą FBF był istotnie skorelowany z TERalb. WNIOSKI: TERalb jest podwyższony u normoalbuminurycznych pacjentów z cukrzycą typu 1. U tych pacjentów ze zwiększoną przepuszczalnością naczyń włosowatych nie ma dowodów na dysfunkcji śródbłonka lub uszkodzenia ściany naczynia. Jednak zarówno FBF, jak i frakcja filtracyjna są zwiększone. Dlatego zwiększona przepuszczalność naczyń przepuszczalność naczyń we wczesnej fazie cukrzycy typu 1 jest związana z ogólnymi zmianami hemodynamicznymi. zmianami hemodynamicznymi. Warto zauważyć, że taki wzrost przepuszczalności naczyń niekoniecznie jest niekoniecznie znajduje odzwierciedlenie w nieprawidłowym UAE. Może to być spowodowane brakiem w przepuszczalności kłębuszków nerkowych lub z faktu, że próg dla reabsorpcji kanalikowej albuminy nie został przekroczony. --- Wpływ leczenia hipotensyjnego na przezkapilarną szybkość ucieczki albuminy (TERalb) badano u ośmiu pacjentów z cukrzycą insulinozależną z nadciśnieniem tętniczym (średnia wieku 29 lat, zakres 19-42 lat) z nefropatią i retinopatią. Przezkapilarna szybkość ucieczki albuminy (początkowe zniknięcie dożylnie wstrzykniętej dożylnie albuminy surowicy ludzkiej znakowanej 125I), szybkość wydalania albuminy z moczem (immunodyfuzja radialna) i szybkość przesączania kłębuszkowego (technika pojedynczego bolusa 51-Cr-EDTA ). Po leczeniu hipotensyjnym (średni czas trwania 23 mies, zakres 7-39 miesięcy) za pomocą kombinacji metoprololu, hydralazyny i frusemidu lub diuretykami tiazydowymi, ciśnienie tętnicze spadło z 152/103 +/- 18/6 mmHg (średnia +/- SD) do 133/81 +/- 12/10 mmHg (p poniżej 0,01), przezkapilarna szybkość ucieczki albuminy z 10,2 mmHg do 10,2 mmHg (p poniżej 0,01). albuminy z 10,2 +/- 1,8 do 8,1 +/- 1,8% masy wewnątrznaczyniowej albuminy/h (p mniejsze niż 0,01), albuminuria z 1803 (370-5066) mikrogramów/min do 940 (101-2676) mikrogramów/min (mediana i zakres, p mniejsze niż 0,05) oraz współczynnik przesączania kłębuszkowego z 103 +/- 23 do 84 +/- 22 ml/min/1,73 m2 (p poniżej niż 0,01). Nasze badanie sugeruje, że skuteczne leczenie hipotensyjne zmniejsza nieprawidłowo podwyższony wyciek albuminy charakterystyczny dla u pacjentów z cukrzycą insulinozależną z kliniczną mikroangiopatią. Może to być może być spowodowane zmniejszeniem ciśnienia hydrostatycznego w mikrokrążeniu. --- Szybkość ucieczki przez kapilarę i względne znikanie glikowanej i nieglikowanej albuminy w osoczu glikowanej i nieglikowanej albuminy mierzono u 25 mężczyzn z cukrzycą typu 1 (insulinozależną) pacjentów z cukrzycą typu 1 (insulinoniezależną) przy użyciu techniki podwójnego znacznika. Pacjenci zostali podzieleni na trzy grupy na podstawie wydalania albuminy z moczem: grupa 1, normalne wydalanie albumin (mniej niż 30 mg/24 h) (n = 8); grupa 2, mikroalbuminuria (30-300 mg/24 h) (n = 9); i grupa 3, kliniczna nefropatia (powyżej 300 mg/24 h) (n = 8). Sześciu mężczyzn dopasowanych wiekowo bez cukrzycy służyło jako osoby kontrolne. Przezkapilarna szybkość ucieczki glikowanej albuminy był podobny w grupie 1 i kontrolnej (4,7 +/- 2,1 w porównaniu do 5,1 +/- 1,7%), ale znacznie wzrosła w grupie 2 (7,0 +/- 1,7%, p poniżej 0,05) i w grupie 3 (7,9 +/- 3,1%, p poniżej 0,05). Przezkapilarna szybkość ucieczki glikowanej albuminy była nieznacznie niższa niż w przypadku nieglikowanej albuminy we wszystkich grupach, ale znaczący tylko u zdrowych osób z grupy kontrolnej. Brak różnicy w nie stwierdzono różnicy w szybkości katabolizmu albuminy glikowanej i nieglikowanej. Wnioskujemy, że wpływ glikacji in vivo na klirens i przejście przez kapilarę albuminy są niewielkie i prawdopodobnie nie odgrywają znaczącej roli w rozwoju późnych powikłań mikronaczyniowych cukrzycy. późnych powikłań mikronaczyniowych cukrzycy. --- W świetle rosnącego zrozumienia toksycznego działania glikowanej albuminy i preferencyjnego wydalania tej substancji, wydalanie glikowanej albuminy można uznać za fizjologiczną funkcję nerek. albuminy można uznać za fizjologiczną funkcję nerek. Ponadto, jeśli zwiększone obciążenie glikowaną albuminą u pacjentów z cukrzycą powoduje wydalanie glikowanej albuminy w zakresie od 20 do 200 mikrog/min, czy nie można tego uznać za nie można uznać za "fizjologiczną mikroalbuminurię"? Hipoteza jest że mikroalbuminuria złożona z glikowanej albuminy jest homeostatyczną funkcją nerek. funkcją nerek. Chociaż niektóre białka są glikozylowane dla ich normalnej fizjologicznej, wiele białek jest glikowanych nieenzymatycznie w zależności od stężenia glukozy we krwi. stężenia glukozy we krwi. Albumina podlega nieenzymatycznej glikacji u wszystkich u wszystkich ludzi, ale w zwiększonym stopniu u pacjentów z cukrzycą. Glikowana albumina indukuje zmiany w mikrokrążeniu i kłębuszkach nerkowych, które mogą prowadzić do dysfunkcji śródbłonka i nefropatii cukrzycowej. śródbłonka i nefropatii cukrzycowej. Wydalanie przez nerki glikowanej albuminy jest zwiększone w porównaniu z albuminą natywną. Aby zbadać tę potencjalną homeostatyczną funkcję nerek, pacjenci z upośledzoną czynnością nerek byli w celu ustalenia, czy glikowana albumina gromadzi się. Poziomy glikowanej albuminy w osoczu w osoczu u pacjentów z cukrzycą i bez cukrzycy poddawanych hemodializie. hemodializie. Hemoglobinę A1c wykorzystano jako wskaźnik szybkości nieenzymatycznej glikacji białek. glikacji białek. Hemoglobina A1c była podwyższona u pacjentów z cukrzycą, ale była normalna w grupie bez cukrzycy (7,9% +/- 0,5% v 6,2% +/- 0,2%, odpowiednio; P < 0,01). Z drugiej strony, glikowana albumina była podwyższona w obu grupach i nie różniła się istotnie między grupami. w obu grupach i nie różniła się istotnie między nimi (1,95% +/- 0,15% u pacjentów z cukrzycą i 1,75% +/- 0,2% u pacjentów z cukrzycą). u pacjentów z cukrzycą v 1,75% +/- 0,14% u pacjentów bez cukrzycy; P = NS). Wyniki tego badania dostarczają pierwszych dowodów klinicznych potwierdzających hipotezę, że hipotezę, że wydalanie glikowanej albuminy jest homeostatyczną funkcją nerek. homeostatyczną funkcją nerek. --- U chorych na cukrzycę typu 2 z normo- i mikroalbuminurią zbadano następujące parametry pacjentów z cukrzycą typu 2: 1) współczynnik przezkapilarnej ucieczki albuminy (TERalb) i 2) ekspresję mRNA przepony szczelinowej i białek podocytów w biopsjach nerek. Pacjenci z normoalbuminurią mieli raka nerki, a biopsję nerki wykonano podczas operacji. podczas operacji. TERalb oceniano na podstawie klirensu (125)I-albuminy. PCR w czasie rzeczywistym PCR mRNA membrany szczelinowej mierzono w próbkach nerek. Współczynnik wydalania albuminy albumin (AER) było z definicji niższe u osób z normoalbuminurią niż u osób z mikroalbuminurycznych z typową glomerulopatią cukrzycową (grupa 1), w mikroalbuminurii z prawidłową lub prawie prawidłową strukturą kłębuszków nerkowych (grupa 2) oraz u osób z mikroalbuminurią z nietypową nefropatią cukrzycową (grupa 3). Klasyfikacja ta została oparta na analizie mikroskopii świetlnej tkanki nerkowej. TERalb (%/h) był podobny u chorych na cukrzycę z normoalbuminurią i mikroalbuminurią z grup 1., 2. i 3, i 3 pacjentów z cukrzycą (mediany: odpowiednio 14,1 vs. 14,4 vs. 15,7 vs. 14,9) (ANOVA, NS). Ekspresja mRNA białek przepony szczelinowej CD2AP, FAT, Actn 4, NPHS1 i NPHS2 była wyższa u pacjentów z normoalbuminurią niż u pacjentów z mikroalbuminurią (odpowiednio pacjentów z mikroalbuminurią (grupy 1, 2 i 3) (ANOVA, P < 0,001). Wszyscy pacjenci z cukrzycą mieli większą grubość błony wewnętrznej tętnicy szyjnej niż normalni pacjenci kontrolni przy użyciu techniki ultrasonograficznej (ANOVA, P < 0,01). Podsumowując obecne badanie sugeruje, że mikroalbuminuria identyfikuje podgrupę pacjentów z cukrzycą typu 2 z nadciśnieniem tętniczym, którzy mają zmienioną ekspresję mRNA przepony przepony i białek podocytów, nawet zanim struktura kłębuszków wykaże nieprawidłowości przy użyciu analizy mikroskopii świetlnej. Przeciwnie, zmieniony TERalb i zwiększoną grubość błony wewnętrznej tętnicy szyjnej wykazują wszyscy pacjenci z nadciśnieniem tętniczym typu 2, zarówno z prawidłowymi, jak i zmienionymi wzorcami AER. --- Pacjenci z cukrzycą z podwyższonym wskaźnikiem wydalania albumin z moczem (początkowa lub kliniczna nefropatia) mają również zwiększoną przezkapilarną szybkość ucieczki albuminy. Badanie to miało na celu wyjaśnienie, czy jest to spowodowane ogólną dysfunkcją dysfunkcją naczyń krwionośnych lub podwyższonym ogólnoustrojowym ciśnieniem krwi. Ogólnoustrojowe ciśnienie krwi i przezkapilarną szybkość ucieczki albuminy mierzono w następujących grupach następujących grupach po 4 tygodniach bez leczenia przeciwnadciśnieniowego: Grupa 1 - 11 zdrowych osób z grupy kontrolnej. Grupa 2 - dziesięciu pacjentów z cukrzycą typu 1 (insulinozależną) pacjentów z cukrzycą typu 1 (insulinozależną) z rozpoczynającą się nefropatią (szybkość wydalania albuminy z moczem: 30-300 mg/24 h) i prawidłowym ciśnieniem krwi. Grupa 3 - jedenastu pacjentów bez cukrzycy z pierwotnym nadciśnieniem tętniczym. Grupa 4 - dziewięciu pacjentów z cukrzycą typu 1 z nadciśnieniem tętniczym, ale prawidłowym wydalaniem albuminy z moczem (< 30 mg/24 h). Grupa 5 - jedenastu pacjentów z cukrzycą typu 1 z nefropatią (wydalanie albuminy z moczem > 300 mg/24 h) i nadciśnieniem tętniczym. Skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi było podobne w trzech grupach z nadciśnieniem tętniczym: grupa 3, 148 +/- 8/95 +/- 6; grupa 4, 150 +/- 12/94 +/- 8 i grupa 5; 152 +/- 12/92 +/- 7 mmHg, ale znacznie podwyższone (p < 0,001). podwyższone (p < 0,001) w porównaniu z grupą kontrolną 1, 117 +/- 12/74 +/- 9 i grupą 2, 128 +/- 7/82 +/- 4 mmHg. Przezkapilarna szybkość ucieczki albuminy była podobny u osób z grupy kontrolnej (5,2 +/- 2,7%) i osób z grup normoalbuminurycznych grupach 3 i 4 (odpowiednio 6,2 +/- 1,9 i 5,1 +/- 1,4%) i istotnie niższy (p < 0,001). istotnie niższe (p < 0,001) niż u pacjentów z podwyższonym wydalaniem albuminy bez lub z nadciśnieniem tętniczym, grupa 2, 10,1 +/- 2,8 i grupa 5, 11,4 +/- 5,7%.(ABSTRAKT SKRÓCONY DO 250 SŁÓW) --- CEL: Zespół metaboliczny zdefiniowany przez kryteria ATP III, konstelacja czynników ryzyka związanych z insulinoopornością, predysponuje do przedwczesnego czynników ryzyka związanych z insulinoopornością, predysponuje do przedwczesnej miażdżycy i wczesnych incydentów wieńcowych. Czy ten negatywny profil ryzyka jest związany z dysfunkcją śródbłonka pozostaje do ustalenia. MATERIAŁY I METODY: Przezkapilarna szybkość ucieczki albuminy (TERalb), miara przepuszczalności naczyń włosowatych i przepuszczalności naczyń włosowatych i integralności ogólnoustrojowego śródbłonka naczyń włosowatych oraz rozszerzenie naczyń krwionośnych przedramienia do dotętniczej acetylocholiny (ACH), wskaźnik azotu tlenku azotu (NO), oceniano u 24 mężczyzn bez cukrzycy, mężczyzn z nadciśnieniem tętniczym i zespołem metabolicznym według kryteriów ATP III (nadciśnienie tętnicze z co najmniej dwoma dodatkowymi cechami, takimi jak wysoki poziom trójglicerydów, niski poziom HD trójglicerydy, niski poziom HDL, otyłość brzuszna, upośledzone stężenie glukozy w osoczu na czczo lub po obciążeniu). stężenie glukozy w osoczu na czczo lub po obciążeniu). Dwunastu dobranych pod względem wieku szczupłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłowym profilem lipidowym i prawidłowym profilem lipidowym i glukozy oraz dziewięciu pacjentów z normotensją stanowiło grupę kontrolną. U wszystkich pacjentów poddano oznaczeniu lipidów oraz ocenie stężenia insuliny na czczo i po OGTT ocenę; HOMA-IR był wskaźnikiem insulinooporności. WYNIKI: TERalb był wyższy u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i zespołem metabolicznym, bez różnic między grupą kontrolną z nadciśnieniem tętniczym a grupą normotensyjną. Ciśnienie krwi ciśnienie tętnicze (BP), lipidy, stężenie glukozy w osoczu, stężenie insuliny i wskaźnik HOMA-IR nie były związane z TERalb. z TERalb. Reakcje na acetylocholinę były selektywnie osłabione u pacjentów z metabolizmem i, indywidualnie, związane tylko z poziomem cholesterolu HDL, niezależne od cholesterolu LDL, ciśnienia tętniczego, wielkości ciała, trójglicerydów i wartości HOMA-IR wartości. Nie istniał związek między odpowiedzią na acetylocholinę a TERalb. WNIOSKI: Zmieniona ogólnoustrojowa przepuszczalność naczyń włosowatych charakteryzuje insulinoopornych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i zespołem metabolicznym. Ten defekt, który może promować wczesny rozwój miażdżycy, współistnieje z osłabieniem śródbłonka, wskazując na wszechobecną nieprawidłowość funkcji śródbłonka. funkcji śródbłonka. --- Podatność żył kończyn dolnych i przezkapilarna szybkość ucieczki transferyny zostały zmierzono u ośmiu normotensyjnych, insulinozależnych mężczyzn chorych na cukrzycę i kontrolnych przy użyciu techniki podwójnego izotopu. Autologiczne erytrocyty znakowane technetem-99m autologiczne erytrocyty wykorzystano do pomiaru podatności żylnej i skorygowania dla lokalnych zmian objętości krwi, podczas gdy transferyna znakowana indem-113m była do pomiaru przezkapilarnej ucieczki białka. U pacjentów z cukrzycą stwierdzono zmniejszoną podatność żylną 1,5 (0,7 do 3,4) x 10(-2) mmHg-1 w porównaniu z grupą kontrolną 3,2 (2,4 do 4,1) x 10(-2) mmHg-1 (p poniżej 0,01). Pacjenci Pacjenci z cukrzycą mieli również większą przezkapilarną ucieczkę transferyny -2,7 (-1,5 do -5,3) x 10(-3), w porównaniu z osobami z grupy kontrolnej -5,2 (-4,1 do -8,1) x 10(-3) (p poniżej 0,02) w odpowiedzi na rosnące ciśnienie hydrostatyczne. ciśnienie. Wyniki te wskazują na zmniejszoną podatność żylną u pacjentów ze średnim średnim czasem trwania cukrzycy wynoszącym 15 lat i z co najwyżej wczesnymi powikłaniami cukrzycy i potwierdzają wcześniejsze obserwacje wskazujące na zwiększoną przezkapilarną ucieczkę białka. --- Dostępne dowody wskazują, że słaba kontrola metaboliczna i podwyższone ciśnienie krwi przyspieszają rozwój mikroangiopatii cukrzycowej. Mikroangiopatia jest związana z nadmiernym odkładaniem się albuminy w błonach podstawnych naczyń włosowatych. kapilarnych i sugeruje się, że zwiększone wynaczynienie składników osocza może prowadzić do składników osocza może prowadzić do pogrubienia błony podstawnej. Zmierzyliśmy przezkapilarną szybkość ucieczki albuminy, wskaźnik szybkości wynaczynienia wewnątrznaczyniowej albuminy z krążenia na jednostkę czasu, po dożylnym wstrzyknięciu albuminy surowicy ludzkiej 125I. Zbadaliśmy niezależne wpływ na przezkapilarną szybkość ucieczki albuminy nieketotycznej słabej kontroli metabolicznej, nadciśnienia tętniczego i mikroangiopatii. Badaliśmy osoby bez cukrzycy i pacjentów z cukrzycą, początkowo w nieketotycznej złej kontroli metabolicznej i ponownie, gdy kontrola kontroli metabolicznej i ponownie, gdy kontrola została poprawiona. Badaliśmy również normotensyjnych, dobrze kontrolowanych pacjentów z cukrzycą bez mikroangiopatii, normotensyjnych dobrze kontrolowanych pacjentów z cukrzycą z mikroangiopatią, dobrze kontrolowanych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez mikroangiopatii i dobrze kontrolowanych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i mikroangiopatią. Wskaźnik przezkapilarna szybkość ucieczki albuminy była podobna u osób kontrolnych bez cukrzycy kontrolnych bez cukrzycy (5,5 +/- 0,7%/h) i zarówno w normie typu 1 (5,3 +/- 1,2%/h), jak i typu 2 (5,1 +/- 0,6%/h). +/- 0,6%/h) u normotensyjnych pacjentów z cukrzycą bez długotrwałych powikłań. Podczas słabej kontroli metabolicznej przezkapilarna szybkość ucieczki albuminy była znacznie wyższa niż u osób bez cukrzycy (odpowiednio 8,8 +/- 0,8%/h i 5,5 +/- 0,7%/h, p poniżej 0,01). Wraz z poprawą kontroli wartości spadły istotnie do 6,3 +/- 0,9%/h (p poniżej 0,02), nie różniąc się istotnie od osób z grupy kontrolnej.(ABSTRAKT SKRÓCONY DO 250 SŁÓW) --- TŁO: Miażdżyca jest główną przyczyną zachorowalności i śmiertelności w cukrzycy insulinozależnej. cukrzycy insulinozależnej. Ostatnie badania wykazały, że albuminuria jest predyktorem chorób sercowo-naczyniowych u tych pacjentów i jest szczególnie wysoka częstość występowania choroby wieńcowej we wczesnych stadiach albuminurii. albuminurii. DOSTĘPNE DOWODY: Szereg ustalonych czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, takich jak podwyższone ciśnienie krwi, aterogenne zmiany stężenia lipidów i lipoprotein w osoczu lipidów i lipoprotein, podwyższony poziom fibrynogenu w osoczu i, prawdopodobnie, nadreaktywność płytek krwi u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Ponadto albuminuria może być markerem uogólnionej choroby ściany naczyniowej małych i dużych naczyń krwionośnych. małych i dużych naczyń krwionośnych. Stwierdzenie podwyższonego wskaźnika przezkapilarnego albumin, podwyższonego stężenia czynnika von Willebranda w osoczu oraz fibrynolitycznego we wczesnej nefropatii cukrzycowej potwierdzają tę hipotezę. hipotezę. WNIOSEK: Początkowe mechanizmy patofizjologiczne zaangażowane w nefropatię cukrzycową są nadal hipotetyczne. nefropatii cukrzycowej są nadal hipotetyczne i w dużej mierze nieznane. --- Wstęp: Lipokalina związana z żelatynazą neutrofili (NGAL) jest obiecującym biomarkerem ostrego uszkodzenia nerek. biomarkerem ostrego uszkodzenia nerek. Istnieje coraz więcej dowodów sugerujących że NGAL jest również markerem choroby nerek i nasilenia przewlekłej choroby nerek (CKD). choroby nerek (CKD). Zbadaliśmy użyteczność NGAL w moczu w dokładniejszym dokładniejszym przewidywaniu czynności nerek u pacjentów z cukrzycową CKD. METODY: Zbadaliśmy możliwe zależności między NGAL w moczu, szacowanym współczynnikiem filtracji kłębuszkowej (eGFR) i białkomoczem u pacjentów z cukrzycową CKD i w zdrowych populacjach. w zdrowych populacjach. WYNIKI: Poziomy NGAL w moczu były znacznie wyższe u pacjentów z CKD niż u zdrowej grupie kontrolnej (96,0 [2,7 do 975,2] ng/ml vs. 18,8 [1,3 do 81,9] ng/ml, P=0,02), a GFR był niższy wśród pacjentów z CKD (49,3 [13,1 do 78,3] mL/min/1,73 m(m)). mL/min/1,73 m(2) vs. 85,6 [72 do 106,7] mL/min/1,73 m(2), P<0,0001). Poziom NGAL w moczu NGAL wykazywał istotną odwrotną korelację z GFR (r=-0,5634, P<0.0001). Analizy korelacji między poziomem białka w moczu i poziomem NGAL w moczu a GFR NGAL a GFR były następujące: białko moczu i NGAL w moczu (r=0,3009, P=0,0256), białko w moczu i GFR (r=-0,6245, P<0,0001), mikroalbumina w moczu i NGAL w moczu (r=0,0256). NGAL w moczu (r=0,1794, P=0,2275) oraz mikroalbumina w moczu i GFR (r=-0,5190, P=0.0002). WNIOSEK: Na podstawie tych wyników doszliśmy do wniosku, że NGAL w moczu jest wiarygodnym wiarygodnym markerem czynności nerek u pacjentów z cukrzycową CKD. Jednak NGAL w moczu nie dostarczał dokładniejszych informacji dotyczących czynności nerek niż GFR. --- Związek między szybkością wydalania albuminy z moczem (UAE), przezkapilarną szybkością ucieczki albuminy (TERalb), czynnikami hemostatycznymi wydalania albumin (TERalb), czynnikami hemostatycznymi, ambulatoryjnym ciśnieniem krwi i zmiennymi metabolicznymi. zmiennymi metabolicznymi u 45 chorych na cukrzycę typu II (insulinoniezależną) bez jawnej nefropatii lub niekontrolowanego ciśnienia krwi. My 44 pacjentów do badania kontrolowanego placebo w celu sprawdzenia efektów 3-tygodniowego leczenia leczenia heparyną drobnocząsteczkową (tinzaparyną) na te same zmienne. zmiennych. BMI, 24-godzinne skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi, stężenie trójglicerydów w osoczu stężenie trójglicerydów w osoczu, glukozy na czczo, czynnika VIII, czynnika von Willebranda czynnika von Willebranda (vWf), fibrynogenu, alfa-2 makroglobuliny i fibronektyny były znacząco wyższe u pacjentów ze zwiększoną albuminurią w porównaniu z pacjentami z normoalbuminurią, podczas gdy pacjentów z normoalbuminurią, podczas gdy TERalb był podobny w obu grupach. TERalb korelował z poziomem glukozy w osoczu na czczo. UAE korelował ściślej niż TERalb z 24-godzinnym ambulatoryjnym ciśnieniem krwi, vWf i czynnikiem VIII. Szybkość wydalania albumin z moczem była niezmieniona podczas stosowania tinzaparyny [28,9+/-5,6 vs 28,1+/-6,0 mikrog/min (średnia geometryczna (średnia geometryczna (antilog SD)] w porównaniu z placebo (18,0+/-5,4 vs 17,6+/-5,3 mikrog/min), a nie zmian w TERalb [6,3+/-1,6 vs 6,0+/-1,5%/h (średnie +/- SD) i 6,3+/-1,5 vs 5,6+/-1,8%/h; tinzaparyna vs placebo, odpowiednio]. Zaobserwowano jedynie niewielkie ciśnienia krwi, lipidów, kontroli glikemii i czynników hemostatycznych. czynników hemostatycznych. Badanie to nie wykazało korelacji między albuminurią a przezkapilarną u pacjentów z cukrzycą typu II bez jawnej nefropatii lub niekontrolowanej nefropatii lub niekontrolowanego ciśnienia krwi. UAE jest związany z markerami miażdżycy, uszkodzeniem i dysfunkcją śródbłonka oraz czynnikami hemostatycznymi. Co więcej, UAE koreluje znacznie bardziej niż TERalb z 24-godzinnym ambulatoryjnym ciśnieniem krwi, czynnikiem von Willebranda ciśnieniem, czynnikiem von Willebranda i czynnikiem VIII. Wreszcie, krótkotrwałe leczenie z tinzaparyną nie zmienia przeznaczyniowego lub kłębuszkowego wycieku albuminy. albuminy. Wyniki te wskazują, że TERalb nie jest czułym markerem dysfunkcji mikronaczyniowej u takich pacjentów i że czynniki inne niż nieprawidłowe glikozaminoglikanów mogą przyczyniać się do uszkodzenia naczyń krwionośnych u tych pacjentów. pacjentów. --- Opisano trzech pacjentów z cukrzycą insulinozależną, u których uogólniony obrzęk i przyrost masy ciała po podaniu nadmiernej ilości insulin insulin jednoskładnikowych, w dwóch przypadkach związanych z objawową hipoglikemią. Seryjne pomiary objętości osocza i przezkapilarnej szybkości ucieczki albuminy (TERA) przy użyciu albuminy znakowanej 125I, ciśnienia osmotycznego koloidu w surowicy (COP) przy użyciu osmometru koloidu membranowego. koloidalnego osmometru membranowego, objętości upakowanych komórek (PCV) i białek surowicy, wykazały że obrzęk był związany ze zwiększoną objętością osocza i TERA, podczas gdy stężenie albuminy stężenie albuminy i białka całkowitego oraz COP w surowicy były zmniejszone. Zmniejszenie zmniejszenie dziennej dawki insuliny zniosło hipoglikemię i spowodowało utratę masy ciała, natriurezę, diurezę, zmniejszenie objętości osocza i TERA oraz wzrost stężenia albuminy, białka całkowitego i COP w surowicy. albuminy surowicy, białka całkowitego i COP. Ścisła kontrola metaboliczna u wcześniej wcześniej słabo kontrolowanych pacjentów może powodować indukowany insuliną wzrost objętości osocza i szybkości ucieczki albumin. --- Hipoteza Steno sugeruje, że albuminuria odzwierciedla rozległe uszkodzenie naczyń krwionośnych (retinopatia proliferacyjna i ciężka makroangiopatia). naczyniowych (retinopatia proliferacyjna i ciężka makroangiopatia) z powodu z powodu uogólnionej dysfunkcji naczyń (śródbłonka). Oceniliśmy tę koncepcję u NIDDM (cukrzyca insulinoniezależna) (13 kobiet / 39 mężczyzn, wiek 60 lat +/- 7 lat, grupa 1). +/- 7 lat, grupa 1) i bez (12 kobiet / 41 mężczyzn, wiek 61 +/- 7 lat, grupa 2) z nefropatią cukrzycową w porównaniu z dopasowanymi osobami bez cukrzycy (7 kobiet/15 mężczyzn, wiek 58 +/- 8 lat, grupa 3). 12-odprowadzeniowe EKG zostało zarejestrowane i zakodowane na ślepo przy użyciu skali Minnesota Rating Scale; kwestionariusz sercowo-naczyniowy Światowej Organizacji Zdrowia do oceny przeszłych i obecnych dowodów na zawał mięśnia sercowego, dusznicę bolesną zawału mięśnia sercowego, dusznicy bolesnej, udaru mózgu i choroby naczyń obwodowych (cyfrowe pomiar skurczowego ciśnienia krwi). Stopień retinopatii cukrzycowej został na podstawie fotografii dna oka. Zmierzono następujące zmienne: przezkapilarną szybkość ucieczki albuminy (początkowy zanik dożylnie wstrzykniętej dożylnie albuminy surowicy ludzkiej znakowanej 125I), stężenie proreniny w osoczu (test radioimmunologiczny) i stężenia czynnika von Willebranda w surowicy (enzymatyczny test immunoadsorpcyjny). Częstość występowania choroby niedokrwiennej serca (odczyt EKG) (49/20/5)% i choroba naczyń obwodowych wskazana przez obniżone skurczowe ciśnienie krwi na paluchu skurczowe ciśnienie krwi na dużym palcu (69/30/14)% było istotnie wyższe w grupie 1 vs grupa 2 (p < 0,01) i w grupie 2 vs grupa 3 (p < 0,01), odpowiednio. Częstość występowania i nasilenie retinopatii były wyższe w grupie 1 vs 2 (p < 0,01). Przezkapilarna szybkość ucieczki albuminy (%/h) była podwyższona w grupie grupie 1 i 2 w porównaniu z grupą kontrolną: 7,9 (4,3-13,7); 7,4 (3,7-16,4) vs 6,0 (3,4-8,7), (p < 0,005), odpowiednio. Aktywność proreniny w osoczu (IU/ml) była podwyższona w grupie 1 i grupie 2 w porównaniu do grupy 3: 272 (59-2405); 192 (18-813) i 85 (28-246), p < 0,001, odpowiednio. Czynnik von Willebranda w surowicy (j.m./ml) był podwyższony w grupie 1 w porównaniu z grupami 2 i 3: 2,07 (0,83-4,34); 1,60 (0,30-2,99) i 1,50 (1,00-2,38), p < 0,001, odpowiednio. Nasze badanie wykazało, że pacjenci z NIDDM z albuminurią i bez albuminurii mieli zwiększoną przezkapilarną ucieczkę albuminy i podwyższoną aktywność proreniny, podczas gdy tylko z albuminurią mieli podwyższony czynnik von Willebranda. Pacjenci z NIDDM mogą mieć nieprawidłową funkcję śródbłonka przy braku albuminurii. --- U około 30% pacjentów z cukrzycą rozwija się nefropatia, której występowanie jest częściowo pod kontrolą genetyczną. Przedsionkowy peptyd natriuretyczny (ANP) ma powiązany fizjologiczny wpływ na nerki. Niniejsze badanie zostało przeprowadzone w celu zbadać związek między nowo zidentyfikowanym i znanym polimorfizmem na locus genu pronatriodilatyny (PND) i zajęciem nerek u pacjentów z cukrzycą typu 1. u pacjentów z cukrzycą typu 1. Spośród 454 pacjentów z cukrzycą typu 1 (219 mężczyzn, 235 kobiet), u 323 nie stwierdzono objawów nefropatii, 79 miało początkowe zajęcie nerek, a 52 ustabilizowaną nefropatię. nefropatię; dla porównania zbadano 58 zdrowych osób z grupy kontrolnej. Częstości alleli (C708 versus T708) wynosiły: 0,95 i 0,05 u pacjentów z normoalbuminurią, odpowiednio; 0,88 i 0,12 u pacjentów z mikroalbuminurią; 0,96 i 0,04 zarówno u osób zarówno u osób z jawną nefropatią, jak i u zdrowych osób z grupy kontrolnej (P = 0,011). Pacjenci z rozpoczynającą się nefropatią byli w nierównowadze w porównaniu z kohortą kohortą chorych na cukrzycę (P = 0,02). W tych samych populacjach, dodatkowy genotyp genotyp dla polimorfizmu ScaI genu PND. Częstości alleli A1 i A2 wynosiły: 0,21 i 0,79 u pacjentów z normoalbuminurią; 0. 13 i 0,87 u pacjentów z mikroalbuminurią; 0,06 i 0,94 u pacjentów z cukrzycą typu 1 z jawną nefropatią nefropatią; oraz odpowiednio 0,20 i 0,80 u zdrowych osób z grupy kontrolnej (P < 0.0001). Podgrupa 55 normotensyjnych pacjentów z cukrzycą typu 1, dobrze dopasowanych do pod względem cech klinicznych, poziomów ANP w osoczu i przepuszczalności mikronaczyniowej do makrocząsteczek, badano na podstawie polimorfizmów C708/T i A2/A1 . Zarówno przezkapilarna szybkość ucieczki albuminy (TERalb), jak i poziomy ANP w osoczu ANP w osoczu były istotnie niższe u pacjentów z allelem T708 niż z allelem C708 jak również u osób z allelem A1 niż A2 (TERalb: T708 versus C708: 5,5+/-1,7 versus 7,8+/-2,0%/h, P = 0,0001; poziomy ANP w osoczu: 8,3+/-3,9 versus 15,3+/-7,7 pg/ml, P = 0,0003; A1 versus A2: 6,05+/-2,2 versus 7,3+/-2,1%/h, P = 0,044; 8,53+/-4,6 versus 14,5+/-7,4 pg/ml, P = 0,0024, odpowiednio). Tak więc w dużej etnicznie jednorodnej kohorcie osób chorych na cukrzycę, nasze dane pokazują: (1) znaczący związek polimorfizmu C708/T z mikroalbuminurią w długotrwałej cukrzycy i cukrzycy i zarówno z niższymi poziomami ANP w osoczu, jak i powszechnym wyciekiem albuminy i (2) silny związek między polimorfizmem ScaI a zarówno nefropatią cukrzycową, jak i nefropatią cukrzycową i stężeniem ANP w osoczu. Wyniki te sugerują możliwą rolę genu PND w zapewnianiu ochrony przed nefropatią i uszkodzeniem mikronaczyniowym w cukrzycy typu 1. --- Przezkapilarna szybkość ucieczki albuminy (TERalb) jest często podwyższona u pacjentów z mikroangiopatią cukrzycową. z mikroangiopatią cukrzycową. Celem niniejszego badania było zbadanie wpływu enalaprylu na TERalb u pacjentów z cukrzycą z albuminurią i prawidłowym lub nieznacznie podwyższonym ciśnieniem krwi. prawidłowym lub nieznacznie podwyższonym ciśnieniem krwi. Siedemnastu pacjentów z cukrzycą retinopatią cukrzycową, albuminurią, rozkurczowym ciśnieniem krwi poniżej 100 mmHg oraz podwyższonym TERalb. Ciśnienie krwi i TERalb mierzono przed i po 14 dniach leczenia enalaprylem w dawce 20 mg na dobę przez 14 dni. dni. Skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi spadło z 168 +/- 6 do 155 +/- 6 (p < 0,001) i odpowiednio z 87 +/- 2 do 81 +/- 2 mmHg (p < 0,005). Średnie ciśnienie tętnicze spadło z 114 +/- 3 do 105 +/- 3 mmHg (p < 0,0001). Podwyższony TERalb zmniejszyło się z 9,5 +/- 0,5 do 7,2 +/- 0,5%/godzinę (p < 0,005). W podgrupie w podgrupie z nadciśnieniem tętniczym, skurczowe, rozkurczowe i średnie ciśnienie tętnicze zmniejszyło się znacząco o 15, 7 i 10 mmHg (odpowiednio p < 0,005, p < 0,005 i p < 0,005); TERalb zmniejszyło się z 15 do 7,2 +/- 0,5%/godz. ); TERalb zmniejszyło się z 9,5 +/- 0,6 do 7,3 +/- 0,6 (p < 0,03). W w podgrupie z normotensją ciśnienie tętnicze pozostało niezmienione, a TERalb zmniejszyło się z 9,0 +/- 0,8 do 6,8 +/- 1,0%/godzinę (p < 0,03). Fruktozamina w osoczu zmniejszyła się z 373 +/- 23 do 347 +/- 20 (p < 0,05) w grupie z nadciśnieniem tętniczym i pozostała niezmieniona u pacjentów z normotensją. Nie można było wykazać korelacji między zmianami TERalb a zmianami ciśnienia krwi. Podsumowując Podsumowując, enalapryl zmniejsza mikronaczyniowy wyciek albuminy u pacjentów z z mikroangiopatią cukrzycową i prawidłowym lub nieznacznie podwyższonym ciśnieniem krwi. --- Mikroalbuminuria była początkowo uważana za nowy ważny czynnik ryzyka nefropatii cukrzycowej. dla nefropatii cukrzycowej. Niedawno przekonująco wykazano, że mikroalbuminuria jest również niezależnym czynnikiem ryzyka zachorowalności i śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych u pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2. i śmiertelności u pacjentów z cukrzycą typu 1 i typu 2. Nawet w populacji bez cukrzycy bez cukrzycy, mikroalbuminuria jest czynnikiem ryzyka śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. Jaki jest związek między zwiększoną utratą albumin w moczu a chorobą sercowo-naczyniową i śmiertelnością? Ponieważ mikroalbuminuria jest najwyraźniej związana ze zwiększonym uniwersalnym przesiewem naczyniowym albuminy pod względem przezkapilarnej szybkości ucieczki albuminy (TER-alb), mikroalbuminuria może odzwierciedlać ten uniwersalny przesiew. Patofizjologia zwiększonego TER-alb jest nieznana, ale może być spowodowana hemodynamiką lub uszkodzeniem właściwości funkcjonalnych ściany naczyniowej. funkcjonalnych ściany naczyniowej. Wiele badań dostarczyło dowodów na dysfunkcję śródbłonka u pacjentów z mikroalbuminurią. śródbłonka u pacjentów z mikroalbuminurią, co może być wspólnym ogniwem odpowiedzialnym za wyżej wymienione powiązania. W tym kontekście, szereg markerów dysfunkcji komórek śródbłonka u pacjentów z mikroalbuminurią. pacjentów z mikroalbuminurią. Ponadto przeprowadzono szereg funkcjonalnych testów in vivo dysfunkcji śródbłonka u pacjentów z cukrzycą typu 1 i typu 2, a także u osób zdrowych. u pacjentów z cukrzycą typu 1 i typu 2, a także u zdrowych osób z grupy kontrolnej. Ogólnie rzecz biorąc, badania te wskazują na istnienie czynnościowej dysfunkcji naczyń u pacjentów z cukrzycą typu 1 z mikroalbuminurią, które mogą być związane z dysfunkcją komórek śródbłonka. komórek śródbłonka.
Czy przezkapilarna ucieczka albuminy jest zmieniona u pacjentów z cukrzycą?
Zmieniony TERalb występuje u pacjentów z cukrzycą typu 2, zarówno z prawidłowymi, jak i zmienionymi wzorcami AER.
TERalb jest również podwyższony u pacjentów z normoalbuminurią i cukrzycą typu 1.