CEL: Zbadanie wartości międzyfazowej fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) w wykrywaniu monosomii 7 (-7) lub delecji długiego ramienia hybrydyzacji (FISH) w wykrywaniu monosomii 7 (-7) lub delecji długiego ramienia chromosomu 7 (7q-) w przypadkach zespołu mielodysplastycznego (MDS). METODY: Zbadano czterdzieści sześć przypadków MDS i 10 prawidłowych kontroli jednocześnie za pomocą konwencjonalnej analizy kariotypu i międzyfazowej techniki FISH przy użyciu bezpośrednio znakowanej sondy DNA SpectrumRed specyficznej dla 7q32. Dwieście komórek interfazowych dla każdego przypadku, a komórki z jedną czerwoną plamką hybrydyzacyjną hybrydyzacji<7% uznano za dodatnie. WYNIKI: Trzy przypadki wykazywały -7/7q- w konwencjonalnej cytogenetyce (CC) i zostały potwierdzone przez międzyfazową FISH. Sześć z 43 przypadków, które nie wykazywały -7/7q- przez CC wykazało -7/7q- w międzyfazowej FISH. WNIOSEK: FISH międzyfazowa jest bardzo przydatna do wykrywania -7 lub 7q- w MDS i jest bardziej czuła niż CC. --- Celem tego badania było porównanie wykrywania trisomii 8 u pacjentów z pacjentów z zespołem mielodysplastycznym (MDS) z międzyfazową fluorescencją in situ (FISH) i analizy kariotypu cytogenetycznego. Przy użyciu Spectrum Green znakowanej sondą centromerową chromosomu 8, przeprowadzono międzyfazową FISH. Klony klony trisomii 8 wykryto jednocześnie w 48 przypadkach MDS za pomocą FISH i konwencjonalnej analizy cytogenetycznej (CCA). Wyniki wykazały, że CCA nie ujawniła znaczącej różnicy w proporcjach konstytucyjnych między MDS-RA i MDS-RAEB z kariotypami całkowitym +8, częściowym +8 i jednym +8. W przypadku FISH wykrywalne wskaźniki wynosił 66,1% dla całego +8. Częściowe +8 i pojedyncze +8 były znacznie wyższe niż niż odpowiednio jeden +8 i złożony +8. Odsetki trisomii 8 były podobne w MDS-RA i MDS-RAEB. Trisomię 8 wykryto w 1 z 15 próbek z prawidłowym lub nieprawidłowym kariotypem bez trisomii 8 metodą FISH. Istniała liniowa korelacja między odsetkiem częściowych +8 wykrytych przez FISH i CCA. Dwóch pacjentów otrzymało CCA i badanie FISH w momencie diagnozy i podczas leczenia, odsetek trisomii odsetek trisomii 8 wzrastał wraz z postępem choroby. Podsumowując, nasze wyniki wykazały, że FISH jest czułą i dokładną techniką wykrywania trisomii 8 u pacjentów z MDS. Może ona przyczynić się do diagnozy, oceny oceny efektu leczniczego i przewidywania postępu choroby w MDS. Wielkość klonu trisomii 8 nie ma związku z klasyfikacją MDS, ale podeszwa +8 wydaje się często występować w MDS-RA. --- CEL: Porównanie wyników fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) w porównaniu z konwencjonalną cytogenetyką (CC) w wykrywaniu powszechnych nieprawidłowości chromosomalnych nieprawidłowości i ocena znaczenia FISH w zespole mielodysplastycznym (MDS). METODY: Łącznie 344 pacjentów z MDS de novo od czerwca 2008 r. do października 2012 r. wykryto za pomocą 6 par sond, w tym CSF1R/D5S23-D5S721 (5q33), EGR1/ D5S23-D5S721 (5q31), D7S486 (7q31) /CSP7, D7S522 (7q31) /CSP7, D20S108/CSP8 (20q12/CSP8) i CSPX/CSPY. Wyniki porównano z wynikami CC. WYNIKI: CC ujawniła nieprawidłowości cytogenetyczne w 168/344 przypadkach (48,8%), a częstość powszechnych aberracji, takich jak częstość powszechnych aberracji, takich jak +8, 20q-, -7/7q-, -5/5q- i -Y wynosiła 18,9% (65/344), 9,3% (32/344), 8,4% (29/344), 8,4% (29/344) i 2,4% (5/206). odpowiednio. Podczas gdy FISH ujawniła nieprawidłowości chromosomowe u 147/344 pacjentów (42,7%), a częstość występowania +8, 20q-, -7/7q-, -5/5q- i -Y wynosiła odpowiednio 20,9% (72/344), 11,6% (40/344), 11,6% (40/344), 10,2% (35/344) i 2,9% (6/206). odpowiednio. Ogółem 187/344 pacjentów (54,4%) było nosicielami aberracji klonalnych za pomocą połączenie CC i FISH. Wśród 158 pacjentów z prawidłowym kariotypem w badaniu CC wykryto 14 przypadków (8,9%) wykryto aberracje klonalne za pomocą FISH. FISH również FISH potwierdziła również 4 nosicieli aberracji klonalnych spośród 9 pacjentów z nieklonalnymi nieprawidłowościami klonalnych. WNIOSKI: FISH jest skuteczna w zwiększaniu prawdopodobieństwa wykrycia nieprawidłowości chromosomowych w przypadkach MDS z prawidłowymi kariotypami i kariotypem kariotypem. FISH może dostarczyć uzasadnienia dla nieprawidłowości klonalnych u pacjentów z nieklonalnych aberracji przez CC. Połączenie FISH i CC wykazuje uzupełniające się zalety. zalety. --- W celu zbadania wartości międzyfazowej fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) w wykrywaniu częściowej delecji długiego ramienia chromosomu 20 (20q(-)) u pacjentów z zespołem mielodysplastycznym (MDS), spektrum Green fluoresceiny bezpośrednio znakowany sztuczny chromosom drożdżowy (YAC) klon 912C3, który obejmuje region klastra punktu przerwania w paśmie 20q12 został użyty jako sondy do wykonania międzyfazowej FISH na komórkach szpiku z 52 przypadków MDS i 5 normalnych kontroli. Dla każdego przypadku oceniono od 200 do 300 komórek, a przypadki, w których komórki miały zielonym sygnałem hybrydyzacji>7,16% zostały zdefiniowane jako 20q(-) dodatnie. Wyniki FISH porównano z wynikami konwencjonalnego testu cytogenetycznego (CC). Wyniki Wyniki wykazały, że wśród 52 przypadków MDS, 7 (13,5%) przypadków było pozytywnych w badaniu FISH, z czego jednak 4 przypadki były dodatnie, a pozostałe 3 przypadki były negatywne w teście CC. Stwierdzono, że YAC912C3 i międzyfazowa FISH zapewniające skuteczną technikę w wykrywaniu 20q(-) w MDS jest ważnym uzupełnieniem testu CC. --- Udział linii w zespołach mielodysplastycznych (MDS) jest nadal niejasny. Aby określić klonalność i ewolucję zaburzenia, przeprowadzono retrospektywne badanie na rozmazach szpiku kostnego od siedmiu pacjentów z MDS z trisomią 8 przeprowadzono przy użyciu fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). Zaobserwowaliśmy, że trisomia chromosomu 8 ulegała selektywnej ekspresji w komórkach szpikowych. Żadne dojrzałe dojrzałe limfocyty lub komórki plazmatyczne wyrażały trzy sygnały. Nasze badania wykazują wartość FISH do identyfikacji dotkniętej linii komórkowej. Ponadto, Ponadto, łatwa kwantyfikacja nieprawidłowych komórek może pomóc w ocenie postępu choroby. progresji choroby. --- Fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (FISH) jest uzupełniającą metodą cytogenetyczną która odgrywa ważną rolę w odkrywaniu nierozwiązanych przypadków upośledzenia umysłowego i wielu anomalii. Zdolność tej metody do wykrywania złożonych i kryptycznych rearanżacji i kryptycznych rearanżacji chromosomowych przekracza rozdzielczość zwykłych technik cytogenetycznych. technik cytogenetycznych; dlatego ma szerokie zastosowanie w nowoczesnych laboratoriach cytogenetycznych laboratoriach cytogenetycznych - zarówno w rutynowej pracy, jak i do celów badawczych. Przeanalizowaliśmy 19 pacjentów z zespołami mikrodelecji - 9 pacjentów z zespołem Williamsa, 4 pacjentów z zespołem Pradera-Williego i 6 pacjentów z zespołem DiGeorge'a. Na na podstawie oceny dysmorfizmu twarzy i obecności określonych głównych anomalii, wszyscy pacjenci spełniali kryteria rozpoznania zespołu. Przeprowadzono badania FISH, potwierdzając podejrzewany zespół u pacjentów. --- Fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH) przy użyciu dwóch sond kosmidowych (41A i P13) z regionu krytycznego zespołu Millera-Diekera (MDS) w 17p13.3 przeprowadzono w zaślepionym porównaniu trzech pacjentów z MDS z submikroskopowymi delecjami i u czterech normalnych krewnych wykorzystywanych jako kontrole. Kontrole wykazały zarówno chromosom 17 znakowane w 85%-95% komórek, podczas gdy każdy pacjent wykazywał tylko jeden homolog znakowany w 75%-80% komórek. Dwóch pacjentów z MDS z kryptycznymi translokacjami z kryptycznymi translokacjami. W jednym przypadku pacjentka i jej matka miały der(17) (p+), ale wzajemny produkt translokacji nie mógł zostać zidentyfikować u matki za pomocą G-bandingu (tj. była to "półkryptyczna" translokacja). translokacja). FISH ujawniła translokację 3q;17p. Drugi przypadek dotyczył z pozornie prawidłowym kariotypem. Ponieważ stwierdzono dużą delecję molekularną molekularną, postulowano translokację obejmującą dwa telomery G-ujemne (tj. "pełnokrytyczna" translokacja). Badania FISH przeprowadzone na jej ojcu i normalnego brata wykazały translokację 8q;17p. Badania te wykazały, że hybrydyzacja in jest skuteczną metodą wykrywania delecji w zespole Millera-Diekera. zespole Millera-Diekera. Co ważniejsze, badania rodziców metodą FISH na pacjentach wykazujące delecje molekularne i prawidłowy kariotyp mogą identyfikować kryptyczne zdarzenia zdarzenia translokacji, których nie można wykryć za pomocą innych molekularnych strategii genetycznych. strategie. Podobne strategie in situ wykrywania delecji mogą zostać opracowane dla innych zespołów mikrodelecji, takich jak zespół Pradera-Williego/Angelmana lub zespół DiGeorge'a. zespół DiGeorge'a. --- CEL: Ocena wartości panelowej fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (ang. (FISH) w wykrywaniu powszechnych nieprawidłowości chromosomowych w zespole mielodysplastycznym (MDS). zespół mielodysplastyczny (MDS). METODY: Przeanalizowano dwadzieścia przypadków pacjentów z MDS, których kariotypy nie były wcześniej znane badaczowi FISH. kariotypy były wcześniej nieznane przez egzaminatora FISH, przeanalizowano za pomocą panelu FISH przy użyciu YAC248F5 (5q31), YAC938G5 (7q32), CEP8 i YAC 912C3 (20q12) w celu wykrycia często występujących nieprawidłowości chromosomowych. występujących nieprawidłowości chromosomowych (-5/5q, -/7q-, +8, 20q-) w MDS. Następnie wyniki porównano z wynikami konwencjonalnej cytogenetyki (CC). WYNIKI: Spośród 20 przypadków, w 13 przypadkach stwierdzono wspólne nieprawidłowości chromosomowe (trisomia 8, pięć przypadków; -5/5q-, jeden przypadek; 20q-, pięć przypadków; 5q- towarzysząca 20q-, pięć przypadków). przypadków; 5q- towarzyszący 20q-, jeden przypadek; złożone nieprawidłowości, jeden przypadek). Jednak w badaniu CC tylko w pięciu przypadkach stwierdzono wspólne nieprawidłowości chromosomalne. nieprawidłowości chromosomalne (20q-, cztery przypadki; 5q- towarzyszące 20q-, jeden przypadek). Ponadto stwierdzono trisomię 21, chromosom markerowy i złożone nieprawidłowości obejmujące -5, -7 i chromosomy markerowe zaobserwowano w jednym przypadku, pozostałe były prawidłowe. WNIOSEK: Panel FISH jest użytecznym narzędziem cytogenetyki molekularnej w wykrywaniu powszechnych nieprawidłowości chromosomowych. wykrywaniu powszechnych nieprawidłowości chromosomowych w MDS. --- CEL: Identyfikacja nieprawidłowych kariotypów za pomocą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) hybrydyzacji fluorescencyjnej (FISH) i zbadanie implikacji prognostycznych u pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS). METODY: FISH zastosowano do wykrycia często występujących nieprawidłowości chromosomowych nieprawidłowości (-5/5q, +8, -7/7q-) w 37 przypadkach MDS. Zastosowano oprogramowanie SPSS 11.5 i analiza korelacji zostały wykorzystane do analizy względności między nieprawidłowymi chromosomami, rokowaniem i konwersją choroby u 37 pacjentów z MDS. WYNIKI: Nieprawidłowości kariotypu stwierdzono w 21 (56,8%) z 37 przypadków, wśród których wśród których 6 (16,2%) stanowiły kariotypy złożone, 9 (24,3%) +8, 2 (5,4%) -5/5q-, 2 (5,4%) -7/7q-. W medianie czasu obserwacji wynoszącej 12 miesięcy 12 przypadków przekształciło się w ostrą białaczkę. ostrą białaczkę. Złożone kariotypy były istotnie związane ze złym rokowaniem i transformacją białaczkową. Nieprawidłowości + 8 i -7/7q- były skorelowane ze zgonem. korelowały ze śmiercią. WNIOSKI: FISH była bardziej czuła niż konwencjonalna cytogenetyka do wykrywania nieprawidłowości mini-klonalnych. Istnieją pewne różnice w nieprawidłowych kariotypów między pacjentami w Chinach i krajach zachodnich. Wielosonda stosowane w wykrywaniu cytogenetycznym mogą dokładniej przewidywać rokowanie pacjenta. dokładniej. Im wyższy odsetek nieprawidłowych kariotypów, tym gorsze rokowanie. --- TŁO: Rzadko u pacjentów z pancytopenią, u których początkowo zdiagnozowano niedokrwistość aplastyczną (AA) początkowo niedokrwistość aplastyczna (AA), a następnie zespół mielodysplastyczny (MDS). zespół mielodysplastyczny (MDS). Istnieją kontrowersje dotyczące tego, czy początkowa diagnoza AA jest prawidłowa, czy też pacjenci ci mają hipokomórkowy MDS w momencie na początku pancytopenii. METODY: Autorzy przeanalizowali próbki szpiku kostnego (BM) od pacjentów, u których u których początkowo zdiagnozowano AA, a następnie MDS z kohorty 128 kolejnych pacjentów, którzy kohorty 128 kolejnych pacjentów z AA w latach 1993-2004. Badanie cytogenetyczne i fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH) przeprowadzono w celu oceny dla monosomii 7 retrospektywnie w podgrupie pacjentów. WYNIKI: Zidentyfikowano 12 pacjentów (zakres wieku, 26-79 lat). W czasie, gdy zdiagnozowano AA, nie było dowodów na dysplazję, mediana komórkowości BM wynosiła 5% (zakres od <1% do 15%), a kariotyp wszystkich pacjentów był prawidłowy. kariotyp. Terapia 11 pacjentów obejmowała środki immunomodulujące, którym towarzyszyły czynniki wzrostu czynniki wzrostu u 4 pacjentów, a 1 pacjent został poddany przeszczepowi szpiku kostnego. BM. Jeden pacjent otrzymywał wyłącznie czynniki wzrostu. Mediana odstępu do rozpoznania MDS wynosił 9 miesięcy (zakres, 2-43 miesięcy). Mediana komórkowości BM wynosiła 30% (zakres, 5-90%), a zmiany dysplastyczne obserwowano u wszystkich pacjentów. pacjentów. Dziewięciu pacjentów miało nieprawidłowy kariotyp, a monosomia 7 była najczęstszą nieprawidłowością (n = 5). najczęstszą nieprawidłowością (n = 5 pacjentów). FISH wykryła monosomię 7 w 6 próbkach w momencie w 6 próbkach w momencie rozpoznania MDS i w 2 próbkach w momencie rozpoznania AA. WNIOSKI: Wykrycie monosomii 7 w próbkach, które uznano za AA i krótki odstęp czasu do późniejszej diagnozy MDS sugeruje, że ci pacjenci mieli hipoplastyczny MDS na początku pancytopenii. Terapia może pozwolić na wykrycie MDS poprzez zwiększenie wzrostu komórek. --- Zespół delecji 22q11 (22q11DS) jest najczęstszym zespołem mikrodelecji u ludzi. u ludzi, występującym z częstością 1 na 4 000. W większości przypadków W większości przypadków submikroskopowa delecja obejmuje 3 Mb, ale istnieje wiele innych nakładających się i nienakładających się delecji. i nienakładających się delecji, które generują podobny fenotyp. Większość mikrodelecji 22q11.2 można ustalić za pomocą standardowej fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). fluorescencyjnej in situ (FISH) w celu wykrycia TUPLE1 lub N25 na 22q11.2. Jednakże, ten test nie wykrywa delecji, które są proksymalne lub dystalne do sond sond FISH i nie dostarcza żadnych informacji o długości delecji. delecji. W celu zwiększenia wskaźnika wykrywalności delecji 22q11.2 oraz w celu lepiej scharakteryzować rozmiar i położenie takich delecji, przeprowadziliśmy badanie przypadków 22q11.2 przy użyciu multipleksowej amplifikacji sondy zależnej od ligacji (MLPA). Wykorzystaliśmy MLPA do oszacowania wielkości delecji 22q11.2 u 51 pacjentów pozytywnych dla testów TUPLE1 lub N25 (FISH) oraz do zbadania 12 pacjentów z cechami klinicznymi sugerującymi 22q11DS i negatywnymi wynikami FISH. Analiza MLPA potwierdziła mikrodelecję we wszystkich 51 próbkach FISH-dodatnich, jak również mikroduplikacje w trzech próbkach. Co więcej, pozwoliło nam to określić delecje, które nie zostały wcześniej wykryte przy użyciu standardowych klinicznych sond FISH w 2 z 12 osób z cechami klinicznymi sugerującymi 22q11DS. Wnioskujemy, że MLPA jest opłacalnym i dokładnym narzędziem diagnostycznym dla 22q11DS o wyższej czułością niż sama FISH. Dodatkowe zalety testów MLPA w naszym badaniu obejmowały określenie długości delecji i wykrycie duplikacji 22q11.2. (c) 2007 Wiley-Liss, Inc. --- Przeprowadziliśmy konwencjonalną analizę cytogenetyczną (CC) i międzyfazową fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH) hybrydyzację (FISH) z sondą centromeryczną DNA specyficzną dla chromosomu satelitarnego alfa 7 (p alfa 7t1) DNA (p alpha 7t1) na materiale szpiku kostnego przygotowanym do CC w 11 i 80 przypadkach zespołów mielodysplastycznych (MDS). W grupie kontrolnej, średnio 4,3 +/- 1% z 700 badanych komórek wykazało tylko jeden sygnał FISH dla chromosomu 7, a znalezienie > 6,3% (średnia +2 odchylenia standardowe) komórek z jednym sygnałem FISH Sygnał FISH został uznany za wskazujący na obecność klonu z -7, klonalne -7 stwierdzono u 11 pacjentów, podczas gdy u dwóch pacjentów -7 występowało tylko w jednej mitozie (nieklonalne -7). mitozie (nieklonalne -7). W ośmiu z 11 przypadków klonalnego -7 w CC, międzyfazowa FISH potwierdziła -7. U pozostałych trzech pacjentów odpowiednio 5,1%, 6,3% i 18,4% komórek miało jeden sygnał. komórek miało jeden sygnał. Ci trzej pacjenci mieli, oprócz do -7 przez CC, chromosom markerowy, który został wykazany jako składający się z chromosomu 7 przez analizę FISH na rozsiewach metafazowych (metafaza FISH). Spośród dwóch pacjentów z nieklonalnym -7 przez CC, jeden miał klon -7 przez FISH, podczas gdy drugi pacjent miał prawidłowe wyniki FISH. Pięciu z 67 pacjentów bez mitozy -7 w CC miało klonalny -7 w międzyfazowej FISH, z jednym sygnałem sygnał chromosomu 7 w 14,4 do 39% badanych komórek. Co najmniej trzy mitozy z -7 stwierdzono u dwóch z nich w metafazie FISH. Trzech z pięciu pacjentów zostało ponownie przebadanych 12 do 17 miesięcy później: CC i metafazowa FISH nie wykazały -7, podczas gdy międzyfazowa FISH nadal wykazywała klon -7. Trzech pacjentów z klonalnym klonalnej -7 w CC i FISH zostało ponownie zbadanych w całkowitej remisji hematologicznej po intensywnej terapii. CC nie wykryła -7, a międzyfazowa FISH była prawidłowa u wszystkich trzech pacjentów. trzech pacjentów. Nasze odkrycia sugerują, że międzyfazowa FISH może poprawić wykrywanie wykrywanie -7 w MDS. Konwencjonalna cytogenetyka powinna być nadal wykonywana równolegle z FISH. równolegle z FISH, jednak z powodu możliwych fałszywie ujemnych wyników FISH, gdy fałszywie ujemnych wyników FISH, gdy marker pericentromeryczny chromosomu 7 jest obecny u pacjentów z -7. liczba przypadków z mniejszymi klonami -7, wykrywalnymi tylko przez FISH, i dłuższa i dłuższa obserwacja w tych przypadkach będą konieczne do określenia znaczenia tego znaczenia tego odkrycia, ewolucji tego pomniejszego klonu i wyników pacjentów. --- Fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (FISH) ze specyficzną dla chromosomu 7 sondą alfa wykorzystano do wykrycia monosomii 7 w komórkach interfazowych i metafazowych komórkach uzyskanych od pacjentów z zespołem mielodysplastycznym (MDS) i ostrą białaczką nielimfocytową (ANLL). Analiza chromosomów ujawniła monosomię 7, albo samodzielnie lub jako część złożonej nieprawidłowości chromosomowej we wszystkich próbkach komórek. ANALIZY FISH 12 próbek szpiku i próbki krwi przy użyciu specyficznej dla chromosomu 7 alfa satelitarnej sondy DNA ujawniły pojedynczą plamkę fluorescencji w 80,5-97,5% komórek W przeciwieństwie do tego, 83,5-92,0% tych samych komórek miało dwie kopie chromosomu 7. komórek miało dwie kopie chromosomu 17, ponieważ wykryto dwie plamki fluorescencyjne przy użyciu specyficznej dla chromosomu 17 satelitarnej sondy DNA alfa stosowanej jako kontrola pozytywna. kontrola. Odsetek komórek interfazowych z monosomią 7 nie korelował z odsetkiem komórek metafazowych. z odsetkiem komórek metafazy z monosomią 7 wykrytą za pomocą konwencjonalnego kariotypowania lub z odsetkiem komórek blastycznych w szpiku kostnym. --- Kariotyp, odsetek blastów w szpiku kostnym i cytopenia wpływają na rokowanie w zespole mielodysplastycznym. zespołu mielodysplastycznego. Zbadaliśmy nieprawidłowości wykryte za pomocą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) w zespole mielodysplastycznym i powiązany profil hematologiczny z nieprawidłowościami. profil hematologiczny z nieprawidłowościami wykrytymi przez FISH. Pełna morfologia krwi krwi, krwi obwodowej i szpiku kostnego pacjentów oceniano pod kątem cytopenii, dysplazji i blastów. Sondy FISH zostały użyte do wykrycia del(5q), wzmocnienia chromosomu 8, de (7q/-7) i del(20 q). Zastosowano analizę regresji wielokrotnej do zbadania związku nieprawidłowości FISH, wieku i płci z profilem hematologicznym. profilem hematologicznym. Test Mc Nemara badał związek między nieprawidłowościami FISH a dysplastycznymi w szpiku kostnym. Nieprawidłowości cytogenetyczne wykryto metodą FISH u 25,7% pacjentów. Del(20 q) zaobserwowano u 14,2% pacjentów. FISH była w stanie w stanie przewidzieć zmiany w liczbie blastów we krwi obwodowej o 80% (p ˂ 0,0001). Nieprawidłowości cytogenetycznych nie zaobserwowano u 74,2% pacjentów. Grupy z nieprawidłowościami FISH FISH mają inny profil hematologiczny, a te nieprawidłowości mają znaczący wpływ na odsetek blastów. --- CEL: Zbadanie wartości międzyfazowej fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) w wykrywaniu trisomii 8 w zespołach mielodysplastycznych (MDS). (FISH) w wykrywaniu trisomii 8 w zespołach mielodysplastycznych (MDS). METODY: Konwencjonalna cytogenetyka (CC) i międzyfazowa FISH z użyciem SpectrumGreen znakowanej sondą specyficzną dla centromeru chromosomu 8 przeprowadzono jednocześnie w celu wykrycia trisomii 8 u 69 osób z MDS i 6 osób zdrowych. WYNIKI: Policzono dwieście komórek interfazowych i wykryto komórki z trzema zielonymi plamami hybrydyzacji hybrydyzacji > 3%. Jedenaście przypadków wykazywało trisomię 8 przez CC i zostały potwierdzone w 10 przez FISH. W 7 przypadkach odsetek komórek z trisomią 8 był znacząco niższy w FISH niż w CC. Siedem przypadków wykazywało trisomię 8 w FISH w 58 przypadkach, które nie wykazywały trisomii 8 w CC. Spośród 7 przypadków, dwa miały odpowiednio 2 i 3 chromosomy markerowe, 4 miały prawidłowe kariotypy. WNIOSKI: Międzyfazowa FISH była użyteczną metodą wykrywania trisomii 8 w MDS, szczególnie u pacjentów z prawidłowym kariotypem lub chromosomem markerowym. Stanowiła ona była ważnym uzupełnieniem CC. --- Powtarzające się translokacje są rzadkie w zespołach mielodysplastycznych (MDS). Trzy nowe nawracające translokacje, a mianowicie der(12)t(3;12)(q13;p13), t(11;13;22)(q13;q14;q12) i der(17)t(13;17)(q21;p13), zidentyfikowane przez konwencjonalnej cytogenetyki (CC) u 4 pacjentów z MDS, zostały dalej scharakteryzowane przy użyciu panelu komercyjnych i domowych sond do fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). Celem tego badania było określenie dokładnych punktów przerwania i zidentyfikowanie genów, które mogą być związane z procesem nowotworowym. Połowa z punktów przerwania (4/8) została precyzyjnie zidentyfikowana, a w pozostałej połowie zostały zawężone do regionu od 14 do 926 kb. Wszystkie badane punkty przerwania miały śródmiąższowe lub terminalne delecje w zakresie od 536 kb do 89 Mb, a tylko tylko te 7 Mb zostały wykryte przez CC. Geny zlokalizowane w punktach przerwania lub wokół nich opisane w naszym badaniu nie były wcześniej związane z MDS. Usunięte regiony obejmują między innymi geny ETV6 i RB1 i wykluczają gen TP53. Badania FISH były przydatne do udoskonalenia punktów przerwania translokacji, ale potrzebne są dalsze badania w celu określenia roli zaangażowanych genów w procesie nowotworowym. w procesie nowotworowym. --- Gen małej jądrowej rybonukleoproteiny polipeptydu N (SNRPN) jest uważany za jednego z kandydatów na jeden z kandydatów na zespół Pradera-Williego (PWS). Opisujemy dwoje rodzeństwa z PWS z typową delecją SNRPN wykrytą metodą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). hybrydyzacji fluorescencyjnej in situ (FISH). Ani cytogenetycznie wykrywalna delecja 15q12, ani delecja delecji dla sond kosmidowych D15S11, D15S10 i GABRB3 nie stwierdzono u żadnego z pacjentów. pacjenta. Sugeruje to mniejszą delecję ograniczoną do regionu krytycznego PWS. FISH z sondą SNRPN pozwoli na analizę pacjentów z PWS z ograniczonymi delecjami niewykrywalnymi za pomocą innych sond. delecjami niewykrywalnymi za pomocą innych sond. --- Wpływ in vivo połączonego leczenia rekombinowaną ludzką erytropoetyną (rHuEpo) i czynnikiem stymulującym kolonie granulocytów (G-CSF) na komórki CD34(+) czynnika stymulującego kolonie granulocytów (G-CSF) na komórki CD34(+) był oceniano za pomocą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) u 13 pacjentów z zespołem mielodysplastycznym (MDS) ze znanymi nieprawidłowościami cytogenetycznymi. Po leczeniu, reagujący pacjenci wykazywali znacznie niższy odsetek nieprawidłowych komórek FISH CD34(+) niż przed leczeniem (P = 0,003), a w porównaniu z przypadkami przypadkami niereagującymi (P = 0,007). Odpowiedź na leczenie była związana ze zmniejszonym stopniem apoptozy w komórkach CD34(+) (P = 0,021): jednak nie zaobserwowano różnicy w długości telomerów zaobserwowano u reagujących pacjentów po podaniu czynnika wzrostu. po podaniu czynnika wzrostu. Chociaż liczba analizowanych pacjentów była stosunkowo niewielka, obecne dane sugerują, że u pacjentów z MDS odpowiedź na rHuEpo i G-CSF może być być związana z proliferacją kariotypowo prawidłowych, ale potencjalnie kariotypowo prawidłowych, ale potencjalnie wadliwych komórek progenitorowych CD34(+). --- Fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (FISH) z sondą DNA specyficzną dla regionu chromosomu sondą DNA specyficzną dla regionu chromosomowego została zastosowana prospektywnie na niehodowanych komórkach interfazowych amniocytów w celu wykrycia niezrównoważonej nieprawidłowości chromosomowej, która spowodowała zespół cri du chat lub 5p- . Potwierdzenie przeprowadzono za pomocą rutynowej cytogenetyki. --- Większość pacjentów z ostrą białaczką szpikową (AML) i zespołami mielodysplastycznymi (MDS) zespoły mielodysplastyczne (MDS), zwłaszcza tych z niekorzystną cytogenetyką. cytogenetyką. Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu zbadania obecności i częstotliwości minimalnej choroby resztkowej (MRD) u pacjentów z AML lub MDS (n=35) oraz numerycznych nieprawidłowości chromosomów 6, 7, 8, 9, 10, 17 i 18 w klinicznej przy użyciu kombinacji sortowania komórek aktywowanego fluorescencją (FACS), fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) i znakowania bromodeoksyurydyną (BUdR). Technika ta umożliwia wykrycie zaledwie trzech komórek białaczkowych na 10(5) komórek prawidłowych. MRD wykryto u 33/35 pacjentów w całkowitej remisji (CR). U 16 pacjentów wystąpił nawrót choroby (8/11 z monosomią 7, 4/17 z trisomią 8 i 4/7 z innymi nieprawidłowościami cytogenetycznymi) po medianie 4,8 miesiąca (zakres 3-13). Poziomy MRD (P=0,007) i wskaźnika proliferacji (P=0,011) były istotnie wyższe u pacjentów z monosomią 7 niż u pacjentów z trisomią 8 lub innymi nieprawidłowościami cytogenetycznymi. nieprawidłowościami cytogenetycznymi. Odsetek komórek w fazie S, liczba komórek nieprawidłowych komórek i klasa cytogenetyczna były związane z czasem do nawrotu (P=0,001) przy czym faza S była najważniejszym czynnikiem prognostycznym (P=0,0001). My wnioskujemy, że połączenie FACS/FISH/BUdR, które określa liczbę, fenotyp i szybkość proliferacji bardzo rzadkich komórek białaczkowych u pacjentów z AML lub MDS w remisji klinicznej, dostarcza informacji, które są przydatne w identyfikacji pacjentów z wysokim i niskim prawdopodobieństwem nawrotu choroby. --- Anomalie strukturalne chromosomu X, zwłaszcza translokacje, są rzadkimi w zespołach mielodysplastycznych (MDS). W serii 2270 pacjentów z MDS przeanalizowanej w latach 1983-1994 (Centrum Genetyki Człowieka, Leuven), 9 przypadków było z translokacjami obejmującymi chromosom X. Aberracje te nie były ograniczone do określonych podtypów FAB i były jedynymi anomaliami w 3 przypadkach. U u pozostałych 6 pacjentów były one związane z innymi nieprawidłowościami, w tym 5q-, obserwowanymi w trzech przypadkach. Fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (FISH) przeprowadzono retrospektywnie u 8 pacjentów i wykazano, że jest ona użytecznym uzupełnieniem uzupełnieniem charakterystyki translokacji obejmujących chromosom X X. W 3 przypadkach mogliśmy zidentyfikować partnerów translokacji i regiony breakpoint tylko za pomocą malowania chromosomów. Nie zaobserwowano powtarzających się partnerów chromosomowych. nie zaobserwowano powtarzających się partnerów chromosomowych. Punkty przerwania można było zlokalizować wzdłuż całego chromosomu X. Istniał istniał jednak klaster w regionie Xq13 zaangażowany u 4 z 9 pacjentów. The wcześniej związek anomalii Xq13 z oporną na leczenie niedokrwistością z pierścieniowymi sideroblastami (RARS) stwierdzono tylko w jednym przypadku. Pomimo braku charakterystycznych translokacji obejmujących chromosom X, występowanie takich zmian jako jedynej anomalii kariotypowej sugeruje, że mogą one odgrywać rolę w patogenezie niektórych białaczek szpikowych. patogenezie niektórych zespołów mielodysplastycznych. --- Rearanżacje chromosomalne obejmujące 3q26 są powtarzającymi się odkryciami w nowotworach szpiku prowadzące do nadekspresji MECOM, co wiąże się z bardzo złym rokowaniem. bardzo złym rokowaniem. Inne nieprawidłowości 3q zostały zgłoszone, a kryptyczne rearanżacje MECOM a w niektórych przypadkach zidentyfikowano kryptyczne rearanżacje MECOM. Analiza fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ hybrydyzacji fluorescencyjnej (FISH), zbadaliśmy 97 ostrych białaczek szpikowych pacjentów z ostrą białaczką szpikową/zespołem mielodysplastycznym z różnymi nieprawidłowościami 3q w celu określić rolę i częstotliwość zaangażowania MECOM. Zidentyfikowaliśmy rearanżacje MECOM u 51 pacjentów, większość z nich wykazała zaangażowanie 3q26 przez analizę pasmową chromosomów (CBA): inv(3)/t(3;3) (n = 26) i inne zrównoważone translokacje translokacje 3q26 (t(3q26)) (n = 15); pozostałe przypadki (n = 10) wykazały różne nieprawidłowości 3q: pięć ze zrównoważonymi translokacjami obejmującymi 3q21 lub 3q25; dwa z homogennie barwiącym się regionem (hsr) na 3q; i trzy z innymi różnymi nieprawidłowościami 3q. Złożone rearanżacje z wieloma punktami przerwania na 3q, maskujące zaangażowanie 3q26, zidentyfikowano w przypadkach z translokacjami 3q21/3q25 translokacjami. Ponadto, w dwóch przypadkach z t(3q26) zaobserwowano wiele pęknięć. t(3q26), co sugeruje, że złożona rearanżacja może również wystąpić w pozornie prostej t(3q26). pozornie prostej t(3q26). Wewnątrzchromosomalna amplifikacja genu była kolejnym mechanizmem prowadzącą do nadekspresji MECOM w dwóch przypadkach z hsr na 3q. W ostatnich trzech przypadkach analiza FISH ujawniła zaangażowanie 3q26, które zostało pominięte przez CBA z powodu nieoptymalną jakość metafaz. Wszystkie przypadki z rearanżacjami MECOM wykazały nadekspresję za pomocą ilościowego PCR w czasie rzeczywistym. Wreszcie, rearanżacje MECOM mogą wystąpić u pacjentów z nieprawidłowościami 3q, nawet przy braku specyficznego zaangażowania 3q26 podkreślając, że ich częstotliwość jest niedoszacowana. Ponieważ rearanżacja MECOM była związana z bardzo złym rokowaniem, jej badanie przesiewowe powinno być być wykonywane u pacjentów z nieprawidłowościami 3q. --- W tym badaniu wykorzystaliśmy kariotypowanie spektralne (SKY) i fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH) jako techniki uzupełniające. hybrydyzację (FISH) jako techniki uzupełniające do analizy dwóch przypadków związanych z terapią przypadków wtórnego zespołu mielodysplastycznego (t-MDS) ze złożonymi kariotypami, wcześniej analizowanymi za pomocą G-bandingu. Różne rodzaje wkładu cytogenetycznego SKY wkład cytogenetyczny SKY obejmuje potwierdzenie wyników G-bandingu, identyfikację częściowo scharakteryzowanych rearanżacji, identyfikację chromosomów markerowych niezidentyfikowanych przez G-banding oraz wykrywanie kryptycznych wzajemnych translokacji. W szczególności, zdolność SKY do wyjaśnienia szeregu markerów markerów doprowadziła do zrozumienia ewolucji klonalnej. Wspólna aberracja w tych dwóch przypadkach t-MDS była kruchość chromosomu 5 i monosomia chromosomu 18. chromosomu 18. Wyraźnie pokazujemy, że zastosowanie SKY w połączeniu z konwencjonalną analizą analizą G-banding i FISH pomogło w identyfikacji ważnych zdarzeń chromosomalnych, które mogą odgrywać kluczową rolę w rozwoju t-MDS. --- Nieprawidłowości w liczbie kopii DNA są często stwierdzane u pacjentów z zespołami anomalii zespołami anomalii i upośledzeniem umysłowym. Porównawcza hybrydyzacja genomowa (array-CGH) (array-CGH) jest technologią o wysokiej rozdzielczości, obejmującą cały genom, która poprawia wykrywanie submikroskopowych aberracji leżących u podstaw tych zespołów. Ośmiu pacjentów z upośledzeniem umysłowym, wieloma wrodzonymi anomaliami i cechami dysmorficznymi cechami dysmorficznymi zostało przebadanych pod kątem submikroskopowych zaburzeń równowagi chromosomalnej przy użyciu GenoSensor Array 300 Chip. Subtelomerowe aberracje wcześniej wykryte wcześniej za pomocą analizy fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) zostały potwierdzone u dwóch pacjentów. dwóch pacjentów, a dokładna diagnoza została postawiona w dwóch wcześniej nierozpoznanych złożonych przypadkach. Mikrodelecje w 15q11.2-q13 u noworodka z hipotonią, wnętrostwo i hipopigmentację wykryto z kilkoma rozbieżnościami między wynikami macierzy a analizą FISH. Ciągła mikrodelecja GSCL, HIRA i TBX1 w 22q11.2 została zidentyfikowana u wcześniej niezdiagnozowanego chłopca z nietypową prezentacją spektrum VCF/DiGeorge. U noworodka z aniridią, zaobserwowano granicznie fałszywie ujemną delecję WT1, najprawdopodobniej najprawdopodobniej z powodu różnic między rozmiarem delecji genomowej a sondą mikromacierzy. sondą mikromacierzy. Współczynnik wyników fałszywie dodatnich wynoszący 0,2% obliczono dla analizy klon po klonie, podczas gdy wskaźnik wyników fałszywie dodatnich na pacjenta wynosił 20%. Array-CGH jest potężnym narzędziem do szybkiego i dokładnego wykrywania zaburzeń genetycznych zaburzeń genetycznych związanych z nieprawidłowościami liczby kopii i może znacznie znacznie poprawić kliniczną diagnostykę genetyczną i opiekę. --- Zastosowaliśmy fluorescencyjną hybrydyzację DNA in situ (FISH) w celu wykrycia nieprawidłowości chromosomalnych nieprawidłowości jako wskaźnika minimalnej choroby resztkowej w kolejnych próbkach ze szpiku kostnego (BM) lub krwi obwodowej 25 pacjentów z białaczką, chłoniakiem i zespołami mielodysplastycznymi. Trisomie zostały wykryte za pomocą międzyfazowej FISH z sondami o powtórzonej sekwencji (RSP) lub przy użyciu metafazowej FISH z sondami do malowania sondami malującymi cały chromosom (WCP). Specyficzne translokacje wykryto przy użyciu sond sond WCP. Translokacje zaobserwowano przy użyciu metafazowej FISH u dwóch pacjentów w niepewnej lub całkowitej remisji (CR), u których później nastąpił nawrót choroby. Pięciu pacjentów bez nieprawidłowych komórek pozostało w CR. Czterech pacjentów z trisomiami wykrytymi podczas CR doznało nawrotu; metafazowa FISH wykryła trisomię w 0,17-16% komórek metafazy. Pięciu pacjentów, u których trisomia wystąpiła w 0,034% komórek pozostało w CR. Jądra trisomiczne zaobserwowano w 0,27-2,3% komórek komórek interfazowych, za pomocą RSP, u czterech pacjentów, u których później wystąpił nawrót choroby. Pięciu pacjentów z jądrami trisomicznymi w 0,061% pozostało w CR. Gdy dwie sondy zostały użyte jednocześnie w próbce od jednego pacjenta, 1% pozostałych komórek było nieprawidłowych. Pacjent później doznał nawrotu choroby. U jednego pacjenta z anaplastycznym chłoniakiem wielkokomórkowym, wykazano, że komórki CD30-dodatnie w interfazie trisomiczny chromosom 7 za pomocą immunofenotypowania i FISH. Nasze wyniki sugerują że metafazowa FISH z użyciem sond WCP jest czułą i specyficzną metodą wykrywania minimalnej choroby resztkowej, szczególnie u pacjentów z translokacjami. --- TŁO: Zespół Pradera-Williego (PWS) jest złożoną chorobą genetyczną człowieka wynikającą z utraty ekspresji ojcowskiego allelu genów imprintingu na chromosomie 15q11-q13. chromosomie 15q11-q13. Normalnie wyspy CpG w tym miejscu są silnie silnie metylowane w allelu matczynym, ale niemetylowane w allelu ojcowskim i dlatego aktywowane w ekspresji genów. w związku z czym są aktywowane w ekspresji genów. występować u pacjentów z pws, gdy analizowany jest pcr specyficzny dla metylacji (msp). METODY: Niniejszy artykuł przedstawia analizę PWS u pacjentów z Tajlandii przy użyciu konsensusu kryteriów diagnostycznych opartych na połączeniu danych klinicznych, podstawowego G-bandingu i i fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) cytogenetyki, metylacji opartej na PCR i sekwencjonowanie bisulfitowe wysp CpG SNRPN w celu potwierdzenia delecji 15q lub wzoru metylacji promotora SNRPN i eksonu 1. Brak pełnych raportów klinicznych lub nieadekwatność minimalnego wymaganego wsparcia laboratoryjnego laboratoryjnego utrudniały zdiagnozowanie PWS, zespołu Angelmana i innych zaburzeń z mikrodelecją. zaburzeń mikrodelecyjnych. WYNIKI: Uzyskano 100% dokładność w diagnozowaniu badanych pacjentów z PWS przy użyciu minimalnych niezbędnych wymagań. Łącznie u 20 pacjentów zdiagnozowano jako PWS na podstawie kryteriów klinicznych i narzędzia punktacji dla PWS, a to samo podejście podejście zastosowano do czterech oddzielnych pacjentów z pewnymi niedopasowanymi kryteriami, ale fenotypowe podobieństwo do PWS. Wyniki wykazały, że 70% pacjentów klinicznie zdiagnozowanych jako pacjenci z PWS (14/20) miało delecję w 15q11-q13 zgodnie z FISH, podczas gdy u wszystkich 20 pacjentów stwierdzono dodatni wynik MSP genu SNRPN. Sześć przypadków (30%) bez ojcowskiej delecji potwierdzono matczyną disomię jednorodzicielską (mUPD) PWS za pomocą PWS za pomocą MSP i sekwencjonowania metylacji. Warto zauważyć, że dwa z sześciu przypadków z mUPD były 3,5-letnimi bliźniakami. Żaden z pięciu przypadków z wynikami niższe niż zgłoszone kryteria konsensusu wykazały pozytywne wyniki G-band, FISH lub MSP. wyniki. WNIOSKI: Pokazujemy tutaj wysoką moc łączenia wyników klinicznych, FISH i MSP w ostatecznej diagnozie PWS oraz w rozróżnieniu między dwoma głównymi różnymi typami mechanizmów molekularnych. W naszej analizie nie zaobserwowano wyników fałszywie dodatnich ani fałszywie w naszej analizie nie zaobserwowano wyników fałszywie dodatnich ani fałszywie ujemnych. --- Mysz Tec jest kinazą białkowo-tyrozynową typu niereceptorowego i ulega wysokiej ekspresji w wielu liniach komórek hematopoetycznych. w wielu liniach komórek krwiotwórczych. Aby zbadać rolę kinazy Tec w ludzkim układzie krwiotwórczym ludzkim układzie krwiotwórczym, wyizolowaliśmy cDNA kodujące ludzką kinazę Tec. Ludzkie cDNA tec może kodować peptyd składający się z 631 reszt aminokwasowych o obliczonej masie cząsteczkowej 73,624. Przewidywane ludzkie białko Tec jest wysoce homologiczne do członków rodziny Tec, w tym mysiego Tec typu IV (94% homologii), mysim Tsk/Itk (60%) i ludzkim Btk (57%). Homologia między ludzkim Tec i innymi członkami rodziny Tec można zaobserwować nie tylko w Src homology 3 (SH3), SH2 i domen kinazowych, ale także w N-końcowej unikalnej domenie domenie. Analiza Northern blot wykazała, że główne transkrypty tec można wykryć w 2,6 kb i 3,6 kb w szerokim zakresie ludzkich linii komórek krwiotwórczych hematopoetycznych, w tym linii mieloidalnych, B- i T-komórkowych. Co ciekawe, wysoka ekspresji genu tec można było wykryć u wszystkich trzech pacjentów badanych z zespołem mielodysplastycznym. Ludzki gen tec został zmapowany przez fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH) do chromosomu 4p12. --- Najczęstszymi nieprawidłowościami chromosomalnymi w zespole mielodysplastycznym (MDS) i ostrej białaczce szpikowej (AML) są ostrej białaczce szpikowej (AML) są -5/del(5q) i -7/del(7q). Kiedy -5/del(5q) i -7/del(7q) współistnieją u pacjentów, zwykle wiąże się to ze złym rokowaniem. Biorąc pod uwagę że -5/del(5q) i/lub -7/del(7q) często towarzyszą dodatkowe nawracającymi zmianami chromosomalnymi, zmiana(y) genetyczna(e) na towarzyszącym(ych) chromosomie(ach) innym(ych) niż chromosomie (chromosomach) innym niż chromosomy 5 i 7 mogą być ważnym czynnikiem (czynnikami) wpływającymi na leukemogenezę i rokowanie choroby. Wykorzystując zintegrowaną analizę kariotypu, FISH i macierzy CGH w tym badaniu, oceniliśmy najmniejszy region nakładania się (SRO) chromosomów 5 i 7, a także liczbę kopii (CNA) na pozostałych chromosomach. Co więcej, związek między CNA a del(5q) i -7/del(7q) zbadano, kategoryzując przypadki na trzy grupy na podstawie nieprawidłowości do trzech grup na podstawie nieprawidłowości chromosomów 5 i 7 [grupa I: przypadki tylko z del(5q), grupa II: przypadki tylko z -7/del(7q) i grupa III: współistniejące przypadki del(5q) i del(7q)]. Nakładający się SRO chromosomu 5 z grup I i III z grup I i III wynosił 5q31.1-33.1, a chromosomu 7 z grup II i III wynosił 7q31.31-q36.1. Łącznie zaobserwowano 318 CNA; ~ 78,3% z nich było zidentyfikowano na chromosomach innych niż chromosomy 5 i 7, które zdefiniowano jako "inne CNA". Grupa III była wyróżniającą się grupą z największą liczbą (HN) CNA, kryptycznych CNA i "innych CNA". Utrata TP53 była silnie związana z del(5q). Utrata ETV6 była szczególnie związana z grupą III. Te CNA lub geny mogą odgrywać drugorzędną rolę w progresji choroby i powinny być dalej oceniane pod kątem ich znaczenia klinicznego i wpływu na terapeutyczne u pacjentów z MDS/AML niosących del(5q) i/lub -7/del(7q) w badaniu populacji pacjentów na dużą skalę. --- WPROWADZENIE: W ramach protokołu Down-screening istnieją obecnie możliwości szybkiej diagnostyki aneuploidii w ciążach wysokiego ryzyka zidentyfikowanych za pomocą nieinwazyjnych testów przesiewowych, jednak wartość diagnostyczna tych molekularnych testów genetycznych jest dyskutowana. wartość diagnostyczna tych molekularnych testów genetycznych jest przedmiotem dyskusji. CEL BADANIA: W tym prospektywnym badaniu dane dotyczące wiarygodności jednego z szybkich testów, a mianowicie z szybkich testów, a mianowicie; międzyfazowa fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (int-FISH) miały zostać zebrane przez autorów. METODY: W okresie od maja 2002 r. do września 2006 r. wszystkie 1279 próbek płodów próbek płodów zbadano zarówno metodą int-FISH, jak i pełnym kariotypowaniem. WYNIKI: Dodatkowy sygnał lub jego brak wykryto w 47 przypadkach (3,7%) (trisomia 21 u 32, różne inne nieprawidłowości numeryczne w 15 przypadkach). Wszystkie te liczbowe aberracje liczbowe zostały potwierdzone przez analizę metafazową bez fałszywych dodatnich lub negatywności. W 19 przypadkach wynik int-FISH był ujemny, jednak pełne kariotypowanie ujawniło nieprawidłowości. kariotypowanie ujawniło nieprawidłowości (w 12 z tych 19 przypadków nieprawidłowość była zrównoważona). Tylko 4 z 1279 płodów (0,3%) (3 małe dodatkowe chromosomy markerowe, 1 de no (3 małe dodatkowe chromosomy markerowe, 1 niezrównoważona translokacja de novo), które urodziłyby się z nieprawidłowościami fenotypowymi. urodziłyby się z nieprawidłowościami fenotypowymi bez analizy metafazy (2 z nich miały podejrzane objawy ultrasonograficzne). z nich miało podejrzane objawy ultrasonograficzne). WNIOSEK: Chociaż potrzebne są dalsze analizy, na podstawie wyników tego badania badania należy stwierdzić, że szybkie molekularne metody genetyczne, takie jak int-FISH mogą zostać zaakceptowane jako testy diagnostyczne aneuploidii płodu, jeśli ich zastosowanie będzie ograniczone do ciąż wysokiego ryzyka zidentyfikowanych przez zaawansowany wiek matki i nieinwazyjnych badań przesiewowych u matek. Jednak pełne kariotypowanie jest potrzebne w przypadkach z rodzinną translokacją i nieprawidłowymi objawami ultrasonograficznymi w 2. trymestrze ciąży. --- Uważa się, że zespół mielodysplastyczny (MDS) jest zaburzeniem komórek macierzystych obejmującym cytopenię i zmiany dysplastyczne w trzech liniach krwiotwórczych. Jednakże pluripotencjalnych komórek macierzystych i komórek progenitorowych nie został jednak ostatecznie wyjaśniony. Aby rozwiązać tę kwestię, zastosowaliśmy fluorescencyjną hybrydyzację in situ hybrydyzację fluorescencyjną in situ (FISH) rozmazów krwi i szpiku kostnego (BM) dla dojrzałych komórek i FISH komórek posortowanych przez sortowanie komórek aktywowane fluorescencją dla komórek progenitorowych. komórek progenitorowych. Przebadano siedmiu pacjentów z MDS związanym z trisomią 8. FISH wykazała +8 w granulocytach, monocytach i erytroblastach, ale nie w limfocytach. Posortowane komórki T (CD3(+)), B (CD19(+)) i NK (CD3(-)CD56(+)) z krwi obwodowej nie zawierały +8. krwi obwodowej nie zawierały +8, podobnie jak subpopulacje CD34(+) z BM B (CD34(+)CD19(+)), progenitorów T/NK (CD34(+)CD7(+)) i pluripotencjalnych komórek macierzystych (CD34(+)CD19(+)). komórki macierzyste (CD34(+)Thy1(+)). Nieprawidłowość chromosomu +8 została zidentyfikowana w komórkach macierzystych komórkach macierzystych tylko na poziomie jednostki tworzącej kolonię granulocyt-erytrocyt-makrofag-megakariocyt (CFU-GEMM; CD34(+)CD33(+)). Można zatem można zatem stwierdzić, że komórki dotknięte trisomią 8 w kontekście MDS są na poziomie CFU-GEMM i że komórki linii limfoidalnej nie są zaangażowane. Te wyniki zapewniają nowy wgląd w biologię MDS i sugerują, że intensywna chemioterapia intensywna chemioterapia i autologiczny przeszczep BM mogą stać się ważnymi strategiami terapeutycznymi. strategie terapeutyczne. --- TŁO I CELE: Zespoły mikrodelecji charakteryzują się małymi (<5 Mb) delecjami chromosomalnymi, w które zaangażowany jest jeden lub więcej genów. Są one często związane z wieloma wadami wrodzonymi. Fenotyp jest wynikiem wynikiem haploinsuficjencji genów w krytycznym przedziale. Fluorescencyjna hybrydyzacja in (FISH) jest powszechnie stosowana do precyzyjnej diagnostyki genetycznej zespołów mikrodelecji. precyzyjnej diagnostyki genetycznej zespołów mikrodelecji. Niniejsze badanie zostało przeprowadzone w celu oceny rolę FISH w diagnostyce podejrzewanego zespołu mikrodelecji. METODY: FISH przeprowadzono na 301 klinicznie podejrzanych przypadkach zespołu mikrodelecji w celu potwierdzenia diagnozy klinicznej przy użyciu sond niekomercyjnych. Spośród z nich, 177 przypadków zostało skierowanych na mikrodelecję 22q11.2, 42 przypadki zostały skierowane na zespół na zespół Williama, 38 przypadków na zespół Pradera-Williego/Angelmana i 44 przypadki na inne podejrzewane mikrodelecje. przypadki zostały skierowane do innych podejrzanych zespołów mikrodelecji. WYNIKI: Badanie FISH było potwierdzające tylko w 23 przypadkach (7,6%). W 17 przypadkach stwierdzono 22q11.2, cztery przypadki zespołu Pradera-Williego i dwa przypadki zespołu Williama. Williama. INTERPRETACJA I WNIOSKI: Wnioskujemy, że FISH nie powinna być metodą metodą z wyboru w przypadku klinicznie podejrzewanych zespołów mikrodelecji. Proponujemy przestrzegać ścisłych kryteriów klinicznych dla testów FISH lub najlepiej zastosować lepsze metody (podejście "najpierw genotyp"). Badanie przesiewowe całego genomu może być stosowane jako pierwsza linia a FISH może być wykorzystana do potwierdzenia wyniku badania przesiewowego, badania przesiewowego członków rodziny i diagnostyki prenatalnej. członków rodziny i diagnostyki prenatalnej. --- Duplikacja długiego ramienia chromosomu 1 (1q) jest szeroko opisywana w ludzkiej nowotworach, w tym w zespołach mielodysplastycznych (MDS). Jak dotąd, nie została nie została opisana jako pojedyncza aberracja w przewlekłej białaczce mielomonocytowej (CMML), podtypu MDS. Trisomia 1q była raczej zawsze częścią złożonych zmian chromosomowych wpływających na podtypy MDS inne niż CMML. Opisujemy przypadek z CMML z niezrównoważoną translokacją całego 1q na krótkie ramię chromosomu 14 jako krótkie ramię chromosomu 14 jako jedyną nieprawidłowość cytogenetyczną. Fluorescencyjna hybrydyzacja in Analiza hybrydyzacji fluorescencyjnej in situ (FISH) z sondą alfa-satelitarną dla paracentrycznego regionu długiego ramienia chromosomu 1 potwierdziła obecność trisomii 1q w chromosomie pochodnym, der(14)t(1;14)(q12;p11). Rozbieżne wyniki między cytogenetyką metafazową (100% nieprawidłowych) i międzyfazową (71% jąder). cytogenetyczną (71% jąder z 3 sygnałami) sugerują, że trisomia 1q, nawet w przypadku nawet przy braku dodatkowych zmian cytogenetycznych, ma wystarczający potencjał leukemogenny potencjał do nadania przewagi proliferacyjnej komórkom hematopoetycznym zaangażowanym do linii macierzystej monocytów zarówno in vitro, jak i in vivo. Dane literaturowe dotyczące częściowej i całkowitej trisomii 1q w CMML. --- Dwóch pacjentów z klasycznymi cechami zespołu Angel-Mana (AS) i jeden z zespołem Pradera-Williego (PWS) miało niezrównoważone wzajemne translokacje obejmujące proksymalne długie ramię chromosomu 15 i region telomeryczny chromosomów 7, 8 i 10. Fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (FISH) została wykorzystana do wykrycia delecji chromosomu 15(q11-13) (z sondami z regionu PWS/AS) i do określenia zaangażowania telomerów w chromosomach pochodnych (z sondami z biblioteki sondami bibliotecznymi i sondami specyficznymi dla telomerów). Region 15(q11-13) nie został usunięty u jednego pacjenta, ale został usunięty u pozostałych dwóch. Telomery na pochodnych chromosomach 7, 8 i 10 został usunięty we wszystkich trzech przypadkach. Tak więc są to prawdziwe translokacje wzajemne, w których nastąpiła utrata małego fragmentu chromosomu wzajemnego (15). --- Zmiany chromosomalne poprzez inwersje pericentryczne odgrywają ważną rolę w pochodzeniu gatunków. pochodzeniu gatunków. Niektóre inwersje pericentryczne są zbyt małe, aby można je było wykryć cytogenetycznie, utrudniając w ten sposób pełną rekonstrukcję filogenezy hominidów. filogenezy hominidów. Pojawienie się techniki fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) ułatwiło identyfikację wielu segmentów chromosomalnych, nawet na poziomie pojedynczego genu. poziomie pojedynczego genu. Dlatego sonda kosmidowa dla zespołu Pradera-Williego (PWS)/Angelmana do loci na ludzkim chromosomie 15 [q11-13] jest używana jako marker aby podkreślić komplementarną sekwencję u wyższych naczelnych. Zhybrydyzowaliśmy chromosomy metafazowe szympansa (PTR), goryla (GGO) i orangutana (PPY) z tą sondą (Oncor) w celu scharakteryzowania segmentów chromosomalnych, ponieważ natura tych inwersji pericentrycznych pozostaje stosunkowo nieznana. Nasze obserwacje sugerują, że inwersja pericentryczna wystąpiła w chromosomie szympansa szympansa (PTR 16), który odpowiada ludzkiemu chromosomowi 15 w paśmie PTR 16 p11-12, podczas gdy u goryla (GGO 15) i orangutana (PPY 16) pasma q11-13 uzupełniały ludzki chromosom 15 pasmem q11-13. To podejście okazało się być lepszą drogą do scharakteryzowania inwersji pericentrycznych, które najwyraźniej wystąpiły podczas ewolucji człowieka. "Genetyczna" dywergencja w procesie specjacji która występuje poprzez rearanżację "chromosomalną", musi zostać ponownie oceniona i dalej badane przy użyciu nowszych technik. --- Zespół Saethre-Chotzena jest powszechnym zespołem kraniosynostozy charakteryzującym się anomaliami czaszkowo-twarzowymi i kończyn. Jako przyczynę tego zespołu zidentyfikowano mutacje wewnątrzgenowe genu TWIST w obrębie 7p21 zostały zidentyfikowane jako przyczyna tego zaburzenia. Występuje fenotypowe z innymi zespołami kraniosynostozy, a mutacje wewnątrzgenowe w FGFR2 (receptor czynnika wzrostu fibroblastów 2) i FGFR3 (receptor czynnika wzrostu fibroblastów 3). 3) wykazano w innych schorzeniach. Ponadto, Ponadto, całkowite delecje genu TWIST stwierdzono również u znacznego odsetka pacjentów z zespołem Saethre-Chotzena. Przebadaliśmy 11 pacjentów klinicznie zidentyfikowanych jako posiadający fenotyp Saethre-Chotzen i 4 pacjentów z kraniosynostozą, ale bez jasnej diagnozy. Spośród pacjentów z fenotypem Saethre-Chotzen, u czterech stwierdzono mutację FGFR3 P250R mutację FGFR3 P250R, u trzech stwierdzono heterozygotyczność dla trzech różnych mutacji mutacji w regionie kodującym TWIST, a u dwóch stwierdzono delecję jednej kopii całego genu TWIST. Opóźnienie rozwoju było cechą wyróżniającą cechą wyróżniającą pacjentów z delecjami w porównaniu z pacjentami z wewnątrzgenowymi mutacjami mutacjami TWIST, zgodnie z wynikami badań Johnson i wsp. [1998: Am J Hum Genet 63:1282-1293]. Nie znaleziono mutacji u czterech pacjentów z kraniosynostozą bez jasnej diagnozy. Dlatego 9 z naszych 11 pacjentów (82%) z fenotypem Saethre-Chotzen miało wykrywalne zmiany genetyczne w FGFR3 lub TWIST. Proponujemy wstępne badanie przesiewowe w kierunku mutacji FGFR3 P250R, a następnie sekwencjonowanie TWIST, a następnie fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (FISH) w celu wykrycia delecji TWIST, jest wystarczające do wykrycia mutacji u > 80% pacjentów z fenotypem Saethre-Chotzen. --- Niestabilność chromosomalna może przyczyniać się do leukemogenezy u pacjentów z wrodzoną niewydolnością szpiku kostnego (CBMF). wrodzoną niewydolnością szpiku kostnego (CBMF), celem tego badania była scharakteryzowanie chromosomalnie aberrantnych klonów, które powstają podczas przebiegu klinicznego choroby za pomocą R-bandingu i fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) analizy. Ponadto, wielokolorowa FISH i matrycowa porównawcza hybrydyzacja genomowa (CGH) hybrydyzacja (CGH) zostały zastosowane do scharakteryzowania klonalnych aberracji chromosomowych bardziej szczegółowo. Między styczniem 2004 r. a grudniem 2005 r. prospektywnie przeanalizowaliśmy 90 próbek od 73 pacjentów z potwierdzonymi lub podejrzewanymi zaburzeniami CBMF włączonych do niemieckiej sieci badań nad chorobami CBMF. Aberracje klonalne mogły być zidentyfikować u czterech z 73 badanych pacjentów. U jednego dziecka z wrodzoną trombocytopenią zdiagnozowano zespół Jacobsena [del(11)(q24)c], a tym samym wykluczono CBMF. CBMF można było wykluczyć. U dziewczynki z zespołem Shwachmana-Diamonda, dwa niezależne klony niezależne klony, jeden z izochromosomem i(7)(q10), drugi ze złożonym ze złożonym nieprawidłowym kariotypem. Jednocześnie nastąpiło przejście do zespół mielodysplastyczny (MDS). Brat, który również cierpiał na z zespołem Shwachmana-Diamonda, wykazał izochromosom i(7q) jako pojedynczą aberrację. jako pojedynczą aberrację. U czwartego pacjenta z ciężką wrodzoną neutropenią stwierdzono marker add(21)(q22) zawierający niskopoziomową amplifikację genu AML1 został zidentyfikowano w punkcie czasowym przejścia w ostrą białaczkę szpikową (AML). Podsumowując, sugerujemy, że obserwacja pacjentów z CBMF przy użyciu analiz analizy chromosomów i FISH będą pomocne we wczesnym wykrywaniu przejścia do MDS lub AML, a zatem powinna być integralną częścią klinicznego postępowania klinicznego z tymi pacjentami. --- CEL: Zespół Pradera-Williego (PWS) jest przykładem ludzkiej choroby genetycznej. która obejmuje geny imprintingu na proksymalnym długim ramieniu chromosomu 15 i gen SNRPN jako gen kandydujący dla tego zespołu. Celem tego badania było wykazanie molekularnych defektów genetycznych i genomowych podstaw imprintingu u chińskich pacjentów z PWS chińskich pacjentów z PWS oraz ocena klinicznych zastosowań różnicowego testu diagnostycznego testu diagnostycznego dla PWS. METODY: Zastosowano techniki fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) i PCR specyficznej dla metylacji (MSPCR). (MSPCR) zastosowano u 4 pacjentów z klinicznym podejrzeniem PWS. Używając trzech sond, w tym sondy SNRPN do identyfikacji krytycznego locus w regionie PWS, D15Z1 i sondy kontrolne PML do identyfikacji ramienia 15p i ramienia 15q, autorzy wykryli delecje 15q w PWS. MSPCR opierał się na obróbce DNA wodorosiarczynem sodu i starterach PCR specyficznych dla matczynego i ojcowskiego allelu. matczynego i ojcowskiego allelu. WYNIKI: Podczas hybrydyzacji z mieszanymi sondami u 2 pacjentów stwierdzono, że centralny specyficzny sygnał był nieobecny. centralny specyficzny sygnał był nieobecny, ale oba flankujące sygnały kontrolne były zachowane, co wskazuje na delecję genu SNRPN chromosomu 15q11-13. Zmodyfikowane bisulfitem DNA od wszystkich dzieci z PWS amplifikowane za pomocą metylowanych starterów parą starterów specyficznych dla alleli wykazało tylko matczyny produkt PCR 131bp, wskazując na matczyną disomię uniparentalną (UPD15). WNIOSEK: Imprinting genomowy odgrywa ważną rolę w molekularnej patogenezie PWS. patogenezie PWS spowodowanej ojcowskimi mikrodelecjami 15q11-q13 lub matczyną UPD chromosomu 15. Podstawową wadą wydaje się być brak funkcji genów PWS, które normalnie ulegają ekspresji tylko z ojcowskiego ojcowskiego chromosomu 15. MSPCR jest szybkim i prostym testem opartym na PCR w porównaniu z innymi testami cytomolekularnymi. cyto-molekularnych, a jego wyniki były zgodne z diagnozą kliniczną PWS. PWS, więc wydaje się być wiarygodną metodą diagnostyczną dla pacjentów z PWS, którzy wykazują nieprawidłową metylację w SNRPN. Genetyczne testy różnicowe dla PWS są ważne w określaniu rodzinnego ryzyka nawrotu. --- Konwencjonalna cytogenetyka (CC) sprawdza się jako czynnik diagnostyczny i prognostyczny w zespole mielodysplastycznym (MDS). Jednak CC może być utrudniona przez niewystarczające przygotowanie przygotowanie metafazy i nie może analizować jąder interfazowych. Problemy te są rozwiązane przez zastosowanie porównawczej hybrydyzacji genomowej (CGH). CGH zastosowano do 45 pacjentów z MDS, a wyniki porównano z CC i fluorescencyjną hybrydyzacją in situ. fluorescencyjną hybrydyzacją in situ (FISH). CC wykryła aberracje w 12 z 45 próbek, w tym chromosomy 3 (n = 1), 5 (n = 9), 7 (n = 2), 8 (n = 1), 18 (n = 1),21 (n = 1), X (n = 1) i Y (n = 2). U jednego pacjenta stwierdzono utratę chromosomów grupy B i C oraz chromosomu markerowego. Badanie CGH ujawniło w 18 z 45 próbek, w tym chromosomy 5 (n = 11), 7 (n = 2), 8 (n = 1), 18 (n = 1), 20 (n = 1), 21 (n = 1), X (n = 1) i Y (n = 2). Wszystkie niezrównoważone aberracje wykryte przez CC zostały również wykryte przez CGH. U dwóch pacjentów, CGH wykryło dodatkowe aberracje i przedefiniowało aberracje chromosomów B i Y. chromosomów z grupy B i C w jednej próbce. FISH potwierdziła te aberracje. aberracje. Dodatkowo wykonana FISH dla chromosomów 5, 7 i 8 dała prawidłowe wyniki u wszystkich pacjentów. u wszystkich pacjentów, u których wyniki CC i CGH były prawidłowe. CGH i FISH potwierdziły wyniki uzyskane przez CC. Wszystkie trzy techniki wykazały zmiany chromosomów 5 i 7 jako najczęstsze aberracje, podkreślając znaczenie tych chromosomów. tych chromosomów w rozwoju MDS. Ponadto udowodniono, że CC jest podstawową techniką oceny cytogenetycznej MDS. --- CEL: Zbadanie wartości multipleksowej fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (M-FISH) w wykrywaniu złożonych aberracji chromosomalnych (CCA) w zespołach mielodysplastycznych (MDS). METODY: M-FISH zastosowano u dziesięciu pacjentów z MDS z CCA R-banding w celu udoskonalenia złożonych rearanżacji chromosomalnych, określenia chromosomów markerowych oraz do zidentyfikować kryptyczne translokacje. WYNIKI: Trzydzieści siedem rodzajów rearanżacji strukturalnych wykryto za pomocą M-FISH w tym insercję, delecję, translokację i chromosomy pochodne, wśród których z których 34 rodzaje były niezrównoważonymi rearanżacjami, a 3 były zrównoważone rearanżacje, w tym t(6;22) (q21; q12), t(9;19) (q13; p13) i t(3;5) (?; ?). Siedem nieprawidłowości w niniejszym artykule zostało po raz pierwszy opisanych w literaturze. literaturze. Ponadto, aberracje chromosomu 17 (7/10) i -5/5q - (7/10) były dwiema najczęstszymi nieprawidłowościami. WNIOSKI: M-FISH może udoskonalić CCA u pacjentów z MDS, znaleźć lub skorygować pominięte lub błędnie zidentyfikowane nieprawidłowości analizowane za pomocą konwencjonalnej cytogenetyki. --- CEL: Ocena konwencjonalnych metod cytogenetycznych w diagnostyce genetycznej i diagnostyki prenatalnej w rodzinie z probandem zespołu Angelmana (AS). METODY: Kariotypowanie G-banding o wysokiej rozdzielczości i fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (FISH) (FISH) na chromosomach metafazowych. WYNIKI: Dwóch pacjentów z AS i 1 normalny płód w rodzinie zostali pomyślnie wykryto metodą FISH. WNIOSEK: Nasze wyniki wykazały, że pacjent z AS typu I może być poprzez połączenie technik wysokiej rozdzielczości G-bandingu i FISH z obserwacją obserwacją kliniczną, co zapewniłoby dokładne informacje dotyczące poradnictwa genetycznego genetykom i zapewnić diagnostykę prenatalną dla rodziny z AS. --- Haplo-niedobór TET2 występuje poprzez różne mechanizmy molekularne i jest szybko ujawniona przez porównawczą hybrydyzację genomową, polimorfizm pojedynczego nukleotydu (SNP) i sekwencjonowanie nowej generacji (NGS). polimorfizm (SNP) i sekwencjonowanie następnej generacji (NGS). Fluorescencyjna hybrydyzacja in fluorescencji in situ (FISH) może skutecznie wykazać delecje TET2 i jest często wykorzystywana do walidacji wyników molekularnych. W niniejszym badaniu 41 pacjentów z MDS z nieprawidłowościami 4q i bez nich przeanalizowano za pomocą serii bakteryjnych bakteryjnych (BAC) obejmujących region 4q22.3-q25. Na w konwencjonalnych badaniach cytogenetycznych (CC), defekt strukturalny długiego ramienia chromosomu 4 (4q) zaobserwowano u siedmiu pacjentów. U trzech pacjentów, po jednym z t(1;4)(p21;q24), ins(5;4)(q23;q24qter) i t(4;17)(q31;p13) jako jedyną nieprawidłowością chromosomową, nieprawidłowość nieprawidłowość chromosomalna, FISH z sondami RP11-356L5 i RP11-16G16, które obejmują locus TET2, dały tylko jeden sygnał. Nieoczekiwanie, ten sam wynik uzyskano u 3 z pozostałych 34 pacjentów. Tak więc delecję TET2 zaobserwowano zaobserwowano łącznie u sześciu pacjentów (14,6%). Delecja TET2 nie była skorelowana z żadnymi szczególnymi wynikami klinicznymi lub wynikami. Wyniki te pokazują że 1) FISH jest skuteczną i ekonomiczną metodą ujawniania krypto nieprawidłowości pasma 4q22-q24 skutkujące delecjami TET2; 2) u tych pacjentów pacjentów, delecja TET2 jest jednoczącym zdarzeniem genetycznym; oraz 3) różne punkty przerwania w regionie 4q22-q25 sugerują, że w delecjach nie pośredniczą przez powtarzające się sekwencje. --- Izolacja i analiza jądrzastych komórek płodu (NFC) z krwi matki może stanowić nowe podejście do nieinwazyjnej diagnostyki prenatalnej. może stanowić nowe podejście do nieinwazyjnej diagnostyki prenatalnej. Chociaż obiecujące, techniki te wymagają bardzo dokładnego oddzielenia NFC od od komórek jądrzastych pochodzenia matczynego; dwoma głównymi problemami ograniczającymi te techniki są są względna rzadkość występowania komórek płodowych we krwi matki oraz potrzeba ustalenia ich pochodzenia płodowego. Obecnie przedstawiamy nowatorską procedurę, która pozwoliła na dokładne oddzielenie NFC od komórek matczynych. Przedstawiona technika polega na bezpośredniej izolacji za pomocą mikromanipulatora zidentyfikowanych histochemicznie hemoglobiny F-dodatnich komórek jądrzastych w celu uzyskania płodowych jądrzastych krwinek czerwonych (FNRBC) o wysokiej wydajności i czystości. Przy użyciu tej techniki, a następnie wielokolorowa analiza fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) komórka po komórce oczyszczonych FNRBC, byliśmy w stanie wykryć niektóre z najczęstszych ludzkich aneuploidii (w tym aneuploidii (w tym zespołu Downa, zespołu Klinefeltera i trisomii 13) u 33 ciężarnych kobiet skierowanych na amniopunkcję. Zastosowana procedura, którą można zakończona w ciągu <72 godzin, zapewniła pełną zgodność z wynikami amniopunkcji. amniopunkcji. Potwierdzamy również wyniki wcześniejszych badań sugerujące, że liczba liczba FNRBC w krążeniu matki jest znacznie wyższa w nieprawidłowych ciążach niż w ciążach prawidłowych, szczególnie u kobiet noszących płód z trisomią 21. --- Ta jednostka rozpoczyna się od przeglądu mikrodelecji i metod ich wykrywania. wykrywania. Następnie opisano szeroki wachlarz autosomalnych zespołów mikrodelecji i mikroduplikacji. zespołów mikrodelecji autosomalnych, zespołów mikrodelecji sprzężonych z chromosomem X i zespołów mikroduplikacji. Ostatnia część Ostatnia część jednostki zawiera wskazówki dotyczące wykrywania takich zespołów za pomocą Fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). --- Odsetek nieprawidłowości cytogenetycznych w zespołach mielodysplastycznych (MDS) i ostrej białaczce szpikowej (AML) ostrej białaczki szpikowej (AML) może umknąć wykryciu przez technologie genomowe o wysokiej rozdzielczości technologii genomowych, ale może być zidentyfikowana przez konwencjonalną analizę cytogenetyczną i molekularną. analizy cytogenetycznej i molekularnej. Tutaj opisujemy wykrycie wzajemnej translokacji t(7;21)(p22;q22) w szpiku dwóch dorosłych z MDS i AML, przy użyciu konwencjonalnej analizy cytogenetycznej i fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). Reakcja łańcuchowa polimerazy z odwrotną transkrypcją (RT-PCR) i analiza sekwencji zidentyfikowano fuzję między RUNX1 a genem kodującym specyficzną dla ubikwityny peptydazę-42 (USP42), z wariantami splicingu i zmiennymi punktami przerwania w obrębie RUNX1. Połączone badania cytomorfologiczne i FISH w szpiku MDS ujawniły nieprawidłowe sygnały sygnały RUNX1 w megakariocytach, co sugeruje, że nabycie t(7;21)(p22;q22) nie powoduje całkowitego zatrzymania różnicowania i może stanowić wczesne zdarzenie genetyczne w białaczce. Pojedynczy nukleotyd nie udało się wykryć dodatkowych submikroskopowych zmian genomowych predysponujących lub związanych z t(7;21). Analiza molekularna 100 próbek szpiku MDS i AML za pomocą RT-PCR nie ujawniła nowych przypadków z fuzją RUNX1-USP42 . Tak więc, nasze badania zidentyfikowały t(7;21)(p22;q22) jako rzadką, ale nawracającą nieprawidłowość w MDS/AML, z istnieniem alternatywnych form splicingu form transkryptu RUNX1-USP42 u różnych pacjentów. Dalsze badania są aby zidentyfikować potencjalny udział tych wariantów splicingowych w heterogenności choroby. heterogeniczności choroby. --- CEL: Zbadanie klinicznego zastosowania fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) w diagnostyce różnicowej zespołów mielodysplastycznych hybrydyzacji fluorescencyjnej in situ (FISH) w diagnostyce różnicowej zespołów mielodysplastycznych (MDS) i niedokrwistości aplastycznej (AA). METODY: Zestaw FISH zdolny do wykrywania nieprawidłowości chromosomalnych związanych z z MDS wykorzystano do analizy 94 pacjentów, u których podejrzewano AA na podstawie morfologii szpiku kostnego. szpiku kostnego. WYNIKI: Nieprawidłowości cytogenetyczne wykryto u 11 z 94 pacjentów. obejmowały trisomię 8 (5 przypadków), 20q- (1 przypadek) i -Y (1 przypadek). Były 4 przypadki związane z MDS, które obejmowały 3 przypadki 5q-, w których 1 przypadek nosił jednocześnie 20q- i 7q- (1 przypadek). i 7q- (1 przypadek). Nie stwierdzono istotnej różnicy między grupami MDS i AA pod względem wieku, płci lub rutynowych badań krwi, w tym bezwzględnej liczby neutrofili, zawartości hemoglobiny i liczby płytek krwi. WNIOSEK: FISH może wykryć pewne nieprawidłowości cytogenetyczne związane z MDS u pacjentów pacjentów zdiagnozowanych morfologicznie jako AA. --- Zespół delecji 22q11.2, który obejmuje zespół DiGeorge'a i zespół velocardiofacial (DGS/VCFS), jest najczęstszym zespołem mikrodelecji. Większość pacjentów ma wspólną 3 Mb hemizygotyczną delecję 22q11.2. Pozostali pacjenci Pozostali pacjenci obejmują tych, którzy mają mniejsze delecje, które są zagnieżdżone w typowym regionie delecji 3 Mb (TDR) i kilku z rzadkimi delecjami które nie pokrywają się z TDR. Identyfikacja specyficznych dla chromosomu 22 zduplikowanych sekwencji lub powtórzeń o niskiej liczbie kopii (LCR) w pobliżu punktów końcowych 3 Mb TDR doprowadziła do hipotezy, że pośredniczą one w delecjach 22q11.2. Cały 3 Mb TDR został zsekwencjonowany, umożliwiając szczegółowe zbadanie LCR i ich udział w delecjach 22q11.2. Analiza sekwencji zidentyfikowała cztery LCR w obrębie 3 Mb TDR. Chociaż LCR różnią się zawartością i organizacją wspólnych modułów, te moduły, które są wspólne między nimi, dzielą 97-98% identyczności sekwencji między sobą. Przez fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH), punkty końcowe czterech wariantów delecji 22q11.2 wydają się zlokalizowane do LCR. Elektroforeza żelowa w polu pulsacyjnym i hybrydyzacja Southern i hybrydyzacja Southern zostały wykorzystane do identyfikacji rearanżowanych fragmentów połączeń z trzech wariantów delecji. Analiza fragmentów połączeń metodą PCR i sekwencjonowanie produktów produktów PCR implikują LCR bezpośrednio w tworzeniu delecji 22q11.2 delecji. Ewolucyjne pochodzenie duplikacji na chromosomie 22 zostało ocenione przez analizę FISH naczelnych innych niż człowiek. Wiele sygnałów w małpach małp sugerują, że zdarzenia duplikacji mogły mieć miejsce co najmniej 20-25 milionów lat temu. milionów lat temu. --- Rok 2001 był świadkiem sekwencjonowania 90% regionu euchromatycznego w ludzkim genomie. ludzkiego genomu, ale ostateczny cel, jakim jest określenie pozycji wszystkich genów, nie został jeszcze osiągnięty. nie został jeszcze osiągnięty. Fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (FISH) jest jedną z metod metod lokalizacji genów na chromosomach. W niniejszym badaniu, diagnostyczna przydatność jedno-, dwu- i wielokolorowej FISH została oceniona dla prenatalnej diagnostyki prenatalnej, genetyki nowotworów i badań przesiewowych różnych wad wrodzonych (płciowych chromosomalnych i autosomalnych). Zastosowano sondy centromerowe dla chromosomów X i Y do badań przesiewowych pomniejszych aneuploidalnych linii komórkowych (XXY, XO i XXX) w przypadkach pierwotnego braku miesiączki i podejrzenia zespołu Klinefeltera. Przypadki z niejednoznacznymi genitalia analizowano przy użyciu sondy specyficznej dla regionu determinującego płeć (SRY). Podejrzewane przypadki zespołu Downa zostały poddane FISH przy użyciu sondy specyficznej dla chromosomu 21. FISH wykorzystano również do badania zmian genów w retinoblastoma i białaczkach szpikowych. Diagnostyka prenatalna została przeprowadzona w celu wykrycia aneuploidii chromosomów 13, 18, 21, X i Y przy użyciu FISH na niehodowanych komórkach z płynu owodniowego i kosmówki. Badanie przesiewowe pod kątem powszechnych aneuploidii zostało rozszerzone na abortusy z poronień samoistnych. Używając FISH, mozaicyzm niskiego poziomu można było zidentyfikować w niektórych przypadkach pierwotnego braku miesiączki i podejrzenie zespołu Klinefeltera. Submikroskopijne rearanżacje genów mogą być za pomocą FISH w przypadkach niejednoznacznych narządów płciowych i nowotworów. Ponadto międzyfazowa FISH może dostarczyć wyniki w ciągu 24 godzin. Podsumowując, FISH zwiększa użyteczność diagnostyczną rutynowej cytogenetyki i jej zastosowanie na jądrach interfazowych pokonuje trudności konwencjonalnej cytogenetyki, skracając w ten sposób czas między pobraniem próbki a diagnozą do 24 godzin. --- Zespół Pallistera Killiana (PKS) jest najczęstszą postacią częściowej autosomalnej tetrasomii 12p u ludzi. tetrasomii 12p u ludzi. U chorych występuje mozaika izochromosomu 12p [i(12p)]. Przedstawiamy pierwszą diagnozę prenatalną na komórkach krwi płodu po kordocentezie w drugim trymestrze ciąży. Dodatkowy chromosom został po raz pierwszy zdiagnozowany metodą hybrydyzacji in situ. hybrydyzacji in situ. Fluorescencyjna hybrydyzacja in situ (FISH) została wykorzystana do policzenia komórek interfazowych i/lub metafazowych. komórek interfazowych i/lub metafazowych zawierających izochromosom. Przegląd literatury zidentyfikowano 27 innych doniesień o PKS zdiagnozowanych prenatalnie. Wykazaliśmy że najbardziej spójne wyniki prenatalnego badania ultrasonograficznego obejmują hiperteloryzm, szeroką szyję, krótkie kończyny, nieprawidłowe dłonie lub stopy, przepuklinę przeponową i wodonercze. wodonercze. Rozpoznanie tego wrodzonego wzoru wad rozwojowych przed urodzeniem może pozwolić na wykorzystanie FISH. --- Niejednorodny fenotyp znanych zespołów jest wyzwaniem klinicznym i pożądane jest pożądany jest zharmonizowany opis przy użyciu globalnie akceptowanej ontologii. Niniejszy raport podejmuje próbę analizy fenotypowej u pacjenta z konstytucyjną mozaiką trisomii 13 w mezodermie i ektodermie w celu uzyskania globalnie porównywalnego opisu klinicznego. opis kliniczny. Cechy fenotypowe (mniejsze/większe nieprawidłowości) zostały zarejestrowane i dopasowane do terminów Ontologii Ludzkiego Fenotypu, które zostały użyte do zapytania internetowego narzędzia Phenomizer. Opisujemy tutaj przypadek 24-letniej dziewczynki urodzonej przez niespokrewnionych rodziców spokrewnionych rodziców z historią jednej aborcji. Jej ocena fenotypowa obejmowała krótką kolumnę, nisko osadzone uszy, drgawki, powiększoną naris, rozszczepiony język, fałd podoczodołowy, gładkie philtrum, mikrocja, mikrocefalia, próchnica zębów, skośne bruzdy podniebienne, proporcjonalny niski wzrost, wysokie podniebienie, cienkie podniebienie, cienka warga górna. górna warga, mała jak na wiek ciążowy, szerokie opuszki palców, szeroki haluks, prognatyzm żuchwy i wady zgryzu. Kariotyp i międzyfazowa FISH (fluorescencyjna hybrydyzacja in situ) w komórkach krwi. Międzyfazową FISH wykonano również na komórkach nabłonka policzka. Analiza cytogenetyczna wykazała mozaicyzm trisomii 13 w 25% komórek, tj. 47, XX,+13(9)/46,XX(27). FISH w interfazie FISH w komórkach krwi wykazała trisomię 13 w 15%, podczas gdy w komórkach błony śluzowej policzka wykazały prawie 6%. Mozaikowa aneuploidia w kariotypie konstytucyjnym może być być odpowiedzialna za zmienność obrazu klinicznego i morfologicznego pacjenta z zaburzeniami genetycznymi. --- 15-letni mężczyzna z zespołem mielodysplastycznym (MDS) charakteryzującym się monosomią 7 oceniono cytogenetycznie za pomocą kariotypowania metafazowego i fluorescencyjnej hybrydyzacji in (FISH) komórek interfazowych w sześciu różnych punktach podczas przebiegu choroby. W momencie diagnozy istniała pełna zgodność między między kariotypowaniem metafazowym i międzyfazowym. Sama analiza międzyfazowa dostarczyła ważnych cytogenetycznych na pierwszych próbkach otrzymanych po intensywnej po intensywnej chemioterapii skojarzonej i przeszczepie szpiku kostnego, gdzie analizy metafazy analizy metafazowe były nieinformatywne. Wykrycie niewielkiej populacji monosomii 7 przez badania międzyfazowe, ale nie metafazowe, mogło zidentyfikować minimalną minimalną chorobę resztkową przed nawrotem MDS. Na podstawie tego badania podłużnego że analizy cytogenetyczne metafazy i międzyfazowe stanowią komplementarne podejścia podejścia i że wykorzystanie obu zapewnia większą moc analityczną, gdy odpowiednie markery chromosomowe są dostępne. --- Zespół Klinefeltera jest pierwszą ludzką nieprawidłowością chromosomalną płci, która została zgłoszona. Większość pacjentów z zespołem Klinefeltera ma kariotyp XXY. Około 15% pacjentów z zespołem Klinefeltera to jednak mozaiki o zmiennych fenotypach. fenotypami. Wśród wariantów genotypu Klinefeltera znajdują się takie kariotypy jak XY/XXY i XX/XXY. Zróżnicowanie fenotypów najprawdopodobniej zależy od liczby nieprawidłowych komórek i ich lokalizacji. nieprawidłowych komórek i ich lokalizacji w tkankach organizmu. W niniejszym artykule opisano przypadek 42-letniego pacjenta z zespołem Klinefeltera i rzadkim wariantem mozaikowy kariotyp XXY/XX początkowo zidentyfikowany za pomocą GTG-bandingu. Zostało to potwierdzone przez fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH) przy użyciu dwukolorowej sondy X/Y. Pacjent Pacjent zgłaszał zaburzenia erekcji i kilka innych objawów fizycznych. Przypadek ten ilustruje rzadki wariant zespołu Klinefeltera o stosunkowo łagodnym fenotypie. stosunkowo łagodnym fenotypem. Ilustruje również użyteczność FISH jako uzupełnienia do konwencjonalnej cytogenetyki w ocenie liczby kopii chromosomów w każdej linii komórkowej mozaiki. linii komórkowej mozaiki. W naszym przypadku FISH wykryła również obecność niewielkiej populacji komórek populacji komórek z kariotypem XY, które nie zostały wcześniej wykryte w początkowym 30-komórkowej analizie GTG-banding. Tak więc, poprzez połączenie GTG-banding i FISH, pacjent został określony jako mozaika XXY/XX/XY. Biorąc pod uwagę, że większość osób z zespołem Klinefeltera jest bezpłodna i że osoby te mogą chcieć rozmnażać się za pomocą nowoczesnych technologii reprodukcyjnych, takich jak aspiracji cienkoigłowej jąder i wewnątrzcytoplazmatycznej iniekcji plemników, ważne jest, aby ważne jest, aby dokładne oszacowanie częstotliwości nieprawidłowych komórek było w celu dokładnego oszacowania ryzyka i poradnictwa genetycznego, ponieważ ostatnie badania u pacjentów z mozaikowym zespołem Klinefeltera wykazały, że komórki rozrodcze z nieprawidłowościami chromosomów płciowych z nieprawidłowościami chromosomów płciowych były jednak zdolne do ukończenia mejozy. --- Wiadomo, że somatyczny mozaicyzm chromosomalny wynikający z błędów postzygotycznych powoduje kilka dobrze zdefiniowanych zespołów genetycznych, a także przyczynia się do fenotypowej fenotypowych w chorobach. Jednak mozaicyzm somatyczny jest często niedostatecznie diagnozowany z powodu z powodu wyzwań związanych z wykrywaniem. Oceniliśmy 10 362 pacjentów za pomocą specjalnie zaprojektowanego, macierzy oligonukleotydowej ukierunkowanej na cały genom i wykryliśmy mozaicyzm somatyczny w 57 przypadkach (0,55%). Mozaicyzm został scharakteryzowany i potwierdzony przez fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH) i/lub analizę chromosomów. Różne kategorie nieprawidłowych linii komórkowych: (1) aneuploidia, w tym nieprawidłowości chromosomów płci i i izochromosomy (22 przypadki), (2) chromosomy pierścieniowe lub markerowe (12 przypadków). chromosomy (12 przypadków), (3) zmiany liczby kopii pojedynczych delecji/duplikacji (CNV) (11 przypadków), (4) wielokrotne delecje/duplikacje CNV (5 przypadków), (5) egzoniczne CNV CNV (4 przypadki) i (6) niezrównoważone translokacje (3 przypadki). Poziomy mozaicyzmu obliczone na podstawie danych z macierzy były w dobrej zgodności z tymi zaobserwowanymi przez FISH (10-93%). Spośród 14 przypadków ocenianych jednocześnie za pomocą analizy chromosomów, mozaicyzm wykryto wyłącznie za pomocą tablicy w 4 przypadkach (29%). Podsumowując, nasza matryca ukierunkowana na egzon dodatkowo rozszerza możliwości diagnostyczne porównawczej hybrydyzacji genomowej o wysokiej rozdzielczości porównawczej hybrydyzacji genomowej w wykrywaniu mozaicyzmu dla nieprawidłowości cytogenetycznych nieprawidłowości cytogenetycznych, jak również małych CNV w genach powodujących choroby. --- Informacje o autorze: (1)a Hospital Arnau de Vilanova , Lleida , Hiszpania. (2)b Universitat de Lleida , Lleida , Hiszpania. (3)c Institut de Recerca contra la Leucèmia Josep Carreras (IJC) , Badalona, Barcelona , Hiszpania. (4)d Hospital Clínico Universitario de Valencia , Walencja , Hiszpania. (5)e Hospital Universitario Central de Asturias , Oviedo , Hiszpania. (6)f Hospital Vall d'Hebron , Barcelona , Hiszpania. (7)g Hospital del Mar , Barcelona , Hiszpania. (8)h Hospital General de Castellón , Castellón , Hiszpania. (9)i Hospital Universitario Marqués de Valdecilla , Santander , Hiszpania. (10)j Hospital General Universitario Gregorio Marañón , Madryt , Hiszpania. (11)k Hospital Universitario 12 de Octubre , Madryt , Hiszpania. (12)l Hospital de Basurto , Bilbao , Hiszpania. (13)m Hospital General Universitario de València , Walencja , Hiszpania. (14)n Hospital Universitario Virgen Macarena , Sewilla , Hiszpania. (15)o Fundación Pública Galega Medicina Xenómica , Hospital Clínico Universitario , Santiago , Hiszpania. (16)p Hospital Universitari i Politècnic La Fe , Walencja , Hiszpania. --- Chociaż konwencjonalna cytogenetyka jest uważana za złoty standard w wykrywaniu nieprawidłowości chromosomalnych w zespołach mielodysplastycznych (MDS), coraz częściej stosuje się dodatkowo fluorescencyjną hybrydyzację in situ (FISH). in situ (FISH) jest coraz częściej stosowana. Jednakże rzeczywisty udział analizy FISH w diagnostyce cytogenetycznej MDS nie został jednak dobrze nie został dobrze zdefiniowany. Celem niniejszego badania była ocena, czy badania FISH są w stanie ujawnić nieprawidłowości chromosomalne u pacjentów z MDS niewykryte przez konwencjonalną cytogenetykę. konwencjonalnej cytogenetyki. Przeprowadzono sto siedemdziesiąt cztery badania FISH na próbkach szpiku kostnego 60 pacjentów z MDS. Liczba badań FISH u każdego pacjenta była zmienna (1-5). Badania FISH potwierdziły wyniki cytogenetyczne wyniki cytogenetyczne w 99,4% (153/154) próbek i wykryły nieprawidłowości cytogenetyczne cytogenetyczne w 25% (5/20) przypadków, w których konwencjonalne badanie cytogenetyczne nie powiodło się. nie powiodło się. Wyniki te wskazują, że badania FISH dostarczają istotnych informacji w MSD, w których konwencjonalna analiza cytogenetyczna zakończyła się niepowodzeniem, ale dodają niewielką wartość do normalnego katyotypu w konwencjonalnej analizie cytogenetycznej. --- Informacje o autorze: (1)Department of Hematology and Medical Oncology, University Medicine of Goettingen, Niemcy. (2)Klinika Hematologii i Onkologii, Uniwersytet Techniczny w Monachium, Niemcy. (3) Oddział Hematologii i Onkologii, Uniwersytet w Dreźnie, Niemcy. (4) Oddział Hematologii i Onkologii, Uniwersytet w Duesseldorfie, Niemcy. (5) Oddział Hematologii i Onkologii, Szpital Uniwersytecki w Mannheim, Niemcy. (6) Oddział Hematologii i Onkologii, Marienhospital, Duesseldorf, Niemcy. (7) Oddział Hematologii i Onkologii, Centrum Medyczne Uniwersytetu we Fryburgu, Freiburg, Niemcy. (8) Department of Hematology, Stanford University Cancer Center, Stanford, CA. (9) University of Rochester Medical Center, Rochester, NY. (10) Institut De Recerca Contra La Leukemia Josep Carreras, Badalona, Hiszpania. (11) Sonora Quest Laboratories, Phoenix, AZ. (12) Uniwersytet Medyczny w Tokio, Tokio, Japonia. (13) Sekcja Hematologii i Onkologii, Uniwersytet w Chicago, Chicago, IL. (14) Hanusch Hospital Boltzmann Institute for Leukemia Research, Wiedeń, Austria. (15) Trzeci Oddział Medyczny Hematologii i Onkologii oraz L. Boltzmann Boltzmanna, Szpital Hanusch, Wiedeń, Austria. (16) Zakład Genetyki Człowieka, Uniwersytet w Düsseldorfie, Düsseldorf, Niemcy. (17)Department of Hematology, Oncology and Clinical Immunology, St. Johannes Hospital, Duisburg, Niemcy. Johannes, Duisburg, Niemcy. (18)Department of Internal Medicine, Innsbruck Medical University, Innsbruck, Austria. (19) Oddział Chorób Wewnętrznych I, Oddział Hematologii i Hemostazy oraz Ludwig Boltzmann Cluster Oncology, Uniwersytet Medyczny w Wiedniu, Wiedeń, Austria. (20) Zakład Genetyki Medycznej, Uniwersytet Medyczny w Wiedniu, Wiedeń, Austria.
Jakie ludzkie zespoły zostały wykryte za pomocą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH)?
Zbadanie ewolucji klonalnej monosomii 7 u pacjentów z niedokrwistością aplastyczną (AA). Monosomię 7 (-7) u 81 pacjentów z AA z prawidłowym kariotypem w momencie rozpoznania i 46 AA leczonych terapią immunosupresyjną (IST) i ponad 6-miesięcznym rekombinowanym ludzkim czynnikiem stymulującym tworzenie kolonii granulocytów (rhuG-CSF) wykryto retrospektywnie metodą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH).U 11 (13,6%) z 81 pacjentów w momencie rozpoznania występowało 5,4% - 7,6% komórek -7, przeżywalność i odsetek odpowiedzi na IST u pacjentów z wynikiem -7 nie różniły się. Wcześniejsze badania cytogenetyki molekularnej wykazały, że takie aberracje jako odpowiednik wewnętrznej promieniowrażliwości można wykryć za pomocą technik fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) przy użyciu sond malujących cały chromosom (wcp). Pięciokolorową FISH przeprowadzono przy użyciu segmentów ludzkiego DNA specyficznych dla peri-CEN lub subTEL, które znakowano pięcioma różnymi barwnikami fluorescencyjnymi [7-dietyloaminokumaryna (DEAC): niebieski, izotiocyjanian fluoresceiny (FITC): zielony, rodamina 6G (R6G): żółty, TexRed: czerwony i cyjanina5 (Cy5): fioletowy]. Korzystając z tej techniki, a następnie wielokolorowej analizy fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH) oczyszczonych FNRBC, byliśmy w stanie wykryć niektóre z najczęstszych ludzkich aneuploidii (w tym zespół Downa, zespół Klinefeltera i trisomię 13) u 33 ciężarnych kobiet skierowanych na amniopunkcję.