Cukrzyca jest wieloaspektową chorobą, która ingeruje w życie osób nią dotkniętych na wiele różnych sposobów. życie osób nią dotkniętych na wiele różnych sposobów. W niniejszym badaniu przeanalizowano wśród diabetyków w celu rzucenia światła na charakterystykę zachorowalności na cukrzycę. zachorowalności na cukrzycę. Stosowanie leków na receptę wśród diabetyków i osób bez cukrzycy w łącznej populacji 21 000 mieszkańców na określonym obszarze geograficznym. badano. Populację diabetyków podzielono na kategorie zgodnie z rodzajem otrzymywanego leczenia: leczenie insuliną, doustne leczenie przeciwcukrzycowe, leczenie dietą lub tylko leczenie dietą. leczenie lub tylko leczenie dietetyczne. Wzorzec stosowania leków na receptę różnił się między chorymi na cukrzycę i osobami bez cukrzycy, a istotne różnice zaobserwowano również między chorymi na cukrzycę w zależności od rodzaju leczenia. Stosowanie leków wśród osób leczonych insuliną i osób leczonych doustnie było znacznie wyższe niż niż wśród osób bez cukrzycy, podczas gdy różnica między diabetykami stosującymi dietę a osobami bez cukrzycy była znacznie mniejsza. Wszystkie trzy grupy leczonych miały znacznie wyższe spożycie leków sercowo-naczyniowych niż u osób bez cukrzycy. Dodatkowe ustalenia obejmują częstsze stosowanie antybiotyków wśród diabetyków leczonych doustnie i wyłącznie dietą niż wśród osób bez cukrzycy. Stosowanie tych leków było również powszechne wśród diabetyków leczonych insuliną, ale nie różniło się istotnie od osób bez cukrzycy. Stosowanie leków psychotropowych było częstsze wśród diabetyków leczonych insuliną i doustnie niż wśród osób bez cukrzycy. --- Celem badania była ocena różnic w nawykach żywieniowych, higienie jamy ustnej jamy ustnej i klasy społecznej u dzieci z cukrzycą typu I (DM), w porównaniu do osób bez cukrzycy oraz zbadanie związku między wybranymi czynnikami ryzyka próchnicy a występowaniem próchnicy u diabetyków. a występowaniem próchnicy u diabetyków. MATERIAŁ I METODY: W badaniu wzięło udział 70 dzieci z cukrzycą typu I oraz 70 dobranych pod względem wieku i płci bez cukrzycy zostało włączonych do badania. Kontrola metaboliczna cukrzycy podzielono na dobrze lub umiarkowanie kontrolowaną i źle kontrolowaną na podstawie grupy na podstawie hemoglobiny glikozylowanej HbA1c. Badanie opierało się na danych uzyskane z kwestionariusza, w tym informacje na temat nawyków żywieniowych i higieny jamy ustnej nawyków żywieniowych i higieny jamy ustnej, wzorca wizyt stomatologicznych i klasy społecznej. Wyniki wykazały, że dzieci z cukrzycą spożywały częściej główne posiłki i rzadziej podjadały niż dzieci z grupy kontrolnej średnia liczba głównych posiłków dziennie wynosiła 4,33 (SD = 0,93) u dzieci z cukrzycą i 2,53 u dzieci z grupy kontrolnej. diabetyków i 2,53 (SD = 0,85) w grupie kontrolnej. Znacznie mniej chorych na cukrzycę (43%) spożywało słodkie napoje niż osoby z grupy kontrolnej (79%). Nie było różnic w częstości szczotkowania zębów, jak również w częstości wizyt u dentysty wizyt u dentysty między diabetykami a grupą kontrolną, jednak znacznie więcej diabetyków zgłosiło, że nigdy nie używało nici dentystycznej niż osoby bez cukrzycy. Nie było istotnych różnic w diecie, częstotliwości szczotkowania zębów między diabetyków z różną kontrolą metaboliczną. Wielokrotna regresja logistyczna regresji logistycznej wykazała, że wśród zmiennych związanych z ryzykiem próchnicy tylko wiek dzieci (OR = 1,98; CI = 1,23-3,19) i poziom kontroli metabolicznej cukrzycy (OR = 4,65; CI = 1,28-16,89) były statystycznie istotnie związane z wysokim ryzykiem próchnicy u diabetyków. próchnicą u diabetyków. WNIOSKI: Częste spożywanie słodkich napojów i przekąsek może wpływać na rozwój próchnicy u dzieci. rozwój próchnicy u dzieci. Wśród diabetyków różnice w częstości występowania próchnicy próchnicy można wyjaśnić połączeniem czynników biologicznych i behawioralnych a nie pojedynczymi elementami diety lub higieny jamy ustnej. --- Cukrzyca typu 2 jest przewlekłym zaburzeniem metabolicznym, które stało się czwartą główną przyczyną zgonów w krajach rozwiniętych. czwartą najczęstszą przyczyną zgonów w krajach rozwiniętych. Zaburzenie to charakteryzuje się dysfunkcją komórek β trzustki, co powoduje hiperglikemię prowadzącą do kilku innych powikłań. Dotychczasowe leczenie, które koncentruje się na podawaniu insuliny i kontroli glikemii, nie było zadowalające. Glukagonopodobny peptyd-1 (GLP1) jest endogennym peptydem, który stymuluje poposiłkowe wydzielanie insuliny. poposiłkowe wydzielanie insuliny. Pomimo tego, że jest w stanie naśladować działanie insuliny, GLP1 nie był lekiem docelowym w leczeniu cukrzycy z powodu niestabilności metabolicznej peptydu. Po dziesięcioletnich wysiłkach zmierzających do poprawy farmakokinetyki farmakokinetyki GLP1, na rynku dostępnych jest obecnie wiele analogów GLP1. rynku. Obecny mini-przegląd nie omawia tych leków, ale przedstawia strategie, które zostały podjęte w celu wyeliminowania słabości natywnego GLP1, w szczególności techniki dostarczania leków stosowane w opracowywaniu nanocząsteczek GLP1 i zmodyfikowanej cząsteczki GLP1. zmodyfikowanej cząsteczki GLP1. W artykule podkreślono, w jaki sposób każdy z wybranych preparatów preparatów poprawiła skuteczność GLP1, a co ważniejsze, dzięki przeglądowi tych badań przegląd tych badań, zapewni wgląd w strategie, które mogą zostać być przyjęte w przyszłości w celu opracowania bardziej skutecznego doustnego preparatu GLP1 . --- TŁO: Kilka leków przeciwcukrzycowych (tj. sulfonylomoczniki; SU, rozyglitazon) zostały zgłoszone jako związane ze zwiększonym ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych (CVD) u pacjentów z cukrzycą typu 2 (T2DM). Inhibitory dipeptydylo peptydazy-4 (DPP4i) są nowo dostępnymi lekami przeciwcukrzycowymi. W większości badań porównywała DPP4i z placebo lub SU, lub była ukierunkowana na konkretne zdarzenie CVD CVD (tj. niewydolność serca; HF). Badania porównawcze ryzyka CVD DPP4i z innymi lekami przeciwcukrzycowymi (tj. metforminą, tiazolidynedionami, meglitynidami, akarbozą i insuliną). Niniejsze badanie miało na celu ocenić porównawcze ryzyko CVD, w tym udaru niedokrwiennego, zawału mięśnia sercowego zawału mięśnia sercowego (MI) i HF oraz hipoglikemii DPP4i z innymi lekami przeciwcukrzycowymi. METODY: Wykorzystaliśmy tajwańską bazę danych National Health Insurance Research Database. A Łącznie 123 050 pacjentów z T2DM, którym niedawno przepisano doustne leki przeciwcukrzycowe zidentyfikowano w latach 2009-2010 i obserwowano do 2013 roku. Punkty końcowe wyników obejmowały złożone zdarzenia CVD: hospitalizacje z powodu udaru niedokrwiennego, MI i HF oraz hipoglikemii. Zmienną w czasie regresję proporcjonalnych zagrożeń Coxa zastosowano do oceny ryzyka wystąpienia zdarzeń związanych ze stosowaniem różnych leków przeciwcukrzycowych, z uwzględnieniem demograficzne pacjentów, choroby współistniejące, powikłania cukrzycowe i leki towarzyszące. Dodatkowe analizy przeprowadzono odpowiednio dla pacjentów z CVD i bez CVD w wywiadzie. i bez CVD. WYNIKI: Osoby stosujące DPP4i miały istotnie niższe ryzyko CVD w porównaniu z osobami nie stosujących DPP4i (skorygowany współczynnik ryzyka [aHR]: 0,83, 95% przedział ufności [ang. [CI]: 0.76-0.91). W porównaniu z osobami stosującymi DPP4i, meglitynidy (aHR 1,3, 95% CI 1,20-1,43) i osoby stosujące insulinę (aHR 3,73, 95% CI 3,35, 4,14) miały istotnie wyższe ryzyko wystąpienia złożonej CVD, a także udaru, MI, HF i hipoglikemii. hipoglikemii. Ponadto osoby stosujące metforminę miały znacząco niższe ryzyko złożone ryzyko CVD (aHR 0,87, 95% CI 0,79-0,94), a także ryzyko MI, HF, i hipoglikemii, w porównaniu z osobami stosującymi DPP4i. Chociaż zaobserwowano w kierunku niskiego ryzyka CVD u osób stosujących pioglitazon, nie można wykluczyć roli potencjalnego nie można wykluczyć potencjalnego wpływu wskazań. WNIOSKI: Pacjenci z T2DM leczeni DPP4i mieli niższe ryzyko CVD w porównaniu z osobami w porównaniu z osobami niestosującymi DPP4i, z wyjątkiem osób stosujących metforminę. --- WPROWADZENIE: Inhibitory peptydazy dipeptydylowej (DPP)-4 należą do jednej z klas leków, które zostały zatwierdzone do leczenia cukrzycy typu 2 (T2D). leków, które zostały zatwierdzone do leczenia cukrzycy typu 2 (T2D) na podstawie obniżające poziom glukozy działanie hormonu żołądkowo-jelitowego glukagonopodobnego peptydu peptydu glukagonopodobnego (GLP)-1. Obecnie dostępnych jest kilka różnych związków i chociaż ich mechanizm działania (hamowanie aktywności katalitycznej DPP-4) jest taki sam, istnieją między nimi zasadnicze różnice. jest taki sam, istnieją między nimi zasadnicze różnice. OBSZARY OBJĘTE: Autorzy omawiają różnice między różnymi inhibitorami DPP-4 oraz dokonują przeglądu ich skuteczności terapeutycznej i kluczowych danych dotyczących bezpieczeństwa. Literatura obejmuje oryginalne badania i metaanalizy zidentyfikowane w bazie PubMed, najnowsze abstrakty prezentowane na najważniejszych konferencjach naukowych poświęconych cukrzycy oraz badania kliniczne zarejestrowane na stronie ClinicalTrials.gov. OPINIA EKSPERTA: Chociaż istnieją pewne różnice w profilach farmakokinetycznych i farmakokinetycznych i farmakodynamicznych różnych inhibitorów DPP-4, wszystkie są małymi, doustnie aktywne związki o zasadniczo podobnej skuteczności w obniżaniu poziomu HbA1c. Poprawiają one kontrolę glikemii w T2D, bez zwiększania ryzyka hipoglikemii lub powodując przyrost masy ciała. Mogą być stosowane w monoterapii lub w połączeniu z innymi terapiami przeciwcukrzycowymi, w tym insuliną, niezależnie od czynności nerek lub wątroby. i są skuteczne u wszystkich pacjentów z T2D, w tym tych z długotrwałą chorobą. Inhibitory DPP-4 mogą również mieć korzystne działanie wykraczające poza kontrolę glikemii, choć należy to jeszcze wykazane w specjalnie zaprojektowanych badaniach klinicznych. --- CEL: Ocena stosowania leków na receptę u osób starszych, a w szczególności, określenie liczby i rodzajów przyjmowanych leków, czy i w jakim stopniu i w jakim stopniu stosowane są leki przeciwwskazane w tej grupie wiekowej oraz jaki rodzaj rodzaj kontroli recept może być przeprowadzany przez lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej. PROJEKT: Badanie przeprowadzono na próbie niezinstytucjonalizowanych osób starszych (= 65 lat). osób starszych (= 65 lat). Zostały one wybrane w drodze losowania grupowego w 11 z 20 regionów Włoch. regionach Włoch i przeprowadzono z nimi wywiady w domu przez przeszkolonych ankieterów przy użyciu standardowego kwestionariusza. ankieterów przy użyciu standardowego kwestionariusza. WYNIKI: Osiemdziesiąt siedem procent ankietowanych osób zgłosiło, że co najmniej jeden lek w poprzednim roku; wyższe częstotliwości stwierdzono w grupach wiekowych w grupach wiekowych = 75 lat. Najczęstsze klasy terapeutyczne leków stosowanych we wszystkich regionach uczestniczących w badaniu w poprzednim tygodniu były leki sercowo-naczyniowe, żołądkowo-jelitowe, metaboliczne (w tym leki stosowane w leczeniu cukrzycy) i na układ nerwowy. układu nerwowego. Wśród ankietowanych osób 45,3% zgłosiło stosowanie 4 lub więcej różnych leków, choć zaobserwowano znaczne różnice regionalne. leków, choć zaobserwowano znaczne różnice regionalne (Kampania 60,5%, Bolzano 35,6%); 7,2% przyjmowało potencjalnie nieodpowiednie leki, podczas gdy 2,3% przyjmowało leki, które mogą prowadzić do potencjalnie szkodliwych interakcji. Ponadto, 84,9% badanych zgłosiło, że ich lekarz pierwszego kontaktu regularnie sprawdzał regularnie sprawdzał ich recepty na leki. WNIOSKI: Wysoka częstotliwość stosowania leków na receptę obserwowana u osób starszych jest zjawiskiem rozproszonym, związanym z pogarszającymi się warunkami zdrowotnymi, które nieuchronnie towarzyszą starzeniu się. nieuchronnie towarzyszy starzeniu się. Biorąc pod uwagę skalę tego zjawiska, należy należy zadbać o poprawę jakości (tj. przeciwwskazania u osób starszych, przeciwwskazania u osób starszych, potencjalne interakcje leków) i ilościowej (duża liczba leków przyjmowanych przez osoby starsze) przez osoby starsze) adekwatności w przepisywaniu leków przez lekarzy. Ponadto szczególną uwagę należy należy zwrócić szczególną uwagę na regularne sprawdzanie terapii lekowych u osób starszych. --- WPROWADZENIE: Opcje leczenia cukrzycy typu 2 stają się coraz bardziej złożone. coraz bardziej złożone, a ludziom często przepisuje się wiele leków, które mogą obejmować zarówno terapie terapie doustne i iniekcyjne. Trwa debata na temat tego, które klasy leków zapewniają optymalne opcje leczenia drugiego i trzeciego rzutu. W rzeczywistości świecie, przestrzeganie zaleceń przez pacjentów i wytrwałość determinują skuteczność leków. A Lepsze zrozumienie przestrzegania zaleceń może pomóc w wyborze leków drugiego i trzeciego rzutu. klas leków drugiego i trzeciego rzutu. METODY I ANALIZA: Niniejszy przegląd systematyczny porówna wskaźniki przestrzegania zaleceń i w różnych klasach leków dostępnych dla osób z cukrzycą typu 2. z cukrzycą typu 2. Obejmie on wszystkie zidentyfikowane badania porównujące przestrzeganie zaleceń lekarskich lub wytrwałość w stosowaniu dwóch lub więcej leków obniżających poziom glukozy obniżających poziom glukozy u osób z cukrzycą typu 2. Bazy danych badań (MEDLINE, EMBASE, The Cochrane Library, The Register of Controlled Trials, PsychINFO i CINAHL) zostaną przeszukane pod kątem odpowiednich artykułów przy użyciu kompleksowej strategii wyszukiwania. Uwzględnione zostaną wszystkie zidentyfikowane badania leków i badania obserwacyjne które porównują przestrzeganie lub wytrwałość w różnych klasach leków przeciwcukrzycowych. Charakterystyka i wyniki wszystkich uwzględnionych badań zostaną przedstawione w raporcie wraz z oceną jakości badania, ocenioną przy użyciu Cochrane Risk Assessment Tool. Cochrane Risk Assessment Tool. Jakość dostosowania do czynników zakłócających przestrzeganie lub wytrwałość będzie zostanie podana dla każdego badania. W przypadku, gdy wiele (n ≥ 3) badań zapewnia porównanie lub wytrwałość w tych samych 2 klasach leków, zostanie przeprowadzona metaanaliza. zostanie przeprowadzona. ETYKA I ROZPOWSZECHNIANIE: Nie jest wymagana zgoda na etykę. Niniejszy przegląd i metaanaliza (tam, gdzie to możliwe) dostarczy ważnych informacji na temat względnego przestrzegania zaleceń i wytrwałości pacjentów w różnych klasach terapii cukrzycy. terapii cukrzycy. Po zakończeniu, wyniki zostaną udostępnione w recenzowanej publikacji. recenzowanej publikacji. NUMER REJESTRACYJNY BADANIA: CRD42015027865. --- Pacjenci z cukrzycą typu 2 (T2DM) mają wysokie lub bardzo wysokie ryzyko sercowo-naczyniowe. ryzyko sercowo-naczyniowe. Wytyczne praktyki klinicznej koncentrują się na potrzebie osiągnięcia optymalnej kontroli glikemii, a strategie wieloczynnikowego podejścia terapeutycznego wieloczynnikowego podejścia terapeutycznego wykazały znaczące korzyści sercowo-naczyniowe u tych pacjentów. pacjentów. Inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT-2) są nową klasą leków podawanych doustnie. leków podawanych doustnie w leczeniu T2DM, które działają poprzez hamowanie reabsorpcję glukozy w kanaliku proksymalnym nerki z następczym efektem glikozaury efekt i obniżenie poziomu glukozy we krwi. Dapagliflozyna, inhibitor SGLT-2 sprzedawany w Europie i Australii w Europie i Australii, wykazano, że osiąga redukcję hemoglobiny glikozylowanej hemoglobiny glikozylowanej podobne do innych leków doustnych, a także korzystny wpływ na główne choroby współistniejące związane z T2DM. Dlatego uważa się, że interesujące jest przeglądu skuteczności klinicznej tego nowego doustnego leku hipoglikemizującego w zakresie kontroli glikemii, ryzyko hipoglikemii i jego wpływ na masę ciała, ciśnienie krwi, profil lipidowy i czynność nerek. profil lipidowy i czynność nerek. --- CEL: Opisanie stosowania doustnych leków przeciwcukrzycowych w leczeniu cukrzycy typu 2 w Stanach Zjednoczonych w latach 1990-2001. PROJEKT BADAWCZY I METODY: Dane dotyczące doustnych leków przeciwcukrzycowych pochodziły z dwóch farmaceutycznych baz danych marketingowych firmy IMS Health, National Prescription Audit Plus oraz National Disease and Therapeutic Index. WYNIKI: W 1990 roku wydano 23,4 miliona recept ambulatoryjnych na doustne leki przeciwcukrzycowe. doustnych leków przeciwcukrzycowych. Do 2001 r. liczba ta wzrosła 3,9-krotnie, do 91,8 mln recept. milionów recept. Glipizyd i gliburyd, dwa leki z grupy sulfonylomoczników, stanowiły około 77% recept na doustne leki przeciwcukrzycowe w 1990 roku i 35,5% recept na doustne leki przeciwcukrzycowe w 2001 roku. 1990 roku i 35,5% recept w 2001 roku. Do 2001 r. biguanid metformina (zatwierdzona w 1995 r.) zdobyła około 33% recept, a tiazolidynediony uwrażliwiające na insulinę (rosiglitazon i pioglitazon wprowadzone do obrotu od 1999 r.) stanowiły około 17% udziału w rynku. W porównaniu z pacjentami leczonymi w 1990 r., ci w 2001 r. byli proporcjonalnie młodsi i częściej stosowali doustne leki przeciwcukrzycowe. częściej stosowali doustne leki przeciwcukrzycowe i insulinę w skojarzeniu. Interniści oraz lekarze ogólni i rodzinni byli głównymi lekarzami przepisującymi leki tej klasy. tę klasę leków. WNIOSKI: Zgodnie ze zgłaszanym wzrostem częstości występowania cukrzycy typu 2 cukrzycy typu 2, liczba zrealizowanych recept ambulatoryjnych na doustne leki przeciwcukrzycowe gwałtownie wzrosła w latach 1990-2001. doustnych leków przeciwcukrzycowych gwałtownie wzrosła w latach 1990-2001. Okres ten charakteryzował się w leczeniu młodszych osób i stosowaniu doustnych leków przeciwcukrzycowych w skojarzeniu. leków przeciwcukrzycowych w skojarzeniu. Wraz z zatwierdzeniem w ostatniej dekadzie kilku nowych rodzajów doustnych leków przeciwcukrzycowych doustnych leków przeciwcukrzycowych o różnych mechanizmach działania, opcje w leczeniu cukrzycy typu 2 uległy rozszerzeniu. --- CEL: Chociaż cukrzyca jest dogodnie oceniana na podstawie samooceny, przeprowadzono niewiele badań walidacyjnych. badań walidacyjnych. Dlatego też zbadaliśmy, czy czy samoocena występowania i incydentów cukrzycy u uczestniczek Women's Health Initiative (WHI) było zgodne z innymi dowodami diagnostycznymi cukrzycy. PROJEKT BADANIA I OTOCZENIE: Łącznie 161 808 kobiet po menopauzie w wieku 50-79 lat w wieku 50-79 lat zostało włączonych do badania w 40 ośrodkach klinicznych w Stanach Zjednoczonych w latach 1993-1998. prospektywnie. Na początku badania występowanie cukrzycy leczonej farmakologicznie zdefiniowano jako diagnozę lekarza i leczenie insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi. doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi. Podczas obserwacji incydenty leczonej cukrzycy zdefiniowano jako samozgłoszenie nowej diagnozy lekarza dotyczącej cukrzycy leczonej insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi. doustnymi lekami. Samodzielne raporty dotyczące cukrzycy porównano ze spisami leków i poziomem glukozy na czczo na początku badania i podczas obserwacji. WYNIKI: Na początku badania, samodzielnie zgłaszana leczona cukrzyca była zgodna ze spisem lekami u 79% uczestników badania klinicznego i 77% uczestników badania obserwacyjnego. uczestników badania obserwacyjnego. Samodzielnie zgłoszona cukrzyca leczona incydentalnie była zgodna z inwentarzem inwentarzem leków w 78% między wartością wyjściową a rokiem 1 w badaniach klinicznych, w 62% między 1. a 3. rokiem w badaniach klinicznych i w 72% między 1. a 3. rokiem w badaniach obserwacyjnych. w badaniu obserwacyjnym. W podobnych okresach 99,9% osób osób, które nie zgłosiły leczonej cukrzycy, nie przyjmowało doustnych leków przeciwcukrzycowych ani insuliny. insuliny w spisie leków. Na początku badania około 3% osób niezgłaszających cukrzycy miało stężenie glukozy na czczo >126 mg/dl, a 88% tych osób następnie zgłaszało leczoną cukrzycę w ciągu 6,9 roku obserwacji. OGRANICZENIA: W badaniu WHI nie ustalono, czy zgłaszana przez pacjentów cukrzyca była leczona samym stylem życia. w badaniu WHI. Spis leków mógł być niekompletny, a stężenie glukozy na czczo mogło być obniżone. a stężenie glukozy na czczo mogło zostać obniżone w wyniku leczenia; w związku z tym zgodność z glikemią na czczo > lub = 126 mogła być niedoszacowana. niedoszacowana. WNIOSEK: W badaniu WHI zgłaszana przez pacjentów częstość występowania cukrzycy i incydentów cukrzycy była zgodna ze spisami leków, a wysoki odsetek osób z nierozpoznaną cukrzycą z niezdiagnozowaną cukrzycą zgłosił następnie leczenie cukrzycy. Samodzielne zgłoszenia leczonej cukrzycy" są wystarczająco dokładne, aby można je było wykorzystać w badaniach epidemiologicznych. badaniach epidemiologicznych. --- Znaczna część pacjentów z cukrzycą typu 2 nie osiąga docelowych wartości glikemii, pomimo leczenia doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi i podstawowej terapii insuliną. insuliny. Istnieje kilka opcji intensyfikacji leczenia poza insuliny bazowej, a paradygmat leczenia jest złożony. W niniejszym przeglądzie opcje intensyfikacji leczenia, koncentrując się na klasach leków które działają poprzez układ inkretynowy i zwracając szczególną uwagę na agonistom receptora glukagonopodobnego peptydu-1, eksenatydowi i liksysenatydowi. liksysenatyd. Aktualne wytyczne dotyczące leczenia zostaną podsumowane i omówione. © 2016 Autorzy. Diabetes/Metabolism Research and Reviews Opublikowane przez John Wiley & Sons Ltd. --- TŁO: Cukrzyca wiąże się z wyższym ryzykiem niekorzystnych skutków sercowo-naczyniowych. sercowo-naczyniowych. Aby poprawić wyniki zdrowotne pacjentów z cukrzycą typu 2 (T2DM), Amerykańskie Towarzystwo Diabetologiczne (ADA) zaleciło docelowe cele dla poprawę kontroli glikemii i redukcję czynników ryzyka sercowo-naczyniowego związanych z chorobą. związanych z chorobą. W tej retrospektywnej analizie obliczono bezwzględny korzyści (ABI) ze stosowania eksenatydu raz w tygodniu (QW), glukagonopodobnego agonisty receptora glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1) w porównaniu z doustnymi lekami obniżającymi poziom glukozy lub insuliną glargine, aby osiągnąć cele zalecane przez ADA. Liczba potrzebna do leczenia (NNT) do osiągnięcia tych celów została również obliczona i stanowi użyteczną kliniczną kliniczną do porównywania potencjalnych terapii z różnych klas leków. METODY: Dane pacjentów z trzech 26-tygodniowych randomizowanych, kontrolowanych badań z podwójnie ślepą próbą lub z otwartą próbą, randomizowanych, kontrolowanych badań zostały przeanalizowane retrospektywnie oddzielnie. ABI i NNT zostały obliczone poprzez porównanie odsetka pacjentów leczonych eksenatyd QW (N = 641) vs metformina (N = 246), sitagliptyna (N = 329), pioglitazonem (N = 328) lub insuliną glargine (N = 223), którzy osiągnęli pojedynczy wynik w zakresie cel w zakresie glikemii, masy ciała, ciśnienia krwi lub lipidów lub połączenie tych podczas badań klinicznych DURATION-2, -3 i -4. WYNIKI: Znaczące wartości ABI faworyzujące eksenatyd QW nad wszystkimi czterema lekami obniżającymi poziom glukozy zaobserwowano dla co najmniej jednego celu glikemicznego HbA1c. NNT wynoszące 4 i 5 obliczono, gdy eksenatyd QW porównywano z sitagliptyną w celu osiągnięcia celów HbA1c odpowiednio <7,0% i ≤6,5%. Ponadto znacznie więcej pacjentów stosujących eksenatyd QW w porównaniu z sitagliptyną, pioglitazonem lub insuliną glargine osiągnęło złożony cel HbA1c <7% lub ≤6,5%, bez przyrostu masy ciała lub hipoglikemii. lub hipoglikemii. Eksenatyd QW był również preferowany w stosunku do sitagliptyny i insuliny glargine dla osiągnięcia złożonego celu HbA1c <7% (lub ≤6,5%), skurczowego ciśnienia krwi <130 mm Hg i lipoprotein o niskiej gęstości <2,59 mmol/l. W przypadku większości celów eksenatyd QW i metformina miały podobne działanie u pacjentów naiwnych pacjentów. WNIOSKI: W niniejszej analizie oceniono różnice między terapiami w osiąganiu celów celów terapeutycznych z terapiami powszechnie stosowanymi do kontroli glikemii u pacjentów z T2DM. W badaniach klinicznych eksenatyd QW pomógł większej liczbie pacjentów w osiągnięciu większości celów większość celów terapeutycznych zalecanych przez ADA niż leczenie sitagliptyną, pioglitazonem lub insuliną glargine. REJESTRACJA BADAŃ: NCT00637273, NCT00641056, NCT00676338. --- CEL: Tofogliflozyna jest doustnym lekiem hipoglikemizującym o nowatorskim mechanizmie działania. działania, który obniża poziom glukozy we krwi poprzez promowanie wydalania glukozy z moczem. z moczem, poprzez selektywne hamowanie kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2). Oceniliśmy wpływ kilku wybranych leków przeciw cukrzycy typu 2 (T2DM) - glimepirydu, metforminy, sitagliptyny, pioglitazonu, miglitol, nateglinid i wogliboza - na farmakokinetykę i farmakokinetykę i farmakodynamikę tofogliflozyny, a także wpływ tofogliflozyny na farmakokinetykę tych leków przeciw T2DM u zdrowych ochotników płci męskiej. METODY: Pojedyncza dawka samej tofogliflozyny, jednego z leków przeciw T2DM sam lub jednoczesne podawanie tofogliflozyny i leku przeciw T2DM było podawano 108 zdrowym mężczyznom. Cmax, AUCinf i skumulowane wydalanie glukozy z moczem po jednoczesnym podaniu tofogliflozyny i każdego z leków anty-T2DM oceniano w odniesieniu do wartości tych parametrów po podaniu podawaniu każdego leku osobno. WYNIKI: Żaden z leków przeciw T2DM nie miał wpływu na ekspozycję na tofogliflozynę. Tofogliflozyna nie miała wpływu lub miała niewielki wpływ na ekspozycję na którykolwiek z leków przeciw T2DM. Żaden żaden lek przeciw T2DM nie miał istotnego wpływu na skumulowane wydalanie glukozy z moczem w moczu wywołane przez tofogliflozynę. Nie było żadnych obaw dotyczących bezpieczeństwa po podawaniu jakiegokolwiek leku samodzielnie lub w skojarzeniu. WNIOSKI: Ani farmakokinetyka, ani farmakodynamika farmakokinetyki ani farmakodynamiki tofogliflozyny nie wpływał żaden z leków przeciw T2DM ocenianych w tym badaniu. ani na farmakokinetykę żadnego z leków anty-T2DM nie miała wpływu tofogliflozyny u zdrowych ochotników płci męskiej. --- W ciągu ostatnich dziesięciu lat wiedza na temat patofizjologii cukrzycy typu 2 (T2DM) znacznie wzrosła, z wieloma niepowodzeniami (zmniejszony efekt inkretynowy, zwiększona lipoliza, zwiększone wydzielanie glukagonu, neuroprzekaźniki neuroprzekaźników) uznano za ważne czynniki przyczyniające się, wraz ze zmniejszonym wydzielaniem insuliny i zmniejszonym obwodowym wychwytem glukozy. W konsekwencji, farmakologiczna terapia terapia farmakologiczna T2DM została stopniowo wzbogacona o kilka nowych klas leków. klasy leków, próbując przezwyciężyć te wady. Ostatnimi, intrygującymi na rynek są inhibitory SGLT2, umieszczające nerki w innym scenariuszu, nie jako miejsce innym scenariuszu, nie jako miejsce szkodliwego powikłania choroby, ale raczej jako środek do korygowania hiperglikemii i zwalczania choroby. Niniejszy przegląd ma na celu zaoferować krótki, zaktualizowany przegląd roli tych związków w leczeniu T2DM, koncentrując się na skuteczności, pomocniczych, aczkolwiek istotnych efektach klinicznych, bezpieczeństwie, potencjalnej ochronie układu sercowo-naczyniowego, pozycjonowaniu w algorytmach terapeutycznych. algorytmach terapeutycznych. --- Wstęp: Wytyczne kliniczne stanowią jeden z fundamentów zapewniania wysokiej jakości opieki nad pacjentami z cukrzycą. wysokiej jakości opieki nad pacjentami z cukrzycą. Porównujemy krajowe wytyczne i stosowanie leków obniżających poziom glukozy w cukrzycy typu 2 (T2D) w Danii, Finlandii, Norwegii i Szwecji. METODY: Porównaliśmy, w jaki sposób wytyczne uwzględniają kompleksową opiekę, jakie są cele leczenia i jakie leki przeciwhiperglikemiczne są zalecane. Stosowanie leków obniżających poziom glukozy oparto na sprzedaży leków przeciwcukrzycowych w tych krajach. w tych krajach. WYNIKI: Wszystkie wytyczne podkreślają znaczenie kompleksowej opieki diabetologicznej. Zindywidualizowane cele glikemii są szczególnie podkreślane w wytycznych duńskich i fińskich. fińskich wytycznych. W 2013 r. sulfonylomoczniki były najczęściej stosowanym lekiem drugiego rzutu po metforminie w Danii, Norwegii i Szwecji; w Finlandii tę pozycję zajęły inhibitory DPP-4. w Finlandii tę pozycję zajęły inhibitory DPP-4. Zalecany początkowy rodzaj insuliny dla pacjentów z T2D różni się w zależności od kraju. Wytyczne duńskie, norweskie i Wytyczne duńskie, norweskie i szwedzkie uwzględniają również aspekty ekonomiczne. WNIOSKI: Wszystkie wytyczne kładą nacisk na regularną i kompleksową opiekę diabetologiczną. Duńskie i fińskie wytyczne silnie podkreślają znaczenie zindywidualizowanych celów glikemicznych. Wszystkie wytyczne zalecają metforminę jako jako początkowy doustny lek przeciwhiperglikemiczny. W odniesieniu do zalecanych leków drugiego rzutu i początkowego typu insuliny dla pacjentów z T2D, wytyczne różnią się znacznie w poszczególnych krajach. różnią się znacznie między czterema krajami. --- Poza znacznymi różnicami we wchłanianiu jelitowym różnych klas antybiotyków, jak opisano w części I niniejszego artykułu preparaty galenowe i podawanie w postaci kapsułki - tabletki lub syropu odgrywają również również ważną rolę. Wielkość cząstek leków przeciwdrobnoustrojowych w postaci syropu musi być starannie dobrana. być starannie dobrana. Nie powinna być zbyt mała, aby zapobiec szybkiemu rozpadowi substancji przez kwas żołądkowy. substancji przez kwas żołądkowy; jeśli jest zbyt duży, rozpuszczanie substancji nie jest wystarczająco szybkie dla maksymalnego wchłaniania w górnym odcinku przewodu pokarmowego. przewodzie pokarmowym. Powłoka dojelitowa, rozpuszczalne substancje wiążące, czas rozpuszczania tabletki to inne ważne zmienne we wchłanianiu antybiotyków podawanych doustnie. Najważniejszy wpływ na resorpcję antybiotyków podawanych doustnie ma pacjent. antybiotyków pochodzi od pacjenta. Indywidualne różnice we wchłanianiu są wyjątkowo wysokie w przypadku amoksycyliny. Różne grupy wiekowe wykazują znaczne różnice we wchłanianiu jelitowym, które mogą wynosić od dwóch do trzykrotny wzrost lub spadek w stosunku do średniej. Jednoczesne podawanie lub leków ma znaczący wpływ na wchłanianie niektórych antybiotyków. antybiotyków. Badania farmakokinetyczne i badania biodostępności są przeprowadzane są na zdrowych, młodych osobach dorosłych. Choroby przewodu pokarmowego, takie jak ostra biegunka biegunka lub zespoły złego wchłaniania wpływają na wchłanianie antybiotyków podawanych doustnie. podawanych doustnie antybiotyków w znacznym stopniu, co nawet czyni niektóre leki całkowicie nieskuteczne. W mukowiscydozie wchłanianie dojelitowe jest opóźnione a parametry farmakokinetyczne ulegają znacznym zmianom. --- CEL: Istnieją znaczne różnice rasowe i etniczne w opiece zdrowotnej związanej z cukrzycą. opieki zdrowotnej związanej z cukrzycą. Korzystając z reprezentatywnej krajowej bazy danych, staraliśmy się ustalić czy stosowanie tiazolidynedionów (TZD) różni się w zależności od rasy i pochodzenia etnicznego. Jako drugorzędnym celem było ustalenie, czy rasa i pochodzenie etniczne są związane ze stosowaniem starszych doustnych leków przeciwcukrzycowych. ze stosowaniem starszych doustnych leków przeciwcukrzycowych, takich jak pochodne sulfonylomocznika i metformina. PROJEKT BADANIA I METODY: Dorośli respondenci badania panelowego wydatków medycznych z 2003 roku z cukrzycą, zidentyfikowani na podstawie kodu diagnozy lub samoopisu, zostali uwzględniono. Grupy rasowe/etniczne zdefiniowano jako: Biały/nielatynoski; czarny/nielatynoski; latynoski; lub inny/nielatynoski. Związki między stosowaniem doustnych leków przeciwcukrzycowych (zdefiniowanych jako > lub = 1 recepta na TZD, sulfonylomocznik lub metforminę) a rasą/pochodzeniem etnicznym, płcią, wiekiem, statusem ubezpieczenia, status ubóstwa i posiadanie zwykłego źródła opieki zostały ocenione w jednoczynnikowych za pomocą testów chi(2) oraz w skorygowanych analizach przy użyciu metod regresji logistycznej dla danych ankietowych. metody regresji logistycznej dla danych ankietowych. WYNIKI: Zidentyfikowano łącznie 1873 dorosłych Amerykanów z cukrzycą, przy czym stosowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych różniło się w zależności od klasy leku: 23,1% otrzymywało TZD, 45,3% otrzymywało metforminę, a 43,8% otrzymywało pochodne sulfonylomocznika. Stosowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych doustnych leków przeciwcukrzycowych nie różniło się istotnie w zależności od rasy/pochodzenia etnicznego (p = 0,33 dla TZD, p = 0,43 dla metforminy, p = 0,38 dla pochodnych sulfonylomocznika). W analizach jednoczynnikowych tylko status ubezpieczenia był istotnie związany ze stosowaniem TZD (p = 0,03), a żadne zmienne nie były związane ze stosowaniem sulfonylomocznika lub metforminy. metforminy. W skorygowanych analizach regresji logistycznej nie było istotnych predyktorów stosowania TZD lub metforminy, a jedynie wiek był istotnie związany ze stosowaniem sulfonylomocznika lub metforminy. związany ze stosowaniem pochodnych sulfonylomocznika. WNIOSKI: W ogólnokrajowej reprezentatywnej bazie danych mniej osób dorosłych z cukrzycą w USA otrzymywało TZD w porównaniu z pochodnymi sulfonylomocznika lub metforminą w 2003 roku. Chociaż nie byliśmy w stanie rozróżnić cukrzycy typu 1 i typu 2, ani nie oceniliśmy monoterapii lekami doustnymi w porównaniu z terapią skojarzoną, stwierdziliśmy, że że stosowanie TZD, pochodnych sulfonylomocznika i metforminy nie różniło się w zależności od rasy/pochodzenia etnicznego lub innych zmiennych demograficznych, takich jak płeć, status ubezpieczenia, ubóstwo lub posiadanie zwykłego źródła opieki zdrowotnej. --- Cukrzyca typu II jest chorobą heterogenną, w której środowisko i genetyka są ważnymi czynnikami ekspresji choroby. ważnymi czynnikami wpływającymi na rozwój choroby. Wysokie koszty leczenia powikłań cukrzycy powikłań cukrzycy stanowią obciążenie dla systemów zdrowia publicznego i rządów na całym świecie. na całym świecie. Cukrzyca typu II od wielu dziesięcioleci powoduje pogorszenie stanu zdrowia na całym świecie. dziesięcioleci, a pojedynczy lek, który bezpiecznie leczy tę chorobę, nie został jeszcze nie został jeszcze odkryty. Sulfonylomoczniki, biguanidy, inhibitory alfa-glukozydazy, meglitynidy, inhibitory DPP-4 i tiazolidynodiony należą do klas doustnych leków hipoglikemizujących dostępnych w leczeniu cukrzycy typu II. dostępne w leczeniu cukrzycy typu II, ale istnieją obawy dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności tych leków. W tym artykule przedstawiamy zalety i wady sześciu klas i omawiamy niektóre z najnowszych postępów w kierunku opracowania nowych leków do leczenia cukrzycy typu II. --- Wildagliptyna jest silnym i selektywnym inhibitorem peptydazy dipeptydylowej IV (DPP-4), aktywnym doustnie, który poprawia kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 (T2DM) przede wszystkim poprzez poprawę funkcji wysepek trzustkowych (alfa i beta). funkcji wysepek. Wykazano zatem, że wildagliptyna zarówno poprawia wydzielanie insuliny, jak i i hamuje niewłaściwe wydzielanie glukagonu obserwowane u pacjentów z T2DM. Wildagliptyna zmniejsza stężenie HbA(1c) podawana w monoterapii, bez przyrostu masy ciała i przy minimalnej hipoglikemii. z minimalną hipoglikemią lub w połączeniu z najczęściej przepisywanymi doustnymi lekami hipoglikemizującymi. najczęściej przepisywanymi klasami doustnych leków hipoglikemizujących: metforminą, sulfonylomocznikiem, tiazolidynedionem lub insuliną. Metformina, o innym sposobie działania, nie na dysfunkcję komórek beta, jest stosowana od około 50 lat i nadal stanowi uniwersalną terapię pierwszego rzutu we wszystkich wytycznych. Jednakże, biorąc pod uwagę jednak, biorąc pod uwagę liczne nieprawidłowości patofizjologiczne w T2DM i postępujący charakter postępujący charakter choroby, z czasem zwykle wymagana jest intensyfikacja terapii skojarzonej. kombinacjami. Najnowsze wytyczne sugerują, że pacjenci będą wymagać kombinacji farmakologicznych znacznie wcześniej, aby osiągnąć i utrzymać coraz bardziej coraz bardziej rygorystyczne cele glikemiczne, przy starannym doborze leków w celu uniknięcia niepożądanych zdarzeń niepożądanych zdarzeń, zwłaszcza hipoglikemii. Połączenie metforminy i z wildagliptyną oferuje korzyści w porównaniu z obecnie stosowanymi kombinacjami o skuteczność i komplementarne mechanizmy działania, ponieważ nie zwiększa ryzyka hipoglikemii i nie sprzyja przyrostowi masy ciała. Dlatego, poprzez specyficzne połączenie tych środków w jednej tabletce, istnieje znaczny potencjał potencjał do osiągnięcia lepszej kontroli poziomu glukozy we krwi i poprawy zgodności z terapią. terapii. --- CEL: Omówienie racjonalnego podejścia do poprawy kontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 2 za pomocą terapii skojarzonej. pacjentów z cukrzycą typu 2 za pomocą terapii skojarzonej. METODY: Dokonano przeglądu mechanizmów działania i zastosowań klinicznych różnych leków przeciwcukrzycowych stosowanych samodzielnie i w różnych kombinacjach. Dokonano przeglądu odpowiednich badań w literaturze. WYNIKI: Chociaż dieta i ćwiczenia fizyczne pozostają podstawą leczenia, u większości pacjentów z cukrzycą typu 2 większości pacjentów z cukrzycą typu 2, środki farmakologiczne są potrzebne do osiągnięcia optymalną kontrolę glikemii i prawdopodobnie zmniejszyć częstość występowania powikłań mikronaczyniowych i ewentualnie makronaczyniowych. i prawdopodobnie również powikłań makronaczyniowych. Sulfonylomoczniki od dawna stanowią podstawą doustnej terapii farmakologicznej i zapewniają odpowiednią kontrolę glikemii u większości pacjentów przez 5 do 10 lat lub dłużej. W przeszłości, gdy leczenie sulfonylomocznikami nie było już skuteczne, insulinoterapia była nieunikniona. Wraz z zatwierdzenie kilku nowych środków farmakologicznych do leczenia cukrzycy typu 2. cukrzycy typu 2, dodanie jednego lub więcej środków podawanych doustnie do terapii sulfonylomocznikiem lub stosowanie sulfonylomocznika lub stosowanie innej doustnej terapii skojarzonej szybko się rozwija szybko ewoluuje jako sposób optymalizacji kontroli glikemii. U wielu pacjentów terapia skojarzona może opóźnić potrzebę dodania lub przejścia na insulinę, lub może poprawić kontrolę glikemii u pacjentów już otrzymujących insulinę. U wybranych u wybranych pacjentów leczonych wyłącznie insuliną, przerwanie leczenia insuliną i i ponowne rozpoczęcie leczenia doustnego może być nawet możliwe. WNIOSKI: Obecnie dostępne są cztery klasy doustnych leków przeciwcukrzycowych są dostępne do stosowania u pacjentów z cukrzycą typu 2: leki pobudzające wydzielanie insuliny, biguanidy, inhibitory a-glukozydazy i tiazolidinediony. Wykorzystując wykorzystując różne mechanizmy działania, terapia skojarzona ewoluuje jako sposób optymalizacji kontroli glikemii u pacjentów, u których pojedynczy lek lub insulina jest niewystarczająca. Kombinacje leków podawanych doustnie mogą często opóźnić potrzebę podania insuliny lub w połączeniu z insuliną pomóc w osiągnięciu celów glikemii. glikemii. Ciągłe badania pomogą jeszcze bardziej zoptymalizować terapie skojarzone. jeszcze bardziej. --- Inhibitory peptydazy dipeptydylowej-4 (DPP-4) pojawiły się niedawno jako nowa klasa leków leków przeciwcukrzycowych, które wykazują korzystne wyniki w poprawie kontroli glikemii przy minimalnym ryzykiem hipoglikemii i przyrostu masy ciała. Teneligliptyna, nowy inhibitor DPP-4 wykazuje unikalną strukturę charakteryzującą się pięcioma kolejnymi pierścieniami, które zapewniają silne i długotrwałe działanie. Teneligliptyna jest obecnie stosowana w przypadkach wykazujących niewystarczającą poprawę kontroli glikemii nawet po zastosowaniu diety i ćwiczeniach fizycznych lub połączeniu kontroli diety, ćwiczeń fizycznych i leków z grupy sulfonylomoczników lub tiazolidyn. U dorosłych teneligliptyna jest podawana doustnie w dawce doustnie w dawce 20 mg raz na dobę, którą można zwiększyć do 40 mg na dobę. na dobę. Ponieważ metabolity tego leku są eliminowane przez nerki i wątrobę wątroby, nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. nerek. Profil bezpieczeństwa teneligliptyny jest podobny do profilu innych dostępnych inhibitorów DPP-4. Należy jednak zachować ostrożność podczas podawania teneligliptyny pacjentom ze skłonnością do wydłużenia odstępu QT. Jedno badanie wykazało, że poposiłkowe działanie obniżające stężenie glukozy we krwi teneligliptyny podawanej przed śniadaniem utrzymywało się przez cały dzień, a efekty obserwowane po kolacji były podobne do tych obserwowanych po śniadaniu lub obiedzie. śniadaniu lub obiedzie. Tak więc, chociaż dane kliniczne dotyczące tego nowego leku są ograniczone, lek ten jest obiecujący w stabilizowaniu wahań glikemii w ciągu dnia a w konsekwencji hamowanie progresji powikłań cukrzycowych. Jednakże, wymagana jest jednak dalsza ocena w długoterminowych badaniach i próbach klinicznych, aby ocenić skuteczność i bezpieczeństwo leku, a także zidentyfikować dodatkowe wskazania do jego klinicznego zastosowania. wskazań do jego klinicznego zastosowania. --- Cukrzyca jest przewlekłą chorobą metaboliczną dotykającą wielu ludzi na całym świecie. na całym świecie. W Indiach odsetek osób cierpiących na cukrzycę stale rośnie. stale rośnie. Niezbędne jest więc opracowanie leków do jej skutecznego leczenie jest niezbędne. W związku z tym podjęto różne próby odkrycia nowszych leków, aby zmniejszyć częstość występowania cukrzycy. Leki przeciwcukrzycowe leczą cukrzycę poprzez obniżanie poziomu glukozy we krwi. Zarówno stosowanie leków przeciwcukrzycowych, jak i zmiany stylu życia i właściwa dieta mogą znacząco wpłynąć na nasilenie cukrzycy. dieta może znacząco wpłynąć na nasilenie cukrzycy, a także zmniejsza objawy i występowanie choroby. Przeprowadzone w ciągu ostatnich kilku lat badania nad cukrzycy wykazały, że choroba ta rozprzestrzenia się w bardzo szybkim tempie, W związku z tym podjęto różne próby jej skutecznego leczenia. Rozwój i zatwierdzenie leków przeciwcukrzycowych jest dość konieczne. Istnieją różne klasy leków przeciwcukrzycowych stosowanych w leczeniu cukrzycy. Celem niniejszego jest zbadanie Invokany jako nowo zatwierdzonego leku przeciwcukrzycowego do skutecznego leczenia cukrzycy typu 2. skutecznego leczenia cukrzycy typu 2. Niniejszy przegląd koncentruje się głównie na różnych aspektach cukrzycy i perspektywach jej leczenia. Na podstawie badań klinicznych nad lekiem Invokana stwierdzono, że lek ten jest bardzo skuteczny w leczeniu cukrzycy typu 2. okazała się bardzo skuteczna w skutecznej terapii cukrzycy. --- Rosiglitazon jest silnym doustnym lekiem przeciwcukrzycowym z klasy tiazolidynedionów. który działa poprzez aktywację receptora jądrowego aktywowanego przez proliferatory peroksysomów. receptora. Poprawia wrażliwość na insulinę w tkankach obwodowych i skutecznie i skutecznie obniża poziom glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą typu 2. Metformina jest dimetylo-biguanid, również stosowany w cukrzycy typu 2, który obniża stężenie glukozy we krwi na czczo obniża poziom glukozy we krwi na czczo głównie poprzez zmniejszenie wątrobowej produkcji glukozy. Rosiglitazon i i metformina zmniejszają stężenie glukozy w osoczu poprzez różne mechanizmy, a zatem mogą być potencjalnie stosowane w połączeniu w celu optymalizacji kontroli glikemii. W niniejszym oceniano wpływ jednoczesnego podawania tych dwóch leków na farmakokinetykę farmakokinetykę zarówno rozyglitazonu, jak i metforminy. Szesnastu ochotników płci męskiej (22-55 lat) otrzymywało doustnie metforminę (500 mg co 12 godzin), rozyglitazon (2 mg co 12 godzin) lub ich kombinację przez 4 dni. Osocze pobrane w osoczu pobranym w 4. dniu każdego schematu oznaczono stężenia rozyglitazonu i metforminy. i metforminy. Doustne dawki rozyglitazonu i metforminy były bezpieczne i dobrze i dobrze tolerowane, gdy były podawane pojedynczo lub w skojarzeniu. Nie wystąpiły klinicznie klinicznie epizodów hipoglikemii lub zwiększonego stężenia kwasu mlekowego we krwi po leczeniu którymkolwiek ze schematów. Jednoczesne podawanie rozyglitazonu i i metforminy nie miało istotnego wpływu na farmakokinetykę w stanie stacjonarnym (AUC(0-12 h), Cmax, tmax lub t1/2) obu leków. Autorzy doszli do wniosku, że rosiglitazon może być bezpiecznie podawany z metforminą, a ze względu na różne mechanizmy działania tych leków różnych mechanizmów działania tych leków, może oferować przewagę terapeutyczną u pacjentów z cukrzycą typu 2. terapeutyczną u pacjentów z cukrzycą typu 2. --- Leki stosowane w leczeniu cukrzycy są zróżnicowane i obejmują kilka klas. klas. Jedną z klas są sulfonylomoczniki, które przede wszystkim powodują obniżenie stężenia glukozy w surowicy poprzez stymulację uwalniania insuliny z wysepek trzustkowych. wysepek trzustkowych. Gliklazyd, sulfonylomocznik drugiej generacji, jest stosowany do kontrolowania glikemii w cukrzycy insulinoniezależnej. Opisujemy przypadek 14-letniej 14-letniej dziewczynki bez cukrzycy, u której rozwinęło się zapalenie wątroby, niedowład połowiczy i dysfazja po przedawkowaniu gliklazydu (20 mg/kg/dzień) podczas próby samobójczej. próbie samobójczej. Naszym celem jest zwrócenie uwagi na ciężkość objawów neurologicznych wywołanych przez gliklazyd. objawów neurologicznych. Zgodnie z naszą najlepszą wiedzą, hemiplegia i dysfazja wywołane przez gliklazyd i dysfazja nie były wcześniej opisywane w literaturze.
Jakie są różne klasy leków podawanych doustnie stosowanych w leczeniu cukrzycy?
Istnieje wiele klas leków stosowanych w leczeniu cukrzycy typu 2. Należą do nich biguanidy, takie jak metformina, które zmniejszają wątrobowe uwalnianie glukozy; sulfonylomoczniki, takie jak Glimepride, metglitynidy, takie jak repaglin i pochodne d-fenyloalaniny, z których wszystkie stymulują uwalnianie insuliny przez trzustkę; Glitizony lub tiazolidynodiony, które zwiększają wrażliwość organizmu na insulinę; inhibitory DPP-4, które obniżają ilość glukozy wytwarzanej w organizmie; inhibitory alfa-glukozydazy, które spowalniają wchłanianie węglowodanów do krwi; oraz sekwestranty kwasów żółciowych, które obniżają poziom glukozy we krwi.