Indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPS) zostały pierwotnie wygenerowane z mysich fibroblastów fibroblastów poprzez wymuszoną ekspresję czynników Yamanaka (Oct3/4, Sox2, Klf4 i c-Myc). Technika ta została szybko powtórzona z ludzkimi fibroblastami lub mezenchymalnymi komórkami macierzystymi. mezenchymalnych komórek macierzystych. Chociaż wykazano potencjał terapeutyczny w zwierzęcych modelach niedokrwistości sierpowatokrwinkowej i choroby Parkinsona, komórki iPS generowane metodami wirusowymi nie nadają się do wszystkich zastosowań klinicznych. W ostatnich latach pojawiły się różne metody pojawiły się w ostatnich latach w celu zastosowania komórek iPS w terapii transplantacji komórek. w terapii transplantacyjnej. Metody te obejmują głównie DNA, transfekcję mRNA i transdukcję białek reprogramujących. W niniejszym przeglądzie podsumowano te metody niewirusowe i porównano ich zalety, wady, skuteczność i bezpieczeństwo tych metod. --- Indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPS) można uzyskać z terminalnie zróżnicowanych komórek somatycznych poprzez nadekspresję określonych zestawów czynników transkrypcyjnych czynników transkrypcyjnych. Te zestawy białek zostały nazwane czynnikami Yamanaka, a mianowicie Sox2, Oct3/4 (Pou5f1), Klf4 i c-Myc, oraz czynniki Thomsona, a mianowicie Sox2, Oct3, Lin28 i Nanog. Inne zestawy białek, choć nie są niezbędne do tworzenia komórek iPS, są ważne dla poprawy wydajności indukcji, a jeszcze inne zestawy białek indukcji, a jeszcze inne zestawy białek są ważne jako markery dla zarodkowych komórek macierzystych. embrionalnych komórek macierzystych. Informacje strukturalne na temat większości tych ważnych białek są bardzo skąpe. Nasza analiza bioinformatyczna ujawnia, że te czynniki przeprogramowujące i większość markerów komórek macierzystych embrionalnych komórek macierzystych są wysoce wzbogacone w wewnętrzne zaburzenia. Jak to jest typowe dla czynników transkrypcyjnych, białka te są modularne. Specyficzne miejsca dla interakcji z innymi białkami i DNA są rozproszone w długich regionach zaburzeniach wewnętrznych. Te wysoce dynamiczne miejsca interakcji są ewidentnie odpowiedzialne za delikatną interakcję między różnymi cząsteczkami. Analiza bioinformatyczna Analiza bioinformatyczna podana w niniejszym dokumencie powinna ułatwić badanie ról i organizacji tych modułowych miejsc interakcji, pomagając w ten sposób rzucić dalsze światło na szlaki, które leżą u podstaw mechanizmu (mechanizmów), za pomocą których terminalnie zróżnicowane komórki są przekształcane w komórki iPS. --- Indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPS) mają potencjał, aby stać się uniwersalnym źródłem dla terapii opartych na komórkach w medycynie regeneracyjnej; jednak przed zastosowaniem takich terapii opartych na komórkach iPS, niezbędna jest przedkliniczna ocena ich bezpieczeństwa i skuteczności. i skuteczności. Zwierzęta naczelne służą jako cenne modele zwierzęce dla ludzkich chorób lub badań biomedycznych; dlatego w tym badaniu wygenerowaliśmy komórki iPS małpy cynomolgus z komórek fibroblastów dorosłej skóry i płodu poprzez retrowirusowe wprowadzenie czterech ludzkich czynników transkrypcyjnych: c-Myc, Klf4, Oct3/4 i Sox2 (tak zwanych "czynników Yamanaka"). Dwadzieścia do 30 dni po wprowadzeniu tych czynników, kilka małp cynomolgus zarodkowych komórek macierzystych (ES) pojawiło się na SNL i mysich zarodkowych fibroblastach (MEF). fibroblastów (MEF). Kolonie te zostały zebrane i hodowane w pożywce pożywce ES. Utworzono siedem linii komórek iPS i wykryliśmy ekspresję markerów pluripotencjalnych, które są również wyrażane w komórkach ES. Reakcja łańcuchowa Reakcja łańcuchowa polimerazy z odwrotną transkrypcją (PCR) wykazała, że te komórki iPS wyrażały endogenne geny c-Myc, Klf4, Oct3/4 i Sox2, podczas gdy kilka transgenów było wyciszonych. transgenów zostało wyciszonych. Tworzenie zarodków i potworniaków wykazało, że komórki iPS iPS cynomolgus miały potencjał rozwojowy do różnicowania się w komórki wszystkich trzech pierwotnych warstw zarodkowych. Podsumowując, wygenerowaliśmy komórki iPS małpy cynomolgus poprzez transdukcję retrowirusami ludzkich czynników transkrypcyjnych, c-Myc, Klf4, Oct3/4 i Sox2 do dorosłych komórek skóry małp cynomolgus i płodowych fibroblastów. fibroblastów płodu. Małpa cynomolgus jest najbardziej odpowiednim modelem naczelnych dla ludzkich chorób. choroby, a wysoce wydajne generowanie małpich komórek iPS pozwoliłoby na badanie leczenia różnych chorób w tym modelu poprzez klonowanie terapeutyczne. klonowanie terapeutyczne. --- Generowanie indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPS) z komórek somatycznych zostało z powodzeniem osiągnięto poprzez ektopową ekspresję czterech czynników transkrypcyjnych, Oct4, Sox2, Klf4 i c-Myc, znanych również jako czynniki Yamanaka. W praktyce, początkowe kolonie iPS są wybierane na podstawie ich morfologii przypominającej embrionalne komórki macierzyste (ES), ale często mogą nie przejść kolejnych testów, takich jak test fosforanu alkalicznego (AP). (AP). W tym badaniu dokonaliśmy koekspresji poprzez dostarczanie lentiwirusowe czynników Yamanaka w komórkach pochodzących z płynu owodniowego (AF). Kolonie podobne do ES zostały na tradycyjnej warstwie podajnika i stwierdzono wysoki odsetek AF-iPS z częściową lub zerową aktywnością AP. lub brakiem aktywności AP. Co ciekawe, uzyskaliśmy przytłaczającą większość w pełni wybarwionych AP dodatnich (AP+) kolonii AF-iPS, gdy kolonie były najpierw wysiane w systemie hodowli bez podajnika, a następnie przeniesione do warstwy podajnika w celu ekspansji. Co więcej, kolonie bez aktywności AP nie zostały wykryte. Ten etap badań przesiewowych zmniejszył zmienność obserwowaną między morfologią a testem AP. My zaobserwowaliśmy kolonie AF-iPS wyhodowane na warstwie podajnika z 28% kolonii AP+, 45% kolonii AP częściowo dodatnich (AP+/-) i 27% kolonii AP ujemnych (AP-), podczas gdy kolonie przesiewane przez system bez podajnika stanowiły 84% kolonii AP+, 16% kolonii AP+/- i żadnych kolonii AP-. Kolonie AP+ AF-iPS przesiewane bez podajnika były również pozytywne dla markerów pluripotencjalnych, OCT4, SOX2, NANOG, TRA-1-60, TRA-1-81, SSEA-3 i SSEA-4, a także posiadały zdolność różnicowania do trzy warstwy zarodkowe in vitro i in vivo. W tym badaniu przedstawiamy uproszczoną, jednoetapową metodę selekcji komórek AP+ AF-iPS poprzez przesiewanie bez podajnika. --- Ektopowa ekspresja kluczowych transgenów przeprogramowujących w komórkach somatycznych umożliwia im przyjęcie cech pluripotencji. Takie komórki zostały nazwane indukowanymi pluripotencjalnymi komórkami macierzystymi (iPS) i zrewolucjonizowały dziedzinę przeprogramowywania komórek somatycznych. zrewolucjonizowały dziedzinę przeprogramowywania komórek somatycznych, ponieważ wyeliminowano potrzebę stosowania materiału embrionalnego. Jednym z problemów z problemów stojących zarówno przed klinicznym zastosowaniem technologii komórek iPS, jak i przed iPS w laboratorium badawczym jest wybór najbardziej odpowiedniego typu komórek somatycznych. wybór najbardziej odpowiedniego typu komórek somatycznych do indukcji. W niniejszym badaniu wykazujemy bezpośrednie przeprogramowanie określonej populacji neuronalnych komórek macierzystych (NSC) komórek macierzystych (NSC) pochodzących ze strefy podkomorowej (SVZ) i komórek pochodzących z tkanki tłuszczowej (ADC). komórek pochodzących z tkanki tłuszczowej (ADC) od dorosłych myszy przy użyciu retrowirusowej transdukcji czynników Yamanaka Oct4, Sox2, Klf4 i c-Myc i porównał uzyskane wyniki z mysimi embrionalnymi fibroblastami. z kontrolą mysich zarodkowych fibroblastów (mEF). Wyizolowaliśmy mEFs, NSCs i ADC od transgenicznych myszy, które posiadają transgen GFP pod kontrolą promotora Oct4 i zweryfikowaliśmy ekspresję GFP jako wskaźnik przeprogramowania. Podczas gdy skuteczność transdukcji nie różniła się znacząco pomiędzy różnych typów komórek (mEFs 68,70 +/- 2,62%, ADCs 70,61 +/- 15,4%, NSCs, 68,72 +/- 3%, p = 0,97), liczba kolonii GFP-dodatnich, a tym samym liczba zdarzeń przeprogramowania była znacząco wyższa zarówno dla NSC (13,50 +/- 4,10 kolonii, 0,13 +/- 0,06%) i ADC (118,20 +/- 38,28 kolonii, 1,14 +/- 0,77%) w porównaniu z kontrolą mEF (3,17 +/- 0,29 kolonii, 0,03 +/- 0,005%). ADC były najbardziej podatne na przeprogramowanie z 8- i 38-krotnie większą wydajność przeprogramowywania niż, odpowiednio, NSC i mEF. Wykazano, że zarówno komórki iPS NSC, jak i ADC iPS wykazywały ekspresję markerów pluripotencji i mogły różnicować się do trzech warstw zarodkowych, zarówno in vitro, jak i in vivo, do komórek reprezentatywne dla trzech linii zarodkowych. Nasze odkrycia potwierdzają, że ADC są idealnym kandydatem jako łatwo dostępny typ komórek somatycznych do wysokowydajnego tworzenia linii komórkowych iPS. --- TŁO: Ostatnie badania wykazały, że p53 i związane z nim szlaki cyklu komórkowego są głównymi inhibitorami ludzkich indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPS) generacji. W tej samej rodzinie co p53 jest p73, który dzieli podobieństwa sekwencji z p53. Jednak p73 ma również własne, odrębne właściwości, takie jak dwa alternatywne promotory do wyrażania transaktywacji p73 (TAp73) i terminal N p73 (DNp73). Funkcjonalnie TAp73 działa podobnie do p53 w supresji nowotworów. supresji nowotworu. Jednak DNp73, z drugiej strony, działa jako onkogen tłumiący p53 i apoptozę indukowaną przez p73. W związku z tym, w jaki sposób p73 może pełnić przeciwstawne role w generowaniu ludzkich komórek iPS? WYNIKI: Czynniki transkrypcyjne, Oct4, Sox2, Klf4 i cMyc (4TF, Yamanaka ) są wykorzystywane jako warunki podstawowe do generowania komórek iPS. Dodatkowo, czynnik czynnik DNp73 (właściwie alfa splicing DNp73, DNp73α) jest używany do generowania komórek iPS komórek. Eksperyment wykazał, że dodanie genu DNp73 zwiększa wydajność generowania ludzkich komórek iPS iPS o 12,6 razy w porównaniu do ludzkich komórek fibroblastów transdukowanych tylko w warunkach podstawowych. Ponadto, komórki iPS wygenerowane z ekspresją DNp73 są bardziej odporne na różnicowanie in vitro i in vivo. WNIOSKI: Badanie to wykazało, że DNp73, członek rodziny p53, jest również zaangażowany w wytwarzanie ludzkich komórek iPS. generowanie ludzkich komórek iPS. W szczególności, zaangażowanie DNp73 generuje komórki iPS, które są bardziej odporne na różnicowanie in vitro i in vivo. różnicowanie in vitro i in vivo. Dlatego też dane te mogą okazać się przydatne w przyszłych badaniach rozwojowych i nowotworowych. --- Czynniki Yamanaka (Oct3/4, Sox2, Klf4, c-Myc) są wysoce ekspresjonowane w embrionalnych komórkach macierzystych (ES) (ES), a ich nadekspresja może indukować pluripotencję zarówno w mysich i ludzkich komórkach somatycznych, wskazując, że czynniki te regulują rozwojową sieć sygnalizacyjną niezbędną dla pluripotencji komórek ES. Jednakże, systemowa analiza szlaków sygnałowych regulowanych przez czynniki Yamanaka nie została jeszcze w pełni opisana. nie została jeszcze w pełni opisana. W tym badaniu zidentyfikowaliśmy docelowe promotory endogennych czynników Yamanaka w skali całego genomu przy użyciu ChIP (immunoprecypitacja chromatyny). (immunoprecypitacja chromatyny) na chipie w mysich komórkach ES E14.1 i stwierdziliśmy, że te cztery czynniki cztery czynniki zajmowały 58 promotorów. Co ciekawe, gdy Oct4 i Sox2 były analizowane jako czynniki rdzeniowe, Klf4 funkcjonował w celu wzmocnienia czynników rdzeniowych dla regulacji rozwoju, podczas gdy c-Myc wydawał się odgrywać odrębną rolę w regulacji metabolizmu. Analiza ścieżek ujawniła, że czynniki Yamanaka wspólnie regulują rozwojową sieć sygnalizacyjną złożoną z 16 rozwojowych szlaków sygnałowych, z których dziewięć reprezentuje wcześniej nieznane szlaki w komórkach ES, w tym szlaki apoptozy i cyklu komórkowego. Dalej przeanalizowaliśmy dane z niedawnego badania czynników Yamanaka w mysich komórkach ES. Co ciekawe, analiza ta ujawniła również 16 rozwojowych szlaków sygnałowych, z których 14 pokrywa się z tymi ujawnionymi w niniejszym badaniu, pomimo tego, że że geny docelowe i szlaki sygnałowe regulowane przez poszczególne czynniki Yamanaka różnią się znacząco między tymi dwoma zestawami danych. Sugerujemy, że Czynniki Yamanaka krytycznie regulują rozwojową sieć sygnalizacyjną złożoną z z około tuzina kluczowych rozwojowych szlaków sygnałowych w celu utrzymania pluripotencji komórek ES i prawdopodobnie również do indukowania pluripotencjalnych komórek macierzystych. --- Ludzkie indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPSC) stały się intrygującym podejściem do modelowania chorób neurologicznych, ponieważ typy komórek specyficzne dla linii neuronalnej które zachowują złożoną genetykę dawcy, mogą być tworzone in vitro. Moc statystyczna moc statystyczna tych modeli opartych na iPSC zależy jednak od dokładnych diagnozy dawców komórek somatycznych; niestety, wiele chorób neurodegeneracyjnych jest często błędnie diagnozowanych. chorób neurodegeneracyjnych jest często błędnie diagnozowanych u żywych ludzi. Pośmiertne pośmiertne badanie histopatologiczne mózgu dawcy, w połączeniu z przedśmiertnymi przedśmiertnymi kryteriami klinicznymi, jest często najbardziej niezawodnym podejściem do prawidłowej klasyfikacji osoby jako przypadek specyficzny dla choroby lub niezmieniony przypadek kontrolny. W niniejszym badaniu opisujemy iPSC wygenerowane z biopsji skóry pobranej pośmiertnie podczas podczas szybkiej autopsji 75-letniego mężczyzny, dawcy całego ciała, zdefiniowanego jako niezmieniony kontrola neurologiczna zarówno według kryteriów klinicznych, jak i histopatologicznych. Te iPSC zostały utworzone w systemie bez podajnika przez transdukcję lentiwirusową czynników Yamanaka, Oct3/4, Sox2, Klf4 i c-Myc. Wybrane klony iPSC wyrażały zarówno antygeny jądrowe, jak i powierzchniowe rozpoznawane jako markery pluripotencji ludzkich embrionalnych komórek macierzystych (hESCs) i były w stanie różnicować się in vitro w neurony i glej. Analiza statystyczna wykazała również, że proliferacja fibroblastów na proliferację fibroblastów istotny wpływ miało miejsce biopsji, ale nie wiek dawcy (w kohorcie osób starszych). Wyniki te dostarczają dowodów na to, że fibroblasty fibroblasty pochodzące od dawcy mogą być z powodzeniem przeprogramowane w iPSC i mogą stanowić korzystne podejście do generowania modeli chorób neurologicznych opartych na iPSC. modele chorób neurologicznych. --- Czynniki Yamanaka (Oct4, Sox2, Klf4 i c-Myc) są w stanie generować indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPS). indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych (iPS) z różnych typów komórek. Jednakże, w jakim stopniu pierwotne złośliwe komórki mogą zostać przeprogramowane do stanu pluripotencjalnego nie zostało nie został dokładnie zbadany. Stworzyliśmy model ostrej białaczki szpikowej (AML) poprzez nadekspresję ludzkiego genu fuzyjnego białaczki mieszanej linii AF9 (MLL-AF9) w mysich komórkach hematopoetycznych. mysich komórkach hematopoetycznych, które przenoszą czynniki Yamanaka pod kontrolą doksycykliny (Dox). Po dodaniu Dox do hodowli, przeszczepialne komórki białaczki komórki białaczkowe były skutecznie przekształcane w komórki iPS, które mogły tworzyć potworniaki i produkować chimery. Co ciekawe, u większości myszy chimerycznych spontanicznie spontanicznie rozwinęła ten sam typ AML. Co więcej, zarówno przeprogramowanie iPS, jak i reinicjacja białaczki mogą pochodzić z tej samej komórki inicjującej białaczkę. Analiza RNA-seq wykazała odwracalne globalne wzorce ekspresji genów między tymi wymiennymi komórkami białaczki i iPS po aktywacji lub reaktywacji MLL-AF9, sugerując wystarczającą siłę epigenetyczną w napędzaniu procesu białaczkowego. Badanie to stanowi ważny krok w kierunku dalszego definiowania potencjalnej interakcji między cząsteczkami onkogennymi a czynnikami przeprogramowującymi podczas leukemogenezy MLL leukemogenezy. Co ważniejsze, nasze podejście do reprogramowania można rozszerzyć w celu scharakteryzować szereg nowotworów układu krwiotwórczego w celu opracowania nowych strategii diagnostyki klinicznej i leczenia. --- Nowotwory zarodkowe (GCT) są wyjątkowe, ponieważ wykazują różnorodne cechy biologiczne i patologiczne. charakterystykę biologiczną i cechy patologiczne. Chociaż dostępnych jest kilka modeli GCT in vivo są dostępne, badania nad GCT są utrudnione, ponieważ rozwój GCT in vivo jest czasochłonny i uniemożliwia szczegółową analizę molekularną procesu transformacji. procesu transformacji. Tutaj opracowaliśmy nową strategię transformacji mysich komórek jąder mysich komórek jąder in vitro. Transfekcja za pośrednictwem lentiwirusów dominujących negatywnych genów Trp53, Myc i aktywowanego Hras1 do komórek jąder wykazujących ekspresję CD9 spowodowała konwersję nowotworową in vitro. Chociaż komórki te przypominały embrionalne komórki macierzyste (ES), były one aneuploidalne i pozbawione ekspresji Nanog, która jest zaangażowana w utrzymanie w utrzymaniu niezróżnicowanego stanu komórek ES. Euploidalne komórki ES-like zostały wyprodukowane przez transfekcję czynników Yamanaka (Pou5f1, Myc, Klf4 i Sox2) do tej samej populacji komórek. Chociaż komórki te wykazywały ekspresję Nanog różniły się od komórek ES tym, że wyrażały CD44, antygen nowotworowych komórek macierzystych. antygen nowotworowych komórek macierzystych. Oba zabiegi wywołały podobne zmiany we wzorcach metylacji DNA w różnie metylowanych regionach genów imprintowanych. Co więcej, pomimo różnic w ich fenotypie i kariotypie, oba typy komórek podobnie wytwarzały GCT, które składały się z potworniaków, nasieniaków i raków zarodkowych. raka zarodkowego. Tak więc, transformacja komórek jąder in vitro ułatwia analizę procesu powstawania GCT, a nasze wyniki sugerują również bliskie podobieństwo między podobieństwo między tworzeniem GCT a przeprogramowaniem. --- CytoTune™-iPS Reprogramming System wykorzystuje wektory oparte na replikacji w kompetentnym wirusie wirusie Sendai (SeV) do bezpiecznego i skutecznego dostarczania i ekspresji kluczowych czynników czynników genetycznych niezbędnych do przeprogramowania komórek somatycznych w iPSC. W przeciwieństwie do przeciwieństwie do wielu dostępnych protokołów, które opierają się na wektorach wirusowych integrujących się z genomem komórki gospodarza. z genomem komórki gospodarza, CytoTune™ Reprogramming System wykorzystuje wektory nieintegrujące się z genomem komórki gospodarza. wektory, które nie integrują się i pozostają w cytoplazmie (tj. nie pozostawiają śladu). nie pozostawiają śladu). Ponadto, komórka gospodarza może zostać oczyszczona z wektorów i genów czynników geny czynników przeprogramowujących, wykorzystując cytoplazmatyczną naturę SeV i mutacje funkcjonalne mutacje wrażliwości na temperaturę wprowadzone do kluczowych białek wirusowych. białek wirusowych. Zestaw do reprogramowania CytoTune™-iPS zawiera cztery wektory reprogramujące oparte na SeV SeV, każdy zdolny do ekspresji jednego z czterech czynników Yamanaka Yamanaka (tj. Oct4, Sox2, Klf4 i c-Myc) i są zoptymalizowane do generowania iPSC z ludzkich komórek somatycznych. iPSC z ludzkich komórek somatycznych. Wektory przeprogramowujące w tym zestawie zostały zaprojektowane w celu zwiększenia bezpieczeństwa biologicznego i środowiskowego. --- Transduktor sygnału i aktywator transkrypcji (STAT) 3, członek rodziny cząsteczek wiążących DNA, jest potencjalnym celem w leczeniu raka. cząsteczek wiążących DNA, jest potencjalnym celem w leczeniu raka. Wysoce fosforylowany STAT3 wysoce fosforylowany STAT3 w komórkach nowotworowych przyczynia się do wielu fizjologicznych i onkogennych szlaków sygnałowych. Co więcej, istnieje znaczący związek między sygnalizacją STAT3 a rozwojem i rozwojem komórek macierzystych glejaka wielopostaciowego (GBM-SC) został wykazany w ostatnich badaniach. Wcześniej opisaliśmy nowy małocząsteczkowy inhibitor dimeryzacji STAT3, STX-0119, jako terapię przeciwnowotworową. W niniejszym badaniu skupiliśmy się na komórkach na nowotworowych komórkach macierzystych pochodzących od pacjentów z nawracającym GBM i zbadaliśmy skuteczność STX-0119. Trzy linie komórek macierzystych GBM wykazywały wiele markerów komórek macierzystych takich jak CD133, EGFR, Nanog, Olig2, nestin i czynniki Yamanaka (c-myc, KLF4, Oct3/4 i SOX2) w porównaniu z macierzystymi liniami komórkowymi. Te linie komórkowe również tworzyły guzy in vivo i miały podobną histologię do guzów wyciętych chirurgicznie. FOSFORYLACJA STAT3 była aktywowana bardziej w liniach GBM-SC niż w liniach komórkowych GBM pochodzących z surowicy. linie komórkowe. Hamujący wzrost wpływ STX-0119 na GBM-SC był umiarkowany (IC50 15-44 µM) i silniejszy w porównaniu do WP1066 w dwóch liniach komórkowych. Z drugiej strony Z drugiej strony, efekt temozolomidu był słaby we wszystkich liniach komórkowych (IC50 53-226 µM). Warto zauważyć, że STX-0119 wykazał silne hamowanie ekspresji genów docelowych STAT3 (c-myc, surwiwina, cyklina D1, HIF-1α i VEGF) oraz genów związanych z komórkami macierzystymi (c-myc, surwiwina, cyklina D1, HIF-1α i VEGF). genów związanych z komórkami macierzystymi (CD44, Nanog, nestin i CD133), jak również indukcję apoptozy w jednej linii komórek macierzystych. Co ciekawe, mRNA VEGFR2 było również znacząco hamowane przez STX-0119. W modelu wykorzystującym przeszczepialne linie komórek macierzystych in vivo GB-SCC010 i 026, STX-0119 hamował wzrost GBM-SC w dawce 80 mg/kg. STX-0119, inhibitor STAT3, może służyć jako nowy związek terapeutyczny przeciwko GBM-SCs. związek terapeutyczny przeciwko GBM-SC nawet u pacjentów z GBM opornych na temozolomid i ma specyficznych dla GBM-SC w połączeniu z temozolomidem i radioterapią. radioterapią. --- Melanocyty naskórka odgrywają ważną rolę w ochronie skóry przed promieniowaniem UV a ich funkcjonalne upośledzenie skutkuje zaburzeniami pigmentacji. Ponadto uważa się, że czerniaki powstają w wyniku mutacji, które gromadzą się w komórkach macierzystych melanocytów. w komórkach macierzystych melanocytów. Mechanizmy leżące u podstaw różnicowania melanocytów i definiujące cechy komórek macierzystych melanocytów u ludzi są jednak w dużej mierze nieznane, jednak w dużej mierze nieznane. W niniejszym badaniu postanowiliśmy wygenerować melanocytów z ludzkich komórek iPS in vitro, co doprowadziło do wstępnego badania mechanizmów różnicowania ludzkich melanocytów. My wygenerowaliśmy linie komórkowe iPS z ludzkich fibroblastów skórnych przy użyciu czynników Yamanaka Yamanaka (SOX2, OCT3/4 i KLF4, z lub bez c-MYC). Te linie komórek iPS zostały następnie wykorzystane do utworzenia ciałek embrionalnych (EB), a następnie zróżnicowane w melanocyty poprzez suplementację hodowli czynnikami Wnt3a, SCF i ET-3. Siedem Po siedmiu tygodniach od indukcji różnicowania, komórki pigmentowe wyrażające melanocyty takie jak MITF, tyrozynaza, SILV i TYRP1. Melanosomy zostały zidentyfikowane w tych pigmentowanych komórkach za pomocą mikroskopii elektronowej, a globalny gen profilowanie ekspresji pigmentowanych komórek wykazało wysokie podobieństwo do ekspresji ludzkich pierwotnych melanocytów pochodzących z napletka, co sugeruje udaną generację melanocytów z komórek iPS. Ten system różnicowania in vitro powinien okazać się przydatny do zrozumienia biologii ludzkich melanocytów i ujawnienia mechanizmu różnych zaburzeń komórek pigmentowych, w tym czerniaka. --- Niedawno opracowane przez Takahashi i Yamanaka przeprogramowanie komórek somatycznych w indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPSC) w indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste (iPSC) przez Takahashi i Yamanaka stanowi cenne narzędzie do przyszłych zastosowań terapeutycznych. Do tej pory mechanizmy leżące u podstaw tego procesu są nadal w dużej mierze nieznane. W szczególności mechanizmy, w jaki sposób czynniki Yamanaka Yamanaka (Oct4, Sox2, Klf4 i c-Myc) bezpośrednio napędzają przeprogramowanie i które dodatkowe składniki są zaangażowane. dodatkowe komponenty są zaangażowane, nie zostały jeszcze poznane. W tym badaniu, mieliśmy na celu przeanalizowanie roli ADP-rybozylotransferazy podobnej do toksyny błoniczej jeden (Artd1; wcześniej nazywana polimerazą poli(ADP-rybozy) 1 [Parp1]) podczas przeprogramowania. Odkryliśmy, że poli(ADP-rybozylacja) (PARylacja) czynnika przeprogramowującego czynnika reprogramowania Sox2 przez Artd1 odgrywa ważną rolę w pierwszych dniach po transdukcji czynnikami reprogramującymi. Proces, który zachodzi przed Artd1 w połączeniu z 10-11 translokacją-2 (Tet2) pośredniczy w modyfikacjach histonów modyfikacje niezbędne do ustanowienia aktywowanego stanu chromatyny w loci loci pluripotencji (np. Nanog i Essrb) [Nature 2012; 488: 652-655]. Fibroblasty typu dzikiego (WT) traktowane inhibitorem Artd1, jak również fibroblasty z niedoborem Artd1 (Artd1-/-) wykazują znacznie zmniejszoną zdolność do przeprogramowywania. Nasze dane wskazują, że PARylacja Sox2, w której pośredniczy Artd1, sprzyja jej wiązaniu do enhancera czynnika wzrostu fibroblastów 4 (Fgf4), aktywując w ten sposób ekspresję Fgf4 ekspresję. Znaczenie Fgf4 w ciągu pierwszych 4 dni po rozpoczęciu przeprogramowania przeprogramowania zostało również podkreślone przez obserwację, że egzogenny dodatek Fgf4 było wystarczające do przywrócenia zdolności przeprogramowania fibroblastów Artd1-/- do poziomów do poziomu WT. Podsumowując, nasze dane wyraźnie pokazują, że interakcja między Artd1 i Sox2 jest kluczowa dla pierwszych etapów procesu przeprogramowania i że wczesna ekspresja Fgf4 (od dnia 2 do dnia 4) jest niezbędnym składnikiem do udanej generacji iPSC.
Jakie są czynniki Yamanaka?
Czynniki Yamanaka to czynniki transkrypcyjne OCT4, SOX2, MYC i KLF4