CEL: Dysfunkcja jelit wywołana oparzeniem odgrywa ważną rolę w rozwoju posocznicy. rozwoju sepsy i dysfunkcji wielu narządów. Pojawiające się dowody sugerują że czynnik indukowany niedotlenieniem-1α (HIF-1α) ma kluczowe znaczenie w barierze parakomórkowej poprzez regulację czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) i kinazy lekkiego łańcucha miozyny kinazy łańcucha lekkiego (MLCK). Poprzednie badania wykazały również że inhibitory deacetylazy histonowej (HDACI) mogą hamować HIF-1α. Niniejsze badanie ma na celu zbadanie, czy kwas walproinowy (VPA), HDACI, chroni przed indukowaną oparzeniami dysfunkcją bariery jelitowej poprzez hamowanie zależnej od HIF-1α regulacji w górę VEGF i ekspresję MLCK. METODY: Szczury poddano oparzeniom trzeciego stopnia 55% TBSA i leczono z/bez VPA (300 mg/kg). bez VPA (300 mg/kg). Dysfunkcja bariery jelitowej została oceniona przez przepuszczalność błony śluzowej jelit do dekstranu izotiocyjanianu fluoresceiny (FITC) i ocenę histologiczną. Acetylacja histonów, białko ścisłego połączenia zonula occludens 1 (ZO-1), VEGF, MLCK i HIF-1α. Dodatkowo, komórki CaCO2 transfekowano siRNA skierowanym przeciwko HIF-1α i stymulowano je za pomocą CoCl2 (1 mM) przez 24 godziny z/bez VPA (2 mM), a następnie analizowano HIF-1α, MLCK, VEGF i ZO-1. WYNIKI: Oparzenia spowodowały znaczny wzrost przepuszczalności jelit i błony śluzowej. przepuszczalność i uszkodzenie błony śluzowej, któremu towarzyszyło znaczne zmniejszenie acetylacji histonów, ZO-1, regulacji w górę VEGF, ekspresji MLCK i wzrost akumulacji HIF-1α. VPA znacząco osłabił wzrost przepuszczalność jelit, uszkodzenie błony śluzowej, deacetylację histonów i zmiany w ekspresji ekspresji ZO-1. VPA osłabiał również zwiększone poziomy białek VEGF, MLCK i HIF-1α. poziomy. VPA zmniejszyło produkcję HIF-1α, MLCK i VEGF oraz zapobiegło utracie ZO-1 w komórkach Caco-2 stymulowanych CoCl2. Co więcej, transfekcja siRNA skierowanego przeciwko HIF-1α prowadziła do zahamowania produkcji MLCK i VEGF, czemu towarzyszyła w górę ZO-1. WNIOSKI: Wyniki te wskazują, że VPA może chronić przed indukowaną oparzeniami dysfunkcją bariery jelitowej. Te efekty ochronne mogą wynikać z jego hamującego działanie na HIF-1α, prowadzące do zmniejszenia jelitowej ekspresji VEGF i MLCK i minimalizując degradację ZO-1. --- CEL: Niedotlenienie guza i niska wewnętrzna promieniowrażliwość mogą przeciwdziałać skuteczności standardowej radioterapii miejscowo zaawansowanego raka głowy i szyi (HNC). Zbadaliśmy udział białek regulowanych hipoksją (czynniki indukowane hipoksją HIF1al. czynników indukujących hipoksję HIF1alfa, HIF2alfa i anhydrazy węglanowej CA9) w oporności HNC na przyspieszoną i hipofrakcjonowaną radioterapię. MATERIAŁY I METODY: Trzydziestu dziewięciu pacjentów z miejscowo zaawansowanym HNC otrzymało 15 dziennych frakcji po 3,4 Gy, co daje całkowitą dawkę na guz 51 Gy (co odpowiada 63 Gy w ciągu czterech tygodni - w odstępie jednego tygodnia); było to połączone z chemioterapią chemioterapią platyną i cytoprotekcją amifostyną podawaną podskórnie. Analiza immunohistochemiczna białek regulowanych hipoksją, a mianowicie HIF1alfa, HIF2alfa i CA9, przeprowadzono w utrwalonych w formalinie tkankach zatopionych w parafinie uzyskanych przed radio-chemioterapią. WYNIKI: HIF1alfa i HIF2alfa ulegały ekspresji w jądrach i cytoplazmie komórek nowotworowych, podczas gdy CA9 ulegał ekspresji w cytoplazmie komórek nowotworowych. komórek nowotworowych, podczas gdy CA9 wykazywał reaktywność błonową. Wysoka ekspresja HIF1alfa, HIF2alfa i CA9 odnotowano odpowiednio w 21/39 (53,8%), 20/39 (51,3%) i 23/39 (58,9%) przypadkach. Całkowitą odpowiedź uzyskano u 85,2% pacjentów a HIF1alfa był marginalnie związany z przetrwałą chorobą po RT (p = 0.05). HIF1alfa był istotnie związany ze słabym przeżyciem bez nawrotu miejscowego (LRFS) (p = 0,05). (LRFS) (p = 0,006) i całkowitym przeżyciem (p = 0,008), podczas gdy HIF2alpha nie był. Odnotowano istotny związek ekspresji CA9 ze słabym LRFS (p = 0.01). WNIOSEK: Zgodnie z wcześniejszymi badaniami, wysoki poziom białek regulowanych przez białek regulujących niedotlenienie HIF1alfa i CA9 w HNC przewidują oporność na chemioterapię opartą na platynie. Niezależnie od tego, czy guzy z ekspresją HIF2alfa są bardziej wrażliwe na większe frakcje radioterapii, w porównaniu do standardowej radioterapii jest kwestią, która zasługuje na dalsze badania. --- TŁO: Amifostyna (WR-2721, dostarczana jako Ethyol) jest fosforylowanym związkiem aminotiolowym związek aminotiolowy stosowany klinicznie jako dodatek do cis-platyny w celu zmniejszenia toksycznych skutków ubocznych leczenia terapeutycznego na normalne komórki bez zmniejszania ich skuteczności na komórkach nowotworowych. Jego mechanizm działania przypisuje się właściwościom zmiatania wolnych rodników jego aktywnego defosforylowanego metabolitu WR-1065. Jednak amifostyna została również opisana jako silny związek naśladujący hipoksję związek i jako silny induktor p53; wiadomo, że oba efekty silnie modulują ekspresję czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF-A). Właściwości angiogenne właściwości tego leku nie zostały jasno określone. METODY: Linie komórek nowotworowych i komórki śródbłonka zastosowano w hodowli i leczonych amifostyną w celu zbadania (i) ekspresji genów i białek związanych z angiogenezą związanych z angiogenezą oraz (ii) wpływu leku na angiogenezę in vitro indukowaną przez VEGF-A. angiogenezę in vitro. WYNIKI: Wykazaliśmy, że leczenie kilku ludzkich linii komórkowych raka terapeutycznymi dawkami WR-1065 doprowadziło do silnej indukcji różnych Izoformy mRNA VEGF-A niezależnie od HIF-1alfa. Indukcja VEGF-A przez WR-1065 zależy od aktywacji szlaku eIF2alfa/ATF4. Ta regulacja w górę VEGF-A mRNA towarzyszyło zwiększone wydzielanie białek VEGF-A w pełni w pełni aktywnych w stymulowaniu komórek śródbłonka naczyniowego (EC). Niemniej jednak, bezpośrednie leczenie EC amifostyną osłabiało ich zdolność do reagowania na egzogenne VEGF-A, efekt, który korelował z regulacją w dół ekspresji VEGFR-2, do zmniejszenia wiązania VEGF-A na powierzchni komórki i do zmniejszonej fosforylacji p fosforylacji kinaz p42/44. WNIOSKI: Podsumowując, nasze wyniki wskazują, że leczenie amifostyną moduluje angiogenezę guza przez dwa pozornie przeciwstawne mechanizmy - zwiększoną ekspresję zwiększoną ekspresję VEGF-A przez komórki nowotworowe i hamowanie zdolności EC do odpowiedzi na stymulację VEGF-A. --- Doksorubicyna (DOX) jest szeroko stosowana w koktajlach skojarzonych w leczeniu nowotworów hematologicznych u dzieci. nowotworów hematologicznych i guzów litych u dzieci. Głównym czynnikiem ograniczającym stosowanie DOX jest kardiotoksyczność indukowana DOX. Nie wiadomo jednak, czy środki ochronne, takie jak deksrazoksan (DXR) i amifostyna (AMF), mogą zapobiegać uszkodzeniom kości. W niniejszym badaniu zbadano, czy podawanie samego AMF lub w połączeniu z DXR zapobiegłoby uszkodzeniu kości za pośrednictwem DOX. Szczury płci męskiej szczury były leczone DOX, DXR, AMF i ich kombinacjami. W 38. dniu życia noworodka, gęstość mineralna kości (BMD), zawartość mineralna kości (BMC) i mikroarchitektura kości przeanalizowano mikroarchitekturę kręgów lędźwiowych. Wykazaliśmy, że gdy samce szczurów są leczone DOX, DXR, DOX+DXR, AMF, DOX+AMF lub DOX+DXR+AMF, występuje spadek BMD kręgów lędźwiowych (p<0,05). Ponadto, względna objętość kości (BV/TV) została zmniejszona przez leczenie DXR, DOX+DXR i DOX+AMF. Co ciekawe, DOX+AMF znacząco zwiększył BV/TV w porównaniu do leczenia DXR (p<0,04). Liczba beleczek (Tb.N) zmniejszyła się po leczeniu DXR i DOX+DXR i wzrosła w przypadku leczenia DOX+AMF. Informacje te będą przydatne w projektowaniu lepszych terapii skojarzonych, które nie prowadzą do pogorszenia stanu kręgów. pogorszenia stanu kręgów. --- CEL: Mechanizm cytoprotekcyjny amifostyny (WR-2721) implikuje wolne zmiatanie rodników i działania naprawcze DNA. Zbadaliśmy dodatkowe szlaki cytoprotekcyjne obejmujące niedotlenienie wewnątrzkomórkowe i aktywację szlaku czynnika indukowanego hipoksją (HIF), kluczowego czynnika transkrypcyjnego regulującego glikolizę, angiogenezę i apoptozę, który jest również powiązany z radioopornością. radioopornością. MATERIAŁY I METODY: Poziomy glukozy i tlenu we krwi obwodowej pacjentów pacjentów otrzymujących 1000 mg amifostyny określono w różnych punktach czasowych w celu w celu zbadania zmian metabolicznych wywołanych przez amifostynę. Linie komórkowe guza piersi MDA468 inkubowano z wysokim stężeniem amifostyny (10 mM) w celu przezwyciężenia naturalnej oporności komórek nowotworowych na amifostynę. przezwyciężyć naturalną oporność komórek nowotworowych na napływ niezhydrolizowanego WR-2721, a poziomy białka HIF1 alfa określono metodą Western blot analiza. Eksperymenty in vivo na szczurach rasy Wistar przeprowadzono w celu oceny zmiany immunohistochemiczne w wewnątrzkomórkowej akumulacji HIF1 alfa indukowanej przez amifostynę (200 mg/kg). WYNIKI: Do 30 minut po podaniu amifostyny, nasycenie hemoglobiny tlenem i poziomy pO(2) wzrosły we krwi obwodowej, podczas gdy poziomy glukozy poziomy zmniejszyły się, dostarczając dowodów na to, że normalny metabolizm tkanek przełącza się na szlaki glikolityczne. Inkubacja linii komórkowych z amifostyną spowodowała indukcję HIF1 alfa. U szczurów rasy Wistar podawanie amifostyny powodowało zwiększoną akumulację HIF1 alfa w normalnych tkankach. WNIOSKI: Ponieważ wątpliwe jest, czy fosforylacja amifostyny do aktywnego metabolitu WR-1065 zachodzi w obrębie aktywny metabolit WR-1065 występuje w tkankach nowotworowych (środowisko kwaśne w którym brakuje aktywności naczyniowej fosfatazy alkalicznej), niedotlenienie wewnątrzkomórkowe i regulacja w górę HIF1 alfa stanowi dodatkową, specyficzną dla normalnej tkanki, cytoprotekcyjny szlak amifostyny. --- Inhibitory topoizomerazy I obniżają poziom HIF-1α, prowadząc do zahamowania wzrostu guza. ale tylko przy utrzymaniu stałego poziomu ekspozycji na lek. EZN-2208, wieloramienny 40 kDa pegylowany, uwalnialny koniugat SN38 z lekiem, zapewnia wyższą, długotrwałą ekspozycję guzów na SN38 w przeciwieństwie do SN38, który jest uwalnianym z CPT-11. EZN-2208 konsekwentnie wykazuje również większą aktywność przeciwnowotworową niż CPT-11 w różnych modelach nowotworów litych i hematologicznych. W tym raporcie, zdolność PEG-SN38 do obniżania poziomu HIF-1α i jego dalszych celów w silniejszy i trwalszy sposób w porównaniu z CPT-11. Aby to zrobić, ksenografty glejaka U251, które stabilnie wyrażały odpowiedź na niedotlenienie zależny od elementu lucyferazy gen reporterowy wszczepiono myszom. Po leczeniu stwierdzono, że EZN-2208 indukował silną, trwałą redukcję HIF-1α (37% po 48 godzinach i 83% po 120 godzinach) w guzach, podczas gdy CPT-11 powodował jedynie niewielką, przejściową regulację w dół HIF-1α. Ponadto EZN-2208 obniżał poziomy mRNA genów ukierunkowanych na HIF-1α (MMP2, VEGF1, Glut1, Glut3 i TGFβ1). Ponadto, analizy western blot guzów ksenograftów wykazały, że EZN-2208 miał znacznie większy wpływ niż CPT-11 w obniżaniu poziomu HIF-1α, VEGF, Glut1 i MMP2. Znaczące obniżenie poziomu białek HIF-1α i VEGF przełożyła się na wyższą aktywność antyangiogenną EZN-2208 w porównaniu z CPT-11, potwierdzoną przez zmniejszenie gęstości mikronaczyń w teście w teście błony kosmówkowo-alantoicznej oraz w badaniach immunohistochemicznych CD-31. Dodatkowe badania przeprowadzone na implantach matrigelowych pozbawionych komórek nowotworowych pokazują, że EZN-2208 znacząco hamuje angiogenezę, podczas gdy CPT-11 ma niewielki lub żaden efekt. Stwierdzono, że wyższa aktywność przeciwnowotworowa EZN-2208 w porównaniu z CPT-11 jest częściowo przypisywana efektowi antyangiogennemu. Trwające badania kliniczne fazy I i II ocenią bezpieczeństwo i skuteczność EZN-2208. EZN-2208.
Czy stężenie białka HIF-1α wzrasta po podaniu cytoprotekcyjnego proleku "amifostyny" (ethyol)?
Kluczowe białko, które po powiązaniu z HRE prowadzi do aktywacji wszystkich tych genów, zostało zidentyfikowane jako "Hypoxia Inducible Factor-1" (HIF1). Jest to heterodimer składający się z dwóch podjednostek (IIF1a 120kDa i HIF-1b 91-94kDa), z których obie należą do grupy białek "basic helix-loop-helix" (bHLH)-Pas. Heterodimer HIF1 i IIF2 zwiększa się w cytoplazmie komórek narażonych na niedotlenienie.