Chociaż inhibitory anhydrazy węglanowej były stosowane w leczeniu okresowych (PP), ich skuteczność nie została wykazana w podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badaniach. w podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badaniach. Dlatego przetestowaliśmy skuteczność dichlorofenamidu (DCP; Daranide), silnego inhibitora anhydrazy węglanowej, w leczeniu epizodycznego osłabienia w w leczeniu epizodycznego osłabienia w pierwotnych PP. Przeprowadziliśmy dwa wieloośrodkowe, randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badania krzyżowe, jedno z udziałem 42 pacjentów z okresowym porażeniem hipokaliemicznym (HypoPP), a drugie z udziałem 31 z okresowym porażeniem wrażliwym na potas (PSPP). W każdym badaniu dwa 8-tygodniowe okresy leczenia były oddzielone aktywnym okresem wymywania trwającym co najmniej 9 tygodni. Pierwszorzędową zmienną wynikową w badaniu HypoPP było wystąpienie niedopuszczalnego wzrostu nasilenia lub częstotliwości ataków (punkt końcowy). Pierwszorzędową zmienną w badaniu PSPP była liczba ataków na tydzień. W badaniu W badaniu HypoPP było 13 pacjentów, którzy wykazywali preferencje (pod względem punktu końcowego) dla punkt końcowy) dla DCP lub placebo, a 11 z nich preferowało DCP. W badaniu PSPP DCP znacząco zmniejszyło częstość ataków w porównaniu z placebo. DCP również DCP również znacząco zmniejszyło częstość ataków w porównaniu z placebo u pacjentów z HypoPP. Wnioskujemy, że DCP jest skuteczny w zapobieganiu epizodycznemu osłabieniu zarówno w HypoPP, jak i PSPP. HypoPP i PSPP. --- Postępowanie w hipokaliemicznym porażeniu okresowym obejmuje dokładną diagnozę diagnozę, dawkowanie potasu w przypadku ostrych ataków, wybór leku moczopędnego do profilaktyki, identyfikację czynników wyzwalających, tworzenie bezpiecznego środowiska fizycznego, środki okołooperacyjne i kwestie związane z ciążą. Pozytywny wynik testu genetycznego w w kontekście objawów jest złotym standardem diagnozy. Chlorek potasu jest preferowaną solą potasu podawaną w dawce 0,5-1,0 mEq/kg w przypadku ostrych ataków. Preferowana jest droga doustna preferowana jest droga doustna, ale w razie potrzeby można użyć rozpuszczalnika mannitolu do podania dożylnego. do podawania dożylnego. Unikanie lub profilaktyka potasowa w przypadku typowych czynników wyzwalaczy, takich jak odpoczynek po wysiłku, posiłki wysokowęglowodanowe i sód, może zapobiegać atakom. Przewlekłe stosowanie acetazolamidu, dichlorfenamidu lub diuretyki oszczędzające potas zmniejszają częstotliwość i nasilenie ataków, ale są ale mają niewielką wartość. Potas, woda i telefon powinny zawsze znajdować się przy łóżku pacjenta. przy łóżku pacjenta, niezależnie od obecności osłabienia. W okresie okołooperacyjnym stan kliniczny pacjenta powinien być często sprawdzany. Pewne dane dotyczące postępowania w przypadku okresowego porażenia podczas ciąży. Wsparcie dla pacjentek można znaleźć na stronie http://www.periodicparalysis.org. --- Nasze zrozumienie molekularnej patogenezy nerwowo-mięśniowych kanałopatii jonowych wzrosło gwałtownie w ciągu ostatnich dwóch dekad ze względu na identyfikację wielu genów, których mutacje powodują te choroby. identyfikacji wielu genów, których mutacje powodują te choroby. Te odkrycia molekularne ułatwiły identyfikację i klasyfikację i klasyfikacji dziedzicznych okresowych paraliżów i miotonii, i prawdopodobnie rzucą światło na również na nabyte kanałopatie jonowe. Pomimo lepszego zrozumienia patogenezy tych zaburzeń, obecne metody leczenia są w dużej mierze empiryczne i dowody na korzyść konkretnej terapii są w dużej mierze niepotwierdzone. W przypadku okresowego dichlorofenamid - inhibitor anhydrazy węglanowej - został wykazany w kontrolowanym badaniu w kontrolowanym badaniu, aby zapobiec atakom u wielu pacjentów zarówno z hipokaliemicznym, jak i i hipokaliemicznym porażeniem okresowym. Drugie badanie, porównujące dichlorofenamid z acetazolamidem w porównaniu z placebo, jest obecnie w toku. W przypadku miotonii istnieją tylko niepotwierdzone dowody na leczenie, ale kontrolowane badanie meksyletyny w porównaniu z placebo jest obecnie finansowane z grantu Agencji ds. i Leków i ma się rozpocząć pod koniec 2008 roku. W przyszłości W przyszłości prawdopodobnie zostaną opracowane podejścia oparte na mechanizmach. Na przykład, ekscytujące postępy poczyniono już w jednej chorobie, dystrofii miotonicznej-1 (DM-1). W mysim modelu DM-1, morfolino antysensowny oligonukleotyd celujący w miejsce splicingu 3' eksonu 7a CLCN1 naprawił defekt splicingu RNA poprzez promowanie produkcji pełnej długości transkryptów kanału chlorkowego. Przywrócono nieprawidłowe przewodnictwo chlorkowe i zniesiono miotonię. Podobne strategie strategie mają potencjał dla DM-2. Rozpoczyna się era terapii opartych na molekularnych metodach leczenia. wkrótce się rozpocznie. --- TŁO: Pierwotne porażenia okresowe są rzadkimi dziedzicznymi chorobami mięśni charakteryzujące się epizodami wiotkiego osłabienia jednej lub więcej kończyn, trwające od kilku godzin do kilku dni, spowodowane mutacjami w genach kanałów mięśni szkieletowych. mięśni szkieletowych. CELE: Celem niniejszego przeglądu było dokonanie systematycznego przeglądu leczenia okresowych. STRATEGIA WYSZUKIWANIA: Przeszukaliśmy rejestr Cochrane Neuromuscular Disease Group Trials Cochrane Neuromcular Disease Group Trials, MEDLINE (od stycznia 1966 do lipca 2007) i EMBASE (od stycznia 1980 do lipca 2007 r.) oraz wszelkie inne dostępne źródła w międzynarodowych bibliotekach medycznych z Uniwersytetu w Mediolanie dla randomizowanych badań. KRYTERIA WYBORU: Uwzględniliśmy randomizowane (w tym badania krzyżowe) i randomizowane badania z udziałem uczestników z pierwotnym okresowym porażeniem mózgowym, w których w których jakąkolwiek formę leczenia, w tym fizykoterapię i terapie alternatywne, porównywano z placebo. terapie, porównywano z placebo lub innym leczeniem. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Naszą podstawową miarą wyniku była zmiana nasilenia lub częstotliwości ataków w ciągu ośmiu tygodni. nasilenia lub częstotliwości napadów po ośmiu tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Drugorzędowymi drugorzędowymi miarami wyniku były: zmiana siły i masy mięśni; zmiana jakości życia przy użyciu krótkiego formularza 36 (SF36) lub podobnego; preferencje dotyczące strategii leczenia; działania niepożądane po ośmiu tygodniach. strategii leczenia; działania niepożądane po ośmiu tygodniach. GŁÓWNE WYNIKI: Trzy badania spełniły nasze kryteria włączenia. W jednym badaniu dichlorfenamid (DCP) vs placebo był testowany w dwóch grupach uczestników: 42 z okresowym porażeniem hipokaliemicznym (HypoPP) i 31 z okresowym porażeniem hiperkaliemicznym (HyperPP). (HyperPP), w oparciu o kryteria kliniczne. Trzydziestu czterech z 42 uczestników z okresowym porażeniem hipokaliemicznym ukończyło obie fazy leczenia. W przypadku 34 uczestników posiadających dane dotyczące częstości ataków w obu fazach leczenia, średnia poprawa częstości ataków (P = 0,02) i ważona ciężkością częstość ataków (P = 0,01) na DCP w stosunku do placebo były statystycznie istotne. Piętnaście preferowało DCP, trzy placebo, a sześć leki podstawowe. Dwudziestu czterech z 31 uczestników z hiperkaliemicznym porażeniem okresowym ukończyło obie fazy leczenia dla 16 uczestników, którzy mieli dane dotyczące częstości ataków w obu fazach leczenia, średnia poprawa średnią poprawę częstości ataków (P = 0,006) i ważoną ciężkością (P = 0,02) na DCP w stosunku do placebo były znaczące. Piętnastu preferowało DCP, jeden placebo, a pięciu lek podstawowy. Acetazolamid okazał się poprawiać siłę mięśni u ośmiu uczestników z HypoPP w jednym z badań badaniu, a pinacidil, lek otwierający kanały potasowe, również poprawił siłę mięśni u 2/4 uczestników z HypoPP w trzecim badaniu. WNIOSKI AUTORÓW: Największe włączone badanie, które spełniło nasze kryteria włączenia sugerowało, że DCP był skuteczny w zapobieganiu epizodycznemu osłabieniu zarówno w zarówno w hipokaliemicznym, jak i hiperkaliemicznym porażeniu okresowym. Pozostałe dwa badania dostarczają dowodów na to, że acetazolamid lub pinacidil mogą poprawiać siłę mięśni. siłę mięśni. Nadal jednak brakuje wystarczających dowodów, aby przedstawić pełne wytyczne dla leczenia osób z okresowym porażeniem mózgowym. --- Trzech pacjentów z okresowym porażeniem hipokaliemicznym (HOPP) związanym z postępującym międzyatakowe osłabienie mięśni, które przestało reagować lub pogorszyło się przez acetazolamid, korzystnie zareagowało na dichlorofenamid, silniejszy inhibitor anhydrazy węglanowej. inhibitor anhydrazy węglanowej. Dichlorofenamid w pojedynczo zaślepionych badaniach kontrolowanych placebo znacznie poprawił siłę funkcjonalną u dwóch pacjentów i miał umiarkowany, ale wyraźny efekt u trzeciego. Grupy mięśni ocenione na 4/5 (skala MRC (skala MRC) powróciły do normy; bardzo słabe (0-3/5) zanikowe mięśnie poprawiły się w niewielkim stopniu. niewielkim stopniu. U jednego pacjenta z atakami paralitycznymi opornymi na acetazolamid, dichlorofenamid również zmniejszył częstotliwość i nasilenie ostrych ataków. ataków. Dichlorofenamid miał, w niniejszym badaniu, mniejszy wpływ niż acetazolamid w zmniejszaniu stężenia HCO3(-) w surowicy i zwiększaniu stężenia Cl-. Jego skuteczność może być może być związana ze stopniem wrażliwości niektórych pacjentów z HOPP na zmiany Cl- i / lub HCO3 (-) w surowicy lub z innym działaniem leku niezwiązanym z hamowaniem anhydrazy węglanowej lub kwasicą. Dichlorofenamid należy być rozważany jako alternatywa dla acetazolamidu w leczeniu pacjentów z osłabieniem mięśni związanym z HOPP, którzy nie reagują na acetazolamid lub na acetazolamid.
Czy dichlorfenamid jest skuteczny w leczeniu porażenia okresowego?
Tak, dichlorfenamid jest skuteczny w leczeniu okresowego paraliżu. Dichlorofenamid - inhibitor anhydrazy węglanowej - wykazano w kontrolowanym badaniu, że zapobiega atakom u wielu pacjentów zarówno z hipokaliemicznym, jak i hipokaliemicznym porażeniem okresowym.