Zespół Rotora jest rzadkim, łagodnym zaburzeniem rodzinnym, charakteryzującym się przewlekłą hiperbilirubinemią. przewlekłą, niehemolityczną i głównie sprzężoną hiperbilirubinemią z prawidłową histologią wątroby. prawidłową histologią wątroby. W przeciwieństwie do zespołu Dubina-Johnsona, w zespole Rotora nie występuje pigmentacja wątroby. nie występuje pigmentacja wątroby w zespole Rotora. 36-letni mężczyzna został przyjęty z powodu bezobjawowej uporczywej żółtaczki. Jego rodzeństwo miało żółtaczkę z bezpośrednią hiperbilirubinemią. hiperbilirubinemią. Badanie fizykalne ujawniło żółtaczkowe stwardnienia bez hepatosplenomegalii. Wyniki badań laboratoryjnych wykazały zwiększone stężenie bilirubiny w surowicy z bilirubinemią bezpośrednią. bilirubinemią bezpośrednią. Wchłanianie wątrobowe i zdolność magazynowania zieleni indocyjaninowej była znacznie zmniejszona, podczas gdy wydalanie do żółci było nieznacznie zmniejszone. Znacznie zmniejszony wychwyt wątrobowy i słaba wizualizacja pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych w badaniu 99mTc-DISIDA. Badanie histologiczne wątroby wykazało łagodne stłuszczenie bez pigmentacji. Opisujemy przypadek wraz z przeglądem piśmiennictwa. --- Bilirubina, produkt rozpadu hemu, jest normalnie glukuronidowana i wydalana przez wątrobę do żółci. przez wątrobę do żółci. Awaria tego systemu może prowadzić do nagromadzenia sprzężonej bilirubiny we krwi, co skutkuje żółtaczką. bilirubiny sprzężonej we krwi, powodując żółtaczkę. Mechanistyczne podstawy wydalania bilirubiny i zespołów hiperbilirubinemii są w dużej mierze zrozumiałe, ale zespół Rotora, autosomalne recesywne zaburzenie charakteryzujące się skoniugowaną hiperbilirubinemią, koproporfirynurią i prawie nieobecnym wychwytem anionów przez wątrobę. diagnostyki anionowej, pozostaje zagadkowe. Tutaj przeanalizowaliśmy 8 rodzin rodzin z zespołem Rotora i stwierdziliśmy, że zespół Rotora był powiązany z mutacjami mutacjami powodującymi całkowity i jednoczesny niedobór polipeptydów transportujących aniony organiczne polipeptydów transportujących aniony organiczne OATP1B1 i OATP1B3. Te ważne białka ograniczające detoksykację pośredniczą w wychwycie i klirensie niezliczonych leków i koniugatów leków przez sinusoidalną błonę hepatocytów. POLIMORFIZMY OATP1B1 były wcześniej powiązane z nadwrażliwością na leki. Używając myszy myszy z niedoborem Oatp1a/1b i wielospecyficznej sinusoidalnej pompy eksportowej Abcc3, my stwierdziliśmy, że Abcc3 wydziela koniugaty bilirubiny do krwi, podczas gdy transportery Oatp1a/1b pośredniczą w ich wychwycie przez wątrobę. Transgeniczna ekspresja ludzkich transporterów OATP1B1 lub OATP1B3 przywróciła funkcję tego wzmacniającego detoksykację detoksykacji u myszy z niedoborem Oatp1a/1b. W zrazikach wątroby ten może umożliwiać elastyczny transfer koniugatów bilirubiny (i prawdopodobnie również koniugatów leków) utworzonych w hepatocytach wyższego rzędu do hepatocytów niższego rzędu, zapobiegając w ten sposób lokalnemu nasyceniu dalszych procesów detoksykacji i uszkodzeniu toksycznemu hepatocytów. toksycznego uszkodzenia hepatocytów. Tak więc, zakłócenie wątrobowego wychwytu bilirubiny glukuronidu z powodu współistniejących niedoborów OATP1B1 i OATP1B3 wyjaśnia Co więcej, mutacje zerowe OATP1B1 i OATP1B3 mogą powodować znaczne ryzyko toksyczności leków. wiązać się ze znacznym ryzykiem toksyczności leków. --- Wstęp: Zespół Rotora jest rzadkim wrodzonym zaburzeniem charakteryzującym się funkcjonalną hiperbilirubinemią. funkcjonalną hiperbilirubinemią. Decyzja o leczeniu może być trudna w przypadku z zespołem Rotora, ponieważ większość leków przeciwnowotworowych jest metabolizowana w wątrobie i wydalana przez wątrobę. jest metabolizowana w wątrobie i wydalana przez układ żółciowy. Przedstawiamy pierwszy przypadek pierwszy przypadek podania paklitakselu u pacjentki z rakiem jajnika i podwyższonym poziomem bilirubiny z powodu zespołu Rotora. PRZYPADEK: 50-letnia kobieta z zespołem Rotora przeszła laparotomię zwiadowczą i zdiagnozowano nabłonkowego raka jajnika w stadium IIIC. Wartość wyjściowa wartość bilirubiny w surowicy wynosiła 15,3 mg/dl. Leczenie rozpoczęto od podania 50% dawki 87,5 mg/m(2) paklitakselu w 3-godzinnym wlewie dożylnym oraz karboplatynę AUC-6. Dawkę paklitakselu zwiększano o 25% w kolejnych cyklach, aż do osiągnięcia standardowej dawki 175 mg/m(2)/3 h. Podano sześć cykli bez żadnych zaburzeń metabolicznych. metabolicznych. Dzięki temu leczeniu pacjent był wolny od choroby. WNIOSEK: Paklitaksel wydaje się być bezpieczny do podawania pacjentom z rakiem z funkcjonalną hiperbilirubinemią. --- Bilirubina, produkt rozpadu hemu, jest normalnie glukuronidowana i wydalana przez wątrobę do żółci. przez wątrobę do żółci. Awaria tego systemu może prowadzić do nagromadzenia sprzężonej bilirubiny we krwi, co skutkuje żółtaczką. bilirubiny sprzężonej we krwi, powodując żółtaczkę. Mechanistyczne podstawy wydalania bilirubiny i zespołów hiperbilirubinemii są w dużej mierze zrozumiałe, ale zespół Rotora, autosomalne recesywne zaburzenie charakteryzujące się skoniugowaną hiperbilirubinemią, koproporfirynurią i prawie nieobecnym wychwytem anionów przez wątrobę. diagnostyki anionowej, pozostaje zagadkowe. Tutaj przeanalizowaliśmy 8 rodzin rodzin z zespołem Rotora i stwierdziliśmy, że zespół Rotora był powiązany z mutacjami mutacjami powodującymi całkowity i jednoczesny niedobór polipeptydów transportujących aniony organiczne polipeptydów transportujących aniony organiczne OATP1B1 i OATP1B3. Te ważne białka ograniczające detoksykację pośredniczą w wychwycie i klirensie niezliczonych leków i koniugatów leków przez sinusoidalną błonę hepatocytów. POLIMORFIZMY OATP1B1 były wcześniej powiązane z nadwrażliwością na leki. Używając myszy myszy z niedoborem Oatp1a/1b i wielospecyficznej sinusoidalnej pompy eksportowej Abcc3, my stwierdziliśmy, że Abcc3 wydziela koniugaty bilirubiny do krwi, podczas gdy transportery Oatp1a/1b pośredniczą w ich wychwycie wątrobowym. Transgeniczna ekspresja ludzkich transporterów OATP1B1 lub OATP1B3 przywróciła funkcję tego wzmacniającego detoksykację detoksykacji u myszy z niedoborem Oatp1a/1b. W zrazikach wątroby ten może umożliwiać elastyczny transfer koniugatów bilirubiny (i prawdopodobnie również koniugatów leków) utworzonych w hepatocytach wyższego rzędu do hepatocytów niższego rzędu, zapobiegając w ten sposób lokalnemu nasyceniu dalszych procesów detoksykacji i uszkodzeniu toksycznemu hepatocytów. toksycznego uszkodzenia hepatocytów. Tak więc, zakłócenie wątrobowego wychwytu bilirubiny glukuronidu z powodu współistniejących niedoborów OATP1B1 i OATP1B3 wyjaśnia hiperbilirubinemię typu Rotora. Co więcej, mutacje zerowe OATP1B1 i OATP1B3 mogą wiązać się ze znacznym ryzykiem toksyczności leków.
Jakie są objawy zespołu rotatorów?
Zespół Rotora charakteryzuje się sprzężoną hiperbilirubinemią, koproporfirynurią i prawie całkowitym brakiem wychwytu anionowych substancji diagnostycznych przez wątrobę.