W przypadku poważnego urazu lub choroby mikroglej staje się chronicznie aktywowany i uszkadza lokalne środowisko mózgu. lokalne środowisko mózgu, prawdopodobnie przyczyniając się do pogorszenia funkcji poznawczych. My wcześniej odkryliśmy, że mikroglej jest zależny od receptora czynnika stymulującego kolonie 1 (CSF1R) w celu przetrwania w zdrowym dorosłym mózgu, a my wykorzystaliśmy tę zależność, aby ustalić, czy takie aktywowane mikroglej przyczyniają się niekorzystnie do regeneracji funkcjonalnej po uszkodzeniu neuronów. Tutaj indukowaliśmy uszkodzenie hipokampa u myszy przez 25 d poprzez ekspresję neuronalną łańcucha A toksyny błoniczej, wywołując zarówno reakcję neurozapalną, jak i zmiany behawioralne. zmiany behawioralne. Po uszkodzeniu 25 d podawaliśmy PLX3397, a inhibitor CSF1R, przez 30 d w celu wyeliminowania mikrogleju. To leczenie po uszkodzeniu paradygmat poprawił funkcjonalne odzyskiwanie na podwyższonym plus labiryncie i wodzie Morrisa labirynt, jednocześnie ze zmniejszeniem podwyższonych cząsteczek prozapalnych, a także a także normalizacji zmian w synaptofizynie i PSD-95 wywołanych uszkodzeniem. Dalsza eksploracja wpływu mikrogleju na synapsy w drugiej kohorcie myszy myszy ujawniła, że gęstość kręgosłupa dendrytycznego wzrasta wraz z długotrwałą eliminacją mikrogleju. eliminacji mikrogleju, dostarczając dowodów na to, że mikroglej kształtuje krajobraz synaptyczny w dorosłym mózgu myszy. krajobraz w mózgu dorosłej myszy. Co więcej, u tych samych zwierząt ustaliliśmy, że mikroglej odgrywa rolę ochronną podczas uszkodzenia, przy czym utrata neuronów była nasilona w przypadku braku tych komórek. Łącznie wykazać, że mikroglej wywiera korzystny wpływ podczas błonicy toksyny błoniczej, ale utrudniają regenerację po urazie. ZNACZENIE: Pozostaje nieznane, w jakim stopniu i przez jakie mechanizmy, chronicznie aktywowane mikroglej przyczyniają się do deficytów poznawczych związane z urazami mózgu. Wywołaliśmy genetyczne uszkodzenie neuronów u myszy przez 25 d i stwierdziliśmy, że aktywowane mikroglej zwiększają stan zapalny, zmieniają substytuty synaptyczne surogaty i utrudniają regenerację behawioralną. Te deficyty związane z uszkodzeniem zostały złagodzone dzięki późniejszej eliminacji mikrogleju, podkreślając znaczenie opracowywania środków terapeutycznych mających na celu eliminację/modulację przewlekłej aktywacji mikrogleju. aktywację mikrogleju. Ponadto stwierdziliśmy, że długotrwałe wyczerpanie mikrogleju globalnie zwiększa liczbę kolców dendrytycznych o ∼35% w dorosłym mózgu, wskazując, że mikroglej nadal rzeźbi krajobraz synaptyczny w mózgu w warunkach homeostazy. mózgu w warunkach homeostazy. Manipulacja mikroglejem może być zatem wykorzystać do zbadania użyteczności zwiększania liczby kolców dendrytycznych w w warunkach postnatalnych wykazujących aberracje synaptyczne. --- Czynnik stymulujący tworzenie kolonii makrofagów (CSF1) jest cytokiną, która jest regulowana w górę w kilku chorobach ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Aby zbadać wpływ nadekspresji nadekspresji CSF1 na mikroglej, transgeniczne myszy z nadekspresją CSF1 w komórkach wygenerowano przedział kwaśnego białka fibrylarnego gleju (GFAP). MYSZY Z NADEKSPRESJĄ CSF1 myszy z nadekspresją mają zwiększoną proliferację mikrogleju i zwiększoną liczbę liczby mikrogleju w porównaniu z grupą kontrolną. Leczenie PLX3397, małym cząsteczkowym inhibitorem receptora CSF1 CSF1R i powiązanych kinaz, zmniejsza liczbę mikrogleju poprzez promowanie apoptozy mikrogleju zarówno u myszy z nadekspresją CSF1, jak i kontrolnych. i myszy kontrolnych. Mikroglej u myszy z nadekspresją CSF1 wykazuje ekspresję genów profile wskazujące, że nie są one zasadniczo spolaryzowane M1 lub M2, ale mają mają defekty w indukowaniu ekspresji niektórych genów w odpowiedzi na bodziec zapalny bodziec zapalny lipopolisacharyd. Wyniki te wskazują, że nadekspresja CSF1 obserwowana w patologiach OUN prawdopodobnie ma plejotropowy wpływ na mikroglej. mikroglej. Co więcej, hamowanie małych cząsteczek CSF1R może potencjalnie odwrócić akumulację mikrogleju napędzaną przez CSF1, która jest często obserwowana w patologiach CNS ale może również promować apoptozę normalnych mikrogleju. --- Makrofagi związane z guzem (TAM) mogą promować angiogenezę, inwazyjność i immunosupresję. immunosupresję. Cytokina CSF-1 (lub M-CSF) jest ważnym czynnikiem rekrutacji i różnicowania TAM. rekrutacji i różnicowania TAM, a kilka środków farmakologicznych ukierunkowanych na receptor Receptor CSF-1 (CSF-1R) został opracowany w celu regulacji TAM w nowotworach litych. My wykazać, że inhibitor kinazy PLX3397 silnie tłumił ogólnoustrojową i lokalną akumulację makrofagów napędzanych przez czerniaki B16F10, bez wpływu na Gr-1(+) mieloidalne komórki supresorowe. Usunięcie makrofagów wewnątrznowotworowych było niezwykle skuteczne, a skromne, ale statystycznie istotne opóźnienie w rozwoju czerniaka zaobserwowano opóźnienie wzrostu czerniaka. Co ważne, zahamowanie CSF-1R silnie wzmocniło kontrolę guza poprzez immunoterapię z wykorzystaniem specyficznych dla guza limfocytów T CD8. Podwyższoną produkcję IFNγ przez limfocyty T zaobserwowano u myszy leczonych kombinacją kombinacją PLX3397 i immunoterapii. Wyniki te potwierdzają łączne stosowanie hamowania CSF-1R z immunoterapią komórkami T CD8, szczególnie w przypadku nowotworów nowotworów stymulujących makrofagi. --- CEL: Guz podścieliskowy przewodu pokarmowego (GIST) jest najczęstszym ludzkim mięsakiem i model ukierunkowanej terapii molekularnej. GIST zależy od onkogennej sygnalizacji KIT i reaguje na inhibitor kinazy tyrozynowej imatynib. Jednakże, imatynib rzadko jest skuteczny. Postawiliśmy hipotezę, że PLX3397, który hamuje KIT i receptor czynnika stymulującego kolonie-1 (CSF1R), byłby bardziej skuteczny niż niż imatynib w GIST również poprzez usuwanie makrofagów związanych z nowotworem, które są które, jak się powszechnie uważa, wspierają wzrost guza. PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Leczyliśmy myszy Kit(V558del/+), u których rozwinął się GIST lub myszy z podskórnymi ludzkimi ksenograftami GIST z imatynibem lub PLX3397 i analizowaliśmy masę guza, skład komórkowy, histologię, sygnalizację molekularną i zwłóknienie. zwłóknienie. Przeprowadzono również testy in vitro na ludzkich liniach komórkowych GIST. WYNIKI: PLX3397 był bardziej skuteczny niż imatynib w zmniejszaniu masy guza i i komórkowości zarówno w mysich GIST Kit(V558del)(/+), jak i ludzkich ksenograftach GIST. Wyższość wyższość PLX3397 nie zależała od zubożenia makrofagów związanych z guzem makrofagów, ponieważ dodanie inhibicji CSF1R nie poprawiło działania imatynibu. imatynibu. Zamiast tego, PLX3397 był silniejszym inhibitorem KIT niż imatynib in vitro. in vitro. Terapia PLX3397 indukowała również znaczne zwłóknienie wewnątrznowotworowe, które upośledzała późniejsze dostarczanie małych cząsteczek. WNIOSKI: Terapia PLX3397 ma większą skuteczność niż imatynib w przedklinicznych modelach GIST i uzasadnia badanie u pacjentów z GIST. Powstałe wewnątrznowotworowe włóknienie może stanowić jedną z przeszkód w osiągnięciu całkowitej eradykacji guza. eradykacji guza. --- CEL: Złośliwy guz osłonki nerwu obwodowego (MPNST) jest wysoce agresywnym typem guza, opornym na chemioterapię. nowotworem, który jest oporny na chemioterapię i nie ma skutecznych skutecznych terapii. Wykazano, że MPNST mają amplifikację genów dla receptorów kinaz tyrozynowych (RTK), PDGFR i c-Kit. Przetestowaliśmy inhibitor c-Kit, imatynib i PLX3397, selektywny inhibitor c-Fms i c-Kit, w celu oceny ich skuteczności wobec komórek MPNST. skuteczność przeciwko komórkom MPNST in vitro i in vivo. PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Przetestowaliśmy skuteczność imatynibu lub PLX3397 samodzielnie lub w połączeniu z inhibitorem TORC1 rapamycyną w teście proliferacji komórek in vitro i za pomocą immunoblottingu w celu określenia hamowania celu. Immunoblotting i analizę immunohistochemiczną przeprowadzono dalej przy użyciu próbek ksenograftów in vivo. WYNIKI: Nasze badania in vitro pokazują, że imatynib i PLX3397 podobnie hamują wzrost komórek wzrost komórek i można to wzmocnić rapamycyną o porównywalnej docelowej specyficzności. Jednak badania in vivo wyraźnie pokazują, że w porównaniu z imatynibem, PLX3397 powoduje trwałą blokadę c-Kit, c-Fms i PDGFRβ, co skutkuje znacznym zahamowaniem wzrostu guza. Co więcej, barwienie dla Iba-1, markera makrofagów, wskazuje, że PLX3397 powoduje znaczną zubożenie makrofagów w rosnących guzach. Połączenie PLX3397 i rapamycyny powoduje jeszcze większe zubożenie makrofagów z ciągłym wzrostem nawet po przerwaniu leczenia farmakologicznego. WNIOSKI: Podsumowując, nasze dane zdecydowanie sugerują, że PLX3397 jest lepszy do imatynibu w leczeniu MPNST, a połączenie PLX3397 z inhibitorem TORC1 może zapewnić nowe podejście terapeutyczne do leczenia tej choroby. tej choroby. --- TŁO: Ekspresja genu czynnika stymulującego tworzenie kolonii 1 (CSF1) jest podwyższona w większości guzów olbrzymiokomórkowych. Ta obserwacja doprowadziła do odkrycia i rozwoju klinicznego terapii ukierunkowanej na receptor CSF1 (CSF1R). METODY: Wykorzystując współkrystalografię rentgenowską do kierowania naszymi badaniami nad odkrywaniem leków, my wygenerowaliśmy silny, selektywny inhibitor CSF1R, PLX3397, który zatrzymuje kinazę w konformacji autoinhibicji. w konformacji autoinhibicji. Następnie przeprowadziliśmy wieloośrodkowe badanie fazy 1 w dwóch częściach, aby przeanalizować ten związek. W pierwszej części oceniliśmy eskalację dawki PLX3397, która była podawana doustnie pacjentom z guzami guzami litymi (badanie eskalacji dawki). W drugiej części ocenialiśmy PLX3397 w wybranej dawce fazy 2 w rozszerzonej kohorcie pacjentów z guzami olbrzymiokomórkowymi guzami olbrzymiokomórkowymi (badanie rozszerzające). Oceniono odpowiedzi farmakokinetyczne i nowotworowe u oceniono, a hybrydyzację in situ CSF1 przeprowadzono w celu potwierdzić mechanizm działania PLX3397 i że wzór ekspresji CSF1 był zgodny z patologicznymi cechami tenosynovial guza olbrzymiokomórkowego. WYNIKI: Łącznie 41 pacjentów zostało włączonych do badania eskalacji dawki i dodatkowych 23 pacjentów zostało włączonych do badania rozszerzającego. Wybrana dawka fazy 2 wynosiła 1000 mg na dobę. W badaniu rozszerzającym wzięło udział 12 pacjentów z guzy olbrzymiokomórkowe miały częściową odpowiedź, a 7 pacjentów miało stabilną chorobę. stabilną chorobę. Odpowiedzi zwykle występowały w ciągu pierwszych 4 miesięcy leczenia, a mediana czasu trwania odpowiedzi mediana czasu trwania odpowiedzi przekraczała 8 miesięcy. Najczęstsze działania niepożądane obejmowały zmęczenie, zmianę koloru włosów, nudności, dysgeuzję i obrzęk okołooczodołowy. obrzęk okołooczodołowy; działania niepożądane rzadko prowadziły do przerwania leczenia. WNIOSKI: Leczenie guzów olbrzymiokomórkowych pochewki ścięgna za pomocą PLX3397 skutkowało w przedłużonej regresji objętości guza u większości pacjentów. (Finansowane przez Plexxikon; numer ClinicalTrials.gov, NCT01004861).
Opisać mechanizm działania leku PLX3397.
PLX3397 działa poprzez hamowanie receptora czynnika stymulującego kolonie-1 (CSF1R).