TŁO: Ludzki piebaldyzm jest rzadką chorobą autosomalną dominującą charakteryzującym się wrodzoną białą grzywką i odbarwionymi plamami na skórze, zazwyczaj na czole, przedniej części tułowia i kończynach. Mutacje w genie KIT zostały zaproponowane jako odpowiedzialne za podstawowe zmiany w tym zaburzeniu. zaburzenia. Celem tego badania była identyfikacja mutacji genu w chińskiej rodzinie z piebaldyzmem. rodzinie z piebaldyzmem. METODY: Chińska rodzina z piebaldyzmem charakteryzująca się białą grzywką i i dużymi odbarwionymi plamami skórnymi na brzuchu, ramionach i nogach. DNA wyizolowano z krwi obwodowej członków rodziny. Eksony kodujące z flankującymi regionami intronowymi genu KIT analizowano za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy reakcje łańcuchowe polimerazy (PCR) i bezpośrednie sekwencjonowanie DNA. Ponadto, DNA wyekstrahowane od 100 etnicznie dopasowanych osobników populacji stanowiło kontrolę. WYNIKI: U pacjentów z rodziny zidentyfikowano heterozygotyczną mutację missense c.2590T > C. pacjentów z tej rodziny. Mutacja ta przekształciła resztę serynową w prolinę (p.Ser864Pro). Mutacja nie została znaleziona u członków rodziny, u których nie wystąpiła normalnych kontrolach. WNIOSEK: Znaleziono nową mutację missense c.2590 T > C, która może odgrywać istotną rolę w znaczącą rolę w fenotypie piebaldyzmu w rodzinie. --- Ludzki piebaldyzm jest rzadkim autosomalnym dominującym zaburzeniem, które obejmuje wrodzoną depigmentację skóry głowy i czoła. wrodzoną depigmentację skóry głowy, czoła, tułowia i kończyn. Jest ono spowodowane przez mutacje w genie kinazy tyrozynowej receptora powierzchniowego (KIT, także c-kit). Przebadaliśmy trzy rodziny i trzy pojedyncze przypadki piebaldyzmu z różnych krajów pod kątem mutacji KIT. krajów pod kątem mutacji w genie KIT przy użyciu zautomatyzowanych metod sekwencjonowania. My sześć nowych mutacji punktowych KIT: trzy missense (C788R, W835R, P869S) w wysoce konserwowanych miejscach aminokwasów wysoce konserwatywnych miejscach aminokwasowych; jeden nonsens (Q347X), który powoduje zakończenie translacji genu KIT w eksonie 6; i dwa miejsca splicingu podstawienia nukleotydów (IVS13+2T>G, IVS17-1G>A), które, jak się przewiduje, upośledzają normalny splicing. normalny splicing. Mutacje te nie zostały wykryte u ponad 100 normalnych osobników i prawdopodobnie są przyczyną piebaldyzmu u naszych pacjentów. --- Piebaldyzm jest autosomalnym dominującym zaburzeniem genetycznym pigmentacji charakteryzujące się wrodzonymi plamami białej skóry i włosów, w których brakuje melanocytów. Piebaldyzm jest wynikiem mutacji protoonkogenu KIT, który koduje transmembranową kinazę tyrozynową receptora powierzchni komórki dla embrionalnego czynnika wzrostu, czynnika Steel. embrionalnego czynnika wzrostu, czynnika Steel. Obecnie zidentyfikowano kilka patologicznych mutacji genu KIT zostało zidentyfikowanych u różnych pacjentów z piebaldyzmem. Korelacja tych z powiązanymi fenotypami piebaldycznymi doprowadziła do rozpoznania hierarchii trzech klas mutacji. hierarchii trzech klas mutacji, które skutkują stopniowaną serią fenotypów oraz do lepszego zrozumienia mechanizmów leżących u podstaw dominujących zaburzeń genetycznych. leżących u podstaw dominujących zaburzeń genetycznych. --- Piebaldyzm jest rzadką genodermatozą spowodowaną mutacjami KIT. Przedstawiamy przypadek 5-letniego chłopca, który miał białą grzywkę i leukodermię piebaldyzmu, ale obecność wielu plamek w kolorze café-au-lait oraz piegów pachowych i pachwinowych skomplikowała diagnozę. Pacjenci z podobnymi zmianami skórnymi byli a ich zaburzenie zostało przypisane nakładaniu się piebaldyzmu i nerwiakowłókniakowatości. piebaldyzmu i nerwiakowłókniakowatości typu 1. Zespół Legiusa jest niedawno opisanym spowodowany przez związaną ze Sproutym, stymulowaną przez Ena/rozszerzacz naczyń krwionośnych fosfoproteinę SPRED1), w którym występuje również wiele mutacji plamistości café-au-lait. plamki café-au-lait i piegi międzypalcowe. W oparciu o nasze obecne zrozumienie interakcji białek KIT i SPRED1, proponujemy, aby plamki café-au-lait i piegi mogą być widoczne u niektórych pacjentów z piebaldyzmem i niekoniecznie oznacza współistnienie nerwiakowłókniakowatości typu 1. --- Piebaldyzm jest autosomalnym dominującym zaburzeniem genetycznym pigmentacji charakteryzujące się białymi plamami na skórze i włosach. Melanocyty są pozbawione w tych hipopigmentowanych regionach, co jest wynikiem mutacji genu KIT, który który koduje receptor powierzchniowy dla czynnika stalowego (SLF). Opisujemy analizę analizę 26 niespokrewnionych pacjentów z hipopigmentacją podobną do piebaldyzmu - 17 typowych pacjentów, 5 z nietypowymi cechami klinicznymi lub historią rodzinną oraz 4 z innymi zaburzeniami obejmującymi białe plamki. Zidentyfikowaliśmy nowe patologiczne mutacje lub delecje genu KIT u 10 (59%) typowych pacjentów i u 2 (40%) atypowych pacjentów. u 2 (40%) pacjentów atypowych. Ogólnie rzecz biorąc, zidentyfikowaliśmy patologiczne mutacje genu KIT u 21 (75%) z 28 niespokrewnionych pacjentów z typowym piebaldyzmem, którego badaliśmy. Spośród pacjentów bez widocznych mutacji KIT, żaden nie miał widocznych nieprawidłowości samego genu kodującego SLF (MGF), a genetyczne analizy powiązań analizy genetyczne w dwóch z tych rodzin sugerują powiązanie fenotypu piebald fenotypu z KIT. Zatem większość pacjentów z typowym piebaldyzmem wydaje się mieć nieprawidłowości genu KIT. --- Piebaldyzm jest autosomalnym dominującym zaburzeniem rozwoju melanocytów charakteryzujące się białą skórą (leukodermia) i białymi włosami (polioza). Ogólnie, piebaldyzm został odróżniony od bielactwa przez obecność zmian od urodzenia, hiperpigmentacji od urodzenia, przebarwione plamki odbarwionej i normalnej skóry oraz statyczny przebieg. statyczny przebieg. Postawiliśmy hipotezę, że 8-letnia dziewczynka i jej matka, które miały nietypowy piebaldyzm o postępującym charakterze będą miały nową mutację genu KIT, genu, który jest zmieniony u pacjentów z piebaldyzmem, lub genu MITF (czynnik transkrypcyjny aktywujący mikroftalmię), który może powodować zespół Waardenburga typu II. powodować zespół Waardenburga typu II, ale jest związany z fenotypem postępującą depigmentacją u myszy. Genomowe DNA zostało wyekstrahowane z krwi i niezmienionych członków rodziny, a geny KIT i MITF zostały zsekwencjonowane. geny KIT i MITF. Analiza genetyczna genomowego DNA zarówno od matki, jak i córki z postępującym piebaldyzmem ujawniła nową mutację Val620Ala (1859T>C) w genie KIT. KIT, która nie została wykryta u członków rodziny bez postępującego u członków rodziny bez postępującego piebaldyzmu lub u 52 normalnych osób kontrolnych. Ta mutacja KIT wpływa na wewnątrzkomórkową domenę kinazy tyrozynowej, a tym samym przewiduje ciężki fenotyp, tak jak jak miało to miejsce w tej rodzinie. Chociaż inne mutacje KIT w pobliżu kodonu kodonu 620 prowadzą do standardowego fenotypu statycznego piebaldyzmu, mutacja Val620Ala jest nowa i może skutkować wcześniej nieopisanym fenotypem z niestabilnością melanocytów, prowadzącą do niestabilnością melanocytów, prowadzącą do postępującej utraty pigmentacji, jak również postępującym pojawieniem się przebarwionych plamek. --- Piebaldyzm jest rzadkim autosomalnym dominującym zaburzeniem rozwoju melanocytów charakteryzujące się wrodzoną białą grzywką i wieloma symetrycznymi, stabilnymi hipopigmentowane lub odbarwione plamki. Opisujemy rodzinę z piebaldyzmem dotykający trzy kolejne pokolenia, a także przegląd literatury. --- Piebaldyzm jest rzadkim, autosomalnym, dominującym zaburzeniem skóry, charakteryzującym się białym grzywką i odbarwionymi plamami skóry, zwykle zlokalizowanymi na czole, centralnej części klatki piersiowej i brzucha, ramionach i kończynach dolnych. Przedstawiamy przypadek 2-letniej dziewczynki z typową prezentacją i przegląd literatury dotyczącej tego schorzenia. dotyczącą tego schorzenia. --- Piebaldyzm jest rzadkim zaburzeniem występującym przy urodzeniu i dziedziczonym jako cecha autosomalna cecha dominująca. Wynika ono z mutacji w protoonkogenie c-kit i jest i jest związany z defektem migracji i różnicowania melanoblastów z grzebienia nerwowego. Objawy kliniczne i nasilenie fenotypowe silnie silnie koreluje z miejscem mutacji w genie KIT. Tutaj opisujemy 3-letniego chłopca i jego 33-letniego ojca z leukodermią i poliozą związane z klinicznymi kryteriami neurofibromatozy typu 1. Badanie genetyczne ujawniło mutację p.Gly610Asp w genie KIT. Ta znana mutacja nie została nie została jeszcze opisana w literaturze. Istnieją rzadkie doniesienia o piebaldyzmie w w połączeniu z nerwiakowłókniakowatością typu I. --- Piebaldyzm jest autosomalnym dominującym zaburzeniem charakteryzującym się wrodzonymi hipopigmentacyjnymi plamami na skórze i włosach. hipopigmentowanymi plamami na skórze i włosach i zostało powiązane z mutacjami genów KIT lub SLUG. mutacjami w genach KIT lub SLUG. Plamy Café-au-lait (CALM) mogą czasami być być czasami obserwowane w piebaldyzmie. Istnieją cztery doniesienia opisujące sześciu pacjentów, którzy u których stwierdzono zarówno piebaldyzm, jak i nerwiakowłókniakowatość typu 1 (NF1) z powodu obecność wielu CALM i piegów międzypalcowych, ale żaden z tych pacjentów nie przeszedł kompleksowej analizy mutacji NF1. Opisujemy dużą rodzinę rodzinę z piebaldyzmem, w której dwóch członków spełnia kryteria diagnostyczne NF1 na podstawie obecności >5 CALM i piegów międzypalcowych. Co ciekawe, co ciekawe, tylko ci dwaj członkowie rodziny są rasy mieszanej, co może mieć znaczenie. A Nowa złożona mutacja w genie KIT została zidentyfikowana u kilku członków rodziny dotkniętych piebaldyzmem; probant spełniający kryteria diagnostyczne NF1 również przeszedł również kompleksowe testy NF1 i SPRED1, w których nie wykryto żadnych mutacji. Te Wyniki te sugerują, że piebaldyzm może czasami obejmować CALM i piegi międzypalcowe, co może powodować zamieszanie diagnostyczne, szczególnie w przypadku w przypadku braku rodzinnej historii piebaldyzmu. Jednak dokładna ocena kliniczna kliniczna i testy molekularne, jeśli to konieczne, powinny rozróżnić te dwa zaburzenia. zaburzenia.
Czym jest piebaldyzm?
Piebaldyzm jest rzadkim autosomalnym dominującym zaburzeniem rozwoju melanocytów, charakteryzującym się wrodzonym białym czołem i wieloma symetrycznymi stabilnymi plamami hipopigmentacyjnymi lub depigmentacyjnymi.