Białko wiążące determinantę regionu kodującego (CRD-BP) jest białkiem zawierającym domeny RRM i KH. białko zawierające domenę KH, które rozpoznaje specyficznie co najmniej trzy RNA. Wiąże się z jednym z dwóch elementów niestabilności c-myc mRNA, z regionem 5'Un (UTR) lidera 3 IGF-II mRNA i do onkofetalnego H19 RNA. CRD-BP przypisano rolę w stabilizacji c-myc mRNA poprzez zapobieganie jego rozszczepienie endonukleolityczne i hamowanie translacji lidera 3 IGF-II mRNA, głównego embrionalnego gatunku tej wiadomości. CRD-BP jest normalnie wyrażana tylko w tkankach płodowych. Jednak jego ekspresja jest wykrywana w pierwotnych nowotworach i transformowanych liniach komórkowych różnego pochodzenia. Zdecydowana większość nowotworów okrężnicy (80%) i piersi (60%) oraz mięsaków (73%) wykazuje ekspresję CRD-BP, podczas gdy w innych typach nowotworów, na przykład raku prostaty, jego ekspresja jest rzadka. Ekspresja CRD-BP została również wykryta w łagodnych nowotworach, takich jak gruczolakowłókniaki piersi, oponiaki i inne łagodne guzy mezenchymalne, co sugeruje rolę dla tego genu w nieprawidłowej proliferacji komórek. W rakach piersi ekspresja CRD-BP lub zwiększenie liczby kopii genu w regionie obejmującym locus c-myc c-myc wykryto w około 75% guzów, co sugeruje, że że rozregulowana ekspresja c-myc może być bardziej rozpowszechniona niż wcześniej sądzono. Infiltrowane węzły chłonne, odpowiadające guzom pierwotnym CRD-BP-dodatnim, były również również pozytywne, co wskazuje, że monitorowanie CRD-BP może okazać się przydatne do wykrywania i monitorowania choroby rozsianej. --- Antysensowne oligodeoksynukleotydy (ODN) są zaprojektowane tak, aby wiązać się i hamować docelowego mRNA. Zastosowaliśmy nowatorskie podejście do projektowania ODN do mRNA c-myc wykorzystując miejsca wiązania białek jako cele działania ODN. Nasza strategia polegała na zidentyfikowanie ODN, które mogłyby kolidować z białkiem wiążącym determinantę regionu kodującego (CRD-BP), białkiem wiążącym się z regionem CRD mRNA c-myc. Stosując test przesunięcia żelowego in vitro, pokazujemy, że cząsteczki ODN mogą blokować CRD-BP od mRNA. Najlepszy ODN, CRD-ODN4, był w stanie zahamować wiązanie RNA z CRD-BP o 75%. Efekt ten był specyficzny dla sekwencji i stężenia zależny od sekwencji i stężenia. Komórki K562 poddane działaniu 2'-O-metylowej pochodnej CRD-ODN4 wykazały zależny od stężenia spadek zarówno mRNA c-myc, jak i poziomu białka, z maksymalne 65% zahamowanie ekspresji białka przy 200 nM CRD-ODN4. Natomiast 2'-O-metylowa pochodna ODN ukierunkowana na kodon inicjacji translacji (antimyc-aug) zmniejszała białko c-myc, ale w rzeczywistości zwiększała poziomy mRNA, co efekt wynikający przynajmniej częściowo ze stabilizacji c-myc mRNA. LECZENIE CRD-ODN4 nie zmieniało okresu półtrwania mRNA c-myc. CRD-ODN4 był bardziej skuteczny w hamowanie wzrostu komórek K562 niż antimyc-aug, zmniejszając liczbę komórek o około 70% po 48 godzinach ekspozycji na 750 nM. Korelacja między efektami ODN na interakcje RNA-białko in vitro i tymi obserwowanymi w komórkach wspiera hipotezę, że CRD-ODN4 hamuje interakcję między CRD-BP i mRNA c-myc i że zakłócenie tej interakcji RNA-białko zmniejsza ekspresję c-myc w komórkach. --- Wcześniej wyizolowaliśmy i scharakteryzowaliśmy białko wiążące determinantę regionu kodującego białko (CRD-BP), które może regulować c-myc mRNA potranskrypcyjnie. CRD-BP wiąże się specyficznie z regionem kodującym c-myc mRNA i może stabilizować c-myc mRNA in vitro, chroniąc go przed rozszczepieniem endonukleolitycznym. Ponieważ obfitość c-myc jest regulowana podczas rozwoju embrionalnego i replikacji komórek, zbadaliśmy, czy zbadaliśmy, czy CRD-BP jest również regulowana w tkankach zwierzęcych. Skupiliśmy się na CRD-BP podczas rozwoju wątroby szczura i regeneracji wątroby, ponieważ c-myc mRNA jest regulowany potranskrypcyjnie w obu przypadkach. Ekspresja CRD-BP jest podobna do ekspresji c-myc podczas rozwoju wątroby; białko jest obecne w białko jest obecne w wątrobie płodu i noworodka, ale jest nieobecne lub występuje w małej ilości w wątrobie dorosłego osobnika. Natomiast W przeciwieństwie do tego, regulacja w górę mRNA c-myc po częściowej hepatektomii nie jest towarzyszy wzrost regulacji CRD-BP. Zgodnie z naszą wiedzą, CRD-BP jest pierwszym przykładem przykładem przypuszczalnego białka wiążącego mRNA ssaków, które jest obfite w tkance płodowej tkankach płodowych, ale albo nieobecne, albo rzadkie w tkankach dorosłych. Jego ekspresja w w wątrobie płodu i w transformowanych liniach komórkowych sugeruje, że CRD-BP jest białkiem onkofetalnym. białko. --- Chociaż konstytutywna aktywacja sygnalizacji beta-kateniny/Tcf jest zaangażowana w rozwój ludzkich nowotworów, mechanizmy rozwoju nowotworów u ludzi, mechanizmy, za pomocą których szlak beta-kateniny/Tcf promuje nowotworzenie, nie są do końca poznane. Obrót RNA RNA pełni ważną funkcję w regulacji ekspresji genów i reaguje na sygnały rozwojowe i środowiskowe. Tempo rozpadu mRNA jest dyktowane przez elementy cis-act w obrębie genów. cis-działające elementy w obrębie mRNA i przez czynniki trans-działające, takie jak białka wiążące RNA (przegląd w ref. 2, 3). Tutaj pokazujemy, że beta-katenina stabilizuje mRNA kodujące białko F-box betaTrCP1 i identyfikuje białko wiążące RNA białko wiążące RNA CRD-BP (białko wiążące determinantę regionu kodującego) jako nieznany wcześniej cel beta-kateniny. wcześniej nieznany cel czynnika transkrypcyjnego beta-kateniny/Tcf. CRD-BP wiąże się do regionu kodującego mRNA betaTrCP1. Nadekspresja CRD-BP stabilizuje mRNA betaTrCP1 mRNA i podnosi poziom betaTrCP1 (zarówno w komórkach, jak i in vivo), co skutkuje aktywacją białka Skp1-Cullin1-F-box (SCF)(betaTrCP) E3 ligazy ubikwityny i przyspieszonego obrotu jej substratów, w tym IkappaB i beta-kateniny. CRD-BP jest niezbędny do indukcji zarówno betaTrCP1, jak i c-Myc przez sygnalizację beta-kateniny w komórkach raka jelita grubego. Wysoki poziom CRD-BP, które znajdują się w pierwotnych ludzkich nowotworach jelita grubego wykazujących aktywność sygnalizacji beta-kateniny/Tcf wiąże się z indukcją CRD-BP w regulacji w górę betaTrCP1, w aktywacji dimerycznego czynnika transkrypcyjnego NF-kappaB oraz w supresji apoptozy w tych nowotworach. --- Mysi determinant wiążący region kodujący (mCRD-BP) i ludzki IGF-II wiążący mRNA 1 (hIMP-1) są ortologicznymi białkami wiążącymi mRNA, które rozpoznają odpowiednio c-myc i IGF-II mRNA, odpowiednio, i regulują ich ekspresję potranskrypcyjnie. Tutaj potwierdzamy, że ludzkie CRD-BP/IMP-1 wiąże się z c-myc mRNA i że ulega on ekspresji głównie w tkankach płodowych. Ponadto, hCRD-BP/IMP-1 wykryto w liniach komórkowych pochodzenia nowotworowego oraz w wybranych guzach pierwotnych. wybranych guzach pierwotnych. W serii 33 złośliwych i 10 łagodnych guzów mezenchymalnych stwierdzono ekspresję hCRD-BP/IMP-1 odpowiednio w 73% i 40%. W szczególności w szczególności ekspresja była znacząca w 14 mięsakach Ewinga, z których wszystkie były pozytywne. Dane sugerują, że hCRD-BP/IMP-1 odgrywa rolę w nieprawidłowej proliferacji komórek proliferacji komórek w nowotworach mezenchymalnych.
Jaki jest wpływ CRD-BP na stabilność mRNA c-myc?
Białko wiążące determinantę regionu kodującego c-myc mRNA (CRD-BP) ma wysokie powinowactwo do determinanty regionu kodującego (CRD) c-myc mRNA. Uważa się, że takie powinowactwo chroni c-myc CRD przed atakiem endonukleolitycznym.