Hormon tarczycy (T3 i T4) ma wiele korzystnych skutków, w tym poprawę czynności serca, promowanie utraty wagi i obniżanie poziomu cholesterolu w surowicy. Nadmiar hormonu tarczycy jest jednak związany z niepożądanym wpływem na serce, kości i mięśnie szkieletowe. i mięśnie szkieletowe. Dlatego potrzebujemy analogów, które wykorzystują korzystne działanie hormonu tarczycy bez niepożądanych skutków. Taka praca jest w dużej mierze opierają się na zrozumieniu mechanizmów komórkowych działania hormonów tarczycy, w szczególności struktury krystalicznej białek receptora jądrowego. W badaniach klinicznych w badaniach klinicznych stosowanie naturalnie występujących analogów hormonów tarczycy może tłumić poziomy TSH u pacjentów z rakiem tarczycy bez wywoływania tachykardii. Wiele związków tyromimetycznych zostało przetestowanych na modelach zwierzęcych i wykazano, że zwiększają one całkowite zużycie tlenu w organizmie, a także obniżenie masy ciała i poziomu cholesterolu w surowicy oraz trójglicerydów w surowicy, jednocześnie wywierając niewielki wpływ na częstość akcji serca. Alternatywnie, analogi, które specyficznie zwiększają zarówno funkcję skurczową, jak i rozkurczową są potencjalnie przydatne w leczeniu przewlekłej zastoinowej niewydolności serca. Oprócz oprócz analogów, które są agonistami receptora hormonu tarczycy, kilka związków, które są antagonistami receptora hormonu tarczycy zostały zidentyfikowane i przetestowane. przetestowane. W niniejszym przeglądzie omówiono potencjalne zastosowanie analogów hormonów tarczycy (zarówno agonistów, jak i antagonistów) w różnych stanach chorobowych u ludzi. --- CEL: Poprzednie badania eksperymentalne dostarczyły dowodów wskazujących, że zmiany w sygnalizacji hormonów tarczycy odpowiadają zmianom w mięśniu sercowym w zwierzęcych modelach niewydolności serca. Niniejsze badanie dalej bada czy zmiany hormonów tarczycy są skorelowane ze stanem funkcjonalnym mięśnia sercowego u pacjentów z niewydolnością serca. mięśnia sercowego u pacjentów z niewydolnością serca. METODY: Do badania włączono 37 pacjentów ze średnią frakcją wyrzutową (EF%) wynoszącą 26,2 (8,2). (8,2). Wydolność mięśnia sercowego oceniano za pomocą echokardiografii i sercowo-płucnego testu wysiłkowego. Zmierzono całkowity poziom trójjodotyroniny (T3), tyroksyny i TSH mierzono w osoczu. WYNIKI: Całkowity poziom T3 był silnie skorelowany z VO2max (r = 0,78, P = 2 x 10(-8)). Co więcej, analiza wieloczynnikowa ujawniła, że całkowite T3 było niezależnym predyktorem VO2max (P = 0,000 005). Słabszą, ale znaczącą korelację między całkowitym T3 a EF% (r = 0,56, P = 0,0004), skurczowym (r = 0,43, P = 0,009) i rozkurczowym (r = 0,46, P = 0,004) ciśnieniem krwi. ciśnienie. WNIOSKI: zmiany hormonu tarczycy były ściśle skorelowane ze stanem funkcjonalnym mięśnia sercowego u pacjentów z niewydolnością serca. mięśnia sercowego u pacjentów z niewydolnością serca. Dane te prawdopodobnie wskazują na hormonu tarczycy w patofizjologii niewydolności serca i potwierdzają wcześniejsze doniesienia eksperymentalne. potwierdzają wcześniejsze doniesienia eksperymentalne. --- Zbadaliśmy wpływ hormonów tarczycy (TH) na funkcję lewej komory (LV) i przebudowę miocytów u szczurów ze spontanicznie nadciśnieniową niewydolnością serca (SHHF). niewydolnością serca (SHHF). Szczury SHHF leczono trzema różnymi dawkami TH od 20-21 miesięcy. W końcowych eksperymentach funkcja LV (określona przez echokardiografię i cewnikowanie) oraz kształt izolowanych miocytów. w grupach szczurów SHHF i dopasowanych wiekowo zwierząt kontrolnych Wistar-Furth. W porównaniu z szczurów Wistar-Furth, stosunek alfa- do beta-miozyny był zmniejszony u nieleczonych szczurów SHHF. szczurów SHHF. Stosunek alfa-beta-miozyny wzrósł we wszystkich grupach TH, co sugeruje odwrócenie programu genów płodu. Niskie dawki TH nie powodowały zmian w rozmiarze lub funkcji miocytów LV, ale wysokie dawki TH wywoływały oznaki nadczynności tarczycy (np. zwiększona masa serca, tachykardia). Stosunek średnicy komory stosunek średnicy komory do grubości ściany zmniejszał się wraz ze wzrostem dawki z powodu zmniejszonej średnicy komory i zwiększonej grubości ściany. zmniejszonej średnicy komory i zwiększonej grubości ściany. Spowodowało to zmniejszenie o 38% w skurczowym naprężeniu ściany LV w grupach średnich i dużych dawek pomimo utrzymującego się nadciśnienia tętniczego. nadciśnienia tętniczego. Dane dotyczące izolowanych miocytów wskazywały, że przebudowa komory i i zmniejszone naprężenie ściany były spowodowane unikalną zmianą kształtu poprzecznego miocytów (np. zmniejszona średnica główna i zwiększona średnica mniejsza). Na podstawie naszego na naszym obecnym zrozumieniu przebudowy komór i naprężenia ściany, uważamy, że zmiany te są prawdopodobnie korzystne. Wyniki sugerują, że TH może być ważnym regulatorem poprzecznego kształtu miocytów w chorobach serca. --- Zapytaliśmy, czy hormon tarczycy (T4) poprawiłby czynność serca w przeroście lewej komory przerostu lewej komory (LVH) wywołanego przeciążeniem ciśnieniowym (bandażowanie aorty). Po bandażowaniu przez 10-22 tygodnie szczurom podawano T4 lub sól fizjologiczną przez 10-14 dni. Ciśnienie izowolumetryczne LV i cytozolowe [Ca2+] (indo-1) oceniano w perfundowanych sercach. serca. Sarkoplazmatyczna retikulum Ca2+-ATPaza (SERCA), fosfolamban i alfa- i beta-myozyny ciężkiego łańcucha (MHC) oznaczono w homogenatach miocytów wyizolowanych z tych samych serc. Spośród 14 serc leczonych solą fizjologiczną, 8 miało skompensowany LVH z prawidłową funkcją (LVHcomp), podczas gdy 6 miało nieprawidłowe skurcz, relaksację i gospodarkę wapniową (LVHdecomp). W przeciwieństwie do tego, zwierzęta zwierzęta leczone T4 nie miały dysfunkcji mięśnia sercowego; te serca miały zwiększoną kurczliwość oraz szybszą relaksację i spadek cytozolowego [Ca2+] w porównaniu z LVHcomp i LVHdecomp. Miocyty z opasanych serc leczonych T4 były przerośnięte, ale miały zwiększone stężenia białek alfa-MHC i SERCA podobne do fizjologicznego przerostu indukowanego wysiłkiem fizycznym. Zatem hormon tarczycy poprawia funkcję LV i obsługę wapnia w przeciążeniu ciśnieniowym i te korzystne efekty są związane ze zmianami w ekspresji genów miocytów. miocytów. Indukcja fizjologicznego przerostu przez sygnalizację podobną do hormonów tarczycy może być strategią terapeutyczną w leczeniu dysfunkcji serca w patologicznym przeroście i niewydolności serca. --- Hormony tarczycy mają istotne działanie na poziomie serca i naczyń krwionośnych, poprzez wpływając na częstość akcji serca, pobudliwość mięśnia sercowego, a także stan inotropowy i lusitropowy, układowy opór naczyniowy i ciśnienie krwi. Ponadto, oddziałują z układami neurohormonalnymi, takimi jak współczulny układ nerwowy i układ renina-angiotensyna-aldosteron, a tym samym pośrednio wpływając na funkcję układu sercowo-naczyniowego. Ze względu na te efekty, zarówno niedoczynność, jak i nadczynność tarczycy nadczynność tarczycy, zarówno w postaci jawnej, jak i subklinicznej, może mieć niekorzystny wpływ na choroby układu sercowo-naczyniowego. Celem niniejszego jest skupienie się na prognostycznych konsekwencjach zaburzeń tarczycy u pacjentów z niewydolnością serca. pacjentów z niewydolnością serca. Ponadto omówiono podejście terapeutyczne i możliwe korzystne efekty przywrócenia eutyreozy. --- KONTEKST: Zespół niskiego T(3) jest czynnikiem prognostycznym złego rokowania u pacjentów z dysfunkcją serca. Badanie miało na celu ocenę krótkoterminowych skutków syntetycznej terapii zastępczej L-T(3) u pacjentów z zespołem niskiego T(3) i niedokrwienną lub nieniedokrwienną kardiomiopatią rozstrzeniową (DC). OPIS: Łącznie 20 stabilnych klinicznie pacjentów z niedokrwienną (n = 12) lub nieniedokrwienną (n = 8) kardiomiopatią rozstrzeniową. niedokrwienną (n = 12) lub niedokrwienną (n = 8) DC. Do badania włączono 10 pacjentów (średni wiek 72 lata, zakres 66-77; mediana, 25-75. percentyl), którzy zostali poddani 3-d syntetycznej infuzji L-T(3) (grupa badana); pozostałych 10 pacjentów (średni wiek 68 lat, zakres 64-71 lat) poddano infuzji placebo (grupa kontrolna). Badanie kliniczne, elektrokardiografia, rezonans magnetyczny serca i profil bio-humoralny (wolne hormony tarczycy, TSH, aktywność reninowa osocza, aldosteron, noradrenalina, N-końcowy propeptyd natriuretyczny typu B i IL-6) oceniano na początku badania i po 3-d syntetycznym wlewie L-T(3) (dawka początkowa: 20 mikrog/m(2) powierzchni ciała.d) lub wlew placebo. WYNIKI: Po podaniu T (3) stężenia wolnego T (3) wzrosły do osiągając plateau po 24-48 godzinach (3,43, 3,20-3,84 vs. 1,74, 1,62-1,93 pg/ml; P = 0,03) bez skutków ubocznych. Częstość akcji serca zmniejszyła się znacząco po infuzji T(3) (63, 60-66 vs. 69, 60-76 uderzeń na minutę; P = 0,008). Osocze noradrenaliny (347; 270-740 vs. 717, 413-808 pg/ml; P = 0,009), N-końcowego pro-B-peptyd natriuretyczny (3000, 438-4005 vs. 3940, 528-5628 pg/ml; P = 0,02) i aldosteron (175, 152-229 vs. 231, 154-324 pg / ml; P = 0,047) znacznie zmniejszyły się po podaniu T(3). Profil neurohormonalny nie zmienił się po infuzji placebo w grupie kontrolnej. Po podaniu syntetycznego L-T(3) objętość końcoworozkurczowa lewej komory (142, 132-161 vs. 133, 114-158 ml/m(2) powierzchni ciała; P = 0,02) i objętość wyrzutowa (40, 34-44 vs. 35, 28-39 ml/m(2) powierzchni ciała; P = 0,01) wzrosły, podczas gdy obciążenie zewnętrzne i obciążenie wewnątrzsercowe nie uległo zmianie. WNIOSKI: U pacjentów z DC krótkoterminowa syntetyczna terapia zastępcza L-T(3) znacząco poprawiła profil neuroendokrynny i wydolność komór. Dane te dane zachęcają do dalszych kontrolowanych badań z udziałem większej liczby pacjentów i dłuższych okresów podawania syntetycznej L-T(3). --- Wpływ spontanicznej i eksperymentalnie wywołanej zastoinowej niewydolności serca na stężenie w surowicy tyroksyny (T4), 3,5,3'-trijodotyroniny (T3), 3,3'5'-trijodotyroniny (odwrotna T3), stężenia wolnej T4, stężenia wolnej T3 oraz stężenia T4 i T3 w surowicy w odpowiedzi na podanie tyreotropiny. Surowica stężenia hormonów tarczycy w surowicy nie różniły się między ośmioma psami z spontaniczną zastoinową niewydolnością serca i normalnymi psami kontrolnymi dobranymi pod względem wieku. Siedem psów z eksperymentalną niewydolnością serca badano przed i po indukcji zastoinowej niewydolności serca poprzez szybką stymulację komorową. Średnie stężenia T4 i wolnej T3 były obniżone, a średnie stężenie odwrotnej T3 w surowicy było zwiększone po indukcji niewydolności serca. Odpowiedzi T4 i T3 w surowicy na tyreotropinę nie uległy zmianie. Morfologia tarczycy u psów z doświadczalną niewydolnością serca była prawidłowa. z eksperymentalną niewydolnością serca. Eksperymentalna zastoinowa niewydolność serca, podobna do innych chorób niezwiązanych z tarczycą, zmienia wydzielanie i metabolizm hormonów tarczycy u psów. metabolizm u psów. --- Zainteresowanie rolą hormonów tarczycy (TH) w niewydolności serca jest stale wzrasta ze względu na dowody na fizjologiczną, homeostatyczną rolę TH oraz wpływ zmienionego metabolizmu TH na układ sercowo-naczyniowy, szczególnie w przypadku niewydolności serca. obecności niewydolności serca. Badania eksperymentalne wykazały, że zmieniony metabolizm TH modyfikuje homeostazę układu sercowo-naczyniowego poprzez wywoływanie zmian w histologii serca, morfologii kardiomiocytów i ekspresji genów oraz w konsekwencji rozkurczową i skurczową funkcję mięśnia sercowego. Badania kliniczne wykazały, że łagodne formy dysfunkcji tarczycy, zarówno pierwotna (subkliniczna (subkliniczna niedoczynność tarczycy i subkliniczna nadczynność tarczycy), jak i wtórne (zespół niskiego T(3) ) mają negatywny wpływ prognostyczny u pacjentów z niewydolnością serca. U u tych pacjentów podawanie syntetycznej trójjodotyroniny (T(3)) było dobrze dobrze tolerowane i powodowało znaczną poprawę czynności serca bez zwiększonej częstości akcji serca i zapotrzebowania metabolicznego. Konieczne są duże wieloośrodkowe, kontrolowane placebo wieloośrodkowe, kontrolowane placebo badania prospektywne są niezbędne do oceny bezpieczeństwa i skutków prognostycznych przewlekłej terapii zastępczej TH u pacjentów z niewydolnością serca. W artykule omówiono również najnowsze patenty w tej dziedzinie. --- Po wstępnym badaniu bezpieczeństwa u 7 zdrowych ochotników przeprowadzono randomizowane porównanie z podwójnie ślepą próbą porównano kwas 3,5-dijodotyropropionowy (DITPA) z placebo u 19 pacjentów z umiarkowanie ciężką zastoinową niewydolnością serca. U pacjentów z niewydolnością serca otrzymujących lek przez 4 tygodnie, wskaźnik sercowy był zwiększony (p = 0,04), a wskaźnik systemowy wskaźnik oporu naczyniowego był zmniejszony (p = 0,02). Skurczowa czynność serca serca pozostała niezmieniona, ale izowolumetryczny czas relaksacji był zmniejszony znacząco, co sugeruje poprawę funkcji rozkurczowej. Całkowity cholesterol cholesterolu (p = 0,005) i trójglicerydów (p = 0,01) również uległy znacznemu obniżeniu. znacząco. DITPA może stanowić użyteczny nowy środek do leczenia zastoinowej niewydolności serca. zastoinowej niewydolności serca. --- Większość pacjentów z zaawansowaną zastoinową niewydolnością serca ma zmieniony metabolizm hormonów tarczycy. metabolizm hormonów tarczycy. Niski poziom trójjodotyroniny jest związany z zaburzeniami hemodynamiką i jest niezależnym czynnikiem prognostycznym gorszego przeżycia. Niniejsze badanie miało na celu ocenić bezpieczeństwo i efekty hemodynamiczne krótkotrwałego dożylnego dożylnego podawania trójjodotyroniny u pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca. Dożylna dawka dożylną dawkę trójjodotyroniny w bolusie, z lub bez 6- do 12-godzinnego wlewu wlewu (dawka skumulowana od 0,15 do 2,7 mikrog/kg) podano 23 pacjentom z zaawansowaną niewydolnością serca (średnia lewa pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca (średnia frakcja wyrzutowa lewej komory 0.22 +/- 0.01). Rytm serca i stan hemodynamiczny monitorowano przez 12 godzin. godzin, a podstawową przemianę materii za pomocą kalorymetrii pośredniej, parametry echokardiograficzne echokardiograficzne parametry funkcji skurczowej i niedomykalności zastawek, poziom hormonów tarczycy i katecholamin. Poziomy katecholamin mierzono na początku badania i po 4 do 6 godzinach. Trijodotyronina była dobrze tolerowana bez epizodów niedokrwienia lub klinicznych zaburzeń rytmu serca. arytmii. Nie wystąpiła znacząca zmiana częstości akcji serca ani tempa metabolizmu. minimalny wzrost temperatury ciała. Pojemność minutowa serca wzrosła wraz z systemowego oporu naczyniowego u pacjentów otrzymujących największą dawkę. dawkę, co jest zgodne z obwodowym działaniem rozszerzającym naczynia krwionośne. Ostre dożylne podanie podawanie trójjodotyroniny jest dobrze tolerowane u pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca. niewydolnością serca, stanowiąc podstawę do dalszych badań nad bezpieczeństwem i potencjalne korzyści hemodynamiczne dłuższych infuzji, połączonej infuzji z inotropowymi, doustną terapią zastępczą trijodotyroniną i nowymi analogami trijodotyroniny. analogi trijodotyroniny. --- Wstęp: Pacjenci z zastoinową niewydolnością serca (CHF) często mają niskie stężenia trijodotyroniny (T(3)) w surowicy. stężenie trijodotyroniny (T(3)). W gryzoniowym modelu zawału mięśnia sercowego CHF i niskim stężeniu T(3) w surowicy, postawiliśmy hipotezę, że zastąpienie T(3) do poziomu eutyreozy poprawiłoby funkcję lewej komory bez wywoływania niepożądanych objawów tyreotoksykozy. METODY I WYNIKI: Dorosłe samce szczurów Sprague-Dawley poddano lewemu podwiązanie tętnicy wieńcowej przedniej zstępującej (zawał mięśnia sercowego). Jeden tydzień po zawale mięśnia sercowego skrócenie frakcji lewej komory było istotnie zmniejszone do 22+/-1% u zwierząt z CHF w porównaniu z 38+/-1% w przypadku pozorowanych (P<0,001). Stężenie T(3) w surowicy było również znacząco zmniejszone (80+/-3 w porównaniu do 103+/-6 ng/dL; P<0,001) u zwierząt z CHF w porównaniu do Shams. Po 9 tygodniach po zawale mięśnia sercowego, funkcja skurczowa (+dP/dt max) była znacząco osłabiona u zwierząt z CHF (4773+/-259 w porównaniu z 6310+/-267 mmHg/s; P<0,001), jak również jak również funkcja rozkurczowa mierzona czasem połowicznej relaksacji (15,9+/-1,2 versus 11,1+/-0,3 ms; P<0,001). Ekspresja łańcucha ciężkiego alfa-miozyny była również znacząco zmniejszona o 77% (P<0,001). znacząco zmniejszona o 77% (P<0,001), a ekspresja łańcucha ciężkiego beta-miozyny była zwiększona o 21%. Ciągłe zastępowanie T(3) rozpoczęto 1 tydzień po zawale mięśnia sercowego za pomocą mini-pomp osmotycznych (6 mikrog/kg/d), które przywróciło stężenie T(3) w surowicy do poziomów podobnych do kontroli Sham, podczas gdy tętno spoczynkowe, ciśnienie tętnicze i częstość występowania arytmii nie różniły się. arytmii nie różniły się. Po 9 tygodniach funkcja skurczowa była znacząco poprawiona przez zastąpienie T(3) (6279+/-347 mmHg/s; P<0,05) i trend w kierunku w kierunku poprawy funkcji rozkurczowej (12,3+/-0,6 ms). Zastąpienie T(3) u zwierząt z CHF również znacząco zwiększyła ekspresję alfa- i zmniejszyła beta-MHC, (P<0.05). WNIOSKI: Dane te wskazują, że zastąpienie T(3) do poziomów eutyreozy poprawia funkcję skurczową i ma tendencję do poprawy funkcji rozkurczowej, potencjalnie poprzez zmiany w ekspresji genów mięśnia sercowego. --- 3,5,3'-Levo-trijodotyronina (L-T3) jest niezbędna do transkrypcji DNA, biogenezy mitochondriów i oddychania, ale jej krążące poziomy gwałtownie gwałtownie spadają po zawale mięśnia sercowego (MI). Głównym celem naszego badania było sprawdzenie czy wczesna i trwała normalizacja poziomu L-T3 w surowicy po MI wywiera działanie ochronne na mięsień sercowy poprzez zachowanie mitochondriów. Siedemdziesiąt dwie godziny po MI wywołanym podwiązaniem tętnicy międzykomorowej przedniej, szczurom podawano syntetyczną L-T3 (1,2 μg/kg/dzień) lub sól fizjologiczną przez 4 tygodnie. W porównaniu z solą fizjologiczną, wlew L-T3 przywrócił poziom FT3 w surowicy w stanie eutyreozy (3,0 ± 0,2 w porównaniu do 4,2 ± 0,3 pg/ml), poprawiał frakcję wyrzutową lewej komory (LV) (39,5 ± 2,5 w porównaniu z 65,5 ± 6,9%), zachowana końcowo-skurczowa ściana LV pogrubienie w strefie okołozawałowej (6,34 ± 3,1 w porównaniu z 33,7 ± 6,21%) i zmniejszenie wielkość blizny zawałowej LV o około 50% (wszystkie P < 0,05). Ponadto L-T3 znacznie zwiększył angiogenezę i przeżycie komórek oraz zwiększył ekspresję kodowanych jądrowo czynników transkrypcyjnych zaangażowanych w te procesy. Wreszcie, L-T3 znacząco zwiększyła ekspresję czynników zaangażowanych w transkrypcję mitochondrialnego DNA. transkrypcja i biogeneza mitochondrialnego DNA, takie jak indukowany niedotlenieniem czynnik-1α, mitochondrialny czynnik transkrypcyjny A i proliferator peroksysomów aktywowany receptor γ koaktywator-1α, w strefie okołozawałowej LV. Aby dalej zbadać mechanizmy działania ochronnego L-T3, wystawiliśmy izolowane noworodkowe kardiomiocyty na H(2)O(2) i odkryliśmy, że L-T3 ratuje biogenezę mitochondriów i funkcję oraz chroni przed śmiercią komórek poprzez szlak zależny od mitoKATP. Wczesne i trwałe fizjologiczne przywrócenie krążących poziomów L-T3 po MI zmniejsza o połowę rozmiar blizny po zawale i zapobiega postępowi niewydolności serca. Ten korzystny efekt jest prawdopodobnie spowodowany zwiększonym tworzeniem naczyń włosowatych i ochrony mitochondriów. --- W przypadku niewydolności serca pojemność minutowa serca jest niewystarczająca, aby zaspokoić potrzeby organizmu na dostarczanie tlenu. Dostępne dane sugerują, że zmiany w metabolizmie hormonów tarczycy mogą przyczyniać się do wadliwej pracy mięśnia sercowego. Odpowiednio, hormon tarczycy lub analog hormonu tarczycy, który poprawia wydolność serca może być przydatny w leczeniu niewydolności serca i był przedmiotem badań. Eksperymentalne i teoretyczne wyniki tych badań zostały poddane przeglądowi i wskazują, że że hormon tarczycy zwiększa pojemność minutową serca poprzez połączenie wpływu na serce i krążenie obwodowe. serce i krążenie obwodowe, w szczególności poprzez zwiększenie mięśnia sercowego mięśnia sercowego i zmniejszenie podatności żylnej. W szczurzym modelu modelu niewydolności serca po zawale, leczenie niskimi dawkami tyroksyny (1,5 mikrograma/100 g) przez 3 dni wywołało pozytywną odpowiedź inotropową, w tym wzrost szybkości zmian ciśnienia w lewej komorze i zmniejszenie spadek ciśnienia końcoworozkurczowego w lewej komorze. Zmiany te można przypisać konwersji do trijodotyroniny, aktywnej wewnątrzkomórkowej postaci hormonu tarczycy. hormonu tarczycy. Gdy leczenie tyroksyną było kontynuowane w tej samej lub lub wyższych dawkach (3 do 15 mikrogramów/100 g) przez 10 do 12 dni, częstość akcji serca wzrosła. a poprawa ciśnienia końcoworozkurczowego w lewej komorze nie utrzymywała się. Korzystniejsze wyniki uzyskano stosując kwas 3,5-dijodotyropropionowy, kardiotoniczny hormon tarczycy. kardiotoniczny analog hormonu tarczycy podawany w dawkach 375 mikrogramów/100 g, podawany w skojarzeniu z kaptoprylem. Tak więc, trijodotyronina lub analog hormonu tarczycy tarczycy może być użytecznym uzupełnieniem innych środków w leczeniu niewydolności serca. niewydolności serca. --- CEL: Ocena, czy leczenie lewotyroksyną poprawia wydolność funkcjonalną u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (klasa pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (New York Heart Association klasa i-iii) i subkliniczną niedoczynnością tarczycy. METODY: Stu sześćdziesięciu trzech pacjentów ambulatoryjnych ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca przez co najmniej 6 miesięcy. Przeprowadzono badanie fizykalne i badania laboratoryjne, w tym poziom hormonów tarczycy, echokardiogram Doppler echokardiogram, wentrykulografię radionuklidową i monitorowanie metodą Holtera. i monitorowanie metodą Holtera. Wydolność funkcjonalną oceniano za pomocą 6-minutowego testu chodu. Pacjenci z subkliniczną niedoczynnością tarczycy wykryto i po przejściu testu s6-minutowego chodu testu chodu, otrzymywali terapię zastępczą. Kiedy osiągnęli normalny poziom tyreotropiny (TSH), ponownie wykonano 6-minutowy test chodu. Dystans przebyty w obu testach w obu testach i przeanalizowano różnicę w metrach pokonanych przez każdego pacjenta. przez każdego pacjenta. WYNIKI: Częstość występowania subklinicznej niedoczynności tarczycy u pacjentów z niewydolnością serca wynosiła 13%. wynosiła 13%. Pacjenci ci przeszli 292±63 m, gdy mieli niedoczynność tarczycy i 350±76m gdy poziom TSH powrócił do normy, co stanowi różnicę 58±11m (P<.011). Pacjenci z prawidłowym wyjściowym poziomem TSH nie wykazali istotnej różnicy między 2 6-minutowymi testami chodu. WNIOSKI: Pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca i subkliniczną niedoczynnością tarczycy znacznie poprawili swoją wydolność fizyczną, gdy osiągnięto prawidłowy poziom TSH. osiągnięty. --- Możliwość, że hormon tarczycy lub analog hormonu tarczycy, który poprawia wydajność serca może być przydatna w leczeniu niewydolności serca. zbadane. W szczurzym modelu pozawałowej niewydolności serca leczenie niskimi dawkami (1,5 mikrograma/100 g) hormonu tarczycy. dawkami (1,5 mikrograma/100 g) tyroksyny (T4) przez 3 dni wywołało pozytywną odpowiedź inotropową, w tym dodatnią odpowiedź inotropową, w tym wzrost dP/dt lewej komory (LV) oraz spadek ciśnienia końcoworozkurczowego lewej komory (LVEDP). Kiedy leczenie T4 było kontynuowano w tych samych lub wyższych dawkach (3 do 15 mikrogramów/100 g) przez 10-12 dni, częstość akcji serca wzrastała, a poprawa LVEDP nie utrzymywała się. Aby zidentyfikować analogu o korzystniejszym profilu hemodynamicznym, związki jedno- i dwupierścieniowe związki związane z T4 zostały przebadane pod kątem aktywności tyromimetycznej w komórkach serca w hodowlach komórek serca oraz pod kątem ich zdolności do wiązania receptorów hormonów tarczycy. Jeden z wybranych wybrany analog, kwas 3,5-dijodotyropropionowy (DITPA), okazał się mieć selektywność inotropową u szczurów z niedoczynnością tarczycy. Po podaniu (375 mikrogramów/100 g) szczurom z dysfunkcją komór po zawale mięśnia sercowego w połączeniu z w połączeniu z kaptoprylem, nastąpiła poprawa spoczynkowego i obciążonego wskaźnika sercowego i ciśnienia napełniania LV. Podobną poprawę wydolności serca uzyskano, gdy DITPA podawano królikom po zawale. po zawale. Tak więc analog hormonu tarczycy z selektywnością inotropową może być użytecznym uzupełnieniem innych środków w leczeniu niewydolności serca. --- Chociaż nieprawidłowości hormonów tarczycy zostały zidentyfikowane w wielu stanach kardiologicznych serca, rola hormonów tarczycy w zastoinowej niewydolności serca nie została dobrze określona. została dobrze zdefiniowana. W populacji pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca stwierdzono obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T3) ze wzrostem stężenia odwrotnej T3 u wielu pacjentów, przy czym nieprawidłowo niski stosunek T3/odwróconej T3 był najsilniejszym predyktorem śmiertelności. Normalizacja wskaźników tarczycy okazała się być była konieczna do przedłużenia przeżycia. Aby rozwiać obawy dotyczące możliwości możliwość zaostrzenia stanu hipermetabolicznego, zmierzono podstawową przemianę materii mierzono podstawową przemianę materii w grupie pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca i stwierdzono, że w normalnym zakresie. Wstępne badanie bezpieczeństwa krótkoterminowego dożylnego podawania T3 (bolus +/- 6-godzinny wlew, całkowita dawka 0,15-2,7 mikrogramów/kg) u 23 pacjentów pod kontrolą hemodynamiczną i elektrokardiograficzną. pod kontrolą hemodynamiczną i elektrokardiograficzną. Nie wystąpiły żadne zdarzenia niepożądane ani ani znaczących zmian hemodynamicznych, ale u niektórych pacjentów wystąpił wzrost serca, co jest zgodne z obwodowym działaniem rozszerzającym naczynia krwionośne. Z tą podstawą, dalsze badania nad możliwą rolą T3 i jej analogów w terapii zastoinowej niewydolności serca. niewydolności serca.
Czy terapia hormonami tarczycy jest wskazana u pacjentów z niewydolnością serca?
Istnieje kilka eksperymentalnych i klinicznych dowodów na potencjalne korzyści terapii zastępczej hormonami tarczycy w niewydolności serca. Wstępne dane kliniczne wykazały również dobry profil bezpieczeństwa i tolerancję terapii zastępczej TH u pacjentów z niewydolnością serca.
Jednak obecnie nie ma wskazań do leczenia pacjentów z niewydolnością serca za pomocą terapii zastępczej TH.