TŁO: Olaparyb jest inhibitorem polimerazy poli(ADP-rybozy), a cediranib jest środkiem antyangiogennym o aktywności przeciwko receptorowi VEGF (VEGFR) 1, VEGFR2, i VEGFR3. Oba doustne leki wykazują aktywność przeciwnowotworową u kobiet z nawracającym rakiem jajnika raka jajnika, a ich kombinacja była aktywna i charakteryzowała się możliwą do opanowania toksycznością w badaniu fazy 1. Zbadaliśmy, czy ta kombinacja może poprawić przeżycie wolne od progresji (PFS) w porównaniu z monoterapią olaparybem u kobiet z nawrotowym rakiem jajnika wrażliwym na platynę. METODY: W naszym randomizowanym, otwartym badaniu fazy 2, rekrutowaliśmy kobiety (w wieku ≥18 lat), które miały mierzalnego, wrażliwego na platynę, nawrotowego, surowiczego lub endometrioidalny rak jajnika, jajowodu lub pierwotny rak otrzewnej, lub te ze szkodliwymi mutacjami germinalnymi BRCA1/2 z dziewięciu uczestniczących akademickich ośrodków medycznych w USA ośrodków medycznych. Losowo przydzieliliśmy uczestników (1: 1) zgodnie z permuted bloków, stratyfikowanych według statusu BRCA linii zarodkowej i wcześniejszej terapii antyangiogennej, do otrzymywania kapsułek olaparybu w dawce 400 mg dwa razy na dobę lub kombinacji w zalecanej w fazie cediranibu w dawce 30 mg na dobę i kapsułek olaparybu w dawce 200 mg dwa razy na dobę. dwa razy na dobę. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie wolne od progresji, analizowane w populacji w populacji intention-to-treat. Do badania fazy 2 nie są już przyjmowani pacjenci. Analizę pośrednią przeprowadzono w listopadzie 2013 r., po wystąpieniu 50% oczekiwanych zdarzeń, a wyniki skuteczności zostały zdemaskowane. Podstawowa analiza została przeprowadzono 31 marca 2014 r., po wystąpieniu 47 zdarzeń (66% oczekiwanych). Badanie jest zarejestrowane na stronie ClinicalTrials.gov pod numerem NCT01116648. WYNIKI: W okresie od 26 października 2011 r. do 3 czerwca 2013 r. losowo przydzielono 46 kobiet do otrzymywania samego olaparybu i 44 do otrzymywania kombinacji olaparybu i cediranibu. cediranibem. Mediana PFS wyniosła 17-7 miesięcy (95% CI 14-7 - nie osiągnięto) dla kobiet leczonych cediranibem i olaparybem w porównaniu z 9-0 miesięcy (95% CI 5-7-16-5) dla leczonych monoterapią olaparybem (współczynnik ryzyka 0-42, 95% CI 0-23-0-76; p=0-005). Zdarzenia niepożądane stopnia 3. i 4. występowały częściej w przypadku niż w przypadku monoterapii, w tym zmęczenie (12 pacjentów w grupie cediranib plus olaparyb w porównaniu z pięcioma pacjentami w grupie monoterapii olaparybem), biegunka w grupie monoterapii olaparybem), biegunka (10 vs. brak) i nadciśnienie tętnicze (18 vs. brak). INTERPRETACJA: Cediranib plus olaparyb wydają się poprawiać PFS u kobiet z nawrotowym wrażliwym na platynę surowiczym lub endometrioidalnym rakiem jajnika o wysokim stopniu złośliwości, i uzasadnia badanie w badaniu fazy 3. Profil działań niepożądanych sugeruje, że takie badania powinny obejmować ocenę jakości życia i wyników wyniki zgłaszane przez pacjentów, aby zrozumieć skutki ciągłego schematu doustnego z chemioterapią przerywaną. FINANSOWANIE: Grant w ramach programu American Recovery and Reinvestment Act przyznany przez National Institutes of Health (NIH) (3 U01 CA062490-16S2); Program Intramuralny Centrum Badań nad Rakiem; oraz Center for Cancer Research; oraz Wydział Leczenia i Diagnostyki Nowotworów, National Cancer Institute, NIH. --- Wstęp: Badania przedkliniczne udokumentowały aktywność przeciwnowotworową inhibicji PARP zarówno in vitro, jak i in vivo, przeciwko komórkom mięsaka Ewinga. Niniejsze badanie miało na celu przełożenie tej obserwacji na badanie kliniczne w celu oceny skuteczności i tolerancji olaparybu, inhibitora PARP, u pacjentów z zaawansowanym mięsakiem Ewinga (EWS). Ewinga (EWS), u których doszło do progresji po wcześniejszej chemioterapii. METODY: W tym nierandomizowanym badaniu fazy II, dorośli uczestnicy z z mierzalnymi radiologicznie przerzutami EWS otrzymywali tabletki olaparybu, 400 mg doustnie dwa razy dziennie, aż do progresji choroby lub nietolerancji leku. Pomiary guza guza określono za pomocą CT lub MRI po 6 i 12 tygodniach od rozpoczęcia podawania podawania olaparybu, a następnie co 8 tygodni. Odpowiedź guza guza określono zgodnie z RECIST 1.1, a zdarzenia niepożądane zostały wykonane zgodnie z CTCAE, wersja 4.0. Zaplanowano włączenie do badania łącznie 22 uczestników zaplanowano przy użyciu konwencjonalnego 2-etapowego schematu fazy II fazy II. Jeśli nie zaobserwowano obiektywnych odpowiedzi po 12 uczestnikach przez co najmniej 3 miesiące, dalsza rekrutacja zostanie wstrzymana. WYNIKI: Do badania włączono 12 uczestników i wszystkich poddano ocenie. Nie zaobserwowano obiektywnych odpowiedzi (PR/CR), 4 SD (czas trwania 10,9, 11,4, 11,9 i 17,9 tygodnia) oraz 8 PD jako najlepsza odpowiedź. Spośród SD, 2 miały niewielkie odpowiedzi (-9% i -11,7% według RECIST 1.1). Mediana czasu do progresji choroby wyniosła 5,7 tygodnia. W związku z tym Rejestracja została zatem przerwana. Nie zaobserwowano znaczących lub nieoczekiwanych działań toksycznych z olaparybem, przy czym zaobserwowano tylko pojedynczy przypadek niedokrwistości 3. stopnia i trombocytopenii 3. stopnia. stopnia i trombocytopenią stopnia 3. WNIOSKI: Niniejsze badanie jest pierwszym raportem z prospektywnego badania fazy II w celu ocenić bezpieczeństwo i skuteczność inhibitora PARP u pacjentów z zaawansowanym mięsakiem Ewinga mięsaka Ewinga po niepowodzeniu standardowej chemioterapii. Podawanie olaparybu było bezpieczne i dobrze tolerowane, gdy podawano go tej niewielkiej, intensywnie leczonej kohorcie w dawce 400 mg BID, chociaż mediana czasu trwania dawkowania wynosiła tylko 5,7 tygodnia. tylko 5,7 tygodnia. Nie zaobserwowano znaczących odpowiedzi ani trwałej kontroli choroby, a krótki średni odstęp do progresji choroby podkreśla agresywność tej choroby. agresywność tej choroby. Inne badania mające na celu połączenie cytotoksycznej chemioterapii z inhibicją PARP w EWS są aktywnie prowadzone. REJESTRACJA BADANIA: Identyfikator ClinicalTrials.gov: NCT01583543. --- Piperlongumina jest naturalnie występującą małą cząsteczką o różnych aktywnościach biologicznych. aktywności. Ostatnie badania wykazały, że piperlongumina selektywnie zabija różne typy transformowanych komórek z minimalną toksycznością dla komórek nietransformowanych poprzez indukowanie wysokiego poziomu reaktywnych form tlenu (ROS). ROS generują różne rodzaje uszkodzeń DNA, w tym modyfikacje zasad i pęknięcia pojedynczej nici. pęknięcia. W celu zbadania udziału indukowanych przez ROS uszkodzeń DNA w cytotoksyczności cytotoksyczność piperlonguminy, różne linie komórkowe kurczaka DT40 z niedoborem naprawy DNA z delecją pojedynczego genu naprawy DNA zostały przetestowane pod kątem wrażliwości komórkowej na piperlonguminę. wrażliwość na piperlonguminę. Wyniki wykazały, że linie komórkowe z defektem rekombinacji homologicznej (HR) wykazują nadwrażliwość na piperlonguminę, podczas gdy inne linie komórkowe z niedoborem niehomologicznego łączenia końców (NHEJ), naprawy naprawa wycięcia zasady (BER), naprawa wycięcia nukleotydu (NER), niedokrwistość Fanconiego (FA) lub polimerazy translesionowej syntezy DNA (TLS), nie wykazują wrażliwości na piperlonguminę. piperlonguminę. Wyniki te silnie sugerują, że podwójne pęknięcia nici (DSB) generowane przez piperlonguminę są głównymi cytotoksycznymi uszkodzeniami DNA. Ponadto delecja 53BP1 lub Ku70 w linii komórkowej z niedoborem BRCA1 przywracała odporność komórkową na piperlonguminę. odporność na piperlonguminę. To silnie wspiera koncepcję, że piperlongumina indukuje śmierć komórek za pośrednictwem DSB. Co ciekawe, piperlongumina sprawia, że linia komórkowa DT40 typu dzikiego jest nadwrażliwa na inhibitor PARP, Olaparib. Wyniki sugerują, że piperlongumina hamuje HR. Dalsza analiza z test HR oparty na komórkach i badanie kinetyczne tworzenia ognisk Rad51 potwierdziły, że piperlongumina hamuje aktywność HR. W sumie ujawniliśmy nowe mechanizmy cytotoksyczności indukowanej piperlonguminą. --- Niedrobnokomórkowy rak płuca (NSCLC) jest główną przyczyną zgonów związanych z rakiem na całym świecie. na całym świecie i pilnie potrzebne są nowe strategie terapeutyczne. W niniejszym badaniu scharakteryzowaliśmy panel linii komórkowych raka płuc NSC pod kątem ekspresji domeny zwiniętej cewki zawierającej 6 (CCDC6), genu supresorowego nowotworu zaangażowanego w apoptozę i odpowiedź na uszkodzenia DNA. apoptozę i odpowiedź na uszkodzenia DNA. Wykazaliśmy, że niski poziom białka CCDC6 jest związane ze słabą odpowiedzią na uszkodzenia DNA i niską liczbą pozytywnych ognisk Rad51. ognisk. Co więcej, komórki raka płuc z niedoborem CCDC6 wykazują defekty w naprawie DNA poprzez rekombinację homologiczną. rekombinację homologiczną. Zgodnie z jego rolą w odpowiedzi na uszkodzenia DNA odpowiedzi na uszkodzenia DNA, atenuacja CCDC6 nadaje oporność na cisplatynę, obecny leczenie z wyboru w przypadku NSCLC, ale uwrażliwia komórki na olaparyb, małą cząsteczkę cząsteczkowy inhibitor enzymów naprawczych PARP1/2. Co ciekawe, połączenie tych dwóch leków jest bardziej skuteczne niż każdy z nich osobno, o czym świadczy Wreszcie, CCDC6 ulega ekspresji na niskim poziomie w około 30% guzów NSCL. guzów NSCL, które analizowaliśmy za pomocą immunobarwienia TMA. Słabe barwienie białka CCDC6 jest istotnie skorelowane z obecnością przerzutów do węzłów chłonnych węzłów chłonnych (p ≤ 0,02) i ujemnie skorelowane z przeżyciem wolnym od choroby (p ≤ 0,01) i całkowitym przeżyciem (p ≤ 0,05). Podsumowując, dane wskazują że poziomy CCDC6 zapewniają cenny wgląd w OS. CCDC6 może stanowić predykcyjny biomarker oporności na konwencjonalną terapię jednomodową i zapewnić wgląd we wrażliwość guza na inhibitory PARP w NSCLC. --- Polimorfizmy pojedynczych nukleotydów (SNP) są związane z rozwojem niektórych rodzajów raka. Niniejsze badanie miało na celu zbadanie związku między SNP naprawy rentgenowskiej uzupełniającej wadliwą naprawę w komórkach chomika chińskiego 2 (XRCC2) a wrażliwością komórek raka jelita grubego (CRC) na działanie inhibitor polimerazy poli(ADP-rybozy) (PARP) 1 olaparyb (AZD2281). SNaPshot® SNPs XRCC2 przeprowadzono w pięciu liniach komórkowych CRC. The Wrażliwość komórek CRC na AZD2281 analizowano również za pomocą testów MTT. Wpływ Wpływ AZD2281 na ekspresję XRCC2 i PARP1 zbadano w pięciu liniach komórkowych liniach komórkowych przy użyciu ilościowej reakcji łańcuchowej polimerazy i analizy western blot analizy. Równoległe badania przeprowadzono przy użyciu modelu cisplatyny (DDP) uszkodzenia DNA. Stwierdzono, że SNP XRCC2 rs3218536 jest związany z niestabilnością mikrosatelitarną LoVo niestabilnością mikrosatelitarną linii komórkowej CRC. Względny wskaźnik zahamowania wzrostu była niższa w komórkach LoVo po leczeniu AZD2281 w porównaniu z pozostałymi czterema liniami komórkowymi (P=0,002). Ponadto poziom mRNA XRCC2 w komórkach LoVo był znacznie wyższy niż w pozostałych czterech liniach komórkowych (P<0,00). pozostałych czterech liniach komórkowych (P<0,05). Podobne wyniki uzyskano przy użyciu modelu DDP uszkodzenia DNA (P<0,05). Niniejsze badanie wykazało, że polimorfizm XRCC2 rs3218536 zmniejsza wrażliwość komórek CRC na AZD2281. --- Informacje o autorze: (1)Bella Kaufman i Ronnie Shapira-Frommer, Centrum Medyczne Sheba, Tel Hashomer; Georgeta Fried, Instytut Onkologii, Kampus Opieki Zdrowotnej Rambam; Mariana Steiner, Centrum Medyczne Linn, Hajfa; Salomon M. Stemmer, Centrum Medyczne Rabin, Rabin Medical Center, Petah Tikva; Ayala Hubert, Hadassah-Hebrew University Hospital, Sharett Onkologii; Ora Rosengarten, Centrum Medyczne Shaare Zedek, Jerozolima, Izrael; Rita K. Schmutzler, Center for Familial Breast and Ovarian Cancer and Center of Integrated Oncology, C Center of Integrated Oncology, Kolonia, Niemcy; M. William Audeh, Samuel Oschin Samuel Oschin Cancer Institute, Los Angeles, CA; Michael Friedlander, Prince of Wales Clinical University of New South Wales, Sydney, Nowa Południowa Walia; Gillian Mitchell, Peter MacCallum Cancer Centre, University of Melbourne, Melbourne, Victoria, Australia; Judith Balmaña, Vall d'Hebron Institute of Oncology, Barcelona, Hiszpania; Niklas Loman, Skånes Universitetssjuk Lund, Lund, Szwecja; Karin Bowen i Anitra Fielding, AstraZeneca, Macclesfield, Wielka Brytania; oraz Susan M. Domchek, Basser Research Center i Abramson Cancer Center, University of Pennsylvania, Filadelfia; oraz of Pennsylvania, Philadelphia, PA. (2) Bella Kaufman i Ronnie Shapira-Frommer, Sheba Medical Center, Tel Hashomer; Georgeta Fried, Instytut Onkologii, Kampus Opieki Zdrowotnej Rambam; Mariana Steiner, Centrum Medyczne Linn, Hajfa; Salomon M. Stemmer, Centrum Medyczne Rabin, Rabin Medical Center, Petah Tikva; Ayala Hubert, Hadassah-Hebrew University Hospital, Sharett Onkologii; Ora Rosengarten, Centrum Medyczne Shaare Zedek, Jerozolima, Izrael; Rita K. Schmutzler, Center for Familial Breast and Ovarian Cancer and Center of Integrated Oncology, C Center of Integrated Oncology, Kolonia, Niemcy; M. William Audeh, Samuel Oschin Samuel Oschin Cancer Institute, Los Angeles, CA; Michael Friedlander, Prince of Wales Clinical University of New South Wales, Sydney, Nowa Południowa Walia; Gillian Mitchell, Peter MacCallum Cancer Centre, University of Melbourne, Melbourne, Victoria, Australia; Judith Balmaña, Vall d'Hebron Institute of Oncology, Barcelona, Hiszpania; Niklas Loman, Skånes Universitetssjuk Lund, Lund, Szwecja; Karin Bowen i Anitra Fielding, AstraZeneca, Macclesfield, Wielka Brytania; oraz Susan M. Domchek, Basser Research Center i Abramson Cancer Center, University of Pennsylvania, Filadelfia; oraz of Pennsylvania, Philadelphia, PA. susan.domchek@uphs.upenn.edu. --- Informacje o autorze: (1)Department of Systems Medicine, University of Rome "Tor Vergata", Rzym, Włochy; Oddział Neuro-Onkohematologii, Fundacja Santa Lucia-I.R.C.C.S., Rzym, Włochy. Adres elektroniczny: faraoni@med.uniroma2.it. (2)Unit of Neuro-Oncohematology, Santa Lucia Foundation-I.R.C.C.S., Rzym, Włochy. Adres elektroniczny: mircocomp@gmail.com. (3)Unit of Neuro-Oncohematology, Santa Lucia Foundation-I.R.C.C.S., Rzym, Włochy; Wydział Biomedycyny i Prewencji, Uniwersytet Rzymski "Tor Vergata", Rzym, Włochy. Adres elektroniczny: serena.lavorgna@hotmail.it. (4)Unit of Neuroimmunology, Santa Lucia Foundation-I.R.C.C.S., Rzym, Włochy. Adres elektroniczny: df.angelini@gmail.com. (5)Unit of Neuroimmunology, Santa Lucia Foundation-I.R.C.C.S., Rzym, Włochy. Adres elektroniczny: mt.cencioni@hsantalucia.it. (6)Unit of Neuroimmunology, Santa Lucia Foundation-I.R.C.C.S., Rzym, Włochy. Adres elektroniczny: e.piras@hsantalucia.it. (7)Unit of Neuro-Oncohematology, Santa Lucia Foundation-I.R.C.C.S., Rzym, Włochy; Wydział Biomedycyny i Prewencji, Uniwersytet Rzymski "Tor Vergata", Rzym, Włochy. Adres elektroniczny: paolapanetta@yahoo.it. (8)Unit of Neuro-Oncohematology, Santa Lucia Foundation-I.R.C.C.S., Rzym, Włochy; Wydział Biomedycyny i Prewencji, Uniwersytet Rzymski "Tor Vergata", Rzym, Włochy. Adres elektroniczny: tizianaottone@hotmail.com. (9)Department of Biomedicine and Prevention, University of Rome "Tor Vergata", Rzym, Włochy. Adres elektroniczny: dolci@uniroma2.it. (10)Department of Biomedicine and Prevention, University of Rome "Tor Vergata", Rzym, Włochy. Adres elektroniczny: adriano.venditti@uniroma2.it. (11)Department of Systems Medicine, University of Rome "Tor Vergata", Rzym, Włochy. Adres elektroniczny: graziani@uniroma2.it. (12)Unit of Neuro-Oncohematology, Santa Lucia Foundation-I.R.C.C.S., Rzym, Włochy; Department of Biomedicine and Prevention, University of Rome "Tor Vergata", Rzym, Włochy. Adres elektroniczny: francesco.lo.coco@uniroma2.it. --- TŁO: Inhibitor polimerazy poli(ADP-rybozy) olaparyb wykazał aktywność przeciwnowotworową u pacjentów z platyną aktywność przeciwnowotworową u pacjentek z wrażliwym na platynę, nawrotowym, surowiczym rakiem jajnika o wysokim stopniu złośliwości z lub bez mutacji BRCA1 lub BRCA2. Celem tego badania była ocena skuteczności i tolerancji olaparybu w skojarzeniu z chemioterapią, a następnie z chemioterapią, a następnie monoterapii podtrzymującej olaparybem, w porównaniu do chemioterapią u pacjentek z wrażliwym na platynę, nawrotowym, surowiczym rakiem jajnika o wysokim stopniu złośliwości. surowiczego raka jajnika. METODY: W tym randomizowanym, otwartym badaniu fazy 2 wzięły udział dorosłe pacjentki z wrażliwym na platynę, nawrotowym, surowiczym rakiem jajnika o wysokim stopniu złośliwości, które otrzymały do trzech wcześniejszych cykli chemioterapii opartej na platynie i które były wolne od progresji przez co najmniej 6 miesięcy przed randomizacją otrzymywały olaparyb (kapsułki 200 mg dwa razy na dobę, podawane doustnie w dniach 1-10 każdego 21-dniowego cyklu) plus paklitaksel (175 mg/m(2), podawany dożylnie w dniu 1) i karboplatyna (pole pod krzywą [AUC] 4 mg/ml/min, zgodnie ze wzorem Calverta, podawane dożylnie w dniu 1), a następnie monoterapia olaparybem (kapsułki 400 mg dwa razy na dobę, podawane w sposób ciągły) do progresji (grupa olaparyb plus chemioterapia) lub paklitaksel (175 mg/m(2) w dniu 1) i karboplatyna (AUC karboplatyna (AUC 6 mg/ml/min w dniu 1), a następnie brak dalszego leczenia (grupa sama chemioterapia). Randomizację przeprowadzono za pomocą interaktywnego system odpowiedzi głosowej, stratyfikowany według liczby wcześniejszych schematów zawierających platynę oraz czasu do progresji choroby po zastosowaniu poprzedniego schematu zawierającego platynę. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie wolne od progresji zgodnie z kryteriami Response Response Evaluation Criteria in Solid Tumors w wersji 1.1, analizowane według zamiaru leczenia. Wstępnie określone analizy eksploracyjne obejmowały skuteczność według statusu mutacji BRCA, oceniana retrospektywnie. Badanie to zostało zarejestrowane na stronie ClinicalTrials.gov, numer NCT01081951 i zostało zakończone. WYNIKI: W okresie od 12 lutego do 30 lipca 2010 r. do badania włączono 173 pacjentki w 43 ośrodkach w 12 krajach. w 43 ośrodkach badawczych w 12 krajach, z których 162 kwalifikowało się do udziału w badaniu z których 162 kwalifikowało się do badania i zostało losowo przydzielonych do dwóch grup terapeutycznych (81 do grupy olaparybu plus chemioterapia i 81 do grupy chemioterapii). i 81 do grupy otrzymującej samą chemioterapię). Spośród tych randomizowanych 156 pacjentów było leczonych w fazie skojarzonej (81 w grupie olaparybu plus chemioterapii i 75 w grupie stosującej samą chemioterapię), a 121 kontynuowało fazę fazy podtrzymującej lub bez dalszego leczenia (66 w grupie olaparybu plus chemioterapii i 55 w grupie samej chemioterapii). Status mutacji BRCA był znany u 107 pacjentek (na początku badania lub określony retrospektywnie): 41 (38%) ze 107 miało mutację BRCA (20 w grupie olaparybu plus chemioterapia i 21 w grupie samej chemioterapii). Przeżycie wolne od progresji było znacząco dłuższe w grupie olaparybu i chemioterapii (mediana 12,2 miesiąca [95% CI 9,7-15,0]) niż w grupie samej chemioterapii (mediana 9,6 miesiąca [95% CI 9,1-9,7) (HR 0,51 [95% CI 0,34-0,77]; p=0,0012), zwłaszcza u pacjentek z mutacjami BRCA (HR 0,51 [95% CI 0,34-0,77]; p=0,0012). BRCA (HR 0,21 [0,08-0,55]; p=0,0015). W fazie skojarzonej, zdarzenia niepożądane, które zgłaszano co najmniej 10% częściej w przypadku stosowania olaparybu z chemioterapią niż z samą chemioterapią było łysienie (60 [74%] z 81 vs 44 [59%] z 75), nudności (56 [69%] vs 43 [57%]), neutropenia (40 [49%] vs 29 [39%]), biegunka (40 [49%] vs 29 [39%]). [39%]), biegunka (34 [42%] vs 20 [27%]), ból głowy (27 [33%] vs siedem [9%]), neuropatia obwodowa (25 [31%] vs 14 [19%]) i niestrawność (21 [26%] vs 9 [12%]). [12%]); większość z nich miała nasilenie od łagodnego do umiarkowanego. Najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi stopnia 3. lub wyższego lub wyższego stopnia podczas fazy skojarzonej była neutropenia (u 35 [43%] z 81 pacjentów w grupie olaparybu i chemioterapii w porównaniu z 26 [35%] z 75 w grupie samej chemioterapii) i niedokrwistość (siedem [9%] vs pięć [7%]). Poważne zdarzenia niepożądane zgłoszono u 12 (15%) z 81 pacjentów w grupie olaparybu plus i 16 z 75 (21%) pacjentów w grupie otrzymującej samą chemioterapię. INTERPRETACJA: Olaparyb w połączeniu z paklitakselem i karboplatyną, a następnie monoterapia podtrzymująca monoterapia znacząco poprawiła przeżycie wolne od progresji w porównaniu z paklitakselem plus karboplatyna, z największą korzyścią kliniczną u pacjentów z mutacją BRCA i miało akceptowalny i możliwy do opanowania profil tolerancji. FINANSOWANIE: AstraZeneca.
Jaki jest cel działania leku Olaparib?
Lek Olaparib celuje w białkową polimerazę poli(ADP-rybozy).