Rozpoznano co najmniej 27 alfawirusów i 68 flawiwirusów, z których około z których jedna trzecia jest medycznie ważnymi ludzkimi patogenami. Różnią się one znacznie pod względem ich podstawowej ekologii; każdy wirus zajmuje odrębną niszę ekologiczną, często z często z ograniczoną dystrybucją geograficzną i biologiczną. Jak pokazano w tabelach 54-1 i 54-2, alfawirusy i flawiwirusy mogą powodować różne zespoły, począwszy od od łagodnych chorób gorączkowych do ciężkich chorób ogólnoustrojowych z objawami krwotocznymi lub zajęciem dużych narządów. krwotocznymi lub zajęciem głównych narządów. Neurotropowe alfawirusy i flawiwirusy i flawiwirusy mogą powodować ciężką destrukcyjną chorobę ośrodkowego układu nerwowego z poważnymi następstwami. poważnymi następstwami. Kilka alfawirusów (chikungunya, Mayaro i Ross River) powodują bolesne zapalenie stawów, które utrzymuje się przez tygodnie lub miesiące po początkowej gorączki. Wirus żółtej gorączki ma unikalne właściwości hepatotropowe, które powodują klinicznie i patologicznie odrębną postać zapalenia wątroby ze skazą krwotoczną. skazą krwotoczną. Wirusy dengi, które powodują więcej chorób u ludzi niż Wirusy dengi, które powodują więcej chorób u ludzi niż wszyscy inni członkowie ich rodziny, mogą powodować poważną, czasem śmiertelną chorobę immunopatologiczną, chorobę immunopatologiczną, w której występuje wstrząs i krwotok. Wirus zapalenia wątroby typu C (Rozdział 70) może być flawiwirusem. Alphavirus jest jednym z dwóch rodzajów w rodzinie Togaviridae. Togaviridae; drugim rodzajem (Rubivirus) jest wirus różyczki (rozdział 55). jako jedyny członek. Flavivirus, niegdyś klasyfikowany w Togaviridae, obecnie stanowi jeden z trzech rodzajów w rodzinie Flaviviridae; pozostałe dwa rodzaje to to Pestivirus i "wirusy podobne do zapalenia wątroby typu C". Pestivirus obejmuje zwierzęce patogeny zwierzęce (wirusową biegunkę bydła i wirusy cholery świń), które mają duże znaczenie gospodarcze, ale nie zawiera znanych patogenów ludzkich. Wirus zapalenia wątroby typu C został opisany w rozdziale 70. Wszystkie alfawirusy i flawiwirusy wywołujące choroby u ludzi to wirusy przenoszone przez stawonogi (arbowirusy). W pierwotnym schemacie klasyfikacji opartym na relacjach antygenowych, alfawirusy i flawiwirusy zostały nazwane odpowiednio arbowirusami grupy A i grupy B. Większość alfawirusów i flawiwirusów przeżywa w naturze poprzez replikację naprzemiennie w kręgowców i krwiożerczych stawonogach (komarach lub, w przypadku niektórych flawiwirusy, kleszcze). Wektory stawonogów nabywają infekcję wirusową poprzez ugryzienie wiremicznego żywiciela, a po zewnętrznym okresie inkubacji, podczas którego wirus replikuje się w tkankach nosiciela, przenosi on wirusa poprzez wydzieliny śliny wydzieliny ślinowe do innego żywiciela kręgowca. Wirus replikuje się w żywicielu kręgowców, powodując wiremię, a czasem chorobę. Zdolność do infekowania i replikacji zarówno w komórkach kręgowców, jak i stawonogów, jest podstawową cechą alfawirusów i flawiwirusów. flawiwirusów. Głównymi żywicielami większości z nich są różne gatunki dzikich ssaków i ptaków. dzikich ssaków lub ptaków. Naturalne cykle zoonotyczne, które utrzymują wirusa nie zwykle nie dotyczą ludzi. Jednak kilka wirusów (wirus żółtej gorączki, wirus dengi typu 1, 2, 3 i 4 oraz wirus chikungunya) może być przenoszonych w cyklu człowiek-komar-człowiek. W wyniku tego, że są patogenne dla ludzi i zdolne do przenoszenia się w gęsto zaludnionych obszarach, wirusy te mogą powodować powszechne i poważne epidemie. Ze względu na ich wysoki potencjał przenoszenia, Wirusy te stanowią poważny problem dla zdrowia publicznego w wielu tropikalnych i subtropikalnych regionach świata. tropikalnych i subtropikalnych regionach świata, gdzie występują odpowiednie wektory komarów. Ponieważ niektóre z tych czynników są niebezpiecznymi patogenami ludzkimi i są wysoce zakaźne, wymagane są specjalne środki ostrożności w laboratorium. --- Żółta gorączka (YF) jest chorobą wirusową występującą endemicznie w tropikalnych regionach Afryki i obu Ameryk. obu Ameryk, która dotyka głównie ludzi i ssaki naczelne i jest przenoszona przez ukąszenia zakażonych komarów. Wirus żółtej gorączki (YFV) może powodować niszczycielskie epidemie potencjalnie śmiertelnej choroby krwotocznej. Pomimo masowych kampanii szczepień mających na celu zapobieganie i kontrolowanie tych epidemii, ryzyko wystąpienia ryzyko poważnych epidemii YF, zwłaszcza w gęsto zaludnionych, biednych obszarach miejskich, zarówno w Afryce, jak i Ameryce Południowej. w Afryce i Ameryce Południowej, znacznie wzrosło. W związku z tym YF jest jest uważana za pojawiającą się lub powracającą chorobę o dużym znaczeniu. Niniejszy artykuł kompleksowo omawia historię, mikrobiologię, epidemiologię, epidemiologię, obraz kliniczny, diagnostykę i leczenie YFV, a także szczepionki produkowane w celu zwalczania YF. --- Choroby przenoszone przez wektory są jedną z największych przyczyn śmiertelności i zachorowalności ludzi w tropikach. zachorowalności w tropikach. Choroby przenoszone przez komary, takie jak malaria, denga, żółta febra i filarioza. Chociaż środki owadobójcze były historycznie stosowane w celu kontroli populacji wektorów w ciągu ostatnich 15 lat poczyniono znaczne postępy w opracowywaniu alternatywnych strategii kontroli wektorów. rozwoju alternatywnych strategii kontroli wektorów, począwszy od metod biokontroli aż po modyfikację genetyczną populacji dzikich owadów. Tutaj dokonujemy przeglądu ostatnie postępy dotyczące tych strategii i rozważamy potencjalne przeszkody w ich wdrożeniu, w tym wyzwania związane z uzyskaniem i akceptacji przez społeczność. --- TŁO: Czynnikiem wywołującym żółtą gorączkę jest arbowirus z rodziny Flaviviridae przenoszonym przez zakażone komary Aedes, szczególnie w Afryce. Afryce. W Republice Środkowoafrykańskiej od 2006 r. odnotowano przypadki zachorowań w prowincjach w prowincjach Ombella-Mpoko, Ouham-Pende, Basse-Kotto, Haute-Kotto oraz w Bangui, stolicy kraju. Bangui, stolicy kraju. Ponieważ obecność wektora wirusa żółtej gorączki (YFV) stanowi ryzyko rozprzestrzeniania się choroby, podjęliśmy entomologiczne badania w tych miejscach w celu zidentyfikowania potencjalnych wektorów YFV i ich liczebności. i ich liczebność. WYNIKI: W latach 2006-2010 zidentyfikowano 5066 komarów należących do sześciu rodzajów i 43 gatunków. gatunków. Zidentyfikowano 20 gatunków z rodzaju Aedes, w tym Ae. aegypti, główny wektor YFV w środowisku miejskim, oraz gatunki występujące w lasach tropikalnych, takie jak gatunki występujące w lasach tropikalnych, takie jak Ae. africanus, Ae. simpsoni, Ae. luteocephalus, Ae. vittatus i Ae. opok. Gatunki te nie były rozmieszczone równomiernie w różnych badanych miejscach. Tak więc dominującym gatunkiem Aedes był Ae. aegypti w Bangui (90,7%) i Basse-Kotto (42,2%), Ae. africanus w Ombella-Mpoko (67,4%) i Haute-Kotto (77,8%) oraz Ae. vittatus w Ouham-Pende (62,2%). Ae. albopictus został również znaleziony w Bangui. Rozmieszczenie tych dominujących gatunków różniło się znacząco w zależności od miejsca badania (P < 0,0001). Żaden z połączonych homogenatów komarów Aedes analizowanych za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy zawierał genom YFV. genom YFV. WNIOSEK: Wyniki wskazują na dużą różnorodność gatunków wektorów dla YFV w Republice Środkowoafrykańskiej. Republice Środkowoafrykańskiej. Ustanowienie programów nadzoru i i programów kontroli wektorów powinno uwzględniać ekologiczną specyfikę każdego gatunku. gatunków. --- WPROWADZENIE: Żółta gorączka jest poważną chorobą o znaczeniu dla zdrowia publicznego. przenoszona przez komary z rodzaju Haemagogus i Sabethes w środowisku wiejskim i leśnym oraz przez Aedes aegypti w środowisku miejskim. w środowisku wiejskim i leśnym oraz przez Aedes aegypti w środowisku miejskim. W Kolumbii, Haemagogus janthinomys i H. equinus są uważane za skuteczne wektory tej choroby wirusowej. choroby wirusowej. CEL: Obecność komara Haemagogus equinus została zarejestrowana w okresie 8 lat na obszarach podmiejskich gmin Soledad i Malambo (prowincja Atlantico) w północnej części Columbii. (prowincja Atlantico) w północnej Kolumbii. MATERIAŁY I METODY: Dane zostały uzyskane na podstawie zapisów kolekcji entomologicznych entomologicznych z dwóch miejsc zbierania: (1) 14 pułapek na larwy zlokalizowanych w Erneasto Cortissoz w gminie Soledad w latach 1997-2005 oraz (2) 10 pułapek na larwy zlokalizowanych w Vergara i Velasco Batallion w gminie Malambo w 2005 roku. WYNIKI: Haemogogus equinus został odnotowany po raz pierwszy w Soledad w 1998 roku. W ciągu kolejnych 8 lat odnotowano 197 larw. Osobniki zostały znalezione dzielące pułapkę z Aedes aegypti, Culex nigripalpus i Uranotaenia lowii. W Malambo, pierwsze odkrycie H.equinus miało miejsce w 2005 roku, z łączną liczbą 641 larw. larw. Żadne inne Culicidae nie były z nim związane. WNIOSEK: Obecność H. equinus w larwotrapach zlokalizowanych w pobliżu strefy miejskiej wskazuje na adaptację do wykorzystania sztucznych pojemników jako siedlisk larwalnych, Urbanizacja tego gatunku w strefach o wysokim wskaźniku inwazji Ae. aegypti Ae. aegypti zwiększa potencjalne wprowadzenie wirusa żółtej gorączki i stanowi ryzyko ponownego pojawienia się miejskich cykli żółtej febry. --- WPROWADZENIE: Żółta gorączka jest niezakaźną chorobą zakaźną, wysoce śmiertelna, przenoszona przez Aedes, Haemagogus i Sabethes. METODY: Opisowe badanie retrospektywne przypadków żółtej gorączki w stanie Amazonas, w latach 1996-2009. WYNIKI: Potwierdzono czterdzieści dwa przypadki żółtej febry, z 30 zgonami, z czego 10% stanowili obcokrajowcy. z których 10% stanowili obcokrajowcy. WNIOSKI: Obecność Aedes aegypti i Aedes albopictus zarówno na obszarach wiejskich Amazonas i jego stolicy świadczy o rozproszeniu tych wektorów i podkreśla potrzebę lepszej i ciągłej kontroli epidemiologicznej i entomologicznej. kontroli. --- Wirus żółtej gorączki (YFV) jest prototypowym przedstawicielem rodzaju Flavivirus, grupy wirusów grupy wirusów przenoszonych między kręgowcami przez wektory stawonogów. Wirus występuje w tropikalnych regionach Afryki i Ameryki Południowej i jest przenoszony na naczelne przez komary: Aedes spp. w Afryce oraz Haemagogus i Sabethes spp. w Ameryce Południowej. Pomimo dostępności skutecznej szczepionki szczepionki, żółta gorączka (YF) jest uważana za chorobę powracającą ze względu na jej zwiększoną częstość występowania w ciągu ostatnich 25 lat. Molekularne dane epidemiologiczne sugerują istnieje siedem genotypów YFV, które są geograficznie oddzielone, oraz ogniska choroby są bardziej związane z określonymi genotypami. Ponadto, ryzyko miejskiego YF, ze względu na przenoszenie wirusa przez Aedes aegypti, wzrasta w Afryce. wzrasta w Afryce, podobnie jak możliwość powrotu miejskiego YF do Ameryki Południowej. Ameryki Południowej. Oba stanowią poważne potencjalne problemy zdrowia publicznego dla dużych centrów populacji. --- Arbowirusy, takie jak wirus żółtej febry (YFV), są przenoszone między wektorami stawonogów a żywicielami kręgowców. a żywicielami kręgowcami. Podczas gdy bariery ograniczające różnorodność populacji arbowirusów zaobserwowano u komarów, to czy bariery te istnieją u kręgowców kręgowców jest niejasne. Aby zbadać, czy arbowirusy napotykają wąskie gardła podczas rozprzestrzeniania się u kręgowców, zainfekowaliśmy myszy immunokompetentne i myszy z niedoborem odporności pozbawione receptorów interferonu alfa/beta (IFN-α/β) (myszy IFNAR-/-) z pulą genetycznie oznaczonych wirusów w celu oceny rozprzestrzeniania się i barier gospodarza. Wykorzystaliśmy żywy atenuowany szczep szczepionkowy YFV-17D, który zawiera wiele mutacji w porównaniu ze zjadliwym YFV. Stwierdziliśmy, że domięśniowo wstrzyknięte immunokompetentne myszy nie rozwinęły choroby i że rozprzestrzenianie się wirusa było ograniczone. I odwrotnie, u 32% myszy, którym wstrzyknięto domięśniowo IFNAR-/- u myszy rozwinęła się choroba. Śledząc genetycznie oznaczone wirusy stwierdziliśmy szerokie rozprzestrzenianie się u myszy IFNAR-/-, po którym nastąpił klirens. Wzorce rozprzestrzeniania się wirusa były podobne u myszy, u których rozwinęła się choroba i myszy, u których choroba się nie rozwinęła. W przeciwieństwie do naszych poprzednich wyników z poliowirusem, wyniki te sugerują, że YFV-17D nie napotyka większych barier podczas rozprzestrzeniania się w organizmie kręgowca przy braku odpowiedzi IFN typu I . --- W 2008 roku mieszkańcy Stanów Zjednoczonych odbyli 12 milionów wizyt w krajach rozwijających się w Azji, Ameryce Południowej, Ameryce Środkowej w Azji, Ameryce Południowej, Ameryce Środkowej, Oceanii, na Bliskim Wschodzie i w Afryce. Afryki. Ze względu na obecność komarów z rodzaju Anopheles, Aedes i Culex, podróże do tych miejsc do tych miejsc stwarza ryzyko chorób, takich jak malaria, żółta febra i japońskie zapalenie mózgu. japońskie zapalenie mózgu, które powodują znaczną zachorowalność i śmiertelność. Aby uzyskać lepsze zrozumienie głównych pojawiających się i uznanych chorób zakaźnych związanych z podróżami chorobami zakaźnymi przenoszonymi głównie przez komary oraz środków ich zapobiegania u mieszkańców USA, którzy podróżują do tych krajów rozwijających się, my przeprowadziliśmy wyszukiwanie literatury w bazach danych PubMed i MEDLINE (styczeń 1950-luty 2010). Informacje z Centers for Disease Control and Zapobiegania i Światowej Organizacji Zdrowia oraz odpowiednie odniesienia z Zidentyfikowane publikacje zostały również przejrzane. Szczepionki zapobiegające japońskiemu zapaleniu mózgu i żółtej febrze są komercyjnie dostępne dla podróżnych z USA. i powinny być podawane, gdy jest to wskazane. Jednakże, zapobieganie malarii, dengi, chikungunya i wirusa Zachodniego Nilu opiera się na osobistych środki ochrony przed owadami i chemioprofilaktyka malarii. Ponieważ liczba międzynarodowych nadal rośnie, osoby podróżujące za granicę powinny być być świadome ryzyka różnych chorób zakaźnych i znaczenia profilaktyki. profilaktyki. Lekarze, farmaceuci, pielęgniarki i inni praktycy mogą odgrywać istotną rolę w edukacji i zapobieganiu chorobom. istotną rolę w edukacji i zapobieganiu chorobom, w tym w podawaniu szczepionek i dostarczanie leków chemioprofilaktycznych. --- Infekcje flawiwirusowe mają coraz większy wpływ na sytuację zdrowotną w krajach rozwijających się. krajach rozwijających się, gdzie kilka miliardów ludzi żyje w grupie ryzyka. W W niniejszym przeglądzie skupiamy się na trzech przedstawicielach rodzaju Flavivirus należących do rodziny rodziny Flaviviridae. Są one przenoszone na ludzi przez ukąszenia komarów, a mianowicie wirusy wywołujące gorączkę denga, żółtą gorączkę i przenoszone przez komary japońskie zapalenie mózgu. japońskie zapalenie mózgu. Wszystkie trzy grupy wirusów mają kulistą strukturę o średnicy około 50 nm. średnicy około 50 nm. Chociaż mają podobną strukturę genomową i wewnątrzkomórkowy cykl życiowy, wykazują one różne objawy kliniczne. Infekcje są nieuleczalne, ponieważ nie ma dostępnego leczenia przeciwwirusowego dla żadnego z trzech wirusów. żadnego z tych trzech wirusów. Dlatego najlepszą obroną jest profilaktyka i szczepienia. obroną. Najbardziej obiecującymi szczepionkami są żywe szczepionki atenuowane (LAV), takie jak szczep YF17D przeciwko żółtej gorączce lub szczep SA-14-14-2 przeciwko japońskiemu zapaleniu mózgu. japońskiemu zapaleniu mózgu. Ponadto opracowywane są rekombinowane szczepionki przeciwko japońskiemu zapaleniu mózgu. zapalenie mózgu. Chociaż denga jest najbardziej rozpowszechnionym infekcją flawiwirusową przenoszoną przez stawonogi, a wiele badań nad opracowaniem szczepionki przeciwko wszystkim czterem serotypom gorączki denga, żadna szczepionka nie jest jeszcze dostępna na rynku. na rynku. Obiecujący kandydaci na szczepionki tetrawalentne są obecnie w fazie badań klinicznych, w tym LAV, rekombinowane i chimeryczne szczepionki a także szczepionki niereplikujące. Dodatkowo, zachęcające podejścia przeciwwirusowe są ukierunkowane na białka niestrukturalne, proteazy specyficzne dla wirusa, niezbędne do dojrzewania komórkowego cząstek wirusa. Inhibitory peptydowe przeciwko wysoce konserwatywnym proteazom NS2B i NS3 są są atrakcyjnymi kandydatami na leki przeciwwirusowe. --- Żółta gorączka (YF) jest ostrą wirusową chorobą zakaźną przenoszoną przez arbowirusy z rodzaju Flavivirus. arbowirusy z rodzaju Flavivirus. Jest to przede wszystkim choroba odzwierzęca, zwłaszcza małp. Szacuje się, że na całym świecie występuje około 200 000 przypadków żółtej febry rocznie. rocznie, a wskaźnik śmiertelności wynosi około 15%. Czterdzieści pięć endemicznych krajów w Afryce i Ameryce Łacińskiej, z populacją blisko 1 miliarda, jest zagrożonych. Do 50% osób poważnie dotkniętych żółtą febrą umiera bez leczenia. leczenia. W 2009 roku odnotowano 55 przypadków zachorowań i 18 zgonów w Brazylii, Kolumbii i Peru, Kolumbii i Peru. Brazylia zgłosiła maksymalną liczbę przypadków i zgonów, tj, 42 przypadki i 11 zgonów. Od stycznia 2010 r. do marca 2011 r. ogniska YF zostały zgłoszone do WHO przez Kamerun, Demokratyczną Republikę Konga, Wybrzeże Kości Słoniowej, Gwinea, Sierra Leone, Senegal i Uganda. Przypadki odnotowano również w trzech północnych dystryktach Abim, Agago i Kitugun w pobliżu granicy z Sudanem Południowym. YF zwykle powoduje gorączkę, ból mięśni z wyraźnym bólem pleców, ból głowy, dreszcze, utratę apetytu oraz nudności lub wymioty. U większości pacjentów następuje poprawa, a objawy objawy ustępują po 3 do 4 dniach. Połowa pacjentów, którzy przechodzą w fazę toksyczną, umiera w ciągu 10-14 dni. w fazę toksyczną umiera w ciągu 10-14 dni, podczas gdy pozostali wracają do zdrowia bez znaczących uszkodzeń narządów. narządów. Szczepienie jest najważniejszym środkiem zapobiegania YF. YF. Szczepionka 17D-204 YF jest liofilizowaną, żywą, atenuowaną, wysoce skuteczną szczepionką. wysoce skuteczną szczepionką. Jest ona dostępna w fiolkach jednodawkowych lub wielodawkowych i powinna być przechowywana w temperaturze 2-8°C. w temperaturze 2-8 °C. Szczepionka jest rekonstytuowana z normalną solą fizjologiczną i powinna być zużyta w ciągu 1 godziny od rekonstytucji. od rekonstytucji. Dawka 0,5 ml jest podawana podskórnie. Ponowne szczepienie jest zaleca się co 10 lat osobom narażonym na ciągłe ryzyko ekspozycji na wirusa żółtej gorączki (YFV). Szczepionka ta jest dostępna na całym świecie. Osoby podróżujące, zwłaszcza do Afryki lub Ameryki Łacińskiej z Azji, muszą posiadać zaświadczenie dokumentujące szczepienie przeciwko YF szczepienie, które jest wymagane przez niektóre kraje do wjazdu na mocy Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych (IHR) WHO. --- Żółta gorączka to przenoszona przez komary krwotoczna choroba wirusowa, która występuje endemicznie w tropikalnych regionach w tropikalnych regionach Ameryki Południowej i Afryki. Pozostaje ona istotnym problemem zdrowotnym dla personelu wojskowego, w związku z czym często przeprowadza się szczepienia żołnierzy. często wykonywane na żołnierzach. Chociaż szczepionka jest zazwyczaj podawana tylko z niewielkimi powikłaniami, zgłaszane są również rzadkie poważne powikłania. Niniejszym łagodny przypadek choroby trzewnej związanej ze szczepionką przeciwko żółtej gorączce 4 dni po podaniu szczepionki. dni po podaniu szczepionki. Różne powikłania szczepionki szczepionki i ich patogenezę. --- Zapadalność na choroby wywołane wirusami dengi (DENV), chikungunya (CHIKV) i żółtej gorączki (YFV) wzrasta w wielu częściach świata. (YFV) wzrasta w wielu częściach świata. Wirusy te są przenoszone głównie przez Aedes aegypti, wysoce udomowiony gatunek komara który jest notorycznie trudny do kontrolowania. Po transfekcji do Ae. aegypti, wewnątrzkomórkowej bakterii Wolbachia wykazano ostatnio, że hamuje ona replikację replikację DENV, CHIKV, pasożytów malarii i nicieni pasożytniczych, zapewniając potencjalnie potężną strategię biokontroli dla ludzkich patogenów. Ponieważ zakres redukcji patogenów może zależeć od szczepu bakterii, my zbadaliśmy, czy szczep Wolbachia wMel wpływa na zakażenie CHIKV i YFV u Ae. aegypti. Po ekspozycji na posiłki z wiremiczną krwią, infekcja CHIKV i były znacznie zmniejszone u komarów ze szczepem wMel Wolbachia w porównaniu do kontroli niezainfekowanych Wolbachia. Jednakże, podobne wskaźniki infekcji i rozprzestrzeniania zaobserwowano u zakażonych i niezakażonych Ae. aegypti, gdy do dostarczenia wirusa zastosowano inokulację wewnątrz klatki piersiowej. wirusa. Zakażenie YFV, rozprzestrzenianie się i replikacja były podobne u wMel i komarów kontrolnych po inokulacji wewnątrz klatki piersiowej. Natomiast W przeciwieństwie do tego, komary ze szczepem Wolbachia wMelPop wykazywały co najmniej 10(4) razy mniej kopii RNA wirusa YFV w porównaniu z grupą kontrolną. Zakres zakażenia wirusem zależał od szczepu Wolbachia, miana i szczepu wirusa oraz sposobu ekspozycji. wirusa i sposobu ekspozycji. Chociaż pierwotnie zaproponowano biokontrolę dengi dengę, nasze wyniki wskazują, że strategia oparta na Wolbachia jest również obiecująca dla również obiecującą strategię zwalczania YFV i CHIKV. --- Po 15-letnim okresie niskiej zachorowalności, denga ponownie pojawiła się w Singapurze w ostatniej dekadzie. ostatniej dekadzie. Identyfikujemy potencjalne przyczyny tego odrodzenia. Połączenie obniżonej odporności stada, przenoszenia wirusa poza domem, wzrostu wieku zakażenia i przyjęcia wieku zakażenia i przyjęcie podejścia do kontroli wektorów reagującego na przypadki. przyczynia się do zwiększonej zachorowalności na dengę. Doświadczenie Singapuru z dengą wskazuje, że działania zapobiegawcze mogą nie być trwałe. Aby ponownego sukcesu, Singapur musi powrócić do programu kontroli wektorów, który jest oparty na starannie zebranych danych entomologicznych i epidemiologicznych. Singapur Singapur odgrywa wiodącą rolę we wzmacnianiu nadzoru i kontroli chorób w Azji Południowo-Wschodniej. Azji Południowo-Wschodniej może być również przydatne w ograniczaniu importu wirusów. --- Dwa różne gatunki flawiwirusów, wirus dengi (DENV) i wirus żółtej febry (YFV), które powstały w cyklach sylvatycznych utrzymywanych u naczelnych innych niż ludzie i komarów zamieszkujących lasy wielokrotnie pojawiały się w trwałej przenoszenia się z człowieka na człowieka przez komary Aedes aegypti. Sylwatyczne cykle obu pozostają aktywne, a tam, gdzie oba wirusy nakładają się na siebie w Afryce Zachodniej wykorzystują podobne zestawy małp i komarów Aedes. Te rozległe podobieństwa sprawiają, że różnice w biogeografii i epidemiologii i epidemiologii tych dwóch wirusów są jeszcze bardziej uderzające. Po pierwsze, sylvatyczny cykl YFV powstał w Afryce i został wprowadzony do Nowego Świata, prawdopodobnie w wyniku handlu niewolnikami. handlu niewolnikami, ale jest nieobecny w Azji; w przeciwieństwie do tego, sylvatic DENV prawdopodobnie powstał w Azji i rozprzestrzenił się w Afryce, ale nie w Nowym Świecie. Po drugie, podczas gdy sylvatic YFV może pojawić się w rozległych ogniskach miejskich u ludzi, te niezmiennie wymierają, podczas gdy cztery różne typy DENV ustanowiły ludzkie cykle transmisji, które są ekologicznie cykle przenoszenia, które są ekologicznie i ewolucyjnie różne od ich sylvatic przodków. Wreszcie, przenoszenie YFV wśród ludzi zostało udokumentowane tylko w Afryce i obu Amerykach, podczas gdy DENV jest przenoszony wśród ludzi przez większość zasięgu kompetentnych wektorów Aedes, które w ostatnim dziesięcioleciu dekadzie obejmował każdy kontynent z wyjątkiem Antarktydy. Niniejszy przegląd podsumowuje aktualny stan wiedzy na temat cykli przenoszenia YFV i DENV przez zwierzęta, rozważa możliwe wyjaśnienia ich rozbieżnych dystrybucji i spekuluje na temat potencjalne konsekwencje przyszłego ustanowienia sylvatycznego cyklu DENV w obu Amerykach. Amerykach. --- Flawiwirusy obejmują ważne patogeny przenoszone przez stawonogi, w tym żółtą gorączkę (YF), dengę (Den), japońskie zapalenie mózgu (JE), gorączkę Zachodniego Nilu (WN) i kleszczowe zapalenie mózgu (KZM). wirusy kleszczowego zapalenia mózgu (KZM), które mogą potencjalnie rozszerzyć swoje obszary endemiczne ze względu na globalny klimat. endemicznych ze względu na globalne zmiany klimatyczne, ekologiczne i społeczno-ekonomiczne. Podczas gdy skuteczne szczepionki przeciwko YF, JE i kleszczowemu zapaleniu mózgu są w powszechnym użyciu, opracowanie szczepionki przeciwko dengue rozwój szczepionki przeciwko dendze był przez długi czas utrudniony ze względu na obawy przed immunopatologicznymi konsekwencjami szczepienia. Badania kliniczne III fazy z rekombinowaną żywą szczepionką chimeryczną są obecnie w toku i pokażą, czy czy ogromny problem dengi może zostać rozwiązany lub przynajmniej ograniczony przez szczepienia w przyszłości. w przyszłości. Bezprecedensowe szczegóły struktury cząsteczek flawiwirusa stały się dostępne dzięki połączonemu zastosowaniu krystalografii rentgenowskiej i krioelektroniki. krystalografii rentgenowskiej i mikroskopii krioelektronowej, co doprowadziło do nowych i zaskakujących wgląd w strukturę antygenową tych wirusów. Ostatnie badania dostarczyły dowodów na ważną rolę dojrzewania wirusa, a także dynamiki cząstek w neutralizacji wirusa przez przeciwciała, a tym samym dodały nieznane wcześniej warstwy złożoności naszego rozumienia ochrony immunologicznej przed flawiwirusami. Te informacje są nieocenione dla interpretacji bieżących badań nad funkcjonalnej aktywności poliklonalnych odpowiedzi przeciwciał na infekcje flawiwirusowe i szczepienia i może otworzyć nowe drogi do badań nad biologią komórek flawiwirusów i projektowania szczepionek. --- Istnieje 219 gatunków wirusów, o których wiadomo, że mogą zarażać ludzi. Pierwszym Pierwszym z nich był wirus żółtej febry odkryty w 1901 r. Każdego roku odkrywane są trzy do czterech nowych gatunków. nowych gatunków są wciąż odkrywane każdego roku. Ekstrapolacja krzywej odkryć sugeruje, że nadal istnieje znaczna pula nieodkrytych gatunków wirusów gatunków wirusów ludzkich, chociaż pozorne spowolnienie tempa odkrywania gatunków z różnych rodzin może wskazywać na granice gatunków z różnych rodzin może wskazywać na granice potencjalnego zakresu różnorodności. Ponad dwie trzecie ludzkich wirusów może również infekować żywicieli innych niż ludzie. żywicieli, głównie ssaki, a czasami ptaki. Wiele wyspecjalizowanych ludzkich wirusów ma również pochodzenie od ssaków lub ptaków. Rzeczywiście, znaczna część wirusów ssaków ssaków może być zdolna do przekroczenia bariery gatunkowej na ludzi, chociaż tylko około połowa z nich może być przenoszona przez ludzi, a około połowa jest w stanie przenosić się na tyle dobrze, aby wywołać poważne epidemie. Kilka możliwych można zidentyfikować kilka możliwych predyktorów skoków gatunkowych, w tym wykorzystanie filogenetycznie konserwowanych receptorów komórkowych. Wydaje się niemal nieuniknione, że nowe ludzkie wirusy będą nadal pojawiać się, głównie od innych ssaków i ptaków, w przewidywalnej przyszłości. w dającej się przewidzieć przyszłości. Z tego powodu potrzebny jest skuteczny globalny system nadzoru dla nowych wirusów.
Jak przenoszony jest wirus żółtej febry?
Wirus żółtej febry jest przenoszony przez komary i występuje wyłącznie w Afryce, Ameryce Środkowej i Południowej oraz na Karaibach.
Wirus żółtej gorączki jest flawiwirusem i istnieje tylko jeden typ antygenowy. Został on przywieziony do obu Ameryk przez pierwszych handlarzy niewolników, a obecnie występuje w Afryce, Ameryce, Azji i Europie. Wirus żółtej gorączki jest przenoszony w dwóch różnych cyklach:
-od człowieka na człowieka przez komara Aedes aegypti; który jest dobrze przystosowany do rozmnażania się w pobliżu ludzkich siedlisk; infekcja może być w ten sposób utrzymywana jako "miejska" żółta gorączka.
-z zakażonych małp na ludzi przez komary takie jak Haemagogus. Jest to "dżunglowa" żółta febra, występująca w Afryce i Ameryce Południowej.

Żółta gorączka nie jest przenoszona bezpośrednio z człowieka na człowieka poprzez codzienny kontakt, ale odnotowano przypadki przenoszenia jej z chorych pacjentów na pracowników służby zdrowia, zwłaszcza po zakłuciu igłą.