Białaczka prolimfocytowa jest rzadkim przewlekłym zaburzeniem limfoproliferacyjnym, które obejmuje dwa podtypy, z komórek B i komórek T, z których każdy ma odrębne cechy kliniczne, laboratoryjne i patologiczne, cechami klinicznymi, laboratoryjnymi i patologicznymi. Białaczka prolimfocytowa z komórek T ma agresywny przebieg z krótką medianą przeżycia i słabą odpowiedzią na chemioterapię. Dzięki zastosowaniu pentostatyny, analogu puryny, ponad połowa pacjentów uzyskuje znaczną odpowiedź, a mniejszość uzyskać znaczną odpowiedź, a u mniejszości całkowitą remisję, trwającą zwykle miesiące. trwającą miesiące. Wraz z wprowadzeniem alemtuzumabu większość pacjentów, u których u większości pacjentów, u których wystąpiła progresja pomimo leczenia pentostatyną, wystąpiła duża odpowiedź z całkowitą remisję wyższą niż w przypadku pentostatyny stosowanej w pierwszej linii. pierwszej linii. Niestety, progresja nadal następuje wkrótce. Zalecamy alemtuzumab jako terapię początkową i oferujemy przeszczep komórek macierzystych (SCT) wybranym młodym, zdrowym pacjentom, u których wystąpi odpowiedź. Chociaż białaczka prolimfocytowa z komórek B jest również chorobą również postępującą chorobą, niektórzy pacjenci mogą osiągnąć przedłużone przeżycie wolne od progresji z fludarabiną. Pacjenci z masywną śledziony mogą być skutecznie leczeni za pomocą napromieniania śledziony lub splenektomii. splenektomii. Rytuksymab jest obiecującym lekiem i dalsze badania są aby lepiej zdefiniować jego rolę w leczeniu tego zaburzenia. --- Alemtuzumab jest przeciwciałem immunosupresyjnym, które niszczy prawidłowe limfocyty T i B . Profilaktyka wirusa opryszczki i Pneumocystis carinii jest standardem w przypadku standardem. Około 20% do 25% pacjentów doświadczy reaktywacji wirusa cytomegalii (CMV). Przeprowadziliśmy randomizowane badanie, w którym pacjenci leczeni schematem zawierającym alemtuzumab otrzymywali profilaktykę za pomocą walacyklowirem w dawce 500 mg doustnie na dobę lub walgancyklowirem w dawce 450 mg doustnie dwa razy na dobę. W projekcie badania zaplanowano włączenie 128 pacjentów, ale spełniono zasady wcześniejszego zakończenia badania. zostały spełnione. Czterdziestu pacjentów poddano ocenie. Mediana wieku wynosiła 58 lat (zakres, 25-83 lat); mediana liczby wcześniejszych terapii wynosiła 2 (zakres, 0-10). Rozpoznania obejmowały przewlekłą białaczkę limfocytową (29), prolimfocytową białaczkę z komórek T (3), białaczkę włochatokomórkową (1), białaczkę/chłoniaka z dorosłych komórek T (ATLL) (1), białaczka strefy brzeżnej (1), białaczka z dużych ziarnistych limfocytów (2), ostra białaczka limfoblastyczna (2), ostra białaczka limfoblastyczna (3). białaczka limfoblastyczna (1) i chłoniak z komórek T (2). Pacjenci otrzymywali różne schematy leczenia zawierające alemtuzumab, w tym pojedynczy lek (5) lub w skojarzeniu z: rytuksymabem (2), pentostatyną (6), fludarabiną, cyklofosfamidem i rytuksymabem (23), lub frakcjonowanym cyklofosfamidem, winkrystyną, adriamycyną i deksametazon (hyper-CVAD) (4). Siedmiu z 20 pacjentów włączonych do walacyklowiru doświadczyło reaktywacji CMV. Żaden z 20 pacjentów randomizowanych do leczenia walgancyklowirem nie doświadczył reaktywacji CMV (P = .004). Podsumowując Podsumowując, środek ten był wysoce skuteczny w profilaktyce reaktywacji CMV u pacjentów otrzymujących alemtuzumab. Badanie to zostało zarejestrowane pod adresem www.ClinicalTrials.gov jako #NCT00562770. --- Rzadsze przewlekłe białaczki limfoidalne stanowią wyzwanie dla klinicystów z powodu ograniczonych informacji na temat ich patogenezy, trudności w przeprowadzeniu prospektywnych badań klinicznych i oporności na leki stosowane w najczęstszej postaci przewlekłej białaczki limfocytowej (CLL). najczęstszej postaci przewlekłej białaczki limfocytowej (CLL). W niniejszym przeglądzie wszystkie te kwestie zostały omówione w odniesieniu do trzech białaczek B-komórkowych: białaczka prolimfocytowa z komórek B białaczka limfocytowa z komórek B (B-PLL), białaczka włochatokomórkowa (HCL) i wariant HCL oraz trzy białaczki limfocytowe T białaczki: T-komórkowa białaczka prolimfocytowa (T-PLL), T-komórkowa białaczka limfocytowa białaczka limfocytowa z dużych ziarnistych komórek T (T-cell LGLL) i chłoniak białaczkowy z dorosłych komórek T (ATLL). Przedstawione zostaną dane dotyczące historii naturalnej, obecnych terapii i nowych leków potencjalnie przydatnych w leczeniu pacjentów z tymi białaczkami. Nacisk zostanie położony na: 1- nowe leki ukierunkowane na różne antygeny limfocytów B i T antygeny wyrażone na powierzchni komórek białaczkowych; są to albo Nieskoniugowane przeciwciała monoklonalne (McAb), takie jak rytuksymab (anty-CD20), druga i trzecia generacja przeciwciał anty-CD20. druga i trzecia generacja McAbs anty-CD20, alemtuzumab (anty-CD52), Siplizumab (anty-CD2), Daclizumab (anty-CD25) i KW-0761, lek przeciwko receptorowi chemokiny 4 (CCR4) receptor 4 (CCR4) lub McAbs skoniugowany z toksynami, takimi jak CD22 połączony z egzotoksyną z egzotoksyną Pseudomonas lub znakowane radioaktywnie McAb; 2- stosowanie nowych nukleozydów purynowych nukleozydów purynowych, takich jak nelarabina i 3- środki ukierunkowane na rozregulowane geny w komórkach białaczkowych komórkach białaczkowych, takich jak polimeraza poli (ADP-rybozy) (PARP). Olarapib w T-PLL z deregulacją zmutowanego genu ataksji teleangiektazji (ATM) (ATM). Dane z badań klinicznych fazy I i II z użyciem tych leków, jak również przedstawiono potencjalne i aktualne zastosowanie innych leków. --- TŁO: Białaczki prolimfocytowe z komórek B lub białaczki prolimfocytowe z komórek T są agresywnymi wariantami przewlekłych białaczek limfoidalnych. Niewielkie badania przeprowadzone do tej pory wykazały medianę czasu przeżycia wynoszącą około 3 lat dla pacjentów z białaczką prolimfocytową z komórek B i 7,5 miesiąca dla pacjentów z białaczką prolimfocytową z komórek T. którzy mają białaczkę prolimfocytową z komórek T, w porównaniu z około 8 latami dla pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową. W przewlekłej białaczce limfocytowej, chemioterapia składająca się ze środków alkilujących, takich jak cyklofosfamid i chlorambucyl w połączeniu z prednizonem. chlorambucyl w skojarzeniu z prednizonem osiągnęła ogólny odsetek odpowiedzi wynoszący od 50% do 70%. do 70%, ale ten schemat spowodował odsetek odpowiedzi mniejszy niż 25% w białaczce prolimfocytowej. białaczka prolimfocytowa. Pentostatyna (2'-deoksykoformycyna; DCF) jest analogiem puryn analogiem puryn, który wykazał aktywność w leczeniu przewlekłych nowotworów limfoidalnych. CEL: To prospektywne badanie fazy II przeprowadzone przez Leukemia Cooperative Group of Europejskiej Organizacji Badań i Leczenia Raka zostało przeprowadzone w celu ocenić aktywność i toksyczność DCF w białaczce prolimfocytowej. METODY: Dwudziestu pacjentów z białaczką prolimfocytową z komórek B lub T otrzymywało podawano DCF w dawce 4 mg/m2 dożylnie raz w tygodniu przez 3 tygodnie, a następnie co drugi tydzień przez trzy dawki. Pacjenci, u których wystąpiła co najmniej częściowa odpowiedź otrzymywali leczenie podtrzymujące raz w miesiącu przez maksymalnie 6 miesięcy. Czternastu pacjentów miało białaczkę prolimfocytową z komórek B, a sześciu miało białaczkę prolimfocytową z komórek T. białaczkę limfocytową z komórek T, o czym świadczą kryteria morfologiczne i immunologiczne. wcześniej nieleczone, osiem otrzymało jeden lub dwa schematy chemioterapii, a dziewięciu otrzymało więcej niż dwa. WYNIKI: Jeden pacjent zmarł z nieznanej przyczyny w ciągu pierwszych 6 tygodni leczenia leczenia, a jeden zmarł z powodu rozsianej toksoplazmozy w okresie leczenia podtrzymującego, 5 miesięcy po osiągnięciu częściowej remisji. Dziewięciu (45% pacjentów osiągnęło częściową remisję, w tym siedmiu (50%) z 14 pacjentów (50%) z 14 z białaczką prolimfocytową B-komórkową i dwóch (33%) z sześciu z białaczką prolimfocytową T-komórkową białaczką limfocytową T. Mediana czasu trwania odpowiedzi wynosiła 9 miesięcy (zakres, 2-30 miesięcy); w przypadku pacjentów z białaczką prolimfocytową z komórek B mediana czas trwania remisji wynosił 12 miesięcy. Nie zaobserwowano całkowitej remisji. Działania toksyczne toksyczne obejmowały nudności i wymioty (30%), infekcje (30%) i przejściowy wzrost enzymów wątrobowych (35%). wzrost poziomu enzymów wątrobowych (35%) i kreatyniny (20%). U ośmiu pacjentów u ośmiu pacjentów wystąpiła małopłytkowość, główny hematologiczny efekt toksyczny. 3 lub 4 stopnia. WNIOSKI: DCF jest aktywny w białaczce prolimfocytowej, nawet jako terapia ratunkowa u pacjentów, którzy otrzymali wiele wcześniejszych schematów chemioterapii. WNIOSKI: Próby z zastosowaniem DCF lub innych analogów puryn samodzielnie lub w połączeniu ze standardowymi chemioterapeutykami w terapii pierwszego rzutu lub terapii ratunkowej są w celu poprawy rokowania u pacjentów z białaczką prolimfocytową. --- TŁO: Skąpe dane z badań systematycznych uniemożliwiły opracowanie jednolitych wytycznych terapeutycznych wytyczne dotyczące białaczki prolimfocytowej z komórek T (T-PLL). Główną potrzebą w tym historycznie opornym nowotworze jest kontrolowana ocena wieloczynnikowej chemioterapii chemioterapii i jej połączenia z obecnie najbardziej aktywnym pojedynczym lekiem, alemtuzumabem. METODY: W tym prospektywnym, wieloośrodkowym badaniu fazy 2 oceniano odpowiedź, przeżywalność, i toksyczność nowego schematu u wcześniej leczonych (n = 9) i nieleczonych (n = 16) pacjentów. nieleczonych (n = 16) pacjentów z T-PLL. Indukcja fludarabiną, mitoksantronu i cyklofosfamidu (FMC) przez maksymalnie 4 cykle, po których podawano konsolidacja alemtuzumabem (A), do 12 tygodni. WYNIKI: Spośród 25 pacjentów leczonych FMC, 21 otrzymało następnie alemtuzumab. alemtuzumab. Ogólny odsetek odpowiedzi na FMC wyniósł 68%, w tym 6 całkowitych remisji (wszystkie w szpiku kostnym). remisji (wszystkie potwierdzone przez szpik kostny) i 11 częściowych remisji. Konsolidacja z alemtuzumabem zwiększył całkowity odsetek odpowiedzi na leczenie do 92% (12 całkowitych remisji; 11 częściowych remisji). Mediana całkowitego przeżycia po leczeniu FMC-A wynosiła 17,1 miesiąca, a mediana przeżycia wolnego od progresji 11,9 miesiąca. Przeżycie wolne od progresji było zwykle krótsze u pacjentów z wysokim poziomem ekspresją onkoproteiny 1 białaczki T-komórkowej. Toksyczność hematologiczna była najczęstszym najczęstszymi działaniami niepożądanymi stopnia 3/4 w FMC-A. Wyłącznie w grupie 21 pacjentów leczonych alemtuzumabem, zaobserwowano 13 reaktywacji wirusa cytomegalii zaobserwowano; 9 z tych 13 stanowiło klinicznie istotne zakażenie. WNIOSKI: FMC-A jest bezpiecznym i skutecznym protokołem w T-PLL, który wypada korzystnie w porównaniu z opublikowanymi danymi. z opublikowanymi danymi. --- CEL: Białaczka limfocytowa T (T-PLL) jest agresywnym nowotworem złośliwym dojrzałych limfocytów T opornym na konwencjonalną chemioterapię. T oporny na konwencjonalną chemioterapię, z medianą czasu przeżycia 7,5 miesiąca. Przedstawiamy tutaj obiecujące wyniki z zastosowaniem genetycznie zmienionego ludzkiego przeciwciała genetycznie przekształconego ludzkiego przeciwciała CD52, CAMPATH-1H. PACJENCI I METODY: Piętnastu pacjentów z T-PLL, z których większość otrzymała większość z nich otrzymywała analog puryny - deoksykoformycynę (DCF), leczono CAMPATH-1H. Wyniki zostały porównano z wynikami 25 pacjentów leczonych DCF. WYNIKI: Poważne odpowiedzi wystąpiły u 11 pacjentów (73%) leczonych CAMPATH-1H w porównaniu z 40% leczonych DCF. Całkowite remisje (CR) udokumentowano u dziewięciu (60%) przypadków CAMPATH-1H i tylko trzy (12%) uzyskano z DCF. CR z CAMPATH-1H były trwałe, a ponowne leczenie przeciwciałem skutkowało drugą CR u trzech pacjentów z nawrotem choroby. Dwóch z nich przeszło pomyślnie autoprzeszczep komórkami macierzystymi krwi obwodowej i szpiku kostnego pobranymi podczas pierwszej CR. Poza reakcjami na pierwszą dawkę, wlewy CAMPATH-1H były dobrze tolerowane. Jednak u dwóch pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź, rozwinęła się ciężka aplazja szpiku kostnego. śmiertelna u jednego; drugi pozostał umiarkowanie pancytopeniczny 21 tygodni po przerwaniu terapii CAMPATH-1H. Przyczyna tego działania niepożądanego jest nieznana. WNIOSEK: CAMPATH-1H jest skutecznym lekiem w T-PLL i stanowi znaczną poprawę w porównaniu z innymi rodzajami terapii. znaczącą poprawę w porównaniu z innymi rodzajami terapii. Jednak samo CAMPATH-1H nie wystarcza do uzyskania długotrwałej remisji, a rola autologicznego przeszczepu komórek macierzystych wymaga dalszych badań. autologicznych komórek macierzystych wymaga dalszych badań. --- CEL: Zbadanie, czy nelarabina jest skutecznym środkiem w leczeniu białaczek indolentnych i ocenić, czy istnieje związek między farmakokinetyką komórkową farmakokinetyką analogu trifosforanu a odpowiedziami klinicznymi. PACJENCI I METODY: Trzydziestu pięciu pacjentów z nawrotowymi/opornymi białaczkami (n = 24, przewlekła białaczka limfocytowa B-komórkowa i n = 11, białaczka prolimfocytowa T-komórkowa białaczka limfocytowa) zostali włączeni do trzech różnych protokołów. W przypadku schematu A pacjent nelarabinę codziennie przez 5 dni, podczas gdy w schemacie B nelarabina była podawana w dniach 1, 3 i 5. Schemat C był podobny do schematu B z wyjątkiem że podawano również fludarabinę. Farmakokinetykę osoczową i komórkową badano podczas pierwszego cyklu. WYNIKI: Odpowiedzi uzyskano u 20%, 15% i 63% pacjentów otrzymujących odpowiednio schemat A, B i C. Kategoria histologiczna, liczba wcześniejszych liczba wcześniejszych terapii i oporność na fludarabinę nie miały wpływu na odsetek odpowiedzi. Najczęstszą toksycznością niehematologiczną była neuropatia obwodowa. Neutropenia stopnia 4 neutropenia i małopłytkowość komplikowały odpowiednio 23% i 26% kursów. i występowały istotnie częściej u pacjentów z wcześniejszą niewydolnością szpiku. niewydolnością szpiku. Farmakokinetyka nelarabiny i arabinosylguaniny w osoczu arabinosylguaniny (ara-G) i komórkowego trifosforanu ara-G (ara-GTP) były podobne w obu grupach diagnoz, a eliminacja ara-GTP z komórek białaczki była powolna (mediana komórek białaczkowych była powolna (mediana, > 24 godziny). Mediana szczytowych stężeń wewnątrzkomórkowych stężenia ara-GTP były znacząco różne (P = .0003) pomiędzy odpowiadających (440 mikromoli / L; zakres, 35 do 1,438 mikromoli / L; n = 10) i niereagujących (50 mikromoli / L; zakres, 22 do 178 mikromoli / L; n = 15). WNIOSEK: Nelarabina jest skutecznym schematem przeciwko białaczkom indolentnym i a połączenie jej z fludarabiną było najbardziej obiecujące. Określenie poziomu ara-GTP w komórkach nowotworowych ara-GTP może stanowić test predykcyjny odpowiedzi na nelarabinę. --- Białaczka prolimfocytowa z komórek T jest rzadką posttymiczną chorobą limfoidalną, która ma charakterystyczne cechy kliniczne, morfologiczne, immunofenotypowe i cytogenetyczne. cechy kliniczne, morfologiczne, immunofenotypowe i cytogenetyczne. Wcześniej była związana z agresywnym przebiegiem, słabą odpowiedzią na konwencjonalną chemioterapię i krótką na konwencjonalną chemioterapię i krótką medianą przeżycia. Leczenie analogami puryn i przeciwciałem monoklonalnym alemtuzumabem spowodowało znacznie wyższe wskaźniki odpowiedzi i wydłużenie przeżycia. Jednak odpowiedzi są jednak przejściowe, a allogeniczna transplantacja hematopoetycznych komórek progenitorowych pozostaje jedyną potencjalną opcją leczenia. Odsetek pacjentów kwalifikujących się do przeszczepu jest niski, ze względu na starszy wiek pacjentów, oraz transplantacja niemieloablacyjna jest obiecującą alternatywą, którą należy należy zbadać.
Wymień leki zaburzające metabolizm puryn, które są stosowane w leczeniu białaczki limfocytowej T?
Deoksyformycyna i pentostatyna są analogami puryn, które zakłócają metabolizm puryn i są stosowane w leczeniu pacjentów z białaczką prolimfocytową z komórek T.