Syryjskie chomiki złociste, gdy mają swobodny dostęp do pożywienia i koła do ćwiczeń będą biegać na długich dystansach i rozwijać hiperfagię i przyspieszony liniowy wzrost ciała z wysokim poziomem krążącego hormonu wzrostu i insuliny. Somatostatyna, szeroko rozpowszechniony neurohormonalny peptyd mózgowo-jelitowy, moduluje wchłanianie składników odżywczych i może regulować spożycie pokarmu. Aby zbadać rolę krążących immunoreaktywności podobnej do somatostatyny w osoczu (SRIF-LI; pg/ml) w hiperfagii wywołanej wysiłkiem fizycznym Hiperfagia Badano 4 grupy zwierząt; nieograniczona grupa ćwiczeń (279,0 +/- 107,7, n = 10); grupę prowadzącą siedzący tryb życia (121,1 +/- 40,8, n = 8); grupę ograniczona grupa ćwiczeń (107,7 +/- 12,4, n = 6); i ograniczona grupa bez ćwiczeń (115,5 +/- 45,9, n = 9). Tak więc, nieograniczona grupa ćwiczeń ma znacznie podwyższone stężenie SRIF-LI (P mniej niż 0,01), podczas gdy nie było nie było różnicy między pozostałymi 3 grupami. Podwyższenie stężenia SRIF-LI w osoczu w grupie nieograniczonej grupie ćwiczeniowej może stanowić odpowiedź na modulowanie zwiększonego składników odżywczych w tej grupie lub może reprezentować niecałkowicie skuteczny sygnał sytości. sygnał sytości. --- Leptyna, produkt genu ob adipocytów, odgrywa kluczową rolę w kontroli spożycia pokarmu i wydatkowania energii. spożycia pokarmu i wydatkowania energii, ale niewiele wiadomo na temat odpowiedzi leptyny na wysiłek fizyczny u osób na czczo i karmionych lub przed i po oddaniu krwi. krwi. Badanie to miało na celu określenie natychmiastowych skutków wysiłku fizycznego u zdrowych ochotników na czczo lub z pożywieniem oraz przed i jeden dzień po oddaniu krwi (450 ml) na poziomy leptyny i hormonów jelitowych hormonów jelitowych [gastryny, cholecystokininy (CCK), polipeptydu trzustkowego (PP) i insuliny], a także hormonów "stresu" (kortyzolu, katecholamin i hormonu wzrostu). hormon wzrostu. Badano dwie grupy (A i B) zdrowych, niepalących ochotników płci męskiej. badane. Wszyscy badani wykonywali przyrostowe testy wysiłkowe aż do wyczerpania (do do maksymalnego poboru tlenu - VO2max), po którym następowała 2-godzinna sesja odpoczynku. Grupa A wykonywała testy na bieżni, natomiast grupa B na cykloergometrze. W grupie A, jedno ćwiczenie zostało wykonane na czczo, a drugie po spożyciu po spożyciu standardowego płynnego posiłku. W grupie B jeden test wysiłkowy został wykonany jako test kontrolny, a drugi 24 godziny po oddaniu krwi (450 ml). Próbki krwi pobrano 5 minut przed rozpoczęciem testu, przy VO2max i 2 godziny po zakończeniu wysiłku. h po zakończeniu ćwiczeń. Nie zaobserwowano znaczących zmian stężenia leptyny w osoczu zaobserwowano zarówno bezpośrednio, jak i 2 godziny po wysiłku u osób na czczo, ale po posiłku leptyna w osoczu przy VO2max i 2 godziny po teście była istotnie wyższa, podczas gdy po oddaniu krwi znacznie wyższa, podczas gdy po oddaniu krwi była znacznie zmniejszona. Wzrost poposiłkowy wzrost leptyny w osoczu towarzyszył znaczny wzrost hormonów jelitowych hormonów jelitowych: gastryny, CCK i PP oraz hormonów stresu, takich jak noradrenalina, kortyzol i GH. Te zmiany hormonalne mogą przyczyniać się do poposiłkowego wzrostu stężenia leptyny w osoczu. wzrost stężenia leptyny w osoczu, podczas gdy spadek leptyny po oddaniu krwi krwi można przypisać nieodpowiedniej odpowiedzi hormonów stresu i autonomicznego układu nerwowego na wyczerpujący wysiłek fizyczny. autonomicznego układu nerwowego na wyczerpujące ćwiczenia. Wnioskujemy, że wyczerpujące ćwiczenia fizyczne; 1) nie wpływają na poziom leptyny w osoczu, ale gdy są wykonywane po posiłku, ale nie po odstawieniu krwi, powoduje wzrost i spadek poziomu leptyny w osoczu. leptyny w osoczu, oraz 2) uwalnianie hormonów jelitowych (gastryny, CCK i PP) oraz hormonów stresu (noradrenaliny). hormonów stresu (noradrenalina, kortyzol, GH) wzrasta natychmiast po ćwiczenia niezależnie od karmienia lub oddawania krwi i 3) po oddaniu krwi wysiłek fizyczny spowodował znaczne zmniejszenie stężenia leptyny, kortyzolu i GH w osoczu stężenia leptyny, kortyzolu i GH w osoczu, prawdopodobnie z powodu upośledzenia autonomicznej kontroli nerwowej tych hormonów. --- Wstęp: Zmienność leptyny w surowicy jest powszechnie związana z procentową zawartością tkanki tłuszczowej (%). (%), wskaźnikiem masy ciała (BMI) i aktywnością. W tym badaniu zgłosiliśmy różnice populacyjne w średnich poziomach leptyny u zdrowych mężczyzn, a także skojarzenia z % tkanki tłuszczowej i BMI, które są niezależne od tych czynników i odzwierciedlają prawdopodobną zmienność wynikającą z przewlekłych warunków środowiskowych. METODY: Poziomy leptyny w surowicy, procent tkanki tłuszczowej i BMI porównano między szczupłymi amerykańskimi biegaczami biegaczy dystansowych i zdrowych rdzennych Amerykanów Ache z Paragwaju. Średnie poziomy zostały porównano, podobnie jak regresje między procentem tkanki tłuszczowej, BMI i leptyną. Porównania przeprowadzono między amerykańskimi biegaczami długodystansowymi (n = 13, średni wiek 32,2 +/- 9,2 SD) i wysoce aktywną męską populacją rdzennych mieszkańców Nowego Świata (Ache of Paragwaj, n = 20, średni wiek 32,8 +/- 9,2) w celu ustalenia, czy znaczna zmienność populacyjna leptyny jest widoczna w aktywnych fizycznie populacjach żyjących w różnych warunkach ekologicznych, niezależnie od otyłości i BMI. WYNIKI: Chociaż postawiono hipotezę, że Ache wykazują wyższą leptynę z powodu znacznie większej otyłości (% tkanki tłuszczowej, Ache 17.9 +/- 1.8 SD; biegacze 9.7 +/- 3,2, p < 0,0001), poziomy leptyny były jednak znacznie wyższe u amerykańskich biegaczy (Ache amerykańskich biegaczy (Ache 1,13 ng/ml +/- 0,38 SD; biegacze 2,19 +/- 1,15; p < 0.007). Znaczące różnice w związku między leptyną a procentem tkanki tłuszczowej były również również widoczne między mężczyznami z Ache i biegaczami. Chociaż % tkanki tłuszczowej był znacząco związany z leptyną u biegaczy (r = 0,90, p < 0,0001), % tkanki tłuszczowej był ujemnie u mężczyzn z Ache (r = -0,50, p < 0,03). WNIOSEK: Wyniki te ilustrują, że przewlekłe warunki ekologiczne oprócz aktywności oprócz aktywności są prawdopodobnie czynnikami, które przyczyniają się do zmienności populacji w poziomach leptyny i fizjologii. Zmienność populacji niezależna od otyłości należy uznać za ważne źródło zmienności, szczególnie w świetle różnic etnicznych i populacyjnych w częstości występowania i etiologii otyłości, cukrzycy i innych schorzeń metabolicznych. --- Ćwiczenia interwałowe w sprincie poprawiają kilka wskaźników zdrowotnych, ale apetyt i równowaga energetyczna i bilans energetyczny są nieznane. W tym badaniu porównano wpływ sprintu i ćwiczeń wytrzymałościowych na apetyt, spożycie energii i odpowiedzi hormonów jelitowych. odpowiedzi. Dwunastu zdrowych mężczyzn [średnia (SD): wiek 23 (3) lata, wskaźnik masy ciała 24,2 (2,9) kg m(-2), maksymalny pobór tlenu 46,3 (10,2) ml kg(-1) min(-1)]. ukończyli trzy 8-godzinne próby [kontrola (CON), ćwiczenia wytrzymałościowe (END), sprint ćwiczenia interwałowe (SIE)] w odstępie 1 tygodnia. Próby rozpoczęły się po zakończeniu standardowego śniadania. Sześćdziesiąt minut jazdy na rowerze przy 68,1% (4,3%) maksymalnego maksymalnego poboru tlenu wykonano od 1,75 do 2,75 godziny w END. Sześć 30-sekundowych testów Wingate przeprowadzono w godzinach 2.25-2.75 w SIE. Oceny apetytu, acylowanej greliny i stężenia peptydu YY (PYY) mierzono podczas każdego badania. Spożycie pokarmu było monitorowane na podstawie posiłków w formie bufetu po 3,5 i 7 godzinach oraz torby z jedzeniem na noc. Apetyt (P < 0,0005) i acylowana grelina (P < 0,002) były tłumione podczas ćwiczeń, ale bardziej podczas SIE. Peptyd YY wzrastał podczas ćwiczeń, ale najbardziej konsekwentnie podczas END (P < 0,05). Acylowana grelina była najniższa w godzinach popołudniowych SIE (P = 0,018) pomimo zwiększonego apetytu (P = 0,052). Wydatek energetyczny był wyższy w END niż w SIE (P < 0,0005). Spożycie energii było nie różniło się między próbami (P > 0,05). Dlatego względne spożycie energii (spożycie energii minus wydatek energetyczny netto ćwiczeń) było niższe w END niż w CON (15,7%; P = 0,006) i SIE (11,5%; P = 0,082). Ostry wysiłek ćwiczeń wytrzymałościowych spowodował niższe postrzeganie apetytu w godzinach po niż ćwiczenia interwałowe sprintu i wywołał większy 24-godzinny deficyt energii ze względu na wyższy wydatek energetyczny podczas ćwiczeń. --- Ostatnie badania sugerują, że spontaniczna aktywność fizyczna (SPA) może być pod nieświadomej kontroli obwodów neuroendokrynnych, o których wiadomo, że kontrolują jedzenie spożycie pokarmu. Aby dokładniej wyjaśnić endokrynną komunikację jelitowo-mózgową jako składnik takich obwodów, przeanalizowaliśmy tutaj długoterminowe i ostre skutki hormony żołądkowo-jelitowe grelina i PYY 3-36, a także ich podwzgórze neuropeptydowe cele NPY, AgRP i POMC (alfa-MSH), na aktywność lokomotoryczną i zachowania w klatce domowej u szczurów. Do analizy SPA wykorzystaliśmy zautomatyzowany system pomiaru aktywności system pomiaru aktywności przerwania wiązki podczerwieni, w połączeniu z nowatorskim zautomatyzowanym system analizy zachowania oparty na wideo (HomeCageScan (HCS)). Przewlekły (jednomiesięczny) obwodowy wlew greliny silnie zwiększał masę ciała i masę tłuszczu u szczurów. szczurów. Taki pozytywny bilans energetyczny nie był intrygująco spowodowany ogólnym zwiększonego spożycia kalorii, ale był głównie związany ze spadkiem SPA. SPA. Przewlekła infuzja dokomorowa (7 dni) greliny potwierdziła spadek SPA i zasugerował centralny mechanizm. Centralne podawanie AgRP i NPY zwiększało spożycie pokarmu zgodnie z oczekiwaniami. Podanie AgRP doprowadziło do opóźnionego spadku SPA, podczas gdy NPY ostro (ale przejściowo) zwiększyło SPA. Dysekcja behawioralna przy użyciu HCS potwierdziła obserwowany ostry i przejściowy wzrost spożycia pokarmu i SPA przez centralny wlew NPY infuzji. Ostre centralne podawanie alfa-MSH gwałtownie zmniejszyło jedzenie spożycie, ale nie zmieniło SPA. Centralne podawanie agonisty receptora NPY agonisty PYY 3-36 przejściowo zwiększyło SPA. Nasze dane sugerują, że kontrola spontanicznej aktywności fizycznej przez hormony jelitowe lub ich cele neuropeptydowe mogą stanowić ważny mechanistyczny element regulacji bilansu energetycznego. --- Zbadaliśmy, czy zmiany poziomu hormonów jelitowych spowodowane pojedynczym wysiłkiem aerobowym ćwiczeń aerobowych różnią się między otyłymi młodymi mężczyznami i normalnymi kontrolami oraz próbował określić zaangażowanie zmian hormonalnych podczas ćwiczeń w regulacji bilansu energetycznego (EB) u tych otyłych osób. Siedmiu otyłych i siedem dopasowanych wiekowo osób o normalnej wadze uczestniczyło w ćwiczeniach i odpoczynku i odpoczynku. Badani spożywali standaryzowane śniadanie, po którym następowały ciągłe ćwiczenia na rowerze przy 50% VO (2max) lub odpoczynek przez 60 minut. W porze lunchu przedstawiono i obliczono spożycie energii (EI) i względne spożycie energii (REI). i względne spożycie energii (REI). Próbki krwi pobierano w odstępach 30-minutowych podczas obu sesji glukozy, insuliny, glukagonu, greliny, peptydu YY (PYY) i glukagonopodobnego peptydu-1. glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1). Poziomy PYY i GLP-1 w osoczu były zwiększone przez ćwiczenia, podczas gdy poziom greliny w osoczu nie był zmieniony przez ćwiczenia. Obszary obszary pod krzywą (AUC) przebiegów czasowych poziomów PYY i GLP-1 nie znacząco różniły się między obiema grupami. W przeciwieństwie do tego, EI i REI były zmniejszone przez ćwiczenia w obu grupach, a deficyt energii był znacząco większy u osób otyłych niż w grupie kontrolnej. Obecne wyniki sugerują że krótkoterminowa EB podczas pojedynczej sesji ćwiczeń może być regulowana nie przez zwiększone ilości tych hormonów jelitowych per se. --- TŁO: Chociaż odpowiedzi hormonalne na ćwiczenia wykonywane w stanie odżywienia są dobrze udokumentowane, znacznie mniej wiadomo o wpływie pojedynczej serii ćwiczeń, wykonywane po całonocnym poście, na reakcje sercowo-oddechowe i hormony wydzielanie hormonów. Doniesiono, że niedawno odkryte hormony, takie jak leptyna i grelina mogą wpływać na reakcje układu sercowo-naczyniowego w spoczynku. Jednak ich wpływ na reakcje sercowo-naczyniowe na ćwiczenia są nieznane. CELE: Badanie to zostało zaprojektowane w celu określenia wpływu nocnego postu na reakcje sercowo-oddechowe podczas umiarkowanych ćwiczeń przyrostowych. Postawiliśmy postawiliśmy hipotezę, że wywołane postem / wysiłkiem zmiany w stężeniach leptyny / greliny w osoczu mogą wpływać na odpowiedź układu sercowo-naczyniowego. MATERIAŁ I METODY: Ośmiu zdrowych, niepalących mężczyzn (średnie +/- SE: wiek 23,0 +/- 0,5 roku; masa ciała 71,9 +/- 1,5 kg; wzrost 179,1 +/- 0,8 cm; BMI 22,42 +/- 0,49 kg x m(-2) z VO2max wynoszącym 3,71 +/- 0,10 l x min(-1)) zgłosili się na ochotnika do tego badania. badanie. Badani wykonali dwukrotnie przyrostowy test wysiłkowy, z wzrostem mocy wyjściowej o 30 W co 3 minuty. Testy były wykonywane w losowej kolejności: raz w stanie odżywienia - jazda na rowerze do wyczerpania i drugi, około tydzień później, po całonocnym poście - jazda na rowerze do osiągnięcia 150 W. WYNIKI: W niniejszym badaniu porównaliśmy wyniki uzyskane podczas ćwiczeń przyrostowych wykonywanych tylko do 150 W (59 +/- 2% VO2max) zarówno w stanie zarówno na czczo, jak i po posiłku. Tętno mierzone podczas ćwiczeń przy każdej mocy wyjściowej, wykonywanych na czczo było o około 10 bt x min(-1) (p = 0,02) niższe niż u osób odżywionych. niż u osób na czczo. Współczynnik oddechowy i stężenie mleczanu w osoczu w stanie na czczo były również istotnie (p<0,001) niższe niż u osób odżywionych. Przedtreningowe stężenia leptyny i greliny w osoczu nie różniły się istotnie różniły się w stanie na czczo i po posiłku. Indukowany wysiłkiem wzrost hGH nie był towarzyszyły znaczące zmiany w badanych hormonach jelitowych, takich jak grelina, leptyna i insulina, z wyjątkiem stężenia gastryny w osoczu, które było istotnie (p = 0,008) niższe u osób na czczo przy mocy wyjściowej 150 W. Stężenie [IL-6] w osoczu w spoczynku przed ćwiczeniami wykonywanymi na czczo było istotnie znacząco (p = 0,03) podwyższone w stosunku do stanu na czczo. Towarzyszyły temu towarzyszyło istotnie wyższe (p = 0,047) stężenie noradrenaliny w osoczu. stężenie noradrenaliny. Stężenie IL-6 w osoczu w spoczynku u osób karmionych było ujemnie ujemnie skorelowane ze stężeniem greliny w osoczu (r = -0,73, p < 0,05) i dodatnio skorelowane ze stężeniem insuliny w osoczu (r = 0,78, p < 0,05). Stwierdzono istotną ujemną korelację (r = -0,90; p < 0,05) między osoczem insuliny i stężenia greliny w spoczynku u osób karmionych. WNIOSKI: Stwierdziliśmy, że stężenia leptyny i greliny w osoczu nie mają znaczącego wpływu na indukowane na czczo osłabienie częstości akcji serca podczas ćwiczeń. Postulowaliśmy, że efekt ten jest spowodowany zwiększonym stężeniem norepinefryny w osoczu. stężenie noradrenaliny w osoczu, prowadzące do wzrostu ogólnoustrojowego oporu naczyniowego i stymulacji błędnej za pośrednictwem baroreceptorów. Ponadto uważamy, że indukowany na czczo znaczny wzrost stężenia IL-6 w osoczu w spoczynku, któremu towarzyszy wyższe stężenie noradrenaliny w osoczu i niższemu RQ, należy do odpowiedzi fizjologicznych, utrzymujących homeostazę energetyczną homeostazę energetyczną na czczo. --- W tym badaniu zbadano ostry wpływ ćwiczeń na poposiłkowe poziomy hormonów i metabolitów związanych z apetytem, spożycie energii (EI) i subiektywne miary apetytu. Ghrelina, polipeptyd YY (PYY), glukagonopodobny peptyd-1 (GLP-1) i polipeptyd trzustkowy (PP) mierzono na czczo i po posiłku u 12 zdrowych osób. na czczo i po posiłku u 12 zdrowych ochotników o prawidłowej masie ciała (sześciu mężczyzn i sześć kobiet) kobiet) przy użyciu randomizowanego projektu krzyżowego. Jedną godzinę po standardowym śniadaniu, badani albo jeździli na rowerze przez 60 minut przy 65% maksymalnego tętna lub odpoczywali. Subiektywny apetyt był oceniany przez cały czas trwania badania za pomocą wizualnych skali analogowej, a następnie mierzono EI podczas posiłku w formie bufetu na koniec badania (3 godziny po śniadaniu i 1 godzina po odpoczynku). po śniadaniu i 1 godzinę po ćwiczeniach). Ćwiczenia znacząco zwiększyły średnie PYY, GLP-1 i PP, a efekt ten utrzymywał się w okresie po wysiłku dla GLP-1 i PP. Nie zaobserwowano znaczącego wpływu ćwiczeń na poposiłkowe poziomy greliny. Podczas okresu ćwiczeń, głód wyniki były znacznie zmniejszone; jednak efekt ten zniknął w okresie po wysiłku. Ćwiczenia znacząco zwiększyły późniejszy bezwzględny EI, ale spowodował znaczny spadek względnego EI po uwzględnieniu energii wydatkowanej podczas ćwiczeń. Wyniki głodu i poziomy PYY, GLP-1 i PP wykazywały odwrotny wzorzec czasowy podczas 1-godzinnych ćwiczeń/kontroli. Podsumowując, ostre ćwiczenia o umiarkowanej intensywności tymczasowo zmniejszyły uczucie głodu i były w stanie głód i były w stanie wytworzyć krótkoterminowy ujemny bilans energetyczny. Ten wpływ na apetyt i późniejszą homeostazę energetyczną nie został wyjaśniony przez zmiany w poposiłkowych poziomach greliny; jednak "anoreksja wywołana wysiłkiem fizycznym może być potencjalnie związana ze zwiększonym poziomem PYY, GLP-1 i PP. --- Grelina i peptyd YY (PYY) są nowo rozpoznanymi peptydami jelitowymi zaangażowanymi w regulację apetytu. Stężenia greliny w osoczu są podwyższone na czczo i tłumione po posiłku, podczas gdy stężenia PYY są tłumione na czczo i podwyższone po posiłku. Określamy, czy grelina i PYY są zmieniane przez niskotłuszczowy, wysokowęglowodanowy (10% tłuszczu, 75% węglowodanów) lub umiarkowanie tłusty, dieta o umiarkowanej zawartości węglowodanów (35% tłuszczu, 50% węglowodanów) i; czy te peptydy są dotknięte intensywnym bieganiem wytrzymałościowym (które prawdopodobnie tymczasowo tłumi apetyt). Dwudziestu jeden biegaczy trenujących wytrzymałościowo stosowało kontrolowaną dietę (25% tłuszczu) i schemat treningowy przez 3 dni przed spożyciem niskotłuszczową lub izoenergetyczną dietę o umiarkowanej zawartości tłuszczu przez kolejne 3 dni w losowy sposób. w sposób losowy. W dniu 7 biegacze przeszli odbudowę glikogenu, a następnie ukończyli 90-minutową 10-kilometrową jazdę na czas w dniu 8, po kontrolnym śniadaniu. śniadaniu. Próbki krwi pobrano w dniach 4 i 7 (na czczo) oraz w dniu 8 (bez postu) przed i po ćwiczeniach w celu analizy greliny, PYY, insuliny i hormonu wzrostu (GH). Insulina, GH, grelina i PYY zmieniały się znacząco w czasie (p < 0,0001). (p < 0,0001), ale dieta nie miała na nie wpływu. Grelina była podwyższona podczas na czczo (dni 4 i 7), podczas gdy insulina i PYY były stłumione. Po po posiłku przedtreningowym grelina była obniżona o ~17%, a insulina i PYY były podwyższone o odpowiednio odpowiednio o ~157 i ~40% w stosunku do stanu na czczo (dzień 7). Po ćwiczeniach, PYY, grelina i GH były znacząco (p < 0,0001) zwiększone odpowiednio o ~11, ~16 i odpowiednio o ~813%. Zauważone zakłócenie typowej odwrotnej zależności między greliną a PYY po ćwiczeniach sugeruje, że interakcja tych peptydy mogą być przynajmniej częściowo odpowiedzialne za apetyt po wysiłku tłumienie apetytu. Peptydy te nie wydają się być pod wpływem spożycia tłuszczu w diecie. spożycie tłuszczu. --- Dziewięć biegaczek i dziesięć chodziarzy ukończyło 60-minutowy bieg lub marsz o umiarkowanej intensywności (70% VO(2)max) bieg lub marsz lub 60-minutowy odpoczynek w zrównoważonej kolejności. Stężenie w osoczu stężenia oreksogennego peptydu greliny, peptydów anoreksogennych peptydu YY (PYY), glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1) i oceny apetytu mierzono w odstępach 30-minutowych odstępach przez 120 minut, a następnie posiłek wolnego wyboru. Zarówno oreksogenne, jak i peptydy anoreksogenne były podwyższone po bieganiu, ale nie zaobserwowano żadnych zmian po chodzeniu. Względne spożycie energii (skorygowane o koszt ćwiczeń / odpoczynku) było ujemne w posiłku po bieganiu (-194 ± 206 kcal) w porównaniu do chodzenia (41 ± 196 kcal) (P = 0,015), chociaż oba były stłumione (P < 0,05) w porównaniu do odpoczynku (odpowiednio 299 ± 308 i 284 ± 121 kcal). Średnie tempo zmian PYY i GLP-1 w czasie przewidywało apetyt u biegaczy, ale tylko zmiana GLP-1 przewidywała głód (P = 0,05) u osób chodzących. Wyniki dostarczają dowodów na to, że zmiany apetytu wywołane wysiłkiem fizycznym są prawdopodobnie napędzane przez złożone zmiany w hormony regulujące apetyt, a nie zmiany w pojedynczym peptydzie jelitowym. --- TŁO: Krótkotrwały brak aktywności fizycznej wpływa na bilans energetyczny i jest i jest uważana za czynnik sprzyjający przybieraniu na wadze. Długoterminowe skutki są nieznane. CEL: Celem badania było wykorzystanie modelu leżenia w łóżku do określenia długoterminowego wpływu braku aktywności fizycznej na regulację bilansu energetycznego oraz przetestować wpływ treningu fizycznego na dostosowanie bilansu energetycznego do braku aktywności fizycznej. do braku aktywności fizycznej. PROJEKT: Szesnaście szczupłych kobiet podzielono na dwie grupy (n = 8 każda): grupę kontrolną grupa kontrolna poddana ścisłemu 60-dniowemu odpoczynkowi w łóżku i grupa ćwiczeniowa poddana połączony trening aerobowy/oporowy z jednoczesnym leżeniem w łóżku. Skład ciała skład ciała, spontaniczne spożycie energii, głód, całkowity wydatek energetyczny (TEE), i hormony jelitowe na czczo. WYNIKI: W oparciu o zmiany składu ciała wywołane odpoczynkiem w łóżku, grupa kontrolna miała nieznacznie ujemny bilans energetyczny (-0,4 +/- 0,4 MJ/d; P = 0,01 vs. zero), głównie z powodu zaniku mięśni (P < 0,001 vs. zero). Stabilna masa tkanki tłuszczowej (P = 0,19 vs. zero) i dopasowanie między spontanicznym spożyciem energii a TEE wskazywały jednak na stabilny bilans energetyczny. Hormony głodu i jelit pozostały niezmienione podczas odpoczynku w łóżku. W grupie ćwiczeniowej TEE był o 24% wyższy niż w grupie grupie kontrolnej (P = 0,004). Nieoczekiwanie zmniejszyło się pragnienie spożywania pokarmu (P = 0,025) zmniejszyło się, a spontaniczne spożycie energii (P = NS) nie było stymulowane, promując ujemny bilans energetyczny (-1,1 +/- 0,5 MJ/d, P = 0,0003 vs. zero). WNIOSKI: Bilans energetyczny jest regulowany podczas 2 miesięcy braku aktywności fizycznej, w przeciwieństwie do eksperymentów krótkoterminowych. I odwrotnie, wydatek energetyczny u osób odpoczywających w łóżku, które nie mają spontanicznej aktywności fizycznej nie wywoływały głodu i promowały ujemny bilans energetyczny, co sugeruje potencjalną rolę aktywności fizycznej niezwiązanej z wysiłkiem fizycznym w regulacji bilansu energetycznego. --- W niniejszym badaniu określono zmiany apetytu i hormonów jelitowych regulujących apetyt hormony jelitowe podczas i po napadach zarówno ćwiczeń na skakance (z obciążeniem) i ćwiczeń na ergometrze rowerowym (bez obciążenia). Po 12-godzinnym poście, 15 młodych mężczyzn (średnia ± SD, wiek 24,4 ± 1,7 roku, maksymalny pobór tlenu 47,0 ± 6,5 ml/kg/min) uczestniczyło w trzech 160-minutowych próbach: (1) skakanie na linie (295 ± 40 kcal, 3 zestawy × 10 min z 5-minutową przerwą, a następnie odpoczywał przez 120 min); (2) ćwiczenia na ergometrze rowerowym (288 ± 36 kcal, 3 zestawy × 10 min z 5-minutową przerwą, a następnie odpoczynek przez 120 minut); (3) kontrola (odpoczynek przez 160 minut). Oceny odczuwanego głodu i acylowanej greliny zostały stłumione, a całkowity peptyd YY (PYY) były zwiększone podczas i bezpośrednio po ćwiczeniach w obu próbach próbach wysiłkowych, ale glukagon podobny do peptydu-1 nie został zmieniony. Ponadto, stłumiony głód podczas ćwiczeń na skakance był większy niż podczas ćwiczeń na ergometrze rowerowym. ergometru rowerowego, ale nie było różnic w acylowanej grelinie i całkowitego PYY. Wyniki te wskazują, że ćwiczenia z obciążeniem mają większy wpływ na apetyt. efekt tłumienia apetytu wywołany ćwiczeniami w porównaniu z ćwiczeniami bez obciążenia ćwiczenia, a obie formy ćwiczeń obniżyły acylowaną grelinę i wzrosły PYY, ale zmiany te nie różniły się znacząco między trybami ćwiczeń. --- Rośnie zainteresowanie wpływem ćwiczeń na poziomy hormonów jelitowych w osoczu i późniejsze spożycie energii (EI). i późniejsze spożycie energii (EI), ale wpływ trybu i intensywności ćwiczeń na profile hormonów anorektycznych w późniejszym EI pozostają do wyjaśnienia. wyjaśnione. Naszym celem było zbadanie, czy krążący peptyd YY(3-36) (PYY(3-36)) i glukagonopodobny peptyd-1 (GLP-1 lub GCG, jak wymieniono w bazie danych HUGO ) zależą od intensywności ćwiczeń, co może mieć wpływ na późniejszą EI. Dziesięciu młodych mężczyzn (średnia+/-s.d., wiek: 23,4+/-4,3 lat, wskaźnik masy ciała: 22,5+/-1,0 kg/m(2), i maksymalny pobór tlenu (VO(2 max)): 45,9+/-8,5 ml/kg na min) otrzymali standaryzowane śniadanie, po którym nastąpiła ciągła jazda na rowerze przy 75% VO(2 max) (sesja o wysokiej intensywności), 50% VO(2 max) (sesja o umiarkowanej intensywności) lub odpoczynek (sesja intensywności) lub odpoczynek (sesja odpoczynku) przez 30 minut. Podczas lunchu podano posiłek testowy i obliczono EI. Próbki krwi pobrano podczas trzech sesji do pomiarów stężenia glukozy, insuliny, PYY(3-36) i GLP-1, który obejmuje GLP-1 (7-36). w tym amidu GLP-1 (7-36) i amidu GLP-1 (9-36). Wzrost poziomu PYY(3-36) we krwi był zależny od intensywności ćwiczeń (efekt sesji: P<0,001 przez dwukierunkowa ANOVA), podczas gdy poziomy GLP-1 były podobne między dwoma różnymi sesjami ćwiczeń. Warto zauważyć, że wzrost pola pod krzywą dla poziomów GLP-1 był ujemnie skorelowany ze spadkiem EI w każdej sesji ćwiczeń (wysoki: P<0,001, umiarkowany: P=0,002). Obecne odkrycia podnoszą możliwość, że każdy hormon jelitowy wykazuje specyficzną kinetykę krwi w odpowiedź na dwie różne intensywności bodźców wysiłkowych i może odgrywać różne role w regulacji EI po wysiłku.
Czy aktywność fizyczna wpływa na hormony jelitowe?
Tak.