Bezpośrednia stymulacja nerwów obwodowych jest skuteczną metodą leczenia wielu zaburzeń, w tym padaczki, depresji, bólu neuropatycznego, klasterowego bólu głowy, i dysfunkcji urologicznych. Skuteczność tej stymulacji jest ostatecznie spowodowana z modulacji aktywności w ośrodkowym układzie nerwowym. Jednakże, dokładne regiony mózgu zaangażowane w każde zaburzenie i sposób, w jaki są modulowane przez stymulację nerwów obwodowych, nie są w pełni poznane. nie są w pełni poznane. Zastosowanie funkcjonalnego neuroobrazowania takich jak SPECT, PET i fMRI u pacjentów poddawanych stymulacji nerwów obwodowych może pomóc nam zrozumieć te mechanizmy. Dokonujemy przeglądu literatury dotyczącej funkcjonalnego neuroobrazowania wykonanego u pacjentów, którym wszczepiono stymulatory nerwów obwodowych z wyżej wymienionymi zaburzeniami. Badania te sugerują, że aktywność mózgu mózgu w odpowiedzi na stymulację nerwów obwodowych jest złożoną interakcją między parametrami stymulacji, typem i ciężkością choroby, przewlekłością a także niespecyficznymi efektami. Na podstawie tych informacji możemy zrozumieć, które struktury mózgu są zaangażowane w mechanizm w mechanizm stymulacji nerwów obwodowych, a także zdefiniować podłoża neuronalne leżące u podstaw tych zaburzeń. tych zaburzeń. --- Obciążenie depresją jako poważną chorobą o wysokiej samobójczości i częstości występowania jest ogromne. jest ogromne. Pomimo znacznego postępu w psychofarmakologii i psychoterapii w ostatnich dziesięcioleciach psychoterapii w ciągu ostatnich dziesięcioleci, pozostała grupa bardzo chorych pacjentów z przewlekłą chorobą i wysokim ryzykiem samobójstwa. przewlekłą chorobą i wysokim ryzykiem samobójstwa. Współczesne teorie dotyczące patofizjologii depresji wywodzą się z badań nad mechanizmem działania leków przeciwdepresyjnych na układy serotoninergiczny (5-HT) i noradrenergiczny (NE). i noradrenergiczny (NE). Włókna serotoninergiczne pochodzą z grzbietowych jąder szwu (DRN), włókna noradrenergiczne z miejsca sinawego (LC). Oba jądra reprezentują stosunkowo małe regiony mózgu i oba są w pewnym stopniu kontrolowane przez kompleks kompleks habenularny. Proponujemy hipotezę o nadmiernej aktywacji habenula w dużych epizodach depresyjnych u ludzi (MDE). Zwiększona aktywacja bocznego jądra habenularnego prowadzi do obniżenia regulacji układu serotoninergicznego, noradrenergicznych, dopaminergicznych i stymulacji układu osi podwzgórze-przysadka-nadnercza (HPA). Funkcjonalne hamowanie bocznego habenula poprzez głęboką stymulację mózgu (DBS) ma właściwości przeciwdepresyjne. Hipoteza hipoteza opiera się na wynikach badania obrazowania klinicznego badającego habenular po zubożeniu tryptofanu i na kilku badaniach na zwierzętach, które są omówione. Zakładając, że nasza hipoteza zostanie potwierdzona przez analogiczne badanie tyrozyny i dodatkowe badania przedkliniczne, kolejnym logicznym krokiem byłoby bezpośrednie logicznym krokiem byłoby bezpośrednie przetestowanie naszej hipotezy u pacjentów. Możliwe kryteria wyboru pacjentów, kwestie etyczne i miejsce DBS są dokładnie omówione. --- Głęboka stymulacja mózgu (DBS) do jądra półleżącego (NAcc-DBS) była związana z działaniem przeciwdepresyjnym, przeciwlękowym i prokognitywnym w małej grupie pacjentów pacjentów cierpiących na depresję oporną na leczenie (TRD), obserwowanych przez 1 rok. rok. Opisano wyniki długoterminowej obserwacji trwającej do 4 lat NAcc-DBS w grupie 11 pacjentów. Opisano efekty kliniczne, jakość życia (QoL), funkcje poznawcze, i bezpieczeństwo. Jedenastu pacjentów poddano stymulacji DBS obustronnie do NAcc. Głównymi miarami wyników były efekty kliniczne (skala depresji Hamiltona Skala depresji Hamiltona, Skala depresji Montgomery'ego-Asperga i Skala lęku Hamiltona) QoL (SF-36), funkcje poznawcze i bezpieczeństwo na początku badania, 12 miesięcy (n=11), 24 miesiące (n=10) i ostatniej obserwacji (maksymalnie 4 lata, n=5). Analizy przeprowadzono metodą metodą intent-to-treat z ostatnią obserwacją przeniesioną do przodu, w związku z czym 11 pacjentów do każdego punktu w czasie. W sumie 5 z 11 pacjentów (45%) zostało sklasyfikowanych jako odpowiadający po 12 miesiącach i pozostali trwale odpowiadającymi bez pogorszenia objawów aż do ostatniej obserwacji po 4 latach. Obie oceny depresji i lęku uległy znacznemu zmniejszeniu w całej próbie od pierwszego miesiąca NAcc-DBS. U wszystkich pacjentów nastąpiła poprawa w zakresie jakości życia. Jeden niereagujący popełnił samobójstwo. Nie zgłoszono żadnych poważnych zdarzeń niepożądanych ze zmianą parametrów. Pierwsze, wstępne, długoterminowe dane dotyczące NAcc-DBS wykazały stabilne działanie przeciwdepresyjne i przeciwlękowe oraz poprawę jakości życia w tej małej próbie pacjentów cierpiących na TRD. Żaden z pacjentów pacjentów, u których w pierwszym roku wystąpił nawrót choroby w okresie obserwacji (do 4 lat). lat). --- Uczenie się, że pewne działania prowadzą do ryzykownych nagród, ma kluczowe znaczenie dla przetrwania biologicznego, społecznego i ekonomicznego, przetrwania społecznego i ekonomicznego, ale dokładne mechanizmy neuronowe takiego uczenia się ukierunkowanego na nagrodę pozostają niejasne. Tutaj pokazujemy, że ludzkie jądro accumbens odgrywa kluczową rolę w uczeniu się o ryzyku poprzez reprezentowanie wartości nagrody. Zarejestrowaliśmy aktywność elektrofizjologiczną bezpośrednio z jądra półleżącego pięciu pacjentów poddawanych głębokiej stymulacji mózgu w celu leczenia opornej na leczenie dużej depresji. Pacjenci zaangażowali się w proste zadanie uczenia się nagrody, w którym w którym najpierw uczyli się skojarzeń bodziec-wynik (zadanie uczenia się), a następnie byli w stanie mogli wybierać spośród wyuczonych bodźców (zadanie wyboru). Podczas zadanie uczenia się, aktywność jądra półleżącego odzwierciedlała potencjał i otrzymane wartości nagrody zarówno podczas bodźca wskazującego, jak i podczas informacji zwrotnej. Podczas Podczas zadania wyboru nie było aktywności jądra półleżącego podczas bodźca wskazującego, ale aktywność związana ze sprzężeniem zwrotnym była wyraźna i podobna do tej podczas zadania uczenia się. zadania uczenia się. Ten wzorzec wyników jest niespójny z błędem przewidywania odpowiedź. Wreszcie, analizy korelacji krzyżowych między accumbens i jednoczesne zapisy przyśrodkowej kory czołowej sugerują dynamiczną interakcję między tymi strukturami. Wysoka rozdzielczość przestrzenna i czasowa tych zapewnia nowy wgląd w czas aktywności w ludzkim jądrze półleżącym. jądro półleżące, jego funkcje podczas uczenia się i podejmowania decyzji w oparciu o nagrodę podejmowania decyzji i jego interakcji z przyśrodkową korą czołową. --- Przez dziesięciolecia najcięższe, najbardziej przewlekłe i oporne na terapię formy depresji Depresja zmusiła klinicystów i badaczy do poszukiwania leczenia ostatniej szansy. leczenia. Wczesne procedury psychochirurgiczne były niebezpieczne i często wiązały się z z poważnymi i uporczywymi skutkami ubocznymi, w tym awolicją, apatią i zmianą osobowości. osobowości. Wraz z wprowadzeniem leczenia psychofarmakologicznego w latach 50. 1950, częstotliwość procedur ablacyjnych gwałtownie spadła. Ostatnia dekada, była jednak świadkiem odrodzenia się strategii chirurgicznych w wyniku udoskonalonych technik i postępów, takich jak stymulacja wysokiej częstotliwości głębokich jąder mózgu. głębokich jąder mózgu. Najnowsze dane sugerują, że ogólny efekt stymulacji o wysokiej częstotliwości polega na funkcjonalnym hamowaniu aktywności neuronalnej w stymulowanym regionie. stymulowanym. W przeciwieństwie do innych procedur psychochirurgicznych, stymulacja o wysokiej częstotliwości w sposób odwracalny moduluje docelowe obszary mózgu i pozwala na pooperacyjne dostosowanie parametrów stymulacji do wyników klinicznych. Dzięki lepsze zrozumienie obszarów mózgu i obwodów funkcjonalnych zaangażowanych w patogenezę zaburzeń psychicznych. patogenezie zaburzeń psychicznych, duża depresja stała się cel dla nowych podejść psychochirurgicznych do selektywnej i precyzyjnej modulacji obszary neuronalne zaangażowane w proces chorobowy. Ostatnie badania nad minimalnie interweniujących procedur donoszą o dobrych wynikach klinicznych w leczeniu opornych na terapię form dużej depresji. Stymulacja o wysokiej częstotliwości była w kilku małych próbkach pacjentów z depresją depresją oporną na leczenie, gdy stymulacja koncentrowała się na różnych obszarach, np. jądro półleżące, habenula boczna lub obszary korowe. Niemniej jednak, niechęć do psychochirurgii, nawet w przypadku pacjentów cierpiących na najbardziej wyniszczające formy depresji. cierpiących na najbardziej wyniszczające formy depresji, mimo że ostatnie badania badania wykazały znaczną poprawę w zakresie jakości życia, przy czym ograniczeniem, że liczba leczonych przypadków była niewielka. W każdym razie, ważne i jednoznaczne kryteria kwalifikacji pacjentów nie zostały jeszcze dopracowane i ujednolicone. ustandaryzowane. W niniejszym przeglądzie sugerujemy możliwe standardowe kryteria dla głębokiej stymulacji mózgu u pacjentów cierpiących na depresję oporną na leczenie. depresję oporną na leczenie. --- Brzuszne prążkowie, w tym głowa jądra ogoniastego i jądro jądro półleżące, jest domniemanym celem głębokiej stymulacji mózgu (DBS) w leczeniu w leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD) i dużej depresji (MD). Jednak odpowiednie role tych struktur w patofizjologii OCD i MD pozostają do wyjaśnienia. Aby rozwiązać tę kwestię, DBS brzusznego prążkowia prążkowia u 2 pacjentów z bardzo niepokojącymi i nieuleczalnymi postaciami OCD i MD. formami OCD i MD. Porównanie wyników klinicznych i danych anatomicznych dotyczących pozycjonowania elektrod elektrod wykazały, że stymulacja jądra ogoniastego preferencyjnie łagodziła objawy OCD. łagodziła objawy OCD, podczas gdy stymulacja jądra półleżącego poprawiała objawy depresji. objawy depresji. Odkrycia te sugerują, że jądro ogoniaste i jądro jądro półleżące uczestniczą w różny sposób w patogenezie obu tych psychiatrycznych. --- Wprowadzenie głębokiej stymulacji mózgu (DBS) jako metody leczenia drżenia samoistnego lekoopornego drżenia samoistnego w późnych latach 80-tych po raz pierwszy ujawniło po raz pierwszy, że "chronicznie" wszczepiony sprzęt mózgowy miał potencjał do modulowania funkcji neurologicznych przy zaskakująco niskiej zachorowalności. Z biegiem czasu obietnica terapeutyczna terapeutyczna DBS stała się oczywista w chorobie Parkinsona i dystonii. W niektórych doświadczonych ośrodkach, złożone zaburzenia drżenia, takie jak pourazowe drżenie Holmesa Holmesa i drżenie w stwardnieniu rozsianym. Niedawno pojawiły się inne wskazania, w tym zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zespół Tourette'a, dużą depresję i przewlekły ból. Wraz z rozwojem w tej dziedzinie, poszerzyła się również nasza wiedza na temat potencjalnych poznawczych skutków ubocznych DBS. DBS. W niniejszym artykule dokonano przeglądu aktualnej wiedzy dotyczącej wpływu stymulacji jądra podwzgórza, gałki bladej wewnętrznej i jądra pośredniego brzusznego. ventralis intermedius wzgórza na objawy drżenia samoistnego, Parkinsona i dystonii. Omówiono również pojawiające się cele, co o poznawczych następstwach DBS, a także powikłania i niepowodzenia terapeutyczne. powikłań i niepowodzeń terapeutycznych. --- W ciągu ostatnich 20 lat podjęto wspólny wysiłek w celu poszerzenia naszego zrozumienie obwodów neuronalnych zaangażowanych w patogenezę zaburzeń psychicznych. zaburzeń psychicznych. Odrębne obwody i sieci neuronalne zostały zaangażowane w zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD) i duże zaburzenia depresyjne (MDD) obejmujące pętle sprzężenia zwrotnego między korą, prążkowiem i wzgórzem. Kiedy neurochirurgia jest stosowana jako narzędzie terapeutyczne w ciężkich OCD i MDD, celem jest modulować określone cele lub węzły w tych sieciach w celu złagodzenia objawów. Obecnie stosowane są cztery procedury neurochirurgiczne z wykorzystaniem zmian chorobowych do leczenia opornych na leczenie OCD i MDD: cingulotomia, kapsulotomia, subcaudate traktotomia i leukotomia limbiczna. Głęboka stymulacja mózgu (DBS) jest nowatorskim podejście neurochirurgiczne, które ma pewne wyraźne zalety w porównaniu z procedurami procedur. Dzięki DBS pożądany efekt kliniczny można osiągnąć poprzez odwracalną, stymulacji o wysokiej częstotliwości w jądrze lub w węźle w obwodzie bez konieczności potrzeby tworzenia nieodwracalnych zmian. Ostatnie próby głębokiej stymulacji mózgu zarówno w OCD, jak i MDD w kilku celach neuroanatomicznych przyniosły obiecujące obiecujące wczesne wyniki u pacjentów wysoce opornych na leczenie i z dobrym profilem bezpieczeństwa. W przyszłości planowane są ostateczne badania w MDD i OCD. --- Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD) jest zaburzeniem lękowym związanym z nawracającymi natrętnymi myślami i powtarzającymi się zachowaniami. Chociaż konwencjonalne farmakologiczne i/lub psychologiczne są dobrze ugruntowane i skuteczne w leczeniu OCD, objawy pozostają niezmienione nawet u 30% pacjentów. Głęboka stymulacja mózgu (DBS) przedniej kończyny torebki wewnętrznej została niedawno jako możliwa alternatywa terapeutyczna w opornym na leczenie OCD. opornym na leczenie OCD. W niniejszym badaniu autorzy przetestowali hipotezę że DBS brzusznego jądra ogoniastego może być skuteczna u pacjenta z nieuleczalnym ciężkim OCD i współistniejącą dużą depresją. Ocena psychiatryczna obejmowała Skalę Obsesyjno-Kompulsyjną Yale-Browna (Y-BOCS), Skalę Oceny Depresji Hamiltona (Hamilton Skalę Oceny Depresji Hamiltona (HDRS), Skalę Oceny Lęku Hamiltona (HARS) i Globalną Ocenę Funkcjonowania (GA). Skala Globalnej Oceny Funkcjonowania (GAF) do określania nasilenia objawów objawów OCD, depresji i lęku, a także jakości funkcjonowania psychospołecznego i zawodowego. i funkcjonowania zawodowego. Ocena neuropsychologiczna obejmowała szeroki zakres testów badających przede wszystkim pamięć i funkcje wykonawcze. i funkcje wykonawcze. Głęboka stymulacja jądra ogoniastego brzusznego znacznie poprawiła objawy depresji i lęku. objawy depresji i lęku aż do ich remisji, którą osiągnięto po 6 miesiącach od rozpoczęcia osiągnięto po 6 miesiącach od rozpoczęcia stymulacji (HDRS < lub = 7 i HARS < lub = 10). Remisja OCD (Y-BOCS < 16) była również opóźniona po 12 lub 15 miesiącach DBS. DBS. Poziom funkcjonowania zgodnie ze skalą GAF stopniowo wzrastał podczas 15-miesięcznego okresu obserwacji. Nie zaobserwowano pogorszenia neuropsychologicznego neuropsychologicznego, co wskazuje, że DBS brzusznego jądra ogoniastego może być obiecującą strategią leczenia refrakcji. obiecującą strategią w leczeniu opornych przypadków zarówno OCD, jak i dużej depresji. depresji.
Które struktury mózgu zostały zbadane jako potencjalne cele głębokiej stymulacji mózgu u pacjentów cierpiących na dużą depresję?
Zakręt obręczy, przednia część torebki międzykomorowej, jądro półleżące, przyśrodkowa wiązka przodomózgowia, habenula i jądro ogoniaste zostały zbadane jako potencjalne cele głębokiej stymulacji mózgu pacjentów cierpiących na dużą depresję.