Postępy w immunologii i genetyce pozwoliły zidentyfikować nowe cele terapeutyczne do kontrolować stan zapalny i objawy u pacjentów z nieswoistymi zapaleniami jelit (IBD). Pomimo sukcesu terapii anty-TNF w leczeniu IBD, znaczna część pacjentów jest oporna na leczenie. znaczna część pacjentów jest oporna na leczenie, co wskazuje na niezaspokojone zapotrzebowanie na nowe terapie. Cząsteczki, które kierują przemieszczaniem się komórek komórek zapalnych, takie jak integryna α4β7, są atrakcyjnymi celami dla nowych kandydatów na leki. kandydatów na leki. Integryna α4β7 jest zaangażowana w rekrutację limfocytów do prawidłowej i zapalnej błony śluzowej jelit oraz tkanki limfatycznej. Pan-α4 integryna neutralizujący mAb, natalizumab, nie jest selektywny w stosunku do jelit, ale wykazał skuteczność w IBD. skuteczność w IBD. Jednak leczenie było związane z występowaniem postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii, co ograniczyło jego stosowanie, zwłaszcza w Europie. Vedolizumab (MNL-0002), lek firmy Millennium Pharmaceutical specyficzny dla jelit, neutralizujący integrynę α4β7 mAb, nie wpływa na liczbę komórek krwi obwodowej krwi obwodowej i wydaje się nie mieć działania ogólnoustrojowego. Dane z badań klinicznych fazy wykazały skuteczność przy atrakcyjnym profilu bezpieczeństwa, szczególnie we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. Duże, wieloośrodkowe badania fazy III zarówno we zarówno we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, jak i w chorobie Leśniowskiego-Crohna dostarczą cennych danych dla dla trwającego rozwoju wedolizumabu, który może ewoluować jako nowa opcja leczenia przeciwzapalnego w leczeniu pacjentów opornych na terapię. pacjentów. --- Nowe informacje przedstawione w Digestive Disease Week pozwoliły nam spekulować na temat przyszłości nieswoistego zapalenia jelit. Manipulacja dietą i i mikrobiomem będzie prawdopodobnie odgrywać coraz ważniejszą rolę w leczeniu tej choroby i leczeniu tej choroby, a w dłuższej perspektywie w jej zapobieganiu. Środki biologiczne czynniki biologiczne będą prawdopodobnie stosowane wcześniej i szerzej; nowe informacje na temat poziomów czynników biologicznych, gojenia się błon śluzowych i nowych badań porównawczych pozwolą na stosowanie tych środków w bardziej precyzyjny i spersonalizowany sposób. Oprócz Oprócz infliksymabu, adalimumabu, natalizumabu i certolizumabu stosowane będą inne leki biologiczne. zostaną zastosowane inne leki biologiczne; wśród pierwszych z nich będą ustekinumab, golimumab i wedolizumab. W niedalekiej przyszłości leki biologiczne będą stosowane równie często we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, jak w chorobie Leśniowskiego-Crohna. Opracowane zostaną nowe zostaną opracowane nowe modele opieki zdrowotnej, które będą stopniowo obejmować większy udział pacjentów i pielęgniarek. większy udział pacjentów i pielęgniarek. Zdolność do przewidywania nowych modeli diagnostycznych i prognostycznych pozwoli na bardziej zindywidualizowane podejmowanie decyzji. --- Nieswoiste zapalenia jelit (NZJ) to przewlekłe, nawracające i remisyjne choroby o różnym stopniu nasilenia. które mają różny stopień nasilenia. Jednak wiele badań potwierdziło że duża część pacjentów leczonych podtrzymująco traci odpowiedź na terapię anty-TNF. terapię anty-TNF. Doprowadziło to do wzrostu zainteresowania koncepcją "zmiany terapii poza klasą", tj. przeciwciała innego niż TNF, gdy pacjenci nie reagują (pierwotny brak odpowiedzi, rozwój wtórnego braku odpowiedzi) lub nie tolerują terapii anty-TNF. Najbardziej znaną i badaną obecnie alternatywną klasą przeciwciał są selektywne inhibitory cząsteczek adhezyjnych. inhibitory cząsteczek adhezyjnych. Istnieje kilka przeciwciał, które stanowią selektywne inhibitory inhibitory cząsteczek adhezyjnych, w tym natalizumab, MLN-0002 (wedolizumab) i ISIS 2302 (Alicaforsen) zostaną omówione w niniejszym przeglądzie. --- Vedolizumab (Entyvio™) jest humanizowanym przeciwciałem monoklonalnym przeciwko receptorowi integryny α4β7. antagonistą integryny α4β7 wskazanym do leczenia dorosłych pacjentów z umiarkowanie do wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego lub chorobą Leśniowskiego-Crohna. W niniejszym artykule dokonano przeglądu farmakologiczne wlewów dożylnych wedolizumabu i jego skuteczność kliniczną u dorosłych pacjentów z tymi chorobami. skuteczność kliniczną u dorosłych pacjentów z tymi chorobami. W badaniach klinicznych III fazy fazy, pacjenci z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego mieli znacznie wyższe wskaźniki odpowiedzi klinicznej i remisji klinicznej podczas leczenia wedolizumabem niż podczas placebo zarówno po 6, jak i 52 tygodniach. Jednak wyniki leczenia wedolizumabem u pacjentów z chorobą Crohna były zróżnicowane. W badaniu, w którym oceniano zarówno zarówno wskaźnik remisji klinicznej, jak i wskaźnik odpowiedzi CDAI-100 jako pierwszorzędowe punkty końcowe, tylko wskaźnik remisji klinicznej po 6 tygodniach był istotnie wyższy w przypadku wedolizumabu niż placebo. niż placebo. W innym badaniu nie stwierdzono istotnej różnicy między grupami międzygrupowej w częstości remisji klinicznej u pacjentów z niepowodzeniem leczenia antagonistami TNF w 6 tygodniach (pierwszorzędowy punkt końcowy), chociaż istniała istotna różnica po 10 tygodniach. 10 tygodniach. W badaniu dotyczącym choroby Leśniowskiego-Crohna, które obejmowało leczenie podtrzymujące, leczenie podtrzymujące, wedolizumab był istotnie skuteczniejszy po 52 tygodniach niż placebo w obu punktach końcowych (remisja kliniczna była (remisja kliniczna była jedynym pierwszorzędowym punktem końcowym w badaniu podtrzymującym). w badaniu podtrzymującym). Wedolizumab był ogólnie dobrze tolerowany w tych badaniach. Ponieważ wedolizumab jest swoistym antagonistą integryny α4β7 o działaniu specyficznym dla jelit, jest mało prawdopodobne, aby z rozwojem postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii. leukoencefalopatii, ryzyko obserwowane w przypadku mniej selektywnego antagonisty integryny α4β7/α4β1 natalizumabu. antagonistą natalizumabu. Vedolizumab jest przydatnym dodatkiem do leczenia dostępne dla pacjentów z umiarkowanie lub ciężko aktywnym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego i chorobą wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego i chorobą Leśniowskiego-Crohna. --- Prezentacje na Digestive Disease Week 2013 kładły nacisk na bezpieczeństwo leczenia. Leki przeciw czynnikowi martwicy nowotworów (TNF) i tiopuryny są stosunkowo bezpieczne w okresie karmienia piersią i ciąży. Kilka badań wskazuje, że kontrolowanie ryzyka gruźlicy, gdy planowane jest stosowanie leków anty-TNF, wiąże się z kilkoma problemami, zarówno w początkowej diagnostyce utajonej gruźlicy, jak i w późniejszej obserwacji pacjentów, biorąc pod uwagę, że przypadki gruźlicy pacjentów, biorąc pod uwagę, że przypadki gruźlicy nadal występują, pomimo zaleceń. zaleceń. Tiopuryny zwiększają ryzyko wystąpienia chłoniaka, ale nie ma ryzyka po odstawieniu tych leków. Pomimo rosnącej wiedzy na temat ryzyka i zaleceń dotyczących sposobów jego unikania, nadal istnieją znaczne braki w stosowaniu środków zapobiegawczych. w stosowaniu środków zapobiegawczych, a w szczególności w szczepieniach. szczepień. Infliksymab i cyklosporyna dają podobne wyniki, gdy są stosowane do w leczeniu ciężkich ognisk wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Zapobieganie chorobom zakrzepowo-zatorowym nadal jest niewystarczająca, a bariery dla skutecznej profilaktyki dotyczą nie tylko dotyczą nie tylko lekarzy, ale także np. personelu pielęgniarskiego. Nadal istnieje szeroki margines poprawy bezpieczeństwa. Nowe badane leki (wedolizumab, golimumab) nie wykazały żadnych dotychczas nieznanych oznak znaczącej toksyczności. --- Kilka badań nad konwencjonalnymi lekami i nowymi metodami leczenia nieswoistego zapalenia jelit zostało zaprezentowanych podczas Digestive Disease Week 2013. W różnych badaniach infliksymab i cyklosporynę we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego opornym na kortykosteroidy w praktyce klinicznej. w praktyce klinicznej, dostarczając informacji uzupełniających badanie kliniczne CYSIF badania klinicznego. Po raz pierwszy w badaniu klinicznym oceniano skuteczność adalimumabu w zapobieganiu nawrotom choroby Leśniowskiego-Crohna po operacji. Wyniki Wyniki niektórych badań sugerują, że tiopuryny poprawiają odpowiedź na infliksymab, zarówno w chorobie Leśniowskiego-Crohna, jak i wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. Wreszcie, przedstawiono kilka badań na temat nowych leków o nowych celach terapeutycznych, takich jak wedolizumab, w leczeniu nieswoistego zapalenia jelit. w leczeniu nieswoistego zapalenia jelit. Przedstawiono wstępne wyniki badania ASTIC w którym oceniano bezpieczeństwo i skuteczność przeszczepu szpiku kostnego w chorobie Leśniowskiego-Crohna. szpiku kostnego w chorobie Leśniowskiego-Crohna. --- Dwie dekady temu pojawiły się pierwsze doniesienia o zastosowaniu przeciwciał monoklonalnych skierowanych przeciwko czynnik martwicy nowotworów α zwiastowały rewolucję w możliwościach leczenia umiarkowanej i ciężkiej choroby do ciężkiej choroby Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Niemniej jednak, pacjenci z chorobą oporną na leczenie lub utratą odpowiedzi na leczenie są zbyt dobrze znani gastroenterologom. gastroenterologów. Zapobieganie infiltracji błony śluzowej przewodu pokarmowego przez krążące komórki układu odpornościowego za pomocą przeciwciał ukierunkowanych na stanowią atrakcyjną nową opcję leczenia. Vedolizumab uzyskał niedawno europejską i amerykańską zgodę regulacyjną na leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna na podstawie zachęcających na podstawie zachęcających wyników jednego z największych programów badań III fazy, jakie kiedykolwiek przeprowadzono w dziedzinie w dziedzinie chorób zapalnych jelit i obiecujących danych dotyczących bezpieczeństwa. Czy jesteśmy teraz jesteśmy świadkami kolejnej rewolucji w leczeniu nieswoistych zapaleń jelit oraz w jaki sposób ten nowy lek może być najlepiej stosowany w praktyce klinicznej? --- Podczas otwartego badania natalizumabu w chorobie Leśniowskiego-Crohna stwierdzono pojedynczy przypadek postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML). postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML). Spowodowało to do dokładniejszego przeglądu przez organy regulacyjne, lekarzy i przemysł farmaceutyczny. Wykazano, że nowe przeciwciało monoklonalne specyficzne dla jelit, wedolizumab, jest skuteczne w nieswoistym zapaleniu jelit, a w kontynuowanych badaniach u żadnego pacjenta nie nie rozwinęła się PML. Biorąc pod uwagę śmiertelność PML i brak skutecznych metod leczenia, pacjenci mogą obawiać się, że PML jest możliwym czynnikiem ryzyka. Tak więc jak oszacować ryzyko wystąpienia tego poważnego zdarzenia niepożądanego? Niniejszy przegląd szczegółowo, w jaki sposób definiujemy maksymalne ryzyko, gdy nie wystąpiło żadne (lub bardzo niewiele) zdarzeń. za pomocą łatwego w użyciu równania. --- CELE: Dokonanie przeglądu farmakologii, skuteczności i bezpieczeństwa stosowania wedolizumabu w leczeniu w leczeniu pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (WZJG) i chorobą Leśniowskiego-Crohna (ChLC). ŹRÓDŁA DANYCH: Przeszukano literaturę za pośrednictwem clinicialtrials.gov, EMBASE i MEDLINE (styczeń 1966-czerwiec 2014) przy użyciu terminów vedolizumab i MLN0002. Piśmiennictwo z wyszukanych artykułów zostało przejrzane pod kątem dodatkowych dodatkowych materiałów. Dodatkowo wyszukano informacje dotyczące przepisywania leku. SELEKCJA BADAŃ / EKSTRAKCJA DANYCH: Badania fazy 1, 2 i 3 na ludziach i zwierzętach opisujące farmakologię, farmakokinetykę, skuteczność i bezpieczeństwo zidentyfikowano wedolizumab. SYNTEZA DANYCH: Wedolizumab, inhibitor integryny α4β7, został niedawno zatwierdzony dla dorosłych pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego aktywnym WZJG lub ChLC, którzy są oporni lub nietolerujących standardowych terapii lub uzależnionych od kortykosteroidów. Dane z badań wykazały, że wedolizumab w dawce 300 mg w tygodniach 0, 2 i 6, a następnie co 8 tygodni jest skuteczny w wywoływaniu i utrzymywaniu odpowiedzi klinicznej i remisji, poprawy wyglądu błony śluzowej i osiągnięcia remisji bez kortykosteroidów u pacjentów z WZJG. kortykosteroidów u pacjentów z WZJG. Ten schemat jest również skuteczny w osiąganiu odpowiedzi klinicznej, remisji i remisji wolnej od kortykosteroidów u pacjentów z CD. Pacjenci leczeni wedolizumabem, nieskorygowani o ekspozycję, zgłaszali zapalenie nosogardzieli, bóle głowy, nudności, bóle stawów, gorączkę, infekcje górnych dróg oddechowych, zmęczenie i kaszel. WNIOSKI: Wedolizumab jest skutecznym lekiem w indukowaniu i utrzymywaniu remisji u pacjentów z WZJG lub ChLC. Wedolizumab jest ogólnie dobrze tolerowany i nie i nie jest związany z postępującą wieloogniskową leukoencefalopatią. --- WPROWADZENIE: Choroba Leśniowskiego-Crohna (ChLC) jest przewlekłą chorobą zapalną o nieznanej etiologii. etiologii. Obecnie zatwierdzone terapie, które obejmują prednizon, antagoniści TNF, są często nieskuteczne i często powodują działania niepożądane. działania niepożądane. W rezultacie u pacjentów z CD mogą rozwinąć się poważne powikłania które negatywnie wpływają na jakość życia. W związku z tym potrzebne są nowe opcje leczenia. potrzebne są nowe opcje leczenia. OBSZARY OBJĘTE PRZEGLĄDEM: W niniejszym przeglądzie omówiono potencjalną rolę wedolizumabu, humanizowanego przeciwciała monoklonalnego humanizowanego przeciwciała monoklonalnego, które selektywnie blokuje przemieszczanie się limfocytów do do jelit, w leczeniu CD. Wszystkie randomizowane badania kontrolowane placebo, w których oceniano wedolizumab w leczeniu CD, a także oceniano bezpieczeństwo i skuteczność. dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności. OPINIA EKSPERTA: Wedolizumab jest skutecznym i dobrze tolerowanym lekiem, który stanowi istotny postęp w leczeniu CD. ważny postęp w leczeniu CD. --- Vedolizumab, antagonista integryny α4β7, wykazał skuteczność we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego i chorobie Leśniowskiego-Crohna. wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego i chorobie Leśniowskiego-Crohna. Rozwój postępującej wieloogniskowej postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii, poważnej infekcji mózgu związanej z natalizumabem (antagonistą (antagonista integryn α4β7 i α4β1), wzbudził obawy, że wedolizumab może nieść podobne ryzyko. nieść podobne ryzyko. Uważa się, że natalizumab upośledza nadzór immunologiczny ośrodkowego układu nerwowego układu nerwowego poprzez wpływ na liczbę limfocytów w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF) i stosunek CD4:CD8. stosunek CD4:CD8. Aby ustalić, czy wedolizumab wywołuje podobne efekty, my CSF zdrowych ochotników za pomocą cytometrii przepływowej pod kątem markerów powierzchni limfocytów T 5 tygodni po podaniu dożylnym wedolizumabu w dawce 450 mg. Nie zaobserwowano znaczących zmian w populacjach limfocytów T w płynie mózgowo-rdzeniowym. --- Choroby zapalne jelit mają wspólne mechanizmy patogenetyczne, które nie są jeszcze w pełni poznane. jeszcze całkowicie poznane. Jest jednak jasne, że ekspresja i produkcja cytokin w odpowiedzi na zapalenie cytokin w odpowiedzi na stan zapalny odgrywa kluczową rolę w pośredniczeniu w migracji aktywowanych leukocytów. w pośredniczeniu w migracji aktywowanych leukocytów. Proces angiogenezy i ekspresja cząsteczek adhezyjnych i ekspresja cząsteczek adhezyjnych na mikrokrążeniu jelitowym działają jako bramy, ułatwiając rekrutację leukocytów do błony śluzowej jelita. Nowe specyficznie blokujące cząsteczki adhezyjne, w szczególności integryny, zostały opracowane w celu ograniczenia w celu ograniczenia przenikania aktywowanych leukocytów do błony śluzowej. leukocytów do błony śluzowej. Wykazano, że niespecyficzne dla jelit leki antyintegrynowe, takie jak natalizumab okazały się skuteczne w leczeniu IBD, ale ryzyko poważnych działań niepożądanych ograniczyło ich dalszy rozwój. zdarzeń niepożądanych ograniczyło ich dalszy rozwój. Rozwój nowej specyficznej cząsteczki cząsteczki, wedolizumabu, jest obecnie badany w dużym badaniu klinicznym. badaniu klinicznym. Ten nowy specyficzny lek antyintegrynowy wydaje się być obiecujący w leczeniu zapalenia jelit. w leczeniu zapalenia jelit. --- Infiltracja limfocytów do przewodu pokarmowego w nieswoistym zapaleniu jelit (IBD) (IBD) pośredniczy interakcja między integryną α4 i jej specyficznymi ligandami. Opracowanie przeciwciał monoklonalnych przeciwko integrynie α4 umożliwiło ukierunkowanie przemieszczanie się limfocytów do jelita jako nową interwencję terapeutyczną. Natalizumab, wedolizumab, alikaforsen AJM300, rhuMAb β7, CCX282-B oraz PF-00547,659 to nieliczne z przeciwciał monoklonalnych, które okazały się bardzo obiecujące w badaniach potencjalnie bardziej atrakcyjny stosunek korzyści do ryzyka niż obecnie dostępne terapie. dostępne terapie. W niniejszym przeglądzie podjęto próbę podkreślenia potencjału terapeutycznego i bezpieczeństwa potencjału terapeutycznego i bezpieczeństwa leczenia cząsteczkami antyadhezyjnymi w IBD. --- Wstęp: Cząsteczki adhezji komórkowej odgrywają ważną rolę w patogenezie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. patogenezie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, co czyni selektywną blokadę tych cząsteczek obiecującą strategią terapeutyczną. Wedolizumab, rekombinowane humanizowane przeciwciało monoklonalne IgG1 monoklonalne, hamuje adhezję i migrację leukocytów do przewodu pokarmowego przez przewodu pokarmowego poprzez wiązanie integryny alfa4beta7. Badania na zwierzętach sugerują, że wedolizumab może być użyteczną terapią wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Niniejszy zaktualizowany przegląd systematyczny podsumowuje aktualne dowody dotyczące stosowania wedolizumabu w indukcji i podtrzymywaniu remisji we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. CELE: Głównym celem było określenie skuteczności i bezpieczeństwa stosowania i bezpieczeństwa stosowania wedolizumabu w indukcji i podtrzymywaniu remisji we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. METODY WYSZUKIWANIA: Wspomagane komputerowo wyszukiwanie odpowiednich badań (od początku do 15 czerwca 2014 r.) przeprowadzono w PubMed. czerwca 2014 r.) przeprowadzono przy użyciu baz PubMed, MEDLINE, EMBASE i CENTRAL. Odniesienia z opublikowanych artykułów i postępowań konferencyjnych zostały przeszukane w celu zidentyfikowania dodatkowych cytatów. KRYTERIA SELEKCJI: Randomizowane, kontrolowane badania porównujące wedolizumab z placebo lub terapią kontrolną w celu indukcji lub utrzymania remisji we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. remisji wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. ZBIERANIE I ANALIZA DANYCH: Dwóch autorów niezależnie wyodrębniło dane i oceniało ryzyko błędu systematycznego dla każdego badania. Głównymi wynikami były niepowodzenie remisji klinicznej i nawrotu choroby. Drugorzędowe wyniki obejmowały niepowodzenie odpowiedzi klinicznej, niepowodzenie w indukowaniu remisji endoskopowej, niepowodzenie w endoskopowej, jakość życia, zdarzenia niepożądane, poważne zdarzenia niepożądane i wycofanie z powodu zdarzeń niepożądanych. zdarzenia niepożądane i wycofanie z powodu zdarzeń niepożądanych. Obliczyliśmy ryzyko względne (RR) i 95% przedziały ufności (CI) dla każdego wyniku. Dane były analizowane na na zasadzie zamiaru leczenia. Ogólną jakość dowodów potwierdzających wyniki wyników oceniono przy użyciu kryteriów GRADE. GŁÓWNE WYNIKI: Włączono cztery badania (606 pacjentów). Wszystkie badania zostały oceniono jako obarczone niskim ryzykiem błędu systematycznego. Zbiorcze analizy wykazały, że wedolizumab znacząco przewyższał placebo pod względem indukcji remisji, odpowiedzi klinicznej odpowiedzi klinicznej, remisji endoskopowej i zapobiegania nawrotom. Po 4 do 6 tygodniach terapii 77% (293/382) pacjentów leczonych wedolizumabem nie osiągnęło remisji klinicznej w porównaniu do 92% (205/382) pacjentów leczonych placebo. w porównaniu z 92% (205/224) pacjentów otrzymujących placebo (RR 0,86, 95% CI 0,80 do 0,91; 4 badania 606 pacjentów). Po 6 tygodniach leczenia 48% pacjentów otrzymujących wedolizumab nie uzyskało odpowiedzi klinicznej w porównaniu z 72% pacjentów otrzymujących placebo (RR 0,68, 95% CI 0,59 do 0,78; 3 badania 601 pacjentów). Po 4 do 6 tygodniach terapii 68% pacjentów leczonych wedolizumabem nie uzyskało remisji endoskopowej w porównaniu z 81% pacjentów otrzymujących placebo (RR 0,82, 95% CI 0,75 do 0,91; 3 badania, b583 pacjentów). Po 52 tygodniach leczenia u 54% pacjentów leczonych wedolizumabem wystąpił nawrót w porównaniu z 84% pacjentów otrzymujących placebo (RR 0,67, 95% CI 0,59 do 0,77; 1 badanie, 373 pacjentów). Jedno małe badanie (28 pacjentów) nie wykazało statystycznie istotnej różnicy w odpowiedzi endoskopowej (RR 1,00, 95% CI 0,62 do 1,61). Analizy GRADE wykazały, że ogólna jakość dowodów dla pierwszorzędowych wyników była wysoka dla indukcji remisji i umiarkowana dla nawrotu (ze względu na skąpe dane 246 zdarzeń). Nie stwierdzono statystycznie istotnej statystycznie istotnej różnicy między wedolizumabem a placebo pod względem ryzyka wystąpienia jakiegokolwiek zdarzenia niepożądanego (RR zdarzeń niepożądanych (RR 0,99, 95% CI 0,93 do 1,07) lub poważnych zdarzeń niepożądanych (RR 1,01, 95% CI 0,72 do 1,42). Odnotowano statystycznie istotną różnicę w liczbie rezygnacji z leczenia z powodu zdarzeń niepożądanych. Sześć procent pacjentów leczonych wedolizumabem wycofało się z powodu zdarzeń niepożądanych w porównaniu z 11% pacjentów otrzymujących placebo (RR 0,55, 95% CI 0,35 do 0,87; 2 badania, 941 pacjentów). Zdarzenia niepożądane często zgłaszane w badaniach obejmowały: pogorszenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, ból głowy, zapalenie nosogardzieli, zakażenie górnych dróg infekcje górnych dróg oddechowych, nudności i bóle brzucha. WNIOSKI AUTORÓW: Umiarkowana do wysokiej jakości dane z czterech badań pokazują, że wedolizumab jest lepszy od placebo w indukcji remisji klinicznej i odpowiedzi odpowiedzi i remisji endoskopowej u pacjentów z umiarkowanie lub ciężko aktywnym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego i zapobieganiu nawrotom u pacjentów ze spokojnym wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Umiarkowanej jakości dane z jednego badania sugerują, że że wedolizumab jest lepszy od placebo w zapobieganiu nawrotom u pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Działania niepożądane wydają się być podobne do placebo. Konieczne są przyszłe badania w celu określenia optymalnej dawki, częstotliwości podawania oraz długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa stosowania wedolizumabu w leczeniu indukcyjnym i podtrzymującym wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. leczenia podtrzymującego wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Wedolizumab powinien być porównywany z innymi obecnie zatwierdzonymi terapiami wrzodziejącego zapalenia jelita grubego w tych badaniach. --- Choroba Leśniowskiego-Crohna i wrzodziejące zapalenie jelita grubego to przewlekłe choroby zapalne jelit. które były leczone kortykosteroidami, 5-aminosalicydami i tiopurynami, ale opcje terapeutyczne zostały poszerzone wraz z pojawieniem się przeciwciał przeciwko czynnikowi przeciwciał przeciwko czynnikowi martwicy nowotworów. W tym artykule dokonaliśmy przeglądu obecnego oparte na dowodach podejście do nieswoistego zapalenia jelit, modyfikacje, które do istniejących terapii i omówiliśmy nowe leki, które okazały się skuteczne w badaniach klinicznych. sukces w badaniach klinicznych. Omówione tutaj nowe leki to te, które zakłócają napływ limfocytów do jelit (natalizumab, wedolizumab i anty-śluzówkowa adresyna cząsteczka adhezji komórkowej); jeden, który blokuje interleukinę (IL)-12, jak również jak również oś IL-23/T helper 17 (Th17) (ustekinumab) i jeden, który blokuje sygnalizację wielu cytokin (ustekinumab). sygnalizację wielu cytokin (tofacitinib). --- Antagoniści napływu limfocytów stanowią obiecujące środki terapeutyczne w leczeniu idiopatycznego zapalenia jelit (IBD). w leczeniu idiopatycznego zapalenia jelit (IBD). Kilka krytycznych cząsteczek zaangażowanych w rekrutację komórek zapalnych w jelicie, w tym integryny i receptory chemokin, zostało z powodzeniem ukierunkowanych na w leczeniu IBD. Środki te okazały się bardzo obiecujące w indukcji i utrzymania remisji zarówno w chorobie Leśniowskiego-Crohna, jak i wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego. W niniejszym artykuł omawia obecnie zatwierdzone prototypowe leki do leczenia IBD (natalizumab, anty-α4 integryna; wedolizumab, anty-α4β7 integryna), a także kilka inne leki z tej samej klasy, które są obecnie opracowywane. --- Vedolizumab [Entyvio(®) (USA, Europa)], humanizowane przeciwciało monoklonalne α4β7 antagonista receptora integryny, został opracowany przez Millennium Pharmaceuticals (d/b/a Takeda Pharmaceuticals International) do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna. Vedolizumab otrzymał swoje pierwsze globalne zatwierdzenie do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna w Stanach Zjednoczonych, do stosowania u dorosłych pacjentów z chorobą o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego, u których wystąpiła niewystarczająca odpowiedź, utratę odpowiedzi lub nietolerancję na jedną lub więcej standardowych terapii (kortykosteroidy, immunomodulatory lub inhibitor czynnika martwicy nowotworów-α) lub wykazana zależność od kortykosteroidów. Od tego czasu wedolizumab został zatwierdzony na wrzodziejące zapalenie jelita grubego i chorobę Leśniowskiego-Crohna w UE, Norwegii, Islandii i Liechtensteinie. Liechtensteinie. Niniejszy artykuł podsumowuje kamienie milowe w rozwoju leku wedolizumabu prowadzące do jego pierwszego zatwierdzenia do leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna. --- Przyczyny chorób zapalnych jelit, takich jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) i choroba Crohna (CD), pozostają do wyjaśnienia. Jednakże, charakterystyczne zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego jest spowodowane infiltracją limfocytów T do warstwy podśluzówkowej. Hamowanie tej odpowiedzi immunologicznej jest obiecującym celem terapeutycznym. Integryny wyrażane na powierzchni komórek pośredniczą w napływ limfocytów T do jelit. Blokada interakcji integryna-cząsteczka adhezyjna komórki za pomocą przeciwciał przeciwko integrynom zawierającym α₄, a mianowicie natalizumab, wykazała skuteczność kliniczną; jednak brak tego leku α₄ prowadzi do ogólnoustrojowej immunosupresji, która spowodowała postępującą wieloogniskową leukoencefalopatię. powodował postępującą wieloogniskową leukoencefalopatię i śmierć u niektórych pacjentów. co doprowadziło do wycofania leku z rynku. Vedolizumab jest swoiście ukierunkowany na integrynę α₄β₇, która ulega selektywnej ekspresji na limfocytach T kierujących się do jelit. Vedolizumab skutecznie wydłużył remisję kliniczną u pacjentów z UC lub CD i zmniejszył zależność pacjentów od stosowania kortykosteroidów. Lek jest dobrze tolerowany i nie odnotowano zgonów ani zgłoszeń postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii. leukoencefalopatii u pacjentów otrzymujących wedolizumab. Badanie fazy III u pacjentów z UC i CD jest w toku. Wnioski o dopuszczenie do obrotu są obecnie rozpatrywane w Stanach Zjednoczonych i Unii Europejskiej w odniesieniu do stosowania leku w leczeniu w leczeniu pacjentów z UC i CD, a decyzje spodziewane są w połowie 2014 roku.
Wymień choroby, które można leczyć za pomocą Vedolizumabu.
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego i choroba Leśniowskiego-Crohna to choroby zapalne jelit, które z powodzeniem leczono wedolizumabem, przeciwzapalnym przeciwciałem monoklonalnym o selektywnym działaniu na jelita.