CEL: Kwas walproinowy (VA) jest lekiem przeciwpadaczkowym (AED) i inhibitorem deacetylazy histonowej (HDAC) przyjmowanym przez pacjentów z glejakiem wielopostaciowym (GB). deacetylazy (HDAC) przyjmowanym przez pacjentów z glejakiem wielopostaciowym (GB) w celu leczenia napadów i może modulować biologiczne skutki radioterapii (RT). My zbadano, czy stosowanie VA podczas RT GB było związane z całkowitym przeżyciem (OS). przeżyciem całkowitym (OS). METODY I MATERIAŁY: Dokumentacja medyczna 544 dorosłych z GB została przeanalizowano retrospektywnie. Przeprowadzono analizy w celu określenia związku z rekursywną analizą partycjonowania Radiation Therapy Oncology Group (RTOG RPA) klasy, historii napadów oraz jednoczesnego stosowania temozolomidu (TMZ) i AED podczas RT z OS. z OS. WYNIKI: Napady drgawkowe przed zakończeniem RT odnotowano u 217 (40%) pacjentów, a 403 (74%) (74%) przyjmowało AED podczas RT; 29 (7%) przyjmowało VA. Mediana OS u pacjentów pacjentów przyjmujących VA wynosiła 16,9 miesiąca (w porównaniu z 13,6 miesiąca w przypadku przyjmowania innego AED, P=,16). Wśród pacjentów przyjmujących AED podczas RT, OS było związane z VA (P=.047; współczynnik ryzyka [HR], 0,67; 95% przedział ufności [CI], 0,27-1,07) i klasą RTOG RPA (P<.0001; HR, 1,49; 95% CI, 1,37-1,61). Spośród 5 najczęściej stosowanych AED tylko VA była związana z OS. Mediana OS pacjentów otrzymujących VA i TMZ podczas RT wynosiła 23,9 miesiąca (w porównaniu z 15,2 miesiąca w przypadku pacjentów przyjmujących inny AED, P=,26). Kiedy analiza analizę ograniczono do pacjentów, którzy otrzymywali jednocześnie TMZ, stosowanie VA było marginalnie związane z OS (P=.057; HR, 0.54; 95% CI, -0.09 do 1.17), niezależnie od klasy RTOG RPA i historii napadów. WNIOSKI: Stosowanie VA podczas RT z powodu GB wiązało się z poprawą OS, niezależnie od RTOG RPA, historii napadów i jednoczesnego stosowania TMZ. Dalsze badania nad leczeniem łączącym inhibitory HDAC i RT są uzasadnione. --- Wstęp: Zbadanie skuteczności kwasu walproinowego (VPA) podawanego z levetiracetamem (LEV) lub bez niego. bez lewetyracetamu (LEV) w zakresie kontroli napadów i przeżycia u pacjentów z glejakiem wielopostaciowym (GBM) leczonych chemioradioterapią. METODY: Przeprowadzono retrospektywną analizę 291 pacjentów z GBM. Skuteczność Skuteczność VPA i LEV samodzielnie i jako politerapii analizowano u 181 (62%) pacjentów z napadami z minimalnym okresem obserwacji wynoszącym 6 miesięcy. Analizę przeżycia metodą regresji Coxa przeprowadzono na 165 pacjentach otrzymujących chemioradioterapię z temozolomidem, z których 108 otrzymywało chemioterapię w skojarzeniu z VPA przez co najmniej 3 miesiące. miesięcy. WYNIKI: Monoterapię z użyciem VPA lub LEV zastosowano u 137/143 (95,8%) a u 59/86 (68,6%) politerapię VPA/LEV jako kolejny schemat leczenia. Początkową wolność od napadów uzyskano u 41/100 (41%) pacjentów otrzymujących VPA, u 16/37 (43,3%) pacjentów otrzymujących LEV oraz u u 89/116 (76,7%) po zastosowaniu politerapii VPA/LEV. Pod koniec obserwacji, napadów uzyskano u 77,8% (28/36) leczonych samym VPA, u 25/36 (69,5%) leczonych samym LEV oraz u 38/63 (60,3%) pacjentów leczonych politerapią VPA/LEV z trwającymi napadami w monoterapii. monoterapii. Pacjenci stosujący VPA w skojarzeniu z temozolomidem wykazywali dłuższą medianę przeżycia wynoszącą 69 tygodni (95% przedział ufności [CI]: 61,7-67,3) w porównaniu do z 61 tygodniami (95% CI: 52,5-69,5) w grupie bez VPA (współczynnik ryzyka, 0,63; 95% CI: 0,43-0,92; P = .016), z uwzględnieniem wieku, zakresu resekcji i metabolitów O(6)-DNA. O(6)-DNA metyloguaniny-metylotransferazy statusu metylacji promotora. WNIOSKI: Politerapia VPA i LEV silniej przyczynia się do kontroli napadów niż niż monoterapia. Stosowanie VPA razem z chemioradioterapią z temozolomidem skutkuje dłuższym o 2 miesiące przeżyciem pacjentów z GBM. --- CEL: Glejak wielopostaciowy (GBM) jest najbardziej śmiertelnym rodzajem pierwotnego guza mózgu. mózgu, a pacjenci poddawani maksymalnej resekcji guza, która jest bezpiecznie i standardowej radiochemioterapii osiągają medianę czasu przeżycia wynoszącą jedynie 14,6 miesiąca. Kilka badań klinicznych wykazało, że kwas walproinowy może przedłużyć przeżycie pacjentów z GBM. Jednak wyniki tych badań są niespójne. Przeanalizowaliśmy odpowiednie badania i przeprowadziliśmy metaanalizę w celu ocenić wpływ VPA na czas przeżycia i nawroty. METODY: Wyszukiwanie bibliograficzne przeprowadzono w bazach EMBASE, MEDLINE, ClinicalTrials.gov i Cochrane Central Register of the Controlled Trials w celu zidentyfikowania potencjalnie istotnych artykułów lub streszczeń z konferencji, które badały wpływ VPA na wyniki leczenia pacjentów z glejakiem. Włączono pięć badań obserwacyjnych. WYNIKI: Obliczono zbiorcze oszacowania współczynnika ryzyka (HR) i 95% przedziały ufności (CI). (CI) zostały obliczone. Nasza metaanaliza potwierdziła korzyści ze stosowania VPA (HR, 0,56; 95% CI, 0,44-0,71). Analiza podgrup wykazała, że pacjenci leczeni VPA współczynnik ryzyka wynosił 0,74 przy 95% przedziale ufności 0,59-0,94 w porównaniu z pacjentami leczonymi innymi AED i VPA. pacjenci leczeni innymi AED i współczynnik ryzyka 0,66 z 95% przedziałem ufności 0,52-0,84 w porównaniu z pacjentami leczonymi innymi lekami niż AED. Nie heterogeniczności zaobserwowano w analizie podzbiorów. WNIOSEK: Wyniki naszego badania sugerują, że pacjenci z glejakiem wielopostaciowym mogą mogą doświadczać dłuższego przeżycia dzięki podawaniu VPA. Podanaliza potwierdziła korzyści ze stosowania VPA w porównaniu z grupą nie stosującą AED i grupą stosującą inne AED. Należy przeprowadzić dalsze badania RCT na ten temat.
Czy kwas walproinowy jest skuteczny w leczeniu glejaka?
Tak, kwas walproinowy wydłuża przeżycie pacjentów z glejakiem. Kwas walproinowy jest lekiem przeciwpadaczkowym o aktywności inhibitora deacetylazy histonów, który uwrażliwia komórki glejaka na promieniowanie w modelach przedklinicznych.