Przeanalizowaliśmy dane od 388 pacjentów z niedokrwistością Fanconiego zgłoszonych do Międzynarodowego Rejestru Niedokrwistości Fanconiego (IFAR). Spośród nich u 332 rozwinęły się nieprawidłowości hematologiczne w średnim wieku 7 lat (zakres od urodzenia do 31 lat). Aktuarialne ryzyko rozwoju nieprawidłowości hematopoetycznych wynosiło 98% (95% przedział ufności, 93% do 99%). przedział ufności, 93% do 99%) do 40 roku życia. Powszechnymi nieprawidłowościami hematologicznymi były małopłytkowość i pancytopenia. Były one często związane ze zmniejszoną szpiku kostnego (BM) (75% badanych przypadków). Klonalne nieprawidłowości cytogenetyczne cytogenetyczne wystąpiły u 23 z 68 osób z niewydolnością szpiku kostnego, u których przeprowadzono odpowiednie badania. badania. Aktuarialne ryzyko wystąpienia klonalnych nieprawidłowości cytogenetycznych podczas niewydolności szpiku kostnego wynosiło 67% (47% do 87%) do 30 roku życia. U pięćdziesięciu dziewięciu pacjentów rozwinął się zespół mielodysplastyczny (MDS) lub ostra białaczka szpikowa (AML). Ryzyko aktuarialne ryzyko wystąpienia MDS lub AML wynosiło 52% (37% do 67%) w wieku 40 lat. Ryzyko było wyższe u osób osób z klonalną nieprawidłowością cytogenetyczną niż u osób bez wcześniejszej klonalnej nieprawidłowości cytogenetycznej (3% [0% do 9%] vs 35% [0% do 79%]; P = .006). Sto dwadzieścia osób zmarło z przyczyn hematologicznych, w tym niewydolności szpiku, MDS lub AML oraz powikłań związanych z leczeniem. powikłania związane z leczeniem. Aktuarialne ryzyko zgonu z przyczyn hematologicznych wynosiło 81% (67% do 90%) do 40 roku życia. --- Niedokrwistość Fanconiego (FA) jest genetycznie i fenotypowo heterogennym zaburzeniem definiowane przez nadwrażliwość komórkową na czynniki sieciujące DNA. mutacje w genie wadliwym w grupie C dopełniacza FA, FAC, są odpowiedzialne za zespół zespół w podgrupie pacjentów. Przeprowadziliśmy analizę klinicznych skutków skutków klinicznych określonych mutacji w genie FAC. Wykorzystując amplifikację mutacji, które opracowaliśmy w celu szybkiego wykrywania mutacji FAC co najmniej jedną zmutowaną kopię genu FAC zidentyfikowano u 59 pacjentów z FA z Międzynarodowego Rejestru Niedokrwistości Fanconiego (IFAR). Stanowi to 15% z 397 przebadanych pacjentów z FA. Pacjenci z FA-C zostali podzieleni na trzy podgrupy na podstawie wyników analizy genotyp-fenotyp przy użyciu modelu proporcjonalnych zagrożeń Coxa proporcjonalnych zagrożeń: (1) pacjenci z mutacją IVS4 (n = 26); (2) pacjenci z co najmniej jedną mutacją eksonu 14 (R548X lub L554P) (n = 16); i (3) pacjenci z co najmniej jedną mutacją eksonu 1 (322delG lub Q13X) i bez znanej mutacji eksonu 14 (n = 17). Analiza Kaplana-Meiera wykazała, że mutacje IVS4 lub eksonu 14 definiują podgrupy niskiego ryzyka, ponieważ są związane ze znacznie wcześniejszym wystąpieniem nieprawidłowości hematologicznych i gorszym przeżyciem w porównaniu z pacjentami z mutacją eksonu 1 i do populacji IFAR bez FA-C. Nie stwierdzono bezpośredniej korelacji między stopniem nadwrażliwości komórkowej na działanie klastogenne diepoksybutanu a nasileniem fenotypu klinicznego. U szesnastu z 59 pacjentów z FA-C (27%) zachorowało na ostrą białaczkę szpikową. Trzynastu z tych pacjentów zmarło; AML była przyczyną śmierci u 46% zmarłych pacjentów z FA-C. pacjentów. Badanie to pozwala nam zdefiniować to klinicznie heterogeniczne zaburzenie genotypowo, aby lepiej przewidzieć wyniki kliniczne i pomóc w podejmowaniu decyzji w odniesieniu do głównych metod terapeutycznych dla podgrupy pacjentów z FA.
Jakie jest ryzyko rozwoju ostrej białaczki szpikowej w niedokrwistości Fanconiego?
Przegląd wszystkich przypadków niedokrwistości Fanconiego (FA) zgłoszonych do Międzynarodowego Rejestru Niedokrwistości Fanconiego (IFAR) wskazuje, że co najmniej 15% wykazuje ostrą białaczkę szpikową (AML) lub stan przedbiałaczkowy.