TŁO: Od czasu opublikowania w 2005 r. pierwszych wytycznych Europejskiej Federacji Towarzystw Neurological Societies (EFNS) w 2005 r. w sprawie leczenia zespołu niespokojnych nóg (RLS), znanego również jako choroba Willisa-Ekboma. niespokojnych nóg (RLS; znany również jako choroba Willisa-Ekboma), nastąpił znaczny postęp terapeutyczny w tej dziedzinie. terapeutyczne w tej dziedzinie. Co więcej, leczenie RLS jest obecnie częścią rutynowej praktyki neurologicznej w Europie. Dostępne stały się również nowe leki dostępne i podjęto dalsze randomizowane badania kontrolowane. Niniejsze zostały opracowane przez EFNS we współpracy z Europejskim Towarzystwem Neurologicznym i Europejskim Towarzystwem Badań nad Snem. Towarzystwem Neurologicznym i Europejskim Towarzystwem Badań nad Snem. CELE: Zapewnienie opartej na dowodach aktualizacji nowych metod leczenia opublikowanych od 2005 roku w leczeniu RLS. METODY: Po pierwsze, ustaliliśmy, jakie powinny być cele leczenia pierwotnego i wtórnego RLS. i wtórnego RLS. Opracowaliśmy strategię wyszukiwania i przeprowadziliśmy przegląd literatury naukowej do 31 grudnia 2011 r. (publikacje drukowane i elektroniczne) publikacji) pod kątem klas leków i interwencji stosowanych w leczeniu RLS. Skonsultowano się z wcześniejszymi wytycznymi. Wszystkie badania zostały przeanalizowane zgodnie z klasą dowodów, a zalecenia sformułowano zgodnie z kryteriami oceny EFNS z 2004 roku. oceny. ZALECENIA: Zalecenia poziomu A można sformułować dla rotigotyny, ropinirolu, pramipeksolu, enakarbilu gabapentyny, gabapentyny i pregabaliny, które są uważane za skuteczne w krótkoterminowym leczeniu uważane za skuteczne w krótkotrwałym leczeniu RLS. Jednak w przypadku długoterminowego leczenia RLS, rotigotyna jest uważana za skuteczną, gabapentyna enakarbil, a ropinirol, pramipeksol i gabapentyna są uważane za prawdopodobnie skuteczne. uważane za prawdopodobnie skuteczne. Kabergolina ma według naszych kryteriów poziom rekomendacji A, ale grupa zadaniowa nie może zalecić tego leku ze względu na jego poważnych zdarzeń niepożądanych. --- Zespół niespokojnych nóg (RLS), znany również jako choroba Willisa-Ekboma, to schorzenie który obejmuje odczucia takie jak pełzanie, mrowienie lub ból w kończynach i wywołuje potrzebę poruszania się. Częstość występowania szacuje się na 3% do 15% populacji. populacji i może występować jako pierwotny lub wtórny RLS. Wtórny RLS może być wynikiem przyjmowania niektórych leków, niedoboru żelaza lub stanów takich jak neuropatie lub może być związany z ciążą. Wytyczne dotyczące diagnozy, która jest zwykle stawiana na podstawie obrazu klinicznego, zostały omówione w artykule. Stosowanie leków nie zawsze jest konieczne w leczeniu RLS. Dostępnych jest wiele opcji i zostały one omówione w artykule. Od 2011 roku dwa leki zostały zatwierdzone do leczenia RLS i zostały one omówione szczegółowo. Neupro (rotigotyna) jest agonistą dopaminy dostępnym w postaci plastrów. został zatwierdzony do leczenia RLS, a także choroby Parkinsona. Jednym z głównych kwestii w leczeniu RLS agonistami dopaminy jest augmentacja, co oznacza, że objawy pojawiają się wcześniej w ciągu dnia z powodu stosowania leków. Ten wskaźnik przy stosowaniu rotigotyny jest znacznie niższy niż w przypadku innych agonistów dopaminy. agoniści dopaminy. Horizant (gabapentyna enakarbil) jest jedynym lekiem nieopaminergicznym zatwierdzonym do leczenia RLS. Biodostępność jest większa w przypadku gabapentyny enacarbil w porównaniu z gabapentyną. Wzmocnienie nie było związane z gabapentyną lub enakarbylem gabapentyny. Neupro (rotigotyna) i Horizant (gabapentyna enakarbil) zapewniają dodatkowe opcje leczenia dla pacjentów z RLS, którzy potrzebujących leków. Rozważenie każdego indywidualnego pacjenta jest konieczne przy przy ustalaniu, czy leki są potrzebne i przy wyborze odpowiedniego środka. --- Wstęp: Choroba Willisa-Ekboma/zespół niespokojnych nóg (WED/RLS) wydaje się być częstą przyczyną przewlekłej bezsenności (ICI). częstą przyczyną trudnej do leczenia przewlekłej bezsenności (ICI), ale jest niedostatecznie rozpoznawana u dzieci/młodzieży ze schorzeniami neurorozwojowymi (NDC), ponieważ wielu pacjentów nie jest w stanie wyrazić podstawowej "chęci do ruchu". W świetle tego, naszym celem jest opracowanie protokołu obserwacji behawioralnych wspierających diagnozę WED/RLS. diagnozę WED/RLS. METODY: Zbadaliśmy 26 pacjentów pediatrycznych (wiek 1-16 lat, mediana 8) z NDC, ICI i dowodami rodzinnego WED/RLS, stosując (1) "narracje emplotted" do opisu różnych prezentacji "chęci do ruchu" i (2) samoopis i "obserwacje behawioralne" podczas "sugerowanego testu klinicznego klinicznego testu unieruchomienia" (SCIT). WYNIKI: Narracje rodziców odzwierciedlały typowe związane z WED/RLS objawy "chęci do ruchu" w ciągu dnia, w łóżku i w nocy u wszystkich pacjentów. Piętnastu z 26 pacjentów potrafiło opisać "chęć do ruchu" podczas SCIT. Dziesięciu z 26 pacjentów, którzy nie byli w stanie opisać swoich objawów z powodu zaburzeń poznawczych, wykazało wzorce "ruchów przynoszących ulgę" podczas obserwacji. Nieprawidłowości przetwarzania zaburzenia przetwarzania sensorycznego odnotowano u wszystkich pacjentów, z wrażliwością dotykową (26/26) (w tym przesunięty próg bólu) jako najczęstszą domeną sensoryczną. WNIOSKI: "Emplotted narratives" i ustrukturyzowane "obserwacje behawioralne" wspierają rozpoznawanie rodzinnych wzorców ruchowych związanych z WED/RLS i zapewniają użyteczne narzędzie do diagnozowania WED/RLS u dzieci z NDC w warunkach gabinetu klinicznego. w warunkach klinicznych. --- Informacje o autorze: (1)Z Departamentu Medycyny Prewencyjnej i Biometrii (A.I.S.), Uniformed Services University, Bethesda; National Institute on Aging (A.I.S., M.G., L.J.L.), Laboratory of Epidemiology and Population Sciences, Bethesda, MD; Veterans Affairs Pacific Islands Health Care System (G.W.R.), Honolulu; Pacific Pacific Health Research & Education Institute (G.W.R.), Honolulu, HI; Icelandic Heart Association (S. Sigurdsson, V.G.), Kopavogur; School of Health Sciences (L.S.G.) i Faculty of Medicine (V.G.). i Wydział Medycyny (V.G.), Uniwersytet Islandzki, Reykjavik; Wydział Neurologii (S. Svee, V.G.), Reykjavik. Neurologii (S. Sveinbjörnsdóttir), Szpital Broomfield, Wielka Brytania; oraz Wydział Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji (A.A. Sveinbjörnsdóttir). Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji (A.K.W.), University of Pittsburgh, PA. ascher@usuhs.mil. (2)Z Departamentu Medycyny Prewencyjnej i Biometrii (A.I.S.), Uniformed Services University, Bethesda; National Institute on Aging (A.I.S., M.G., L.J.L.), Laboratory of Epidemiology and Population Sciences, Bethesda, MD; Veterans Affairs Pacific Islands Health Care System (G.W.R.), Honolulu; Pacific Pacific Health Research & Education Institute (G.W.R.), Honolulu, HI; Icelandic Heart Stowarzyszenie (S. Sigurdsson, V.G.), Kopavogur; Szkoła Nauk o Zdrowiu (L.S.G.) i Wydział Medycyny (V.G.) i Wydział Medycyny (V.G.), Uniwersytet Islandzki, Reykjavik; Wydział Neurologii (S. Svee, V.G.), Reykjavik. Neurologii (S. Sveinbjörnsdóttir), Szpital Broomfield, Wielka Brytania; oraz Wydział Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji (A.A. Sveinbjörnsdóttir). Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji (A.K.W.), University of Pittsburgh, PA. --- CELE: Choroba Willisa-Ekboma/zespół niespokojnych nóg (WED/RLS) jest najczęstszym najczęstszym zaburzeniem ruchowym związanym ze snem u kobiet w ciąży. Zaprojektowaliśmy prospektywne prospektywne badanie podłużne w celu zbadania korelatów WED/RLS podczas i po ciąży. ciąży. OMÓWIENIE: Do badania włączono 138 kobiet w ciąży z WED/RLS oraz grupę kontrolną 251 kobiet w ciąży dobranych pod względem wieku. dopasowanych wiekowo kobiet w ciąży. Kwestionariusz został podczas bezpośredniego wywiadu przy pierwszej ocenie w czasie ciąży i trzy miesiące po porodzie. ciąży i trzy miesiące po porodzie. WYNIKI: Wśród wszystkich kobiet w pierwszym trymestrze ciąży, u 15,6% zdiagnozowano WED/RLS, podczas gdy u 32,8% kobiet w drugim trymestrze i 38,8% kobiet w trzecim trymestrze zdiagnozowano w trzecim trymestrze zdiagnozowano WED/RLS (p = 0,032). W analizie regresji późniejszy wiek ciążowy [p < 0,001; iloraz szans (OR) 1,054] i wcześniejsza historia WED/RLS (p = 0,032). WED/RLS (p = 0,001; OR 2,795) były dodatnio skorelowane z obecnością WED/RLS. obecnością WED/RLS, podczas gdy poziomy ferrytyny (p = 0,001; OR 0,956) były ujemnie ujemnie skorelowane z obecnością WED/RLS. Poziomy ferrytyny były również ujemnie również ujemnie skorelowane z indeksem ciężkości International RLS Study Group (p = 0,041). Czterdzieści osiem pacjentek (34,8%) doświadczyło symptomatologii WED/RLS po porodzie. Poziom ferrytyny był niższy, a średnia liczba ciąż wyższa, u kobiet z resztkowym WED/RLS (p = 0,008). WNIOSEK: Nasze badanie wykazało, że WED/RLS występował częściej w drugim i trzecim trymestrze ciąży. i trzecim trymestrze ciąży. Pojawienie się WED/RLS w drugim trymestrze było silnie silnie związane z resztkowym WED/RLS. Niższe poziomy ferrytyny były związane zarówno z WED/RLS w ciąży, jak i resztkowym WED/RLS po porodzie. Większa liczba ciąż była również związana z większym prawdopodobieństwem wystąpienia resztkowego WED/RLS po porodzie. WED/RLS po porodzie. --- Zespół niespokojnych nóg (RLS), niedawno przemianowany na chorobę Willisa-Ekboma (WED), jest powszechnym zaburzeniem ruchowym. powszechnym zaburzeniem ruchowym. Charakteryzuje się potrzebą poruszania głównie nogami z powodu nóg z powodu niewygodnych, czasami bolesnych wrażeń w nogach, które mają mają zmienność dobową i ustępują wraz z ruchem. Leczenie jest złożone. Po pierwsze, ośrodki powinny ustalić nasilenie RLS za pomocą prostej 10-punktowej skali oceny nasilenia RLS (IRLS). (IRLS). Powinny również wykluczyć przyczyny wtórne, w szczególności zapewnić prawidłowy poziom żelaza. Łagodne przypadki można leczyć poprzez zmianę stylu życia, ale Pacjenci z wynikiem IRLS powyżej 15 zwykle wymagają leczenia farmakologicznego. Terapie dopaminergiczne pozostają podstawą leczenia farmakologicznego, a ostatnie dowody sugerujące, że opioidy mogą być szczególnie skuteczne. Niniejszy artykuł skupia się na różnych strategiach leczenia RLS, związanych z nimi powikłaniach i sposobach radzenia sobie z nimi. sposoby radzenia sobie z nimi. --- Wcześniej nie porównywano kryteriów diagnostycznych zespołu niespokojnych nóg (RLS) i bólów wzrostowych. dla zespołu niespokojnych nóg (RLS) (choroba Willisa-Ekboma) i bólów wzrostowych. W W naszym przeglądzie badamy to porównanie, podkreślając nakładanie się i rozbieżności, podsumowujemy najnowszą literaturę badającą związek między tymi 2 jednostkami, i przedstawiamy sugestie dotyczące przyszłych badań. Kryteria diagnostyczne dziecięcego RLS i kryteria diagnostyczne dla dziecięcego RLS i bólów wzrostowych. Literatura wskazuje również wskazuje również, że RLS i bóle wzrostowe częściej występują razem, niż można by oczekiwać na podstawie samego przypadku. niż można by oczekiwać na podstawie samego przypadku, a historie rodzinne RLS i bólów wzrostowych często się pokrywają. często się pokrywają. Pocieranie nóg w celu uzyskania ulgi w dyskomforcie nóg jest wspólne dla obu zaburzeń. wspólne dla obu zaburzeń, choć chodzenie w celu uzyskania ulgi wydaje się być unikalne dla RLS. Zgłaszano również, że RLS u dzieci jest bolesny nawet w 45% przypadków. Opracowanie opracowanie standardowych kryteriów diagnostycznych jest konieczne, aby posunąć naprzód w dziedzinie badań nad bólami wzrostowymi. Istnieje już ilościowa i zwalidowana skala oceny nasilenia nasilenia bólów wzrostowych już istnieje. Ze względu na kliniczne i genetyczne kliniczne i genetyczne między RLS a rosnącymi bólami, zaleca się przeprowadzenie badań równoległych do tych wcześniej przeprowadzane u pacjentów z RLS są zalecane dla pacjentów z bólami wzrostowymi. Na przykład Na przykład, badanie asocjacyjne całego genomu u pacjentów z bólami wzrostowymi wszystkich wszystkich możliwych genów, ze szczególnym uwzględnieniem tych zidentyfikowanych jako związane z RLS oraz badanie terapeutyczne leków, o których wiadomo, że są skuteczne w RLS. mile widziane. Nieprawidłowości w metabolizmie witaminy D również mogą być wspólne dla obu zaburzeń. zaburzenia. --- TŁO: Zespół niespokojnych nóg (RLS) lub choroba Willisa-Ekboma (WED) jest wysoce rozpowszechniona rozpowszechniona, ale zarówno pacjenci, jak i pracownicy służby zdrowia niewiele o niej wiedzą. Co więcej, nadal istnieją kontrowersje co do najlepszego sposobu diagnozowania tej jednostki nozologicznej. nozologicznej. CEL: Zweryfikowanie, czy termin używany w odniesieniu do tej jednostki chorobowej (zespół niespokojnych nóg lub choroba Willisa-Ekboma) wpływa na częstość występowania RLS/WED w próbie świeżo upieczonych lekarzy. METODY: Świeżo upieczeni lekarze zostali poproszeni o dokonanie samooceny na obecność RLS/WED. Uczestnicy zostali losowo przydzieleni do dwóch grup. Jedna została poproszona o samoocenę pod kątem RLS, podczas gdy druga została poproszona o samoocenę pod kątem WED. Formularz oceny przekazany jednej grupie zawierał pytanie "Czy masz zespół niespokojnych nóg?". Syndrom Niespokojnych Nóg?", podczas gdy formularz przekazany uczestnikom z drugiej grupy zawierał pytanie "Czy masz chorobę Willisa-Ekboma?". Oba formularze zawierały również cztery kryteria diagnozowania RLS zaproponowane przez International Restless Legs Syndrome Study Group (IRLSSG) oraz instrukcje dotyczące autodiagnozy zgodnie z tymi kryteriami. WYNIKI: Próba badawcza obejmowała 1413 świeżo upieczonych lekarzy. Spośród 708 uczestników, którzy otrzymali formularz, w którym użyto terminu RLS, 87 (12,28%) zdiagnozowało u siebie to schorzenie. I odwrotnie, spośród 705 lekarzy, którzy otrzymali formularz z terminem z terminem WED, 13 (1,84%) zdiagnozowało u siebie to schorzenie (p <0.0001). WNIOSEK: Większy odsetek świeżo upieczonych lekarzy zdiagnozował u siebie u siebie RLS/WED, gdy przedstawiono im termin "zespół niespokojnych nóg" niż niż w przypadku terminu "choroba Willisa-Ekboma". Sugeruje to, że termin zespół niespokojnych nóg może nie być najwłaściwszym terminem do określenia tej jednostki nozologicznej. jednostki nozologicznej. --- Wstęp: Zgłaszana częstość występowania zespołu niespokojnych nóg (RLS), znanego również jako choroba Willisa-Ekboma (WED), różni się w zależności od kraju i metodyki. Willisa-Ekboma (WED), różni się w zależności od kraju, a niespójności metodologiczne ograniczają porównanie danych. niespójności metodologiczne ograniczają porównanie danych. Wpływ RLS na jakość życia i zdrowie badano głównie w krajach uprzemysłowionych. i zdrowie był badany głównie w krajach uprzemysłowionych, w szczególności w Europie i Stanach Zjednoczonych. Europie i Stanach Zjednoczonych. Wiele badań opierało się wyłącznie na wyłącznie na samoopisie objawów lub oceniało tylko populacje medyczne. Ostatnio pojawiło się zainteresowanie wpływem WED na wiejskie, zaniedbane populacje na całym świecie. na całym świecie. METODY: W badaniu populacyjnym przeprowadzonym na obszarach wiejskich Ekwadoru oceniliśmy związek cierpienia psychicznego z WED, oceniany za pomocą Skali Depresji Skali Stresu Lękowego-21. WED zdiagnozowano za pomocą metody 2-fazowej, w której wszyscy mieszkańcy zostali przebadani za pomocą kwestionariusza International Restless Legs Syndrome Study International Restless Legs Syndrome Study Group (IRLSSG), a wszystkie podejrzane przypadki zostały następnie potwierdzone poprzez specjalistyczne badanie lekarskie. Nasilenie WED oceniano za pomocą skali IRLSSG IRLSSG. WYNIKI: Spośród 665 osób (średnia [SD] wieku, 59,5 [12,6] lat; kobiety, 386 [58%]), u 76 miało depresję, 93 odczuwało lęk, a 60 zgłaszało stres. Czterdzieści osób (6%) miało WED, przy czym 15 (38%) miało ciężką postać choroby. W modelu regresji skorygowanym o wiek i płeć, częstość występowania depresji, lęku i stresu była około 3 razy większa wśród osób z WED niż większa wśród osób z WED niż w populacji ogólnej. WNIOSKI: Chociaż dane przekrojowe nie mogą ustalić związku przyczynowego, to badanie pokazuje duże behawioralne obciążenie zdrowotne związane z WED w nieleczonej, wiejskiej populacji. nieleczonej populacji wiejskiej. --- Zespół niespokojnych nóg (RLS), znany również jako choroba Willisa-Ekboma (WED), to powszechne zaburzenie ruchowe charakteryzujące się powszechnym zaburzeniem ruchowym charakteryzującym się niekontrolowaną chęcią poruszania się z powodu z powodu niewygodnych, czasami bolesnych odczuć w nogach z dzienną zmiennością zmiennością dobową i ustępowaniem wraz z ruchem. Patofizjologia jest tylko częściowo znana, a istotną rolę odgrywa komponent genetyczny wraz z dysregulacją dopaminergiczną i żelazową mózgu. odgrywa ważną rolę. Należy wykluczyć wtórne przyczyny RLS. wykluczyć. Leczenie zależy od nasilenia i częstotliwości objawów RLS, obejmuje interwencje niefarmakologiczne (np. zmiana stylu życia) i farmakologiczne (np. leki dopaminergiczne). farmakologiczne (np. leki dopaminergiczne, ligandy kanału wapniowego alfa-2-delta, opioidy) oraz ligandy kanału wapniowego alfa-2-delta, opioidy) i łagodzi jedynie objawy. Powiększenie jest głównym powikłaniem długotrwałego leczenia dopaminergicznego RLS. Niniejszy artykuł klinicznie użyteczny przegląd RLS z podaniem kryteriów diagnostycznych diagnostycznych, rozpoznań różnicowych, możliwych badań i różnych strategie leczenia i związane z nimi powikłania. --- Zespół niespokojnych nóg (RLS), znany również jako choroba Willisa-Ekboma, jest zaburzeniem neurologicznym czuciowo-ruchowym zaburzeniem neurologicznym z komponentem okołodobowym. RLS charakteryzuje się charakteryzuje się nieprzyjemnymi odczuciami w kończynach, zazwyczaj w nocy lub podczas snu, co często prowadzi do niekontrolowanej chęci poruszania nimi w celu ulgi. Niedawno badania genomiczne zidentyfikowały polimorfizmy pojedynczego nukleotydu w BTBD9, wraz z trzema innymi genami, jako związane z wyższym ryzykiem RLS. RLS. Niewiele wiadomo na temat funkcji BTBD9 lub jego potencjalnej roli w patofizjologii RLS. patofizjologii RLS. Dlatego też zbadaliśmy linię zmutowanych myszy Btbd9, którą pod kątem fenotypów podobnych do objawów występujących u pacjentów z RLS. Zaobserwowaliśmy zaobserwowaliśmy, że zmutowane myszy Btbd9 miały niepokój ruchowy, zmiany sensoryczne prawdopodobnie ograniczone do fazy spoczynku oraz zmniejszony sen i wydłużony czas czuwania podczas fazy spoczynku. Dodatkowo, zmutowane myszy Btbd9 miały zmieniony poziom żelaza w surowicy poziom żelaza w surowicy i układy neuroprzekaźników monoaminowych. Co więcej, zmiany sensoryczne zmiany u zmutowanych myszy Btbd9 zostały złagodzone przy użyciu ropinirolu, agonisty dopaminergicznego, powszechnie agonisty dopaminergicznego szeroko stosowanego w leczeniu RLS. Wyniki te, wzięte razem, sugerują, że zmutowane myszy Btbd9 modelują kilka cech podobne do RLS i dlatego byłyby pierwszym genotypowym mysim modelem RLS. Co więcej, nasze dane dostarczają dalszych dowodów na to, że BTBD9 jest zaangażowany w RLS, a przyszłe badania zmutowanych myszy Btbd9 pomogą rzucić światło na jego rolę w patofizjologii RLS. patofizjologii RLS. Wreszcie, nasze dane przemawiają za użytecznością zmutowanych myszy Btbd9 do odkrywania i badania nowych środków terapeutycznych dla RLS. --- WPROWADZENIE: Zespół niespokojnych nóg (RLS), znany również jako choroba Willisa-Ekboma, charakteryzuje się zaburzeniami czucia w nogach oraz dysestezją. Chociaż etiologia RLS nie została jeszcze ustalona, może być związana z ogólnoustrojowym stanem zapalnym. z ogólnoustrojowym stanem zapalnym. Stosunek neutrofili do limfocytów (NLR) jest nowym i prostym markerem i prostym markerem wskazującym na ogólnoustrojowy stan zapalny. Niniejsze badanie miało na celu zbadanie związku między ogólnoustrojowym stanem zapalnym a RLS za pomocą wykorzystanie NLR. METODY: Do badania włączono 75 nowo zdiagnozowanych pacjentów z RLS i 56 zdrowych osób z grupy kontrolnej. i 56 zdrowych osób z grupy kontrolnej. Wyjściowy wskaźnik NLR został obliczony przez podzielenie bezwzględną liczbę neutrofili przez bezwzględną liczbę limfocytów. Porównano NLR dwóch grup. grup zostały porównane. WYNIKI: Nie było znaczących różnic pod względem płci i wieku między dwiema grupami. grupami. Współczynnik NLR wynosił 1,96 ± 0,66 w grupie pacjentów i 1,67 ± 0,68 w grupie kontrolnej (p = 0,007). w grupie kontrolnej (p = 0,005). Przeprowadzono analizę charakterystyki operacyjnej przeprowadzono w celu określenia wartości odcięcia NLR do przewidywania RLS. NLR był predykcyjny na poziomie 1,58 z 64% czułością i 50% swoistością (95% przedział ufności 0,55-0,74, pole pod krzywą 0,648 ± 0,05). Stwierdzono, że wskaźnik NLR był statystycznie wyższy u pacjentów z RLS i może być stosowany do przewidywania RLS. WNIOSKI: Etiologia RLS pozostaje nieustalona. Niniejsze badanie wykazało że ogólnoustrojowy stan zapalny może odgrywać rolę w RLS. Jednak RLS może być również związane z ogólnoustrojowymi chorobami zapalnymi. Związek ten jest wspierany przez wysokie wartości NLR, które są związane z przewlekłym ogólnoustrojowym stanem zapalnym. --- Grupa zadaniowa została powołana przez Międzynarodową Grupę Badawczą ds. (IRLSSG) w celu opracowania opartych na dowodach i konsensusie zaleceń dotyczących długoterminowego leczenia farmakologicznego zespołu niespokojnych nóg/choroby Willis-Ekbom (RLS/WED). Grupa zadaniowa dokonała przeglądu wyników wszystkich badań dotyczących leczenia RLS/WED RLS/WED trwających 6 miesięcy lub dłużej, przedstawionych na spotkaniach w ciągu ostatnich 2 lat, opublikowanych na stronach internetowych w ciągu ostatnich 2 lat, zamieszczonych na stronach internetowych firm farmaceutycznych lub opublikowanych w recenzowanych czasopismach. recenzowanych czasopismach, zadając pytania: "Jaka jest skuteczność tej leczenia u pacjentów z RLS/WED?" i "Jakie jest bezpieczeństwo tego leczenia u pacjentów z RLS/WED?". Grupa zadaniowa opracowała wytyczne na podstawie 61 artykułów spełniających kryteria włączenia i przy użyciu zmodyfikowanego zmodyfikowany schemat oceny dowodów. Pregabalina została uznana za skuteczną w leczeniu RLS/WED przez okres do 1 roku w leczeniu RLS/WED (poziom dowodów A). Pramipeksol, ropinirol i rotigotyna zostały uznane za skuteczne w leczeniu RLS/WED przez okres do 6 miesięcy (poziom A). RLS/WED (poziom A). Następujące leki zostały uznane za prawdopodobnie skuteczne (poziom B) w leczeniu RLS/WED przez okres od 1 do 5 lat: enakarbil gabapentyny, pramipeksol i ropinirol (1 rok); lewodopa (2 lata); i ropinirol (5 lat). Ze względu na związane z tym obawy dotyczące bezpieczeństwa, pergolid i kabergolina nie powinny być stosowane w leczeniu RLS/WED, chyba że korzyści wyraźnie przewyższają ryzyko. Inne terapie farmakologiczne nie mają wystarczających dowodów na poparcie ich długoterminowego stosowania w leczeniu RLS/WED. Grupa zadaniowa IRLSSG IRLSSG opracowała również oparte na konsensusie strategie zapobiegania i leczenia powikłań (takich jak augmentacja, utrata skuteczności, nadmierna senność w ciągu dnia i kontrola impulsów). senność w ciągu dnia i zaburzenia kontroli impulsów), które mogą wystąpić podczas długotrwałego farmakologicznego leczenia RLS/WED. Zastosowanie agonisty receptora dopaminy lub agonisty receptora dopaminy lub liganda kanału wapniowego α2δ jest zalecane jako leczenie pierwszego rzutu RLS/WED u większości pacjentów, przy czym wybór leku zależy od nasilenia RLS/WED u pacjenta. nasilenia objawów RLS/WED, stanu poznawczego, wywiadu i chorób współistniejących. choroby współistniejące. --- CEL: Zespół niespokojnych nóg, obecnie nazywany chorobą Willisa-Ekboma (RLS/WED), to zaburzeniem snu związanym z sensomotoryką. Niewiele wiadomo na temat wpływu RLS/WED na funkcje motoryczne. Obecne badanie dotyczyło funkcji kończyn górnych u pacjentów z RLS/WED pacjentów z RLS/WED. Postawiliśmy hipotezę, że pacjenci z RLS/WED wykazują subtelne zmiany w amplitudzie drżenia drżenia, ale normalną zręczność oraz szybkość i rytmiczność ruchów w porównaniu do zdrową grupą kontrolną. METODY: Pacjenci z RLS/WED (n=17, 59 ± 7 lat) z chorobą o umiarkowanym nasileniu i zdrowe osoby z grupy (n=17, 58 ± 6 lat) ukończyli testy przesiewowe i pięć zadań, w tym manipulację obiektem, maksymalny chwyt szczypcowy, zgięcie i wyprost palca wskazującego palca (ocena drżenia), maksymalne stukanie palcem (ocena szybkości i rytmiczności ruchu) oraz rytmiczność) oraz test rowkowanej tablicy. Siła, przyspieszenie, i / lub EMG pierwszego grzbietowego mięśnia międzykostnego zarejestrowano podczas czterech zadań. WYNIKI: Wyniki zadań nie różniły się między grupami. Uczenie się było widoczne w zadaniach z powtarzanymi próbami, a wielkość uczenia się nie różniła się między grupami. grup. WNIOSKI: Funkcja ręki, drżenie i uczenie się zadań nie uległy zmianie u pacjentów z RLS/WED u pacjentów z RLS/WED. Pacjenci manipulowali przedmiotami w normalny sposób i wykazywali normalną szybkość ruchu, rytmiczność i drżenie. ZNACZENIE: Konieczne są dalsze badania w celu oceny innych rodzajów ruchu u pacjentów z RLS/WED. pacjentów z RLS/WED, aby uzyskać wgląd w dotknięte obwody motoryczne i patofizjologię patofizjologii. --- Nie ma zgody co do mechanizmów leżących u podstaw zespołu niespokojnych nóg (RLS), znanego również jako choroba Willisa-Ekboma (WED). Pobudliwość korowa może być nieprawidłowa w RLS. Przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS) może zapewnić wgląd w pobudliwości korowej. Dokonaliśmy przeglądu badań dotyczących pomiarów pobudliwości TMS w RLS. Oryginalne badania opublikowane między styczniem 1999 r. a styczniem 2015 r. zostały w bazach danych PubMed, Scopus i Web of Science. Kryteria włączenia były następujące: oryginalne badania obejmujące pierwotny RLS u pacjentów obojga płci płci i w wieku od 18 do 85 lat; jasno opisane protokoły TMS; oraz zostały napisane w języku angielskim, w recenzowanych czasopismach. Zidentyfikowano piętnaście manuskryptów zostały zidentyfikowane. Protokoły TMS były niejednorodne w różnych badaniach. Spoczynkowy próg motoryczny spoczynkowy, aktywny próg ruchowy i amplitudy potencjałów wywołanych ruchem były zwykle zgłaszane jako normalne w RLS. Zmniejszenie hamowania wewnątrzkorowego hamowania wewnątrzkorowego (SICI) było najbardziej spójnym odkryciem, podczas gdy sprzeczne wyniki zostały opisane w odniesieniu do krótkich interwałów wewnątrzkorowych i kontralateralnego okresu ciszy. Zmniejszone SICI można odwrócić przez leczenie agonistami dopaminergicznymi. Plastyczność w korze ruchowej i Integracja sensoryczno-motoryczna może być zakłócona. TMS może stać się użytecznym biomarkerem biomarkerem odpowiedzi na leczenie farmakologiczne w RLS. Dziedzina ta może skorzystać na zwiększeniu jednorodności i wielkości próbek, a także ze zmniejszenia metodologicznej metodologicznych w różnych badaniach. --- TŁO: Choroba Willisa-Ekboma (WED), zwana również zespołem niespokojnych nóg (RLS), jest neurologiczną chorobą czuciowo-ruchową, która może być związana z chorobą sercowo-naczyniową. Biorąc pod uwagę wysokie wskaźniki zachorowalności i śmiertelności z powodu chorób sercowo-naczyniowych na całym świecie, oceniliśmy związek między WED/RLS a ryzykiem dla zdrowia sercowo-naczyniowego w rdzennej populacji Ameryki Południowej. My prospektywnie przeanalizowaliśmy dane z Projektu Atahualpa ekwadorskich dorosłych w wieku 40 lat i starszych. Lekarze przeprowadzili wywiady z osobami, które wyraziły zgodę, na temat zachowań zdrowotnych i czynników zdrowotnych Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego (AHA) dla idealnej układu sercowo-naczyniowego u dorosłych i poddali się laboratoryjnej laboratoryjną i ocenę ciśnienia krwi. Certyfikowani neurolodzy przeprowadzili wywiady twarzą w twarz przy użyciu kwestionariusza International Restless Legs Syndrome Study Group (IRLSSG). Osoby z pozytywnym wynikiem testu na WED/RLS oraz dobrane pod względem wieku i płci grupy kontrolne zostały poddane potwierdzającym badaniom fizykalnym przeprowadzone przez neurologa i specjalistę ds. snu, dla których oznaczenie IRLSSG było zaślepieni. WYNIKI: Spośród 665 osób, 94 (14%) uzyskało pozytywny wynik testu IRLSSG; 40 (6%) miało diagnozę WED/RLS po badaniu neurologicznym i wywiadzie. Pacjenci z WED/RLS byli młodsi (53,5 vs 59,9 lat, P = .001), bez znaczących różnic w proporcjach różnic w proporcjach płci. Wśród czynników ryzyka AHA tylko otyłość była istotnie częstsza wśród pacjentów z WED/RLS (42,5% vs 23,5%, P = .01). Jednak po skorygowaniu o czynniki zakłócające, wskaźnik masy ciała nie był istotnie związany z WED/RLS. WNIOSKI: U dorosłych Amerykanów, chociaż otyłość i wskaźnik masy ciała były związane z WED / RLS w analizach jednoczynnikowych, związek ten nie był obecny po uwzględnieniu czynników zakłócających. Nie znaleziono innych znaczących powiązań między WED/RLS a wskaźnikami sercowo-naczyniowymi AHA. --- Zespół niespokojnych nóg (RLS)/choroba Willisa-Ekboma (WED) jest częstym zaburzeniem, występującym co najmniej dwa razy w tygodniu i powodującym co najmniej umiarkowany dyskomfort u 1,5% do 2,7% populacji. do 2,7% populacji. Ważne jest, aby lekarze podstawowej opieki zdrowotnej byli zaznajomieni z tym zaburzeniem i jego leczeniem. Wiele zmieniło się w sposobie od czasu opublikowania naszego poprzedniego algorytmu w 2004 r., w tym dostępność kilku nowych leków. dostępność kilku nowych leków. Ten poprawiony algorytm został napisany przez członków Medycznej Rady Doradczej Fundacji Syndromu Choroby Willisa-Ekboma w oparciu o dowody naukowe i opinie ekspertów. w oparciu o dowody naukowe i opinie ekspertów. Uwzględnia on postępowanie w przypadku RLS/WED w ramach przerywanego RLS/WED, przewlekłego uporczywego RLS/WED i opornego na leczenie RLS/WED. Podejścia niefarmakologiczne, w tym działania pobudzające umysł, unikanie substancji lub leków, które mogą nasilać RLS, oraz rola suplementacji żelazem. suplementacji żelaza. Przewlekły uporczywy RLS/WED powinien być leczony za pomocą agonistą dopaminy lub ligandem α-2-δ kanału wapniowego. Omówiono dostępne leki, czynniki decydujące o tym, które z nich zastosować, oraz ich działania niepożądane. niepożądane. Definiujemy oporny na leczenie RLS/WED i opisujemy metody leczenia, w tym terapię skojarzoną i stosowanie opioidów o dużej sile działania. --- Zespół niespokojnych nóg/choroba Willisa-Ekboma (RLS/WED) jest częstym schorzeniem charakteryzujący się nieodpartą chęcią poruszania nogami, wraz z nieprzyjemnym uczuciem w kończynach dolnych. nieprzyjemnym uczuciem w kończynach dolnych, które jest zwykle łagodzone przez ruch. ruch. Objawy występują głównie w spoczynku i przeważają po południu lub wieczorem. wieczorem. Leczenie pacjentów z RLS/WED jest wskazane u tych pacjentów, którzy cierpią z powodu klinicznie istotnych objawów. Leczenie łagodnych postaci RLS/WED opiera się głównie na terapii agonistami dopaminy (DA) (w tym pramipeksolem i ropinirol) oraz ligandu kanału wapniowego α-2-δ. Niemniej jednak, wraz z upływem objawy stają się bardziej nasilone, a pacjent może ostatecznie rozwinąć farmakooporność. Ponadto, długotrwałe leczenie lekami dopaminergicznymi może być skomplikowane przez rozwój augmentacji, która jest definiowana przez wzrost nasilenia i częstości objawów RLS/WED pomimo odpowiedniego leczenia. leczenia. W niniejszym artykule omówiono najlepsze opcje terapeutyczne, gdy RLS/WED staje się nieuleczalny, z naciskiem na zalety i skutki uboczne dostępnych leków. dostępnych leków. Strategie zapobiegania obejmują zarządzanie zmianami stylu życia i dobrą higienę snu. Dostępne są różne opcje leków. Zmiana na dłużej działające leki dopaminergiczne może być możliwe, jeśli pacjent dobrze toleruje leczenie DA. Skojarzenie z ligandem kanału wapniowego α-2-δ jest kolejnym podejściem pierwszego rzutu. W opornym na leczenie RLS/WED, opioidy takie jak oksykodon-nalokson wykazały dobrą skuteczność. Inne metody farmakologiczne farmakologiczne obejmują dożylne żelazo, benzodiazepiny, takie jak klonazepam, oraz leki przeciwpadaczkowe, z różnym poziomem dowodów skuteczności. Dlatego, Ostateczna decyzja dotycząca środka stosowanego w leczeniu ciężkich objawów RLS/WED RLS/WED powinna być dostosowana do pacjenta, z uwzględnieniem symptomatologię, choroby współistniejące, dostępność leczenia i historię choroby. choroby. --- Wielu pacjentów z zespołem niespokojnych nóg (choroba Willisa-Ekboma) skarży się na uczucie pieczenia w stopach związane z chęcią poruszania się, tak że szukają chłodniejszego otoczenia. Niniejsze badanie pilotażowe miało na celu scharakteryzowanie mikronaczyniowych zmian skórnych u 12 pacjentów z zespołem niespokojnych nóg w porównaniu z 12 osobami kontrolnymi dobranymi pod względem wieku i płci. Pacjenci z umiarkowanym lub ciężkim zespołem niespokojnych zespołem niespokojnych nóg oraz osoby z grupy kontrolnej poddano szczegółowej ocenie termo-naczyniowej w pomieszczeniu o w pomieszczeniu o kontrolowanej temperaturze na trzech różnych etapach (faza normotermiczna 23 °C, faza gorąca 30 °C, faza zimna 18 °C). Aktywność mikronaczyniowa została zarejestrowana podczas wszystkich fazach za pomocą obustronnej przepływometrii laserowo-dopplerowskiej wielkiego palca, a także za pomocą termografii całego ciała. termografii całego ciała. Porównano pomiary pacjentów i pacjentów kontrolnych. Protokół badania był dobrze tolerowany. Parametry wyodrębnione z pomiarów przepływometrii laserowo-dopplerowskiej zostały wykorzystane do modelowania funkcji logistycznej przy użyciu binarnej regresji logistycznej. regresji logistycznej. Wykazało to statystycznie istotną różnicę między pacjentami z zespołem niespokojnych nóg a zdrowymi osobami z grupy kontrolnej (P < 0,001). Wizualna sekwencji obrazów termograficznych ciała wykazała zwiększony ruch kończyn dolnych u pacjentów z zespołem niespokojnych nóg. u pacjentów z zespołem niespokojnych nóg w porównaniu z grupą kontrolną. z grupą kontrolną. Analiza termograficzna wykazała również znaczące różnice między u pacjentów z zespołem niespokojnych nóg w porównaniu z grupą kontrolną podczas fazy gorącej (P = 0,011). Warto zauważyć, że pacjenci z zespołem niespokojnych nóg mieli bardziej jednolitą temperaturę stóp, podczas gdy kontrole miały większą zmienność w powierzchni stóp. To nowatorskie badanie wykazało upośledzone krążenie mikronaczyniowe u pacjentów z zespołem niespokojnych nóg w porównaniu do dopasowanych grup kontrolnych i potencjalny mechanizm odczuwania pieczenia stóp. Protokół zapewnia również eksperymentalny paradygmat do testowania interwencji terapeutycznych w przyszłości. interwencji terapeutycznych w przyszłości. --- Zespół niespokojnych nóg (RLS), znany również jako choroba Willisa-Ekboma (WED), jest zaburzeniem czuciowo-ruchowym. zaburzeniem czuciowo-ruchowym, którego dokładna patofizjologia pozostaje niejasna. Mózg niewydolność żelaza i zmieniona funkcja dopaminergiczna wydają się odgrywać ważną rolę w etiologii zaburzenia. w etiologii tego zaburzenia. Koncepcja ta opiera się częściowo na szeroko zakrojonych badaniach wykorzystujących płyn mózgowo-rdzeniowy (CSF), materiał z autopsji i obrazowanie mózgu wskazujących na zmniejszone regionalne stężenie żelaza w mózgu oraz na klinicznej skuteczności agonistów receptora dopaminy w łagodzeniu objawów RLS. Znalezienie związku przyczynowo-skutkowego łączących niski poziom żelaza w mózgu ze zmienioną funkcją dopaminergiczną w RLS, wymagało jednak zastosowania modeli zwierzęcych. wymagało jednak zastosowania modeli zwierzęcych. Modele te zapewniły wgląd w jaki sposób zmiany w homeostazie żelaza w mózgu i układzie dopaminergicznym mogą być zaangażowane w RLS. Wyniki zwierzęcych modeli RLS oraz badań biochemicznych, pośmiertne i badania obrazowe u pacjentów z tą chorobą sugerują, że zaburzenia w transporcie żelaza w mózgu prowadzą do zaburzeń neurotransmisji dopaminy w prążkowiu. przynajmniej u niektórych pacjentów z RLS. Niniejszy przegląd analizuje dane wspierające metaboliczną teorię RLS opartą na niedoborze żelaza i dopaminy, odnosząc się do wyników badań na modelach zwierzęcych dotyczących wpływu niedoboru żelaza na układy dopaminergiczne do danych z badań klinicznych u pacjentów z RLS. z RLS. --- CEL: Zespół niespokojnych nóg (RLS), znany również jako choroba Willisa-Ekboma, jest zaburzeniem czuciowo-ruchowym, które może powodować znaczne zakłócenia snu. Niniejszy przegląd zawiera przegląd diagnostyki RLS i doniesienia epidemiologiczne epidemiologiczne dotyczące związku między RLS a zaburzeniami nastroju. Możliwe powiązania między RLS, zaburzeniami snu i zaburzeniami nastroju, a także omówiono teoretyczne ścieżki patofizjologiczne. Na koniec omówiono farmakologiczne terapie RLS zostały podsumowane. ŹRÓDŁA DANYCH: Wyszukiwanie w PubMed przeprowadzono przy użyciu wyszukiwanego hasła zespół niespokojnych nóg w połączeniu z zaburzeniami afektywnymi/lękowymi, lekami przeciwdepresyjnymi, zaburzeniami lękowymi/lękowymi lękowe, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, depresja, zaburzenia nastroju, zaburzenia depresja, nastrój/zaburzenia nastroju, zaburzenia neuropsychiatryczne, lęk napadowy/zaburzenia lękowe, zaburzenia psychiczne i psychozy. Artykuły w języku angielskim opublikowane między stycznia 1993 roku a majem 2013 roku. Dodatkowe badania zostały zidentyfikowane z list referencyjnych odpowiednich publikacji. SELEKCJA BADAŃ: Wyselekcjonowano 173 publikacje. Artykuły związane ze między idiopatycznym RLS a depresją, lękiem i zaburzeniami nastroju. i zaburzeniami nastroju. W sumie zidentyfikowano 32 badania epidemiologiczne. Badania te zostały szczegółowo przeanalizowane i uszeregowane według jakości. EKSTRAKCJA DANYCH: Dane zostały wyodrębnione na podstawie istotności dla tematu. Badania epidemiologiczne oceniano przy użyciu 3 parametrów: metodologii, jakości danych jakość danych i możliwość uogólnienia wyników. Każdy czynnik był oceniany od 1 (wysoka jakość) do 4 (niska jakość), co daje łączną liczbę punktów od 3 do 12 dla każdego badania. każdego badania. WYNIKI I WNIOSKI: RLS i zaburzenia nastroju często współwystępują. Rozpoznanie i odpowiednie leczenie współistniejącego RLS są szczególnie ważne u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, ponieważ RLS jest częstym powodem bezsenności. bezsenności, a stosowanie leków przeciwdepresyjnych może nasilać objawy czuciowe. --- CELE BADANIA: Niedawne badania asocjacyjne całego genomu (GWAS) dla osób rasy kaukaskiej zidentyfikowano kilka wariantów allelicznych związanych ze zwiększonym ryzykiem rozwoju zespołu niespokojnych nóg (ang. zespołu niespokojnych nóg (RLS), znanego również jako choroba Willisa-Ekboma. Chociaż mechanizmy patogenetyczne RLS nie są do końca poznane, staje się to coraz bardziej oczywiste. coraz bardziej oczywiste, że wiele chorób, takich jak RLS, można przypisać epistazie. epistazie. Celem badania była ocena, czy powiązania RLS ze wszystkimi loci określonymi w poprzednim GWAS dla osób rasy kaukaskiej mogą być replikowane znacząco dla populacji koreańskiej i wyjaśnienie, czy epistaza odgrywa rolę w patogenezie RLS. PROJEKT, OTOCZENIE I UCZESTNICY: DNA od 320 pacjentów z RLS i 320 osób z grupy kontrolnej dobranej pod względem wieku i płci dopasowanych pod względem wieku i płci zostało poddane genotypowaniu pod kątem wariantów w loci RLS. POMIARY I WYNIKI: Stwierdzono istotny związek dla rs3923809 i rs9296249 w BTLS. rs9296249 w BTBD9 (odpowiednio P < 0,0001 i P = 0,001); iloraz szans (OR) dla rs3923809 wynosił od 1,61 (P < 0,0001) do 1,88 (P < 0,0001), a OR dla rs9296249 wynosił od 1,44 (P = 0,001) do 1,73 (P = 0,002), zgodnie z modelem dziedziczenia. dziedziczenia. OR dla interakcji między rs3923809 w BTBD9 i rs4626664 w PTPRD wynosił 2,05 (P < 0,0001) w modelu addytywnym, 1,80 (P = 0,002) w modelu dominującym i 2,47 (P = 0,002) w modelu dominującym. modelu dominującym i 2,47 (P = 0,004) w modelu recesywnym. Nie było istotnego związku między genotypami wszystkich badanych polimorfizmów pojedynczego nukleotydu a średnią a średnią wartością parametrów żelaza w surowicy. WNIOSKI: Nasze wyniki sugerują, że rola BTBD9 w patogenezie zespołu niespokojnych nóg zespołu niespokojnych nóg jest bardziej uniwersalna w różnych populacjach niż wcześniej i należy skoncentrować się na roli epistazy w architekturze genetycznej zespołu niespokojnych nóg. genetycznej architektury zespołu niespokojnych nóg. --- CELE: Zarówno zespół niespokojnych nóg ([RLS], znany również jako choroba Willis-Ekbom Disease [WED]) i depresja są powszechne w czasie ciąży. Jednak żadne wcześniejsze badań oceniano, czy kobiety w ciąży z RLS mają podwyższone ryzyko depresji w trakcie i/lub po ciąży. METODY: 1428 kobiet, które były w ciąży w 16-17 tygodniu ciąży, zostało poproszonych o o udział w badaniu podłużnym. Następnie przeprowadzono w 17 i 32 tygodniu ciąży oraz 6 tygodni po porodzie. Dane zostały również pobrane z dokumentacji prenatalnej i porodowej. Do zbadania częstości występowania do zbadania częstości występowania RLS w kohorcie (International Międzynarodowego Towarzystwa Zespołu Niespokojnych Nóg oraz później opracowany kwestionariusz CH-RLSQ11). Ten ostatni kwestionariusz próbuje wykluczyć osoby z powszechnymi "mimikami" RLS. WYNIKI: Skorygowany iloraz szans dla depresji w 17, 32 i 6 tygodniu ciąży w odniesieniu do poporodowym w odniesieniu do wystąpienia RLS przed ciążą i nasilenia objawów od umiarkowanego do ciężkiego nasilenia objawów wynosiły odpowiednio 4,74 (2,30-9,76), 3,67 (1,85-7,28) i 2,58 (1,28-5,21). 5,21), odpowiednio. Nie zaobserwowano istotnych powiązań u kobiet w ciąży z RLS de novo podczas ciąży. Przy zastosowaniu standardowych kryteriów diagnostycznych RLS i częstość występowania objawów ponad 2-3 dni w tygodniu, częstość występowania RLS wynosiła 12,3%. Przy użyciu kwestionariusza CH-RLSQ11 i tego samego progu dla częstość występowania objawów wynosiła 6,5%. WNIOSKI: Kobiety z RLS, u których przed zajściem w ciążę wystąpiły umiarkowane lub ciężkie objawy z umiarkowanymi lub ciężkimi objawami miały zwiększone ryzyko zarówno depresji przedporodowej, jak i poporodowej. Wskaźnik częstość występowania RLS w czasie ciąży jest niższa, gdy kwestionariusz dotyczący "naśladowców".
Choroba Willisa-Ekboma jest również znana jako?
Zespół niespokojnych nóg (RLS), znany również jako choroba Willisa-Ekboma (WED), jest powszechnym zaburzeniem ruchowym charakteryzującym się niekontrolowaną chęcią poruszania się z powodu niewygodnych, czasem bolesnych wrażeń w nogach z dobową zmiennością i uwalnianiem się wraz z ruchem.