TŁO: Metformina, środek uwrażliwiający na insulinę, była z powodzeniem stosowana jako lek pierwszego rzutu do wywoływania owulacji u kobiet z zespołem policystycznych jajników zespół policystycznych jajników. Istnieje jednak bardzo niewiele badań oceniających leczenie metforminą u kobiet z opornym na cytrynian klomifenu (CC) zespołem policystycznych jajników (PCO). METODY: Dwadzieścia niepłodnych Chinek w wieku <40 lat, u których stwierdzono ultrasonograficznie cechy PCO i pozostawały bezowulacyjne na CC, zostały losowo przydzielone komputerowo metodą zapieczętowanej koperty do otrzymywania placebo lub metforminy 500 mg trzy razy razy dziennie przez 3 miesiące. Profile hormonalne i metaboliczne określono przed terapią terapią i powtórzono po 3 miesiącach u kobiet, które nie zaszły w ciążę w tym okresie. zajść w ciążę w tym okresie. Klomifen był następnie dodawany na jeden cykl tym kobietom, które nie owulowały po przyjęciu placebo lub samej metforminy. WYNIKI: Mediana wskaźnika owulacji w grupie placebo wynosiła 0% (zakres: 0-50%) tylko po placebo i 6,9% (zakres: 0--50%) po placebo i CC, podczas gdy w grupie metforminy wynosiły 0% (zakres: 0-22%) i 0% (zakres: 0-22%). (zakres: 0-22%). Nie stwierdzono poprawy wskaźnika owulacji pomimo znacznego zmniejszenia wskaźnika masy ciała, stężenia testosteronu w surowicy i stężenia leptyny na czczo w grupie metforminy. WNIOSKI: Leczenie metforminą może skutkować skuteczną owulacją tylko w tylko w niektórych podgrupach tych kobiet. --- Wstęp: Zespół policystycznych jajników (PCOS) jest najczęstszą dysfunkcją hormonalną u kobiet. dysfunkcją hormonalną u kobiet. Jest przyczyną niepłodności kobiecej spowodowanej oligoowulacją, kliniczny i biochemiczny hiperandrogenizm oraz policystyczne jajniki. Utrata masy ciała, po raz pierwszy zaproponowana u pacjentów z nadwagą lub otyłością cierpiących na PCOS, ma na celu zmniejszenie hiperinsulinizmu i hiperandrogenizmu. Ostatnio metformina, lek uwrażliwiający na insulinę uwrażliwiająca na insulinę, została zaproponowana jako alternatywne leczenie pierwszego rzutu dla zespołu policystycznych jajników poprzez poprawę hiperinsulinemii i hiperandrogenizmu u tych kobiet. u tych kobiet. CEL: Celem naszego badania i przeglądu literatury jest wykazanie, czy Metformina powinna być stosowana jako lek pierwszego rzutu u niepłodnych kobiet z tym zespołem lub jako uzupełnienie cytrynianu klomifenu, najdłużej stosowanego leku w tym zespole. leczenie już stosowane w tym zespole. METODY: W ciągu 2 lat przeprowadzono prospektywne badanie porównawcze obejmujące 63 pacjentki z PCOS. przeprowadzono w ciągu 2 lat. Kobiety zostały losowo przydzielone do grupy klomifen + metformina (grupa metforminy, metformina przyjmowana przez 8 tygodni w dawce 850 mg dwa razy na dobę plus klomifen 100 mg dziennie przez pięć dni) lub tylko klomifen (100 mg dziennie przez pięć dni). Wszyscy pacjenci przeszli dwumiesięczną dietę. WYNIKI: Średni wiek wynosił około 30,63 lat, a wskaźnik masy ciała (BMI) wynosił około 29,88 kg/m(2). Zauważyliśmy utratę masy ciała o 6,2% w obu grupach (nieistotna różnica p=0,04). istotna różnica w p=0,04). Mediana okresu niepłodności wynosiła ok. 2,49 roku. Wskaźnik owulacji w grupie metforminy wynosił 53,12% (istotna różnica różnica w indukowaniu owulacji p=0,02) i 32,25% w grupie Clomifene (nieistotna różnica 0,07). Istniała również znacząca różnica dla trwających ciąż (p=0,04). W rzeczywistości 11 z 32 pacjentek (34%) osiągnęło ciążę donoszoną w grupie metforminy w porównaniu z 4 na 31 pacjentek (12,9%) w grupie klomifenu. w grupie klomifenu. WNIOSEK: Nasz wniosek jest taki, że metformina jest skutecznym dodatkiem do cytrynianu klomifenu. Cytrynian klomifenu pod względem przywrócenia owulacji i osiągnięcia ciąż pełnych ciąż, z wyłączeniem cykli ART. --- Wstęp: Naszym celem było zbadanie wpływu wstępnego leczenia metforminą u kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS) zaplanowanych do stymulacji IVF IVF. METODY: Siedemdziesiąt trzy kobiety z zespołem policystycznych jajników i co najmniej jednym z następujących kryteriów co najmniej jedno z następujących kryteriów: hiperandrogenemia, podwyższony stosunek LH/FSH, hiperinsulinizm, obniżony poziom SHBG lub hirsutyzm. Pacjentki z prawidłową masą ciała i pacjentki z nadwagą były randomizowane oddzielnie w prospektywnym, randomizowanym badaniu z podwójnie ślepą próbą, podwójnie ślepej próbie. Wszyscy pacjenci byli leczeni przez co najmniej 16 tygodni metforminą (1000 mg dwa razy na dobę) lub placebo, kończąc w dniu wstrzyknięcia HCG. WYNIKI: Nie stwierdzono różnic w pierwszorzędowych punktach końcowych: czas trwania stymulacji FSH 14,4 (13,1-15,7) w porównaniu z 14,2 (12,6-15,7) dnia lub estradiolu w dniu wstrzyknięcia HCG w dniu wstrzyknięcia HCG 6,8 (5,3-8,2) w porównaniu z 7,6 (5,6-9,6) nmol/l odpowiednio w grupach metforminy i placebo. i placebo, odpowiednio. Drugorzędowe punkty końcowe: liczba oocytów, zapłodnienia, jakość zarodków, wskaźniki ciąż i ciąż klinicznych były równe. były równe. Jednak w podgrupie z prawidłową masą ciała (BMI <28 kg/m(2), n = 27), wskaźniki ciąż po IVF wynosiły 0,71 (0,63-0,79) w porównaniu do 0,23 (0,15-0,31) odpowiednio w grupach metforminy i placebo (P = 0,04). Ogólne kliniczne kliniczne były równe: 0,51 (0,34-0,68) w porównaniu z 0,44 (0,27-0,62) w grupach metforminy i placebo. Jednak w podgrupie z prawidłową masą ciała kliniczne wskaźniki ciąż wynosiły odpowiednio 0,67 (0,43-0,91) i 0,33 (0,06-0,60), odpowiednio (P = 0,06). WNIOSKI: Wstępne leczenie metforminą przed konwencjonalnym IVF/ICSI u kobiet z u kobiet z PCOS nie poprawia stymulacji ani wyników klinicznych. Jednakże, wśród kobiet z PCOS o prawidłowej masie ciała, wstępne leczenie metforminą ma tendencję do poprawy wskaźniki ciąż. Konieczne są dalsze badania w podgrupach kobiet z PCOS. --- Wstęp: Hormon antymüllerowski (AMH) jest wydzielany przez komórki ziarniste pęcherzyków jajnikowych. pęcherzyków jajnikowych i wykazano, że jego poziomy w surowicy koreluje z małą liczbą pęcherzyków antralnych. Ponieważ wyraźne wydzielanie androgenów wydzielanie androgenów z pęcherzyków / zarodków u kobiet z zespołem policystycznych jajników (PCOS) utrzymuje się do późnego wieku rozrodczego, a AMH odzwierciedla liczbę pęcherzyków antralnych. pęcherzyków antralnych, interesujące było zbadanie możliwego związku związanego z wiekiem między AMH, androgenami i liczbą pęcherzyków u kobiet z PCOS i kobiet kontrolnych. kobiet. Ponadto, możliwy wpływ metforminy na poziom AMH w surowicy i związek z liczbą i objętością pęcherzyków jajnikowych. badano związek z liczbą i objętością pęcherzyków. METODY: Czterdzieści cztery zdrowe kobiety (w wieku 21-44 lat) i 65 kobiet z wcześniej zdiagnozowanym PCOS (w wieku 16 lat). wcześniej zdiagnozowanym PCOS (w wieku 16-44 lat). Surowica podstawowe poziomy AMH były skorelowane z poziomami androstendionu w surowicy, testosteronu, estradiolu (E2), LH, FSH i inhibiny B oraz z liczbą pęcherzyków jajnikowych. Wpływ metforminy na stężenie AMH w surowicy, liczbę pęcherzyków i objętość jajników badano u 26 kobiet (w wieku 20-41 lat) z PCOS po 6 miesiącach leczenia. leczenia. WYNIKI: Poziomy AMH w surowicy były 2- do 3-krotnie wyższe u kobiet z PCOS niż u zdrowych kobiet. zdrowych kobiet. U kobiet kontrolnych poziomy AMH w surowicy korelowały dodatnio z poziomami androstendionem w surowicy (r = 0,564, P < 0,001) i testosteronem (r = 0,328, P = 0,036) i ujemnie ze stężeniem FSH w surowicy (r = -0,374, P = 0,012) i wiekiem (r = -0,691, P<0,001). U kobiet z PCOS poziomy AMH w surowicy korelowały dodatnio z poziomami androstendionu (r = 0,311, P = 0,011) i testosteronem (r = 0,310, P = 0,011) i liczbą pęcherzyków (r = 0,352, P = 0,012) i ujemnie z wiekiem (r = -0,300, P = 0,014). Poziomy AMH w surowicy, liczba pęcherzyków liczba pęcherzyków antralnych i objętość jajników zmniejszyły się znacząco podczas leczenia leczenia metfrominą. WNIOSKI: Poziomy AMH w surowicy zmniejszały się wraz z wiekiem zarówno u zdrowych, jak i u kobiet z PCOS, chociaż zawsze były od 2 do 3 razy wyższe i pozostawały podwyższone do 40 roku życia u kobiet z PCOS. podwyższone do 40 roku życia u pacjentek z PCOS. Tak więc, ponieważ poziomy AMH w surowicy dobrze korelują z liczbą pęcherzyków antralnych i poziomem androgenów w surowicy, pomiar AMH AMH może być stosowany jako narzędzie do oceny starzenia się jajników, diagnozowania policystycznych jajników/PCOS oraz do oceny skuteczności leczenia. --- TŁO: Metformina nie zyskała szerokiej akceptacji jako opcja leczenia pierwszego rzutu. dla kobiet z niepłodnością bezowulacyjną związaną z zespołem policystycznych jajników. zespołem policystycznych jajników. Niniejsze badanie miało na celu ustalenie czynników, które przewidują płodność z leczeniem obejmującym metforminę w porównaniu do standardowego (bez metforminy). METODY: Analiza danych z randomizowanego badania z zastosowaniem regresji logistycznej czynników, które prawdopodobnie mieć zróżnicowany wpływ na prawdopodobieństwo powodzenia leczenia metforminą w porównaniu z leczeniem bez metforminy wśród kobiet z zaburzeniami owulacji związanymi z zespołem policystycznych jajników. z zespołem policystycznych jajników. WYNIKI: Metformina w porównaniu z osobami otrzymującymi placebo i osobami z niższym BMI, które z niższym BMI, które otrzymywały metforminę, częściej zachodziły w ciążę niż ich odpowiedniczki z niższym BMI które otrzymywały placebo (P=0,039). Subpopulacja kobiet z BMI≤32 kg/m(2) nie miała czynników wykazujących znacząco różny wpływ na ciążę u kobiet leczonych metforminą w porównaniu z kobietami otrzymującymi leczenie klomifenem lub leczenie skojarzone metforminą/klomifenem w porównaniu z leczeniem klomifenem. leczenie klomifenem. Nie zaobserwowano znacząco różnych skutków testosteronu, insuliny na czczo, czasu trwania niepłodności lub pojawienia się ultrasonograficznych policystycznych jajników w żadnej z grup leczenia. WNIOSEK: Niniejsze badanie dostarcza wstępnych dowodów na to, że BMI może być ważnym czynnikiem prognostycznym w odpowiedzi na metforminę u kobiet z zaburzeniami owulacji z zespołem policystycznych jajników, sugerując, że kobiety z niższym BMI mogą lepiej reagować na metforminę. niższym BMI mogą lepiej reagować na leczenie metforminą w porównaniu z placebo wśród kobiet z BMI>32 kg/m(2) . Metaanaliza danych poszczególnych pacjentek z istniejących randomizowanych badań wyjaśniłaby to dokładniej i oceniłaby, czy inne czynniki mogą przewidywać lepszą reakcję na metforminę. czynniki mogą przewidywać lepszą odpowiedź na metforminę w porównaniu ze standardowym leczeniem. --- CEL: Zespół policystycznych jajników (PCOS) jest wieloczynnikową patologią dotykającą 5-10% populacji kobiet. 5-10% populacji kobiet. Zwykle występuje z oligo/amenorrhea, brak owulacji, hirsutyzm, policystyczne jajniki. Hiperinsulinemia związana z insulinoopornością została przyczynowo powiązana ze wszystkimi cechami zespołu. To wykazano, że poprzez zmniejszenie hiperinsulinemii, w szczególności poprzez podawanie metforminy, środki obniżające poziom insuliny mogą poprawić zaburzenia endokrynologiczne i rozrodczych u pacjentek z PCOS. METODY: Nowa cząsteczka o właściwościach uwrażliwiających na insulinę, mio-inozytol, jest ostatnio z powodzeniem podawana kobietom z PCOS. Nowe powiązania między naturalnymi substancjami, takimi jak myo-inozytol i inne składniki, zostały zaproponowano w celu poprawy skuteczności terapeutycznej. Wśród tych substancji znajduje się monakolina K, naturalna statyna, okazała się mieć istotne działanie w syntezie cholesterolu. syntezę cholesterolu. W tym artykule badamy wpływ samego inozytolu i powiązanie między myo-inozytolem i monakoliną K w leczeniu PCOS z insulinoopornością, zaburzeniami miesiączkowania i hirsutyzmem. WYNIKI I WNIOSKI: Wyniki tego badania wykazały dobrą skuteczność obu terapii. obu terapii, chociaż w grupie leczonej kombinacją myo-inozytolu/monakoliny K poprawa lipidów i hiperandrogenizmu były znacznie lepsze. --- Zespół policystycznych jajników (PCOS) jest związany z otyłością i zmianami metabolicznymi predysponującymi do insulinooporności i cukrzycy. zmianami metabolicznymi predysponującymi do insulinooporności i cukrzycy. Ponieważ niedawno odkryty sekretagog GH, grelina, jest ściśle zaangażowany w kontrolę apetytu i regulacji masy ciała. w kontrolę apetytu i regulację masy ciała, zbadaliśmy poziomy greliny w grupie 26 zdrowych kobiet z PCOS. Zostały one porównane z 61 zdrowymi kobietami z grupy kontrolnej i 5 kobietami po gastrektomii. Wrażliwość na insulinę oceniano za pomocą oceny modelu homeostazy (HOMA) i ciągłego wlewu glukozy z oceną modelu (COMA). glukozy z oceną modelu (CIGMA) u wszystkich pacjentek. U kobiet z PCOS poziomy greliny w surowicy stężenie greliny w surowicy było istotnie niższe niż u zdrowych, szczupłych lub otyłych osób z grupy kontrolnej (P < 0.001). U wrażliwych na insulinę kobiet z PCOS stężenia greliny porównywano ze zdrową grupą kontrolną, podczas gdy w insulinoopornym PCOS poziomy greliny były znacznie niższe i nie do odróżnienia od niskich poziomów stwierdzonych u kobiet po gastrektomii. kobiet po gastrektomii. Stwierdzono ścisłą korelację greliny z wrażliwością na insulinę (HOMA, r(2) = 0,330, P < 0,002; CIGMA, r(2) = 0,568, P < 0,0001). Leczenie 10 insulinoopornych kobiet z PCOS metforminą znacząco znacząco zwiększyło stężenie greliny na czczo (P < 0,02). Poziomy greliny nie korelowały z żadnym z parametrów hiperandrogenemii, ze stosunkiem LH/FSH wskaźnikiem masy ciała ani stężeniami insuliny i glukozy na czczo. Podsumowując Podsumowując, poziomy greliny są obniżone u kobiet z PCOS i są silnie skorelowane ze stopniem insulinooporności. stopniem insulinooporności. Sugeruje to, że grelina może być powiązana z insulinoopornością u kobiet z PCOS. insulinoopornością u kobiet z PCOS. Jednak to, czy niski poziom greliny w PCOS jest przyczyną lub konsekwencją insulinooporności czeka na dalsze badania. --- Wstęp: Aktualne dane sugerują, że nadmierna ekspozycja na androgeny może prowadzić do rozwoju policystycznych jajników i zespołu policystycznych jajników (PCOS). do rozwoju policystycznych jajników i zespołu policystycznych jajników (PCOS). Poziomy hormonu antymüllerowskiego (AMH) odzwierciedlają liczbę małych pęcherzyków antralnych w jajnikach i są podwyższone w PCOS. Postawiliśmy hipotezę, że przedłużające się redukcja krążących androgenów i/lub insulinooporność zmniejszyłyby stężenia AMH u kobiet z PCOS. METODY: Przeprowadzono prospektywne, randomizowane, podwójnie zaślepione 26-tygodniowe badanie przeprowadzono na 50 kobietach z PCOS. Wszystkie otrzymały porady dotyczące diety i stylu życia oraz metforminę w dawce 850 mg trzy razy dziennie. Jednocześnie były one deksametazon w dawce 0,25 mg dziennie (n = 25) lub placebo (n = 25). Trzydzieści osiem kobiet ukończyło badanie. AMH (główny wynik) i inne poziomy hormonów mierzono w momencie włączenia do badania oraz po 8 i 26 tygodniach leczenia. WYNIKI: Na początku badania w jednoczynnikowych analizach regresji poziomy AMH wiązały się pozytywnie z poziomem testosteronu (P = 0,041) i objętością jajników (P = 0,002). W wieloczynnikowych analizach regresji AMH wiązał się pozytywnie z testosteronem (P = 0,004), objętością jajników (P = 0,002) i objętością jajników (P = 0,002). P = 0,004) i ujemnie z siarczanem dehydroepiandrosteronu (DHEAS) (P = 0,001) i poziomem peptydu C (P = 0,020). Krążące stężenia AMH były przez 6 miesięcy poradnictwa dotyczącego stylu życia z metforminą i placebo. i placebo. Na poziomy AMH nie miała również wpływu 6-miesięczna supresja androgenów z deksametazonem. WNIOSKI: Poziomy AMH u nieleczonych kobiet z PCOS były dodatnio związane z testosteronem i ujemnie z poziomami DHEAS i peptydu C. Sześć miesięcy supresji androgenów przez metforminę lub leczenie niskimi dawkami deksametazonu nie wpłynęła na krążące poziomy AMH. --- Kobiety z oligomenorrhea i policystycznymi jajnikami wykazują wysoką częstość występowania niepowodzenie owulacji, być może związane z insulinoopornością i powiązanymi cechami metabolicznymi. cechami metabolicznymi. W wielu doniesieniach wykazano, że biguanid metformina poprawia czynność jajników. jajników. Jednak w tych badaniach jakość dowodów wspierających owulację jest nieoptymalna, a niewiele badań było kontrolowanych placebo. Celem naszego było zastosowanie podwójnie ślepej próby, kontrolowanej placebo, ze szczegółową aktywności jajników (dwie próbki krwi na tydzień), aby ocenić tego podejścia terapeutycznego w tej grupie kobiet. Spośród 94 pacjentek randomizowanych, 2 wycofały się przed rozpoczęciem leczenia, 47 otrzymywało placebo, a 45 otrzymywało metforminę (850 mg, dwa razy dziennie). Liczba pacjentek przerywających badanie badania była wyższa w grupie leczonej (n = 15) niż w grupie placebo (n = 5; P < 0,05). Częstotliwość owulacji oceniana na podstawie stosunku tygodni fazy lutealnej fazy lutealnej do tygodni obserwacji była istotnie (P < 0,01) wyższa w grupie leczonej grupie leczonej (23%) w porównaniu z grupą placebo (13%), a czas do pierwszej owulacji był istotnie istotnie (P < 0,05) krótszy [23,6 d; 95% przedział ufności (CI), 17, 30; w porównaniu z 41,8 d; 95% CI, 28, 56]. Odsetek pacjentek, u których nie doszło do owulacji w okresie leczenia placebo był wyższy (P < 0,05) w grupie placebo, a większość owulacji a większość owulacji charakteryzowała się prawidłowymi stężeniami progesteronu w obu grupach. progesteronu w obu grupach. Wpływ metforminy na dojrzewanie pęcherzyków był szybki, ponieważ stężenie krążącego E2 wzrosło w ciągu pierwszego tygodnia leczenia tylko w grupie metforminy. w pierwszym tygodniu leczenia tylko w grupie metforminy. Znacząca (P < 0,01) utrata masy ciała (i zmniejszenie leptyny) odnotowano w grupie metforminy, podczas gdy grupa grupa placebo faktycznie zwiększyła masę ciała (P < 0,05). Znaczący wzrost krążących lipoprotein o wysokiej gęstości obserwowano tylko w grupie leczonej metforminą. grupie leczonej metforminą. Nie zaobserwowano korzyści w zakresie metabolicznych czynników ryzyka związanych z leczeniem metforminą w podgrupie pacjentów z chorobliwą otyłością (wskaźnik masy ciała > 37). Nie zaobserwowano zmian stężenia glukozy na czczo, stężenia insuliny na czczo ani odpowiedzi insulinowej na glukozę glukozę po 14 tygodniach leczenia metforminą lub placebo. Odnotowano odwrotną zależność między masą ciała a skutecznością leczenia. Wykazaliśmy w dużym randomizowanym badaniu kontrolowanym placebo, że leczenie metforminą poprawia częstotliwość owulacji u kobiet z nieprawidłową czynnością jajników i zespołem policystycznych jajników. jajników znacząco, ale w niewielkim stopniu, a długotrwałe leczenie poprawia czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Dane te potwierdzają korzystny wpływ metforminy na poprawę funkcji jajników u kobiet z oligomenorrhea i policystycznymi jajnikami. jajników.
Jakie są wyniki badań klinicznych dotyczących stosowania metforminy w zespole policystycznych jajników?
Leczenie metforminą w porównaniu z placebo znacząco, ale nieznacznie poprawia częstotliwość owulacji u kobiet z nieprawidłową czynnością jajników/oligomenorrhea i policystycznymi jajnikami, przy czym kobiety z niższym BMI miały większe szanse na zajście w ciążę.  Podczas gdy u naturalnie poczętych kobiet z PCOS o prawidłowej masie ciała wstępne leczenie metforminą ma tendencję do poprawy wskaźników ciąż, wstępne leczenie metforminą przed konwencjonalnym IVF/ICSI u kobiet z PCOS nie poprawia stymulacji ani wyników klinicznych.
Metformina jest skutecznym dodatkiem do cytrynianu klomifenu pod względem przywrócenia owulacji i osiągnięcia ciąż donoszonych.
Badania nad wpływem metforminy na poziom hormonu antymullerowskiego w surowicy / stężenia AMH przynoszą sprzeczne wyniki, od metforminy nie mającej wpływu na AMH do leczenia metforminą powodującego znaczny spadek poziomu AMH, liczby pęcherzyków antralnych i objętości jajników.
Wykazano, że metformina powoduje znaczną utratę masy ciała (i zmniejszenie leptyny) w PCOS.