Bursztynian desvenlafaksyny (DVS) jest jednym z kilku inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI). inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI). Inne to chlorowodorek wenlafaksyny, milnacipran, i duloksetyna. Deswenlafaksyna została zatwierdzona przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) do leczenia dużych zaburzeń depresyjnych (MDD) na podstawie na podstawie szeregu randomizowanych, kontrolowanych placebo badań klinicznych. Badania kliniczne badały skuteczność DVS w dawkach od 50 do 400 mg/dobę w leczeniu MDD u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych. w leczeniu MDD u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych. Efekty stosowania DVS w dawce 50 mg/dobę od placebo w zmniejszaniu objawów MDD w takich badaniach klinicznych. badaniach klinicznych. Nie stwierdzono dodatkowych korzyści terapeutycznych przy dawkach > 50 mg/dobę. Zalecana dawka DVS wynosi od 50 do 100 mg. Deswenlafaksyna jest obecnie trzecim SNRI zatwierdzonym przez FDA dla tego wskazania. Wstępne dowody sugerują również kliniczną przydatność DVS w leczeniu wazomotorycznych objawów menopauzy, objawów lękowych i bolesnych objawów fizycznych. i bolesnych objawów fizycznych. Zmodyfikowane profile farmakokinetyczne i farmakodynamiczne DVS odróżniają ten lek od oryginalnego produktu, wenlafaksyny. Znaczące punkty różnicy, w porównaniu z wenlafaksyną, to dawkowanie raz na dobę i osiąganie stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym w ciągu 4 do 5 dni. Podsumowując Podsumowując, obecne dowody wskazują, że DVS ma udowodnioną skuteczność, akceptowalne profile profile bezpieczeństwa i tolerancji, wygodne dawkowanie i minimalny wpływ na enzymy cytochromu P450. układ enzymatyczny cytochromu P450. Zmniejszone ryzyko interakcji farmakokinetycznych interakcji jest potencjalną przewagą nad innymi selektywnymi serotoninami inhibitorami wychwytu zwrotnego noradrenaliny. Bursztynian desvenlafaksyny wykazał swoją skuteczność w leczeniu MDD, ale jego zmienna skuteczność, jak wykazano w poszczególnych badaniach badaniach, ograniczone dane długoterminowe i inny stosunek ryzyka do korzyści w porównaniu z wcześniejszymi lekami przeciwdepresyjnymi oznacza, że konieczne są dalsze badania tego leku. leku są konieczne. --- W tym badaniu oceniano skuteczność desvenlafaksyny w dawce 50 mg/dobę w porównaniu z placebo w leczeniu umiarkowanych lub ciężkich dużych zaburzeń depresyjnych (MDD). Dane zostały zebrane z sześciu badań z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych placebo, z zastosowaniem deswenlafaksyny w dawce 50 mg/dobę w stałych dawkach u dorosłych z MDD. Pierwszorzędowym punktem końcowym była poprawa w 17-itemowej Skali Oceny Depresji Hamiltona (HAM-D17) w stosunku do wartości wyjściowej w 8. tygodniu. tygodniu 8. Zmiany w skali HAM-D17 oceniano u pacjentów z umiarkowaną (18<HAM-D17<25) lub ciężką (HAM-D17≥25) MDD na początku badania przy użyciu analizy kowariancji z leczenia, badania i wartości wyjściowej w modelu. Analiza zbiorcza obejmowała 2189 pacjentów (desvenlafaxine 50 mg, n=1150; placebo, n=1039). Spośród nich 694 (32%) pacjentów miało ciężką depresję na początku badania. Deswenlafaksyna poprawiła wyniki HAM-D17 w porównaniu z placebo u pacjentów z umiarkowaną depresją [deswenlafaksyna, skorygowana skorygowana (±SE), -10,26±0,24; placebo, -8,87±0,26; P<0,001] lub ciężką MDD (deswenlafaksyna, -11,91±0,40; placebo, -9,85±0,42; P<0,001). Zarówno pacjenci z umiarkowaną, jak i pacjenci z umiarkowaną i ciężką depresją mieli znacznie wyższe wskaźniki odpowiedzi i i remisji po leczeniu desvenlafaksyną w porównaniu z placebo (wszystkie P≤0,029). Wyniki były podobne, gdy wyjściowe nasilenie depresji zdefiniowano za pomocą skali Montgomery-Åsberg Montgomery'ego-Åsberga lub skali niepełnosprawności Sheehana. Deswenlafaksyna w dawce 50 mg/dobę znacząco poprawiała objawy depresji, niezależnie od ich nasilenia w punkcie i była skuteczna w leczeniu zarówno umiarkowanego, jak i ciężkiego MDD. --- CEL: Ocena wpływu kapsułek wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu (XR) i tabletek deswenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu (XR) na farmakokinetykę indynawiru. desvenlafaxine tabletki o przedłużonym uwalnianiu (XR) na farmakokinetykę indynawiru właściwości podczas jednoczesnego podawania zdrowym ochotnikom. METODY: Było to otwarte, dwuokresowe badanie z zastosowaniem stałej dawki, przeprowadzone na jednostce badań klinicznych znajdującej się na kampusie uniwersyteckim. Dwudziestu czterech zdrowych zdrowych ochotników (średnia wieku 28,3 ± 8,0 lat). Każdy uczestnik otrzymał pojedynczą dawkę indynawiru 800 mg w dniu 1. Następnie badani zostali następnie losowo przydzieleni do grupy wenlafaksyny XR (N = 12) lub grupy deswenlafaksyny XR (N = 12). Począwszy od dnia 2, wenlafaksyna XR była podawana w dawce 37,5 mg/dobę przez 4 dni, a następnie zwiększano do 75 mg/dobę przez 6 dni. Deswenlafaksynę XR podawano w dawce 50 mg/dobę przez 10 dni. W 12. dniu podawano indiwanwir w dawce 800 mg podawano zarówno w grupie wenlafaksyny XR, jak i deswenlafaksyny XR. Farmakokinetyka farmakokinetykę indynawiru określano zarówno przed, jak i pod koniec dawkowania leków przeciwdepresyjnych. Stężenia indynawiru, wenlafaksyny i deswenlafaksyny w osoczu oznaczano metodą wysokosprawnej chromatografii cieczowej z detekcją detekcją ultrafioletową (UV). Parametry farmakokinetyczne indynawiru zostały obliczono za pomocą analizy pozakompartmentowej przy użyciu zatwierdzonego oprogramowania komputerowego. WYNIKI: Wenlafaksyna XR i deswenlafaksyna XR nie powodowały żadnych znaczących zmian w dystrybucji indynawiru. zmian w dystrybucji indynawiru. Oba leki przeciwdepresyjne były dobrze tolerowane przez pacjentów dobrze tolerowane przez pacjentów, z niewielkimi działaniami niepożądanymi. WNIOSKI: Nie wykazano interakcji farmakokinetycznych pomiędzy między wenlafaksyną XR a indynawirem lub między deswenlafaksyną XR a indynawirem. Brak interakcji brak interakcji może być spowodowany wenlafaksyną i deswenlafaksyną o przedłużonym uwalnianiu. --- CEL: Ocena długoterminowej (11-miesięcznej) skuteczności i bezpieczeństwa stosowania desvenlafaksyny (podawanej jako bursztynian desvenlafaksyny) w zalecanej dawce dawce 50 mg/d w zapobieganiu nawrotom u pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym (MDD). METODA: Dorośli pacjenci ambulatoryjni (w wieku ≥ 18 lat) z MDD (kryteria DSM-IV) i 17-itemową skalą depresji Hamiltona. 17-punktową Skalą Oceny Depresji Hamiltona (HDRS17) ≥ 20 podczas badania przesiewowego i na początku badania włączono do wieloośrodkowego, podwójnie zaślepionego, kontrolowanego placebo, randomizowanym badaniu z odstawieniem leku, przeprowadzonym między czerwcem 2009 r. a marcem 2011 r. Pacjenci u których wystąpiła odpowiedź na 8-tygodniowe otwarte leczenie deswenlafaksyną w dawce 50 mg/d z z utrzymującą się stabilną odpowiedzią do 20. tygodnia, zostali losowo przydzieleni do otrzymywania placebo lub deswenlafaksyny w dawce 50 mg/d w 6-miesięcznym, podwójnie ślepym, randomizowanym okresie odstawienia. z podwójnie ślepą próbą. Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności był czas do nawrotu po randomizacji do leczenia z podwójnie ślepą próbą, który porównano między grupami za pomocą testu test log-rank. Nawrót zdefiniowano jako całkowity wynik HDRS17 ≥ 16, przerwanie leczenia z powodu niezadowalającej odpowiedzi, hospitalizacja z powodu depresji, próba samobójcza lub samobójstwo. Dane dotyczące bezpieczeństwa i tolerancji przez cały czas trwania badania. WYNIKI: Do badania włączono łącznie 874 pacjentów; 548 pacjentów zostało losowo losowo przydzielonych do otrzymywania placebo (n = 276) lub deswenlafaksyny w dawce 50 mg/d (n = 272) w okresie podwójnie ślepej próby. Czas do nawrotu był znacząco krótszy w przypadku placebo w porównaniu z deswenlafaksyną (P < .001). Pod koniec 6-miesięcznego okresu podwójnie ślepej próby szacowane prawdopodobieństwo nawrotu wynosiło 30,2% dla placebo w porównaniu z 14,3% dla desvenlafaksyny 50 mg/d. Wyniki dotyczące bezpieczeństwa i tolerancji były ogólnie zgodne z wynikami krótkoterminowych badań nad deswenlafaksyną w dawce 50 mg/d. WNIOSKI: Deswenlafaksyna w zalecanej dawce 50 mg/d była skuteczna w w zapobieganiu nawrotom depresji w okresie 6 miesięcy u pacjentów, którzy wykazali stabilną odpowiedź po 20 tygodniach otwartego leczenia deswenlafaksyną leczeniu deswenlafaksyną. REJESTRACJA BADANIA: Identyfikator ClinicalTrials.gov: NCT00887224. --- TŁO: Starając się ustalić najniższą skuteczną dawkę desvenlafaksyny (podawanej jako bursztynian desvenlafaksyny), oceniliśmy skuteczność, bezpieczeństwo i tolerancję desvenlafaksyny w dawkach 10 i 50 mg / dobę w porównaniu z placebo w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych. METODY: Dorośli pacjenci ambulatoryjni z dużym zaburzeniem depresyjnym zdefiniowanym w DSM-IV oraz z 17-punktową Skalą Oceny Depresji Hamiltona (HAM-D(17)) i całkowitym wynikiem ≥20. losowo przydzielono do otrzymywania placebo lub deswenlafaksyny (10 lub 50 mg/dobę) po 6- do 14-dniowym, pojedynczo zaślepionym okresie wprowadzającym placebo w 8-tygodniowym badaniu fazy 3, fazy. Pierwszorzędową miarą skuteczności była zmiana w stosunku do wartości wyjściowej w skali HAM-D(17) analizowana przy użyciu analizy kowariancji. Analizy skuteczności zostały przeprowadzono na populacji z zamiarem leczenia, wykorzystując ostatnią obserwację ostatniej obserwacji. WYNIKI: Populacja z zamiarem leczenia obejmowała 673 pacjentów. Zmiana od od stanu wyjściowego do oceny końcowej w skorygowanych całkowitych wynikach HAM-D(17) nie była istotnie różna w porównaniu z deswenlafaksyną w dawce 10 mg/dobę (-9,28) i 50 mg/dobę (-8,92) z placebo (-8,42). Nie było różnic między grupami pod względem odsetka odpowiedzi na leczenie lub remisji. Przerwanie leczenia z powodu zdarzeń niepożądanych wystąpiło u 1,8%, 0,9% i 1,8% pacjentów w grupach placebo i deswenlafaksyny. pacjentów w grupach placebo i desvenlafaksyny w dawce 10 i 50 mg/dobę, odpowiednio. Ogólne wskaźniki zdarzeń niepożądanych związanych z leczeniem w przypadku obu dawek były podobne do placebo. WNIOSKI: Obie dawki desvenlafaksyny nie różniły się od placebo. Jednak w badaniu towarzyszącym, opisanym oddzielnie, deswenlafaksyna w dawce 50 mg, ale nie w dawce 25 mg, różniła się od placebo. 25 mg, oddzieliła się od placebo. Podsumowując, badania te sugerują, że 50 mg jest minimalną skuteczną dawką desvenlafaksyny w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych. zaburzeń depresyjnych. IDENTYFIKATOR CLINICALTRIALS.GOV: NCT00863798 http://clinicaltrials.gov/ct2/show/NCT00863798?term=00863798&rank=1. --- WPROWADZENIE: Profile bezpieczeństwa i tolerancji leków przeciwdepresyjnych mogą często wpływać na decyzje terapeutyczne klinicystów leczących duże zaburzenia depresyjne. depresji. Celem niniejszego badania było scharakteryzowanie bezpieczeństwa i tolerancji tolerancji desvenlafaksyny (podawanej jako bursztynian desvenlafaksyny) w leczeniu depresji. leczeniu depresji. METODY: Zintegrowana analiza wszystkich krótkoterminowych, randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badań rejestracyjnych dotyczących dużych zaburzeń depresyjnych (czterech badania z zastosowaniem elastycznych dawek i pięć badań z zastosowaniem stałych dawek). Dorośli pacjenci ambulatoryjni z dużym zaburzeniem depresyjnym otrzymywali deswenlafaksynę w dawkach od 50-400 mg/dobę lub placebo przez 8 tygodni. Zdarzenia niepożądane związane z leczeniem, wartości laboratoryjne laboratoryjne, parametry życiowe i objawy odstawienia leku. W podgrupie badań w podgrupie badań z zastosowaniem ustalonych dawek analizowano skutki związane z dawką. WYNIKI: W całej populacji (placebo: n=1 116; deswenlafaksyna: n=1 834), zdarzenia niepożądane spowodowały przerwanie leczenia u 3% pacjentów otrzymujących placebo i 12% pacjentów leczonych deswenlafaksyną; w podgrupie badań dotyczących stałych dawek, wynosiły 4% w przypadku placebo i zwiększały się wraz z dawką deswenlafaksyny (50 mg/dobę: 4%; 400 mg/dobę: 18%). Najczęstszym zdarzeniem niepożądanym związanym z leczeniem były przemijające nudności o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Najczęstszą dysfunkcją seksualną seksualnych związanych z leczeniem deswenlafaksyną były zaburzenia erekcji u erekcji u mężczyzn (7% w porównaniu z 1% w przypadku placebo) i anorgazmia u kobiet (1% i 0%). Jeden pacjent leczony deswenlafaksyną zmarł w wyniku ukończonego samobójstwa; były cztery próby samobójcze (trzy z deswenlafaksyną, jedna z placebo) i osiem przypadków myśli samobójczych (pięć z deswenlafaksyną i jeden z placebo). samobójczych (pięć z deswenlafaksyną, trzy z placebo) w okresie leczenia. Niewielkie, ale statystycznie istotne zmiany średniego ciśnienia krwi wystąpiły przy wszystkich dawkach deswenlafaksyny; klinicznie istotne zmiany zaobserwowano u 1% pacjentów leczonych pacjentów otrzymujących placebo i u 2% pacjentów otrzymujących deswenlafaksynę. Stosowanie deswenlafaksyny wiązało się z niewielkimi, ale statystycznie istotnymi w badaniach laboratoryjnych, w szczególności stężenia lipidów i enzymów wątrobowych i elektrokardiogramu; w niewielu przypadkach zmiany te były istotne klinicznie. istotne klinicznie. WNIOSEK: Deswenlafaksyna w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych wykazywała profil bezpieczeństwa i tolerancji ogólnie zgodny z profilem z klasą inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny. Najczęstszym działaniem niepożądanym były przemijające nudności. Przy zalecanej dawce terapeutycznej 50 mg/dobę, przerwanie leczenia z powodu zdarzeń niepożądanych było podobne do placebo. --- CEL: Ocena skuteczności, bezpieczeństwa i tolerancji 50- i 100-mg/dobę dawek desvenlafaksyny (podawanej w postaci bursztynianu desvenlafaksyny). 100 mg/dobę desvenlafaksyny (podawanej jako bursztynian desvenlafaksyny), inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, w leczeniu zaburzeń depresyjnych zaburzenia depresyjnego (MDD). PROJEKT BADAWCZY I METODY: Pacjenci z Diagnostic and Statistical Manual of Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fourth Edition (DSM-IV) MDD i 17-punktową Skalą Oceny Depresji Hamiltona (Hamilton Rating Scale dla depresji (HAM-D(17)) > lub =20 zostali losowo przydzieleni do podwójnie ślepej próby placebo lub deswenlafaksyny (stała dawka 50 mg/dobę lub 100 mg/dobę) przez 8 tygodni. Główną miarą skuteczności był HAM-D(17). Zmiany od wartości wyjściowej w wynikach HAM-D(17) analizowano za pomocą analizy kowariancji. Końcowa ocena w trakcie terapii była pierwszorzędowym punktem końcowym dla analiz skuteczności, przy użyciu danych z ostatniej obserwacji. GŁÓWNE MIARY WYNIKÓW I WYNIKI: Populacja z zamiarem leczenia obejmowała 447 pacjentów. Desvenlafaxine 50 mg była z istotnie większą skorygowaną średnią zmianą od wartości wyjściowej w skali HAM-D(17) (-11,5) w porównaniu z placebo (-9,5, p=0,018); grupa przyjmująca dawkę 100 mg (-11,0) (-11,0) nie osiągnęła istotności statystycznej (p=0,065). W grupie dawki 100 mg doświadczyła znaczącej poprawy w porównaniu z placebo w kilku drugorzędowych miar skuteczności, w tym 6-punktowej skali depresji Hamiltona Hamiltona (p=0,038) i całkowitej punktacji Visual Analog Scale-Pain Intensity (p=0.041). Obie dawki deswenlafaksyny były ogólnie dobrze tolerowane. Najczęstsze najczęstsze zdarzenia niepożądane (częstość występowania > lub =10% w obu grupach deswenlafaksyny i dwukrotnie częściej niż w przypadku placebo) były suchość w ustach, zaparcia, bezsenność, zmniejszenie apetyt, nadmierna potliwość i zawroty głowy. WNIOSKI: Wyniki te wskazują na skuteczność, bezpieczeństwo i tolerancję desvenlafaksyny w dawce 50 mg/dobę w leczeniu MDD. Istotne wyniki dotyczące drugorzędowych potwierdzają skuteczność desvenlafaksyny w dawce 100 mg, co zaobserwowano w innych badaniach. Wnioski mogą być ograniczone przez wykluczenie pacjentów z MDD z chorobami współistniejącymi i krótki czas trwania leczenia deswenlafaksyną. --- WPROWADZENIE: Ocena skuteczności deswenlafaksyny (podawanej jako bursztynian desvenlafaksyny) u pacjentów ambulatoryjnych z dużym zaburzeniem depresyjnym. METODY: Przeprowadzono metaanalizę danych dotyczących poszczególnych pacjentów na podstawie kompletny zestaw badań rejestracyjnych (dziewięć randomizowanych, podwójnie ślepych, randomizowanych, podwójnie zaślepionych, kontrolowanych placebo 8-tygodniowych badań) desvenlafaksyny. Pacjenci otrzymywali ustalone (50, 100, 200 lub 400 mg/dobę; n=1,342) lub elastyczne dawki (100-400 mg/dobę; n=463) deswenlafaksyny lub placebo (n=1 108). Podstawową zmienną skuteczności był 17-punktowa Skala Oceny Depresji Hamiltona (HAM-D(17)); pierwszorzędowy zamiar leczenia do leczenia wykorzystano metodę ostatniej obserwacji. WYNIKI: Znacząco większa poprawa dzięki desvenlafaksynie w porównaniu z placebo na całkowitego wyniku HAM-D(17) zaobserwowano dla pełnego zestawu danych (różnica w skorygowanych średnich: -1,9; P<.001), każdej grupy o ustalonej dawce (wszystkie P<.001) i grupy o grupa z elastyczną dawką (P=.024). Ogólne wskaźniki odpowiedzi HAM-D1(17) (> lub =150% spadek w stosunku do wyniku wyjściowego: 53% vs 41%) i remisji (HAM-D(17) < lub =7: 32% vs 23%) były istotnie większe w przypadku desvenlafaksyny w porównaniu z placebo (wszystkie P<.001). Częstość przerwania leczenia z powodu zdarzeń niepożądanych wzrastała wraz z dawką (4% do 18%; placebo: 3%). WNIOSKI: Deswenlafaksyna wykazała krótkoterminową skuteczność w leczeniu dużych zaburzeń depresji w całym zakresie badanych dawek. Nie zaobserwowano dowodów na większą skuteczności przy dawkach >50 mg/dobę; zaobserwowano silny efekt dawka-odpowiedź na tolerancję. tolerancji.
Czy można stosować desvenlafaksynę w dawce 50 mg/dobę?
Tak, deswenlafaksyna może być stosowana w dawce 50 mg/dobę w leczeniu pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym.  Badania sugerują, że 50 mg jest minimalną skuteczną dawką desvenlafaksyny w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych. Zalecana dawka DVS wynosi od 50 do 100 mg.