Choroba niedokrwienna serca charakteryzuje się przewlekle wyleczonym zawałem, ogniskami ogniska bliznowacenia mięśnia sercowego, poszerzenie jam serca i upośledzenie pracy komór. Zmiany te można odwrócić jedynie poprzez zastąpienie zbliznowaciałej tkanki funkcjonalnie kompetentnym mięśniem sercowym. Przetestowaliśmy, czy komórki progenitorowe serca (CPC) wszczepione w pobliżu wyleczonych zawałów lub rezydentne CPC stymulowane lokalnie przez czynnik wzrostu hepatocytów i insulinopodobny czynnik wzrostu-1 wnikają do blizny mięśnia sercowego i wytwarzają miocyty oraz naczynia wieńcowe poprawiając hemodynamikę serca objętego zawałem. Czynnik wzrostu hepatocytów jest silnym chemoatraktantem CPC, a insulinopodobny czynnik wzrostu-1 promuje ich proliferację i przeżycie. proliferację i przeżycie. Wstrzyknięcie CPC lub czynników wzrostu doprowadziło do zastąpienie około 42% blizny nowo utworzonym mięśniem sercowym, osłabiło rozszerzenie komór i zapobiegło przewlekłemu pogorszeniu funkcji serca. W naprawie mięśnia sercowego pośredniczyła zdolność CPC do syntezy metaloproteinaz macierzy, które rozkładały białka kolagenu, tworząc tunele w tkance zwłókniałej podczas ich migracji przez blizny mięśnia sercowego. mięśnia sercowego. Nowe miocyty miały kariotyp 2n i posiadały 2 chromosomy płci, wykluczając fuzję komórek. Z klinicznego punktu widzenia CPC stanowią idealną komórkę kandydującą do naprawy mięśnia sercowego u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. CPC mogą być izolowane z biopsji biopsji mięśnia sercowego i, po ich ekspansji in vitro, podawane z powrotem tym samym pacjentom. tym samym pacjentom, unikając niekorzystnych skutków związanych z użyciem komórek nieautologicznych komórek. Alternatywnie, czynniki wzrostu mogą być dostarczane lokalnie w celu stymulować CPCs i promować regenerację mięśnia sercowego. Te formy mogą być powtarzane w czasie w celu zmniejszenia bliznowacenia tkanek i rozszerzenia działającego mięśnia sercowego. --- TŁO: Komórki progenitorowe serca (CPC) posiadają system receptorów insulinopodobnego czynnika wzrostu insulinopodobny czynnik wzrostu-1 (IGF-1) - układ receptora IGF-1, a IGF-1 może być związany z samoskładających się nanowłókien peptydowych (NF-IGF-1), co prowadzi do przedłużonego uwalniania tego czynnika wzrostu do mięśnia sercowego. tego czynnika wzrostu do mięśnia sercowego. Dlatego przetestowaliśmy, czy miejscowe wstrzyknięcie klonogennych CPC i NF-IGF-1 nasila aktywację i różnicowanie i różnicowanie dostarczonych i rezydentnych CPC, wzmacniając naprawę serca po zawale. naprawy serca po zawale. METODY I WYNIKI: Zawał mięśnia sercowego indukowano u szczurów i nieleczonych i zawały leczone tylko CPC lub NF-IGF-1 oraz CPC i NF-IGF-1 razem. razem. W odniesieniu do zawałów narażonych na CPCs lub NF-IGF-1 terapia skojarzona skutkowała większym wzrostem stosunku masy komory do objętości komory i lepsze zachowanie +dP/dt, -dP/dt, frakcji wyrzutowej i rozkurczowego naprężenia ściany. Regenerację mięśnia sercowego wykryto we wszystkich leczonych zawałach, ale liczba nowo utworzonych miocytów przy terapii skojarzonej była o 32% i 230% wyższa niż w przypadku CPC i NF-IGF-1, odpowiednio. Odpowiednie różnice w objętości zregenerowanych miocytów wynosiły 48% i 115%. Podobnie, gęstość długości nowo utworzonych tętniczek wieńcowych tętniczek wieńcowych z CPCs i NF-IGF-1 była o 73% i 83% większa niż z CPCs i NF-IGF-1, odpowiednio. Co ważne, aktywacja rezydentnych CPC przez przez efekty parakrynne przyczyniła się do kardiomiogenezy i waskulogenezy. Łącznie terapia CPC i NF-IGF-1 zmniejszyła rozmiar zawału bardziej niż CPC i sam NF-IGF-1. NF-IGF-1. WNIOSKI: Dodanie dostarczania IGF-1 za pośrednictwem nanowłókien do terapii CPC częściowo poprawiło odbudowę struktury i funkcji mięśnia sercowego po zawale. i funkcji mięśnia sercowego po zawale. --- Komórki macierzyste serca i wczesne komórki zaangażowane (CSCs-ECCs) wykazują ekspresję receptorów c-Met i insulinopodobny czynnik wzrostu-1 (IGF-1) oraz syntetyzują i wydzielają odpowiadające im ligandy, hepatocytowy czynnik wzrostu (HGF) i IGF-1. odpowiednie ligandy, czynnik wzrostu hepatocytów (HGF) i IGF-1. HGF mobilizuje CSC-ECC, a IGF-1 promuje ich przeżycie i proliferację. Dlatego też HGF i IGF-1 wstrzykiwano do serc myszy z zawałem, aby sprzyjać, odpowiednio, translokacji CSCs-ECCs z otaczającego mięśnia sercowego do martwej tkanki do martwej tkanki oraz żywotność i wzrost tych komórek w uszkodzonym obszarze. Aby ułatwić migrację i napływ CSC-ECC do zawału, wprowadzono gradient czynnika wzrostu między miejscem przechowywania pierwotnych komórek w przedsionkach a regionem graniczącym z zawałem. w przedsionkach i regionem graniczącym z zawałem. Nowo utworzone miokardium zawierało tętniczki, naczynia włosowate i funkcjonalnie kompetentne miocyty, które z czasem z czasem zwiększały swój rozmiar, poprawiając wydolność komór podczas gojenia i długo później. później. Objętość zregenerowanych miocytów wynosiła 2200 mikrometrów3 po 16 dniach od zabiegu i osiągnęła 5100 mikrometrów3 po 4 miesiącach. W tym okresie prawie 20% miocytów osiągnęło fenotyp dorosły, różniąc się wielkością od 10 000 do 20 000 mikrom3. Co więcej, w mięśniu sercowym w wieku 16 dni znajdowało się 43+/-13 tętniczek i 155+/-48 naczyń włosowatych/mm2 mięśnia sercowego po 16 dniach oraz 31+/-6 tętniczek i 390+/-56 naczyń włosowatych po 4 miesiącach. miesięcy. Regeneracja mięśnia sercowego zwiększyła przeżywalność i uratowała zwierzęta z zawałami, które stanowiły do 86% komory, które są często śmiertelne. Podsumowując Podsumowując, serce ma endogenną rezerwę CSC-ECC, które mogą być aktywowane w celu odtworzenia martwego mięśnia sercowego i przywrócenia funkcji serca. --- Strategie naprawy serca obejmują wstrzykiwanie komórek, ale te podejścia były utrudnione przez słabe wszczepianie komórek, ich przeżycie i różnicowanie. Aby zająć się tymi niedociągnięciami w celu poprawy funkcji serca po urazie, zaprojektowaliśmy samoskładające się nanowłókna peptydowe do długotrwałego dostarczania insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (IGF-1), czynnika wzrostu i różnicowania kardiomiocytów czynnika wzrostu i różnicowania kardiomiocytów do mięśnia sercowego, stosując metodę "kanapki z biotyną". Biotynylowany IGF-1 kompleksowano z tetrawalentną streptawidyną, a następnie wiązano z biotynylowanymi peptydami samoorganizującymi się. samoskładającymi się peptydami. Ta strategia biotynowej kanapki umożliwiła wiązanie IGF-1 ale nie zapobiegła samoorganizacji peptydów w nanowłókna w mięśniu sercowym. mięśnia sercowego. IGF-1, który był związany z nanowłóknami peptydowymi, aktywował Akt, zmniejszał aktywację kaspazy-3 i zwiększał ekspresję sercowej troponiny I w kardiomiocytach. kardiomiocytach. Po wstrzyknięciu do mięśnia sercowego szczura, biotynylowane nanowłókna zapewniały długotrwałe dostarczanie IGF-1 przez 28 dni, a ukierunkowane dostarczanie IGF-1 in vivo zwiększało aktywację Akt w mięśniu sercowym. W połączeniu z przeszczepionymi kardiomiocytami, dostarczanie IGF-1 przez biotynylowane nanowłókna zmniejszało rozszczepienie kaspazy-3 o 28% i zwiększyło pole przekroju miocytów o 25% w porównaniu z komórkami osadzonymi w samych nanowłóknach lub z niezwiązanym IGF-1. Wreszcie, terapia komórkowa z dostarczaniem IGF-1 przez biotynylowane nanowłókna poprawiła funkcję skurczową po eksperymentalnym zawale mięśnia sercowego, pokazując jak inżynieria lokalnego mikrośrodowiska komórkowego może poprawić terapię komórkową. --- Postawiliśmy hipotezę, że mezenchymalne komórki macierzyste (MSC) z nadekspresją insulinopodobnego czynnika wzrostu czynnik wzrostu (IGF)-1 wykazały lepsze przeżycie i wszczepienie w zawale serca serca i promowały rekrutację komórek macierzystych poprzez parakrynne uwalnianie zrębu czynnika pochodzenia komórkowego (SDF)-1alfa. MSC pochodzące ze szpiku kostnego szczura były używane jako nietransdukowane ((Norm)MSCs) lub transdukowane wektorem adenowirusowym-null ((Null)MSCs) lub wektorem kodującym IGF-1 ((IGF-1)MSCs). (IGF-1)MSCs wydzielały wyższy poziom IGF-1 do 12 dni. wyższy poziom IGF-1 do 12 dnia obserwacji (P<0,001 w porównaniu do (Null)MSCs). Badania molekularne badania ujawniły aktywację kinazy fosfoinozytydowej 3, Akt i Bcl.xL oraz hamowanie kinazy syntazy glikogenu 3beta oprócz uwalniania SDF-1alfa w równolegle z ekspresją IGF-1 w (IGF-1) MSC. Do badań in vivo użyto 70 ml DMEM bez komórek (grupa 1) lub zawierające 1,5x10(6) (Null)MSCs (grupa 2) lub (IGF-1) MSCs (grupa 3) wszczepiono wewnątrzsercowo w żeńskim szczurzym modelu trwałego zamknięcia tętnicy wieńcowej. Tydzień później, immunoblot na tkance serca szczura (n=4 na grupę) wykazały podwyższony poziom IGF-1 i fosfo-Akt w mięśniu sercowym w grupie 3 i wyższą przeżywalność (IGF-1)MSCs (P<0,06 w porównaniu do (Null)MSCs) (n=6 na grupę). SDF-1alfa był zwiększony w sercach zwierząt z grupy 3 (20-krotnie w porównaniu z grupą 2), z masywną mobilizacją i napływem komórek ckit(+), MDR1(+), CD31(+) i CD34(+) do serca objętego zawałem. Rozmiar zawału był znacząco zmniejszony w grupach w porównaniu z grupą kontrolną. Obrazowanie konfokalne po barwieniu immunologicznym łańcucha ciężkiego miozyny, aktyny, koneksyny-43 i czynnika von Willebranda wykazało rozległą angiomiogenezę w sercu objętym zawałem. Wskaźniki lewej komory, w tym frakcja wyrzutowa i frakcja skracanie, uległy poprawie w grupie 3 w porównaniu z grupą 1 (P<0,05). Podsumowując Podsumowując, strategia ekspresji transgenu IGF-1 indukowała masową mobilizację komórek macierzystych mobilizacja poprzez sygnalizację SDF-1alfa i zakończyła się rozległą angiomiogeneza w sercu objętym zawałem. --- Aby ustalić, czy IGF-1 przeciwstawia się stymulacji śmierci miocytów w przeżywającym mięśniu sercowym po zawale, transgeniczne myszy z nadekspresją ludzkiego IGF-1B w miocytach (FVB.Igf+/-) i miotach typu dzikiego w wieku 1,5 i 2,5 miesiąca poddano podwiązaniu naczyń wieńcowych i zabito 7 dni później. Zawał mięśnia sercowego zawał obejmował średnio 50% lewej komory i powodował niewydolność serca. niewydolność serca. W regionie proksymalnym do zawału apoptoza miocytów wzrosła 4. 2-krotnie i 2,1-krotnie u osób nietransgenicznych odpowiednio po 1,5 i 2,5 miesiąca. Odpowiedni wzrost martwicy miocytów był 1. 8-krotny i 1,6-krotny. Natomiast W przeciwieństwie do tego, apoptotyczna i nekrotyczna śmierć miocytów nie wzrosła u myszy FVB.Igf +/- w każdym wieku po zawale. U nietransgenicznych myszy z zawałem 2,5 mies, upośledzenie funkcji było związane z 29% spadkiem grubości ściany, 43% wzrostem średnicy komory i 131% wzrostem objętości komory. I odwrotnie, zmiany grubości ściany, średnicy komory i objętości jamy były o 41, 58 i 48% mniejsze w zawale FVB.Igf+/- niż u nietransgenicznych. The Zróżnicowana odpowiedź na zawał u myszy FVB.Igf+/- skutkowała osłabieniem wzrost rozkurczowego naprężenia ściany, masy serca oraz masy lewej i prawej komory. stosunek masy lewej i prawej komory do masy ciała. Podsumowując, konstytutywna nadekspresja IGF-1 zapobiegała aktywacji śmierci komórek w żywotnym mięśniu sercowym po zawale, ograniczając rozszerzenie komór, obciążenie mięśnia sercowego i przerost serca. przerost mięśnia sercowego. --- Chociaż w przeszłości większość leków stanowiły małe cząsteczki, wiele nowo zatwierdzonych leków pochodzi z białek. Terapie białkowe zostały opracowane do leczenia chorób niemal każdego układu narządów, w tym serca. Wielkie emocje pojawiły się obecnie w dziedzinie medycyny regeneracyjnej, szczególnie w zakresie regeneracji serca po zawale mięśnia sercowego. Każdego roku, miliony ludzi cierpią z powodu ostrego zawału mięśnia sercowego, ale mięsień sercowy dorosłych ssaków dorosłych ssaków ma ograniczony potencjał regeneracyjny. Regeneracja serca po zawale mięśnia sercowego jest zatem ekscytującym celem dla terapii białkowych. białkowych. W niniejszym przeglądzie omawiamy różne klasy białek, które mają potencjał terapeutyczny do regeneracji serca po zawale mięśnia sercowego. Opisano kandydatów na białka, które indukują angiogenezę, w tym czynniki wzrostu fibroblastów i czynniki wzrostu śródbłonka naczyniowego, chociaż do tej pory rozwój kliniczny do tej pory rozwój kliniczny był rozczarowujący. Czynniki chemotaktyczne, które czynniki chemotaktyczne, które przyciągają komórki macierzyste, np. czynnik wzrostu hepatocytów i czynnik czynnik-1, również mogą być przydatne. Wreszcie, neureguliny i periostyna są białkami które indukują powrót cyklu komórkowego kardiomiocytów, a czynniki wzrostu, takie jak IGF-1 mogą indukować wzrost i różnicowanie komórek macierzystych. Wraz ze wzrostem naszej wiedzy na temat biologii procesów regeneracyjnych i roli konkretnych białek w tych procesach, wykorzystanie białek w tych procesach, wykorzystanie białek jako leków regeneracyjnych może rozwinąć się jako terapia kardiologiczna. jako terapia kardiologiczna. --- UZASADNIENIE: Wiek i choroba wieńcowa mogą negatywnie wpływać na funkcję ludzkich komórek macierzystych serca (hCSCs) i ich potencjalną skuteczność terapeutyczną. ludzkich sercowych komórek macierzystych (hCSC) i ich potencjalną skuteczność terapeutyczną dla autologicznego przeszczepu komórek w niewydolnym sercu. CEL: Insulinopodobny czynnik wzrostu (IGF)-1, IGF-2 i angiotensyna II (Ang II), a także ich receptory, IGF-1R, IGF-2R i AT1R, zostały scharakteryzowane w c-kit(+) hCSCs w celu ustalenia, czy systemy te pozwolą nam oddzielić hCSC o różnej rezerwie wzrostu w starzejącym się i chorym mięśniu sercowym. METODY I WYNIKI: C-kit(+) hCSCs zostały pobrane z próbek mięśnia sercowego uzyskanych od 24 pacjentów w wieku od 48 do 86 lat, poddawanych planowym zabiegom kardiochirurgicznym operacji serca z powodu choroby wieńcowej. Ekspresja IGF-1R w hCSCs rozpoznała fenotyp młodych komórek zdefiniowany przez długie telomery, wysoką aktywność telomerazy aktywność telomerazy, zwiększoną proliferację komórek i osłabioną apoptozę. Oprócz IGF-1, IGF-1R(+) hCSCs wydzielały IGF-2, który promował różnicowanie miocytów. I odwrotnie, obecność IGF-2R i AT1R, przy braku IGF-1R, zidentyfikowano starzejące się hCSC z upośledzoną rezerwą wzrostu i zwiększoną podatnością na apoptozę. podatność na apoptozę. Zdolność IGF-1R(+) hCSCs do regeneracji zawału mięśnia sercowego zawału mięśnia sercowego została następnie porównana ze zdolnością niewyselekcjonowanych c-kit(+) hCSCs. IGF-1R(+) hCSC poprawiły kardiomiogenezę i waskulogenezę. Wstępne traktowanie IGF-1R(+) hCSCs z IGF-2 spowodowało tworzenie bardziej dojrzałych miocytów i lepsze odzyskiwanie struktury komorowej. WNIOSKI: hCSCs wyrażające tylko IGF-1R syntetyzują zarówno IGF-1, jak i IGF-2, które są silnymi modulatorami replikacji komórek macierzystych, zaangażowania w linię miocytów linii miocytów i różnicowania miocytów, co wskazuje na ten podzbiór hCSC jako jako idealnego kandydata do leczenia niewydolności serca u ludzi. --- Właściwe przestrzenno-czasowe dostarczanie wielu białek terapeutycznych stanowi główne wyzwanie dla główne wyzwanie w strategiach terapeutycznych mających na celu indukcję regeneracji mięśnia sercowego po zawale mięśnia sercowego (MI). Postawiliśmy hipotezę, że podwójne dostarczanie insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 (IGF-1) i czynnika wzrostu hepatocytów (HGF) przez wstrzykiwany biomateriał alginianowy wiążący powinowactwo zmaksymalizowałby ich efekty terapeutyczne, prowadząc do korzystniejszego przebiegu odbudowy tkanek po ostrym zawale serca. Sekwencyjne uwalnianie IGF-1, a następnie HGF zostało osiągnięte z wiążącego powinowactwo biomateriału alginianowego, który również chronił białka przed proteolizy (wykazane za pomocą spektroskopii masowej). Uwolnione czynniki zachowały bioaktywność, ocenianą przez ich zdolność do aktywacji odpowiednich szlaków sygnałowych i zapobiegania apoptozie kardiomiocytów in vitro. W szczurzym modelu szczurzym modelu ostrego MI, śródmięśniowe wstrzyknięcie podwójnego IGF-1/HGF związanego powinowactwem z alginianem zachowało grubość blizny, osłabiło zawał ekspansja i zmniejszone zwłóknienie blizny po 4 tygodniach, jednocześnie ze zwiększoną angiogenezą i tworzeniem dojrzałych naczyń krwionośnych w miejscu zawału. Ponadto leczenie zapobiegało apoptozie komórek, indukowało ponowne wejście w cykl komórkowy kardiomiocytów i zwiększało częstość występowania skupisk komórek GATA-4-dodatnich. Podwójne dostarczanie IGF-1 i HGF z wiążącego powinowactwo biomateriału alginianowego stanowi użyteczną strategię leczenia MI. strategię leczenia MI. Wykazał on znaczną skuteczność terapeutyczną na różnych poziomach tkanek tkankach, a także potencjał do indukowania endogennej regeneracji mięśnia sercowego. mięśnia sercowego. --- Wstęp: Transplantacja mioblastów (Tx) jest obiecująca dla poprawy funkcji serca w kardiomiopatii niedokrwiennej. funkcji serca w kardiomiopatii niedokrwiennej. Insulinopodobny czynnik wzrostu-1 (IGF-1) ma działanie antyapoptotyczne i angiogenne oraz indukuje przerost miocytów. przerost miocytów. Nasza hipoteza zakłada, że miejscowy i wolno uwalniany IGF-1 zwiększa skuteczność skuteczność Tx poprzez jego liczne funkcje. METODY: Cztery tygodnie po podwiązaniu tętnicy wieńcowej szczury Lewis podzielono na cztery grupy cztery grupy: (1) IGF-1 + Tx, wstrzyknięcie 6 x 10 (6) mioblastów do obszaru zawału obszar z umieszczeniem arkusza impregnowanego IGF-1 na wolnej ścianie lewej komory (LV) (2) Tx, sam Tx; (3) IGF-1, sam arkusz IGF-1; i (4) kontrola. My zmierzyliśmy czynność serca i przeprowadziliśmy badania immunohistochemiczne. WYNIKI: W 4 tygodnie po leczeniu wymiar rozkurczowy LV był najmniejszy, elastyczność końcowo-skurczowa była najwyższa, a tau był najmniejszy w grupie IGF-1 + Tx . Objętość przeszczepu w grupie IGF-1+Tx była 3-krotnie większa niż w grupie Tx niż w grupie Tx. Jeden dzień po przeszczepie liczba komórek dawcy TUNEL-dodatnich była mniejsza w grupie IGF-1+Tx niż w grupie IGF-1+Tx niż w grupie Tx. Analiza Western blot wykazała, że fosforylacja Akt wzrosła, a ekspresja Bax zmniejszyła się w przeszczepionym obszarze przeszczepionym obszarze szczurów IGF-1+Tx w porównaniu ze szczurami Tx. Gęstość naczyń krwionośnych w obszarze okołozawałowym była większa u szczurów IGF-1+Tx niż u szczurów Tx. Średnia średnica miotub pochodzących z przeszczepu była większa u zwierząt IGF-1+Tx niż u zwierząt Tx. WNIOSKI: IGF-1 zwiększa objętość przeszczepu i zwiększa skuteczność Tx w modelu przewlekłego zawału mięśnia sercowego ze względu na jego wielorakie działanie zapobieganie apoptozie, indukowanie angiogenezy i promowanie wzrostu mioblastów. --- Aby zbadać, w jaki sposób regeneracja serca i obrót komórkowy dostosowują się do choroby, różne formy stresu badano pod kątem ich wpływu na markery komórek progenitorowych serca markery komórek progenitorowych serca c-Kit i Isl1, wczesny marker kardiomiocytów Nkx2.5, i komórki tuczne. Dorosłe samice szczurów badano w czasie ciąży, po zawale mięśnia sercowego i urazie niedokrwienno-reperfuzyjnym z/bez insulinopodobnego czynnik wzrostu-1 (IGF-1) i czynnik wzrostu hepatocytów (HGF). Różne subdomeny subdomeny serca analizowano po jednym i dwóch tygodniach po interwencji, zarówno na poziomie zarówno na poziomie mRNA, jak i białka. Podczas gdy ciąża i zawał mięśnia sercowego regulowały w górę Nkx2.5 i c-Kit (skorygowane o aktywację komórek tucznych), uraz niedokrwienno-reperfuzyjny wywołało najsilniejszą regulację w górę, która wystąpiła globalnie w całym sercu, a nie tylko wokół niego. całym sercu, a nie tylko wokół miejsca urazu. Wydaje się, że ta odpowiedź częściowo pośredniczy zwiększona endogenna produkcja IGF-1 i HGF. W przeciwieństwie do do c-Kit, Isl1 nie był regulowany w górę przez ciążę lub zawał mięśnia sercowego, podczas gdy uraz niedokrwienno-reperfuzyjny indukował nie globalną, ale ogniskową regulację w górę w w przewodzie odpływowym, a także w regionie okołonaczyniowym, korelując z w górę endogennego IGF-1. Dodanie IGF-1 i HGF zwiększyło endogenną ekspresję IGF i HGF korelującą z ogniskową regulacją w górę Isl1. Egzogenne czynniki wzrostu nie miały dalszego wpływu na ekspresję c-Kit. Wskazuje to, że istnieje przestrzenne niedopasowanie między ekspresją c-Kit i Nkx2.5, a z drugiej strony ekspresją Isl1. Podsumowując, Uraz niedokrwienno-reperfuzyjny był najsilniejszym bodźcem zarówno globalnym, jak i jak i ogniskowej regulacji markerów komórek progenitorowych kardiomiocytów, korelując z endogenną regulacją w górę endogenną regulacją w górę czynników wzrostu IGF-1 i HGF. Również ciąża indukowała ogólną regulację w górę c-Kit i wczesnych kardiomiocytów Nkx2.5+ w całym sercu. w całym sercu. Wykorzystanie tych szlaków może zapewnić nowe strategie w leczeniu chorób serca.
Jaka jest rola IGF-1 w regeneracji serca po zawale mięśnia sercowego?
Uraz niedokrwienno-reperfuzyjny jest silnym bodźcem zarówno dla globalnej, jak i ogniskowej regulacji markerów komórek progenitorowych kardiomiocytów, co koreluje z endogenną regulacją IGF-1. Co więcej, w zwierzęcym modelu zawału mięśnia sercowego wykazano, że wewnątrzwieńcowe podawanie IGF-1 zmniejsza patologiczną przebudowę serca, indukuje regenerację mięśnia sercowego i poprawia czynność komór. IGF-1 jest silnym modulatorem replikacji komórek macierzystych, zaangażowania w linię miocytów i różnicowania miocytów. W innym badaniu podwójne dostarczanie IGF-1 i HGF z biomateriału alginianowego wiążącego powinowactwo zapobiegało apoptozie komórek, indukowało ponowne wejście w cykl komórkowy kardiomiocytów i zwiększało częstość występowania skupisk komórek GATA-4-dodatnich. Dodanie dostarczania IGF-1 za pośrednictwem nanowłókien do terapii komórkami progenitorowymi serca częściowo poprawiło odbudowę struktury i funkcji mięśnia sercowego po zawale. IGF-1 promuje proliferację i przeżycie CPC. Wykazano, że strategia ekspresji transgenu IGF-1 indukuje masową mobilizację komórek macierzystych poprzez sygnalizację SDF-1alfa i prowadzi do rozległej angiomiogenezy w sercu objętym zawałem.