CELE: Oceniliśmy wpływ leczenia erytropoetyną (EPO) w szczurzym modelu modelu niewydolności serca po zawale mięśnia sercowego (MI). TŁO: Erytropoetyna, tradycyjnie znana jako hormon krwiotwórczy, została powiązana z neowaskularyzacją. została powiązana z neowaskularyzacją. Podczas gdy podawanie EPO ostro po MI zmniejsza rozmiar zawału i poprawia czynność serca, jego rola w niewydolnym sercu jest nieznana. serca jest nieznana. METODY: Szczury poddano podwiązaniu naczyń wieńcowych lub operacji pozorowanej. Szczury z MI były losowo przydzielono do: nieleczonych (MI), pojedynczego bolusa EPO natychmiast po indukcji MI indukcji (MI-EPO-early), leczenia EPO bezpośrednio po MI i raz na trzy tygodnie (MI-EPO-early+late) oraz leczenie EPO rozpoczynające się trzy tygodnie po indukcji MI, raz na trzy tygodnie (MI-EPO-późno). Po dziewięciu tygodniach, hemodynamika, rozmiar zawału, izoformy łańcucha ciężkiego miozyny (MHC), przerost miocytów mierzono przerost miocytów i gęstość naczyń włosowatych. WYNIKI: Leczenie erytropoetyną rozpoczęto natychmiast po MI (MI-EPO-wcześnie i MI-EPO-early+late) spowodowało 23% do 30% zmniejszenie wielkości zawału (p < 0,01) i, odpowiednio, poprawę hemodynamiczną. Leczenie erytropoetyną rozpoczęto trzy tygodnie po MI (MI-EPO-late), nie wpłynęło na rozmiar zawału, ale spowodowało poprawę wydolności serca, odzwierciedloną przez 34-procentowe obniżenie ciśnienia końcoworozkurczowego lewej komory. ciśnienie końcowo-rozkurczowe w lewej komorze (p < 0,01) i 46% spadek poziomu przedsionkowego peptydu natriuretycznego poziomu peptydu natriuretycznego (p < 0,05). Poprawie czynności serca towarzyszyła towarzyszyła zwiększona gęstość naczyń włosowatych (p < 0,01), zwiększona stosunek kapilar do miocytów (p < 0,05) i częściowe odwrócenie beta-MHC (p < 0,05) we wszystkich leczonych grupach. WNIOSKI: Oprócz wpływu na zmniejszenie rozmiaru zawału, leczenie EPO poprawia czynność serca w szczurzym modelu niewydolności serca po zawale serca. Ta obserwacja może być wyjaśniona przez neowaskularyzację związaną ze zwiększoną ekspresją alfa-MHC. ekspresją alfa-MHC. --- Modele zwierzęce naśladujące choroby sercowo-naczyniowe są niezbędnymi narzędziami do zrozumienia mechanizmów leżących u podstaw chorób na poziomie komórkowym i molekularnym. molekularnym. Niniejszy przegląd koncentruje się na różnych metodach w badaniach przedklinicznych do tworzenia małych zwierzęcych modeli chorób serca, takich jak zawał mięśnia sercowego, kardiomioli mięśnia sercowego, kardiomiopatia rozstrzeniowa, niewydolność serca, zapalenie mięśnia sercowego i przerost mięśnia sercowego. i przerost mięśnia sercowego, a także na leczeniu tych chorób za pomocą komórek macierzystych. --- CELE: Zbadaliśmy wpływ erytropoetyny (EPO) na neowaskularyzację i czynność serca po zawale mięśnia sercowego (MI). TŁO: Erytropoetyna wywiera działanie antyapoptotyczne i mobilizuje komórki progenitorowe śródbłonka (EPC). METODY: Podaliśmy dożylnie EPO (1000 j./kg) natychmiast [grupa EPO(0) grupa], 6 godzin [grupa EPO(6h)] lub 1 tydzień [grupa EPO(1wk)] po trwałym podwiązaniu tętnicy wieńcowej. podwiązaniu tętnicy wieńcowej u psów. Zwierzęta kontrolne otrzymywały sól fizjologiczną natychmiast po podwiązaniu. WYNIKI: Rozmiar zawału 6 godzin po MI był znacznie mniejszy w grupie EPO (0) niż w grupie kontrolnej (61,5 +/- 6,0% vs. 22,9 +/- 2,2%). Tydzień po MI, liczba krążących komórek jednojądrzastych CD34-dodatnich zarówno w grupie EPO(0) i EPO(6h) były znacznie wyższe niż w grupie kontrolnej. niż w grupie kontrolnej. W obszarze niedokrwiennym gęstość naczyń włosowatych i przepływ krwi w mięśniu sercowym 4 tygodnie po MI były istotnie wyższe w obu grupach. 4 tygodnie po MI były istotnie wyższe zarówno w grupie EPO(0), jak i EPO(6h) niż w grupie kontrolnej. Cztery tygodnie po MI, frakcja wyrzutowa lewej komory (LV) frakcja wyrzutowa lewej komory (LV) w grupie EPO(6h) (48,6 +/- 1,9%) była istotnie wyższa niż w grupie kontrolnej (41,9 +/- 0,9%) lub EPO(1wk) (42,6 +/- 1,2%) ale znacznie niższy niż w grupie EPO(0) (56,1 +/- 2,3%). Ciśnienie końcowe ciśnienie rozkurczowe LV 4 tygodnie po MI zarówno w grupie EPO(0), jak i EPO(6h) było istotnie niższe niż w grupie kontrolnej lub grupie EPO(1wk). Parametry hematologiczne nie różniły się między grupami. WNIOSKI: Oprócz działania ograniczającego rozmiar ostrego zawału, EPO zwiększa neowaskularyzację, prawdopodobnie poprzez mobilizację EPC, i poprawia i poprawia dysfunkcję serca w fazie przewlekłej, chociaż ma ograniczenia czasowe. --- Wstęp: Ekspandowane komórki progenitorowe śródbłonka (eEPC) poprawiają ogólną funkcję lewej komory serca. funkcję lewej komory w eksperymentalnym zawale mięśnia sercowego (MI). Erytropoetyna beta (EPO) stosowana razem z eEPC może poprawić regionalną funkcję mięśnia sercowego jeszcze bardziej poprzez działanie antyapoptotyczne i kardioprotekcyjne. Celem tego badania była ocena śródmięśniowego zastosowania eEPCs i EPO w porównaniu do eEPCs lub samej EPO w eksperymentalnym MI. METODY I WYNIKI: Eksperymenty in vitro wykazały, że EPO zależnie od dawki zmniejsza apoptozę eEPC i leukocytów. Ponadto, w obecności EPO ekspresja mRNA w eEPC mediatorów proangiogennych i prozapalnych mierzonych metodą TaqMan PCR była zwiększona. Eksperymentalny MI wywołano przez podwiązanie i reperfuzję lewej przedniej zstępującej tętnicy wieńcowej nagich szczurów (n = 8-9). Po przeszczepieniu eEPC i EPO liczba leukocytów CD68 + i gęstość naczyń krwionośnych zostały zwiększone w strefie granicznej obszaru zawału. Ponadto, apoptoza przeszczepionych eEPC CD31 + TUNEL + była zmniejszona w porównaniu do przeszczepu samych eEPC. Regionalny ruch ściany lewej komory był przy użyciu rezonansu magnetycznego. Po wstrzyknięciu eEPC w obecności w obecności EPO regionalny ruch ściany znacznie się poprawił w porównaniu do wstrzyknięciem eEPC lub samej EPO. WNIOSEK: Wewnątrzsercowa transplantacja eEPC w obecności EPO podczas eksperymentalnego MI poprawia regionalny ruch ściany. Było to związane z zwiększonym miejscowym stanem zapalnym, waskulogenezą i przeżyciem przeszczepionych komórek. komórek. Lokalne zastosowanie EPO oprócz terapii komórkowej może okazać się korzystne w przebudowie mięśnia sercowego. --- TŁO: Komórki progenitorowe śródbłonka (EPC) uczestniczą w naprawie naczyń krwionośnych i angiogenezie. i angiogenezie. Zatem przeszczep EPC do niedokrwionego mięśnia sercowego może poprawić czynność serca; jednak zdecydowana większość komórek umiera w krótkim czasie. okresie. Niniejsze badanie zostało zaprojektowane w celu zbadania, czy egzogenna dostarczanie erytropoetyny (EPO) może poprawić przeżycie przeszczepionych EPC i zwiększyć skuteczność terapii komórkowej opartej na EPC. METODY: Zawał mięśnia sercowego indukowano u myszy typu dzikiego przez podwiązanie lewej przedniej zstępującej tętnicy wieńcowej. Ulepszone zielone fluorescencyjne z lub bez EPO zostały przeszczepione do mięśnia sercowego w okolicy zawału. Enhanced green fluorescent protein-EPCs wykryto 7 i 28 dni po operacji. Ilość krążących EPC analizowano 3 i 28 dni po operacji. Czynnik Stężenia czynnika pochodzącego z komórek zrębu-1α i czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego i czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, gęstość mikronaczyń, apoptozę, zwłóknienie w mięśniu sercowym około zawału mięśnia sercowego i funkcję serca porównano między grupami. WYNIKI: W sercach leczonych EPC + EPO znaleziono więcej wzmocnionych zielonych fluorescencyjnych białek EPC. leczonych EPC + EPO niż w tych leczonych samym EPC. Poziom krążących EPC był znacznie podwyższony po leczeniu EPC + EPO w porównaniu z samą aplikacją EPC w porównaniu z samą EPC. Stromalny czynnik pochodzenia komórkowego-1α i czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego czynnik wzrostu zostały odpowiednio zwiększone, wraz ze zwiększoną gęstością mikronaczyń gęstość, zmniejszona apoptoza i zmniejszone zwłóknienie w mięśniu sercowym około zawału mięśnia sercowego. Skrócenie frakcji lewej komory było większe, a przegroda międzykomorowa przegroda międzykomorowa była grubsza po leczeniu EPC + EPO w porównaniu z samym leczeniem EPC w porównaniu z samym EPC. WNIOSKI: EPO poprawiła skuteczność terapii EPC u myszy z zawałem mięśnia sercowego. zawałem mięśnia sercowego. Efekt ten był związany ze zwiększonym przeżyciem przeszczepionych EPC i mobilizacją autologicznych EPC. --- Zdolność regeneracyjna mięśnia sercowego i jego naczyń krwionośnych została obecnie naczyń krwionośnych. Cytokiny czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, erytropoetyna i czynnik komórek macierzystych mogą odgrywać rolę w stymulowaniu regenerację komórek w normalnych warunkach fizjologicznych i u pacjentów z uszkodzeniem mięśnia sercowego. mięśnia sercowego. Po urazie niedokrwiennym cytokiny są uwalniane do krążenia cytokiny są uwalniane do krążenia obwodowego i sygnalizują mobilizację komórek macierzystych. W eksperymentalnych modelach uszkodzenia mięśnia sercowego wykazano, że dodanie cytokin mięśnia sercowego z jednoczesnym zastosowaniem terapii komórkami macierzystymi i bez niej. komórek macierzystych. Wstępne badania na ludziach wykorzystujące samą terapię cytokinami w leczeniu zawału mięśnia sercowego zawału mięśnia sercowego były rozczarowujące. Przyszłe badania u pacjentów z mięśnia sercowego należy zbadać stosowanie różnych kombinacji cytokin, cytokin, z dodatkiem i bez dodatku infuzji wewnątrznaczyniowych komórek macierzystych lub bezpośrednich wstrzyknięć komórek macierzystych. komórek macierzystych. --- CELE: Mezenchymalne komórki zrębowe (MSC) posiadają wewnętrzne cechy, które identyfikują je jako jako przydatne w leczeniu zespołów niedokrwiennych. Słabe przeżycie in vivo in vivo MSC ograniczają jednak ich ogólną skuteczność. W W tej pracy sprawdziliśmy, czy inżynieria genetyczna MSC do wydzielania erytropoetyny (Epo) może stanowić lepszą platformę terapeutyczną niż MSC w ich natywnej postaci. niż MSC w ich natywnej formie. METODY I WYNIKI: MSC od myszy C57Bl/6 były retrowirusowo transdukowane za pomocą albo pustym wektorem, albo takim, który powoduje produkcję Epo, a następnie zostały analizowane pod kątem zmian w potencjale angiogennym i przeżywalności. Wykorzystując mysi model mysiego modelu zawału mięśnia sercowego (MI), potencjał regeneracyjny zerowych MSC i MSC z nadekspresją Epo (Epo+MSC) oceniano za pomocą seryjnych echokardiogramów i inwazyjnych badań hemodynamicznych. inwazyjnych pomiarów hemodynamicznych. Rozmiar zawału, gęstość naczyń włosowatych i napływ neutrofilów neutrofilów oceniano za pomocą technik histologicznych. Stosując testy in vitro w połączeniu z testem Matrigel in vivo, wykazaliśmy, że MSC do ekspresji Epo nie zmienia ich immunofenotypu ani plastyczności. plastyczności. Jednak w porównaniu do zmodyfikowanych MSC [MSC typu dzikiego (WT)], Epo+MSCs są bardziej odporne na bodźce apoptotyczne i inicjują bardziej solidne odpowiedź angiogenną gospodarza. Zidentyfikowaliśmy również i scharakteryzowaliśmy autokrynną pętlę ustanowioną na MSC poprzez wydzielanie przez nie Epo. Ponadto, w mysim modelu mysim modelu MI, zwierzęta otrzymujące wewnątrzsercowe iniekcje Epo+MSCs wykazywały znacznie lepszą czynność serca w porównaniu z WT-MSCs i z solą fizjologiczną, dzięki zwiększonej gęstości naczyń włosowatych mięśnia sercowego i zmniejszonej liczbie neutrofilów. gęstości naczyń włosowatych i zmniejszonej neutrofilii. WNIOSEK: Nadekspresja Epo zwiększa właściwości regeneracyjne komórek MSC zarówno na drodze autokrynnej, jak i parakrynnej. --- Wykazano, że mobilizacja komórek macierzystych pochodzących ze szpiku kostnego (BMC) ma działanie ochronne po zawale mięśnia sercowego (MI). Jednakże, klasyczny klasyczny czynnik mobilizujący, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF). ujawniając upośledzoną zdolność naprowadzania. W poszukiwaniu lepszych cytokin, erytropoetyna (EPO) wydaje się być obiecującym środkiem. Dlatego przeanalizowaliśmy mysim modelu chirurgicznie indukowanego MI wpływ leczenia EPO na przeżywalność i parametry funkcjonalne, a także mobilizację BMC, naprowadzanie i wpływ na rezydentne komórki macierzyste serca (CSC). Ludzka EPO została wstrzyknięta dootrzewnowo po podwiązaniu lewej tętnicy zstępującej przedniej (LAD) na 3 dni z całkowitą dawką 5000 j.m./kg 6 i 30 dni po MI, a zależności ciśnienie-objętość badano in vivo. Tkanki serca zostały przeanalizowane przez histologiczną. Aby wykazać wpływ na BMC i CSC, przeprowadzono analizy FACS. Czynniki naprowadzające analizowano za pomocą ilościowej reakcji łańcuchowej odwrotnej transkrypcji i polimerazy reakcję łańcuchową odwrotnej transkrypcji (qRT-PCR) i ELISA. Zwierzęta leczone EPO wykazały znaczną znaczną poprawę przeżywalności po zawale serca (62 vs. 36%). W dniach 6 i 30 wszystkie parametry hemodynamiczne parametry hemodynamiczne związane z osłabioną przebudową, zwiększoną neowaskularyzacją, i zmniejszoną liczbą komórek apoptotycznych w obszarze okołozawałowym. SUBPOPULACJE BMC (CD31(+), c-kit(+) i Sca-1(+)) zostały zmobilizowane, a homogenizacja komórek Sca-1(+) uległa poprawie. Sca-1(+) i CXCR4(+) BMC w kierunku gradientu SDF-1 do niedokrwionego mięśnia sercowego. mięśnia sercowego. Nie stwierdzono jednak korzystnego wpływu na CSC. My wykazaliśmy, że stosowanie EPO po MI wykazuje działanie kardioprotekcyjne. Może to można wytłumaczyć mobilizacją BMC, które są naprowadzane przez oś CXCR-4/SDF-1 . Jednak EPO nie ma korzystnego wpływu na rezydentne CSC. Dlatego nowe schematy leczenia wykorzystujące EPO wraz z innymi środkami mogą łączyć uzupełniające się korzystne efekty zapobiegające kardiomiopatii niedokrwiennej. --- Postulowaliśmy, że połączenie infuzji erytropoetyny (EPO) ze szpikiem kostnym mezenchymalnymi komórkami macierzystymi (MSC) może dać lepsze rokowanie u szczura serca szczura. Model ostrego zawału mięśnia sercowego (MI) został opracowany przez podwiązanie tętnicy wieńcowej. podwiązanie tętnicy wieńcowej. Zwierzęta podzielono na grupy (n=18), którym podano do mięśnia sercowego wstrzyknięcie 30 mikrol roztworu soli fizjologicznej bez komórek (EPO i grupy kontrolne) lub z 3x10(6) MSC od transgenicznych samców myszy z zielonym białkiem fluorescencyjnym (GFP)+ (grupy MSC i grupy MSC-EPO). Zwierzęta otrzymywały albo 5000 U/kg masy ciała EPO (grupy EPO i MSC-EPO) lub roztwór soli fizjologicznej (MSC i grupy kontrolne) przez 7 dni po MI. Funkcje serca mierzono za pomocą echokardiografii, a tkankę serca pobrano do badań immunohistologicznych 3 tygodnie po operacji. Zaobserwowaliśmy regenerację MSC w mięśniu sercowym i wokół niego w grupach MSC i MSC-EPO . Gęstość naczyń włosowatych była znacznie zwiększona przy znacznie mniejszej i zmniejszonym obszarem zwłóknienia w grupie MSC-EPO w porównaniu z pozostałymi trzema grupami. pozostałymi trzema grupami. Zaobserwowano mniejszy wymiar rozkurczowy lewej komory (LV) i większe skrócenie frakcji Skrócenie frakcji LV zaobserwowano w grupie MSC-EPO niż w pozostałych trzech grupach. grupach. Transplantacja MSC w połączeniu z cytokiną EPO jest lepsza niż monoterapia. z monoterapii w zakresie angiomiogenezy i przywracania funkcji serca. --- Erytropoetyna poprawia czynność mięśnia sercowego i zwiększa reendotelializację. Celem tego badania była analiza mobilizacji komórek progenitorowych i restenozy u pacjentów z grupy pacjentów z badania Regeneration of Vital Myocardium in ST-Segment Elevation Myocardial Infarction by Erythropoietin (REVIVAL-3). Pacjenci ze STEMI poddawani przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI) zostali losowo przydzieleni do grupy Epoetyna beta (EPO) (n=68) lub placebo (n=70). Stenty uwalniające lek (DES) były wykorzystano u 93% pacjentów otrzymujących EPO i u 95% pacjentów otrzymujących placebo (p=0,83). Pobrano seryjne próbki krwi żylnej; komórki progenitorowe CD133+ progenitorowe CD133+ oznaczono ilościowo za pomocą czterokolorowej cytometrii przepływowej i cytokin interleukiny (IL)-1β, IL-6, IL-8, IL-10, IL-12 i czynnik martwicy nowotworów (TNF) alfa zostały analizowano za pomocą cytometrycznej macierzy koralikowej. Czterdzieści osiem godzin po PCI odnotowano znaczny zaobserwowano znaczny wzrost liczby komórek progenitorowych CD133+ w grupie EPO. Jednak nie różnic w stężeniu cytokin w osoczu. Ilościowa angiografia wieńcowa po sześciu miesiącach ujawniła wzrost zwężenia średnicy segmentu w grupie EPO (32 ± 19% vs. 26 ± 14%, p=0,046). Jednak ten wzrost wytwarzania neointimy nie był związany z mobilizacją komórek progenitorowych. EPO u pacjentów ze STEMI leczonych PCI wiąże się ze wzrostem średnicy zwężenia który nie jest związany z krążącymi komórkami progenitorowymi. --- TŁO: Wykazano, że przeszczep komórek zrębowych szpiku (MSC) poprawia perfuzję i czynność serca po niedokrwieniu. Erytropoetyna (EPO) jest zdolna do indukowania angiogenezy i hamowania apoptozy komórek. Celem tego badania było zbadanie wpływu EPO na terapeutyczną siłę działania MSC w szczurzym modelu zawału mięśnia sercowego. METODY: Żywotność MSC wykryto za pomocą MTT i cytometrii przepływowej po hodowli w pożywce bez surowicy przez 24 godziny z lub bez EPO. Uwalnianie naczyniowego czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) przez MSC inkubowane z różnymi dawkami EPO oznaczono za pomocą testu ELISA. Natychmiast po podwiązaniu naczyń wieńcowych, autologiczne MSC (3 x 10(6) komórek) wstrzyknięto do niedokrwionego mięśnia sercowego (grupy MSC i MSC-EPO grupy). EPO (3000 U/kg masy ciała) wstrzykiwano codziennie przez 3 kolejne dni począwszy od 1 dnia przed podwiązaniem. Ta sama dawka EPO była również wstrzykiwana przez kolejne 3 dni począwszy od 15 dni po operacji (grupy EPO i MSC-EPO). Zwierzętom kontrolnym wstrzykiwano roztwór soli fizjologicznej przez ten sam okres czasu. Czynność serca oceniano za pomocą echokardiografii 2 i 21 dni po operacji, odpowiednio. Western blot i oceny immunohistologiczne zostały przeprowadzone w celu zbadać efekty leczenia. WYNIKI: In vitro, EPO hamowało apoptozę MSC indukowaną przez pożywkę bez surowicy i zwiększone uwalnianie czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) przez MSC. In vivo, rozmiar zawału serca był znacznie mniejszy, czynność serca znacznie poprawiła się, a gęstość naczyń włosowatych była oczywiście wyższa w grupach MSC i EPO niż w grupie kontrolnej. w grupie kontrolnej. Leczenie skojarzone z infuzją EPO i przeszczepem MSC wykazało dalszy spadek wielkości zawału, dalszą poprawę funkcji serca i gęstości kapilar. poprawę czynności serca i dalszy wzrost gęstości naczyń włosowatych w porównaniu z MSC lub samą EPO. Ponadto, zmierzono wyższy stosunek fosforylowanego Akt do całkowitego Akt mierzono metodą Western blot; Bcl-2 był regulowany w górę, a Bax był w grupie MSC-EPO w porównaniu z pozostałymi trzema grupami. pozostałymi trzema grupami. WNIOSEK: Transplantacja MSC w połączeniu z infuzją EPO jest lepsza niż monoterapia MSC w zakresie angiogenezy i przywracania funkcji serca. --- CELE: Erytropoetyna (EPO) poprawia czynność serca i indukuje neowaskularyzację w przewlekłej niewydolności serca (CHF), chociaż dokładny mechanizm nie został wyjaśniony. Zbadaliśmy wpływ EPO na napływ i komórek progenitorowych śródbłonka (EPC) do mikrokrążenia mięśnia sercowego i mięśnia sercowego. mikrokrążenia i ekspresję czynników angiogennych w mięśniu sercowym. METODY I WYNIKI: CHF indukowano u szczurów przez podwiązanie tętnicy wieńcowej powodując zawał mięśnia sercowego (MI) po zastąpieniu szpiku kostnego przez transgenicznymi komórkami ludzkiej łożyskowej fosfatazy alkalicznej (hPAP). Zbadaliśmy wpływ leczenia darbepoetyną alfa (EPO, 40 mikrog/kg, co 3 tyg, począwszy od 3 tygodni po MI) na podłużne zmiany w funkcji lewej komory (LV) funkcja, krążące EPC, histologia mięśnia sercowego i ekspresja naczyniowego czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) po 9 tygodniach od MI. EPO zapobiegało Rozszerzenie LV i poprawa funkcji serca (wszystkie P < 0,05), co było związane z 42% zwiększonym wzrostem naczyń włosowatych (P < 0,01). Indukowana przez EPO mobilizacja EPC ze szpiku kostnego (P < 0,01), co skutkowało trzykrotnie zwiększonym napływem EPC do mikrokrążenia sercowego. Odsetek śródbłonka, który składał się z komórek pochodzących ze szpiku kostnego był znacząco zwiększony (3,9 +/- 0,5 vs. 11,4 +/- 1%, P < 0,001), obejmując 30% nowo utworzonych naczyń włosowatych. Ponadto Ponadto leczenie EPO spowodowało 4,5-krotny wzrost ekspresji mięśnia sercowego VEGF, która silnie korelowała z neowaskularyzacją (r = 0,67; P < 0.001). VEGF był w równym stopniu wyrażany przez komórki śródbłonka mięśnia sercowego i szpiku kostnego. szpiku kostnego. WNIOSEK: W neowaskularyzacji indukowanej EPO w niewydolności serca po zawale mięśnia sercowego pośredniczy poprzez połączenie rekrutacji EPC ze szpiku kostnego i zwiększonej ekspresji ekspresji VEGF w mięśniu sercowym. --- Sugeruje się, że erytropoetyna (EPO) ma działanie kardioprotekcyjne przed niedokrwieniem. Celem tego badania było zbadanie wpływu EPO na przebudowę serca po zawale mięśnia sercowego (MI). MI został wywołany przez podwiązanie tętnicy wieńcowej u szczurów rasy Wistar. Szczury z MI zostały losowo podzielone na nieleczone MI i dwie grupy MI leczone EPO. EPO podawano podskórnie przez wstrzyknięcie raz dziennie przez 4 dni po MI w dawce 5000 U/kg lub 3 razy w tygodniu przez 4 tygodnie w dawce 1000 U/kg. razy w tygodniu przez 4 tygodnie w dawce 1000 U/kg. Pięć dni po MI, EPO zapobiegało wzrostowi aktywowanej kaspazy 3, metaloproteinazy macierzy-2 i transkrypcji aktywacji białka aktywatora-1 w mięśniu sercowym bez zawału. Cztery tygodnie po MI, masa lewej komory, ciśnienie końcowo-rozkurczowe w lewej komorze i wymiar lewej komory były zwiększone. i wymiar lewej komory były zwiększone, a frakcja wyrzutowa i fala E były zmniejszone. EPO znacząco osłabiło tę komorową remodeling oraz dysfunkcję skurczową i rozkurczową. Ponadto EPO znacząco osłabiła zwłóknienie śródmiąższowe i ekspresję genów związanych z remodelingiem w mięśniu sercowym bez zawału. Co więcej, EPO znacząco zwiększyło angiogenezę i zmniejszała apoptotyczną śmierć komórek w mięśniu sercowym. Podsumowując Podsumowując, EPO podawana po MI zapobiega przebudowie serca i poprawia funkcję komór dzięki zwiększonej angiogenezie i zmniejszonej apoptozie. --- Erytropoetyna (EPO) chroni mięsień sercowy przed uszkodzeniem niedokrwiennym i promuje korzystną przebudowę. Oceniliśmy skuteczność terapeutyczną wewnątrzsercowego wstrzyknięcia EPO i pośredniczonego przez EPO napływu komórek macierzystych w modelu zawału mięśnia sercowego szczura (MI) model. Po zawale serca, EPO (3000 U/kg) lub sól fizjologiczną podawano we wstrzyknięciu wewnątrzsercowym. wstrzyknięcie. W porównaniu z grupą kontrolną zawału mięśnia sercowego (MIC), EPO znacząco poprawiła funkcję lewej komory (n = 11-14, P < 0,05) i zmniejszone naprężenie ściany prawej komory (n = 8, P < 0,05) oceniane przez pętle ciśnienie-objętość po 6 tygodniach. Serca MI-EPO wykazywały mniejszy rozmiar zawału zawał (20,1 +/- 1,1% w porównaniu do 27,8 +/- 1,2%; n = 6-8, P < 0,001) i większą gęstość naczyń włosowatych (338,1 +/- 1,5%). gęstość naczyń włosowatych (338,5 +/- 14,7 vs. 259,8 +/- 9,2 naczyń na mm2; n = 6-8, P < 0,001) niż serca MIC. Bezpośrednie wstrzyknięcie EPO zmniejszyło po zawale mięśnia sercowego apoptozę o około 41% (0,27 +/- 0,03% w porównaniu do 0,42 +/- 0,03%; n = 6, P= 0.005). Chemoatraktant SDF-1 był znacząco regulowany w górę przez c-Kit(+) i CD34(+) komórki macierzyste były znacznie liczniejsze w MI-EPO. były znacznie liczniejsze w MI-EPO niż w MIC po 24 godzinach we krwi obwodowej (n = 7 krwi obwodowej (n = 7, P < 0,05) i po 48 godzinach w sercach z zawałem (n = 6, P < 0,001). Ponadto, mRNA Akt, eNOS i receptora EPO były znacząco zwiększone w sercach MI-EPO (n = 7, P < 0,05). Wewnątrzsercowe wstrzyknięcie EPO przywraca mięśnia sercowego funkcje mięśnia sercowego po MI, co można przypisać lepszej wczesnej rekrutacji c-Kit(+) i komórek macierzystych CD34(+) poprzez zwiększoną ekspresję chemoatraktantu SDF-1. --- Czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) i erytropoetyna to dwie cytokiny. cytokiny, które, jak wykazano, poprawiają czynność serca i perfuzję w zawale mięśnia sercowego. G-CSF był początkowo oceniany jako mobilizator komórek macierzystych a erytropoetyna jako środek cytoprotekcyjny. Jednak obie cytokiny mają bezpośrednie działanie cytoprotekcyjne i zdolność mobilizowania komórek macierzystych. Bezpośrednie cytoprotekcyjne obu cytokin są zwykle mediowane przez szlak Jak-STAT . W badaniach przedklinicznych G-CSF i erytropoetyna poprawiały czynność i perfuzję serca poprzez i perfuzję poprzez angiomiogenezę i ochronę kardiomiocytów w zawale mięśnia sercowego. mięśnia sercowego. Jednak wyniki ostatnich badań klinicznych nie korzystnego wpływu terapii cytokinowej z użyciem G-CSF lub erytropoetyny u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego. Konieczne są dalsze badania w celu w celu wyjaśnienia mechanizmu działania i poprawy skuteczności terapeutycznej poprzez zastosowanie nowych strategii, takich jak skojarzone cytokiny. --- Wstęp: W eksperymentalnych modelach ostrego zawału mięśnia sercowego (AMI), erytropoetyna (EPO) zmniejsza rozmiar zawału i poprawia funkcję lewej komory (LV) funkcję lewej komory. Jednak w warunkach klinicznych wpływ EPO na AMI był niejasny. Przeprowadziliśmy systematyczny przegląd i metaanalizę randomizowanych randomizowanych badań klinicznych (RCT) EPO w celu zbadania bezpieczeństwa i efektów terapeutycznych EPO u pacjentów z AMI. EPO u pacjentów z AMI. METODY: Zidentyfikowaliśmy raporty z badań RCT porównujących EPO z placebo w leczeniu AMI u dorosłych ludzi w PubMed, Cochrane Central Register of Controlled Trials i EMBASE. Wyniki obejmowały śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny, poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, czynność serca serca według frakcji wyrzutowej LV i wielkości zawału. WYNIKI: Uwzględniliśmy 13 artykułów RCT z danymi dotyczącymi 1564 pacjentów. Terapia erytropoetyną nie poprawiła frakcji wyrzutowej LV (średnia ważona średnia ważona [WMD] 0,33, 95% CI -1,90 do 1,24, P = .68) i nie miała wpływu na wielkość zawału mierzoną za pomocą rezonansu magnetycznego serca (WMD -0,12, -2,16 do 1,91, P = .90) lub szczytową wartość kinazy kreatynowej-MB w surowicy (WMD -2,01, -25,70 do 21,68, P = .87). Leczenie erytropoetyną nie zmniejszało ryzyka wystąpienia niekorzystnych zdarzeń sercowych (ryzyko względne [RR] 1,02, 0,65-1,61, P = .92). Leczenie erytropoetyną nie zmniejszyło również ryzyka wystąpienia niewydolności serca (RR, 0,69, 0,27-1,72, P = .42) i śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (RR 0,55, 0,22-1,33, P = .18). Ponadto EPO nie miała wpływu na ryzyko zakrzepicy w stencie (RR, 0,69, 0.29-1.64, P = .40). WNIOSEK: Erytropoetyna u pacjentów z AMI wydaje się nie przynosić korzyści klinicznych klinicznych korzyści dla funkcji serca lub zmniejszenia wielkości zawału, zdarzeń sercowo-naczyniowych i śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny. Erytropoetyna może nie być wyborem dla pacjentów z AMI.
jaka jest rola erytropoetyny w regeneracji serca po zawale mięśnia sercowego?
W badaniach przedklinicznych erytropoetyna poprawiała czynność serca i perfuzję poprzez angiomiogenezę i ochronę kardiomiocytów w zawale mięśnia sercowego, wskazując, że erytropoetyna może odgrywać rolę w stymulacji regeneracji komórek w normalnych warunkach fizjologicznych i u pacjentów z uszkodzeniem mięśnia sercowego.  Stwierdzono, że nadekspresja Epo zwiększa właściwości regeneracyjne komórek MSC zarówno na drodze autokrynnej, jak i parakrynnej. Wyniki ostatnich badań klinicznych nie potwierdziły jednak korzystnego wpływu terapii cytokinowej erytropoetyną u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego.