Oponiaki powstają z warstwy pajęczynówki opon mózgowo-rdzeniowych otaczających mózg i kręgosłup. mózg i kręgosłup. Stanowią one ponad jedną trzecią wszystkich pierwotnych nowotworów guzy ośrodkowego układu nerwowego u dorosłych i wiążą się ze znacznym ryzykiem zachorowalności z powodu ucisku lub przemieszczenia. Znaczący wzrost ryzyka oponiaków jest związany z neurofibromatozą typu 2 (NF2) poprzez mutację genu NF2. mutację genu NF2. Ponadto u około 5% osób z chorobą schwannomatozą rozwijają się oponiaki, poprzez mutację podjednostki kompleksu remodelującego chromatynę SWI/SNF podjednostki kompleksu remodelującego chromatynę, SMARCB1. Niedawno odkryto drugą podjednostkę kompleksu SWI/SNF SMARCE1, została zidentyfikowana jako przyczyna oponiaków jasnokomórkowych, wskazując na szerszą rolę tego kompleksu w chorobie oponiaka. Kompleks soniczny sonic hedgehog (SHH) - gen szlaku sygnałowego GLI1, SUFU, został również zidentyfikowany jako przyczyna przyczyną dziedzicznych mnogich oponiaków w dużej fińskiej rodzinie. Niedawna identyfikacja Niedawna identyfikacja mutacji somatycznych w składnikach szlaku sygnałowego SHH-GLI1 i AKT1-MTOR wskazuje na możliwość wzajemnego oddziaływania tych szlaków w rozwoju oponiaków. w rozwoju oponiaków. W niniejszym przeglądzie opisano znane geny predysponujące do rozwoju oponiaków i ich powiązania z niedawno zidentyfikowanymi mutacjami somatycznymi. mutacjami somatycznymi. --- Oponiaki są najczęstszymi pierwotnymi nowotworami układu nerwowego. Guz NF2 jest zaburzony w około połowie wszystkich oponiaków, ale pełne spektrum zmian genetycznych pozostaje pełne spektrum zmian genetycznych pozostaje niezdefiniowane. Przeprowadziliśmy sekwencjonowanie całego genomu lub całego eksomu na 17 oponiakach i ukierunkowane sekwencjonowanie na dodatkowych 48 guzach w celu identyfikacji i walidacji somatycznych zmian genetycznych. Większość oponiaków miała proste genomy, z mniejszą liczbą mutacji, rearanżacji i niż w przypadku innych guzów u dorosłych. Jednakże, jednak kilka oponiaków zawierało bardziej złożone wzorce zmian liczby kopii i rearanżacji, w tym jeden guz z chromotripsis. Potwierdziliśmy ogniskową inaktywację NF2 w 43% guzów i stwierdziliśmy zmiany w modyfikatorach epigenetycznych w dodatkowych 8% guzów. dodatkowych 8% guzów. Podgrupa oponiaków pozbawionych zmian NF2 zawierała nawracające mutacje onkogenne w AKT1 (p.Glu17Lys) i SMO (p.Trp535Leu) i wykazywała immunohistochemiczne dowody aktywacji tych szlaków. szlaków. Mutacje te występowały w trudnych terapeutycznie guzach podstawy czaszki i wyższym stopniu zaawansowania. Wyniki te zaczynają definiować spektrum zmian genetycznych w oponiakach i zidentyfikować potencjalne cele terapeutyczne. --- 1. Cancer Discov. 2013 Mar;3(3):OF13. doi: 10.1158/2159-8290.CD-RW2013-028. Epub 2013 Feb 7. --- Przedstawiamy analizę genomową 300 oponiaków, najczęstszych pierwotnych guzów mózgu. mózgu, prowadzącą do odkrycia mutacji w TRAF7, proapoptotycznej ligazy ubikwityny E3 proapoptotycznej ligazy ubikwityny E3, w prawie jednej czwartej wszystkich oponiaków. Mutacje w TRAF7 często występowały z powtarzającą się mutacją (K409Q) w KLF4, czynniku transkrypcyjnym czynnika transkrypcyjnego znanego ze swojej roli w indukowaniu pluripotencji lub z AKT1(E17K), mutacją mutacją aktywującą szlak PI3K. Mutacje SMO, które aktywują sygnalizację sygnalizację Hedgehog, zostały zidentyfikowane w ~ 5% oponiaków bez mutacji NF2. Te oponiaki inne niż NF2 były klinicznie charakterystyczne - prawie zawsze łagodne, ze stabilnością chromosomalną i pochodziły z przyśrodkowej podstawy czaszki. W przeciwieństwie do tego, oponiaki ze zmutowanym NF2 i/lub utratą chromosomu 22 częściej były nietypowe, wykazujące niestabilność genomową i lokalizujące się w półkulach mózgowych i móżdżkowych. półkul mózgowych i móżdżku. Łącznie, wyniki te identyfikują odrębne podtypy oponiaków, sugerując możliwości ukierunkowanych terapii.
Czy mutacje AKT1 występują w oponiakach?
Tak, mutacja AKT1 występuje w oponiakach.