Flekainid jest zalecany jako lek przeciwarytmiczny pierwszego rzutu w celu utrzymania prawidłowego rytmu zatokowego u pacjentów ze strukturalnym migotaniem przedsionków (AF). rytmu zatokowego u pacjentów z migotaniem przedsionków (AF), którzy mają strukturalnie strukturalnie prawidłowe serce lub nadciśnienie tętnicze bez przerostu lewej komory. Flekainid jest blokerem kanału sodowego o minimalnym wpływie na repolaryzację komór. repolaryzację komór. Opisujemy przypadek 32-letniego mężczyzny ze strukturalnie prawidłowym sercem i uporczywym strukturalnie prawidłowym sercem i przetrwałym migotaniem przedsionków, u którego rozpoczęto leczenie diltiazemem i flekainidem w dawce 50 mg dwa razy dziennie około rok przed prezentacją. Z powodu uporczywych i uciążliwych objawów i uciążliwych objawów, jego dawka została zwiększona do 150 mg dwa razy na dobę, co było co wiązało się z postępującym wydłużeniem skorygowanego odstępu QT. W dniu w dniu zgłoszenia poddał się testowi wysiłkowemu w ramach wymogów pracy. Podczas biegu poczuł zawroty głowy i doświadczył omdlenia oraz zatrzymania akcji serca. i zatrzymania akcji serca. Dostępny był automatyczny defibrylator zewnętrzny, który wykazał polimorficzny częstoskurcz komorowy. Pacjent został pomyślnie reanimowany. Ten przypadek, choć rzadki, sugeruje, że flekainid może wywoływać wydłużenie odstępu QT prowadzące do torsades de pointes. Lekarze powinni być świadomi i i rozważyć okresową ocenę za pomocą elektrokardiogramów. --- Pozostaje niejasne, czy flekainid, lek przeciwarytmiczny klasy I, poprawia gradient ciśnienia w lewej komorze (LVPG) lub objawy u pacjentów z obturacyjną kardiomiopatią przerostową (HCM). obturacyjną kardiomiopatią przerostową (HCM). W naszym badaniu oceniano długoterminową skuteczność flekainidu, w porównaniu z dizopiramidem, po podaniu doustnym, na LVPG i objawów u pacjentów z obturacyjną HCM. Spośród 164 pacjentów z obturacyjną HCM pacjentów, 15 otrzymywało doustną terapię flekainidem, a 33 doustną terapię dizopiramidem. dizopiramid. LVPG zmniejszyła się z 79,8 ± 36,6 do 39,2 ± 36,7 mmHg (p = 0,003) po leczeniu flekainidem i z 74,5 ± 26,4 do 31,4 ± 24,8 mmHg (p < 0,001) po leczeniu dizopiramidem. Procentowa redukcja LVPG wynosiła -47,9 ± 43,2% u pacjentów leczonych flekainidem, co jest porównywalne z wynikami dla pacjentów leczonych dla osób leczonych dizopiramidem (-57,1 ± 33,0%; p = 0,425). Nie stwierdziliśmy istotnych różnic w poprawie klasy czynnościowej NYHA między pacjentami leczonych flekainidem i leczonych dizopiramidem (p = 0,331). Pacjenci leczeni flekainidem nie wykazywali istotnych działań niepożądanych, i nie było potrzeby miomektomii lub alkoholowej ablacji przegrody w celu zmniejszenia LVPG i objawów. objawów. Poprawa LVPG i objawów była podobna u pacjentów leczonych flekainidem i pacjentów leczonych dizopiramidem, co sugeruje, że że flekainid jest potencjalnie użyteczną alternatywą dla objawowej obturacyjnej HCM w szczególności u pacjentów z wagolitycznymi działaniami niepożądanymi wywołanymi przez dizopiramid, jaskrą z wąskim kątem przesączania lub przerostem gruczołu krokowego i istniejącymi wcześniej trudnościami z oddawaniem moczu. trudności w oddawaniu moczu. Nasze dane należy jednak traktować z ostrożnością ze względu na niewielką liczbę badanych pacjentów. małą liczbę badanych pacjentów. Terapia flekainidem będzie wymagała dalszych dowodów bezpieczeństwa, zanim będzie mogła być rutynowo zalecana u pacjentów z objawową obturacyjną HCM. --- Wykazano, że mechaniczne rozciąganie wywołuje arytmię. Chcieliśmy przeanalizować arytmię komorową indukowaną przez miejscowe rozciąganie lewej komory w celu dowiedzieć się, skąd biorą się arytmie i czy można im zapobiegać farmakologicznie. farmakologicznie. Izolowane serca królików (technika Langendorffa) zostały poddane do zwiększonego rozciągnięcia lewej komory przy lewej ścianie przez wprowadzenie dodatkowego balonu wewnątrzkomorowego i dostosowanie ciśnienia końcowo-rozkurczowego (EDP) do 25 mmHg przez 10 minut, a następnie 20-minutowy powrót do normalnego EDP 5-8 mmHg. Procesy aktywacji i repolaryzacji badano za pomocą komorowego 256 mapowanie nasierdziowe elektrod. Serca były leczone podczas całej procedury z nośnikiem, 0,5 μM flekainidu (bloker kanału sodowego) lub 100 μM streptomycyny (stosowanej tutaj jako bloker kanału jonowego aktywowanego przez rozciąganie). Dodatkowo Ponadto przeprowadziliśmy serię eksperymentów, w których zwiększyliśmy EDP do 30 mmHg (rozciąganie globalne zamiast lokalnego) poprzez napompowanie balonu ciśnieniowego lewej komory (odkształcenie, 0,148 ± 0,034). Każda seria została wykonana z n = 6. Rozciągnięcie spowodowało miejscowe odkształcenie lewej ściany o 25% wraz z miejscowym spowolnieniem procesu aktywacji w lewej komorze. spowolnieniem procesu aktywacji w lewej ścianie, zmianą wzorca aktywacji i arytmii komorowej. Przepływ wieńcowy nie był przepływ wieńcowy. Komorowe zaburzenia rytmu pochodziły z granicy między obszarem rozciągniętym i nierozciągniętym obszarem. Flekainid i streptomycyna zmniejszały wydłużenie procesu aktywacji w rozciągniętej lewej ścianie i łagodziły różnicę w całkowitym czasie aktywacji między ścianą lewą i przednią ale tylko częściowo zapobiegały arytmii. W dodatkowych eksperymentach W dodatkowych eksperymentach globalnego rozciągania względny przepływ wieńcowy i inne parametry pozostały niezmienione, w szczególności TAT. Tak więc, w przeciwieństwie do serii lokalnego rozciągania, nie było różnicy w zmianie różnicy w zmianie TAT między ścianą lewą i przednią. Tylko rzadkie pojedyncze pojedyncze skurcze dodatkowe komorowe (<1/min; pochodzące z LV (ściana przednia i lewa) tj. z obszaru rozciągniętego) zaobserwowano podczas rozciągania (ale nie na początku) i podczas początku) i podczas powrotu do zdrowia. Miejscowe rozciąganie lewej komory może wywołać arytmie komorowe. Lokalne spowolnienie aktywacji elektrycznej wydaje się być w to zaangażowane tak, że różnica w całkowitym czasie aktywacji rozciągniętej wolnej lewej ściany i nierozciągniętej wzrosła. --- CELE: Uważa się, że fale Ca(2+) są ważne w etiologii tachyarytmii komorowych. tachyarytmii komorowych. Istnieją sprzeczne wyniki dotyczące tego, czy flekainid redukuje fale Ca(2+) w izolowanych kardiomiocytach. Staraliśmy się potwierdzić czy flekainid hamuje fale w nienaruszonym kardiomiocycie i wyjaśnić mechanizm mechanizm. METODY I WYNIKI: Obrazowaliśmy spontaniczne zdarzenia uwalniania Ca(2+) z siateczki sarkoplazmatycznej (SR) w zdrowych kardiomiocytach dorosłych szczurów. w zdrowych kardiomiocytach dorosłych szczurów. Zmienność w stymulacji Częstotliwość stymulacji została wykorzystana do wytworzenia iskier lub fal Ca(2+). Częstotliwość iskier, częstotliwość fal częstotliwość i prędkość fali zostały zmniejszone przez flekainid przy braku zmniejszenie zawartości SR Ca(2+). Hamowanie I(Na) przez alternatywne środki farmakologiczne środki farmakologiczne (tetrodotoksyna, propafenon lub lidokaina) powodowały podobne zmiany. Aby ocenić udział I(Na) w wytwarzaniu iskry i fali i fali, zastosowano zaciskanie napięcia w celu aktywacji skurczu z utrzymywania potencjałów -80 lub -40 mV. Potwierdziło to, że zmniejszenie napływu Na(+) podczas stymulacji miocytów stymulacji miocytów jest wystarczające do zmniejszenia fal i że flekainid tylko powoduje redukcję fali Ca(2+), gdy aktywny jest I(Na). Stwierdzono, że Na(+)/Ca(2+)-exchanger (NCX) - za pośrednictwem wypływu Ca(2+) był znacznie zwiększony przez flekainid i że przez flekainid i że wpływ flekainidu na częstotliwość fal może być odwrócone przez zmniejszenie [Na(+)] (o), co sugeruje ważną rolę w dół dla funkcji NCX . WNIOSEK: Flekainid zmniejsza częstotliwość iskier i fal w nienaruszonym kardiomiocycie szczura kardiomiocytów w terapeutycznie istotnych stężeniach, ale mechanizm obejmuje raczej redukcję I (Na) niż bezpośrednie hamowanie receptora ryanodyny (RyR2) hamowanie. Zmniejszenie I(Na) skutkuje zwiększonym wypływem Ca(2+) przez NCX w poprzek przez sarkolemę, zmniejszając stężenie Ca(2+) w pobliżu RyR2.
Co jest głównym celem działania antyarytmicznego flekainidu?
Flekainid jest lekiem przeciwarytmicznym klasy 1c, który działa poprzez blokowanie kanałów sodowych i jest stosowany głównie w leczeniu nadkomorowych zaburzeń rytmu serca.