Gefitynib, specyficzny inhibitor receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR), może powodować opóźnienie wzrostu w liniach komórek nowotworowych. Dokładne zrozumienie sygnalizacji komórkowej gefitynibu ułatwi odkrycie biomarkerów do przewidywania wyników i monitorowania biomarkerów do przewidywania wyników i monitorowania terapii anty-EGFR, a także dostarczy informacji na temat kluczowych celów interwencji terapeutycznej. W tym badaniu, zbadaliśmy rolę transduktora erbB2.1 (TOB1) w terapii gefitynibem. Wykorzystując linie komórkowe raka płuc A549 i NCI-H1975, wyniki sugerowały, że że gefitynib może pośredniczyć w zatrzymaniu cyklu komórkowego w komórkach raka płuc przynajmniej poprzez celując w ekspresję TOB1. Leczenie gefitynibem powodowało zatrzymanie cyklu komórkowego głównie w fazie G1, co jest związane z translokacją jądrową TOB1 i jego interakcją z cykliną D1. Wykazaliśmy również, że obniżenie ekspresji ekspresji TOB1 przez RNAi uratowało komórki raka płuc przed indukowanym gefitynibem zatrzymanie proliferacji komórek. Wyniki te sugerują, że interakcja TOB1 z cykliną D1 i translokacją jądrową jest bezpośrednio zaangażowana w antyproliferacyjne zatrzymanie cyklu komórkowego indukowane gefitynibem. --- Gefitynib (Iressa) jest specyficznym i skutecznym inhibitorem receptora naskórkowego czynnika wzrostu receptora naskórkowego czynnika wzrostu. Zrozumienie dalszych komórkowych celów działania gefitynibu pozwoli na odkrycie biomarkerów do przewidywania wyników i monitorowania terapii przeciw naskórkowemu receptorowi czynnika wzrostu i dostarczy informacji na temat przezwyciężenia oporności na gefitynib. W tym badaniu zbadaliśmy rolę i regulację FOXM1 w odpowiedzi na leczenie gefitynibem w raku piersi. Używając wrażliwych na gefitynib linii komórkowych raka piersi BT474 i SKBR3, a także opornych linii MCF-7, MDA-MB-231 i MDA-MB-453, wykazaliśmy, że gefitynib hamuje ekspresję czynnika transkrypcyjnego FOXM1 w komórkach wrażliwych, ale nie opornych komórkach. Represja FOXM1 przez gefitynib jest związana z aktywacją FOXO3a i jest mediowana na poziomie transkrypcji i promotora genu. Wyniki te zostały zweryfikowane przez barwienie immunohistochemiczne próbek biopsji od pacjentek z pierwotnym rakiem piersi uzyskanych w badaniu neoadiuwantowym gefitynibu. Wykazaliśmy również, że ektopowa ekspresja aktywnego FOXO3a hamuje ekspresję FOXM1 ekspresję FOXM1, podczas gdy obniżenie ekspresji FOXO3a za pomocą małego interferującego RNA może regulować w górę FOXM1 i jego dalsze cele, takie jak kinaza polo, cyklina B1, i CDC25B oraz ratować wrażliwe komórki BT474 przed zatrzymaniem proliferacji wywołanym przez gefitynib. zatrzymanie proliferacji. Wyniki te sugerują, że gefitynib hamuje ekspresję FOXM1 poprzez FOXO3a w raku piersi. Ponadto wykazaliśmy, że nadekspresja FOXM1 typu dzikiego lub konstytutywnie aktywnego FOXM1, DeltaN-FOXM1, znosi śmierć komórki indukowaną przez gefitynib, wskazując, że FOXM1 odgrywa funkcjonalną rolę w pośredniczeniu w zatrzymaniu proliferacji indukowanym gefitynibem i w określaniu wrażliwości na gefitynib. Podsumowując, nasze badanie zdefiniowało FOXM1 jako komórkowy i marker aktywności gefitynibu w raku piersi. --- Gefitynib jest specyficznym inhibitorem receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) który powoduje opóźnienie wzrostu w liniach komórek nowotworowych i ludzkich ksenograftach nowotworowych wyrażających wysoki poziom EGFR. Zrozumienie dalszych celów komórkowych celów gefitynibu pozwoli na odkrycie biomarkerów do przewidywania wyników i monitorowania terapii anty-EGFR oraz dostarczy informacji na temat kluczowych celów interwencji terapeutycznej. celów dla interwencji terapeutycznej. W tym badaniu zbadaliśmy rolę FOXO3a w działaniu i oporności na gefitynib. Wykorzystując dwa wrażliwe na gefitynib (tj, BT474 i SKBR3), a także trzech innych opornych linii komórkowych raka piersi (MCF-7, MDA-MB-231 i MDA-MB-453), wykazaliśmy, że gefitynib celuje w czynnik transkrypcyjny FOXO3a. czynnik transkrypcyjny FOXO3a, aby pośredniczyć w zatrzymaniu cyklu komórkowego i śmierci komórki w wrażliwych komórkach raka piersi. W komórkach wrażliwych leczenie gefitynibem powoduje zatrzymanie cyklu komórkowego głównie w fazie G (0) - G (1) i apoptozę, co jest związane z defosforylacją FOXO3a w miejscach Akt i translokacją jądrową. i translokacją jądrową, podczas gdy w komórkach opornych FOXO3a pozostaje fosforylowany i pozostaje w cytoplazmie. Jądrowa akumulacja FOXO3a w odpowiedzi na gefitynib potwierdzono w wycinkach tkanki nowotworowej od pacjentek z rakiem piersi leczonych przedoperacyjnie gefitynibem w monoterapii. Wykazaliśmy również, że knockdown ekspresji FOXO3a przy użyciu małego interferującego RNA (siRNA) może uratować wrażliwe komórki BT474 od zatrzymania proliferacji komórek indukowanego gefitynibem, podczas gdy reintrodukcja aktywnego FOXO3a w opornych komórkach MDA-MB-231 może przynajmniej częściowo przywrócić zatrzymanie proliferacji komórek i wrażliwość na gefitynib. Te wyniki sugerują, że defosforylacja FOXO3a i lokalizacja jądrowa mają bezpośrednią rolę w pośredniczeniu w zatrzymaniu proliferacji indukowanym gefitynibem oraz w określaniu wrażliwości na gefitynib.
Jaki jest cel komórkowy gefitynibu?
Specyficznym celem komórkowym gefitynibu (Iressa) jest receptor naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR).