S100A7 (łuszczyca) i S100A15 (koebneryzyna) zostały po raz pierwszy zidentyfikowane w stanie zapalnym łuszczycowym. Są one bardzo interesujące ze względu na ich domniemaną funkcjonalną rolę w odporności wrodzonej, dojrzewaniu komórek naskórka i nowotworzeniu nabłonka. nowotworowych. Ludzkie S100A7 i S100A15 ewoluowały ostatnio poprzez duplikację genów w obrębie kompleksu różnicowania naskórka (chromosom 1q21) podczas ewolucji naczelnych tworząc nową podrodzinę S100. Dlatego też S100A7 i S100A15 są niemal identyczne pod względem sekwencji (>90%) i są trudne do rozróżnienia. Pomimo ich wysokiej homologii, S100A7 i S100A15 różnią się pod względem dystrybucji tkankowej, regulacja i funkcja, a tym samym przykład różnorodności w rodzinie S100 rodziny. Ich różne właściwości są ważnymi powodami do rozróżnienia S100A7 (łuszczycy) i S100A15 (koebneryzyny) w homeostazie nabłonka, zapaleniu, i raka. --- Ludzka psoriasyna (S100A7) została pierwotnie opisana jako członek rodziny białek wiążących wapń białek wiążących wapń S100, która ulega nadekspresji u pacjentów cierpiących na łuszczycę. na łuszczycę. Jej bydlęcy homolog został po raz pierwszy zidentyfikowany jako pochodzący od krów alergen oddechowy pochodzący od krów. Ponieważ zapalenie sutka wywołane przez Escherichia coli jest powszechnym problemem u bydła mlecznego bydła mlecznego, a ludzka łuszczyca wykazuje aktywność przeciwdrobnoustrojową preferencyjnie przeciwko E. coli, zbadaliśmy, czy bydlęce mRNA ulega ekspresji w gruczole mlekowym. w gruczole mlekowym. Aby zademonstrować aktywność przeciwdrobnoustrojową bydlęcej psoriazyny, wyizolowaliśmy cDNA z wymienia, sklonowaliśmy bydlęcy gen psoriazyny w bakteryjnym wektorze ekspresyjnym i sklonowaliśmy go w bakteryjnym wektorze ekspresyjnym. bakteryjnym wektorze ekspresyjnym, a rekombinowane białko uległo ekspresji w komórkach BL21 komórkach. Aktywność przeciwbakteryjną in vitro zbadano wykonując testy wrażliwości na mikrorozcieńczenie i testy dyfuzji radialnej z ośmioma różnych szczepów bakterii, w tym trzech różnych szczepów E. coli i jednego szczepu drożdży. drożdży. Aktywność przeciwdrobnoustrojowa rekombinowanej łuszczycy bydlęcej jest porównywalna z ludzką psoriasyną, a także ograniczona do E. coli. Wydaje się, że psoriasyna być częścią lokalnego mechanizmu obronnego gospodarza w wymieniu, jest domniemanym kandydatem na czynnik kandydatem na czynnik specyficzny dla krów wpływający na podatność na mastitis oraz możliwą alternatywą dla konwencjonalnych antybiotyków. --- Łuszczyca (S100 A7) została odkryta dwie dekady temu jako białko obficie wyrażane w keratynocytach łuszczycowych. Mimo że przeprowadzono wiele badań naukowych zostało przeprowadzonych nad charakterystyką łuszczycy, tylko ostatnie badania wskazują na ważną rolę łuszczycy jako białka przeciwdrobnoustrojowego i immunomodulującego białko w skórze i innych nabłonkach. W niniejszym przeglądzie przedstawiamy przegląd głównych odkryć w badaniach nad łuszczycą i omawiamy nowe badania podkreślające rolę łuszczycy jako ważnej cząsteczki efektorowej bariery skórnej. bariery skórnej. --- CEL: Psoriasyna, pierwotnie wyizolowana z łuszczycy jako nadekspresja cząsteczka o nieznanej funkcji, została niedawno zidentyfikowana jako główny Escherichia coli zabijający peptyd przeciwdrobnoustrojowy zdrowej skóry. Celem tego badania było zbadanie ekspresji i przeciwdrobnoustrojowej roli psoriazyny na powierzchni oka i w aparacie łzowym. METODY: Różne tkanki aparatu łzowego i powierzchni oka zostały systematycznie analizowane za pomocą RT-PCR, Western blot i immunohistochemii pod kątem ich zdolności do ekspresji i produkcji łuszczycy. Indukowalność indukowalność i regulację psoriasyny badano w ludzkiej rogówce, jak również a także w liniach komórek nabłonka spojówki po prowokacji patogenami ocznymi i cytokinami prozapalnymi. cytokinami prozapalnymi. Przeprowadzono RT-PCR w czasie rzeczywistym w celu oceny ekspresji i indukcji łuszczycy. Ponadto, płyn łzowy uzyskany od od różnych zdrowych ochotników zbadano testem ELISA pod kątem stężenia łuszczycy. stężenie. WYNIKI: Analizy RT-PCR i Western blot ujawniły konstytutywną ekspresję psoriazyny w rogówce, spojówce, przewodach nosowo-łzowych i gruczole łzowym. Immunohistochemia wykazała silne zabarwienie gruczołów Meiboma dla łuszczycy. Nie zaobserwowano indukcji psoriasyny po stymulacji supernatantami E. coli, podczas gdy supernatanty Staphylococcus aureus i Haemophilus influenzae znacząco zwiększyły ekspresję mRNA łuszczycy. Stymulacja IL-1β i VEGF również silnie zwiększała transkrypcję łuszczycy. Największe ilości białka łuszczycy wykryto w płynie łzowym (~170 ng/ml) zdrowych ochotników. ochotników. WNIOSKI: Wyniki sugerują, że psoriasyna jest wytwarzana przez struktury powierzchni oka i jest częścią wrodzonego układu odpornościowego powierzchni oka i filmu łzowego. i filmu łzowego. --- Psoriasyna (S100A7), pierwotnie zidentyfikowana w łuszczycy, jest białkiem wiążącym wapń białko należące do wielogenowej rodziny S100. W raku przewodowym wysokiego stopnia in situ, psoriasyna została zidentyfikowana jako jeden z najbardziej obfitych transkryptów. My wcześniej wykazaliśmy, że psoriazyna była indukowana przez reaktywne formy tlenu (ROS). Co więcej, obniżenie poziomu psoriazyny przez krótką spinkę do włosów RNA (shRNA) prowadziła do zmniejszonej ekspresji czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF) i hamowała wzrost guza in vivo. Celem niniejszego badania było zbadanie czy łuszczyca może mieć bezpośredni wpływ na komórki śródbłonka. W tym badaniu wykazaliśmy, że łuszczyca zwiększała ekspresję VEGF w komórkach nabłonka sutka. komórek. Leczenie komórek śródbłonka rekombinowaną łuszczycą zwiększyło proliferację porównywalną z rekombinowanym białkiem VEGF. Nie zaobserwowano zmian w proliferacji zaobserwowano, gdy komórki śródbłonka zostały zakażone białkiem adenowirusami eksprymującymi psoriasynę, co sugeruje, że efekt proliferacyjny łuszczycy pośredniczył specyficzny receptor. Leczenie sRAGE, ukierunkowane na receptora dla końcowych produktów zaawansowanej glikacji (RAGE), hamowało proliferację komórek śródbłonka. proliferację komórek śródbłonka i tworzenie rurek wzmocnione przez rekombinowaną łuszczycę. Wykazaliśmy, że ekspresja VEGF nie była indukowana przez nadtlenek wodoru, gdy łuszczyca została wyciszona przez shRNA, co doprowadziło do hipotezy, że łuszczyca indukuje ROS. Rzeczywiście, wykazano, że psoriasyna indukuje ROS zarówno w komórkach śródbłonka, jak i nabłonka. komórkach śródbłonka i nabłonka. Co więcej, sRAGE hamował zależne od łuszczycy wytwarzanie ROS w komórkach śródbłonka. Wreszcie, leczenie przeciwutleniającym białkiem Bcl-2 zniosło wpływ łuszczycy na proliferację komórek śródbłonka. Nasze dane sugerują, że ekspresja psoriazyny w komórkach nabłonka sutka prowadzi do zwiększonej proliferacji komórek śródbłonka. proliferacji komórek śródbłonka w sposób parakrynny poprzez RAGE. Psoriasyna może odgrywać rolę w progresji raka piersi poprzez promowanie odpowiedzi na stres oksydacyjny i angiogenezę. i angiogenezę. --- Łuszczyca jest powszechną złożoną chorobą genetyczną charakteryzującą się przerostem i stanem zapalnym skóry. i stanem zapalnym skóry; jednak względny udział komórek naskórka i układu odpornościowego w patogenezie choroby pozostaje niejasny. Badania powiązań zdefiniowały locus podatności na łuszczycę (PSORS4) na 1q21, kompleks różnicowania naskórka, który obejmuje geny kompleksu różnicowania naskórka, który obejmuje geny dla małych białek wiążących wapń S100 białek wiążących wapń S100. Białka te są zaangażowane w zewnątrzkomórkową i wewnątrzkomórkową sygnalizację sygnalizacji podczas nabłonkowej obrony gospodarza, łącząc odporność wrodzoną i adaptacyjną. Skóra łuszczycowa podatna na stany zapalne konstytutywnie wyraża podwyższone stężenia S100A7 (psoriasyna) i S100A15 (koebneryzyna) w naskórku. Tutaj donosimy, że genetycznie zmodyfikowane myszy wyrażające podwyższone ilości regulowane doksycykliną mS100a7a15 w keratynocytach skóry wykazały przesadną odpowiedź zapalną, gdy są kwestionowane przez egzogenne bodźce, takie jak ścieranie (zjawisko Koebnera). Ta odpowiedź immunologiczna charakteryzowała się naciek komórek odpornościowych i podwyższone stężenie limfocytów T pomocniczych 1 (T(H)1) i T(H)17 cytokin prozapalnych, które zostały powiązane z patogenezą łuszczycy i były dalej wzmacniane. łuszczycy i zostały dodatkowo wzmocnione po prowokacji. Zarówno inicjacja stanu zapalnego i amplifikacja wymagały wiązania mS100a7a15 z receptorem zaawansowanych mS100a7a15 nasilał stan zapalny, działając bezpośrednio jako chemoatraktant. bezpośrednio jako chemoatraktant dla leukocytów, dodatkowo zwiększając liczbę komórek komórek zapalnych infiltrujących skórę. Badanie to zapewnia patogenetyczny patogenetyczny model łuszczycy wykorzystujący gen kandydujący łuszczycy do połączenia naskórka i z wrodzonym układem odpornościowym w wywoływaniu stanu zapalnego, podkreślając oś S100A7A15-RAGE jako potencjalny cel terapeutyczny.
W jakim stanie pierwotnie zidentyfikowano białko S100A7?
Psoriasyna (S100A7) została pierwotnie zidentyfikowana w łuszczycy.