Chociaż nowotwory mogą mieć wiele zmian genetycznych, istnieje tylko kilka mutacji mutacji faktycznie związanych z podstawowymi cechami komórek nowotworowych, takimi jak proliferacja lub unikanie apoptozy. Ponieważ komórki nowotworowe są "uzależnione" od od tych "genów napędowych", farmakologiczne hamowanie funkcji tych genów jest wysoce skuteczne. skuteczne. Inhibitory kinazy tyrozynowej receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) inhibitor (TKI) (taki jak gefitynib lub erlotynib) w leczeniu raka płuc z mutacją genową EGFR jest jednym z prototypów takich terapii. Kilka badań klinicznych badań klinicznych wyraźnie wykazało, że przeżycie wolne od progresji u pacjentów leczonych EGFR-TKI jest znacznie dłuższe niż w przypadku pacjentów leczonych konwencjonalną chemioterapią podwójną chemioterapią platynową. Terapia EGFR-TKI radykalnie zmieniła paradygmat leczenia raka płuc. Co więcej, w 2012 r. kriotynib został zatwierdzony do leczenia raka płuca z translokacją genu kinazy chłoniaka anaplastycznego (ALK). (ALK). Terapie celowane w raku płuca "uzależnionym" od innych mutacji genów mutacje genów, w tym ROS1, RET lub HER2. Dzięki tych spersonalizowanych podejść, rak płuca zmienia się z ostrej śmiertelnej choroby w chorobę bardziej przewlekłą, a ostatecznie możemy być w stanie go wyleczyć. --- Rozwój oporności na inhibitory kinazy tyrozynowej receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR-TKI) wydaje się niemal nieunikniony. na inhibitory kinazy tyrozynowej receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR-TKI) wydaje się niemal nieunikniony, nawet u pacjentów z rakiem płuca raka płuc, którzy początkowo dobrze reagują na EGFR-TKI. Amplifikacja MET została niedawno jest mechanizmem ucieczki przed przeciwnowotworowym działaniem inhibitorów EGFR. W niniejszym badaniu zbadaliśmy, w jaki sposób MET wpływa na wrażliwość na EGFR-TKI w komórkach PC-9. Podlinie oporne na gefitynib lub erlotynib zostały przez wystawienie macierzystej linii komórkowej PC-9 na przewlekłe, powtarzane leczenie tymi lekami. leczenie tymi lekami. Te oporne podlinie wykazywały ponad 100-krotną większą oporność na gefitynib i erlotynib oraz nabyły oporność krzyżową na inne EGFR-TKI. Mutacja T790M EGFR została wykryta za pomocą pirosekwencjonowania, co wydawała się być przyczyną lekooporności. Oporne komórki wykazywały również aktywację MET chociaż nie wykryto amplifikacji genu. Ponadto Ponadto indukcja aktywności MET nie była związana z wrażliwością na EGFR-TKI. EGFR-TKI. Co ciekawe, zwiększona liczba przejść bez ekspozycji na gefitynib lub erlotynib powodował aktywację MET, ale nie wpływało to na wrażliwość na EGFR-TKI. EGFR-TKI. Ponadto stwierdzono, że czynnik wzrostu hepatocytów blokuje zdolność EGFR-TKI do hamowania aktywacji MET. Jednak utrzymująca się aktywacja MET przez czynnik wzrostu hepatocytów nie modulował efektów komórkowych gefitynibu lub erlotynibu. erlotynibu. Aktywowany MET zwiększał raczej zdolność do migracji i inwazji. Podsumowując, aktywacja MET może być nabyta podczas proliferacji komórek nowotworowych i zwiększa zdolności migracyjne i inwazyjne bez wpływu na wrażliwość komórkową na EGFR-TKI. W związku z tym niniejsze badanie sugeruje, że aktywacja MET spowodowana przez czynniki inne niż amplifikacja genu MET nie jest odpowiednim markerem zastępczym oporności na EGFR-TKI. --- Mutacje somatyczne w eksonach kodujących domenę kinazy tyrozynowej receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) receptora czynnika wzrostu (EGFR) występują w ludzkich gruczolakorakach płuc i są związane z wrażliwością na inhibitory kinazy tyrozynowej są związane z wrażliwością na inhibitory kinazy tyrozynowej - gefitynib i erlotynib. erlotynib. Prawie 90% mutacji EGFR to albo krótkie delecje w ramce w eksonie 19 lub mutacje punktowe, które powodują substytucję argininy na leucynę w aminokwasie 858 (L858R). Aby dokładniej zbadać rolę tych mutacji w inicjacji i utrzymaniu raka płuc, opracowaliśmy transgeniczne myszy myszy, które wyrażają mutanta delecji eksonu 19 (EGFR(DeltaL747-S752)) lub mutanta L858R (EGFR(L858R)) w pneumocytach typu II pod kontrolą doksycykliny. Ekspresja któregokolwiek z mutantów EGFR prowadzi do rozwoju gruczolakoraków płuc. gruczolakoraka płuc. Dwa tygodnie po indukcji doksycykliną, myszy z ekspresją allel EGFR(L858R) wykazują rozproszonego raka płuc bardzo przypominającego ludzki rak oskrzelowo-pęcherzykowy. ludzki rak oskrzelowo-pęcherzykowy, a później rozwijają się przeplatane wieloogniskowe gruczolakoraki. W przeciwieństwie do tego, myszy z ekspresją EGFR(DeltaL747-S752) rozwijają wieloogniskowe guzy osadzone w normalnym miąższu płuc z dłuższym okresem utajenia. U myszy niosących allel EGFR, odstawienie doksycykliny (w celu zmniejszenia ekspresji transgenu) lub leczenie ekspresji transgenu) lub leczenie erlotynibem (w celu zahamowania aktywności kinazy) aktywność) powoduje szybką regresję guza, ocenianą za pomocą rezonansu magnetycznego obrazowania magnetycznego i histopatologii, wykazując, że zmutowany EGFR jest wymagany do utrzymania guza. utrzymania guza. Modele te mogą być przydatne w opracowywaniu ulepszonych terapii dla pacjentów z rakiem płuc z mutacją EGFR. --- Pooperacyjna chemioterapia adiuwantowa z tegafur-uracylem stała się standardem standardem opieki nad pacjentami z całkowicie resekcyjnym gruczolakorakiem w stadium zgodnie z pozytywnymi wynikami badania III fazy przeprowadzonego w Japonii. Skuteczność skuteczność tegafur-gimeracil-oteracil potas w zaawansowanym niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC). niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC) jest obecnie badana w badaniu III fazy w leczeniu pierwszego rzutu w skojarzeniu z platyną. pierwszej linii leczenia w skojarzeniu z lekiem platynowym, jak również w leczeniu drugiej linii jako monoterapia. Dowody na obecność receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) - inhibitora kinazy tyrozynowej (TKI), takiego jak gefitynib i erlotynib zostały po raz pierwszy potwierdzone jako leczenie drugiego rzutu u nieselektywnych pacjentów z zaawansowanym NSCLC. Jednak obecnie konieczne jest zbadanie niektórych aktywnych mutacji genu EGFR mutacji genu EGFR, takich jak delecja eksonu 19 lub L858R w eksonie 21, nowego czynnika predykcyjnego czynnik predykcyjny wysokiej skuteczności EGFR-TKI, pod względem stosunku ryzyka do korzyści. Dla pacjentów z zaawansowanym NSCLC z mutacją EGFR, leczenie pierwszego rzutu gefitynibem osiągnęło znaczące wydłużenie przeżycia wolnego od progresji choroby w porównaniu ze standardową podwójną chemioterapią platynową w kilku badaniach III fazy, i stało się nowym standardem opieki. Gefitynib jest wysoce skuteczny u pacjentów z zaawansowanym NSCLC z mutacją EGFR, nawet jeśli ich stan sprawności jest słaby, chociaż zawsze należy zwracać szczególną uwagę na śmiertelną śródmiąższową chorobę płuc. chorobę śródmiąższową płuc. --- Terapia skojarzona preparatami platyny nadal zajmuje centralną pozycję w chemioterapii w chemioterapii raka płuca. Schematy trzeciej generacji, które łączą lek przeciwnowotworowy lek przeciwnowotworowy i preparat platyny, które zostały opublikowane w latach 90-tych XX wieku pozostają obecnie standardową terapią nieleczonego niedrobnokomórkowego raka płuca. Jako preparat platyny stosuje się cisplatynę lub karboplatynę, ale terapia skojarzona terapia skojarzona z cisplatyną ma większe działanie przeciwnowotworowe niż terapia skojarzona z karboplatyną. terapia skojarzona z karboplatyną. Jednak różnica między nimi jest bardzo niewielka między nimi i w sumie, biorąc pod uwagę działania niepożądane itp. nie sądzimy, że ma to duże znaczenie, który z nich jest stosowany. jest stosowany. Badania kliniczne dotyczące kombinacji preparatów platyny i pemetreksedem i S-1, które zostały opracowane od 2000 r., zostały przeprowadzone niedawno. niedawno. Docetaksel został uznany za standardową terapię nawracających przypadków raka piersi. przypadków, ale na podstawie wyników ostatnich badań porównawczych wykazano pemetreksedu i inhibitorów kinazy tyrozynowej EGFR (gefit) wykazano efekt wydłużający przeżycie. (gefitynib, erlotynib), które są lekami ukierunkowanymi molekularnie, i obecnie możliwe stało się wybranie metod leczenia poprzez wybór spośród leków przeciwnowotworowych. Wykazano, że inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR wykazały bardzo wysoki efekt cytoredukcyjny w przypadku raka płuc z mutacjami genu EGFR. mutacje genu EGFR. Częstotliwość występowania mutacji genu EGFR jest wysoka w Azji Wsch, w tym w Japonii, podczas gdy w krajach zachodnich jest ona bardzo niska. W związku z tym przyszły rozwój chemioterapii niedrobnokomórkowego raka płuca może się różnić w krajach w krajach zachodnich i azjatyckich, a metoda stosowania inhibitorów kinazy tyrozynowej EGFR może mieć duże znaczenie w Azji. --- Mutacje somatyczne w domenie kinazy tyrozynowej genu receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) są obecne w gruczolakorakach płuc, które reagują na inhibitory EGFR - gefitynib i erlotynib. EGFR gefitynib i erlotynib. Dwa rodzaje mutacji odpowiadają za około 90% zmutowanych przypadków: krótkie delecje w eksonie 19 i specyficzna mutacja punktowa w eksonie 21. specyficzna mutacja punktowa w eksonie 21 w kodonie 858 (L858R). Badania przesiewowe w kierunku tych mutacji opiera się głównie na bezpośrednim sekwencjonowaniu. Przedstawiamy tutaj rozwój i walidację testów opartych na reakcji łańcuchowej polimerazy dla tych dwa dominujące typy mutacji EGFR. Test dla mutacji eksonu 19 jest na podstawie analizy długości fluorescencyjnie znakowanych produktów reakcji łańcuchowej polimerazy. łańcuchowej polimerazy, a test dla mutacji eksonu 21 L858R opiera się na nowym miejscu restrykcyjnym Sau96I utworzonym przez tę mutację. Stosując seryjne rozcieńczenia DNA z linii komórkowych raka płuc zawierających mutacje eksonu 19 lub 21, wykryliśmy te mutacje w obecności do wykryliśmy te mutacje w obecności do około 90% normalnego DNA. W teście 39 próbek raka płuc, bezpośrednie sekwencjonowanie wykryło mutacje w 25 przypadkach. podczas gdy nasze testy były pozytywne w 29 przypadkach, w tym w 4 przypadkach, w których mutacje nie były widoczne podczas sekwencjonowania. Testy te oferują wyższą czułość i łatwość oceny oraz eliminują potrzebę sekwencjonowania, zapewniając solidne i dostępne podejście do szybkiej identyfikacji mutacji. i dostępne podejście do szybkiej identyfikacji większości pacjentów z rakiem płuc którzy prawdopodobnie zareagują na inhibitory EGFR. --- TŁO: Gruczolakoraki płuc pochodzące od pacjentów, którzy reagują na inhibitory kinazy tyrozynowej inhibitory kinazy tyrozynowej gefitynib (Iressa) lub erlotynib (Tarceva) zwykle zawierają mutacje somatyczne somatyczne mutacje typu gain-of-function w eksonach kodujących domenę kinazową receptora naskórkowego czynnika wzrostu receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR). Pomimo początkowych odpowiedzi, u pacjentów ostatecznie postępuje w wyniku nieznanych mechanizmów "nabytej" oporności. METODY I WYNIKI: Wykazaliśmy, że u dwóch z pięciu pacjentów z nabytą oporność na gefitynib lub erlotynib, postępujące guzy zawierają, oprócz pierwotną wrażliwą na lek mutację w EGFR, wtórną mutację w eksonie 20, która prowadzi do zamiany metioniny na treoninę w pozycji 790 (T790M) w domenie kinazy. Komórki nowotworowe od szóstego pacjenta z lekowrażliwą mutacją EGFR, u którego nastąpiła progresja guza po adiuwantowym leczeniu gefitynibem po całkowitej resekcji resekcji również zawierały mutację T790M. Mutacja ta nie została wykryta w nieleczonych próbkach guza. Co więcej, żaden guz z nabytą opornością nie miał mutacji KRAS które były związane z pierwotną opornością na te leki. Analizy biochemiczne transfekowanych komórek i badania hamowania wzrostu na liniach komórkowych raka płuc wykazują, że mutacja T790M nadaje oporność na mutacje mutantów EGFR zwykle wrażliwych na gefitynib lub erlotynib. Co ciekawe, mutacja analogiczna do T790M została zaobserwowana w innych kinazach z nabytą opornością na inny inhibitor kinazy opornością na inny inhibitor kinazy, imatynib (Gleevec). WNIOSEK: U pacjentów z nowotworami wrażliwymi na gefitynib lub erlotynib EGFR, oporne subklony zawierające dodatkową mutację EGFR pojawiają się w obecności leku. pojawiają się w obecności leku. Ta obserwacja powinna pomóc w poszukiwaniu skuteczniejszej terapii przeciwko określonej podgrupie nowotworów płuc. --- Siedemdziesiąt pięć procent gruczolakoraków płuc z mutacjami receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) reaguje na leczenie inhibitorami kinazy tyrozynowej (TKI) gefitynibem i erlotynibem. tyrozynowej (TKI) gefitynibem i erlotynibem; jednak guzy oporne na leki ostatecznie pojawiają się guzy oporne na leki. W 60% przypadków guzy oporne na leczenie zawierają wtórną mutację w EGFR (T790M), amplifikację MET lub obie te mutacje. Tutaj opisujemy ustanowienie oporności na erlotynib w guzach płuc, które były indukowane przez zmutowany EGFR, u myszy transgenicznych po wielu cyklach leczenia lekiem; my wykrywamy mutację T790M w pięciu z 24 guzów lub amplifikację Met w jednym z 11 guzów u tych myszy. z 11 guzów u tych myszy. Ten przedkliniczny model mysi zatem, odzwierciedla zmiany molekularne odpowiedzialne za oporność na TKI w ludzkich nowotworach i jest obiecujący dla odkrycia dodatkowych mechanizmów oporności na leki w raku płuc. oporności na leki w raku płuc. --- Mutacje w genie receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) są często obserwowane w niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC). obserwowane w niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC), występującym u około 40% do 60% nigdy niepalących i u około 17% pacjentów z gruczolakorakiem. Inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR (TKI), takie jak gefitynib i erlotynib, przekształciły terapię terapię pacjentów z NSCLC z mutacją EGFR i okazały się lepsze od chemioterapii jako leczenia pierwszego rzutu dla tej grupy pacjentów. Pomimo tych korzyści, istnieją obecnie 2 kluczowe wyzwania związane z terapią inhibitorami EGFR dla pacjentów z NSCLC. Po pierwsze, tylko 85% do 90% pacjentów z mutacją EGFR czerpie korzyści kliniczne z TKI EGFR, a pozostali wykazują wrodzoną oporność na terapię. wykazuje wrodzoną oporność na terapię. Po drugie, nabyta oporność na TKI EGFR TKI nieuchronnie występuje u pacjentów, którzy początkowo zareagowali na terapię, z mediana czasu trwania odpowiedzi wynosi około 10 miesięcy. Zmutowany EGFR aktywuje różne subkomórkowe kaskady sygnalizacyjne, w tym 3-kinazę fosfatydyloinozytolu (PI3K)/Akt/mammalny cel rapamycyny (mTOR), który wykazuje aktywność w różnych nowotworach opornych na TKI. Biorąc pod uwagę fundamentalną rolę szlaku PI3K/Akt/mTOR w onkogenezie, proliferacji i przeżywalności nowotworów, inhibitory szlaku PI3K przeżycia, inhibitory szlaku PI3K stały się możliwym rozwiązaniem problemu oporności na TKI EGFR. problem oporności na EGFR TKI. Jednak oporność na TKI EGFR wiąże się z ze znaczną heterogenicznością i złożonością. Eksperymenty przedkliniczne badające te zjawiska sugerują, że u niektórych pacjentów inhibitory PI3K będą musiały być łączone z innymi celowanymi lekami, jeśli mają być skuteczne. W niniejszym przeglądzie omówiono dane przedkliniczne wspierające kombinacje inhibitorów szlaku PI3K/Akt/mTOR w NSCLC opornym na EGFR TKI z perspektywy różnych leków obecnie badanych klinicznie. różnych leków badanych obecnie w badaniach klinicznych. --- Niedrobnokomórkowy rak płuca (NSCLC) jest nowotworem heterogennym. W 2004 r. identyfikacja mutacji somatycznych receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) dała pierwszy wgląd w klinicznie istotny onkogen NSCLC. Około 70% NSCLC z mutacjami EGFR (delecje eksonu 19 lub eksonu 21 L858R) uzyskuje odpowiedź na inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR (TKI) gefitynib i erlotynib, z lepszym odsetkiem odpowiedzi (RR), przeżyciem wolnym od progresji (PFS) a w niektórych doniesieniach całkowite przeżycie (OS) w porównaniu z przypadkami EGFR typu dzikiego (WT) przypadków. Trzy randomizowane badania gefitynibu w porównaniu z chemioterapią (IPASS, WJTOG3405, NEJ002) w stadium IV NSCLC konsekwentnie wykazywały lepsze RR i PFS (współczynniki ryzyka 0,48 [IPASS], 0,49 [WJTOG3405] i 0,30 [NEJ002]) dla NSCLC z mutacją EGFR leczonych gefitynibem. Nowe nieodwracalne TKI EGFR (afatynib, XL647, PF00299804) wykazują podobną aktywność u pacjentów z mutacją EGFR. A translokacja obejmująca gen kinazy chłoniaka anaplastycznego (ALK) z EML4, zidentyfikowana w 2007 r., jest najnowszym onkogenem wykrytym w NSCLC. Crizotinib (PF02341066), ALK TKI, wykazał imponującą aktywność przeciwko ALK z translokacją NSCLC w rozszerzonej kohorcie badania fazy I (NCT00585195). Ponad 80 pacjentów leczonych, a RR wynosi ∼60% przy 6-miesięcznym wskaźniku PFS przekraczającym 70%. A rejestracyjne badanie III fazy kriotynibu w porównaniu z chemioterapią drugiego rzutu (pemetreksed/docetaksel) jest w toku (PROFILE 1007, NCT00932893). MUTACJE KRAS, EGFR i translokacje ALK wzajemnie się wykluczają i niewiele NSCLC EGFR WT reaguje na TKI EGFR. Obiecujące wyniki TKI EGFR i ALK w podgrupach molekularnych NSCLC NSCLC zapowiadają nową erę rozwoju leków i badań klinicznych dla pacjentów z NSCLC. pacjentów z NSCLC. --- Wstęp: Mutacje somatyczne w genie receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) są związane z odpowiedzią na inhibitory kinazy tyrozynowej gefitynib i erlotynib u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NSCLC). Chociaż opracowano różne metody wykrywania mutacji genu EGFR, mają one kilka wad. Podjęliśmy próbę opracowania nowej metody dla wykrywania mutacji genu EGFR z wykorzystaniem próbek zatopionych w parafinie. METODY: Wykrywanie mutacji T790M w eksonie 20 i mutacji L858R w eksonie 21 oparto na zasadzie w eksonie 21 są oparte na zasadzie reakcji łańcuchowej polimerazy oligonukleotydów specyficznych dla alleli (PCR). reakcji łańcuchowej oligonukleotydów (PCR). Zaprojektowaliśmy również startery PCR, które umożliwiają wykrycie wszystkich typy delecji w eksonie 19. Oceniliśmy podstawową wydajność tej metody tej metody i aby potwierdzić jej kliniczną przydatność, przeprowadziliśmy PCR przy użyciu DNA wyekstrahowanego z 66 skrawków tkanek uzyskanych od pacjentów z NSCLC i zatopionych w parafinie. WYNIKI: Czułość tej metody w wykrywaniu delecji lub mutacji mutacji wynosiła zaledwie 0,5%. U 66 pacjentów, których próbki zostały przeanalizowane, wykryliśmy wykryliśmy następujące delecje i mutacje w genie EGFR: 11 delecji w w eksonie 19, 8 mutacji L858R i 1 podwójną mutację L858R i T790M. WNIOSEK: Obecna metoda jest czuła i specyficzna dla wykrywania delecji i mutacji w genie EGFR i dlatego jest odpowiednia do stosowania w testach laboratoryjnych. testach laboratoryjnych. --- Mutacje genu receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) wykryto w podgrupie niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) z dobrą odpowiedzią kliniczną. niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC) z dobrą odpowiedzią kliniczną na leczenie gefitynibem. terapię gefitynibem. Szybka i czuła metoda o dużej przepustowości jest wymagana do wykorzystania informacji w celu ustalenia, czy terapia ukierunkowana molekularnie terapia powinna być stosowana u poszczególnych pacjentów z NSCLC. Wykorzystanie sond dla 13 różnych mutacji, w tym 11, które zostały już zgłoszone. genotypowaliśmy status mutacji EGFR u 94 pacjentów z NSCLC przy użyciu testu TaqMan PCR TaqMan. Przeprowadziliśmy również genotypowanie mutacji EGFR u dodatkowych 182 pacjentów z NSCLC a także u 63 pacjentów z rakiem żołądka, 95 pacjentów z rakiem przełyku i 70 pacjentów z rakiem okrężnicy. W 94 próbkach NSCLC wynik testu TaqMan PCR idealnie pasował do z sekwencjonowaniem, z wyjątkiem jednego pacjenta. W jednej próbce, w której nie wykryto mutacji EGFR mutacji EGFR, test TaqMan PCR wykrył mutację. mutację. Pacjent ten reagował na gefitynib. W badaniu seryjnych rozcieńczeń, test mógł wykryć zmutowaną próbkę rozcieńczoną w 1/10 z próbką typu dzikiego. Spośród 182 próbek NSCLC wykryto 46 mutacji. Mutacja EGFR była istotnie skorelowana z płcią, statusem palenia, podtypami patologicznymi i zróżnicowaniem raka płuc. Nie wykryto mutacji za pomocą testu TaqMan PCR w rakach żołądka, przełyku i okrężnicy. Test TaqMan PCR jest szybką i czułą metodą wykrywania mutacji EGFR o wysokiej przepustowości, i może być przydatna do określenia, czy gefitynib powinien być oferowany do leczenia pacjentów z NSCLC. Test TaqMan PCR może zaoferować nam test uzupełniający i potwierdzający. i potwierdzający test. --- CEL: Leki hamujące receptor dla naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) wykazały korzyści kliniczne w podgrupie pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca z ekspresją amplifikowanego lub mutacyjnie aktywowanego EGFR. Jednakże, pacjenci pacjentów może dojść do nawrotu choroby w wyniku selekcji mutacji genu EGFR, które nadające oporność na konkurencyjne wobec ATP inhibitory EGFR, takie jak erlotynib i gefitynib. gefitynib. Opisujemy tutaj aktywność EXEL-7647 (XL647), nowego spektrum-selektywny inhibitor kinazy o silnej aktywności przeciwko EGF i rodziny receptorów kinazy tyrozynowej czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, przeciwko zarówno typu dzikiego (WT), jak i zmutowanego EGFR in vitro i in vivo. PROJEKT EKSPERYMENTALNY: Aktywność inhibitorów EGFR przeciwko WT i zmutowanym EGFR i ich wpływ na transdukcję sygnału w dalszej kolejności badano w testach komórkowych testy i in vivo przy użyciu A431 i MDA-MB-231 (WT EGFR) i H1975 (L858R i T790M zmutowany EGFR). WYNIKI: EXEL-7647 wykazuje silne i długotrwałe hamowanie WT EGFR in vivo. Ponadto EXEL-7647 hamuje proliferację komórkową i aktywację szlaku EGFR aktywację szlaku EGFR w linii komórkowej H1975 opornej na erlotynib, która zawiera podwójną mutację mutację (L858R i T790M) w genie EGFR. Badania skuteczności in vivo wykazały, że EXEL-7647 znacząco hamował wzrost guzów ksenoprzeszczepu H1975 i zmniejszał zarówno sygnalizację EGFR guza, jak i gęstość naczyń krwionośnych guza. Dodatkowo, EXEL-7647, w przeciwieństwie do erlotynibu, znacząco hamował wzrost i unaczynienie unaczynienie ksenograftów MDA-MB-231, modelu, który jest bardziej zależny od sygnalizacji przez receptory czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego. WNIOSKI: Badania te stanowią przedkliniczną podstawę do badań klinicznych XL647 w guzach litych i u pacjentów z guzami, które są oporne na istniejące terapie ukierunkowane na EGFR. --- CEL: Inhibitory kinazy tyrozynowej (TKI) gefitynib i erlotynib są skuteczne w niedrobnokomórkowych rakach płuca (NSCLC) skuteczne w niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC) z mutacjami genu receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR). Zazwyczaj stosowana dawka kliniczna gefitynibu (250 mg/d) to tylko jedna trzecia jego maksymalnej tolerowanej dawki, podczas gdy dawka erlotynibu (150 mg/d) jest na poziomie maksymalnej tolerowanej dawki. W liniach komórkowych NSCLC oba TKI mają podobne mikromolarne stężenia hamujące. Zbadaliśmy, czy erlotynib w dawce 25 mg/d (minimalne stężenie w surowicy podobne do gefitynibu 250 mg/d) byłby skuteczny w NSCLC z mutacją EGFR. METODY: W celu zbadania stężeń hamujących gefitynibu i erlotynibu, my wystawiliśmy zmutowane linie komórkowe EGFR (HCC827, H3255, PC-9 i H1975) na wzrastające stężenia tych TKI. Następnie przeprowadziliśmy retrospektywną ocenę ocenę siedmiu pacjentów z zaawansowanymi mutacjami EGFR (delecje eksonu 19 i L858R) NSCLC, którym podawano erlotynib w dawce 25 mg/d jako pierwszy TKI EGFR. WYNIKI: Gefitynib i erlotynib wygenerowały podobne krzywe hamowania w naszym panelu panel zmutowanych linii komórkowych NSCLC EGFR z nakładającymi się średnimi 50% stężeniami hamującymi 95% przedziałami ufności dla HCC827, PC-9 i H1975. Oba leki wykazywały również wysoki stopień korelacji w średnim 50% stężeniu hamującym (r Pearsona = 0,99, p = 0,0417). Spośród siedmiu pacjentów, pięciu (71,5%) uzyskało częściową odpowiedź na erlotynib w dawce 25 mg/d. Mediana przeżycia wolnego od progresji wynosiła 17 miesięcy (95% przedział ufności, 6-35 miesięcy). Działania niepożądane były minimalne tylko u dwóch (28,5%) pacjentów wystąpiła wysypka, a u żadnego nie wystąpiła biegunka (0%). WNIOSKI: W liniach komórkowych NSCLC gefitynib i erlotynib mają podobne profile hamujące. profile hamujące. U pacjentów z NSCLC i mutacjami aktywującymi EGFR, dawka erlotynibu dawka erlotynibu 25 mg/d (równoważna gefitynibowi 250 mg/d) prowadzi do imponującego wskaźników odpowiedzi i przeżycia wolnego od progresji podobnych do rosnącego doświadczenia z zatwierdzonymi dawkami gefitynibu (250 mg/d) i erlotynibu (150 mg/d). Prospektywna identyfikacja najniższych i klinicznie aktywnych zakresów dawek erlotynibu i gefitynibu pomoże w dalszej personalizacji opieki nad pacjentami z nowotworami nowotworami zawierającymi mutacje EGFR. --- Rak płuc jest główną przyczyną zgonów na całym świecie. Gruczolakoraki, najbardziej najczęstszy podtyp histologiczny niedrobnokomórkowego raka płuca (NSCLC), są często związane z aktywującymi mutacjami w genie receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR). Chociaż pacjenci ci często reagują klinicznie na inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR erlotynib i gefitynib, nieuchronnie dochodzi do nawrotu choroby, sugerując rozwój mechanizmów ucieczki, które promują przeżycie komórek. Wykorzystując ekran utraty funkcji, cały genom krótkiej spinki do włosów RNA (shRNA), zidentyfikowaliśmy zidentyfikowaliśmy, że kanoniczny szlak Wnt przyczynia się do utrzymania komórek komórek NSCLC podczas hamowania EGFR, w szczególności enzymów poli-ADP-rybozylujących 1 i 2, które pozytywnie regulują kanoniczną sygnalizację Wnt. Zahamowanie tankyrazy i różnych innych składników szlaku Wnt za pomocą shRNA lub małych cząsteczek znacząco zwiększyło skuteczność inhibitorów EGFR zarówno in vitro, jak i in vivo. Nasze odkrycia ujawniają zatem krytyczną rolę tankyrazy i kanonicznego szlaku Wnt w utrzymaniu komórek raka płuc podczas inhibicji komórek raka płuc podczas hamowania EGFR. Ukierunkowanie na szlak Wnt-tankyrase-β-katenina wraz z hamowaniem EGFR może poprawić wyniki kliniczne u pacjentów z NSCLC. NSCLC. --- Pacjenci z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NSCLC) i aktywną mutacją EGFR mają wysoki wskaźnik odpowiedzi (60-70%) na inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR (TKI) z niewielką natychmiastową progresją (pierwotna oporność). Jednakże, progresja na tym leczeniu (oporność wtórna) jest jednak nieunikniona nawet u osób którzy początkowo zareagowali. Te dwie sytuacje różnią się pod względem postępowania. W przypadku oporności pierwotnej, badania przesiewowe w kierunku innych nieprawidłowości molekularnych (heterogeniczność guza), nawet w przypadku wyników fałszywie dodatni wynik wstępnego badania przesiewowego mutacji EGFR. W przypadku wtórnej oporności, należy pobrać nową próbkę patologiczną, o ile jest to możliwe, aby określić obecność nabytej mutacji oporności na EGFR (T790M w 60% przypadków) lub amplifikacji c-Met. przypadków) lub amplifikacji c-Met (20% przypadków). Obecność mutacji T790M może być odpowiedzią na nieodwracalne EGFR-TKI, podczas gdy amplifikacja c-Met można leczyć celowaną terapią anty-Met. Jednak złotym standardem jest jest obecnie chemioterapia cytotoksyczna, jeśli badanie kliniczne oparte na terapii celowanej nie jest możliwe. terapia nie jest możliwa. --- Zgłaszano mutacje genu receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) w niedrobnokomórkowym raku płuca (NSCLC), szczególnie u pacjentów z gruczolakoraka i nigdy niepalących. Niektóre powszechne mutacje somatyczne w EGFR, w tym mutacje delecyjne w eksonie 19 i substytucja leucyny na aminokwas aminokwasową w pozycji 858 (L858R) w eksonie 21, zostały zbadane pod kątem ich zdolności do przewidywania wrażliwości na gefitynib lub erlotynib, które są selektywnymi inhibitorami kinazy tyrozynowej EGFR inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR (EGFR-TKI). Z drugiej strony, doniesienia wykazały że substytucja treoniny do metioniny w pozycji aminokwasowej 790 (T790M) w eksonie 20 jest związana z opornością na gefitynib. Niektóre badania wykazały, że wysoka liczba kopii genu EGFR może być bardziej skutecznym molekularnym predyktorem do odpowiedzi i wydłużenia przeżycia u pacjentów leczonych EGFR-TKI. Tutaj opisujemy dwóch pacjentów z NSCLC z mutacją L858R, którzy nie zareagowali na gefitynib. na gefitynib. Przypadek 1 był nosicielem zarówno mutacji T790M, jak i L858R. fluorescencyjna hybrydyzacja in situ wykazała amplifikację genu EGFR. Przypadek 2 zawierał zarówno L858R, jak i substytucję kwasu asparaginowego na tyrozynę w aminokwasie 761 w eksonie 19 mutacji EGFR i miał wysoki status polisomii dla EGFR. EGFR. W tych dwóch przypadkach guzy wykazywały oporność na leczenie gefitynibem pomimo obecności mutacji EGFR L858R i zwiększonej liczby kopii. Nasze wyniki zachęcają do dalszej analizy molekularnej w celu wyjaśnienia związku pomiędzy statusem EGFR, w tym mutacjami i amplifikacjami, a odpowiedzią NSCLC na gefitynib. --- Mutacje w domenie kinazy tyrozynowej (TK) genu receptora naskórkowego czynnika wzrostu receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) w niedrobnokomórkowych rakach płuc są związane ze zwiększoną wrażliwością tych nowotworów na leki hamujące aktywność kinazy EGFR kinazy EGFR, takie jak gefitynib i erlotynib. Odpowiedzi na inhibitory TK przy w przypadku braku mutacji genu EGFR u pacjentów z BAC nie zostały zgłoszone. Przypadek pacjenta z BAC opornym na chemioterapię, który zareagował na gefitynib przy przy braku mutacji genu EGFR. Inhibitory kinazy tyrozynowej mogą mieć rolę w BAC przy braku mutacji genu EGFR. Dodatkowe badania nad innymi molekularnych członków rodziny EGFR, aby lepiej przewidzieć odpowiedź na te leki. odpowiedzi na te leki. --- Nowotwory płuc zawierające mutacje w receptorze naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) reagują na inhibitory kinazy tyrozynowej EGFR, ale niezmiennie pojawia się lekooporność. niezmiennie pojawia się oporność na leki. Aby wyjaśnić mechanizmy nabytej oporności na leki, przeprowadziliśmy systematyczne analizy genetyczne i histologiczne biopsji guza od 37 pacjentów z lekoopornym niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NSCLC) z mutacją EGFR mutacje. Wszystkie lekooporne guzy zachowały swoje pierwotne aktywujące mutacje EGFR a niektóre nabyły znane mechanizmy oporności, w tym mutację EGFR mutację T790M lub amplifikację genu MET. Niektóre oporne nowotwory wykazywały nieoczekiwane zmiany genetyczne, w tym amplifikację EGFR i mutacje w genie PIK3CA, podczas gdy inne przeszły wyraźną transformację nabłonkowo-mezenchymalną. przejście. Co zaskakujące, pięć opornych guzów (14%) przekształciło się z NSCLC w drobnokomórkowego raka płuca (SCLC) i było wrażliwych na standardowe leczenie SCLC standardowe leczenie SCLC. U trzech pacjentów seryjne biopsje ujawniły, że mechanizmy genetyczne oporności zostały utracone przy braku ciągłej selektywnej presji leczenia inhibitorami EGFR, a nowotwory te były wrażliwe na drugą rundę leczenia inhibitorami leczenie inhibitorami EGFR. Łącznie wyniki te pogłębiają nasze zrozumienie oporności na inhibitory EGFR i podkreślają znaczenie znaczenie wielokrotnej oceny nowotworów w całym przebiegu choroby.
Mutacje w którym genie determinują odpowiedź na erlotynib i gefitynib?
Pacjenci z aktywującymi mutacjami somatycznymi w domenie kinazy tyrozynowej genu receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR) dobrze reagują na erlotynib i gefitynib.