Hormony tarczycy są niezbędne do prawidłowego rozwoju i metabolizmu. Biosynteza hormonów tarczycy biosynteza hormonów tarczycy wymaga wychwytu jodków do tyreocytów i odpływu do do światła pęcherzyka, gdzie jest on organizowany na wybranych tyroksylach tyreoglobuliny. W wychwycie jodków do tyreocytów pośredniczy glikoproteina błonowa. glikoproteinę błonową, symporter sodowo-jodkowy (NIS), który aktywnie aktywnie transportuje dwa kationy sodu na każdy anion jodkowy. Transport jodków za pośrednictwem NIS jest napędzany przez elektrochemiczny gradient sodu generowany przez układ Na(+)/K(+)-ATPazę. NIS ulega ekspresji w tarczycy, gruczołach ślinowych, błonie śluzowej żołądka i laktacji. błonie śluzowej żołądka i gruczole sutkowym w okresie laktacji. TSH i jodki regulują akumulację jodków modulując aktywność NIS poprzez mechanizmy transkrypcyjne i posttranskrypcyjne. mechanizmy transkrypcyjne i potranskrypcyjne. Bialleliczne mutacje w genie NIS prowadzą do wrodzonego defektu transportu jodków, autosomalnego stanu recesywnego charakteryzujący się niedoczynnością tarczycy, wolem, niskim wychwytem jodków przez tarczycę i niskim stężeniem jodków w ślinie i osoczu. stosunek jodków w ślinie do jodków w osoczu. Pendryna jest transporterem anionów, który jest ulega ekspresji głównie w uchu wewnętrznym, tarczycy i nerkach. Bialleliczna mutacja mutacje w genie SLC26A4 prowadzą do zespołu Pendreda, autosomalnej choroby recesywnej charakteryzującego się głuchotą zmysłowo-nerwową, wolem i upośledzoną organizacją jodków. jodków. W komórkach pęcherzykowych tarczycy pendryna ulega ekspresji w błonie wierzchołkowej. błonie. Funkcjonalne dane in vitro i upośledzona organifikacja jodków obserwowane u pacjentów z zespołem Pendreda potwierdzają rolę pendryny jako wierzchołkowego transportera jodków. --- Przez ponad 100 lat po pierwszym opisie tego zaburzenia, patologia molekularna patologia leżąca u podstaw głuchoty i patologii tarczycy w zespole Pendreda (PS) pozostawała nieznana. W 1997 r. poczyniono wczesne postępy w kierunku zrozumienia molekularnych molekularnej podstawy tego zaburzenia, kiedy zidentyfikowaliśmy gen PS i stwierdziliśmy, że należy do rodziny transporterów anionów SLC26. Uświadomienie sobie, że transporter anionów było odpowiedzialne za te cechy kliniczne, wkrótce uwydatniło potencjalną rolę pendryny w biosyntezie hormonów tarczycy. Rola pendryny w głuchocie pozostawała jednak niejasna. Nasza determinacja jej ekspresji w uchu wewnętrznym wraz z rozwojem myszy z ukierunkowanym zaburzeniem zaburzeniem genu Slc26a4 ujawniło, że Slc26a4 ulega ekspresji w obszarach przedziału endolimfatycznego, o którym wiadomo, że odgrywa rolę w reabsorpcji endolimfy i że brak tego białka prowadzi do głębokiego prenatalnego endolimfatycznego hydrops i zniszczenia wielu komórek nabłonkowych otaczających skala media. Dokładne mechanizmy leżące u podstaw reabsorpcji endolimfy w uchu wewnętrznym nie są jeszcze znane. nie są jeszcze znane; badania te zapewniają jednak pewne podstawy do umożliwiając w przyszłości określenie tych procesów. --- CEL: Określenie odsetka różnych typów zaburzeń tarczycy wśród noworodków wykrytych w ramach programu badań przesiewowych noworodków pod kątem TSH, z normalnie normalnie zlokalizowaną tarczycą. Pacjenci i metody Spośród 882 575 noworodków poddanych badaniom przesiewowym w naszym ośrodku w latach 1981-2002 w naszym ośrodku w latach 1981-2002, 85 niemowląt z prawidłowo zlokalizowanym gruczołem miało utrzymujące się podwyższenie wartości TSH w surowicy (częstość występowania 1/10 383). Sześciu z tych 85 pacjentów utraciło możliwość obserwacji i dlatego zostało wykluczonych z badania. badania. Podczas obserwacji pacjenci zostali sklasyfikowani jako z trwałą lub przejściową niedoczynnością tarczycy. przejściową niedoczynność tarczycy. WYNIKI: Spośród 79 pacjentów włączonych do badania, przejściowa (n = 30, 38% przypadków) i trwała (n = 49, 62% przypadków) niedoczynność tarczycy występowała zarówno u pacjentów z niedoczynnością tarczycy. przypadków) i trwałą (n = 49, 62% przypadków) wrodzoną niedoczynność tarczycy (CH). wykazano podczas obserwacji w wieku 0,7 +/- 0,6 roku i 2,6 +/- 1,8 roku (P < 0,0001). Odsetek przedwczesnych porodów był istotnie wyższy w grupie z przejściowym CH (57%) niż w grupie z stałym CH (2%) (P < 0,0001). Historia jatrogennego przeciążenia jodem została w okresie noworodkowym w 69% przypadków przejściowych. Wśród trwałych przypadków przypadków CH (n = 49), pacjenci zostali sklasyfikowani jako posiadający wole (n = 27, 55% przypadków), normalnej wielkości i przypadków), gruczoł tarczowy o prawidłowym rozmiarze i kształcie (n = 14, 29% przypadków) lub gruczoł gruczoł hipoplastyczny (n = 8, 16% przypadków). Ci ostatni pacjenci wykazywali globalną niedorozwój tarczycy (n = 3), prawostronną niedoczynność tarczycy (n = 2), niedorozwój lewego płata tarczycy (n = 2), niedorozwój lewego płata tarczycy (n = 3). (n = 2) lub asymetrię w lokalizacji dwóch płatów (n = 1). Pacjenci z tarczycą o prawidłowej wielkości i kształcie wykazywali znacznie mniej ciężką postać niedoczynności tarczycy niż niedoczynność tarczycy niż osoby z wolem lub niedoczynnością tarczycy (P < 0.0002). Wśród stałych przypadków CH, osoby z wolem (n = 27) miały defekt organizacji jodu (n = 27). defekt organifikacji jodu (n = 10), zespół Pendreda (n = 1), defekt syntezy syntezy tyreoglobuliny (n = 8) lub defekt symportera jodu sodu (n = 1), a u siedmiu pacjentów nie udało się ustalić etiologii. Wśród stałych przypadków z prawidłową wielkością i kształtem tarczycy (n = 14), konkretną etiologię stwierdzono tylko u jednego pacjenta (pseudo tylko u jednego pacjenta (rzekoma niedoczynność przytarczyc), a dwóch pacjentów miało zespół Downa. zespół Downa. Wśród osób z globalnie hipoplastycznym gruczołem, mutację genu receptora TSH mutację genu receptora TSH stwierdzono u dwóch pacjentów. WNIOSKI: Dokładny opis fenotypu może poprawić nasze zrozumienie różnych form niedoczynności tarczycy u noworodków, jak również ich częstości ich występowania i postępowania z nimi. Pomaga również zidentyfikować przypadki wrodzonej niedoczynności tarczycy o nieznanej przyczynie. wrodzonej niedoczynności tarczycy o nieznanej etiologii, które będą musiały zostać zbadane we współpracy z biologami molekularnymi. we współpracy z biologami molekularnymi. --- Pierwotna wrodzona niedoczynność tarczycy charakteryzuje się niskim poziomem krążących hormonów tarczycy. hormonów tarczycy i podwyższonym poziomem tyreotropiny po urodzeniu. Może ona być trwała lub przejściowa. Większość trwałych przypadków (80-85%) wynika ze zmian w tworzeniu tarczycy podczas embriogenezy (dysgenezja tarczycy), a ostatnio wykazano, że kilka z nich jest spowodowanych mutacjami w genach odpowiedzialnych za rozwój pęcherzyków tarczycy. za rozwój komórek pęcherzykowych tarczycy (TITF1, TITF2, PAX8 i TSHR). Rzadziej wrodzona niedoczynność tarczycy jest uwarunkowana wadami syntezy hormonów tarczycy (hormonogeneza). w syntezie hormonów tarczycy (wady hormonogenezy). Te ostatnie są zwykle związane z wolem. Niedawno poznano molekularne mechanizmy dwóch form defektów hormonogenezy (wady transportu jodu i zespół Pendreda) zostały wyjaśnione. --- CEL: Zespół Pendreda to związek między wrodzoną głuchotą neurosensoryczną głuchotą i wolem z nieprawidłowym wydzielaniem jodków po prowokacji nadchloranem nadchloranu, co wskazuje na defekt organizacji jodków. Chociaż zespół Pendreda Pendreda może powodować do 7,5% wszystkich przypadków wrodzonej głuchoty, molekularne podstawy molekularne podstawy związku między utratą słuchu a defektem organifikacji tarczycy pozostają nieznane. tarczycy pozostają nieznane. Zdecydowaliśmy się zbadać rolę peroksydazy tarczycowej peroksydazy tarczycy (TPO) jako defektu genetycznego w zespole Pendreda. PROJEKT: Wysoce informacyjna zmienna liczba powtórzeń tandemowych (VNTR), zlokalizowana 1,5 kb kb za eksonem 10 genu TPO, wykorzystano do poszukiwania powiązań genetycznych w wielu rodzeństwach dotkniętych zespołem Pendreda. PACJENCI: Siedem rodzin zostało zrekrutowanych z Wielkiej Brytanii, każda z co najmniej dwoma dotkniętych członków. Zbadaliśmy również dużą izraelską rodzinę wsobną z dwoma dotkniętych chorobą i pięciorgiem dzieci nie dotkniętych chorobą. POMIARY: Osobnikom przypisano status dotkniętych chorobą na podstawie charakterystyczne cechy kliniczne zespołu Pendreda, a mianowicie obecność wrodzony niedosłuch odbiorczy i pojawienie się we wczesnym okresie życia wola. wole. Dodatkowo, co najmniej jeden dotknięty chorobą członek każdego z rodzeństwa miał charakterystyczny dodatni wynik testu wydzielania nadchloranu (Morgans & Trotter, 1958). Amplifikacja PCR genomowego DNA w TPO VNTR umożliwiła przypisanie genotypów do każdego osobnika i obliczenie dwupunktowego wyniku LOD. WYNIKI: W sześciu z dziewięciu analizowanych rodzeństw znaleźliśmy obowiązkową rekombinację między TPO a zespołem Pendreda. Niekomplementarność obserwowana u dotkniętych rodziców z chorym potomstwem wykluczył TPO w chorym rodzeństwie z genotypem genotypem i wspiera hipotezę jednorodności genetycznej dla zespołu Pendreda. Pendreda. W przypadku dwóch rodzeństw nie można było wykluczyć mutacji genu TPO jako przyczyny zespołu Pendreda. jako przyczynę zespołu Pendreda. WNIOSKI: Dane te sugerują, że defekty w locus peroksydazy tarczycowej na chromosomie 2 na chromosomie 2 nie są główną przyczyną zespołu Pendreda. --- Zespół Pendreda jest recesywnym zaburzeniem autosomalnym charakteryzującym się wolem tarczycy. wolem tarczycy i niedosłuchem odbiorczym. Gen zespołu Pendreda (SLC26A4) koduje nowy wymiennik anionowy o nazwie pendryna, który pośredniczy w transporcie jodków przez i reguluje transport jonów i płynów przez nabłonek worka endolimfatycznego. nabłonek woreczka endolimfatycznego. Defekty pendryny powodują wady rozwojowe ucha wewnętrznego, z powiększeniem woreczka endolimfatycznego i przewodu w połączeniu z dużym akweduktem przedsionkowym. przedsionkowym. Ponadto u pacjentów może rozwinąć się wodniak endolimfatyczny wymagający leczenia moczopędnego, głównie w postaci tiazydów. Pendryna może również odpowiadać za wierzchołkową wymianę Cl(-)/HCO3(-) na poziomie komórek interkalowanych korowego przewodu zbiorczego w nerkach, jednak ludzie z zespołem Pendreda nie mają objawów związanych z nieprawidłowościami pendryny w nerkach w warunkach podstawowych. warunkach podstawowych. Przedstawiamy przypadek dziecka z zespołem Pendreda i współistniejącymi endolimfatyczną, u którego rozwinęła się głęboka hipokaliemia i ciężka hipochloremia metaboliczna. hipochloremiczna zasadowica metaboliczna (potas 1,7, chlorek 70, sód 129, HCO3 43,8, nadmiar zasad +17,8 mmol/l, pH 7,52) po leczeniu tiazydami. U pacjentów z zespołem Pendreda leczenie tiazydami wydaje się wywoływać cięższe Cl(-) i i zmniejszenie objętości zewnątrzkomórkowej. Możliwym wyjaśnieniem może być wadliwe działanie zaburzonej pendryny, która nasila skutki zahamowania C1(-) za pośrednictwem wrażliwego na tiazyd kotransportera NaCl (SLC12A3). (SLC12A3). --- WPROWADZENIE: Zespół Pendreda (PS) jest chorobą dziedziczoną autosomalnie recesywnie. chorobą dziedziczoną autosomalnie recesywnie. Jego rozpoznanie wymaga identyfikacji klasycznej triady objawów, w tym objawów, w tym niedoczulicy, wola tarczycy i defektu organifikacji jodu w tarczycy, co może prowadzić do zaburzeń czynności tarczycy. w tarczycy, co może prowadzić do zaburzeń czynności tarczycy w postaci niedoczynności tarczycy. niedoczynności tarczycy. SP towarzyszą anomalie anatomiczne. Celem jest ocena układu słuchu i równowagi oraz analiza struktury ucha wewnętrznego, a także ocena funkcji a także ocena funkcji i struktury tarczycy. tarczycy. MATERIAŁ I METODY: Do badań zakwalifikowano 4 rodziny, 7 osób z PS, łącznie 12 osób. z PS, łącznie 12 osób. U wszystkich pacjentów przeprowadzono wywiad w postaci ankiety i badania laryngologicznego. ankiety oraz badanie laryngologiczne. Następnie audiometrię tonalną, mowy i impedancyjną oraz badanie odpowiedzi pnia mózgu. pnia mózgu. Przeprowadzono również badanie ENG. Pacjenci z ubytkiem słuchu zostali poddani rezonans magnetyczny kości skroniowej. Dla całej grupy oznaczono poziomy hormonów tarczycy i organifikacji jodu w tarczycy stwierdzonej w teście z nadchloranem potasu, a także USG i scyntografię. nadchloranem potasu, a także wykonano USG i scyntografię. WYNIKI: W badaniu audiologicznym w 3 przypadkach stwierdzono głuchotę, w 2 przypadkach głęboki niedosłuch, a w 2 głęboki niedosłuch. w 2 przypadkach głęboki niedosłuch i w 2 łagodny niedosłuch. W grupie 2 pacjentów niedosłuch miał charakter mieszany. W ocenie radiologicznej warg sromowych anomalie anatomiczne pod postacią poszerzenia przedsionkowego przewodu przedsionkowego i worka endolifatycznego, natomiast u 3 pacjentów anomalie dotyczyły również dotyczyły również struktury kanału ślimakowego i półkolistego. Badanie endokrynologiczne wykazało niedoczynność tarczycy u 5, jej subkliniczną postać u 1, rozlane wole tarczycy u 4. wole tarczycy w 4 przypadkach i wole guzkowe tarczycy w 2 przypadkach. WNIOSKI: Kompleksowa ocena kliniczna: endokrynologiczna i audiologiczna, wraz z diagnostyką radiologiczną, wsparta badaniami molekularnymi genu SLC26A4 są procedurami niezbędnymi do pełnego i dokładnego rozpoznania PS i EVAS. --- TŁO / CELE: Pendryna (SLC26A4), transporter dokonujący wymiany anionów, ulega ekspresji w uchu wewnętrznym, tarczycy, nerkach, płucach, wątrobie i sercu. Utrata lub zmniejszenie funkcji mutacji SLC26A4 leży u podstaw zespołu Pendreda, zaburzenia Pendreda, zaburzenia niezmiennie prowadzącego do utraty słuchu z powiększonymi akweduktami przedsionkowymi a u niektórych pacjentów do niedoczynności tarczycy i wola. Ekspresja pendryny w nerkach jest przez mineralokortykoidy, takie jak aldosteron lub dezoksykortykosteron (DOCA). (DOCA). Niewiele wiadomo na temat wpływu mineralokortykoidów na ekspresję pendryny w tkankach pozanadnerczowych. METODY: W niniejszym badaniu wykorzystano RT-qPCR i Western blotting w celu ilościowego określenia poziomy transkryptu i obfitość białka Slc26a4 w mysich nerkach, tarczycy, serce i płuca przed i po podskórnym podaniu 100 mg / kg DOCA. WYNIKI: Poziomy transkryptu Slc26a4 w porównaniu z poziomami transkryptu Gapdh były znacząco zwiększone przez leczenie DOCA w nerkach, sercu, płucach i tarczycy. Odpowiednio, ekspresja białka pendryny była ponownie znacząco zwiększona przez DOCA w nerkach, sercu, płucach i tarczycy. WNIOSEK: Obserwacje ujawniają wrażliwość mineralokortykoidów na ekspresję pendryny w nerkach, sercu, tarczycy i płucach. --- Niedosłuch odbiorczy i wole są częstymi cechami zespołu Pendreda. zespół Pendreda. Rozpoznanie kliniczne zespołu Pendreda pozostaje trudne z powodu z powodu braku czułości i swoistości objawów tarczycy. Identyfikacja identyfikacja PDS jako genu sprawczego umożliwiła badania molekularne i i umożliwiła ponowną ocenę zespołu w celu zidentyfikowania potencjalnych cech diagnostycznych. diagnostycznych. Niniejszy raport przedstawia kliniczne i genotypowe wyniki badań 30 francuskich rodzin, u których postawiono diagnozę zespołu Pendreda. Dwadzieścia siedem rodzin miało co najmniej jeden zmutowany allel. Zidentyfikowano 28 różnych zidentyfikowano dwadzieścia osiem różnych mutacji, z których 11 nie było wcześniej opisywanych. Głównymi Głównymi cechami klinicznymi były: wczesna utrata słuchu, fluktuacje w zakresie podczas ewolucji głuchoty oraz obecność powiększonego akweduktu przedsionkowego. --- Zespół Pendreda jest recesywnym zaburzeniem dziedzicznym, na które składają się nieprawidłowości rozwojowe ślimaka, niedosłuch odbiorczy oraz rozlane powiększenie tarczycy (wole). Zaburzenie to może stanowić do 10% przypadków dziedzicznej głuchoty. przypadków dziedzicznej głuchoty. Gen choroby (PDS) został zmapowany na chromosomie 7q22-q31 i koduje białko transportujące chlorki i jodki. My przeprowadziliśmy analizę mutacji poszczególnych eksonów genu PDS w jednej hiszpańskiej rodzinie. hiszpańskiej rodzinie, która wykazuje wewnątrzrodzinną zmienność fenotypu głuchoty (dwóch pacjentów z głęboką i jedną umiarkowanie ciężką głuchotą). Zidentyfikowaliśmy nową mutację miejsca splicingu wpływającą na intron 4 genu PDS, w nukleotydzie pozycji 639+7. Analiza RNA z limfocytów dotkniętych pacjentów wykazała że mutacja 639+7A-->G generuje nowe donorowe miejsce splicingu, prowadząc do mRNA z insercją sześciu nukleotydów z intronu 4 PDS. Ponieważ nowo nowo utworzone miejsce splicingu prawdopodobnie będzie konkurować z normalnym, zmiany poziomów prawidłowych i nieprawidłowych transkryptów genu PDS w ślimaku mogą wyjaśniać zmienność w prezentacji głuchoty. --- Zespół Pendreda jest autosomalnym zaburzeniem recesywnym charakteryzującym się niedosłuchem zmysłowo-nerwowym, obecnością wola i częściowym defektem organizacji jodków jodków, co może być związane z niewystarczającą syntezą hormonów tarczycy. tarczycy. Rozwój wola i niedoczynności tarczycy są zmienne i zależą od zależą od spożycia jodków w pożywieniu. Zespół Pendreda jest spowodowany biallelicznymi mutacjami mutacje w genie SLC26A4, który koduje pendrynę, transporter chlorków, wodorowęglanów i jodków. W niniejszym przeglądzie omówiono kontrowersje dotyczące potencjalną rolę pendryny w pośredniczeniu w wierzchołkowym wypływie jodków do światła pęcherzyków tarczycy i pęcherzyków tarczycy i omawia jej funkcjonalną rolę w nerkach i uchu wewnętrznym. uchu. --- KONTEKST: Wole i głuchota mogą być związane z niektórymi zespołami genetycznymi, np. Zespół Pendreda (PS) i oporność na hormon tarczycy (RTH). PS jest autosomalnym recesywnym zaburzeniem charakteryzującym się wolem i niedosłuchem zmysłowo-nerwowym. z powiększonym akweduktem przedsionkowym obustronnie. RTH jest autosomalnym dominujący stan zmniejszonej wrażliwości tkanek na hormon tarczycy, w którym wole jest bardzo częste, a utrata słuchu występuje u około 20% pacjentów. CEL, PACJENCI I PROJEKT: Celem tego badania było zidentyfikowanie przyczyny wola i głuchoty. wola i głuchoty u dwóch sióstr urodzonych przez zdrowych niespokrewnionych rodziców. Przedstawiamy ich historię, obraz kliniczny i obserwację oraz wyniki molekularnych badań genetycznych. wyniki molekularnych badań genetycznych. WYNIKI: Starsza siostra miała podwyższony poziom TSH podczas badań przesiewowych noworodków a następnie subkliniczną niedoczynność tarczycy, wole o początku w dzieciństwie i obustronny obustronny postępujący niedosłuch zmysłowo-nerwowy z powiększonymi akweduktami przedsionkowymi, zgodne z diagnozą PS. Jej młodsza siostra miała wole wrodzone, podwyższone stężenia wolnego T3 i wolnego T4 z nietłumionym TSH, tachykardię zatokową i obustronną tachykardię i obustronny postępujący niedosłuch zmysłowo-nerwowy z z powiększonymi akweduktami przedsionkowymi. Ten obraz kliniczny był zgodny z diagnozą diagnozą RTH, w której jednak wady rozwojowe ucha wewnętrznego są rzadkie. Co ciekawe, molekularne testy genetyczne wykazały, że podczas gdy starsza siostra jest dotknięta PS, młodsza siostra ma zarówno PS (z powodu złożonych heterozygotycznych mutacji SLC26A4) i RTH (z powodu nowej heterozygotycznej mutacji THRB de novo). WNIOSKI: Jest to pierwsze doniesienie o współwystępowaniu u tej samej osoby PS i RTH, dwóch zespołów genetycznych związanych z wolem i upośledzeniem słuchu. upośledzeniem słuchu. --- KONTEKST: Zespół Pendreda jest spowodowany mutacjami w genie kodującym pendrynę, wierzchołkowego wymiennika Cl-/I-. CEL: Aby przeanalizować wewnątrztarczycowe mechanizmy kompensacyjne, gdy brakuje pendryny zbadaliśmy tarczycę pacjenta z zespołem Pendreda. Ekspresja ekspresji białek zaangażowanych w syntezę hormonów tarczycy, markerów stresu oksydacyjnego (OS), proliferacji komórek, apoptozy i enzymów antyoksydacyjnych. i enzymów antyoksydacyjnych. WYNIKI: Zidentyfikowano trzy strefy morfologiczne: prawie normalne pęcherzyki z bogatą w jod tyreoglobulinę w koloidzie (strefa 1.a), małe pęcherzyki bez bez bogatej w jod tyreoglobuliny w świetle (strefa 1.b) i zniszczone pęcherzyki (strefa 2). W strefie 1.a, podwójna oksydaza (Duox) i peroksydaza tarczycowa (TPO) były zlokalizowane na biegunie wierzchołkowym, OS i apoptoza komórek były nieobecne, ale ekspresja ClC-5 była silnie zwiększona. W strefach 1.b, Duox i TPO były nieprawidłowo obecne i zwiększone w cytozolu i związane z wysokim OS, apoptozą, apoptozą, proliferacją komórek i zwiększoną ekspresją peroksiredoksyny-5, katalazy i dehalogenazy-1. dehalogenazy-1, ale umiarkowaną ekspresją ClC-5. WNIOSEK: Podsumowując, brakowi pendryny towarzyszy zwiększona ekspresja ClC-5, która może przejściowo kompensować wierzchołkowy wypływ jodków. W bardziej dotkniętych pęcherzykach, Duox i TPO są przemieszczane w cytozolu, co prowadzi do do nieprawidłowej wewnątrzkomórkowej syntezy hormonów tarczycy, co skutkuje zniszczenie komórek, prawdopodobnie dlatego, że wewnątrzkomórkowy OS nie może być buforowany przez obrony antyoksydacyjnej. --- Przedstawiamy przypadek młodej kobiety z genetycznie potwierdzonym zespołem Pendreda i omawiamy aktualne strategie terapeutyczne wola dyshormonogenetycznego. Niewielkie rozlane powiększenie tarczycy powiększenie tarczycy rozwinęło się w okresie niemowlęcym i chociaż terapia substytucyjna L-tyroksyną było adekwatne, nastąpiła progresja i transformacja wieloguzkowa. transformację wieloguzkową. USG szyjki macicy w wieku 22 lat wykazało trzy lite guzki, a biopsja aspiracyjna cienkoigłowa wykazała znalezisko typowe dla gruczolaka pęcherzykowego. gruczolaka pęcherzykowego. Wiadomo, że wole dyshormonogenetyczne mają tendencję do do wzrostu pomimo odpowiedniego leczenia L-tyroksyną. Postępowanie z pacjentem z zespołem Pendreda wymaga starannej obserwacji i regularnych badań obrazowych tarczycy. tarczycy. Chociaż podejście terapeutyczne do wola dyshormonogenetycznego jest nadal kontrowersyjne, w przypadku naszego pacjenta wybraliśmy całkowitą tyreoidektomię jako najkorzystniejszą metodę jako najkorzystniejszą metodę zapobiegania rozwojowi nowotworów złośliwych, które mogą pojawić się wola dyshormonogenetycznego niż wola o innej etiologii. etiologii. --- Chociaż podręcznikowym poglądem na zespół Pendreda jest autosomalny recesywny stan charakteryzujący się głuchotą i wolem. charakteryzujący się głuchotą i wolem, coraz bardziej oczywiste jest, że nie wszyscy tacy pacjenci prezentują ten klasyczny obraz kliniczny. Wady rozwojowe ucha wewnętrznego, w szczególności powiększenie akweduktu przedsionkowego, są powszechne w zespole Pendreda. w zespole Pendreda, a mutacje w genie PDS (zespół Pendreda) zostały u pacjentów z głuchotą i poszerzeniem akweduktu przedsionkowego, bez innych cech zespołu Pendreda. tylko bez innych cech zespołu Pendreda. Ponieważ jest to najczęstsza radiologiczna wada rozwojowa ślimaka u pacjentów z głuchotą, zbadaliśmy, jaki odsetek takich przypadków był spowodowany mutacją genu PDS. Oceniliśmy 57 pacjentów skierowanych z radiologicznymi dowodami powiększenia akweduktu przedsionkowego, na podstawie wywiadu, badania klinicznego, testu wydzielania nadchloranu i analizy molekularnej analizę molekularną locus PDS. Czterdziestu jeden pacjentów (72%) miało jednoznaczne dowody na zespół Pendreda. zespołu Pendreda. Znalezienie pojedynczej heterozygotycznej mutacji w genie PDS w kolejnych ośmiu było silnie sugerujące krytyczną rolę pendryny, produktu białkowego genu PDS. produktu białkowego genu PDS, w generowaniu powiększonych przedsionkowych akweduktów w co najmniej 86% (49/57 przypadków) pacjentów z tą radiologiczną wadą rozwojową. radiologiczną. Postawienie diagnozy zespołu Pendreda może być trudne, szczególnie w pojedynczych przypadkach. Wole jest niestałym objawem, a test wydzielania a test wydzielania nadchloranu, choć pomocny, ma wartość diagnostyczną tylko wtedy, gdy jest nieprawidłowy. nieprawidłowe. Powiększenie akweduktu przedsionkowego należy uznać za najbardziej prawdopodobną postać zespołu Pendreda. najbardziej prawdopodobną postać zespołu Pendreda i powinno skłaniać do szczegółowego badanie tej możliwości diagnostycznej. Zespół Pendreda może być odtąd zostać ponownie scharakteryzowany jako głuchota z powiększeniem akweduktu przedsionkowego, co czasami wiąże się z wolem. --- Zespół Pendreda, definiowany jako konstelacja wola, słuchu czuciowo-nerwowego i dodatni wynik testu wydzielania nadchloranu, jest najczęstszą przyczyną wrodzonej głuchoty. wrodzonej głuchoty. Nowo wprowadzone podejścia diagnostyczne do choroby są raczej drogie i skomplikowane. dość kosztowne i skomplikowane, dlatego oceniliśmy wartość MRI jako jako jedynej lub dodatkowej metody diagnostycznej i porównaliśmy ją z tradycyjnymi metodami diagnostycznymi. tradycyjnymi. Przyjmując klasyczną triadę jako złoty standard, porównaliśmy wyniki MRI MRI u sześciu tak zdefiniowanych pacjentów z sześcioma przypadkami z wolem, utratą słuchu i normalny test wydzielania nadchloranu. Nasze wyniki wskazały, że MRI był 83,6% czułe i 66,7% swoiste u pacjentów spełniających wszystkie trzy kryteria (kompletne), podczas gdy w grupie "częściowej" czułość i swoistość wynosiły odpowiednio 66,7% i 100%. odpowiednio 66,7% i 100%. Podsumowując, MRI, choć imponujące jako jako pomocnicze narzędzie diagnostyczne, nie może zastąpić podejścia holistycznego, a podejście może być wygodniejsze, tańsze i nadal dokładniejsze. Jednak w "częściowych" przypadkach z niejednoznacznymi wynikami oraz u krewnych pacjentów, MRI może być cennym uzupełnieniem diagnostyki. --- Hormony tarczycy są niezbędne do prawidłowego rozwoju i metabolizmu. Ich synteza wymaga transportu jodków do pęcherzyków tarczycy. Mechanizmy obejmujące wierzchołkowy wypływ jodku do światła pęcherzyka są słabo słabo wyjaśnione. Odkrycie mutacji w genie SLC26A4 u pacjentów z zespołem Pendreda (wrodzona głuchota, wole i wadliwa organizacja jodków) sugerowało możliwą rolę jodków) sugeruje możliwą rolę kodowanego białka, pendryny, jako jako wierzchołkowego transportera jodków. Ustaliliśmy, czy TSH reguluje obfitość pendryny w błonie plazmatycznej i czy wpływa to na wypływ jodków. Wyniki eksperymentów immunoblot i immunofluorescencji ujawniły, że TSH i forskolina szybko zwiększają obfitość pendryny w błonie plazmatycznej poprzez szlak kinazę białkową A w szczurzych komórkach tarczycy PCCL-3. Wzrost obfitości pendryny koreluje ze spadkiem wewnątrzkomórkowego jodku, co jest określony przez pomiar wewnątrzkomórkowego (125) jodku i może być hamowany przez specyficzne blokowanie pendryny. Eliminacja przypuszczalnego miejsca fosforylacji kinazy białkowej A T717A powoduje zmniejszoną translokację do błony w odpowiedzi na forskolinę. w odpowiedzi na forskolinę. Wyniki te pokazują, że pendryna ulega translokacji do błonę w odpowiedzi na TSH i sugerują, że może mieć fizjologiczną rolę w apikalnym transporcie jodków i syntezie hormonów tarczycy. --- Zespół Pendreda jest autosomalnym zaburzeniem recesywnym, charakteryzującym się głuchotą głuchotą zmysłowo-nerwową, wolem i częściowym defektem organizacji jodków. Jest jest spowodowany mutacjami biallelicznymi w genie SLC26A4, który koduje pendrynę, wielofunkcyjny wymiennik anionów. wielofunkcyjny wymiennik anionowy. Na poziomie ucha wewnętrznego pendryna jest jest ważna dla tworzenia normalnego składu endolimfy i utrzymania potencjału ślimakowego. W tarczycy pendryna ulega ekspresji w błonie komórek pęcherzykowych tarczycy i wydaje się być zaangażowana w pośredniczy w wypływie jodków do światła i/lub utrzymaniu pH pęcherzyków. Rozwój wola i niedoczynność tarczycy różnią się u osób dotkniętych chorobą i wydają się częściowo i wydają się być częściowo zależne od spożycia jodków w pożywieniu. W nerkach pendryna funkcjonuje jako wymiennik chlorkowo-węglanowy. Wyjaśnienie molekularnych molekularnych zespołu Pendreda i funkcji pendryny dostarczyło nieoczekiwanych nowe spojrzenie na patofizjologię ucha wewnętrznego, syntezę hormonów tarczycy i wymiany chlorków/węglanów w nerkach. --- Mutacje SLC26A4 powodują powiększenie akweduktu przedsionkowego, niesyndromiczną głuchotę i głuchotę w zespole Pendreda. głuchotę i głuchotę jako część zespołu Pendreda. SLC26A4 koduje pendrynę, wymiennik anionów wymiennik anionowy zlokalizowany w ślimaku, tarczycy i nerkach. Celem było ustalenie, czy opóźnienia rozwojowe, w których prawdopodobnie pośredniczy przez ogólnoustrojową lub miejscową niedoczynność tarczycy, przyczyniają się do braku rozwoju słuchu u myszy pozbawionych Slc26a4 (Slc26a4(-/-)). Oceniliśmy funkcję tarczycy poprzez pomiary napięcia i pH, analizę ekspresji genów wspomaganą tablicą oraz przez określenie poziomu tyroksyny w osoczu. Rozwój ślimaka został oceniony pod kątem oznaki niedoczynności tarczycy za pomocą mikroskopii, hybrydyzacji in situ i ilościowej RT-PCR. Nie stwierdzono różnic w poziomach tyroksyny w osoczu u Slc26a4(-/-) i dopasowanych pod względem płci miotów Slc26a4(+/-) między 5. dniem po urodzeniu (P5) a P90. W Dorosłe myszy Slc26a4 (-/-), potencjał przezbłonowy i pH tarczycy pęcherzyków tarczycy były obniżone. Brak różnic w ekspresji genów, które uczestniczących w syntezie hormonów tarczycy lub transporcie jonów zaobserwowano w P15, kiedy poziom tyroksyny w osoczu osiągnął szczyt. Skala medialna ślimaka była 10-krotnie powiększony, wybrzuszając się i tym samym wypierając fibrocyty, które wyrażają Dio2 w celu generując szczytowy poziom hormonu tarczycy w ślimaku w P7. Rozwój ślimaka, w tym otwarcie tunelu, przybycie unerwienia odprowadzającego do zewnętrznych komórek rzęsatych, kostnienie śródchrzęstne i śródbłonowe oraz zmiany rozwojowe w ekspresji Dio2, Dio2 i Dio2. ekspresji Dio2, Dio3 i Tectb były opóźnione o 1-4 dni. Dane te sugerują że pendryna funkcjonuje jako transporter HCO3- w tarczycy, że myszy Slc26a4(-/-) są systemowo eutyreozą, a opóźnienia w rozwoju ślimaka, prawdopodobnie z powodu miejscowej niedoczynności tarczycy, prowadzą do braku rozwoju słuchu. --- Nadchloran został wykryty w wodach gruntowych w wielu częściach Stanów Zjednoczonych, a niedawne wykrycie go w warzywach i produktach mlecznych wskazuje, że zanieczyszczenie nadchloranem jest bardziej rozpowszechnione niż wcześniej sądzono. Nadchloran jest konkurencyjnym inhibitorem symportera jodku sodu, białka powierzchniowego komórek tarczycy. tarczycy odpowiedzialnego za transport jodków z osocza do tarczycy. do tarczycy. Szacuje się, że 4,3% populacji USA ma subkliniczną niedoczynność tarczycy. niedoczynność tarczycy, a 6,9% kobiet w ciąży może mieć niskie spożycie jodu. Wrodzona wrodzona niedoczynność tarczycy dotyka od 1 na 3000 do 1 na 4000 niemowląt, a 15% tych przypadków przypisuje się wadom genetycznym. zostało przypisanych wadom genetycznym. Naszym celem w tym przeglądzie jest zidentyfikowanie biomarkerów genetycznych, które pomogłyby zdefiniować subpopulacje wrażliwe na środowiskowe narażenie na nadchloran. Dokonaliśmy przeglądu literatury w celu zidentyfikowania defektów genetycznych związanych z procesem jodowania w syntezie hormonów tarczycy, w szczególności defekty w transporcie jodków z krążenia do komórki tarczycy, wady w transporcie jodków z komórki tarczycy do światła pęcherzyka (zespół Pendreda) oraz wady organizacji jodków. Ponadto podsumowujemy odpowiednie badania nadchloranu u ludzi. Z powodu nadchloranu hamowanie wychwytu jodków, jest biologicznie prawdopodobne, że przewlekłe spożycie nadchloranu przez skażone źródła może powodować pewien stopień jodu w populacjach, które są genetycznie podatne na defekty w procesie jodowania tarczycy. jodowania w procesie syntezy hormonów tarczycy, pogarszając w ten sposób ich stan zdrowia. warunki. Dochodzimy do wniosku, że przyszłe badania łączące choroby ludzkie i a narażeniem na nadchlorany w środowisku powinny uwzględniać skład genetyczny uczestników, rzeczywiste poziomy narażenia na nadchloran i indywidualne poziomy jodu. --- Zespół Pendreda (PS) jest autosomalną chorobą recesywną, która charakteryzuje się wrodzonym niedosłuchem odbiorczym, wolem i częściowym defektem organizacji jodu. jodu. W tym badaniu scharakteryzowaliśmy stan tarczycy i zidentyfikowaliśmy mutacje w genie SLC26A4 u chińskich pacjentów z PS. My oceniliśmy 7 niespokrewnionych chińskich pacjentów z PS. Analiza biochemiczna, formalny audiogram audiogram, ultrasonografia tarczycy, test wydzielania nadchloranu, tomografia komputerowa akweduktów przedsionkowych i analiza sekwencji DNA DNA SLC26A4. Poziomy hormonów tarczycy były zasadniczo zasadniczo prawidłowe u wszystkich pacjentów: 2 pacjentów miało wole i/lub podwyższony poziom tyreoglobuliny w surowicy. poziom tyreoglobuliny w surowicy, podczas gdy 2 innych pacjentów miało dodatnie przeciwciała tarczycy i dodatni wynik testu wydzielania nadchloranu. Zidentyfikowaliśmy mutacje genu SLC26A4 u 6 z 7 probantów i ich krewnych dotkniętych chorobą. Osoby dotknięte chorobą w rodzinie I był heterozygotą złożoną dla 2 mutacji typu missense: mutacji w eksonie 9 (1079C>T), która spowodowała zastąpienie alaniny waliną w kodonie 360 (A360V) i mutację w eksonie 19 (2168A>G), która spowodowała zastąpienie histydyny przez argininę w kodonie 723 (H723R). Osoby dotknięte chorobą w rodzinach II i III były homozygotyczne pod względem mutacji w intronie 7. Probanci IV i V byli heterozygotami złożonymi dla mutacji w intronie 7 i eksonie 19, a probant VI był heterozygotą złożoną dla mutacji w intronie 7 i eksonie 19. probant VI był złożoną heterozygotą dla mutacji w intronie 7 i mutacji missense w eksonie 12 (1343C>T), która skutkowała zastąpieniem seryny przez leucynę w kodonie 448. leucyną w kodonie 448 (S448L). Zidentyfikowano jedną nową mutację (A360V). My zidentyfikowaliśmy mutacje bialleliczne w genie SLC26A4 u 6 z 7 probantów z PS na Tajwanie. Tajwanie, w tym nową mutację missense. Łagodna dysfunkcja tarczycy u tych pacjentów tarczycy u tych pacjentów sugeruje, że PS należy rozważyć u wszystkich pacjentów z wrodzonym lub wczesnym upośledzeniem słuchu. --- Zespół Pendreda jest autosomalnym recesywnym zaburzeniem charakteryzującym się wrodzoną głuchotą. głuchotą i wolem tarczycy. Choroba tarczycy zazwyczaj rozwija się około w okresie dojrzewania i jest związana z łagodnym defektem organifikacji, charakteryzującym się niewłaściwym wydzielaniem jodków po stymulacji nadchloranem (dodatni test test wydzielania nadchloranu). Gen (PDS) zmutowany w zespole Pendreda ulega ekspresji w tarczycy i koduje w tarczycy i koduje 780-aminokwasowe białko (pendrynę), które ostatnio wykazano niedawno wykazano, że działa jako transporter jodków/chlorków. Staraliśmy się ustalić lokalizację pendryny w tarczycy i zbadać sieć regulacyjną kontrolującą jej syntezę. sieć kontrolująca jej syntezę. Stosując przeciwciała specyficzne dla peptydów do badania immunolokalizacyjne, pendryna została wykryta w ograniczonym podzbiorze komórek w obrębie pęcherzyków tarczycy, wyłącznie na błonie wierzchołkowej nabłonka pęcherzykowego nabłonka pęcherzykowego. Co ciekawe, znacznie większe ilości pendryny napotkano w tkance tarczycy od pacjentów z chorobą Gravesa-Basedowa. Używając hodowanej linii komórek tarczycy szczura (FRTL-5), stwierdzono, że ekspresja PDS jest znacząco indukowana przez niskie stężenia tyreoglobuliny (TG), ale nie przez TSH, jodek sodu lub insulinę. Różni się to od ustalonego efektu TG, bardziej typowego silnego supresora ekspresji genów specyficznych dla tarczycy. Łącznie wyniki te sugerują, że pendryna jest wierzchołkowym portem jodku w tarczycy i że ekspresja tarczycy i że ekspresja i funkcja zarówno wierzchołkowych, jak i podstawowych jodków są koordynacyjnie regulowane przez pęcherzykowy TG. --- Zespół Pendreda, dziedziczony jako cecha autosomalna recesywna, jest chorobą, która wrodzony niedosłuch zmysłowo-nerwowy i wole, z pozytywnym wynikiem w teście wydzielania nadchloranu. Zespół Pendreda wynika z różnych mutacji w genie PDS/SLC26A4, które powodują produkcję nieprawidłowego białka pendryny. białka. Na całym świecie zgłoszono ponad 90 mutacji w genie PDS/SLC26A4. na całym świecie. Niedawne badanie 26 koreańskich pacjentów ze stosunkowo wysoką częstotliwością (65%) zmutowanego genu PDS/SLC26A4 wykazywało niesyndromiczną głuchotę i powiększony akwedukt przedsionkowy. Opisujemy dwóch pacjentów z charakterystykę typowego zespołu Pendreda, 26-letnią kobietę i 61-letniego mężczyzn, którzy byli homozygotyczni dla wcześniej opisanej mutacji missense, H723R (histydyna 723 arginina) w genie PDS/SLC26A4. --- Zespół Pendreda i powiększony akwedukt przedsionkowy (EVA) są uważane za fenotypowe odmiany tej samej jednostki spowodowane mutacjami w genie SLC26A4 (pendrin). Zespół Pendreda obejmuje głuchotę zmysłowo-nerwową, wole i upośledzone wydzielanie hormonów tarczycy. upośledzona synteza hormonów tarczycy, podczas gdy w EVA funkcja tarczycy wydaje się być zachowana. Celem tego badania była ocena funkcji i morfologii tarczycy oraz poszukiwanie mutacji w genie SLC26A4 u pacjentów z EVA. Spośród 57 kolejnych pacjentów z głuchotą czuciowo-nerwową 15 z EVA, w ocenie ocenianej za pomocą rezonansu magnetycznego (MRI), zostało zidentyfikowanych i przebadanych. A tarczycy, w tym echografię tarczycy i test wydzielania nadchloranów. test wydzielania nadchloranu przeprowadzono u wszystkich pacjentów z EVA; wszystkie eksony genu SLC26A4 zostały amplifikowane z leukocytów obwodowych i bezpośrednio sekwencjonowane przy użyciu specyficznych starterów intronowych. Spośród 15 pacjentów z EVA, wole wole występowało u 8 (53%), niedoczynność tarczycy u 7 (47%), podwyższony poziom tyreoglobuliny w surowicy u 8 (53%) oraz w surowicy u 8 (53%) i dodatni wynik testu wydzielania nadchloranu u 10 (67%). Dziewięć alleli genu SLC26A4 było zmutowanych: 2 nowe mutacje (L465W i G497R) oraz 4 już znane mutacje (T410M, R409H, T505N i IVS1001+1G>A). Cztery osoby były heterozygotami złożonymi, a 1 heterozygotą (G497R/wt). Wszyscy pacjenci z mutacjami w genie SLC26A4 mieli wole i pozytywny wynik test wydzielania nadchloranu: 3 miało lekką niedoczynność tarczycy, a 2 eutyreozę. Pozostałych 10 pacjentów pozostałych 10 pacjentów nie miało mutacji w genie SLC26A4: 4 z nich miało niedoczynność tarczycy, 2 z wolem i dodatnim testem wydzielania nadchloranu, 2 bez wolem i ujemnym wynikiem testu wydzielania nadchloranu. Dwóch pacjentów bez mutacji było w stanie eutyreozy z dodatnim wynikiem testu wydzielania nadchloranów. Pacjenci z mutacjami w genie SLC26A4 mieli większą objętość tarczycy (p<0,002), wyższe stężenie tyreoglobuliny (T poziomy tyreoglobuliny (Tg) (p<0,002) i większe wydzielanie radiojodu po nadchloranu (p=0,09) niż pacjenci bez mutacji. Wyniki niniejszego badania badania potwierdzają koncepcję, że wszyscy pacjenci ze zmutowanym genem SLC26A4 mają nieprawidłowości w testach czynności tarczycy. --- Cztery rodziny, 29 członków, z zespołem Pendreda zostały przebadane w celu wyjaśnienia ubytku słuchu i stanu hormonalnego. Wiek członków wahał się od 3 do 50 lat. Kompletny Zespół Pendreda stwierdzono u 9 pacjentów. Mieli obustronny głęboki ubytek słuchu obustronny głęboki ubytek słuchu z resztkami słuchu na niskich częstotliwościach. Wole zdiagnozowano w wieku od od 1 do 14 lat z dodatnim wynikiem testu wydzielania nadchloranu. Dwunastu krewnych krewnych pacjentów wykazywało częściowy zespół Pendreda. Łagodny niedosłuch odbiorczy w niskim i średnim zakresie częstotliwości z prawidłowymi wynikami testu nadchloranowego wyniki testu wydzielania nadchloranu w 6 przypadkach. W pozostałych 6 przypadkach wystąpił niewielki spadek wyniki testu wyładowania nadchloranu z prawidłowym słuchem. Pięć osób miało normalne, a 3 miało normalne hormonalne i normalne wyniki testu wydzielania nadchloranu, ale nie były badane audiologicznie. Ten artykuł pokazuje, że pacjenci z Pendreda mogą mieć wole przy urodzeniu lub rozwinąć się między 8 a 14 rokiem życia, że ich głuchota jest normalna. że ich głuchota jest obustronna i głęboka, a testy wydzielania nadchloranu są dodatnie. są pozytywne. Krewni pacjentów z zespołem Pendreda wykazywali łagodny niedosłuch zmysłowo-nerwowy o niskiej częstotliwości bez wola i prawidłowe wyniki testu wydzielania nadchloranu w połowie przypadków i niewielki spadek wyników testu wydzielania nadchloranu z prawidłowym słuchem i bez wola w drugiej połowie przypadków. druga połowa. Korelacja między tymi ustaleniami a badaniami genetycznymi wymaga dalszych badań. dalszych badań. --- Wrodzona niedoczynność tarczycy jest najczęstszym zaburzeniem metabolicznym u noworodków. skutkuje poważnymi zaburzeniami neurorozwojowymi i niepłodnością, jeśli nie jest leczona. Wrodzona niedoczynność tarczycy jest zwykle sporadyczna, ale do 2% dysgenezji tarczycy występuje rodzinnie. jest rodzinna, a wrodzona niedoczynność tarczycy spowodowana wadami organifikacji jest często dziedziczona recesywnie. często dziedziczona recesywnie. Geny kandydujące związane z tym genetycznie heterogennym zaburzeniem tworzą dwie główne grupy: te powodujące dysgenezję tarczycy i te tarczycy i te powodujące dyshormonogenezę. Geny związane z dysgenezją tarczycy obejmują receptor TSH w niesyndromicznej wrodzonej niedoczynności tarczycy i G niedoczynności tarczycy oraz Gsalfa i czynniki transkrypcyjne tarczycy (TTF-1, TTF-2, i Pax-8), związane z różnymi złożonymi zespołami, które obejmują wrodzoną niedoczynność tarczycy. niedoczynność tarczycy. Wśród tych powodujących dyshormonogenezę, geny peroksydazy tarczycowej i tyreoglobuliny, a ostatnio geny PDS (zespół Pendreda), NIS (zespół Pendreda), NIS (symporter jodku sodu) i THOX2 (oksydaza tarczycowa 2). defekty. Istnieją również wczesne dowody na istnienie trzeciej grupy wrodzonych stanów wrodzonej niedoczynności tarczycy związanej z defektami transportera jodotyroniny związanych z poważnymi następstwami neurologicznymi. Niniejszy przegląd skupia się na genetycznych genetycznych aspektach pierwotnej wrodzonej niedoczynności tarczycy. --- Zespół Pendreda jest autosomalnym recesywnym zaburzeniem charakteryzującym się między niedosłuchem odbiorczym a obrzękiem tarczycy lub wolem. i jest prawdopodobnie najczęstszą formą głuchoty zespołowej. W obrębie tarczycy osób dotkniętych chorobą, jodek jest niekompletnie zorganizowany z zmienny wpływ na biosyntezę hormonów tarczycy, podczas gdy molekularne podstawy utraty słuchu jest nieznana. Gen PDS został zidentyfikowany poprzez pozycyjne klonowania chromosomu 7q31, w krytycznym przedziale powiązań zespołu Pendreda. i koduje domniemany transporter jonów zwany pendryną. Zbadaliśmy kohortę 56 krewnych, wszystkie z cechami sugerującymi rozpoznanie zespołu Pendreda. diagnozę zespołu Pendreda. Analiza molekularna genu PDS zidentyfikowała 47 z 60 (78%) zmutowanych alleli w 31 rodzinach (w tym trzech homozygotycznych homozygotyczne i jedną rodzinę wielopokoleniową segregującą trzy zmutowane allele). allele). Ponadto, cztery powtarzające się mutacje stanowiły 35 (74%) wykrytych chromosomów choroby PDS a analiza haplotypów sprzyjałaby raczej wspólnym założycielom niż mutacyjne hotspoty w obrębie genu PDS. Podczas gdy te wyniki wykazują heterogenność molekularną dla mutacji PDS związanych z zespołem Pendreda. zespół Pendreda, badanie to wspierałoby wykorzystanie analizy molekularnej genu PDS w ocenie rodzin z wrodzonym ubytkiem słuchu. --- Bialleliczne mutacje SLC26A4 (kodujące pendrynę) powodują zespół Pendreda (PS), autosomalne recesywne zaburzenie genetyczne z głuchotą i wolem. Mechanizm leżący u podstaw rozwoju wola jest nieznany. Tutaj przedstawiamy kliniczne i molekularne u pacjenta z PS. Ta 27-letnia kobieta urodziła się nie spokrewnionych zdrowych rodziców. Została przyjęta do naszego szpitala z powodu w wieku 3 lat, a następnie w wieku 10 lat rozwinął się u niej wole. Od wieku 15 lat jej tarczyca wykazywała postępujące powiększenie, któremu towarzyszyło towarzyszyło podwyższenie stężenia tyreoglobuliny w surowicy do 10-krotności normy. Jodochwytność tarczycy jodu był również zwiększony podczas progresji wola ((123)I wychwyt po 24 godzinach: 20,2% w wieku 10 lat). hr: 20,2% w wieku 17 lat; 69,4% w wieku 24 lat; odniesienie, 8-40), podczas gdy surowica poziomy tyreotropiny (TSH) i organifikacja jodu (badane za pomocą perchrolanu lub test wydzielania tiocyjanianu) pozostawały prawidłowe. Sekwencjonowaliśmy SLC26A4 przy użyciu standardowej techniki opartej na PCR i znaleźliśmy jedną nową (p.T537P) i jedną powtarzającą się (p.H723R) w złożonym stanie heterozygotycznym. Eksperymenty z ekspresją przy użyciu komórek COS-7 wykazały, że dwa mutanty zostały uwięzione w retikulum endoplazmatycznym retikulum endoplazmatycznym i były słabo zlokalizowane w błonie plazmatycznej. Podsumowując, u molekularnie potwierdzony pacjent z PS wykazał progresję wola, której towarzyszyły podwyższonym stężeniem tyreoglobuliny w surowicy i zwiększonym wychwytem jodu przez tarczycę, ale prawidłowym poziomy TSH w surowicy i prawidłowa organizacja jodu. Sugeruje to, że niektóre mutacje pendryny mogą obejmować bezpośrednią stymulację proliferacji komórek tarczycy bez hiperstymulacji TSH i bez defektu organifikacji jodu.
Jakie nieprawidłowości hormonalne są charakterystyczne dla zespołu Pendreda?
Nieprawidłowości hormonów tarczycy są charakterystyczne dla zespołu Pendreda. Niedoczynność tarczycy jest najczęstszą nieprawidłowością hormonów tarczycy w zespole Pendreda. Zespół Pendreda jest autosomalnym zaburzeniem recesywnym charakteryzującym się głuchotą zmysłowo-nerwową, wolem i częściowym defektem organizacji jodków.