Təsəvvür edin ki, sağ qalan son insansınız.Bir astronavt və tək və isə iclasda kosmossan.Duyğularınızı və ora çatan şeyləri, ətraflı bir dəstəklə yazın.
Nəhayət, baş verdi.Günün gələcəyini heç təsəvvür etməmişəm, bütün insanlar üçün bir çömçə son düşmə.Mən özüm üçün borcum var ... Xeyr, ən azı kiməsə, insan mirasını xatırlaya bilən birinə, gələcəyə qədər olanı xatırlaya bilən birinə, baş verənləri yazmağı, ən azı bir qədər bənzəməyiDəhşətlərimin altımdadır.

Mən hər zaman ulduzlu gözlü bir uşaq idim, yuxarıdakı göylərə baxırdım və maraqlanır, orada nə var?Xəyallarım gerçəkləşdi, ilk dəfə uçuş məktəbi, sonra bir hərbi pilot, ancaq akademiyadakı keçmiş təlimatçımın ardından hər şey məna verdi.İnana bilmədim.Kosmosa gedirəm?Həqiqətən?

Bir neçə ağır il sonra, Yer və ISS arasında geri və irəli uçan bir missiyanın müntəzəm üzvü idim.Kiçik bir kapsulun içərisində bükülmüş bir raketin üstünə oturmaq əyləncəli deyil, sizə deyə bilərəm, ancaq atmosfer vasitəsilə uçan yerinizə yapışdığınız zaman adrenalin tələsik deyil.

Ancaq bu dəfə, hissi - fərqli idi.Mən cədvəl üzrə ISS-ə gəldim və həmkarım Maximi rahatladım.Məni görməkdən məmnun idi, bütün bunlardan sonra, dünyanın 6 ayı təknəmin təknisini sənə edərdi.O, mənim əziz dost idi, ancaq tutma və xoşagələnlər üçün çox vaxtımız yox idi.Eyni günün geri qayıtması planlaşdırılır və bir müddət sonra - uzun bir vida ilə ayrıldı.

Həmişə insanların bəşəriyyətin yaxşılaşdırılması üçün birlikdə işləyəcəyi daha yaxşı bir dünyanı xəyal edirdim.Ulduz trekini bir uşaq kimi sevirdim, fərqlərin əhəmiyyəti olmayan bir yer və hər kəs hamının faydası üçün çalışırdım.Ancaq fərqli bir dünya qurduq.Xəsislik dünyası, eqoistlik dünyası, digərlərindən daha çoxunun digərindən daha yaxşı olması demək idi.

Həqiqətən, həqiqətən liderlərimizi seçmədik və ya etsək, günahımızdır.İkinci pandemiyadan bir neçə il sonra gərginlik artdı.Zəngin daha zəngin olurdu, kasıblar yox idi və heç nə yox idi.Və bəzi insanlar hakimiyyəti canlandırdılar.Daha çox istədilər.Daha çox torpaq, daha çox resurs, daha çox pul.

Əvvəlcə raketlərini işə saldılar.Heç olmasa o vaxt davam edən mediadan bu yol kimi görünürdü.Fərq etmədikdə, müdafiəmiz qeyri-kafi idi.Kiçik pəncərəmin yanında seyr etdim, planetin yandırıldığını görə bilərdim.Əlbətdə ki, geri atəş etdi.Flash yerə vurduqdan sonra flaş görə bildim.Şəhərlər yanır.Milyardlarla ölmək.Ancaq sonunda bunun fərqi yox idi.Hamımız itirdik.

Yavaş-yavaş, planeti əhatə edən kütləvi bir bulud başladı.Bu, vurduğu yerlərdən başladı, ancaq həftələrlə dünyanın hər yerində yayıldı.Gözəl bir solğun mavi nöqtə bir dəfə artıq göydə boz bir yamaq olmur.Hələ də uzaq bölgələrin bir az həvəskar radio stansiyalarını eşidə bilərdim, ünsiyyət qurmağa və kiməsə canlı olduqlarını bildirə bilər, amma bunlar az və uzaq idi.Aylar sonra hamısı öldü.

İndi, mən buradayam, beynəlxalq kosmik stansiyanın yavaş-yavaş çürüyən orbitində, heç vaxt gəlməyəcəyini gözləyən, bəlkə də maksimum şanslı olacağını düşünürəm.