stoisizm nədir
Stoisizm, 3-cü əsrin əvvəlində Afinadakı Citium'un Zeno tərəfindən qurulan Hellenist Fəlsəfə məktəbidir.Fəzilət təcrübəsi, həm də təbii dünyaya dair fikirləri ilə məlumatlı olan şəxsi fəzilət etikasının fəlsəfəsidir, fəzilət təcrübəsinin həm lazımi və euimoniyasına (xoşbəxtlik, yandırılmış 'yaxşı ruhluğa) nail olmaq üçün kifayətdir və kifayətdiretik bir həyat yaşayır.Stoics, təbiətə uyğun olaraq fəzilət və yaşayan bir həyat ilə eudaimonia yolunu təyin etdi.

Aristotel etikası ilə yanaşı, stoic ənənəsi fəzilət etikasına əsaslanan əsas yanaşmalardan birini təşkil edir.Stoika xüsusilə "fəzilət yalnız insanın" üçün "yeganə yaxşı olduğunu" öyrətmək və sağlamlıq, sərvət və zövq kimi xarici şeylərin özlərində (Adiafora) yaxşı və ya pis deyil, lakin "material" olaraqhərəkət etmək üçün fəzilət ".Seneca və epictetus kimi bir çox stoics, "fəzilət xoşbəxtlik üçün kifayətdir", bir adaçanın bədbəxtlik üçün emosional cəhətdən möhkəm olacağını vurğuladı.Stoics, bəzi dağıdıcı duyğuların qərar səhvlərinin nəticələndiyini və insanların "təbiətə uyğun olaraq" bir iradə (prohairez) qorumağı hədəflədiklərini də bildirdi.Buna görə, stoics bir insanın fəlsəfəsinin ən yaxşı əlaməti düşündü ki, bir insanın necə dediyi şey deyildi.Yaxşı bir həyat yaşamaq üçün, hər şeyin təbiətdə köklü olduğuna inandığı üçün təbii nizam qaydalarını başa düşməli idi.

Stoisizm 3-cü əsrə qədər Roma və Yunan dünyası boyunca çiçəkləndi və tərəfdarları arasında İmperator Marcus Aurelius oldu.Xristianlıq 4-cü əsrin CE-də dövlət dininə çevrildikdən sonra bir azalma yaşandı.O vaxtdan bəri, revival, xüsusən də intibah (neostoisizm) və müasir dövrdə (müasir stoisizm) görüldü.
Stoisizm, 3-cü əsrin əvvəlində Afinadakı Citium'un Zeno tərəfindən qurulan Hellenist Fəlsəfə məktəbidir.Fəzilət təcrübəsi, həm də təbii dünyaya dair fikirləri ilə məlumatlı olan şəxsi fəzilət etikasının fəlsəfəsidir, fəzilət təcrübəsinin həm lazımi və euimoniyasına (xoşbəxtlik, yandırılmış 'yaxşı ruhluğa) nail olmaq üçün kifayətdir və kifayətdiretik bir həyat yaşayır.Stoics, təbiətə uyğun olaraq fəzilət və yaşayan bir həyat ilə eudaimonia yolunu təyin etdi.

Aristotel etikası ilə yanaşı, stoic ənənəsi fəzilət etikasına əsaslanan əsas yanaşmalardan birini təşkil edir.Stoika xüsusilə "fəzilət yalnız insanın" üçün "yeganə yaxşı olduğunu" öyrətmək və sağlamlıq, sərvət və zövq kimi xarici şeylərin özlərində (Adiafora) yaxşı və ya pis deyil, lakin "material" olaraqhərəkət etmək üçün fəzilət ".Seneca və epictetus kimi bir çox stoics, "fəzilət xoşbəxtlik üçün kifayətdir", bir adaçanın bədbəxtlik üçün emosional cəhətdən möhkəm olacağını vurğuladı.Stoics, bəzi dağıdıcı duyğuların qərar səhvlərinin nəticələndiyini və insanların "təbiətə uyğun olaraq" bir iradə (prohairez) qorumağı hədəflədiklərini də bildirdi.Buna görə, stoics bir insanın fəlsəfəsinin ən yaxşı əlaməti düşündü ki, bir insanın necə dediyi şey deyildi.Yaxşı bir həyat yaşamaq üçün, hər şeyin təbiətdə köklü olduğuna inandığı üçün təbii nizam qaydalarını başa düşməli idi.

Stoisizm 3-cü əsrə qədər Roma və Yunan dünyası boyunca çiçəkləndi və tərəfdarları arasında İmperator Marcus Aurelius oldu.Xristianlıq 4-cü əsrin CE-də dövlət dininə çevrildikdən sonra bir azalma yaşandı.O vaxtdan bəri, revival, xüsusən də intibah (neostoisizm) və müasir dövrdə (müasir stoisizm) görüldü.