Sakdurungé Woody Allen ngaku karo wong - wong sing padha lan dhaérah sing padha, film 1967 iki sing dhasaré saka Murray Schisgal, sing dirembug ing Broadway karo Mike Nichols sing enom (sedulur Elaine May ing Chicago) mbokmenawa dadi film Hollywood sing sepisanan kanggo nyukupi kelompok neurotik, sok titik, lan film sing ora ana jenengé nggo seri, Nichols, lan film kuwi lungguh lan satir kaya film kuwi kadhang kala, mbukakna donya nyata sing ana pengaturan naturalistik ing Chicago sing ora ndhukung strukturé sing lemah.