Sakwisé 10 menit sing sepisanan, aku mlebu ing teater sing mbukak pikiran, kaya kancaku ngrasa seneng karo film iki. Sakwisé 10 menit sing sepisanan, kuwi nduduhké nèk kabèh film kuwi ora mung digunani, lelucon sing ora isa nggumun, bareng karo dijayal sing ora gampang ditulis, lan sing paling dipercayai saka polisi sing mangan donut. Ora ana siji satengah ing seluruh film sing malah tak ngganggu. Mung wong sing tak nggatèkké nggolèk film iki yaiku wong - wong sing nduwé IQ sing durung krungu lelucon ing uripé. Sakjané, aku ora péngin sengsara.