Aku rumangsa kaya film sing padha aku rumangsa nèk kabèh perang sing wis ana ing Amerika Serikat mulai WWII. Aku mikir WWII kuwi perang sing terakhir sing "becik". Ora ana perang sing apik, wong sing mati sing sedhih, nanging saiki "Boys" mati kanggo tujuan sing agung. Saben perang saiki wis saya saya ora rumangsa apa alesané kita ana lan apa sing wis kita ngupaya kanggo kelakon. Kuwi ngrasa nèk sikap Bette Midler nduduhké kuwi. Dhèwèké dadi saya ragu - ragu - ragu karo perang ing perang saben perang. Kehilangan prajurit Amerika (kenang negara liya) urip dadi luwih ragu - ragu. Paédahé aku éntuk akèh wong lanang lan wong wédok sing wis mati dadi luwih cetha.