Ana rong wilayah ing film iki sing nggawé aku nangis saben kali. Sing kapisan yaiku wektu kirik Candy diundang. Aku kudu ngetupki kirik kita sing ditresnani kira - kira setaun kepungkur, lan kuwi sing paling angèl ditindakké. Pancèn, film mung ngganggu emosi ing kono, kaya Candy sadho sadho nganggo kelakon lan ora gunané. Sakbanjuré, gela ing film ora nindakké kesalahan kuwi mung sedhih. Njuk ana kacang pungkang, karo George ngerti apa sing kudu ditindakké, lan Lenny, isih nganggo kosong kosong anak, ngomongké pangarep sing kepenting ing masa depan.