Aku sepisanan ndelok iki ing cinema lan langsung gela merga nilai produksi kurang musik. Suara lan lensing kuwi mlarat banget, nganti nganggo gambar sing diwajiti akhiré mènèhi aku sirahé. Nanging, telung crita katresnan sing nyingkirké film saka teknik teknologi. Siji sing sepisanan nduwe kecepatan; wektu sing kapindho ngganggu masalah sing rusak nganggo cara sombre, sing ngendi sing katelu kanggo mbutuhke dinamik iki nganggo modené sing unik. Bintang sing sejati saka film kuwi yaiku Paris, sing digunakké dadi pekerjaan lan kasusahan film. Kuwi bener - bener film kanggo wong sing tresna timbang stil direktor Rohmer lan mung ana tanggalané.