Wektu aku umur 17 taun, aku seneng karo film koyo (sebut prancis). Ora ana aksi ing crita sing nerangké, ana barang sing disembunyikan. Saiki, 36 taun sakbanjuré, aku wis ketemu sithik sing aneh ing uripku (kono ana wong liya, aku rasa), nanging... mung saiki apa? Ora ana sing ngrembug ajaran bab siji siji lan sijiné, tanpa maksudna sijiné. Iya sing kejadian sing luwih nggumun, revolusi, luar biasa, tanpa konvensi. Saiki, 36 taun saiki, aku nduwé ketemuan sing luar biasa, ing uripku (kejang sapa waé, aku nganggep apa sing ora dingertèni), ning ora ana gunané film sing tak ngganggumun, utawa sing tak nggatèkké aksiné.