Bocah, aku rumangsa ndelok W.C. Fields lan Mae Western ing film sing padha kuwi bener-bener barang. Nanging, mung hal sing didelok kuwi mung kecewa. Aku mung isa mlebu 15 menit sing sepisanan. <br /><br /> West's "routine" arek marah ing awoh. Kabeh, nggawe, sakwisé kejadian, nggawe mriti mriti lan ngarepké apa sing dianggep wicaksana lan utawa gampang. Merga ko-rote script karo Fields, aku yakin ngrasa line-line sing apik, ning aku krungu ora ana humor ing kono. Lensi emosi ing saben wektu sing cocok, uga jeneng.