"Radio Days" kuwi bungah tenan. Aku seneng nggolèk ingat, lan Woody nggawe mbengok mlebu WWII bocah-bojoné nganggo kasuran. Kuwi ngganggu lan nyenengké lan malah aku péngin mulih ing taun 1940-1940, sing tak péngin tindak. Nanging pikiran kuwi emosi sing disalin nganggo pecah-cacacake Woody lan humor, lan kowe isa ngrasa nyenengké ing kono tanpa rumangsa kowe wis digawe. Kabeh vignet malah sepisan lan ora ana apa-apa sing diparingké ing emosi, lan aku mikir kuwi jarak sing digawé dinggo gawéan film. Nèk kita rumangsa cedhak karo wong sing cepet.