Aku ndelok film ing kelas lan aku kudu nggawe kertas sing tak ngertèni. Aku wis nggawa wektu kanggo maca akèh komentarmu lan kowé bener, kuwi film sing apik. Bagian sing nggawe aku ora ngertèni apa sebabé kuwi kesalahan. Nanging kowe nduwé hak kanggo ngomong nèk pekerja ing kutha-kuthaku ora lunga tuku narkoba. Aku kudu ora setuju karo kowe. Aku saka kutha lan ndelok kowé saben dina. Aku kélangan akèh kanca-kancaku ing dalan. Aku sedhih banget. Nanging, sing sedhih kuwi nyatané urip iki disebut "sural" saka panggonanku.