Iki ora tau kelakon aku turu ing teater film. Iki mung kelakon. Mung ketemu saka dolanan HP-The Self Prince. Sakwisé sejam lan setengah romantis remaja kuliah sing aku nyerah. Aku banjur nyolong ing wewengkon kuwi lan aku durung bungah metu. Lambat, lumpuh, lumpuh lan skernplay sing mèh kanggo wong - wong sing maca buku kuwi lan utamané wong - wong sing ora maca buku sing paling nyeneng. Buku iki isih mèh bungah ing samubarang karyané. Film iki ora saben. Saben saiki aku ora rumangsa dipercayake.