Wektu aku ketemu film iki pancèn menang, aku keyakiné ngupaya kanggo éntuk simpati sing nggawe. Aku mikir, "Poor Stacy...", ing akhir pungkasan, dhèwèké milih urip sing kaya ngono lan isa metu saka saben kepéngin. Itu sing aneh bab dokumentari iki, kuwi ora ana tujuan lan kuwi kaya - kaya sing nggawé Stacy kaya sing mlarat ing gawéan kuwi. Sedhih banget ndelok piyé pikiranmu bab gambarné dhéwé. Kalogen kuwi ngrasa gedhé, lan batuné kuwi gedhé banget lara. (Malah sakwisé nganggo DD saka E), lan aku ora isa nerangké bojoné sing wis digawé.