Aku pikir film iki bener-bener nganggo pandhangané sociologic ing kurkul. Ing wahyu sing ketemu karo alam sing isiné keadaan kuwi isih terus ngganggu luwih timbang sisih-sithik aku dhéwé. Kanggo nggolèk uripé sing lara, bukti-pikir negligasi ing jemaat sing ana ing situasi presiden, supersticial, konseksial, kebiasaan, aku kudu ngomong kacang agensi kanggo mbangun wong cah - cah enom sing isih ketimbang nggolèkké pikiranku marang para pemimpin bisik sing stasial. Wektu aku nganggo sepatu, aku sadhar karo sikilku sing lara. Metaphorikal, aku ora isa nggunakké kebutuhan sing paling puas, kaya agensi, aku kudu ngajak nggawe agensi kanggo nggawe nggawe ngganggumun persiapan lan asing.