Kanggo Ron Howard, sing apik, lan sing witan, ora ngrembug judul sing nggumunké, aku ngarepké film sing apik. Aku durung kecewa. Sing tak éntuk saga sing ngalami kasusahan, sadisme, lan familial, tanpa fenengguan. Sing salah siji sing kudu nyalahké script kuwi, mulai. Sepira kecepatan dreary, unsatisfing, lan gunané script sing isa dadi? Nanging Ron Howard mesthi ngertèni kebutuhan sing dibutuhké ing sugih. Ora ana. Wong wédok kuwi kuwi faktor siji, tanpa gunané manut, lan kuwi ora mung kanggo mlebu mung. Tommy Lee lan Cate, ngganggu apa sing tak nggangguhké, sing tak nggangguhké film kuwi.