Sing kapindho nggawe film sing penuh karo kejahatan lan aku arep ngowahi owah - owahan lan aku ora péngin ninggalké film ing tengah-tengah film. Senajan film iki positif banget, aku kadhang kala péngin mulih menyang bab sing luwih nyenengké. Pancèn, yaiku salah paham sing umum percaya nèk urip sing penuh ing kasusahan otomatis mung dadi pengalaman sing apik. Film iki bukti sing sampurna kanggo kuwi. Wong - wong sing nggatèkké musibah lan bungah. Malah ora ana sospensi. Malah, kesimpulan sing diomongké saka kabèh iki wis umum. Pancèn, saka pandhangané pribadi kuwi wis béda karo pandhangané film.