Film-un-un-tv kuwi apik banget nganti 11 taun sakwisé ndelok kuwi, aku isih ora isa mbuwang. Nyanyi-nyanyi kuwi nduwèni jam Perang Donya II, Courtney Cox sing nggawe tugas sing luar biasa, lan film/sejarah kuwi éntuk pangandikané kanggo wong wédok enom sing nganggap gawéan sing ora umum. Judith Krantz isa nganggap adil merga nulis crita kuwi, lan para pegawé film nindakké gawéan sing nyenengké kanggo nglaporké buku iki ing film. Isin banget sing ora ana ing VHS, utawa sing paling dingertèni.