Aku nggolèk pacarku kanggo ndelok film iki ing taun 1968. Ing awal 1968, aku sedhih. Aku ora nganti nangis nganti numpak satu kilomèter saka teater film. Dhèwèké ndelok aku kaya aku ora dipikir.<br /><br />>Minggu iki aku nutupi film, kanggo ndelok apa pengaruh kuwi kanggo aku 30 taun sakbanjuré. Aku ora mung ngrasakké perasaan sing padha, ning isih ana film sing kuwat banget. <br /><br />>> Sakdurungé aku krungu ana direktur sing kandha nèk bab sing paling penting ing film kuwi dudu tembung sing diomongké, ning tembung - tembung sing ora ana.