Film sing digambarké marang aku, katresnan sing paling resik, urip tanpa kendel lan tanpa kendel. Wong - wong sing kepénak ora gelem kendel. Wong - wong kuwi nglokro nganggo atiné nganggo buku saben lan sisih kanggo lawang. Aku ngrasa sombong banget kanggo cah enom iki ing upayané. Kita kabèh ngerti nèk karep - arep urip ora nduwé buku pungkasan, nanging iki lan aku seneng. Aku seneng karo karakter, musik, lan humor. Aku péngin ndelok luwih akèh saka cah - cah enom kuwi.