Aku ngalami kasusahan wektu ndelok film iki ing dina sing sepisanan ing kosoran "Media and Democracy." Merga profesor nampa kabèh sing digambarké ing kono, aku mlebu kosoné. Aku durung tau ndelok film sing ora mudheng ing uripku. Kok weteran 19 taun saka Prajurit Amerika Serikat, aku isa ngandhani kowe nèk kejahatan sing dikutuk ing film iki ora kelakon. Prajuritku ora nggolèk para penjara ing sisih pemimpin. Aku ora nggolèk nagara kono sing lumrah. Aku ora nggolèk film sing paling absurd, kaya paling pasukan Amerika Serikat nggunakké senjata laser nglawan sivil Panaman, malah ora nganggo senjata laser.