Film iki isih isih urip ing ingatanku nganggo cara pikir emosiné (tembung "bittersous" mbokmenawa digunani mlebu ing iki ning wis cocog tenan) lan akkord sing terakhir saka soundtrack, sing nganggo kesimpulan kuwi. Aku karo saben wong iki nggumun kok isih durung iso kanggo pendidikan pribadi. Iki ora kaya koyo salah saiki kanggo lintang-lintang, sing kudu digoleng ing ngisor tumbah; manang apa waé sing diundang "Harold lan Maude" (nanging ora ana imitasi... sithik-sithik). Aku isih rumangsa film iki ing darahku, senajan kuwi kudu aku ngganggu 20 taun.