Film iki nggumun aku. Wektu aku sepisanan ndelok kuwi ing teater (waktu kowe wis ndelok kowé ora percaya aku mung ngakoni) umurku 8 taun lan kuwi sidho. Aku durung weruh, nganti pirang sasi sasi kepungkur aku nggolèk kabel. Wow, iki ana film sing èlèk. Kowe éntuk nilai kamp sing lumrah ning kowe ndelok Joan Collins (nang film sing dikon ngakoni kuwi pengalaman sing paling apik) nyolong ing lara, gritis, murky mocah. Mung ndelok wajahé kowé ngerti kok péngin mangan mung mung iso omah. Loro kees khusus sing luar biasa ing modeli mini, sing jenengé.