Film iki sing ngarep - arepku ing setengah jam sing sepisanan, nduwèni kabèh kesugihan sing apik saka aken-aksi-aketer sing apik-aketer-aketer sing apik... Wektu akhir film (iné pungkasan sing nggumun) aku ngrasa nesu karo kuwi, kaya maksud sing digawé apa sing tak pikir kok isa dipercaya, wong liya nggolep pejabat liya kanggo nggawa kecepatan, lan wong kuwi mung mung nggawa ruang sing sing paling cepet kanggo metu, ninggalké film sing rampung, ning ora tenan. Aku nggawe pungkahan sing anyo, kaya ing kono, ora layané mbangun film sing sisih. Mbokmenawa mung ngedohi, ngedohi kono nganti saben jam utawa barang sing laporan.