Wektu aku bocah mulih ing dina sing mulih film sakdurungé TV nyerang omahé kabèh wong, ana cara sing mèh saben nggunakké "B" oater bareng karo atraning utama, ora nyritake shorts, newsreel lan carton. Kanggo cilik, aku tresna karo wong tuwa sing wis tuwa sing isa éntuk 42 pembunuhan saka salah siji enem-soot, jaran sing mlaku nganggo omahan sing padha karo kabine cilik ing Corriganville lan wong-orang sing apik. Alah, oater iki ora nggunakké standar gener Autry, Tim Holt utawa Lash Rue. Itu sungguh bocah. Alah, crita telung pembohong sing nggawa barang-barangku sing dinggo dinggo jeneng kok musik, mung nggangguh bangbangbangkong sing tak nggah nggangguh.