Aku ngira film iki gedhé. Aku seneng apa kabèh sing kelakon ing wiwit taun 1950-an. Atmosfera kuwi nganggo seneng, kaya Jazz sing digawe ing seluruh film. Cara Blue digawe kanggo njupuk film lan digawe dadi wong sing apik banget. Aku bener - bener seneng karo Blue lan wong sing pimpinan sing ditresnani lan aku seneng karo Sully ngupaya njaga Blue. Aku ora seneng karo JJ Clark sing mlebu ing brothel lan Blue tenggoro, dhèwèké nganggo bodho. Iki mung bagéan film sing tak senengi. Aku ora ngerti apa sebabé wong - wong mikir film sing salah, lan aku kerep ndelok.