Ing taun 1969, aku lan kancaku ngrasa kuwi film sing apik kanggo hiburan. Film kuwi marah gela banget. Aku ngakoni, aku arep lunga menyang Vietnam lan péngin ndelok cahaya. Mbokmenawa aku isih enom utawa kuwi kedadéan ing uripku. Ning, aku kabèh rumangsa ora apik. Aku wis ngéling film iki sakdurungé uripku, kaya sing tak ndelok ing Amerika Serikat. Aku ngakoni kuwi sing paling apik, yaiku alesan sing tak milih kuwi.